Andre Maurois - Şişkolarla Sıskalar

ANDRE maurois

Türkçeleştiren ÜLKÜ TAAÎER

Resimleyen FRITZ WEGNER

DE WINEVt

Bölüm 1

MUTLU BİR AİLE

Parmaklarıyla bir süredir masa örtüsüne vurmakta

olan Ferit Bey, «Ne kadar yavaş yemek yiyorsunuz,»

dedi.

«Ben bitirdim bile,» dedi İlkay.

«Sen bitirdin bile ama annenle kardeşine bak.»

Yeryüzünde bundan mutlu bir aile bulmak güçtü

doğrusu. Ferit Beyle karısı Tanyeri Hanım birbirlerini

çok severler, çocuklarının üstlerine titrerlerdi. İlkay'la

Ünal durmadan kavga ederlerdi (zaten dokuz on yaşlarındaki

çocuklar son derece yaramazdırlar), ama birbirlerine

çok bağlıydılar. Ünal, «İlkay beni kızdırıyor,»

derdi hep, ama iki gün İlkay'dan ayrılsa arpacı kumrusu

gibi düşüncelere dalardı. İlkay da öyle... «Ünal beni

dövüyor,» diye yakınırdı, ama Ünal hastalansa üzüntüden

o da hastalanırdı. Hani çocuklar vardır, «Ben

şunu yaptım, ben bunu yaptım,» deyip dururlar. İlkay'la

Ünal öyle değillerdi, hep «biz» diye konuşurlardı:

«Biz sirke gittik», «Biz bugün pasta yiyemedik», «Biz

kızamık olduk» gibi... İki kişiydiler ama tek kişi gibi

yaşarlardı aslında.

Yalnız yemeklerde pek anlaşamazlardı. Tanyeri

Hanımla Ünal yemek yemeyi pek severlerdi. Ünal okuldan

döner dönmez doğru mutfağa gider, akşama ne

yemek olduğuna bakardı. Söylendiğine göre, daha sekiz

aylıkken masada yanında oturan annesinin tabağındaki

baklavayı kaptığı gibi mideye indirmiş. Ferit

Beyle İlkay ise yemeklerle hiç mi hiç ilgilenmezlerdi.

Önlerine ne konursa çabucak yerler, Ferit Bey işine,

İlkay da oyuncaklarının başına dönerdi. İkisi de zayıftı.

«Ünal,» dedi Ferit Bey, «bu gidişle tam bir şişko

olacaksın!»

Tanyeri Hanım korkuyla oğluna baktı. Şişmanlayacağım

diye ödü kopardı. Ama ne yapsın kadıncağız...

tatlılara, özellikle hamur tatlılarına dayanamazdı; güzelliğini

korumak için her gün uzun yürüyüşlere çıkar, sabahları

evin çevresinde yarım saat koşardı.

«Ne?» dedi. «Ünal'ın neresi şişko?»

Kardeşine takılmayı pek seven İlkay, «Şişko işte!

» diye bağırdı. «Şiiişkooo, şiiişkooo!»

Kardeşiyle o kadar alay etti ki, yemekten sonra

Ünal dayanamadı, bir yumruk patlattı onun suratına;

İlkay kendini yerde buldu, ağlamaya başladı. Görüldüğü

gibi, iki kardeş sık sık kavga ediyorlardı.

Yaz ortasında bir Pazar günüydü. Ferit Bey, ço6

cukları koruda gezmeye götürecekti. Söz vermişti. İlkay'la

Ünal bu gezintilere bayılırlardı. Hava güzelse,

birkaç kilometre yürüdükten sonra Ferit Bey kayaların,

ağaçların arasında gölgeli bir yer aramaya başlardı.

Oturur, sırtını yosunlu bir kayaya dayar, cebinden ya

bir kitap ya bir gazete çıkarır, okumaya başlardı.

O gün, «Size bir saat izin,» dedi çocuklarına. «İster

İkiz Kayalar'a tırmanın, ister Sivritepe'ye... Yalnız

dikkatli olun; pek uzaklaşmayın. 'Hoy! Hoy! HOY!' diye

bağırırsam hemen cevap verin.»

Kalabalık ya da ıssız yerlerde birbirlerini kaybettikleri

zaman hep «Hoy! Hoy! HOY!» diye bağırırlardı.

Böylece, ortalık karanlık bile olsa bir anda birbirlerini

bulurlardı.

İlkay'la Ünal koşarak uzaklaştılar. İkiz Kayalar,

yedi-sekiz metre yüksekliğinde yanyana iki kayaydı.

İlkay, «Hadi,» dedi gülerek, «sen o kayaya tırman,

ben de bu kayaya tırmanayım. Bakalım tepeye hangimiz

daha önce varacağız, şişko?»

«Bak İlkay,» dedi Ünal, «bana bir daha şişko dersen

döverim seni. Ağlamaya başlarsın. Onun için şişkoyu

mişkoyu bırak da başla bakalım tırmanmaya.»

İlkay bir kayanın, Ünal da öteki kayanın yanına

gidip başladılar tırmanmaya. İkiz Kayalar'a tırmanmak

da pek zordu doğrusu. Kayalar düzgündü, ayak koyacak

bir tek oyuk bile yoktu üstlerinde. Onun için, ağır

ağır tırmanıyorlardı. Ünal üç metre kadar tırmanmıştı

ki, babasının sesini duydu: «Hoy! Hoy! HOY!»

İlkay da, «Hoy! Hoy! HOY!» diye bağırarak cevap

verdi. Ünal onun sesinden, kardeşinin en aşağı beş

metre tırmanmış olduğunu anladı. Olanca hızıyla tırmanmaya

başladı. Tam tepeye varmak üzereydi ki,

7

İlkay'ın sesini duydu yine: «Hoy! Hoy! HOY!» Tuhaf

şey... kayaların arasından geliyordu ses. Elini uzatıp

kayanın tepesine çekti kendini. Başını, İkiz Kayalar'ın

arasındaki boşluğa uzattı. İlkay'ın sesini üçüncü kere

duydu: «Hoy! Hoy! HOY!» Aşağı baktı, kayaların arasındaki

baca gibi boşlukta kardeşini gördü.

«İlkay!» diye bağırdı. «Ne yapıyorsun orada? Düştün

mü?»

İlkay düştüğünü kabul eder miydi hiç? «Hayır,»

dedi. «Kendim indim. Gel de bak, Ünal. Burası o kadar

güzel ki...»

«Ama çok derin! Neler görüyorsun?»

«Kocaman bir mağara var. Elektrikle aydınlatılmış.

Tıpkı tren istasyonu gibi.»

«Tren de var mı?»

Ünal'ın dünyada en çok sevdiği şey, trendi. Bayılırdı

trenlere.

«Yok. Ama çok güzel burası. İnsene.»

«Nasıl iniliyor?»

«Bırak kendini... Yer yosunlarla kaplanmış; insanın

canı acımıyor.»

Ünal pek inanmadı buna, ama korkak denileceğinden

korktu. Kayadan sarktı, gözlerini kapayıp kendini

bıraktı. İki kayanın arasından yıldırım hızıyla kaydı. Bir

an korktu; yumuşacık yosunların üstüne düşüp de kendini

kardeşinin yanında bulunca bütün korkusu geçti.

«Bak!» dedi İlkay.

Çok şaşırtıcı bir şeyle karşı karşıyaydılar. Kocaman

bir mağara vardı önlerinde; mağaranın tavanına

asılmış yuvarlak ampullerden yayılan mavimsi ışık her

yanı aydınlatıyordu. Yer, düzgün taşlarla kaplanmıştı.

Taşların bazıları kırmızı-beyaz, bazıları da kırmızı-ma-

8

viydi. Mağaranın sonunda, aşağı inen bir tünel vardı.

Tünelin ucundan makine sesleri geliyordu.

«Vay canına,» diye bağırdı Ünal, «demek yeraltında

da insanlar var!»

«Tabiî,» dedi İlkay. «Tünelde ne var, biliyor musun?

«Ne var?» diye sordu Ünal.

«Yürüyen merdivenler var,» dedi İlkay.

Ünal dayanamadı. Tünele koştu. Doğru! Upuzun

bir yürüyen merdiven vardı tünelde, yeraltına doğru

iniyordu. Bir de yukarı çıkan merdiven vardı ama ortalıkta

kimseler görünmüyordu.

«Hadi, inelim!» dedi İlkay.

«Babama söyleyelim önce,» dedi Ünal.

«Sonra söyleriz. Çok kalmayız, hemen çıkarız.»

İlkay başlarına neler gelebileceğini düşünmüyordu

bile.

0 sırada uzaklardan bir ses duydular: «Hoy! Hoy!

HOY!»

İkisi birden, seslerinin olanca gücüyle bağırarak,

«Hoy! Hoy! HOY!» diye cevap verdiler. Sonra başladılar

merdivenden inmeye...

Bölüm 2

İKİ GEMİ

İlkay'la Ünal, bir merdivenin bu kadar uzun olabileceğine

bir türlü inanamıyorlardı. İndikçe indiler. Bir

saat geçti. İndiler, indiler. Bazen kırmızı, bazen de yeşil

ışıklarla karşılaşıyorlardı yarı karanlıkta.

«Bizim yollardaki ışıklara benziyor,» dedi Ünal.

Amma da indik haa!»

İlkay takıldı: «Korktun mu yoksa, şişko?»

• • Unal bir şey demedi. Yürüyen merdivenin sesinden

başka bir şey duyulmuyordu: drum-bum, drurrv

bum, drum-bum...

Bir tünelden çıkarken gün ışığını nassl görür insan...

yarım çember gibi. İlkay'la Ünal da tünelin sonunda

öyle bir ışık gördüler. Işık büyüdü, büyüdü, duvarlar!

aydınlattı, içerdeki ışıkları soluklaştırdı. Beş dakika

sonra kocaman bir salona ayak bastılar. Merdivenin

başında iki asker duruyordu. Birer tüfek vardı

ellerinde. Biri kısa boylu, şişman, öteki de uzun boylu,

zayıftı.

Zayıf olanı, «İki dünyalı,» dedi. «İki kişi.»

Şişman olanı cevap verdi:

«Bir Şişko, bir de Sıska. İki kişi.»

Arkalarında duran çok zayıf bir adam, elindeki yeşil

kâğıda iki işaret koydu. Otel kapıcısına benzeyen

üniformalı şişman asker, Ünal'ın yanına yaklaştı.

10

Şaşkınlıkla, «Ne o?» diye sordu. «Eşyanız yok

mu?»

«Yok,» dedi Ünal. «Hemen döneceğiz.»

Şişman asker uzaklaştı. Bir sürü yolcu vardı salonda;

herkes aynı yöne gidiyordu. İlkay'la Ünal arkalarına

düştüler onların. Duvarlarda iri iri ok işaretleri

vardı. Altlarında, «Gemilere Gider» yazılıydı.

İlkay'la Ünal kalabalığa karıştılar bir anda. Bir kapıdan

geçtiler; o anda taze, serin bir rüzgâr çarptı yüzlerine.

Bir deniz kıyısında buldular kendilerini. Ortalık

gündüz gibi aydınlıktı, ama güneş yoktu gökyüzünde.

Her yeri, havadaki kocaman, ışıklı balonlar aydınlatıyordu.

Yumuşacık, tatlı bir ışık saçıyorlardı ortalığa.

Denize inen yokuşta kulübelerden kurulmuş bir şehir

vardı, küçük bir şehir. İlkay'la Ünal, rıhtımın biraz ötesinde

bir deniz feneriyle bir dalgakıran gördüler. İki tane

de gemi vardı. Pırıl pırıl parlayan iki iskele, gemileri

rıhtıma bağlıyordu. İskelelerden birinin üstündeki ok

işaretinin altında, «Göbekistan'a Gider» yazılıydı. Göbekistan'a

giden gemi tahtadan yapılmıştı, genişti, yuvarlaktı.

Öteki gemi ise çeliktendi, incecikti. Çelik gemiyi

rıhtıma bağlayan iskeledeki ok işaretinin altında

da, «Kemikistan'a Gider» yazılıydı.

«Binelim mi?» dedi İlkay.

«Babam ne der sonra?»

«Uzağa gitmeyiz canım,» dedi İlkay. «Baksana,

küçücük bir deniz bu.»

Doğrusu deniz de ne denizdi ya... Denizden çok

göle benziyordu. Gökyüzündeki balonlardan saçılan ışığın

altında karşı kıyı görünüyordu. Yüksek yapılar vardı

karşı kıyıda.

«Ama paramız yok ki,» dedi Ünal.

11

«Var,» dedi İlkay. «Benim haftalığım yanımda.»

Ünal içini çekti. Kardeşinin dediği olurdu hep.

Göbekistan'a giden gemiye yaklaştılar. 0 sırada, kırmızı,

güleç yüzlü, şişman bir gemici usulca sırtını okşadı

Ünal'ın.

«Merhaba, küçük dünyalı!» dedi. «Uzun zamandır

bir dünyalı gelmemişti ülkemize.»

Ama İlkay'ı durdurdu:

«Olmaz! Sen öteki gemiye bineceksin.»

«Ama biz hiç ayrılmayız,» dedi İlkay.

«Evet, dünyada ayrılmazsınız belki,» dedi gemici.

«Burada ise ayrılmak zorundasınız. O Şişko, sen Sıska'sın.

Apaçık ortada. Bana inanmıyorsanız tartılın. Şurada

bir tartı var. Ama çabuk ol, yoksa gemiyi kaçırırsın.

Kalkmak üzere.»

O sırada, öteki geminin düdüğü birkaç kere öttü.

12

Karar vermek için öyle uzun uzun düşünmezdi İlkay.

Hemen fırladı, iki adımda çelik gemiye atladı. Geminin

makineleri çalışmaya başlamıştı bile; pervaneler dönüyor,

gemiciler rıhtımdaki halatları çözüyorlardı. 0 gürültü

arasında kulağına bir ses çarptı: «Hoy! Hoy!

HOY!» Çevresine baktı. Yuvarlak gemi de yola koyulmuştu;

iki yanındaki kocaman çarkları hızla dönüyordu.

Ünal güvertedeydi işte, bir divanın üstüne çıkmış,

gözleri yaşlı, elindeki mendili sallıyordu.

İlkay cebini karıştırdı; buruşuk bir kâğıt parçasından

başka bir şey yoktu yanında. O da mendil yerine

buruşuk kâğıdı salladı kardeşine. Öteki yolcular şaşkınlıkla

İlkay'a baktılar; ama İlkay aldırmadı. Kardeşinden

ayrıldığı için çok üzgündü. Tek başınaydı, yabancılar

arasındaydı; bakalım neler gelecekti başma?

Bölüm 3

KEMİKİSTAN GEMİSİ

Ünal uzaklarda nokta gibi küçülünce İlkay içini çekip

çevresine baktı. Gemiye ilk binişi değildi bu, ama

daha önce hiç böyle ensiz gemiye binmemişti. 0 kadar

ensizdi ki gemi, hiç sallanmıyordu. Daha iyiydi bu,

hiç olmazsa deniz tutmazdı. İlkay'ın rahatı yerindeydi,

ama acıkmıştı.

Güvertede bir koşuşmadır gidiyordu. Kimsenin

oturduğu yoktu; herkes ya yürümekte, ya koşmakta,

ya da sağa sola buyruk vermekteydi. Sayısız satıcı dolaşıyordu;

gazete, kitap, büyüteç, saat gibi şeyler satıyorlardı.

İlkay, «Belki muz ya da çikolata satan da

vardır,» diye düşündü. Yazık ki, yiyecek satılmıyordu.

Pencereden bakınca, içerde bir sürü adamın jimnastik

yapmakta olduğunu gördü İlkay. Bazıları ağırlık

kaldırıyor, bazıları top oynuyor, bazıları yüksek atlıyordu.

İlkay'ın aklına, mağazaların vitrinlerinde gördüğü

durmak bilmeyen oyuncak bebekler geldi.

Şaşkınlıktan ağzı bir karış açılıverdi ansızın. Gemi

kalabalıktı gerçi, ama yolculardan hiçbiri, şişman olmak

şöyle dursun, toplu bile değildi. Erkekler de, kadınlar

da, çocuklar da korkunç denecek kadar zayıftılar.

Yüzlerine bakılınca elmacık kemikleri görünüyordu.

Bir deri bir kemiktiler. Elbiseleri üstlerinden sarkıyordu.

14

Ama hepsi sapasağlamdı. Son derece canlı, son

derece hareketliydiler. Zayıflıkta da, canlılıkta da hepsi

birbirine çekmişti.

«Acaba neredeyim?» diye düşündü İlkay. Gördüğü

şehirleri hatırlamaya çalıştı. Ama herkesin zayıf olduğu

bir şehir görmemişti şimdiye kadar. Hem zaten,

yeraltında bir şehir olabileceğini o güne kadar aklından

bile geçirmemişti.

Bunları düşünerek, güvertede dolaşmaya başladı.

Üstünde «Yazı Odası» yazılı bir kapının önünde buldu

kendini. Çerçeveli, kocaman bir de harita vardı kapının

üstünde. Haritayı inceledikçe şaşkınlığı arttı, daha önce

gördüğü haritalara hiç benzemiyordu bu, bütün yer

adları yabancıydı.

Haritayı uzun süre inceledi. Coğrafyada sınıfın

üçüncüsüydü gerçi... otuz yedi kişilik sınıfın üçüncüsü;

ama bu acayip ülke hakkında hiçbir şey bilmiyordu.

O sırada, yaşlı, beyaz saçlı çok zayıf bir adam yaklaştı

yanına, İlkay'a dik dik bakmaya başladı.

«Haa,» dedi. «Yeryüzünden geliyorsun galiba, yani

dünyadan.»

«Ben mi?» dedi İlkay.

«Evet, sen! Merdivenden indin, öyle değil mi?»

«Evet,» dedi İlkay. «Merdivenden indik.»

«Tamam!» dedi yaşlı adam. «Dediğim gibi, Yeryüzü'nden

geliyorsun. Ne acayip ülkeniz var sizin...

zayıflarla şişmanlar bir arada yaşıyorlar! Burada, Yeraltında

ise insanlar kilolarına göre ayrılmıştır. Şişkolar

var, bir de Sıskalar var.»

«Şişkolarla Sıskalar... yani şişmanlarla zayıflar.»

Yaşlı adam, alayla, «Aferin!» diye bağırdı. «Ne

akıllı çocuksun sen! Hemen anlayıverdin! Öğretmenin

15

olsaydım Pekiyi verirdim sana.»

Pek alaycı, pek tatsız bir adamdı bu; ama İlkay,

nerede olduğunu anlamak istiyordu. Yaşlı adamla konuşmaya

devam etti. Karşısındakinin Sıskalar Okulu'nda

tarih öğretmenliği yaptığını, adının da Çokkemik olduğunu

öğrendi. Yaşlı adamın öğretmen olduğu apaçık

ortadaydı, durmadan soru soruyordu çünkü.

Ansızın, «Söyle bakalım, Kemikistan'ın başkenti

neresidir?» diye sordu.

«Ben mi söyleyeyim?» dedi İlkay.

«Tabiî sen. Başka kimse var mı burada?»

«Biz,» dedi İlkay, «bazı ülkelerin başkentlerini öğrenmiştik

okulda. İtalya'nın başkenti Roma'dır, Polonya'nın

başkenti Varşova'dır, Macaristan'ın başkenti

Budapeşte'dir. Bunları öğrendik, ama Kemikistan'ın

başkentinin neresi olduğunu kimse söylemedi bize.»

«Yaa,» dedi Bay Çokkemik. «Tekrarla bakalım öyleyse:

kemikistan'ın başkenti Kemikkent'dir.»

İlkay tekrarladı.

«Peki,» dedi Bay Çokkemik, «Göbekistan'ın başkenti

neresidir?»

«Bilmiyorum,» dedi İlkay, «Göbekkent mi yoksa?»

«Öğretmenin olsaydım Orta verirdim sana,» dedi

Bay Çokkemik. «Tekrarla bakalım: Göbekistan'ın başkenti

Göbekyurt'dur.»

«Ne güzel,» dedi İlkay. «Hiç unutmaz insan. Keşke

İsveç'in başkenti İsveçkent, Norveç'in başkenti de

Norveçyurt olsaydı... Ne kolay ezberlenirdi.»

«Sus!» dedi Bay Çokkemik. İlkay'ı haritanın önü*

ne çekerek sözlerine devam etti: «Sen Yeryüzü Merdiveni

diye adlandırılan merdivenden indin aramıza. Bü

merdivenin başında iki kaya vardır.»

13

İlkay, belini tutarak, «Biliyorum,» dedi.

«Merdivenden inince bir rıhtımla karşılaşır insan.

Bu rıhtım çok önemlidir, çünkü iki gemi de oraya yanaşır.

Göbekistan gemisiyle...»

«... Kemikistan gemisi,» dedi İlkay.

«Öğretmenin olsaydım Pekiyi verirdim sana,» dedi

Bay Çokkemik. «Haritaya bakınca göreceksin. Göbekistan

Krallığı'm Kemikistan Cumhuriyeti'nden bir

çöl ayırmaktadır: Kumgöbek Çölü. İki ülke arasında

bir de deniz vardır. Bu denizin adı Sarı Deniz'dir, dibine

ne zaman baksan altın rengi kayalar görürsün çünkü.

Sarı Deniz'de iki tane de önemli burun vardır: Göbekistan'daki

Pasta Burnu, Kemikistan'daki Çivi Burnu.»

«Evet,» dedi İlkay. «Sarı Deniz'in ortasında da bir

ada var: Sısko adası.»

«Aferin,» dedi Bay Çokkemik. «Sısko adası denizin

dibinde olsaydı keşke. Her şey onun başının altından

çıkıyor.»

«Niye Sıska adası değil de, Sısko adası?» diye

sordu İlkay.

«Bu ada hem Şişkoların, hem de Sıskalarındır,»

dedi Bay Çokkemik. «Onun için, Sıska kelimesinin ilk

hecesi olan Sis ile Şişko kelimesinin son hecesi olan

ko'yu birleştirdik. Sısko yaptık.»

Bay Çokkemik'in tarih-coğrafya dersini bir yana

bırakalım da, Ünal'a dönelim biz. Bakalım onun başına

neler geldi...

Bölüm 4

GÖBEKİSTAN GEMİSİ

Az kalsın hüngür hüngür ağlayacaktı Ünal. Yabancı

bir gemide buluvermişti kendini; İlkay ufukta kaybolup

gitmişti; babaları uzaklardaydı, kimbilir, şu anda çocuklarını

aramaktaydı belki.

«Ah, şimdi evde olsaydım,» diye düşündü. Ne

güzel... treniyle oynardı. Ama on yaşına gelmiş bir

çocuk, sulugözlü olmamalıydı öyle; kendini topladı,

çevresinde neler olup bittiğini anlamaya çalıştı.

Deniz tutmasından korkuyordu. Babasıyla ne zaman

araba vapuruna binmişse içi bulanmıştı. Ama

yusyuvarlak bir gemiydi bu, pek sallanmıyordu. Korkusu

çabucak geçti; midesinde bulantı değil, sadece açlık

duyuyordu şimdi.

Güvertedeki koltuklarda uyuyanlar vardı. Bazıları

marokendi bu koltukların, bazıları kuş tüyündendi. Hepsi

de yumuşacıktı. Gemicilerden başka herkes oturmaktaydı.

Aslına bakılırsa, onların da pek öyle bir iş

yaptıkları yoktu hani, elleri ceplerinde dolaşıyorlardı.

Herkesin elinde ya bir dilim ekmek, ya bir parça çikolata,

ya da bir tavuk budu vardı. Kaptan, kaptan köprüsündeki

kaptan koltuğuna gömülmüştü. Yanıbaşındaki

sehpada çeşitli yemişler duruyordu.

Herkes şendi, neşeliydi... şişmandı! Annesiyle babasının

tombul arkadaşlarını hatırladı Ünal; ama onlar,

19

Göbekistan Gemisi'nin yolcuları yanında çöp gibi kalırlardı

doğrusu. Ünal o güne kadar böylesine kocaman

göbekler, böylesine pembe yanaklar görmemişti.

Çevresine şaşkınlıkla bakınırken, çenesinde en

aşağı dört gıdısı olan bir kadın yaklaştı yanına.

«Sen Yeryüzü'nden geliyorsun, öyle değil mi?»

dedi.

«Evet,» diye cevap verdi Ünal. «Galiba öyle.»

«Hemen anladım Yeryüzü'nden geldiğini,» dedi

şişman kadın. «Ama bakıyorum, sen de Şişkosun, hem

de birinci sınıf bir Şişko.»

Ünal, öfkeyle, «Şişko değilim ben!» diye bağırdı.

«Babam...»

Yolculardan bazıları, Ünal'ın sesini duyunca uyanmışlardı.

Biraz ötedeki yaldızlı, kırmızı bir koltukta uyumakta

olan beyaz sakallı, şişman mı şişman bir adam

gözlerini açarak onlara baktı.

«Ne var, bir şey mi oldu?» diye sordu.

Şişman kadın, saygıyla, «Özür dilerim, Ekselans,»

dedi. «Yeryüzü'nden gelen bu çocuk kendisine Şişko

dediğim için şaşırdı.»

Yaşlı adam gülümsedi. «Genç dostum,» dedi

Ünal'a, «Şişko olduğun için böbürlenmelisin... hele

böyle bir zamanda. Şişko kardeşlerin büyük bir zafer

kazandılar.»

Ünal'ın öfkesi yatışmamıştı daha. «Şişko kardeşlerim

mi? Şişko kardeşlerim de kimlermiş?» dedi.

Yaşlı kadın, «Aman,» dedi, «kiminle konuştuğunu

bilmiyor musun? Karşındaki Prens Şişgöbek'dir. Onunla

konuşurken 'Ekselans' de.»

Prens Şişgöbek, anlayışlı anlayışlı gülümsedi.

«Haritayı getirin bana,» dedi.

20

Getirdiler. Tıpkı İlkay'ın gördüğü haritaya benziyordu,

bir tek değişiklik vardı sadece: Sısko Adası'nın

adı bu haritada Şişka Adası olarak geçiyordu.

Ünal bir süre haritayı inceledikten sonra, Prens

tatlı bir sesle, «Genç dostum,» dedi, «yorgunum, biraz

daha kestireyim. Ama uzaklaşma. Söyleyeyim de, sana

bir koltuk, biraz yiyecek, bir de tarih kitabı getirsinler.

Oku da, gideceğin yer hakkında bilgi edin.»

Yanındaki delikanlıya bir şeyler söyledi. Delikanlı

gidip bir tarih kitabı getirdi. Ünal kuşkuyla kitaba baktı.

O sırada şişman bir gemici yaklaştı yanlarına; elindeki

pastaları, yemişleri, kakaoyu bir sehpanın üstüne

koydu; bir de koltuk çekti. Yiyecekler öyle hoşuna gitti

ki Ünal'ın... koltuğa çöküp bir yudum kakao içti, pastalardan

birini ağzına attı. «Şu Şişkolar da nasıl yaşanacağını

biliyorlar doğrusu,» diye düşünüyordu bir yan21

dan. Delikanlının getirdiği kitabı açtı.

Kitabın ilk sayfası şöyleydi :

ŞİŞKOLAR

TARİHİ

Bölüm I

Tombullar. Göbeklilerin Gelişi. Tostombul

I. 1023 — 1407.

1. Eskiden, ülkemizin adı Tombulistan'dı. Tombulistan'da

yaşayanlara Tombullar denirdi. Tombullar hem

yiğit, hem de son derece görgülü kimselerdi. Kendi aralarında

sayısız derebeyliklere bölünmüşlerdi. Başlarında

kralları yoktu.

2. Sekizinci yüzyılda Kumgöbek Çölü'nden bazı

atlılar geldi. Bu atlılara Göbekliler deniyordu. Savaşmayı

çok seviyorlardı. Sayıca Tombullardan azdılar, ama

kısa zamanda Tombulistan'ın kuzey bölgesini ele geçirdiler,

Göbekyurt şehrini kurdular.

3. Tombullar, Göbeklilere karşı koymadılar. Zamanla

bu iki ulus kaynaştı, ortaya yeni bir kuşak, Şişkolar

kuşağı çıktı. Şişkolar, Tombullar kadar görgülü,

Göbekliler kadar da savaşçıydılar.

4. 1023 yılında Tombullarla Göbekliler bir araya

gelerek, bir Tombul derebeyiyle bir Göbekli prensesinin

oğulları olan Tostombul l'i kendilerine kral seçtiler.

Devletin adının Göbekistan Krallığı olması kararlaştırıldı,

Göbekyurt da ülkenin başkenti yapıldı.

Ünal buraya kadar okumuştu ki, şişman gemici

geldi yine, boşalmış kakao fincanını aldı, yerine bir ta22

bak çorbayla biraz peynir bıraktı.

Ünal, çekinerek, «Yiyecek mi getirdiniz yine?» diye

sordu.

«Öğle yemeğine daha bir saat var,» dedi gemici.

« 0 zamana kadar karnınız acıkır.»

Çorbaya bayılırdı Ünal, tabağı eline alıp koltuğa

gömüldü, kitabın son sayfalarını açtı.

«Madem Göbekistan'a gidiyorum, son zamanlarda

neler olup bittiğini bilmem gerek,» diye düşünüyordu.

Son bölüm şöyle başlıyordu :

Bölüm LIV

Tostombul XXXII (1923 — 19..) Sıskaların

Yeni İstekleri. Tutsak Ordular Savaşı (1928).

Göbecik Anlaşması (1929).

1. Babasının sofrada çatlayarak ölmesinden sonra

başa geçen Kral Tostombul XXXII, eşsiz bir hükümdardır.

Ülkeyi ondan daha şişman bir kral yönetmemiştir.

Tostombul XXXII, saray mutfağının kapılarını halka açtı,

lokumdan alınan vergiyi kaldırdı. Şişkolar tam mutluluğa

kavuşacaklardı ki, ortaya Kemikistan'da yaşayan

Sıskalar çıktı...

«Kemikistan mı?» diye düşündü Ünal. «İlkay'ın

bindiği gemi Kemikistan'a gidiyordu galiba.» Sonra yanında

durmakta olan şişman gemiciye dönerek, «Sıskalar

da kim?» diye sordu.

Gemici, üzgün üzgün havaya kaldırdı ellerini

«Ahh,» dedi. «Sıskaların kim olduğunu soruyorsunuz.

Söyleyeyim. Ama daha önce gidip bir koltuk getireyim

kendime.»

Gitti, birkaç dakika sonra elinde kocaman bir

23

sandviçle döndü. Tavuklu-peynirli-yumurtalı-dilli-salamlı

bir sandviçti bu. Bir de koltuk getirmişti. Ünal'ın yanına

oturdu.

Her cümleden sonra dinlenmek için biraz durarak,

«Sıskalar,» dedi, «körfezin karşı yakasında yaşarlar.

Korkunç bir görünüşleri vardır. Çöp gibidirler. İskelet

gibi kemikli, limon gibi sarıdırlar. Acayip insanlardır.

Kırk yılda bir yemek yerler, sudan başka bir şey içmezler,

üstelik gönüllü olarak da çalışırlar. Bize ne deyip

geçiyorduk önceleri, ama işlerimize karışmaya kalktılar.

Biz Şişkolar kimsenin işine karışmayız. Sıskalar

ise herkesin kendileri gibi olmasını isterler. Bir örnek

vereyim: körfezin ortasında küçücük, güzel bir ada var.

Şişka Adası. İnanmazsınız ama, bu adada yaşayanların

canlarını çıkardı Sıskalar. İki yıl önceydi, adanın şişman

halkını kendilerine uydurmaya kalkıştılar. Öğle yemeği

yedirmediler kimseye, herkesi haftada altı gün

çalıştırdılar. Adadakiler buna dayanamadılar tabiî, bizden

yardım istediler. Biz de onları korumak zorunda

kaldık.»

«Savaş mı çıktı?» diye sordu Ünal.

Şişman gemici, şaşkınlıkla, «Ne?» diye bağırdı.

«Yani bilmiyor muydunuz? Yeraltı'ndaki savaşların en

korkuncuydu bu. Tutsak Ordular Savaşı.»

«Tutsak Ordular Savaşı mı? O da ne demek?»

«Kucağınızdaki tarih kitabını okursanız göreceksiniz,

bu savaşta iki ordu da tutsak oldu.

«İnanılmaz bir şey.»

«Okuyun, inanırsınız,» dedi gemici. Ünal da yüksek

sesle okumaya başladı :

3. Kumgöbek Çölü'nü geçmenin imkânsız olduğu

daha önceki savaşlarda anlaşılmıştı. Şişkolar Genel

Kurmayı, Kemikistan kıyılarına denizden saldırmayı kararlaştırdı.

Ordu, başlarında Mareşal Pofuduk olmak

üzere, gemilere binip 15 Mayıs'da denize açıldı. Çok

başarılı bir çıkarma yapıldı, Kemikistan kolayca ele geçirildi.

Göbekistan ordusu, 3 Haziran'da Kemikkent'e

girdi.

4. Kötü bir raslantı yüzünden, General Cıpcılız'ın

komutasındaki Kemikistan ordusu, aynı gün Göbekyurt'a

girmişti. Sıskalar Genel Kurmayı aylarca süren

gizli hazırlıklardan sonra Kumgöbek Çölü'nün geçilmesine

karar vermişti. Kemikistan ordusu, Kumgöbek Çölü'nde

hiçbir engelle karşılaşmadıkları için bu kararı başarıyla

gerçekleştirdiler. Çok yazık!

5. Göbekyurt'u ele geçiren Sıskalar, kendi ülkelerine

nasıl döneceklerini kara kara düşünmeye başladılar;

çölü geçerken bütün tankları, bütün taşıtları bozulmuştu.

Kemikistan'a denizden gidebilmek için donanmaları

da yoktu. Savaşı kazanmışlardı, ama geri dönemedikleri

için tutsak olup çıkmışlardı.

6. Bu arada, Göbekistan donanması da Demir İğne

Kayalarıma oturmuştu. Bu yüzden, Şişkolar da ülkelerine

dönemiyorlardı; Kemikkent'de kalmışlardı. İki ordu

da savaşı kazanmıştı gerçi, ama Şişkolar da, Sıskalar

da tutsak olmuşlardı. Onun için, bu savaşa Tutsak Ordular

Savaşı denir.

7. Tek çıkar yol vardı: bir barış anlaşması imzalamak.

Kral Tostombul ile Başbakan Kepkemik, deniz kıyısındaki

Göbecik şehrinde buluşup aşağıdaki şartlarla

bir anlaşma imzaladılar :

a) Şişka Adası tarafsız bir ada olacaktır;

b) Elbirliğiyle çalışılacak, iki ordunun ülkelerine

dönmesi sağlanacaktır;

c) Ertesi bahar Göbecik'de bir toplantı yapılacak,

Göbekistan'la Kemikistan arasındaki anlaşmazlıkların

ortadan kaldırılması sağlanacaktır.

8. Mareşal Pofuduk'un komutasındaki ordu, Ekim

sonunda Göbekistan'a döndü, büyük törenlerle karşılandı.

Göbekyurt Yönetim Kurulu, Kral TostombuF

XXXM'ye Korkusuz Tostombul, Mareşal Pofuduk'a da

Kemikkent Dükü denilmesini kararlaştırdı.

Ünal kitabı bitirmişti, çorbasını içmeye başladı.

Çorba da öyle güzel bir çorbaydı ki...

Bölüm 5

KEMİKİSTAN'A VARIŞ

«Bütün anlaşmazlıklar bu adadan çıkıyor,» dedi

Bay Çokkemik.

«Neden?» diye sordu İlkay.

Bay Çokkemik cebinden küçücük bir kitap çıkarıp

İlkay'a verdi.

İlkay kitabın kapağına baktı. «Sıskalar Tarihi,» dedi.

«Bu kitabı okumadım. Pinokyo'yu, Şeytanın Altınlarını,

Arı Maya'y» okudum ama bunu okumadım.»

Bay Çokkemik, son sayfalardan birini açarak, sert

sert, «Oku!» dedi.

İlkay sayfada şu başlığı gördü :

Bölüm LIV

Başbakan Kepkemik (1925 — 19..). Şişkoların

Saçma İstekleri. Tutsak Ordular

Savaşı. Göbecik Anlaşması.

«Şişkolar mı?» dedi. «Şişkolar da kim?»

«Şişkolar,» dedi Bay Çokkemik, «körfezin karşı

kıyısında yaşarlar. Korkunç bir görünüşleri vardır. Top

gibidirler. Balon gibi yuvarlak, domates gibi kırmızsdırlar.

Kedi gibi de tembeldirler üstelik. Yer, içer, sabahtan

akşama kadar uyurlar. Bıraksanız, bu kötü alışkanlıklarını

Yeraltı'ndaki bütün ülkelere yayacaklar. Bir ör-

27

nek vereyim: körfezin ortasında küçücük, güzel bir ada

var. Sısko Adası. İnanmazsın ama, bu adada yaşayanların

canlarını çıkardı Şişkolar. İki yıl önceydi, adanın

zayıf halkını kendilerine uydurmaya kalkıştılar. Tatillerini

geçirmek için bu adaya gelirlerdi. Adadakiler dayanamadılar

tabiî, bizden yardım istediler. Biz de onları korumak

zorunda kaldık.»

«Savaş mı çıktı?» diye sordu İlkay.

Bay Çokkemik, öfkeyle, «Ne?» diye bağırdı. «Yani

bilmiyor muydun? Tarihin en büyük savaşıydı bu.

Tutsak Ordular Savaşı.»

«Tutsak Ordular Savaşı mı? O da ne demek?»

«Verdiğim kitabı dikkatle okursan göreceksin, bu

savaşın sonunda iki ülkenin ordusu da tutsak oldu.»

«İnanılmaz bir şey,» dedi İlkay.

Bay Çokkemik, sertçe, «Oku!» dedi.

İlkay okumaya başladı :

3. Şişkoların barışla yola gelmeyeceklerini anlayan

Kemikistan, onları savaşla yola getirmeye karar verdi.

Kemikistan ordusunun başkomutanı General Cıpcılız,

o güne kadar gerçekleştirilememiş bir şeyi gerçekleştirmeyi

başararak Kumgöbek Çölü'nü geçti. Üç haftada

Göbekyurt kapılarına dayandı.

4. Yazık ki, Göbekistan donanması da aynı anda

Kemikistan'a girerek Kemikkent'i ele geçirmişti. Ama

kahraman Kemikistan denizcileri, Göbekistan donanmasını

Demir İğne Kayaları'nda parçaladılar. Şişkolar,

ele geçirdikleri ülkede tutsak kaldılar.

5. General Cıpcılız, Şişkoların düştüğü bu kötü

durumdan yazık ki faydalanamadı. Kemikistan ordusu,

Kumgöbek Çölü'nü geçerken bütün taşıtlarını yitirmiş28

ti; Kemikistan'a dönemiyordu. Onlar da Göbekyurt'da

kaldılar. Onun için, bu savaşa Tutsak Ordular Savaşı

denir.

6. 12 Temmuz 1928'de Göbecik şehrinde bir anlaşma

imzalandı, iki ordunun ülkelerine dönmesi sağlandı.

Ekim başlarında Kemikkent'e dönen General

Cıpcılız, büyük törenlerle karşılandı. General Cıpcılız,

bir süre sonra Kıtyemek Köyü'ne çekildi. Şimdi orada

yaşamakta, günlerini jimnastik yaparak geçirmektedir.

Tam bu sırada, geminin düdüğü iki kere öttü. İlkay

başını kaldırdı, bir şaşkınlık çığlığı atarak küpeşteye

yaslandı.

Koca bir rıhtım görülüyordu biraz ötede; rıhtımda

evler vardı. Daracık, uzun evlerdi bunlar, kitaplardaki

kule resimlerine benziyorlardı. Duvarları pembeye boyanmıştı.

Her yanda, Kemikistan'ın kırmızı-mavi bayrakları

dalgalanıyordu. Evlerin çoğu yıkık olmasa, göze

daha da güzel görünecekti şehir.

«Bu evleri Göbekistan donanması yıktı,» dedi Bay

Çokkemik.

Sıskalar pasaportu olmayan yolcuları Kemikistan'a

almıyorlardı; ama araya Bay Çokkemik girdi de,

İlkay gümrükten kolayca geçti. Göğsünün, karnının

ölçüsünü aldılar; sonra ufacık bir tartıda tarttılar.

Yaşını sordular; ellerindeki listeye bakıp yaşıyla kilosunu

karşılaştırdılar. Neyse ki, Sıskalar kadar zayıftı

İlkay.

Bay Çokkemik, Kemikkent trenine bindirdi onu.

Tren oldukça rahattı, ama daracıktı. İki dünyalının ya

da bir Şişkonun oturduğu yere dört Sıska rahatça sığabiliyordu,

Yoldaki evler de, rıhtımdaki evler gibi da23

racıktı, uzundu. İlkay'ın o güne kadar gördüğü evlere

benzemiyordu hiçbiri. Bütün odalar üst üsteydi, her katta

bir tek oda vardı sadece. Ortada kavaktan başka

ağaç, tazıdan başka hayvan görülmüyordu.

Bu acayip, küçücük treni incelerken, «Şimdi Ünal

burada olsaydı,» diye düşündü İlkay. «Oyuncak trenlerle

oynamaya bayılır.»

Ama Ünal uzaklardaydı herhalde; İlkay'ın üzüntüsü

arttı.

O sırada, «Kemikkent'e geliyoruz,» dedi Bay Çokkemik.

Biraz sonra, büyük bir şehrin evlerini gördü İlkay.

Bölüm 6

PRENS ŞİŞGÖBEK

İlkay Kemikistan'ı görünce nasıl şaşırdıysa, Ünal

da Göbekistan'ı görünce öyle şaşırdı. Kemikistan'daki

evler daracıktı, uzundu; Göbekistan'daki evler ise genişti,

yuvarlaktı. Topa benziyordu hepsi. Prens Şişgöbek'in

anlattıklarına bakılırsa, o evlerde oturanlar sanki

evde değil de, kocaman bir karpuzun içinde oturuyormuş

gibi olurlarmış. Göbekistan mimarlarının eşsiz bir

buluşuymuş bu.

Prens Şişgöbek'in yardımıyla gümrükten kolayca

geçti Ünal. Sadece tartıldı, şişman olduğu anlaşılınca

Göbekistan'a girmesine izin verildi.

Ünal, çevresine baktıkça sevinçten ellerini çırpıyordu.

Koca göbekli Şişkolarla doluydu sokaklar. Duvarlarda

afişler vardı: «HOŞ-HOŞ ÇİLEK SULARI»,

«TOMBALAK GAZOZLARI», «BALLIREÇEL PASTALARl

»... Köşelerdeki makinelerin düğmelerine basınca çeşit

çeşit içkiler akmaya başlıyordu musluklardan; üst

üste yığılmış kâğıt bardaklardan birini alıp istediği içkiyle

dolduruyordu insan, canı istediği kadar içiyordu.

Kimsenin başını çevirip baktığı bile yoktu. Küçücük

kızlar, kocaman pastalar satıyordu. Çikolatalı pastalar,

otomobil lâstiklerine benziyorlardı. Bir pasta yiyen, iki

gün acıkmazdı herhalde. Kremalı pastalar da kuştüyü

yastıklar gibiydi. Yazık ki, Ünal'ın parası yoktu. Hem

31

zaten Prens Şişgöbek'i gözden kaçırmak istemiyordu.

Treni görür görmez bir çığlık attı Ünal. Büyük mü

büyük bir trendi bu. Rayların arasındaki uzaklık en aşağı

beş metreydi. Prens Şişgöbek, Ünal'ı kendi özel vagonuna

bindirdi. Kompartımanlardan birini göstererek,

«Sen burada otur,» dedi. «Ben yandaki kompartımandayım.

Çalışacağım. Çok önemli bazı işlerim var.»

İşleri de ne önemliymiş ya... Biraz sonra, Prens

Şişgöbek'in horultusunu duydu Ünal.

Tombul mu tombul bir garson geldi Ünal'ın kompartımanına;

elindeki resimli, yaldızlı yemek listesini

uzatarak, «Öğlo yemeği yiyecek misiniz, efendim?» diye

sordu.

Bu «efendim» sözü çok hoşuna gitti Ünal'ın; gar*

sonun uzattığı listeye bir göz attı :

32

TOPTOP ÇORBASI

a

«

ŞEN KUZU PİRZOLASI

PUFBÖREĞİ

BOLDOLMA

Liste uzayıp gidiyordu. «Kaç çeşit yemek seçebilirim?

» diye sordu Ünal.

Garson şaşırmıştı. «Kaç çeşit isterseniz seçebilirsiniz,

efendim,» diye cevap verdi.

Göbekyurt'a gelinceye kadar yemek yedi Ünal.

Pencereden dışarı baktı. Kırlar gördü, semiz inekler

gördü, Şişko çiftçilerin oturduğu yuvarlak evler gördü.

Çocukların en sevdiği oyuncak balondu anlaşılan. İnsan

nereye baksa balon görüyordu. Hele Göbekyurt'a

gelirken o kadar çoğaldı ki balonlar, gökyüzü görünmez

oldu. Bazıları ışıklıydı bu balonların.

Göbekyurt'un yuvarlak evleri sokak fenerleriyle

aydınlatılmıştı, öyle güzel görünüyorlardı ki...

«Burası tam bana göre bir yer,» diye düşündü

Ünal.

Ama yalnızlık duymaya başlamıştı. Babası geldi

aklına... herhalde İkiz Kayalar'ın yanında oğullarını

aramaktaydı şimdi. O da burada, Göbekistan'da olabilseydi!

Yürüyen merdiveni bulabilir miydi acaba? Ansızın

karşısına çıkıverseydi ne güzel olurdu.

Üzüntüyle, «İşin kötüsü, babam zayıftır,» diye düşündü

Ünal. «Yani Sıskadır. Kemikistan gemisine bindirirler

onu. İlkay'ı belki bulur ama beni bulamaz. Anlaşılan

annemi de, babamı da, İlkay'ı da bir daha göre33

meyeceğim artık.»

Ama durmadan ahlayıp oflayacak çocuklardan

değildi Ünal; üzüntüsünü çabucak unutuverdi. Kısa zamanda

Şişkolara ısındı, onları sevmeye başladı. Çok

sevimli insanlardı Şişkolar. Hiç öfkelenmiyorlardı; ağızlarından

bir tek kötü söz bile çıkmıyordu. Üzüntü nedir

bilmiyorlardı. Bütün gün gülüyor, oynuyor, eğleniyorlardı;

yemeklerden başka bir şey hakkında konuştukları

yoktu. Her saat başında karınlarını doyuruyor,

sonra da on beş dakika kestiriyorlardı. Keyiflerini kaçıran

tek şey, Sıskalardan söz açılmasıydı. Bu da şaşılacak

bir şey değildi doğrusu, Tutsak Ordular Savaşanda

Kemikistan ordusu, Göbekistan'daki evlerin çoğunu

yerle bir etmişti.

Şişkolar, buna rağmen, komşularıyla iyi geçinmek

istiyorlardı.

«Doğru,» diyorlardı, «Sıskalar hiçbir şeyden anlamazlar;

ne yemek yerler, ne meyve suyu içerler, ne de

gülerler. Ama iki ayrı ülkenin insanları değişik şeylerden

hoşlanıyorlar diye savaş mı etmeli? Gelip evlerimizi

yıktılar, yurttaşlarımızı yaraladılar, balonlarımızı patlattılar.

»

Göbecik Toplantısının tarihi yaklaşmıştı; o toplantıda

alınacak kararlarla iki ülke arasındaki anlaşmazlıkların

giderileceğini umuyorlardı.

Ünal, bir gün, «Göbekistan'la Kemikistan arasındaki

bu sonsuz düşmanlık neden çıktı?» diye sordu

Prens Şişgöbek'in oğluna.

Prens Şişgöbek'in oğlu, «Söylesem gülersin,» dedi.

«Aslına bakarsan, Sıskalar da, biz de, Şişka Adası'-

nın bağımsız kalması gerektiğine inanıyoruz. Ada, Sıskaların

eline geçerse bizim rahatımız kaçar; bizim eli34

mize geçerse Sıskaların rahatı kaçar. Sıskalarla adanın

adı üzerinde anlaşamıyoruz. Onlar Sısko Adası demek

istiyorlar, biz Şişka Adası demek istiyoruz.»

«Ne çıkar bundan? Ha Sısko olmuş, ha Şişka...»

dedi Ünal.

Prens Şişgöbek'in oğlu, «Bana göre hava hoş,»

diye cevap verdi, «ama babama bakılırsa Şişkolar adanın

Sısko Adası diye adlandırılmasına izin veremezlermiş.

»

«Ne yapacaksınız öyleyse?»

«Söyledim ya... Bir ay sonra Göbecik şehrinde bir

toplantı var. Üç Şişkoyla üç Sıska bir araya gelip konuşacaklar,

tartışacaklar, bir çözüm yolu bulmaya çalışacaklar.

»

«Böyle toplantılar çok yapılır bizde,» dedi Ünal.

«O kadar çok yapılır ki, herkes alıştı artık. Kimse ilgilenmiyor.

»

Prens Şişgöbek'in oğlu, «Yeraltı'ndaki ilk toplantı

olacak bu,» dedi. «Bize kalırsa, biz ilgilenmeyiz bile;

ama Sıskalar bu toplantıya çok önem veriyorlar.»

Prens Şişgöbek, bir süre sonra Ünal'ı kendine

sekreter yaptı. Yazısı çok güzeldi Ünal'ın, sınıfının birincisiydi;

ama doğrusu istenirse, bunun kendine neler

sağlayabileceğini o güne kadar hiç mi hiç düşünmemişti.

Yazısı güzel olduğu için Prens Şişgöbek'in sekreterliğini

yapmaya başladı. Sekreter olduğu için de,

ülkenin en önemli kişileriyle, Ahçıbaşı'yla, Pastacıbaşı'yla,

Şerbetçibaşı'yla tanıştı. Kral Tostombul XXXM'yle

bile tanıştırıldı.

Saraya girerlerken, «Sakın unutma,» dedi Prens

Şişgöbek, «Kral'la konuşurken ya Sayın Kral ya da

35

Majeste diyeceksin.»

Ama tahtın yanına yaklaşınca bütün öğrendiklerini

unutuverdi Ünal. Kral Tostombul'un göbeği öylesine

büyük, öylesine yuvarlaktı ki, şaşkınlıktan dili dolaştı.

«Ey Tostombul,» dedi. Sonra kendini topladı. «Yani

Majeste demek istiyorum...»

Neyse ki. Kral Tostombul da, öteki Şişkolar gibi

şaka kaldıran biriydi. Göbeğine yaraşır bir kahkaha attı.

Yeryüzü yemekleri hakkında beş dakika konuştu

Ünal'la. O yemeklerden bazılarını bildiğini söyledi. Söz

verdi, Ünal'ı bir gün yemeğe çağıracak, ona özlediği

Yeryüzü yemeklerini yedirecekti.

Büyük bir incelikle, «Böylece kendi ülkeni hatırlarsın,

» dedi.

O sırada sırmalı, kırmızı üniformalı bir subay girdi

36

salona. Göğsü madalyalarla doluydu. Ünal saymak istedi

madalyaları, sayamadı; subayın göğsü kapı kadar

genişti çünkü.

Prens Şişgöbek eğilerek, «İşte Mareşal Pofuduk,

Kemikkent Dükü,» diye fısıldadı Ünal'ın kulağına. «En

büyük kahramanımız.»

«Günaydın, Mareşal,» dedi Kral. «Göbecik'e gideceksin,

değil mi?»

«Bilmiyorum, Majeste,» dedi Mareşal Pofuduk;

«gönderirseniz seve seve giderim.»

«Ne?» dedi Kral. «Barışı sana borçluyuz; seni göndermeyeceğim

de kimi göndereceğim?»

Mareşal Pofuduk, derin derin içini çekti. «Majeste,

» dedi, «bir asker ne zaman mutlu olur, biliyor musunuz?

Barış anlaşması imzalandığı zaman. Günün birinde

Göbekistan'la Kemikistan arasındaki anlaşmazlıkları

ortadan kaldırabilirsem ne mutlu bana!»

«Başaracaksın bunu,» dedi Kral. «Hadi, barışı şimdiden

kutlayalım.»

Saraydaki uşaklardan biri, insan boyunda bir şampanya

şişesi getirdi. Şişe o kadar büyüktü ki, bir el

arabasında taşınıyordu. Şampanyanın birazını altın bir

kupaya boşalttı uşak. Önce Kral, sonra da Mareşal

Pofuduk içtiler. İçerken birbirlerinin gözlerine bakıyorlardı.

Ünal'ın hoşuna gitti bu. Ah, büyük olsaydı da

şampanyadan biraz da o içseydi...

Kral, öteki Şişkolar gibi, saatte bir uyumazdı; yarım

saatte bir uyurdu. Biraz kestirmek için yatak odasına

çekilince, Prens Şişgöbek, Mareşal Pofuduk'a döndü.

«Mareşal,» dedi, «isterseniz genç dostumla biraz

konuşun. Yeryüzü'nde savaşların nasıl yapıldığına dair

bilgi versin size. Bana çok acayip şeyler anlattı. Yer37

yüzü'ndeki savaşlarda top ateşinden korunmak için askerler

çukur kazarlarmış.»

«Ben de duymuştum bunu,» dedi Mareşal Pofuduk.

«Yeryüzü'ne gizlice birkaç asker göndermiştim o

çukurları incelesinler diye. Bir kere, o çukurlara çukur

değil, siper denirmiş. Bizim işimize pek yaramazmış.

Bizim kazacağımız siperler o kadar geniş olur ki, siperlikten

çıkar. Siperlerin dar olması gerekir, dar olunca

da bizim askerler içine sığmazlar. Sonra, sizin de

bildiğiniz gibi, Şişkolar çalışmaktan hiç hoşlanmazlar.

Savaş yorucu olmasın da, nasıl olursa olsun... isterse

tehlikeli olsun. Yeter ki, çabucak bitsin; yiyelim, içelim,

uyuyalım.» Ünal'a dönerek, «Savaşta hangi yemekleri

yeriz, biliyor musun?» dedi. «Hiç ağaçkakan dolması

yedin mi?»

Ondan sonra da durmadan yemeklerden konuştu.

* Prens'in sekreteri olduğu için, bütün toplantı hazırlıklarını

yakından izliyordu Ünal. Şişkoların barışsever

insanlar olduğu apaçık ortadaydı. Barışın sağlanması

için ellerinden geleni yapmaya hazırdılar; sadece, adanın

Sısko Adası olarak adlandırılmasına karşıydılar, o

kadar. Ünal da, adaya Şişka Adası denilmesi gerektiğ

» • • • • • • • • i mı duşunuyordu.

Göbekyurt'daki herkes toplantının başarıyla sonuçlanacağına,

bir barış anlaşması imzalanacağına inanıyordu.

Devletin yüksek memurları, Göbecik toplantısına

katılmayı umuyorlardı. Ama yazık ki, Şişkolardan

sadece üç kişi katılacaktı toplantıya; bu üç kişinin adları

gazetelerde yayımlandığı zaman, herkes hayal kırıklığına

uğradı. Neyse ki, neşeli insanlardı Şişkolar; biraz

yemek yer yemez yeniden gülüp eğlenmeye başladılar.

38

Toplantıya aşağıdaki kişiler katılacaktı :

Prens Şişgöbek.

Kemikkent Dükü Mareşal Pofuduk.

Tarih Kurumu Başkanı Profesör Pufpuf.

Profesör Pufpuf, Şişka Adası'nın tarihini herkesten

iyi bildiği için seçilmişti. Tam yüz yirmi üç ciltlik bir

kitap yazmıştı bu konuda. Prens Şişgöbek, onun sonsuz

bilgisinden yararlanılacağını umuyordu. Ama Göbekyurt'daki

Şişkolar, üç kişilik kurula onun da seçilmesinden

pek hoşlanmadılar; Profesör Pufpuf pek öfkeli

bir insandı çünkü, kızdı mı gözü hiçbir şeyi görmezdi.

Neyse ki, kurulda Prens Şişgöbek ile Mareşal Pofuduk

gibi uysal iki kişi daha vardı.

Göbecik'e doğru yola çıkmadan bir gün önce,

Prens Şişgöbek, Ünal'ın da toplantıya katılacağını bildirdi.

Sekreterleri arasından onu seçmişti. Kimbilir,

Yeryüzü'nden gelen bir sekreteri olduğunu göstererek

Sıskalara caka satacaktı belki.

Bölüm 7

ZAYIFLAMA BAKANI BOŞTABAK

Ünal Şişkolara gittikçe alışırken, İlkay da Sıskaları

yakından inceliyordu.

Birçok bakımdan saygıdeğer insanlardı Sıskalar.

Yeryüzü'ndekilerden daha çok çalışıyorlardı. İlkay, babasının

yemeklerden sonra oturup kahve içmesine,

sonra da kendileriyle oynamasına alışmıştı. Ama otuzunu

aşmış bir Sıskanın oyun oynadığı görülmüş şey

değildi. Kemikistan'da oynanan tek oyun futboldu; onu

da gençler oynardı sadece. Toplar da bir acayipti; ince,

uzun bir şeydi.

Sıskalar için dünyada en önemli şey, zamandı.

Birbirleriyle buluşacakları zaman yalnız saatle dakikayı

değil, saniyeyi de kararlaştırırlardı. Sözün gelişi, 6 saat

17 dakika 3 saniye ya da 3 saat 14 dakika 22 saniye

sonra buluşmak için sözleşirlerdi. Çokkemik'lerin evinde

günde iki kere yemek yenirdi: sabahleyin tam sekizde,

bir de akşamleyin tam sekizde. Öğle yemeği diye

bir şey yoktu. Çocuklar yemek saatinde sofrada bulunamazlarsa

aç kalırlardı. Sofra da ne sofraydı ya! Ayakta

yemek yerdi herkes. Çok az, çok çabuk yerlerdi. Şehirde

hiç lokanta yoktu. Makarna gibi, hesap makinesi

gibi şeyler satan dükkânlar vardı sadece. Bay Çokkemik,

yemeklerden önce ufacık tabağının başında dikilir,

Yeryüzü yazarlarından birinin söylediği şu cümleyi

41

tekrarlardı: «İnsan yaşamak için yemeli, yemek için

yaşamamalı.»

Aritmetikte Sıskaların üstüne yoktu. Herkesin cebinde

bir gelir-gider defteri bulunurdu. Paralan altından,

gümüşten, bir de çeşitli uzunluklardaki bakır tellerdendi.

Kadının biri otobüse binip bilet parası olarak

iki tane bakır tel mi verdi, cebinden defterini çıkarıp

hemen yazardı bunu. Hem de ayakta yazmak zorundaydı,

çünkü oturacak yer yoktu otobüslerde. Ülkenin

en zengini olan Kemikistan Makarna Fabrikası Genel

42

Müdürü Bay Çöpkemik'in özel otomobilinde bile oturacak

yer yoktu. Sıskalara göre, rahatlık bir tembellik

belirtisiydi. Evler son derece yüksekti, ama asansör

kullanılmıyordu. İlkay o dik merdivenleri tırmanırken

soluk soluğa kalırdı.

Kemikistan'ın en büyük fabrikası Makarna Fabrikasıydı.

Ülkede sosisçilikle mumculuk da gelişmişti.

Yuvarlak şeylerden hiç hoşlanmazlardı Sıskalar; bu

yüzden, tekerlek gibi, otomobil lâstiği gibi şeyler yapmazlar,

onları Şişkolardan alırlardı. Karşılığında da ince,

uzun şeyler satarlardı onlara: otomobil tamponu,

çelik tel, makarna gibi...

Zamana bu kadar önem verilen bir yerde işlerin

Yeryüzü'nde olduğundan daha iyi yürümesi şaşılacak

bir şey değildi tabiî. İlkay babasının telefon başında

öfkelendiğini az mı görmüştü?.. İstediği numarayı

bir türlü düşüremezdi Ferit Bey. Kemikistan'da ise telefon

ettiğiniz kimse şıp diye karşınıza çıkıyordu. Öğrencilere

bütün okullarda bütün dersler aynı anda öğretiliyordu.

Zamana verilen bu önem, İlkay'ın hoşuna

gitti. İnsanın her işi tıkırında gidiyordu doğrusu.

Evet, birçok bakımdan saygıdeğer insanlardı Sıskalar;

kötü yürekli değillerdi, ama yazık ki, kıskançtılar.

Sıskalardan birinin eline bir şey mi geçti, Kemikistan'daki

herkes aynı şeye sahip olmak isterdi. Sokakta

yürürken, kavga edenlere raslamrdı adım başında.

Bay Çokkemik, öğretmen arkadaşlarını çekiştirirdi durmadan.

Üç çocuğu vardı, üçü de birbirini kıskanırdı.

Birisiyle arkadaşlık etmeye kalksanız ötekiler hemen

suratlarını asarlardı. Anneler de, babalar da çocuklarına

çok sert davranırlardı. Gün aşırı dayak atarlar, bunu

da onların iyilikleri için yaptıklarını söylerlerdi.

43

Bay Çokkemik, İlkay'ı okula göndermedi kendi çocuklarıyla.

Durup dururken bir de onun için okul parası

vermek istemiyordu.

«Kemikistan'da kalmak istiyorsan bir işe gir, para

kazan,» dedi. «Senin iyiliğin için söylüyorum.»

«Ne iş yapabilirim?» diye sordu İlkay.

«Bir sürü şey yapabilirsin. Yazın çok güzel. İstersen

sekreterlik yap.»

«Sekreterlik mi? O da ne demek?»

«Birinin yanında çalışıp onun mektuplarını yazan,

tutulacak notları tutan kimselere sekreter denir.»

«Ama ben mektup yazmayı hiç sevmem,» dedi

İlkay.

«Sevip sevmediğini sormadım sana,» dedi Bay

Çokkemik. «Kemikistan'da kalmak istiyorsan kendi ekmeğini

kendin kazanmalısın. Senin iyiliğin için söylüyorum.

Yarın sabah sana bir iş bulmaya çalışırım.»

Ertesi gün eve gelince, «Bir iş buldum,» dedi.

«Boştabak'ın yanında çalışacaksın. Boştabak uzun

zamandır bir sekreter arıyormuş... Yeryüzü'nden gelen

bir sekreter.»

Boştabak adını duyan Bayan Çokkemik ile üç

çocuğu kıskançlıktan bağırmaya başladılar.

«Ne kadar da talihlisin!» dediler İlkay'a.

«Kim bu Boştabak?» diye sordu İlkay.

«Kemikistan Yönetim Kurulu Başkanı,» dedi Bay

Çokkemik. «Aynı zamanda Zayıflama Bakam'dır.»

«Zayıflama Bakanı mı?»

Bay Çokkemik, sert bir sesle sözlerine devam

etti :

«Zayıflama Bakanı Boştabak ülkemizin en değerli

kişilerinden biridir. Herkesi beşer kilo zayıflatmayı ba44

şardı, yiyeceklerin de yüzde yirmi oranında kısılmasını

sağladı. Yarın sabah 6:33'de seni bekliyor.»

«6:33'de mi?» dedi İlkay. «Ama ben yediden önce

kalkmam ki!»

«Genç dostum,» dedi Bay Çokkemik, «korkarım

bundan böyle kalkmak zorunda kalacaksın. Günde bir

saat kazandığını düşün. Yılda 656, altmış yılda 21,900

saat eder. Yani 1,825 gün! Yazık değil mi bu 1,825 gü-

^ •••« • • • V « •• • • I • • ne? Goruyorsun ya, senin iyiliğin için soyluyorum.»

Ertesi sabah erkenden kalkmasına rağmen, Zayıflama

Bakanlığı'na birkaç dakika geç gitti İlkay. Kapıda

zayıflık reklâmı gibi duran nöbetçi, defterini karıştırdı.

«İlkay mı?» diye sordu. «İlkay... İlkay! Evet!

Sersem çocuk, saat tam 6:33'de burada olacaktın! Şimdi

saat 6:37! Bakan seni azarlasın da gör gününü!»

Telefonu açıp bir şeyler söyledi; sonra İlkay'ı bir

metre genişliğindeki koridordan geçirip maroken kaplı

bir kapının önüne götürdü. Kapı açıldı, içerdeki masanın

başında bıçak sırtına benzeyen bir adam gördü

İlkay. Adam o kadar zayıftı ki, biraz daha kilo verse

görünmeyen adam olup çıkacaktı; ama kükrer gibi konuşuyordu

:

«İlkay sen misin?» diye bağırdı. «Salağın, tembelin

birisin!»

«Ama...» dedi İlkay.

«Sus! Aptalın, dalgacının birisin!»

«En iyisi, ağzımı bile açmayayım ben,» diye düşündü

İlkay; «belki yatışır.»

Zayıflama Bakanı bağırmaya başlayınca yapılacak

en iyi şeyin susmak olduğunu kısa zamanda anladı.

Kendisine cevap verilmediğini gören Bay Boştabak,

hemen yatıştı. Hep öyle olurdu zaten, öfkelenince bir

45

cümleden fazla söylemezdi; o bir cümle de Sıskalar»

korkutmak için yeterdi.

Zayıflama Bakanı Boştabak kötü insan değildi aslında,

yurttaşlarının çoğundan iyiydi. İlkay zamanla alıştı

ona... alıştıkça da sevdi.

İlkay'ın işi çok kolaydı. Bütün görevi, çalan telefonu

açıp, «Özür dilerim, Bay Bakan şu anda çalışıyor,»

demekti. Gerçi sıkıcı bir işti bu, ama İlkay telefon etmekten

pek hoşlanırdı. Hafta sonunda Bakan Boştabak'ın

davranışlarına öyle alışmıştı ki, «Aptalın, dalgacının birisin!

» diye azarlanınca sıkılmadı bile. Bakan, «Günaydın,

» demişti sanki.

Boştabak, ülkesini de, karısını da çok seviyordu.

Bakanlığa sık sık gelen Bayan Boştabak tatlı bir kadındı.

Güzeldi, öteki Sıskalardan biraz daha şişmandı.

İlkay, az kalsın, «Siz Sıska değil, Şişkosunuz,» diyecekti

bir gün. Kendini zor tuttu. Boştabak küplere binerdi

sonra. Şişkoları hiç mi hiç sevmezdi Zayıflama

Bakanı.

«Şişkolar hayduttur, soyguncudur!» derdi.

Ama karısını çok seviyordu.

Bölüm 8

GÖBECİK TOPLANTISI

Prens Şişgöbek'le yolculuk etmek son derece güzel

bir şeydi. Kocaman arabalar, toplantıya katılacakları

Şişmandalga Limanfna götürdü. Limanda Kral Tostombul'un

gemisi onları bekliyordu. Denizdeki bütün

gemilere, kayıklara, motorlara, «Yaşasın Barışl», «Sıskalara

Sevgiler!» diye yazılar asılmıştı.

Kral'ın gemisi, Sarı Deniz'in altın gibi dalgalarını/

yararak ilerlemeye başlayınca herkes koltuklara çöktü.

Garson yemek listesini getirdi :

TOPTOP ÇORBASI

ŞEN KUZU PİRZOLASI

m

PUFBÖREGİ

BOLDOLMA

Her dakikalarını değerlendirerek Göbecik'e kadar

yemek yediler. Sadece Profesör Pufpuf, Şişkoların Şişka

Adası'nı nasıl ele geçirdiklerine dair bir söylev verdiği

için, sekiz tabak yemekle yetindi. Kaptan, geminin

karaya oturması tehlikesini göze alarak, Şişka Adasfnın

kıyılarına iyice yanaştı. Adadakiler kıyıya toplan-

47

mışlar, mendil sallıyorlardı.

Bir süre sonra Göbecik'e geldiler. Küçücük şehir,

iki ülkenin bayraklarıyla donatılmıştı. Toplantıya katılacak

üyeleri dört Göbekistan, dört de Kemikistan askeri

karşıladı. Pırıl pırıl üniformalar içindeydiler. Tam

beş dakika sonra da Sıskalar geldi. Herkes saatine

baktı; bir saniye bile gecikmemişlerdi.

Göbecik Toplantısfna aşağıdaki Sıskalar katılıyor

du :

Zayıflama Bakanı Boştabak.

General Cıpcılız.

Öğretmen Çokkemik.

Ünal Sıskaların trenden inişlerine baktı merakla.

Daracık, uzun vagonlar, birbirine yapışık raylar ilgisini

çekmişti. Trenlere bayılırdı; çok tren görmüştü o

güne kadar, ama böylesini görmemişti. Demiryolu işaretlerini

de inceledi. Sınırın Göbekistan yanındaki işaretler

yuvarlaktı, kırmızı-yeşil ışıklar vardı; Kemikistan

yanındaki işaretler ise incecikti, ışıklar mavi-sarıydı.

Birdenbire bir sevinç çığlığı kopardı Ünal. Üç Sıskanın

arkasından kardeşi iniyordu trenden!

«İlkay!»

«Ünal!»

Birbirlerine doğru koşup kucaklaştılar. Çevredekilerin

dikkatlerini çekmemek için bağırmamaya çalışıyorlardı.

Ama Prens Şişgöbek'in gözünden kaçamamışlardı.

Ünal'a bunun ne demek olduğunu sordu

Prens. Kendi sekreteriyle Bakan Boştabak'ın sekreterinin

kardeş olduklarını öğrenince göz yaşlarını tutamadı,

ağlamaya başladı.

Boştabak'ın yanına gidip, «Ne güzel,» dedi. «Bu

48

inanılmaz raslantı, toplantının başarıyla sonuçlanacağını

gösteriyor.»

Boştabak soğuk soğuk cevap verdi: «Sanmıyorum.

»

İlk buluşmaları pek umut verici değildi. İki ülkenin

işçileri bir araya gelmiş, aylarca çalışarak bir Toplantı

Oteli yapmışlardı sınırda. Otelin planlarını hazırlayan

mimar bu iş için Yeryüzünden getirilmişti. Şişkolar

Sıska bir mimara, Sıskalar da Şişko bir mimara güvenemiyorlardı.

Ortaya güzel bir yapı çıkmıştı gerçi, ama

Şişkolar da, Sıskalar da beğenmediler bu yapıyı.

Profesör Pufpuf, içini çekerek, «Çok dar olmuş,»

dedi.

General Cıpcılız, öfkeyle, «Çok geniş olmuş,» dedi.

Otele girince işler daha da karıştı. Mimar, kendisine

söylenen şeylere hiç kulak asmamış, yaptığı oteli

Yeryüzü'ndeki otellere benzetmişti. İlk güçlük, döner

kapıda çıktı. Sıskalar kapıyı bir türlü itemiyorlardı. İtseler

bile, durduracak kadar güçlü olmadıkları için durmadan

dönüyorlardı. Şişkolar derseniz kapıya sığamıyorlardı;

çıkmak ise ayrı bir dertti.

İlkay'la Ünal merdivenle asansörü görünce sevindiler;

ama tek sevinen de onlar oldu. Şişkolar yürüyen

merdivenlere alışıktılar, üstelik bu merdiveni çok dar

bulmuşlardı. Sıskalar asansörü bir yana bırakıp merdivene

saldırdılar; ama bu kadar geniş merdivenden hiç

çıkmadıkları için çoğu yere yuvarlandı. Çokkemik dizini

uğuşturarak bağırıp çağırdı. Asansörde madalyalarının

bazıları kırılan Mareşal Pufpuf, dakikalarca homurdandı.

İşlerin kötüye gittiğini İlkay da, Ünal da anlamıştı.

Herkes toplantının son derece kötü düzenlenmiş oldu-

49

ğunu söylüyordu boyuna. Şişkolar, toplantıdan önce

yemek yemek istediler. Sıskalar ise gün ortasında yemek

yemeye alışık değillerdi; «Toplantı hemen başlasın,

» dediler. Bakan Boştabak'ın bağırmasından korkan

Prens Şişgöbek, Sıskaların bu isteğini hemen kabul etti;

ama, «Açlıktan karnım gurulduyor, bana bir tabak

sandviçle bir tabak pasta getirsinler,» dedi.

Sonunda kocaman bir masaya oturuldu. Ünal Şişkoların,

İlkay da Sıskaların arkasında ayakta duruyordu.

Prens Şişgöbek, toplantıya bir başkan seçilmesi gerektiğini

öne sürmek üzereydi ki, Bakan Boştabak ayağa

kalkıp bağırmaya başladı :

«Toplantı başlamadan önce iki şeyi belirtmek isterim.

Basına dağıtılan listelerde Mareşal Pofuduk, Kemikkent

Dükü olarak gösterilmiş. Şunu bilin ki, Mareşal

Pofuduk Kemikkent'i ele geçirmedi, Kemikkent Mareşal

Pofuduk'u ele geçirdi.»

Ünal, Mareşal Pofuduk'a bir göz attı. Öfkeden

mosmor kesilmişti zavallıcık. Kalkıp Boştabak'a cevap

verecekti ki, Zayıflama Bakanı sözlerine devam etti :

«Bir de şunu belirtmek istiyorum: Bu toplantının

konusu, sizin öne sürdüğünüz gibi Şişka Adası değil,

Sısko Adası'dır. Bu adanın adı eskiden beri Sısko Adası'dır!

Şişkolar, adanın daha çok kendilerinin olduğu sanısını

uyandırmak için, Şişko kelimesinin Şiş hecesini

başa, Sıska kelimesinin ka hecesini de sona almışlardır.

Biz böyle şeyleri yutmayız! Bu konu bir sonuca bağlanmadan

toplantıya devam etmeyeceğiz!»

Ağızları yiyecekle dolu Şişkolar, birbirlerine baktılar.

Profesör Pufpuf öfkelenmişe benziyordu. Eğilip

bir şeyler söyledi Prens Şişgöbek'in kulağına.

Prens Şişgöbek, «Şişkolar adına Profesör Pufpuf

konuşacak şimdi,» dedi.

«Baylar,» dedi Profesör Pufpuf, «Şişka Adası'nın

adı yeni konmuş olsaydı, Bakan Boştabak'ın öfkesine

biz de hak verirdik. Ama bu ad, iki ülkenin tarihleri kadar

eskidir. On ikinci yüzyılda yaşamış olan şair Yağlarca'nın

şiirlerini karıştırırsanız şu ölümsüz mısraya

raslarsınız: O Şişka Adası ki, çiçeklerle bezenmiş... On

üçüncü yüzyılda da...»

Boştabak'ın patlamak üzere olduğunu gören Prens

Şişgöbek, Profesör Pufpuf'un sözünü kesti. Gülümseyerek,

«Baylar,» dedi, «bana kalırsa, bu anlaşmazlık

hiç de önemli değil. Biz Şişka Adası diyelim, siz Sısko

Adası deyin, olsun bitsin. Böylece herkesin istediği

olur.»

Mosmor kesilmek sırası Boştabak'a gelmişti.

51

«Böyle saçma şey duymadım şimdiye kadar! Profesör

Pufpuf salağın, görgüsüzün biridir!»

Profesör Pufpuf da mosmor kesilmişti. Sonra sarardı;

derken kıpkırmızı oldu yüzü. Öksürdü, tıksırdı,

çıkıp gitti. Prens Şişgöbek'le Mareşal Pofuduk birbirlerine

baktılar; yapılacak bir şey yoktu, onlar da çıkıp

gittiler. Sıskalar ise onların çıktığı kapının karşısındaki

kapıdan başka bir odaya geçtiler. Salonda Ünal'la İlkay

kalmıştı yalnız.

«Senin şu Sıskalar deli galiba,» dedi Ünal.

«Yok canım,» dedi İlkay. «Boştabak'ı tanımıyorsunuz

siz. İyi bir insandır aslında. Profesör Pufpuf'un

salak olduğunu, görgüsüz olduğunu söylemekle büyük

incelik gösterdi... kendine göre tabiî. Yoksa neler neler

demezdi... Profesör Pufpuf kalkıp gitmeseydi bir

anda yatışırdı.»

«Yazık!» dedi Ünal. «Siz de Şişkoları tanımıyor-

• • sunuz. Oyle iyi, öyle arkadaş canlısı insanlar ki... Barışı

sağlamak için geldiler buraya.»

«En iyisi, benim sana anlattıklarımı sen de git Şişkolara

anlat,» dedi İlkay. «Hadi, çabuk ol; yoksa işler

çıkmaza girecek. Sıskaları bilirim ben. Geçimsiz değillerdir,

ama öfkelenince gözleri hiçbir şeyi görmez. Buraya

gelirken kendi aralarında konuşuyorlardı. Şişka

adını kabul etmektense savaşmayı göze alacaklarını

söylüyorlardı.»

«Ama saçma bir şey bu,» dedi Ünal.

«Hem de nasıl! Belki biz bir şeyler yapabiliriz.»

«Belki,» dedi Ünal. «Toplantı sonuçlanıncaya kadar

adaya Ya Şişka Ya Sısko Adası deseler nasıl olur sence?

»

İlkay bir an düşündü.

52

«Evet,» dedi. «Ya Şişka Ya Sısko Adası... Gidip

Boştabak'la konuşayım, belki kabul eder.»

Ünal yan odaya geçti. Şişkolar masa başına çökmüş,

yemek yiyorlardı. Kardeşiyle aralarında geçen konuşmayı

anlattı Ünal.

Zavallı Mareşal Pofuduk, Boştabak'ın sözlerini hâlâ

unutamamıştı.

«Kemikkent Dükü olmayı ben mi istedim sanki?»

diyordu. «Ben Düklük filân istemiyorum.»

Prens Şişgöbek yatıştırmaya çalışıyordu onu.

Ünal'ın sözlerini dinledikten sonra, «Peki,» dedi, «adaya

Ya Şişka Ya Sısko Adası demeyi kabul ediyoruz.»

Bu arada, İlkay da Boştabak'la konuşmuştu. Boştabak,

«Olmaz öyle şey!» diye bağırdı. «Sersemin, kaz

kafalının birisin sen!»

Bir an düşündükten sonra, «Peki,» dedi. «Ya Şişka

Ya Sısko Adası değil de, Ya Sısko Ya Şişka Adası dersek

olur.»

İlkay, «Belki Şişkolar kabul eder bunu,» diye düşündü;

kardeşinin bulunduğu odaya koştu. Ama bu kere

de Şişkoların inadı tutmuştu.

«Olmaz,» dedi Profesör Pufpuf. «Kabul edersek

Göbekyurt'a dönemeyiz sonra. Herkes bizi taşa tutar.»

O sırada bir asker girdi odaya; Zayıflama Bakanı

Boştabak'dan bir haber getirmişti. Boştabak, Ya Sısko

Ya Şişka Adası adı on dakika içinde kabul edilmezse

Kemikistan'a döneceğini söylüyordu.

Mareşal Pofuduk, umutsuzlukla, «Savaş demektir

bu!» dedi.

Profesör Pufpuf nedense keyiflenmişti. «Evet savaş

demektir!» diye bağırdı.

On beş dakika sonra limandaydılar. O hırgür içinde

53

uyku bile uyuyamamışlardı, gözleri yorgunluktan kapanıyordu.

Ünal, Sıskaları Kemikistan'a götüren trenin

arkasından hayranlıkla baktı.

Bölüm 9

ŞİŞKOLARLA SISKALARIN SAVAŞI

Zayıflama Bakanı Boştabak, Kemikkent'de büyük

coşkunlukla karşılandı. Başbakan Kepkemik, Boştabak'ı

kıskanmıştı, ama yine de onu karşılamaya geldi.

Şehrin bütün gençleri sokakları doldurmuştu; Boştabakla

arkadaşları kalabalığı yara yara Zayıflama Bakanlığına

gittiler. Sıskaların en yoksul olanları bile birer

bayrak almışlardı; evlerden uzun bayraklar sarkıyordu.

Bandolar, ünlü besteci Uzunkaval'ın eseri «Zayıflığa

Övgü»yü çalıyordu alanlarda. Duvarlara ilânlar asılmıştı:

ordu ertesi sabah saat tam 5:34'te yola çıkacaktı.

Profesör Pufpuf'la arkadaşları da büyük coşkunlukla

karşılandılar. Kral Tostombul bile yemeğini yarım

bıraktı, Göbekistan'ın onurunu eşsiz bir cesaretle koruyan

üç Şişkoyu karşılamak için sarayın kapısına kadar

indi. Kadınlar buketler verdiler kahramanlara. Şişkolar

kavgadan gürültüden pek hoşlanmazlardı gerçi,

ama Göbecik'de ortalığı birbirine katan Profesör Pufpuf'u

göklere çıkarıyorlardı. Göbekyurt korosu, ünlü

besteci Tombuldavul'un «Şişmanlığa Övgü»sünü söyledi

şehrin alanında. Afişçiler, şekerli zamklarla ilânlar

yapıştırdılar duvarlara. Balon biçimindeki bu ilânlarda

iki ülke arasında savaş çıktığı, ordunun bir haftaya kadar

hareket edeceği yazılıydı. Çocuklar ilânları yırtıp

zamkı yalamaya başladılar; başlarına gelecekleri bilse55

lerdi bundan vazgeçer, evlerine gidip güzel güzel pastalarını

yerlerdi belki.

Prens Şişgöbek'in evinde yapılan toplantıya Ünal

da katıldı. Mareşal Pofuduk, kendine güveniyordu.

«İnanın bana,» dedi, «düşmanlar Kumgöbek Çölü'nde

büyük bir bozguna uğrayacaklar bu kere. Bütün

orduyu çöle götüreceğim. Bizim askerler çalışmayı pek

sevmezler ama siper kazacaklarına söz verdiler. Şu anda

aramızda bulunan akıllı dostumuz, Yeryüzü'nde yaşayanların

nasıl siper kazdıklarını bize anlattı.»

Herkes Ünal'a baktı. Ünal keyiflenmişti; kızardı.

Mareşal Pofuduk sözlerine devam etti :

«Yeryüzü'nde yaşayanların kazdıkları siperler bize

dar gelir, içlerine sığamayız. Geniş kazsak işe yaramazlar.

Neyse ki, General Şengöbek buna bir çare buldu.

Yuvarlak siperler kazacağız. Siperlerin üstleri dar, altları

geniş olacak; ama bu çeşit siperlere de sadece iki

yandan girilebiliyor. Bütün askerler aynı anda çıkıp düşmana

saldıramayacaklar. Zararı yok, biz zaten saldırmak

için değil, kendimizi korumak için savaşıyoruz.»

Prens Şişgöbek, Mareşal Pofuduk'u büyük bir içtenlikle

kutladı; bir de müjde verdi: Kral Tostombul,

Mareşal Pofuduk'u Kumgöbek Prensi yapmıştı. Ünal'a

döndü sonra; «Yeryüzü'nden gelen genç dostum,» dedi,

«Göbekistan için çok çalıştın. Kralımız seni de Yürüyen

Merdiven Kontu yaptı.»

İlkay da o sırada Boştabak'ın başkanlığında yapılan

toplantıdaydı.

«Toplantıyı açıyorum,» dedi Bakan Boştabak.

«Şimdi General Cıpcılız savaş planlarını anlatacak

size.»

«Baylar,» dedi General Cıpcılız, «savaş, bilinmedik,

umulmadık şeyler yaparak kazanılır. Onun için, geçen

yılki planımızı bu yıl da uygulamanın bir anlamı

yok. Şu üç noktayı aklımızdan çıkarmamalıyız :

«1. Şişkoların donanmaları yoktur. Demir İğne

Kayaları'nda batırdığımız gemilerin yerlerine yenilerini

yapamadılar. Demek ki, bize denizden saldıramazlar.

«2. Saldıramayacakları için de, Kemikkent'i ele

geçiremeyeceklerdir.

«3. Şişkolar pek akıllı değildir. Bu savaşta da, geçen

yılki savaşa göre davranacaklardır. Öyle sanıyorum

ki, bizi Kumgöbek Çölü'nde karşılamak isteyeceklerdir.

«Bana kalırsa :

«a) Ya gidip Sısko Adası'nı ele geçirmeliyiz;

«b) Ya da bütün gücümüzle Göbekistan kıyılarına

saldırmahyız. Böylece Göbekyurt'u ele geçirebiliriz.»

«General,» dedi Bakan Boştabak, «son derece kur-

• » naz bir savaşçısının siz. Ne istiyorsanız söyleyin. Ulke-

57

miz her istediğinizi verecektir size.»

General Cıpcılız, «198 tane gemi istiyorum,» dedi.

«Bu gemilerin herbiri 1,003 kişi almalı.»

Bakan Boştabak, İlkay'a dönerek, «Yaz bunu,»

dedi. İlkay bir kâğıt çıkarıp General'in kaç kamyon, kaç

top, kaç uçak istediğini yazdı. Korku içindeydi, çünkü

General Cıpcılız arada bir duruyor, «Söyle bakalım,»

diyordu. «Bir kamyon 32 kişi alırsa, 6,207 kamyon kaç

kişi alır?»

İlkay bir anda cevap veremiyordu tabiî. Veremeyince

de Bakan Boştabak küplere biniyor, «Aptalın,

dalgacının birisin!» diye bağırıyordu.

«Okula dönersem aritmetikte sınıfın birincisi olurum

artık,» diye düşündü İlkay.

Kısa bir süre sonra, Sıskalar Göbekistan kıyılarına

başarılı bir çıkarma yaptılar.

İlkay hiç savaş görmemişti o güne kadar; Şişkolarla

Sıskalar arasındaki savaşı gördükten sonra bir daha

da görmek istemedi. Mermiler başının üstünden

V-l-Z-Z diye geçiyor, yere düşerek G-Ü-M-B-Ü-R-R

diye patlıyorlardı. Sıska arkadaşları paramparça oluyorlardı;

ama zayıflıkları yüzünden, mermilerin çoğu

yanlarından geçiyordu. Akşam olunca uçaklar bomba

atmaya başladı. O uçaklar bomba atmayıp da yolcu taşırken

ne güzel görünürlerdi gökyüzünde...

Kemikistan askerleri Göbekistan'da ilerledikçe yıkılmış

köyler, yaralanmış kadınlar, üstleri başları kan

içinde kalmış çocuklar gördü İlkay. Bazı çocukların anneleri

de, babalan da ölmüştü. Zavallı Şişkolar, Sıskalara

karşı koyamıyorlardı. Göbekistan ordusu kuzeyde,

Kumgöbek Çölü'ndeydi. Askerler, yuvarlak siperlerinin

58

içinde düşmanı beklemekteydiler. Bilmiyorlardı ki, o

düşman hiç gelmeyecekti.

Mareşal Pofuduk, ordusunu güneye çekmek istedi

hemen; ama askerler siperlerden kolay kolay çıkamadılar.

Çıkınca da, savaş bölgesine hep birlikte, hızlı

hızlı gideceklerine, teker teker, ağır ağır gittiler. Sıskalar

ise yıldırım hızıyla çarpışıyorlardı, kısa zamanda

Göbekyurt kapılarına dayandılar.

Mareşal Pofuduk, Göbekyurt surları önündeki

çarpışmada askerleriyle birlikte tutsak oldu. Bu yaşlı

komutanın başını önüne eğerek kılıcını General Cıpcılız'a

vermesini görenler göz yaşlarını tutamadılar. General

Cıpcılız da üzülmüştü buna; Mareşal Pofuduk'a tam

bir şişkoya yakışır yemekler verilmesini buyurdu. Şişko

komutanın karnı acıkmıştı, bir saattir ağzına lokma

koymamıştı çünkü.

Bu arada, İlkay kardeşini arıyordu tutsaklar arasında.

Bir türlü bulamadı.

«Ya Ünal da öldüyse,» diye düşündü.

General Cıpcılız'ın ordusu ertesi gün Göbekyurt'a

girdi. Bir zamanların mutlu şehri yaslara bürünmüştü.

Pastacılar bile kapalıydı. Kadınlar karalar giymişti.

Bembeyaz kesilmiş Prens Şişgöbek, General Cıpcılız'-

la öteki komutanları sarayın kapısında karşıladı. Kemikistan

atlılarıyla birlikte Göbekyurt'a giren İlkay, Prens

Şişgöbek'in arkasında kardeşini gördü. Ünal ağlıyordu.

Yanma gidip kucaklamak istedi onu; ama, «Attan inersem

bir daha binemem,» diye düşündü. Tören biter

bitmez Ünal'ın yanına koştu.

«Niye bu kadar üzgünsün?» dedi. «Sen Şişkolardan

değilsin ki.»

«Biliyorum,» diye cevap verdi Yürüyen Merdiven

59

Kontu, «ama Şişkolara çok alışmıştım.»

Savaş sona ermişti artık. Kral Tostombul XXXIf

de, Göbekistan Krallığı da, Sısko Adası da Sıskaların

eline geçmişti.

Bölüm 10

SISKALAR GÖBEKİSTAN'DA

İlkay hayatta hiçbir şeye aldırmaz, hiçbir şeye

önem vermez görünürdü ama çok iyi bir insandı aslında;

kardeşi için elinden geleni yaptı. Sonunda General

Cıpcılız'ın yanında bir iş buldu ona. Ünal bu işi kabul

etmek istemedi önce, ama Şişkolar kabul etmesi için

Yürüyen Merdiven Kontu'nu zorladılar. Savaşta yenilmişlerdi,

değişik bir durum vardı ortada; bu yeni duruma

uymaları gerekiyordu. Bu arada, kendi geleneklerini

korusunlar, yeterdi.

Sıskalarla pek anlaşamıyorlardı. Sözün gelişi, Kemikistan

ordusu albaylarından biri sabahleyin sekizi

beş geçe yanına gitmenizi mi istedi... sekizi tam beş

geçe orada olmak zorundaydınız. Oysa Şişkolar için

sekizi beş geçe demek, sabahla öğle arası demekti.

Şişkolar Sıskaları, Sıskalar da Şişkoları bir türlü anlayamıyorlardı.

Bir anlaşmazlık konusu daha vardı: yemek. Göbekistan

ordusunu doyurmak gerekiyordu. Sıskalar, Şişkoları

her saat başı yemek yemekten vazgeçirmek istediler,

ama boşuna. Zayıflama Bakanı Boştabak bile,

«Aman/ üstlerine varmayalım; bunlar uysal insanlar,

ama yemek yiyemezlerse gözleri döner, ne yapacakları

belli olmaz,» dedi. Şişkoların başkaldırmalarından korkuyordu

anlaşılan.

61

Bazı Şişkolar, Sıskaların gözlerine hoş görünmek

için perhiz yapmaya başladılar. Gazetelerde şöyle ilânlar

çıkıyordu :

Ama zayıflamaya kalkan Şişkoların çoğu hastalanıp

yatağa düşüyordu hemen, bazıları da ölüyordu. Zaten

zayıflasalar ne olacaktı sanki? Sıskalara benzemiyorlardı

ki... Derileri sarkıyor, yüzleri gözleri buruşuyordu.

• 0Ö teki Şişkolar hiç sevmiyordu böylelerini.

Olaylar birdenbire gelişti. Şişkoların arasına karışmış

olan Kemikistan askerleri, Göbekistan yemeklerini

sevmeye başlamışlardı. General Cıpcılız'ın masasında

yemek yiyen İlkay, onun bile zamanla değiştiğini gördü.

«Ne yapayım,» diyordu General, «ele geçirip yönetmeye

başladığım ülkenin her şeyini bilmem gerek.»

Aslına bakılırsa, Göbekistan yemeklerine adamakıllı

alışmıştı. 0 güne kadar yedikleri nasıl da tatsız kalıyordu

bu yemeklerin yanında!

İlkay, Sıskaların çok az yemek yediklerini söyle-

62

mişti kardeşine. Bir gün yemeğe çağırdı onu. Ünal, General

Cıpcılız'ın evinde Prens Şişgöbek'in ahçısmı görünce

kendini tutamadı, gülmeye başladı, Prens Şişgöbek'in

ahçısı her zamanki yemekleri nazırlamıştı :

TOPTOP ÇORBASI

«

■

ŞEN KUZU PİRZOLASI

PUFBÖREĞİ

BOLDOLMA

Tahttan indirilmesine rağmen, Kral Tostombul zaman

zaman öğütler veriyordu General Cıpcılız'a. Kemikistan

ordusu komutanının üstündeki etkisi büyüktü.

«O da herkes gibi bir insan,» diyordu General Cıpcılız.

«Kral olduğuna bakmayın, akla yakın şeyler söylüyor;

çok yerinde görüşleri var.»

Kral Tostombul, eski bir kral olduğunu unutmadan

konuşuyordu; bu da General Cıpcılız'ı duygulandırıyordu.

«Sizi Mareşal Pofuduk'la karşılaştırmak aklımdan

bile geçmez,» diyordu Kral. «Mareşal Pofuduk büyük

bir kahramandır; onu severim. İkiniz de değerlisiniz,

birbirinizden üstün olan yanlarınız var. Ama benim ordumun

başında sizin gibi bir komutan olsaydı, kimbilir,

şu anda hâlâ Göbekistan Kralfydım belki. General Cıpcılız'ı

ancak başka bir General Cıpcılız yenilgiye uğratabilirdi!

»

İlkay'a, «Biliyor musun,» diyordu General Cıpcılız*

«çok akıllı bir insan şu Kral.»

63

Gittikçe sevmeye başlamıştı Şişkoları. Askerlerinin

davranışlarında da bir incelik göze çarpıyordu. Bazı

askerler Şişko kızlarla evlendiler.

Bir süre sonra Kemikistan ordusu Kemikkent'e

döndü. Sıskalar, arkadaşça ayrılmıştı Şişkolardan; yürekleri

pırıl pırıl sevgiyle doluydu.

İlkay, Kemikistan Cumhuriyeti'nin kıza zamanda

değişmiş olduğunu gördü. Sıskaların davranışları, düşünceleri

eski davranışlarına, düşüncelerine hiç benzemiyordu.

Kullandıkları kelimeler bile değişmişti. Kardeşini

Çokkemik'e götürdü. Çokkemik onları evine aldı.

İlkay, «Saat tam sekizde masa başında olacaksın,»

• • dedi Ünal'a, «yoksa kahvaltıyı kaçırırsın.» Ertesi sabah

sekizde aşağı indiklerinde Çokkemik'in çocuklarının ortalarda

olmadığını gördüler. İnanılmaz bir şeydi bu!

Çokkemik parmaklarıyla masaya vurmaya başladı.

(Ünal da, İlkay da babalarını hatırladılar; acaba nerelerdeydi

şimdi?). Biraz bekledikten sonra içini çekerek,

«İnsan yaşamak için yemeli, yemek için yaşamamalı,

» diye mırıldandı, kahvaltısını etmeye koyuldu.

Çocuklar on dakika sonra geldiler.

Korkunç bir sesle, «Nerelerdeydiniz?» diye gürledi

Bay Çokkemik.

Çocuklar, özür dile ’iek gereğini bile duymadan,

«Odamızdaydık,» diye cevap verdiler.

Bay Çokkemik, «Ne?» diye bağırdı öfkeyle. «Saatin

sekizi vurduğunu duydunuz da aşağı inmediniz demek?

»

«Ne çıkar sanki? Göbekistan'da böyle şeylere

önem bile vermiyorlar.»

Her evde buna benzer şeyler oluyordu. Göbekistan'la

Kemikistan arasındaki savaş, daha rahat yaşana*

64

bileceğini öğretmişti Sıskalara. Kocalarının anlattıklarından

etkilenen bazı kadınlar, pastacıların açılmasını

serbest bırakan bir yasa çıkarılmasını istediler. Öğrenciler,

Göbekyurt'lu öğrenciler gibi, kendilerinin de

pasta gibi, şeker gibi şeyler yemeye hakları olduğunu

ileri sürdüler. Kışladaki askerler ise saat sekize kadar

uyumak istiyorlardı... tıpkı Göbekistan askerleri gioi.

«Hiç hoşuma gitmiyor bunlar,» dedi Bay Çokkemik.

«Ülkemizin geleceğiyle ilgili kararlar alacağımız bir

sırada bu düşünceleri, bu davranışları tehlikeli buluyorum.

Biliyorsunuz, ortada ne Göbekistan Krallığı var

artık, ne de Sısko Adası.»

«Evet,» dedi İlkay.

«Buraya kadar iyi,» dedi Bay Çokkemik. «Beni

bundan sonrası düşündürüyor asıl. Şişkolar buyruğumuz

altında mı yaşayacaklar, yoksa yurttaşımız mı olacaklar?

Sıskalar gibi oy kullanacaklar mı? Sıskalar gibi

yasalar yapacaklar mı? Oy kullanırlarsa yandık demektir.

Sayıca bizden çoklar. Ülkemize açgözlülük, tembellik,

şişmanlık getirirler.» Sözün burasında yüz gram daha

zayıfladı Bay Çokkemik. «Şişmanlık!» diye tekrarladı.

«Ne berbat şey!»

Sekizi on üç geçe masadan kalktı.

Ünal, «Şişkolar da oy tanırlarsa ne iyi olur,»

dedi İlkay'a. «Bu asık yüzlü insanların yaşayışları değişir

belki.»

Ne de olsa Sıska sayılırdı İlkay. «Bizi beğenmiyor

musun yoksa?» diye sordu.

«Baksana, büroya geldim geleli doğru dürüst bir

yemek bile yemediml Açlıktan öleceğim nerdeysel

Günde sadece iki kere mi yemek yenirmiş?»

Sahiden de biraz zayıflamıştı. Kardeşinin bu du*

65

rumuna üzülen İlkay, ertesi gün Zayıflama Bakanlığı'na

gidince Şişkolarla Sıskaların geleceği hakkında sorular

sordu Boştabak'a.

«Ne?» diye bağırdı Boştabak. «Casusun, gevezenin

birisin sen!»

İlkay, Boştabak'dan korkmuyordu artık. «Kardeşim

için üzülüyorum, efendim,» dedi. « 0 da benim gibi

Yeryüzünden geldi buraya, ama...»

«Eee?» dedi Boştabak.

«... ama biraz Şişkodur. Kemikistan'a geldi geleli

karnı doymadı.»

Bay Çokkemik'in neler söylediğini anlattı.

«Çokkemik aptalın, korkağın biridir!» dedi Bakan

Boştabak. «Ülkesine güveni olanlar herkese özgürlük

vermekten korkmazlar. Ben güveniyorum ülkeme! Şimdilik

şunu söyleyeceğim sadece: Boştabak'ın savaşta

neler başardığını gördün, şimdi de barışta neler başaracağını

göreceksin.»

Başka bir şey söylemedi; ama Bayan Boştabak'ın

etkisinde kaldığı apaçık ortadaydı. Zayıflama Bakanı,

Şişkolara yakınlık duyuyordu anlaşılan.

Bölüm 11

ŞİŞKOLARLA SISKALAR

Seçimden bir gün önce, Zayıflama Bakanı Boştabak

radyoda bir konuşma yaparak sesini ülkenin en zayıf

köylerine bile duyurdu.

«Şişkolarla Sıskalar birleşmelidir,» dedi. «İnsanların

kilolarına göre ayrıldıkları nerede görülmüş? Gerçeğin

gerçek sayılabilmesi için elli kilodan az mı gelmesi

gerekir? Şişmanlar insan değil midir? Siz böyle düşünebilirsiniz

belki. Ama ben böyle düşünmüyorum. Yeryüzü'nde

yaşayanlara bakın. Sıskaların çoğunlukta olduğu

ülkeleri hep Şişkolar yönetiyor. Şişko kocalar,

Sıska karılarıyla mutluluk içinde yaşıyor. Biz de onlar

gibi olalım. Güçlü, yenilmez bir devlet kuralım... Yeraltı

Birleşik Devletleri!»

• • •

i0*mvz

Bu konuşma bütün ülkede coşkunlukla karşılandı.

Sıskaların çoğu da Bakan Boştabak gibi düşünüyorlardı.

Bay Çokkemik radyoda Zayıflama Bakam'na cevap

verdi. Onun sesi de her yere duyuruldu.

«Şişkoları ben de severim,» dedi. (Bunu duyan

Ünal, «Yalan söylüyor,» diye fısıldadı İlkay'a.) «Ama

çeşitli kilolardaki insanların birleşerek bir devlet kurmaları

doğru değil. Biz Sıskalar her şeyimizi sıskalığımıza

borçluyuz. Şişkolarla bir arada yaşamaya başlarsak

yıkılır gideriz.»

İlkay, «Çokkemik haklıf» dodi kardeşine; Yeryü-

68

zü'nde yaptıkları gibi, kavga etmeye başladılar.

Ertesi gün, seçimleri Boştabak'ın kazandığını öğrendiler.

Çokkemik epeyce oy toplamıştı taşradan, ama

Kemikkent'de Boştabak adamakıllı ilerdeydi.

İlkay'la Ünal seçimden sonraki haftaları neşe içinde

geçirdiler. Pasaportlar kaldırılmıştı, kimse tartılmıyordu

artık. Şişkolar, Sarı Deniz'de istedikleri gibi yolculuk

edebiliyorlardı. Yüzlerce Şişko geldi Kemikkent'e;

şehre canlılık getirdiler. Her saat başı karınlarını doyurabilmeleri

için lokantalar, pastacılar açıldı. Yaşlı Sıskalar

bu yenilikleri benimsemediler; sonunda, onların

zoruyla şehirde bir Şişkolar Mahallesi kuruldu. Sıska

olmayan herkes o mahallede oturmak zorundaydı. Ama

Şişkolar Mahallesi o kadar güzel bir mahalleydi ki, işler

daha da sarpa sardı.

Ünal'la İlkay, Çokkemik'in evinden ayrılıp Şişkolar

Mahallesi'nde küçük bir ev kiraladılar. Şişkolardan

başka bir sürü de Sıska oturuyordu mahallede; her akşam

toplanıyor, birlikte gülüp eğleniyorlardı. Özel şişmanlama

kursları açıldı Kemikkent'de; doktorlar gazetelere

ilân verip kendilerine başvuranları haftada iki kilo

şişmanlatacaklarını bildirdiler. Sıska kadınlar arasında

Şişkoluk moda oldu. Bir türlü şişmanlayamayanlar ise

kat kat elbiseler giyiyorlardı üstlerine. Tiyatrolarda Şişko

yazarların oyunları oynanmaya başlandı. Bu oyunlar

arasında Haldunpuf'un «Vatan Kurtaran Şişman»

adlı eseri çok beğenildi.

Göbekistan'ın eski kralı Tostombul, seçimden üç

ay sonra Kemikkent'e gelince bu coşkunluk daha da arttı.

Tostombul kral değildi artık, herkes gibi bir yurttaştı;

ama Sıskalar aralarında görünce tam bir kral gibi

davrandılar ona. Tostombul Opera'ya gitti; seyirciler

69

ünlü besteci Tombuldavul'un «Şişmanlığa Övgü» adlı

eserinin çalınmasını istediler. Tostombul, Boştabak'ın

özel locasında görününce büyük bir alkış koptu.

Yaşlı Sıskalar gittikçe tedirgin oluyorlardı. Bir ay

sonra iki ülkede yapılan genel seçimi Şişkolar kazanmışlardı

çünkü. Yeni başbakan Şişkoydu; en iyi görevlere

Şişkolar atandı. Önceleri, onların yavaşlığıyla alay

ediyordu Sıskalar; zamanla alıştılar buna da. Şişkolar

hiç sinirlenmiyor, herkese güler yüz gösteriyorlardı.

Ünal'a Zayıflama Bakanlığı'nda iş bulan İlkay olmuştu;

ama seçimi Şişkolar kazandıktan sonra kardeşinden

daha önemli bir görev verildi Ünal'a,

Bir sabah Bakan Boştabak'ın yanma gitti İlkay.

«Ne yapacaksınız şimdi?» diye sordu.

Boştabak bu sorudan hiçbir şey anlamamıştı.

«Ülkedeki herkes şişmanlıyor,» diye açıkladı İlkay.

«Şişmanlıkta Kral Tostombul'u bile geride bıraktılar.

»

Boştabak gülerek İlkay'ın kulağını çekti :

«Bebeğin, sevimlinin birisin sen!»

Ertesi sabah, Şişkolarla Sıskaların bayrakları altına

ilânlar asıldı yine :

1. Kral Tostombul, Yeraltı Birleşik Devletleri'nin

kralı olarak taç giyecektir.

2. Zayıflama Bakanlığı kaldırılmış, Sayın Boştabak

Başbakanlığa getirilmiştir.

3. Kemikistan Anayasası yürürlüktedir.

Bu kararlar olumlu karşılandı; taç giyme töreninin

iki ülke arasındaki anlaşmazlığı doğuran adada yapılması

kararlaştırıldı. Ama çok önemli bir sorun vardı ortada:

adanın adı ne olacaktı? Savaşı Sıskalar kazanmışlardı,

onun için adanın Şişka Adası olarak adlan-

70

dırılması söz konusu edilemezdi. Öte yandan, Kral da

Sısko Adası adını kabul edemezdi tabiî; atalarının kemikleri

sızlardı yoksa. Bu konudaki soruları Başbakan

Boştabak cevaplandırdı :

«Kralımızın sağduyusuna güveniyoruz.»

Taş giyme töreni için denize açılındığında bu soruna

bir çözüm yolu bulunamamıştı hâlâ. Kimse adanın

adını ağzına almaya cesaret edemiyordu.

Kral adaya ayak bastığında her yan şeftali ağaçlarının

pembe tomurcuklarıyla donanmıştı; tomurcuklar,

pembe dalgalar gibi kıpırdanıyordu rüzgârda. Kral,

kocaman, uykulu gözlerini kırpıştırarak bir süre düşündü.

Yanında durmakta olan Başbakan'la Bakanlar, konuşmasını

bekliyorlardı onun.

Kral Tostombul, «Şeftali Tomurcukları Adası desek?

» diye mırıldandı sonunda.

«Efendimiz,» dedi Başbakan Boştabak, «daha önce

hiç aklıma gelmemişti bu. Aptalın, dalgacının biriyim

ben!»

Bölüm 12

DÖNÜŞ

Taç giyme töreninden kısa bir süre sonra İlkay'la

Ünal Yeryüzü'ne dönmek için Başbakan Boştabak'-

dan izin istediler. Göbekistan'da olsun, Kemikistan'da

olsun, kendilerine çok iyi davranılmıştı; ama anneleriyle

babalarını özlemişlerdi artık. Zavallıcıklar ne kadar

da meraklanmışlardı kimbilir... Çocuklarının öldüğünü

ya da ormanda yollarını şaşırdığını sanıyorlardı belki.

Eve dönüp onları sevindirmenin zamanı gelmişti.

Şişkolarla Sıskaların birleşmeleri konusunda yararlı

olabileceklerini düşünerek bu dönüşü geciktirmişlerdi

şimdiye kadar. Gerçekten de yararlı olmuşlardı. Ama

görevleri sona ermişti artık. Kral Tostombul'la Başbakan

Boştabak gül gibi geçinip gidiyorlardı. İlkay'la

Ünal'ın gözleri arkada kalmazdı.

Boştabak anlayışlı insandı. Kulaklarını çekti onların.

«İlkay,» dedi, «yaramazın, kaçağın birisin sen!»

Sonra Ünal'a döndü :

«Sen de yaramazın, kaçağın birisin!»

Böyle söylemesine rağmen, hemen pasaportlarını

hazırlattı, Göbekyurt'u son bir kere görmelerine izin

verdi.

Göbekyurt'a yaptıkları yolculuk çok ilgi çekiciydi.

Kral Tostombul'un sarayı hâlâ yerindeydi. Yılın altı ayı-

72

nı Göbekyurt'da, altı ayını da Kemikkent'de geçiriyordu

Kral. Bazı Şişkolar, Tostombul'un bu davranışını hiç

beğenmiyorlardı. Profesör Pufpuf, bir Safkan Şişkolar

Partisi kurmuş, Göbekistan düşleri görüyordu. Tostombul'un

oğlunu kandırmaya çalışıyordu. Kral'ı devirecek,

yerine oğlunu tahta çıkaracaktı. Bir de ad bulmuştu

ona: Süpertombul.

Çok geçmedi, İlkay'la Ünal, Şişkoların büyük çoğunluğunun

bu yeni düzenden hoşlandıklarını anladılar.

Her saat başında yemeklerini yiyorlardı yine, sonra

da uyuyorlardı... tıpkı eskisi gibi. Balonları havada

salınıp duruyordu. Durumundan yakınan pek azdı. Eski

dostu Şişgöbek'i görmek isteyen Ünal, onun güzel bir

köy evinde yaşamakta olduğunu öğrendi.

Prens Şişgöbek, İlkay'la Ünal'ı özel balonuna bindirip

gümrüğe kadar götürdü. Savaştan yıkılan evlerin

hepsi onarılmıştı. Balonların ışıkları denize vuruyordu.

Sarı Deniz'in havadan görünüşü ne kadar da güzeldi...

Yere inince bir gümrükçü karşıladı onları.

İlkay, «Yürüyen merdivene gitmek istiyorum,» dedi.

«Pasaportunuz var mı?»

«Buyrun.»

Gümrükçü dikkatle inceledi pasaportları.

«Tamam,» dedi. «Gelin benimle.»

Biraz yürüdükten sonra çelik perdeyle kapatılmış

bir tünel ağzına geldiler. Gümrükçü bir düğmeye bastı,

perde kalktı. Makine sesleri duyuldu. Yürüyen bir merdiven

gördüler önlerinde, yukarı çıkan bir merdiven.

Gümrükçü, yanındaki mikrofona eğilerek bağırdı :

«İki dünyalı. İki kişi.»

Eskiden olsa, «Bir Şişko, bir de Sıska,» diye ek-

73

lerdi; ama artık gereği yoktu bunun. Yeraltı insanları

kilolarına göre ayrılmıyorlardı ki...

Çıktıkça çıktılar. İkisinin yürekleri de güm güm

atıyordu. Evlerine nasıl gideceklerdi? Ormanda yollarını

bulabilecekler miydi? Sonunda ufacık bir ışık gördüler

uzakta; ışık büyüdü, büyüdü, tüneli aydınlattı.

Evet, günışığıydı bu!

Ampullerle aydınlatılmış kocaman mağarayı koşa

koşa geçince İkiz Kayalar'ın dibinde buldular kendilerini.

O sırada bir ses duydular :

«Hoy! Hoy! HOY!»

Babalarının sesiydi bu.

Olanca güçleriyle bağırarak cevap verdiler :

«Hoy! Hoy! HOY!»

İkiz Kayalar'ın arasındaki baca gibi boşluktan na-

74

sil olup da çıkabildiklerini kendileri de anlayamadılar.

Ellerini, kollarını, ayaklarını, bacaklarını, omuzlarını kullanarak

tırmanıyorlardı. Soluk soluğa kalmışlardı, ama

mutluydular. On saniye sonra kayaların üstünden göründü

başları. Aşağı baktılar; babaları kendilerini bekliyordu.

Pek öfkeli değildi.

«Neyse, gelebildiniz!» dedi. «Ben de merak etmeye

başlıyordum artık.»

«Ama, babacığım,» dedi İlkay. «On aydır burada

mı bekliyordunuz bizi?»

Ferit Bey, gülerek, «On ay mı?» dedi. «Ne on ayı?

Siz gideli bir saat oldu ancak.»

İlkay'la Ünal şaşırdılar. Göbekistan'la Kemikistan'da

zamanın çok çabuk geçtiğini bilmiyorlardı ki... Ne

ay, ne de güneş vardı Yeraltfnda; onun için, Yeryüzü'ne

g ör; yedi bin kere daha hızlı geçiyordu zaman.