Carla Kelly - Channel Fleet Serisi 1 - Kaptanın Aşkı

Carla Kelly

Kaptanın Aşkı

MARRYING THE CAPTAIN

HARLEQUIN

Nisan 2011

Historical

~ ROMANIN KARAKTERLERİ ~

Kaptan Oliver Worthy : Romanın erkek kahramanı

Nana Massie : (Eleanor): Romanın kadın kahramanı

Pete Carter : Mulberry Han'da hizmet işlerinde çalışan eski denizci

Lort Ratliffe : Nana'nın babası

Gran (Nancy Massie): Nana'nın anneannesi

Sal: Handa orta hizmeti gören kız çocuğu

Bayan Fillion : Drake Han'ın sahibi

Teğmen Proudy : Worthy'nin yardımcılarından

Bay Ramseur : Onarımın başındaki gemi görevlisi

Bay Brittle : Tireless'in denizci teğmenlerinden

Bayan Brittle : Nana'ya gerçek dost olan Bay Brittle'ın karısı

Roger Childers : Dokun sorumlusu olan baş teknisyen

Henri Lefebvre : Ressam

Kaptan Dennison : Goldfinch adındaki özel harp gemisinin kaptanı

Tireless : Kaptan Worthy'nin firkateyninin adı

Goldfinch : Kaptan Dennison'ın özel donanımlı harp gemisi

Lort Mulgrave : Kaptan Lort'un güvendiği komutanlardan biri

Jean Baptiste San Sauvir: Fransız zindanın sorumlusu albay

Mareşal Soult: Napolyon'un en güvendiği komutanlardan biri

General Lefebvre-Desnouettcs : İngiliz kuvvetlerinin esir aldığı general

Biraz garipseyebiliriz; ama tarihi romanların her birinde dikkat çeken

hususların başında geçmiş asırlarda, Avrupalı kadınların, çağlarının sosyal

yapısında hem eş, hem de evlat olarak ne kadar hor görülüp aşağılandığı gelir.

O çağların Avrupalı genç kızları ve kadınları; aile yapısının bireyi olmak

yerine, neredeyse bir mal muamelesi görmüşlerdir. Eğitim, onlar için çok ender

rastlanılan bir lüks ve genellikle babalarının karar ve insafına kalmış bir

ayrıcalıktır.

Evlilikle ilgili kararların, genellikle babalar ta rafından alındığı bu çağda ,

genç kızların bir yuva kurması bile, maddi nedenlere dayanan bir alışveriş gibi

olarak algılanmıştır. Babalar, kız çocuklarını, satılacak, hatta zaman zaman

kiralanacak bir gelir kapısı olarak görmüşlerdir.

Ne var ki; kadınların fendi, onları gerçekten seven ve onlara değer veren

bir erkeğin içten sevgisi ve aşkıyla birleşince, bu romanda da olduğu gibi, o

devrin kadınlarının, hem toplumun, hem de ailelerinin, onları bağladıkları

zincirleri kopartıp atmalarını mümkün hale getirmiştir...

~ BAŞLARKEN ~

1803 YILINDA, Bayan Pym'in genç kızlar akademisinden çıkartılan

Nana Massie; beş yıldır Kraliyet harp gemilerinin en önemli onarım doku olan

Plymouth'da, anneannesinin ayakta tutmaya çabaladığı Mulberry Hanı'nda

yaşıyordu.

Fransa ile süre giden harp nedeniyle; Fransız sahillerinin kuşatma altında

olması, Plymouth'daki iş hayatını durma noktasına getirmişti. Limana ve doka

yakın olan büyük hanlar bile yarı yarıya boştu. Limanı ancak uzaktan gören

Mulberry Hanı'na birinin gelmesi için yolunu kaybetmiş olması gerekirdi.

Limandaki han sahipleri Nana'yı sevdikleri için; onun hazırlamış olduğu el

yazması ilânları görünür yerlere koymayı kabul etmişlerdi.

Üzerine giydiği, Pete'in paltosu onu soğuktan korumaya yetmiyordu.

Borçların ödenmesi için, saçlarını bölgenin tek peruk yapıcısına satalı bir hafta

olmuştu. Bu kısa saçlara kendisi de, kış soğuğunda kalan başı da daha

alışamamıştı.

Anneannesi Gran ve yıllardır yanında çalışan Pete, limanda üç direkli

firkateyni görünce, el ilanlarının hanlara dağıtılmasının tam zamanı olduğunu

söyleyerek onu aceleyle limana yollamışlardı.

Aslında bunun tam zamanı olduğunu Nana da biliyordu. O saat hanlarda,

öğle yemeğinin servis yapıldığı saatti. Ve Nana açtı. Girdiği her handa ona

yiyecek bir şeyler verileceğini biliyordu. Merhamet gösterilmesine tepkili

olmakla, açlık ile gurur hiçbir zaman bağdaşmazdı. En akıllı balığı bile oltaya

çeken bir duyguydu açlık.

Doka onarıma gelen firkateynlerin subay ve astsubayları limandaki

hanlarda kalırlardı. Ama hiçbiri limandan o kadar uzakta olan Mulberry'de

kalmayı akıllarına bile getirmezdi. El ilanlarını boşu boşuna dağıtacağını

biliyordu. Bu vesileyle hiç olmazsa karnını doyuracaktı. Navy Han'dan gelen

sosis kokularına dayanması mümkün değildi. Sulanan ağzını platosunun koluna

silerek, kokuya doğru yaklaşırken adımlarının hızlandığını fark etti.

Navy Han'ın sahibi, el ilanlarını aldıktan sonra ona sosis ikram etmekle

kalmamış üç sosisi de kasap kâğıdına sararak ona vermişti. O paketi Gran ve

Pete için alıyor olması utancını azaltıyordu.

El ilanını bırakmak için uğradığı ikinci handa ona jambonlu ve soğanlı

patates çorbası ikram ettiler. Çıkarken; kalırsa döküleceğini ima eden ifadelerle

bir çanak içinde verdikleri çorbanın Gran için verildiğini biliyordu, Nana.

Drake Han'daki ikram ve hazırlanan pakette börek vardı. Han sahibi

işlerin kısırlığından şikâyetçiydi. "Harpteyiz Bayan Fillion," dedi Nana.

"İyi de; bu çağda insanların birbirlerini öldürmelerine ulu Lordum nasıl

göz yumuyor? Neyse yine de hiç olmazsa üç beş subay kalıyor bizde. Bir de o

ünlü kaptan Worthy, birkaç güne kadar Londra'dan geliyormuş. Eşyalarını

odasına yerleştirdik."

"Havuzda gemisi onarılan kaptan değil mi o?"

"Evet. Tireless'ın kaptanı." Bayan Fillion sonunda Nana'nın topladığı

paketlere kendisininkini de ekleyerek hepsini bir çanta içine koydu. "Kaptan

Worthy'yi keşke size yollayabilseydim. Ama inan bizim de müşteriye ihtiyacımız

var."

Hiç olmazsa kimseden bir şey istemek zorunda kalmadım tesellisiyle

Mulberry'ye doğru yola çıktı. Tepeye vardığında aşağıya sahile bakarak

geçmişini düşündü. Babası, Ratliffe Vikontu William Stokes'un teklifini

reddederek, Plymouth'da Gran ve Pete'in yanına sığınmak zorunda kalmıştı.

"Aç olabilirim. Ama günün birinde fikrimi değiştireceğimi düşünüyorsan

çok yanılıyorsun," diye mırıldandı uzaklardaki babasına...

~ BİRİNCİ BÖLÜM ~

KAPTAN Oliver Worthy, Kraliyet Donanma Komutanlığı'ndan yola

çıkalı yaklaşık on iki saat olmuştu. Boğazındaki yanmanın ve kulağındaki ağrının

nedenini iyi biliyordu. Bu; derin sularda gezinen denizcilerin başının belası olan

bir hastalıktı.

Arabanın içinde biraz daha rahat oturmak için arkasına yaslanarak

ayaklarını karşı koltuğa dayadı. Plymouth's gider gitmez yapması gereken işleri

düşündü. Bunların hiçbiri hastalıkla bağdaşacak türden işler değildi. Doktaki baş

usta, Tireless'da yapılacak onarımlarla ilgili listeyi bekliyordu. Ana direk ikiye

ayrılmış, üç firkateynle savaştığı sırada yediği top, gövdede ağır tahribata neden

olmuştu.

Satın almacının temin etmesi gereken uzun ikmal listesindeki her şeyin,

bu limandan temin edilmesi zordu. Ayrıca denizcilerine belli bir sıraya göre

birkaç gün kara izni verecekti. Boğaz ve kulak ağrısı giderek daha dayanılmaz bir

hal alıyordu. O anda istediği tek şey, rahat bir yataktı. En az bir hafta, rahatsız

edilmeden yatmaya ihtiyacı vardı.

Bir de kana kana su içmek istiyordu. Ama aylarca bir fıçının içinde kalmış

ve susuzluktan ölmek üzere olan birinin bile içmekte zorluk çektiği, yeşillenmiş,

leş gibi kokan gemi suyundan değil...

Her tarafı aylarca su ile çevrili denizcilerin susayıp da öyle bir suyu içmek

zorunda kalmaları, bu mesleğin en zor tarafıydı. Sadece usta denizciler, ancak

gözlerini kapattıktan sonra, bu suyu içebiliyorlardı. Hani deseniz ki; o durumda

en iyisi suyu hiç düşünmemek, dört bir yanı suyla çevrili insanlar için bu elbette

alınabilecek bir önlem olamazdı.

Aklına, komutanlıkta Lort Ratliffe'in istediği ve onun da kabul etmek

zorunda kaldığı saçmalık geldi. Aslında o adamı hiçbir zaman sevememişti; ama

ona rapor vermek zorundaydı.

İspanya'daki durumla ilgili olarak birçok bilgi istemesi Oliver'ı çok tedirgin

etmişti. Kanalla ilgili bilgi almaya hakkı vardı. Ancak İspanya, onun ilgi sahasına

girmiyordu. Ayrıca çok özel bir konuda kendisinden bir iyilik yapmasını

istemişti.

"Bir ay ailenden uzak mı kalacaksın?"

"Ailem yok zaten, komutanım." Yoktu da. Kadınlarla ilişkisi geçici ilişkiler

olurdu. Özellikle harp zamanlarında yapılan evlilik, insanın sevdiği bir kadını dul

bırakma girişiminden başka bir şey değildi.

"Sana bir şey göstereyim," diyerek masasının üzerinde duran küçük bir

resmi ona uzatmıştı.

Bu, erişkinliğe yaklaşmış, burna yakın bölgelerinde çiller olan tatlı, güzel

bir kızın resmiydi. Son derece etkileyici kahverengi gözleri, sanki Oliver'ı görür

gibi bakıyordu.

Vikont'a baktı. Adam onun kendisine bakma nedenini anlayarak,

"Annesine benzer," dedi.

Bir daha baktıktan sonra resmi Ratliffe'e verdi.

"Hoş bir kız değil mi?" Hoştan da öteydi... "Artık büyüdü. Yirmi bir yaşına

girdi. Bu resim, on altı yaşındaki halidir." Adam derin bir şekilde iç geçirmişti.

"Plymouth'da anneannesinin yanında, bir handa yaşıyor. Eleanor, bir aşüfte

olan annesiyle bir kere yatmamın sonucudur." Resmi yerine koydu. "Ona karşı

olan vecibemi yerine getirdim. Beş yaşına geldiğinde onu, Bath'de bir kız

akademisine yolladım. Eğitimini orada aldı."

Oliver, bu adam hakkında yanılmış olabileceğini düşündü. O tip okullar

ucuz yerler olmazdı. Adamın imajı, gözünde bir anda değer kazanmıştı.

Lort çaresizliğini gösteren bir hareketle ellerini açmıştı. "Ne var ki on altı

yaşına geldiğinde, geleceği konusunda ona çok cazip bir teklifte bulundum.

Kabul etmeyerek, o köhne hana döndü. Düştüğüm hayal kırıklığını

anlıyorsundur. Kaptan..."

Oliver bunu anlıyordu; ama her nedense içine bir kuşku düşmüştü.

Kaptanlığın getirdiği bir sağduyu, bu adamın sözlerinin tam doğruyu

yansıtmadığı izlenimini vermişti ona.

"Senden isteyeceğim yardım, Plymouth'dayken Eleanor'un

anneannesinin hanı olan Mulberry'de kalmandır. Böylece kızımın durumu

hakkında bana bilgi verebilirsen, belki de içim biraz olsun rahat eder. Bir iki

günde durumunu anlarsın. Sıkıntı içinde olmasına müsaade edemem."

"Plymouth'da olduğum zamanlarda genellikle Drake Han'da kalırım.

Eşyalarım da orada zaten." Lordun rütbesi, bir kaptanı özel işinde

kullanabileceği hakkını tanımazdı ona. Oliver, onun bu isteğini reddetmek

üzereyken, genç kızın masanın üstünden ona bakan gözlerini gördü. Eleanor

Massie, dayanılmaz bir şekilde gülümsüyordu ona. İçinin garip bir heyecanla

dolduğunu hissetti. Birkaç gün o handa kalmakla bir şey kaybetmezdi.

Anneannesi, kızı günde iki sefer dövüyor bile olabilirdi.

"Bu isteğinizi yerine getireceğim, Lordum."

Lort bir anda onu kucaklayacakmış gibi bir hareket yapmış; ama

kendisine hâkim olmuştu. "Teşekkür ederim. Kaptan Worthy. İleride bir kızın

olursa, duyduğum endişeye hak verirsin."

Oliver, düşüncelerinden sıyrılıp arabanın penceresinden dışarıya baktığı

zaman. "Bu hiçbir zaman olmayacak," diye mırıldandı. Harpte savaşan bir

firkateynin kaptanıyla, ancak salak bir kadın evlenirdi. Ve ancak ondan da salak

bir denizci öyle birine evlilik teklif ederdi.

Bir ara Bayan Eleanor Massie'yi kaderiyle baş başa bırakmayı düşündüyse

de öğlene doğru araba, Drake'in önüne geldiğinde, Lorda verdiği söz onu

huzursuz etmeye başlamıştı. Verdiği sözü tutmamak, alışkanlıkları arasında

değildi.

Hana girdi. Giriş salonunda dehşet bir gürültü vardı. Hastalıktan ayakta

duracak hali olmadığı bir anda, bir de bu gürültüyü çekemezdi.

O sırada han sahibi Bayan Fillion yanına gelmişti. Oliver, onun bir şey

söylemesine fırsat vermeden elini kaldırdı. "Eşyalarımın burada olduğunu

biliyorum, Bayan Fillion. Bu sefer Mulberry'de kalacağım. Yolu tarif eder

misiniz?"

Kadın onun bu isteğini; çırılçıplak soyunun da şu duvarın dibinde amuda

kalkın demiş gibi bir şaşkınlıkla karşılamıştı. Ama kendisini çabuk toparladı.

"Buraya sadece bir mil mesafededir. Pek iyi bir yer sayılmaz. Yine de halinizden

sessizliğe ve yalnızlığa ihtiyacınız olduğu belli."

Yani bu kadar fena mı görünüyorum.. "Haklısınız," dedi. "Kendisini bir an

önce yatağa atması gerektiğinin farkındaydı. "Teğmen Proudy buradaysa onu

çağırın. Kendisine söylemem gereken bazı şeyler var."

Yardımcısı, Teğmen Proudy'ye orada kalmayacağını söyledikten sonra

ağır adımlarla handan çıkarak posta arabasına doğru yürüdü. Mulberry Han, ne

kadar berbat bir yer olursa olsun, bir an önce kendisini yatağa atmalıydı.

Araba, az sonra üç katlı, köhne bir binanın önünde durdu. Sarmaşıklar,

taşların büyük kısmını örttüğü için sıcak bir görünümü vardı. Bahçesine iyi

bakılmış olduğu dikkati çekiyordu. Arkasını dönüp de denize doğru baktığında,

limana bu kadar uzaktaki bir handa, özel bir nedeni olmayan kimsenin

kalmasının mümkün olmadığını düşündü.

Arabacı, eşyalarını hanın kapısına taşıdı. Kapıyı, sekerek yürüyen yaşlıca

bir adam açmıştı. "Acaba kalacak bir odanız var mı?" diye sordu.

"Kaptan; altı aydan bu yana hana gelen ilk müşterisiniz. Bu konuda

sorunumuz yok."

"İyi de nasıl ayakta kalabiliyorsunuz?"

Eski gemici başını iki yana salladı. "Son günlerde biz de hep bunu düşünür

olduk."

Oliver artık ayakta zor duruyordu. "Odadan başka, yemek falan gibi

hizmetleriniz var mı?"

"Şimdilik sadece oda verebiliriz. İsterseniz arabacı gitmeden çağırayım.

Size karşı mahcup durumda kalmak istemeyiz."

Oliver tereddüt ederken arkasından gelen sese doğru başını zorlukla

çevirdi. Lort Ratliffe'in masasında gördüğü kızdı bu. Sadece uzun saçları kısacık

kesilmişti. Garip bir elbisenin üstünde, vücudunu kaplayan bir önlük vardı. Bu

haliyle bile çok tatlı görünüyordu. Kendi halini unutmuş da, tanımadığı bu

yabancıya acır gibi bakıyordu.

"Burada kalacağım," dedi, eski denizciye.

"Pete elini yüzünü yıkayıp onu yatırdı. Sadece su istedi," dedi Gran,

tepsiyle odaya çıkan Nana'ya. Nana, odaya girdiğinde Kaptan, yastıklara

dayanmış, gözlerini kapatmış, bitkin bir halde yatıyordu. Yüzünde koca koca

kırmızı lekeler oluşmuştu. Gözlerini bile zorlukla açtığı belliydi.

Yine de Nana'nın elindeki tepsiyi görmek, hafifçe tebessüm etmesine

neden olmuştu.

Yatağın yanındaki ufak masayı göstererek, "Onu şuraya bırakın da bana

bir bardak su verin," derken dudakları birbirine yapışmış gibiydi. Nana'nın

verdiği suyu birkaç yudumda bitirdikten sonra boş bardağı kıza uzattı. "Daha..."

"Başka bir şey ister misiniz efendim? Çağırmamız gereken kimse var mı?"

"Kimse yok..." zorlukla ağzını açıyordu. "Sadece o yaşlı denizci..."

"Pete Carter'dır onun adı. Gran'e yardımcıdır."

"O yiyecek bir şeylerin olmadığını söyledi."

"Bu kuşatma ve kıtlık nedeniyle, müşterimiz de olmadığı için, erzak

alamıyoruz. Üzgünüm." Bakışlarını ondan ayırmadan konuşuyordu. "Sanırım

yarın Drake'e gitmeniz daha doğru olacak."

"Hayır. Gemim onarılıp havuzdan çıkana kadar burada kalacağım."

Nana, onun sözlerini sağlık durumuna bağladı.

"Tabi sizin bir itirazınız olmadığı sürece."

Nana, koca kaptanı bir okul talebesi olarak görmeye başlamıştı. "Elbette

hiçbir itirazımız olamaz. Sadece; işte yemek meselesi..."

Oliver karşı duvardaki kırık dökük çalışma masasını gösterdi. "Pete, para

kesemi üst göze koyduğunu söyledi. Lütfen içinden üç öğün yiyecek bir

şeylerimizin olması için yeterli parayı alın. Ben şimdilik sadece bol kremalı ve

şekerli bir yulaf lapası isterim. Başka bir şey yiyecek halim yok."

Nana tereddütlü bir şekilde masaya yaklaşıp çekmeceyi açtı ve içindeki

keseyi alarak yatağa yaklaştı. Ve keseyi Kaptana uzattı.

Oliver yüklü bir para vermişti Nana'ya. "Bu para bitince bana haber verin,

Bayan Massie. Limanda olduğum zamanlar iyi beslenmek isterim." Bakışındaki

sıcaklık Nana'yı rahatsız etmemişti; odadan çıkması gerektiğini biliyordu.

Arkasını döndüğünde. Kaptanın cılız sesini duydu. "Handaki herkesin karnının

iyice doymasına önem veririm..."

"Anlıyorum, efendim. Bir isteğiniz var mı?"

"Bu akşam siz ne yiyeceksiniz?"

"Biraz çayla tost." Mecburen ekledi. "Öğlen iyice doymuştuk da..."

Kaptan, uzanıp onu bileğinden tuttu. "Niyetim gemim hazır olana kadar

burada kalmaktır. Ama yalan söylediğini hissedersem, burayı terk ederim."

"Evet, efendim." Sesi duyulamayacak kadar yavaş çıkmıştı. Oliver onun

bileğini bir süre bırakmadı. "Bu akşam istediğim tek şey sadece su. Bir de Pete'e

bir soruver. Bu hastalık için yapabileceği bir karışım falan var mı?"

"Onun Şehrazad masalları kadar bol tedavi yöntemleri vardır."

"İnanırım. Bir de anneannenin bildiği lapa türleri olabilir. Yaralara falan

kullanılan türden."

Bu garip diye düşündü Nana. Gran’i nereden bilebilirdi ki? Daha önce hiç

burada kalmamıştı.

"Pete soyunmama yardım ederken yaşlıca bir kadın gördüm..." diye

açıklamak zorunda kaldı.

Gran, Kaptanın verdiği parayı ekmek kutusunun altındaki kasaya koydu.

İçinde Nana'nın sattığı saçtan arda kalan birkaç kuruş vardı. Gran aylardan beri

ilk defa rahatlamış gibiydi.

"Böyle bir müşteri hiç görmedim Gran. Bunu neden yapıyor dersin?"

"Allah bilir." Torununa döndü. "Dolabın üst rafında solda duran torbayı

ver. Kaptanın boynu için bir lapa yapayım. Pete de gider biraz pamuk alır."

"Biraz da yiyecek bir şeyler alması gerekiyor; sabah kahvaltısı için yulaf

lapası istedi. Bol kremalı ve şekerli olmalıymış."

Bir saat kadar sonra Gran, yara için hazırladığı lapayı, eskiden kalma bir

çorabın içine sarmış. Kaptanın odasına çıkartıyordu. Nana ona kapıyı açtı.

Kaptan uyuyordu; kapının sesini duyunca hareket etmiş ve onlara doğru

dönmüştü. Istırap içinde olduğu yüzünden rahatlıkla anlaşılıyordu.

"Yüzükoyun yatın Kaptan. Önce kulağınıza özel bir yağ damlatacağım."

Oliver, yaşlı kadının sözünü dinleyerek yüzükoyun yattı. Gran, onun iki

kulağına da yağdan damlattı. Sonra da az bir pamukla kulağını tıkadı. Sonra yara

lapasını Nana'ya verdi. "Kulaklarını da içine alacak şekilde boynuna dola," dedi.

Nana, adama yaklaşınca onun keskin bir şekilde deniz koktuğunu fark

etti. Giysilerini tuzlu suyla yıkıyor olmalıydı. Nana'nın işi bitince Gran, adamın

sırtını yastıklarla destekledi. "Hepsi bu kadar Nana." dedi. "Şimdi dinlenmesi

için yalnız bırakalım onu."

Gran odadan çıkınca Kaptan, "Beni saat yedide kaldırmayı unutmayın.

Kahvaltıdan sonra havuzdaki gemimin yanına gideceğim," dedi.

"Hiç sanmam Kaptan. Siz hastasınız."

"Yine de gideceğim Bayan Massie. Pete beni bir el arabasında taşımak

zorunda kalsa bile..."

Bu kızın okulunu terk edip buraya gelmesinin nedeni ne olabilirdi? Babası

ona hiç de küçümsenmeyecek bir imkânı sağlamışken, onun burayı tercih

etmesinin bir nedeni olmalıydı...

~ İKİNCİ BÖLÜM~

LANET olsun; Nana Massie haklıydı. Gerçekten hastaydı Oliver. Boğazı

yanıyor, kulakları zonkluyordu. Boynunun ağrısı azalmıştı. Bunu boynunda sarılı

duran yara lapasına borçlu olmalıydı. Lapa iyice soğumuştu; ama yaydığı yulaf

kokusu halen etraftaydı. Açlığını hissetti. Taze bir ekmek bile tam bir ziyafet

olurdu bu durumda.

Üşüyordu. Gran ya da Nana, dolapta ekstra battaniye olduğunu

söylemişlerdi: ama o yataktan çıkmaktansa üşümeye devam etmeyi tercih etti.

Aslında bir battaniyenin ne kadar da işe yarayacağını düşündüğü sırada kapısı

yavaşça açılmıştı. Melekler beni üşümekten kurtarmak için gelmiş olmalı...

Gelen melek değil Nana'ydı. Sönmek üzere olan büyük mangala kömür

dolduruyordu. Birkaç dakika içinde oda ısınacağına göre, artık battaniyeye de

ihtiyacı kalmayacaktı. Buna rağmen Nana odadan çıkmamıştı. Dolabı açıp

oradan bir battaniye çıkartarak Oliver'ın üstünü örtüp kenarlarını sıkıştırmıştı.

"Ben de alabilirdim onu." Oliver'ın sesi boğazında biriken atıklardan ötürü

hırıltı içinde çıkmıştı.

"Biliyorum," dedi Nana. "Ama bunu yapmak yerine, üşümeye devam

etmeyi tercih eden tembellerin olduğunu da biliyorum."

Oliver'ın içinden gülmek gelmişti. Öte yandan Vikont'un kızının, böyle bir

yerde, bu şartlar altında çalıştığını düşünmek içinde bir eziklik duygusu

yaratmıştı. Piç statüsünde olmasının günahı bu kıza ait olamazdı.

Nana, battaniyeyi Oliver'ın vücuduna iyice sardıktan sonra. "Biraz uyuyun

Kaptan. Birazdan kahvaltınızı getireceğim. Pete de bir karışım getirecek size,"

dedi.

"Kahvaltıya ineceğimi dün söylemiştim."

"Bense aksine bir karar verdim." Nana, bunu büyük bir rahatlıkla

söylemişti. Oliver, emir almaya alışık olmamasına karşın, onun söylediği gibi

yapmış, uyumak için gözlerini kapatmıştı.

Uyandığında oda iyice aydınlanmıştı. Perdenin arasından gri, kasvetli bir

hava görünüyordu. Çarpan bir panjur, rüzgârın hızını belli ediyordu.

Oliver, isteksiz bir şekilde yataktan çıktı. Yatağın altında duran sürgüyü

alarak ihtiyacını giderdi. Nana, bu tür temizlik işleriyle ilgilenmiyor olmalıydı.

Yine sıcak yatağına girdi. Fazla yatamayacağını biliyordu. Tireless'ın

yanına gitmeli, ustayla konuşmalı ve adamlarının olası bazı sorunlarını

halletmeliydi. Yardımcısı Proudy'ye ihtiyacı olacaktı. Gerçi bu havada onu,

karısının koynundan çıkartmak doğru olmazdı.

Belki de Bayan Massie'den yardım isteyebilirdi. En azından okuma yazma

bildiği muhakkaktı. O zaman kahvaltısını yatakta yapmasının bir sakıncası

olmazdı.

Rüzgâr dinip yağmur taneleri pencereyi dövmeye başladığı sırada kapısı

vurulmuş ve Bayan Massie odaya girmişti. Elinde bir tepsi vardı. Pete de

arkasındaydı.

Nana Massie, o sabah bir başka güzeldi. Neyse ki Oliver, hiçbir kadınla

ciddi bir ilişki içine girmemeye yıllar önce karar vermişti. Limanlarda, ölmüş

kocalarının cesedini ağlayarak bekleyen dul kadınları göre göre bu kararı daha

da pekişmişti. Bir kadını o duruma düşüremezdi.

Güzel bir kadına bakmayı yasaklayan hiçbir kural olmadığına göre, Nana

denen bu kadına da o gözle bakabilirdi.

Kendi perişan haliyle, bu kadının taze ve hareketli hali tam bir tezat

oluşturuyordu. Allahtan ondan çok daha yaşlıyım ve böyle bir kadını

cezalandırmayacak kadar iyi kalpliyim... O güne kadar hiçbir kadında bu kadar

iri ve bu kadar hoş bakmasını bilen gözler görmemişti. Böyle saçma şeyler

düşünmemeliydi. İyi de Havva anamızla, Adem babamız bu konuda çok tutucu

olsalardı, insanlık da varolmayacaktı... O zaman Nana'ya o gözle bakmasında bir

sakınca yoktu.

Kızın avurtları fazla çökmüş görünüyordu. Bunun nedenini biliyordu. Bu

bir beslenme eksikliği sorunuydu. Biraz gayret ve zamanla vücudunun yuvarlak

bölümlerinin daha dolgun ve çekici hale gelmesi mümkündü.

Ona kısmen hayranlıkla, kısmen de inceleyen nazarlarla baktığını fark

edince toparlandı. Nana'nın bu bakışlara bir anlam vermemesi mümkün değildi.

Hele bir de doğru anlamı verirse, herhalde Oliver için hiç de hayırlı olmazdı bu.

O sırada Nana, kahvaltı tepsisini onun kucağına yerleştirmekle meşgul

olduğu için bu bakışları fark etmemiş olmalıydı. Pete Carter ise böyle ayrıntılara

dikkat edecek biri hiç değildi.

Nana'nın yüzü Oliver'a iyice yaklaştığı için kızın yüzündeki çilleri çok iyi

görebiliyordu. Herhalde yaşlandıkça bu çiller yok olacaktı. Ama mademki o

anda vardı, Oliver, o sempatik noktaların görsel zevkini çıkartmalıydı.

Nana, tepsinin güvenli bir şekilde yerleştiğine emin olarak geri çekilmiş

ve yatağın yanında ellerini önünde bağlayarak durmuştu. "Bol kremalı yulaf

lapanız. Umarım istediğiniz kıvamda olmuştur. Ne kadar şeker koyacağınızı

bilemediğimiz için şekerliği getirdim. İstediğiniz kadar koyun."

Oliver başını salladı. Tepsiyi kucağına yerleştirmesi keşke biraz daha uzun

sürseydi. Oliver'ı en çok şaşırtan şey, Nana'nın, gül kokmasıydı. Böylesi köhne

bir handa yıllardır yaşayan bir kadının, gül kokması nasıl mümkün olabiliyordu?

Genç kadına baktı. "Bayan Massie, sizden sırtımı yastıkla desteklemenizi

isteyebilir miyim? Çocuklar gibi önüme yiyecek dökmek istemem."

Nana yastıkları kabartarak Oliver'ın arkasına dizdi. Sonra da yaslanması

için onu, omuzlarından hafifçe itti. Gül kokusu, yeniden Oliver'ın burnuna

dolmuştu. Barut kokusundan çok daha çekiciydi bu koku.

Nana yataktan uzaklaştıktan sonra sıra Pete Clark'a gelmişti. Elindeki

bardaktaki koyu renkli ve yoğun olduğu görünüşünden belli olan karışımı

Oliver'a uzattı.

"Çok lezzetli olduğunu iddia edecek değilim. Ama iyileşmeniz için çok

gerekli bir karışımdır bu. Kahvaltıdan sonra bir dikişte bitirmenizi öneririm."

"Hepsini bir dikişte mi?

"Hepsini bir dikişte sör. Bitirdikten sonra biraz daha vereceğim. Emin

olun size çok iyi gelecektir."

Pete bu sözlerden sonra odadan çıktı. O anda önem vermeye başladığı,

Nana'nın beslenmesi konusuna girdi. "Bayan Massie kahvaltı ettiniz mi?"

Bir anda böyle bir soruyla karşılaşmış olmasının onu şaşırttığı belliydi.

Gözlerini kırpıştırdı. Vereceği cevabı düşünür gibi bir hali vardı. "Unutmayın;

yalan söylemeyi yasaklamıştım."

"İyi de o dün akşam için değil miydi?"

Kendisi de gülmüştü bu cevaba. "Tamam. Yalan söylemek yok. Hayır,

henüz kahvaltı etmedim."

Oliver elindeki kaşığı tepsiye bıraktı. "Aşağıdan kendinize bir kaşık ve

çanak getirinceye kadar bekleyeceğim. Umarım daha lapa kalmıştır."

"Daha isteyebilirsiniz diye size ayırmıştık."

"O zaman bil ki ben ancak bunu bitirebilirim."

Nana hiçbir şey söylemeden odadan çıkmıştı.

Yulaf lapası insana hayat veren bir lezzetteydi. Üstelik boğazından kayar

gibi geçiyor olması, boğaz ağrısını hissetmemesini de sağlıyordu.

Nana bir çorba kâsesini ağzına kadar doldurmuş şekilde odaya gelip,

yatağın yanındaki iskemleye oturdu.

Oliver, lapasından bir kaşık daha aldığı zaman, lezzetinin daha da artığını

fark etti. Genç kadına bakmamaya özen göstererek lapasını yemeğe devam etti.

Bitirince, Pete'in bıraktığı karışıma baktı. "Bu iksir hakkında bir bilginiz var mı?"

"Bir iki kere içmişliğim vardır. Bence onu içtikten sonra bir de elma suyu

içseniz iyi olur."

"Bak; Bayan Massie, Fransız donanmasından bir gemiyle savaşmak başka

şey, böyle bir şeyi içmek başka şey." Bardağı eline aldı.

"Korkaklık bir denizciyi devamlı karada olmaya iter. Ama sanırım siz öyle

biri değilsiniz."

Vay vay Bayan Massie... Demek ki denizcinin ruh hali hakkında da bilgi

sahibisiniz. "

"Görüyorum ki, beni içmeye zorluyorsunuz."

Derin bir soluk aldıktan sonra bardağı başına dikti. Bu karışımın, küpün

dibindeki yeşillenmiş sudan daha kötü olamayacağını düşünmek ona cesaret

vermişti.

Karışım beklediği kadar kötü çıkmamıştı. İçinde biraz rom bile vardı.

Üstüne içtiği elma suyu da gerçekten çok iyi gelmişti.

"Size bir sürahi su getireceğim," dedi Nana. Odadan çıkmak üzere ayağa

kalkınıştı.

"Dönerken bir bloknotla, bir kalem getirebilir misiniz? Saat kaç oldu?"

"Yedi buçuk, Kaptan"

Oliver, ellerini ovuşturarak sırtını yastıklara dayadı. "Saat dokuz gibi

Tireless'ın yanında olmak istiyorum." Nana'nın itiraz etmeye yeltendiğini

görünce elini kaldırarak onu susturdu. "Ama ondan önce denizcilerimin kara

izni çizelgesini yapmam gerekiyor. Bu konuda sizin yardımınız alacağım."

"Elimden geleni yaparım," dedi Nana.

Gran, sana denizcilerle fazla yakın olmamayı öğütlemiş olmalı. Bu işime

gelmiyor. Ama Gran 'e afferin. Kendini denizcilerden korumalısın.

"Kara iznine çıkacak denizcilerimin arasında bir öncelik listesi yapmam

gerekiyor. Aslında bu konuda her zaman ikinci kaptanımın yardımını alırdım.

Ama bir yıldan beri karısından uzaktı. Onu, karısıyla paylaştığı sıcak yataktan

çıkartmak istemem. Sizin yardımınızı almam gerekiyor."

Nana'nın yüzü kızarmıştı. Oliver onun bu görüntüsünün çok daha çekici

olduğuna karar verdi. "Pete Carter'dan yardım almayı düşünmedim değil; ama

onun okuryazar olduğunu zannetmem."

"Adını soyadını yazabilir." Bir an Oliver'a baktı. "Ben yardımcı olurum."

"Teşekkürler. O zaman lütfen Pete'e söyleyin. Saat sekiz buçuk için bana

bir araba çağırsın."

"Hiç olmazsa bugün yatakta kalsaydınız..." Bunun olmayacağını bildiği

sesinden anlaşılıyordu.

"Buna imkân yok. Napolyon denen herifin boğaz ve kulak ağrıma

aldırmayacağına eminim."

Nana'nın bunun karşısında söyleyeceği bir şey olmadığı, başını eğerek

odadan çıkmasından belliydi. Ağır adımlarla merdivenleri indi. Kaptan

Worthy'nin o güne kadar tanıdığı denizcilerden büyük bir farkı olmamalıydı.

Yine de yıllardan sonra Gran ve Pete'den başka biri onu düşünüyordu. Kaptanın

bu konuda içten olduğu izlenimini edinmişti. Açık konuşmayı seven bir adama

benziyordu. Yine de bir şeyler yemesi konusunda bu kadar ısrarcı olmasına bir

mana veremiyordu.

Merdivenden dönüp, onun odasının kapısına doğru baktı. "Benim kim

olduğumu bilmiyorsun," diye mırıldandı.

Ufak yemek odasına girdi. Gran, orada Kaptan için, olabildiğince şık bir

masa hazırlamasını söylemişti. O zaman aklına o yılın ilkbaharında ölen son

misafirleri geldi. Bir zamanlar müşteri olan o kadın; parası bitince, hiçbir handa

rastlanılmayan misafir statüsüne girmişti.

Bayan Edgar, ki Nana onun ilk adını hiçbir zaman öğrenemedi, iyi bir

insan olmasına karşın biraz asalet budalasıydı. Liman Müdürü'nün iki kızına

eğitim vererek hayatını kazanıyordu. Kızlar büyüyüp, evlenip buralardan gidince

işsiz kalmıştı. Ne yaşı, ne sağlığı, ne de niyeti yeni bir iş bulmasına uygun

olmadığından, temiz ve ucuz olduğu için Mulberry'de kalmaya başlamıştı.

Yemeğini herkesten ayrı, bu ufak yemek odasında, onun için hazırlanan

masada yer; akşamlarını da odasında yalnız başına geçirirdi. Gran, kendileriyle

beraber yemek yemesi ve akşamları oturma odasında sohbet etmeleri

konusunda epey gayret göstermişti; ama yaşlı kadın buna hiçbir zaman

yanaşmamıştı. Hatta parası bitip de handa misafir olarak kalmaya devam ettiği

günlerde bile bu konuda olumlu bir yaklaşım göstermemeye inat etmişti. Gran,

onun bu direncini haklı olarak; Bayan Edgar'ın onların seviyesine inmek

istemediği şeklinde yorumlamış ve bunda bir kötülük görmemişti.

Bayan Edgar'ın hiç para ödemeden handa kalıp, her türlü hizmeti alması

karşısında Gran, "Ne yapayım," demişti. "Bu yaştan sonra onu kapıya koyacak

halim yok ya." Bayan Edgar ise hiçbir zaman sofralarına katılmamış, akşamları

onlarla iki cümle dahi etmemişti.

Uzun bir bakımın ardından, gözlerini kapatmak ve bir yer bularak onu

gömmek Gran'e kalmıştı.

Gran, torununun da günün birinde Bayan Edgar gibi bir öğretmen

olmasını istiyordu. Nana ise kimsenin, bir piçi çocuğuna eğitimci olarak

tutmayacağını bildiği için kendisini böyle hayallere kaptırmamıştı. Ayrıca Gran

üzülmesin diye bu konuda ona bir şey söylememişti.

Mutfağa gittiğinde Gran ve ortalık hizmeti veren Sal, Kaptandan kalan

lapayı bitirmekle meşguldüler. "Kaptan benden bazı notlarını almam için yardım

isledi." Dolabın gözünden bir bloknotla, bir kalem aldı. "Biraz daha su istiyor."

Sal'a döndü biraz da sıcak su getirirsen tıraş olacak. Sonra da gemisinin yanına,

kuru havuza gidecekmiş."

"Bunu yapacak gücü olduğunu sanmam."

"Ama yapacak."

"Bu havada ölümünü hazırlıyor olmalı," diye bir şeyler mırıldanmıştı

Gran. Sonra da biraz daha yara lapası yapmak için torbaları karıştırmaya

başladı.

Nana, kalemi kulağının arkasına sıkıştırdıktan sonra bir eline bloknotu,

diğerine sürahiyi alarak merdivenlere yöneldi. Kaptanın kapısını yavaşça vurdu.

İçeriden hiç ses gelmemişti. Kapıyı hafifçe aralayarak içeriye baktı. Kaptan

uyuyakalmıştı.

Onu rahatsız etmeyip, aşağıya inmeyi düşündü bir an. Sonra, Kaptanın, o

gün gemisinin yanına gitmeye kararlı olduğunu hatırladı. Kendisine araba

istediğini bile söylemişti. Sürahiyi masaya bırakarak yavaşça yatağın yanındaki

sandalyeye oturdu.

Uyurken garip bir pozisyon almıştı Oliver. Sırtüstü yatmış, ellerini de

karnında birleştirmiş olması Nana'ya tabutla yatan bir adamı hatırlattı. Bu

herhalde mesleğinin gereği, bir anda ayağa kalkabilecek bir pozisyon olmalıydı.

Acaba hiç yüzükoyun, ya da yan yatar mı? diye düşündü. Belki bu da

denizlerdeki yaşamının neden olduğu bir alışkanlıktı. Her neyse; o anda önemli

olan onun huzurlu bir şekilde uyuyor olmasıydı. İnce dudaklarının üstündeki

burnu sivri ve hafif kemerliydi. Şakaklarında tek tük kırlaşmış saçlar vardı.

Kulağının altından başlayan bir yara izi, çenesinin altına kadar devam ediyordu.

Bunu açık sulardaki korsanlar yapmış olabileceği gibi, bu iz bir Fransız askerinin

kamasının eseri de olabilirdi.

Kendisi bu kadar inceyken, Nana'nın zayıf olmasının üzerinde

durmasında bir anlam yoktu. Kamında birleşmiş parmakları bir denizciden çok,

bir piyanistin parmakları gibi uzun ve muntazamdı. Sadece ellerinin üstü

oldukça damarlıydı.

Bakışlarını yeniden yüzüne çevirdi. Açık denizlerde yanmış, maun kadar

pürüzsüz bir yüzdü bu. Gözlerinin kenarında belirmeye başlayan çizgiler ona

olgun bir hava veriyordu.

Kaptan öksürmüş, sonra da zorlukla yutkunmuştu. Yüzünün

buruşmasından, ağrılarının devam ettiği belliydi. Gözlerini açtıktan sonra bir

süre sadece tavana bakmıştı. Nerede olduğunu hatırladıktan sonra gözlerini

çevirmeden, "İşte böyle Bayan Massie," dedi. "Uyandığım zaman ilk yaptığım

şey tavandaki pusulaya bakmaktır. Yatakların üstüne pusula asarsanız, gelen

denizci sayısı artabilir."

"Uzun yıllardan beri denizlerde olmalısınız. Hep böyle sırtüstü mü

yatarsınız?"

"Bazı alışkanlıkları yenmek zor oluyor," dedikten sonra ona doğru

dönmüştü. "Çalışmamız için dolaptaki denizci torbamı getirebilir misiniz?"

Torbayı alıp içinden geminin seyir defteriyle, görev ve bir iple sarılıp rulo

haline getirilmiş olan nöbet çizelgesini çıkardı. "Bunu açıverin, lütfen."

Nana ona bir bardak su verdikten sonra işe başlayabileceğini gösterir

şekilde görev çizelgesini kucağına açtı. O anda merakına yenilerek sordu.

"Kaptan yüzünüzdeki iz nasıl oldu?"

Kaptan gülümsedi. "Onun bir savaşta olduğunu düşünmüş olmalısınız.

Sizi biraz düş kırıklığına uğratacak ama çocukken kilisenin bahçesindeki bir

ağaçtan düşmüştüm. Sivri bir dalın eseridir o iz."

Nana'nın bakışından, onun gerçekten düş kırıklığına uğradığını görünce

devam etti. "Gerçek bir kılıç izini görmek istiyorsanız, o sol kolumun altından

başlayan oldukça derin bir izdir. Tam yanında da bir kurşunun neden olduğu bir

delik var."

"Şaka ediyor olmalısınız!"

"Böyle konularda şaka etmem. Her neyse biz işimize bakalım. Nerede

kalmıştık?"

Sizin nerede olduğunuz bilmiyorum Kaptan. Ama ben bambaşka bir hayal

âlemindeyim... Dönüp Kaptana baktığında, yüzünü ezberlemek ister gibi

baktığını fark etti. Gözü dalmış olmalıydı.

"Kaptan size bir soru daha sorabilir miyim?"

"Elbette."

"Hiç korktuğunuz oldu mu?"

"Ben her zaman korku içindeyimdir Bayan Massie. Gemim için korkarım.

Sonra adamlarım için korkarım. En sonunda tabi kendim için de korkarım."

Yeniden tavana baktı. "Gerçek sıra bu. Benim firkateynim gibi harp gemileri,

İngiltere'nin bekasıyla, mahvı arasında nöbet tutan neferler gibidir. Buradaki

yaşam şartlarınızın hiç de iyi olmadığını görüyorum. Ama açık denizlerde hayat

bundan çok daha kötüdür. Hele İspanya ve Portekiz'de şartlar daha da ağırlaşır.

Oporto'nun daha fazla dayanabileceğini sanmıyorum. Lânet olsun bu

Napolyon ve Portekiz'i kuşatan Mareşal Soult'a. Sör John Moore'un

askerlerinin, olsa olsa dayanacak birkaç günü kalmıştır. Bir an önce

firkateynimin buradan çıkmasını ve harbe karışmasını istemem nedensiz değil.

Bir ayağım çukurda da olsa, savaşan arkadaşlarıma bir an önce ulaşmalıyım."

Nana ona bakarken şoka girmiş gibiydi. Oliver da bunları ona söylediğine

inanamıyordu. Yeniden başlarken yüzündeki ciddi hava biraz olsun

yumuşamıştı.

"Bayan Massie, bu konularda ne söyleyeceğimi bilemiyorum. Bu

söylediklerimi komutanlıktan başka bilen yoktur."

"Belki de bunları birilerine söylemenizde fayda vardır. Bu gibi durumları

birileriyle paylaşmak insanı rahatlatır." Babasının ona yaptığı korkunç teklifi

Gran'e anlattıktan sonra, ne kadar rahatladığını hatırlıyordu. Sesini alçalttı.

"Demek ki durum bu kadar kötü..."

"Belki daha da kötü. Ben de bu nedenle bir an önce havuza gidip, baş

sorumluyla konuşmalıyım. Gemimin onarımı için iki aydan bahsediyor. Oysa en

fazla üç hafta sonra denize açılmam gerekir."

"Keşke size bir şekilde yardımcı olabilseydim." Hiçbir şey yapamayacağını

biliyordu. Karşısındaki adam, İngiltere'nin en önemli kaptanlarından biriydi.

Onun çaresiz kaldığı bir yerde o ne yapabilirdi ki?" Soran nazarlarla baktı

kaptana.

"Sizin elinizden geleni yaptığınız muhakkak. Bir de benimle bu konuları

konuşuyorsunuz."

"Bunu herkes yapardı."

"Hayır yapamazdı. İnsanların ürktükleri konular açıldığında, hemen

konuyu değiştirdiklerini biliyorum. Üstelik en üst kademede sorumluluk

taşıyanlar bile böyle yapıyor."

Bu adam bana hiçbir zaman yalan söylemez diye düşünüyordu Nana.

Ama hayatın Drake’de çok daha rahat olduğunu görünce nasıl olsa oraya

gidecek ve ben de muhtemelen onu bir daha hiçbir zaman görmeyeceğim...

Söyleyecek bir şey bulamıyordu. Bu düşündüklerini söyleyemezdi...

~ ÜÇÜNCÜ BÖLÜM~

NANA listeye baktı. "Başlayalım mı?"

Kaptan tavana bakıyordu. Gözleriyle bir şeyler arar gidiydi. Personel

nöbet cetvelinde, iki yüze yakın isim vardı. Nana, her birinin adını okuduğunda

Kaptan: birinci grup, ikinci grup ya da üçüncü grup olarak o denizcinin adının

yanına yazdırıyordu. Sonunda Nana dayanamayıp sordu.

"Bu ayırımı neden yapıyoruz?"

"Bunlar denizcilerin hangi sıraya göre kara iznine çıkacaklarını

gösteriyor." Sonra kendi kendine gülmüştü. "Diğer kaptan arkadaşlar, bunu

yapmanın çılgınlık olduğunu düşünürler. Bugüne kadar benim adamlarımdan

hiçbiri izinden dönmezlik etmedi. Firar edecek olan, nasılsa bir yolunu bulur."

Kaptanların, özellikle harp zamanlarında, denizcilerine kara izni

vermediklerini biliyordu Nana. Demek ki Kaptan Worthy, o kaptanlardan

değildi.

Bu adamdan çekinmesi için bir neden olmadığını, geçen her saatte biraz

daha net görüyordu. Her ne kadar kendisinin, korkağın biri olduğunu söylese

de, çok cesur biri olduğu muhakkaktı.

"Adamlarının firar etmeyeceklerine dair güvenin, onlara karşı iyi niyetli

tutumundan kaynaklanıyor olmalı."

"Akşamları, ışıklar kapanmadan önce sıcak sütlerini veririm." Bu sözden

sonra ciddileşti."Aslında her şey, adil davranmaya dayanır. Gemim, kanalın

korunmasıyla görevlidir; ancak ben doğrudan donanma komutanlığına

bağlıyımdır. Umarım bu konuşmalar seni sıkmıyordur."

Sıkılmak nerede, daha saatlerce dinleyebilirdi Kaptanı. "Sizi dinlerken

sıkılmama imkân yok. Burada hayat o kadar tekdüzedir ki; bu anlattıklarınızın

hepsi, çok ilgi çekici şeyler."

"Aslında denizcilerimin bu kadar bağlı olmalarının bir nedeni de mali

imkânlarımızdır."

Nana'nın onun bu sözlerine inanmadığını bakışlarından anlayınca devam

etti. "Bu bağlılığı başka neye bağlayabilirsiniz ki?"

"Siz hak yemeyen ve cesur birisiniz. Kaptan."

"Beni iyi tanıdığınızı iddia edemezsiniz."

"Bu konuda haklısınız." Oda bir anda Nana'ya çok sıcak gelmeye

başlamıştı. "Yapmamız gerekenler bu kadarsa, Pete'e araba bulmasını

söyleyebilirim."

Kaptan Worthy, yavaşça ayağa kalkarak, "Yapmamız gereken bir şey daha

var. Torbamda katlanmış bir kâğıt olacak. Yapılması gereken onarımlar listesine

bir şeyler daha ilâve edeceğim."

Nana, yeniden yerine oturarak Kaptanın torbasına uzanıp, sözünü ettiği

katlanmış kâğıdı çıkarttı.

"Bu listenin aslı yardımcımdadır. Böylece neleri takip etmesi gerektiğini

bilir."

Nana, onun söylediği bir iki maddeyi ekleyerek listeyi Kaptana verdi.

"Pete, arabayı çağırıncaya kadar ben bir acele giyineyim. Ayrıca yardımcıma

vermem gereken bir başka not daha var. Sizden rica etsem, Drake Han'a

uğrayarak onu kendisine verir misiniz? İstirahat sırasında onu rahatsız etmek

istemem." Gülerek devam etmişti. "Sanırım Bayan Proudy'yi yatakta yalnız

bırakmak istemeyecektir."

Nana onun bu sözlerini duymazdan gelirken, gülmemek için dudaklarını

ısırmıştı. "Bayan Massie, sanırım anneanneniz ve Pete, gemicilerle

yakınlaşmamanız için sizi uyarmışlardır. Haksız da sayılmazlar. Genellikle kaba

ve tek yönlü insanlardır."

Nana, bu sözlere içten bir şekilde gülmüştü.

"Aman Tanrım, bir kadının bu kadar güzel bir şekilde güldüğünü görmek,

ne kadar hoş bir şey. Siz yine de onlara karşı dikkatli olun." Giyinmek üzere

ayağa kalktığında ne kadar yorgun olduğu hareketlerinden belliydi. "Siz aşağıya

inin. Ben birazdan gelirim."

"Emredersiniz Kaptan..."

Nana kapıya yaklaştığında Kaptan, ona bir kere daha seslenmişti. Yalnız

kalmak istemez gibi bir hali vardı. "Sizin bu havada dışarı çıkmanızı istemem.

Baksanıza saçlarınız ne kadar kısa. Bu havada üşütüp hasta olabilirsiniz.

Proudy'ye notu verme işini yapabilecek bir başkası vardır herhalde." Bunu

söylerken onun kısa saçlarına dokunmuştu.

Nana bir an için ne yapacağını bilemedi. En doğrusu gerçeği söylemek

olacaktı. "Uzun saçlarımı geçenlerde buranın tek perukçusuna sattım." Bunu

söylerken Kaptanın gözlerinin içine bakıyordu. "Paraya ihtiyacımız vardı da..."

Kaptanın bakışlarındaki acımayı hissettiği zaman, odadan bir an önce çıkması

gerektiğini düşündü. "Sağlığım yerinde Kaptan. Benim için endişelenmeyin,"

diyerek aceleyle çıktı.

Odasına gidince kapattığı kapıya yaslandı. Kaptanla konuşmak ona iyi

geliyordu. Sorunlarını bile onunla paylaşabilirdi. Parasızlıklarını, gelecekle ilgili

hiçbir beklentileri olmadığını, utanmaz babasının iğrenç teklifini ve Mulberry

Han'ın bu şartlarla devam etmesinin mümkün olmadığını, o zaman başlarının

üstünde bir çatı bulmakta bile zorlanacaklarını Kaptana anlatsa rahatlayabilirdi.

Ama o adamın da derdi başından aşmıştı. Nana 'ya ve onun sorunlarına

ayıracak vakti yoktu. Hiç olmazsa Devon Sahili'nin en döküntü hanında

olmalarına karşın, iyi hizmet vererek onu biraz daha burada tutabilirlerdi.

Oliver Worthy, kulağındaki müthiş ağrı ve halsizliğe karşın olabildiğince

çabuk giyinmişti. Zaman zaman başı döndüğü için duvara tutunmak zorunda

kalıyordu. O gün işlerini ihmal edebileceği bir gün değildi. Ancak Tireless havuza

çekildiği zaman biraz dinlenmeye fırsatı olacaktı. Mulberry'nin çevresinde

gezinebilir; handa oturup mektup yazıp, bazı hazırlıklar yapabilirdi. Aslında

mektup yazacak kimsesi olmadığına göre, zamanını böyle geçirmesi zaten söz

konusu değildi. Anne ve babası ölmüştü. Eski denizci arkadaşlarının birçoğu da

harp sırasında hayatlarını kaybetmişlerdi. Bazılarının nerede olduğunu

bilmiyordu. Bundan birkaç yıl önce merhum bir gümrük müdürünün eşi olan ve

Napoli'de yaşayan bir kadınla ilişkisi olmuştu. İkinci bir izdivaç yaptığını

öğrendikten sonra onunla yazışmayı keseli aylar oluyordu.

Hayatında ciddi bir ilişkiye yer olmayacağına çok önceden karar verdiği

için, varlığı bu güzel Bayan Massie için bir tehlike değildi. Kadınlara karşı bir

bağışıklık oluşmuştu bünyesinde. Bir denizcinin uzun aylar ve hatta bazen yıllar

boyunca denizde kalmasının, geride bıraktığı kadın için ne acı bir şey olduğunu

biliyordu. O kadınların bazıları kendilerini içkiye verirler, bazıları ise kabuklarına

çekilerek tam bir inziva hayatı yaşarlardı. Aralarında bu beklemeye sabır

göstermeyerek kötü yollara düşenlerin sayısı az değildi.

Tabi bu arada kaptanların en zor görevi, uzun bir seferden sonra

geldikleri limandaki kadınların bazılarına, eşlerinin bir harpte öldüğünü ve

kabrinin bile olmadığını söylemekti. Bütün bunları bilmesine rağmen, Nana

denen bu kadını bu kadar çok düşünmesinin nedenini çözemiyordu. Bu

düşüncelerden bir an önce kurtulmalıydı. Tıraş olurken aynadaki görüntüsüne

baktı. Hastalık onu bayağı sarsmıştı. Bir kadının hoşuna gidecek tarafı zaten pek

azdı. Kadınlar eğlenmekten hoşlanırlardı. Gülmekte bile zorlanan bir kişinin, bir

kadına çekici gelmesi elbette düşünülemezdi. Üstelik anlatabileceği tek şey,

denizlerin tehlikesi, harp ve yaşanan zorluklardı. Bunların neresi eğlenceliydi ki?

Bir de her şeyi doğru söyleme huyu vardı.

Giyinmesini tamamlamış, boyun bağını her zamankinden daha büyük bir

özenle bağlamıştı. Ateşin yanına oturarak, Proudy'ye kısa bir not yazdı. Bir alt

rütbede olduğu için Bay Ramseur zaten geminin başındaydı. Dışarıda araba sesi

duyunca, "İniyorum," diye seslendi aşağıya doğru. Ama bağırması hiç doğru

olmamış, boğazı bir anda şiddetle yanmaya başlamıştı.

Aşağıya indiğinde Nana, şöminenin tozunu alıyordu. Oliver'a bakıp

gülünce, genç adam Allahtan kadınlara karşı vaktiyle bir bağışıklık kazandım

diye düşündü. Nana gerçekten çok güzeldi. O güne kadar onun cildi kadar

pürüzsüz, parlak bir cilt görmemişti. İngiltere'nin güney batı kıyılarındaki

havanın insanların cildine iyi geldiği söylentisinin aslı vardı demek ki.

Notu Nana'ya uzattı. "Kendim verip sizi zahmete sokmak istemezdim.

Ama doğrudan geminin çekildiği havuza gitmem gerekiyor."

"Hiç önemi yok. Bu gerçekten zahmet değil benim için." Önünde

yürürken önlüğünü çıkartmıştı. Oliver onun muntazam kalçalarının, hareket

halindeyken ne kadar çekici olduğunu görmezden gelemedi.

Arabacı, Oliver'ı, Plymouth'un üç mil ötesinde, Tamar Nehri'nin doğu

kıyısındaki doka bıraktı. Tireless perişan ve terk edilmiş bir şekilde dokta

duruyordu. Yelkenleri ve tüm donanımı sökülmüştü. Bay Ramseur ve ustabaşı

onu bekliyorlardı.

Esas iş şimdi başlıyordu. Geminin tüm onarımının en geç üç hafta içinde

bitmesinin savaşını verecekti. Ramseur ve baş ustaya doğru yürürken, Bayan

Massie'yi düşünüyordu. Elinde toz bezi varken ne de tatlı bakmıştı ona...

Allahtan kadınlara karşı bağışıklığı vardı... O sırada onarımı, iki aydan üç haftaya

indirmekten başka bir şey düşünmeliydi. Bu süre dört hafta olursa Bayan

Massie'yi bir hafta daha fazla görecekti. Dört hafta ya da dört ay, bir tehlike

oluşturamazdı. Sadece zevkli bir hafta daha geçirirdi burada. Bu dört hafta

yeterdi ona...

Nana, Drake'e doğru yürürken bu notu bizzat Bay Proudy'ye

vermektense, Bayan Fillion'a vermesinin daha doğru olacağını düşündü. Adamın

odasının kapısını çalıp da; onu, yaptığı işten alıkoymak ya da işini bırakmasına

neden olmak hem adamı, hem de karısını kızdırırdı. Notu ondan alan Bayan

Fillion, içten bir şekilde gülmüştü. "Ayol onlar bu sabah kahvaltıya bile

inmediler. Üstelik kahvaltı, oda parasının içinde. Yani ekonomi yapalım demiş

olamazlar."

Nana, bu habere önem vermeden Bayan Fillion'a teşekkür ederek kapıya

yürüdü. Ve Bayan Fillion'u beklemeye başladı. Kadının merdivenlerden inmesi

epey zaman almıştı. Sonunda merdivenlerden inip, ona mutfağa gelmesi için

işaret etti.

Bayan Fillion ona bir kâse çorba doldurdu. Nana, aç olmadığını söylemeyi

düşündü. Ama Kaptan Worthy'nin orada daha ne kadar kalacağını bilmiyordu. O

gittikten sonra yine bu tür ikramlara muhtaç hale gelecekti. İyisi mi han

sahiplerinin bu alışkanlıkları kaybolmamalıydı.

Çorbayı bitirdikten sonra bir konudaki merakını gidermek istedi. "Kaptan

Worthy'yi neden bize yolladınız? Yeriniz olduğunu biliyorum."

Bayan Fillion, başını yana eğerek Nana'ya baktı. "İşte bu garip bir durum.

Çünkü onu size ben yollamadım. Üstelik Londra'dan dönmesi için ona bir oda

ayırmış ve eşyalarını oraya taşımıştım bile."

"O halde Kaptan, sizde kalma niyetinden neden vazgeçmiş olsun?"

Bayan Fillion'un omuz silkişi buna fazla önem vermediğini gösteriyordu.

"Ben de size geldiği için sizden özür dilemem gerektiğini bile düşündüm."

Bu iş gerçekten tam bir muamma halini almıştı. Bayan Fillion. neden

bunun için özür dileme gereği duymuş olabilirdi ki? "Anlayamadım," dedi.

O sırada arka kapı hızla vurulmuş ve kemerinden tavuklar sarkan kasap,

bir omzunda kocaman bir et parçasıyla içeri girmişti. Bayan Fillion derin bir iç

geçirdikten sonra, "İstirahat bana haram," diyerek kalkıp mutfağın arka kapısına

yürüdü. "O adamı biraz olsun ısıtmak gerekir. Gülmesini bir yana bırak,

ağzından zorla laf alınır onun."

"Ay tam aksine espri yaptığı bile oluyor."

Bayan Fillion onu bekleyen kasabı unutmuştu.

"Oliver Worthy mi? "

"Şey evet. Eğer Kaptan Worthy'nin ilk adı Oliver ise ondan

bahsediyorum." Bir an kendisinden pek emin olamamıştı. "Bana dedi ki..." Bana

o kadar çok şey söyledi ki... Ama bunların hiçbirini size söyleyemem... "Belki

biraz sert bir adam olabilir." Kadının bu konuyu bir an önce kapatmasını

istiyordu. Bayan Fillion da öyle yapmıştı. Nana kibarca eğilerek mutfaktan son

hızla çıktı.

O sırada Bay Proudy, isteksiz ve aksi bir suratla merdivenlerden iniyordu.

Aslında Bay Proudy'yi tanımıyor, onun nasıl biri olduğunu bilmiyordu. Bu

nedenle onu eleştirmeye hakkı yoktu.

Yaklaşarak, "Bay Proudy olmalısınız," dedi. Adam lütfeden bir hareketle

bunu doğrulamıştı.

"Kaptanınız bizim handa kalıyor, efendim. En çok sevdiği yemek

konusunda beni aydınlatırsanız, onu memnun etmek için elimizden geleni

yaparız."

Bay Proudy'nin, onu aşağılayan bakışları devam ediyordu. Ama

kaptanının işine yarayacak bir bilgiyi esirgemesinin doğru olmayacağına karar

vermiş olmalı ki, zoraki de olsa konuşmuştu. "Orta derecede pişmiş kalın bir

biftek ve biralı kek en sevdiği yiyecektir. Bir de içinde morino olan hiçbir şeye

hayır demez. Nedense pırasaya da bayılır. Tanrı hepimizin yardımcısı olsun..."

Adam belli ki istediği şeyleri yiyeceği günleri iple çekiyordu. Sonra selam

vermek ihtiyacını duymadan handan çıkarak orada bekleyen arabalardan birine

işaret etti.

Nana handan çıkar çıkmaz bir manava uğrayarak pırasa dâhil birçok şey

aldı. Manav, elindeki parayı görünce ilk önce biraz garip baksa da, malları

öğleden sonra hana yollayacağını söylemişti.

Oradan morino bulmak için balıkçıların bulunduğu rıhtıma indi. O sırada

yağmur dinmiş, Cattewater'dan limanın diğer ucuna uzayan bir gök kuşağı,

ortama hoş bir romantik hava vermişti. Hana doğru yürümeye başladığı zaman

İnşallah bu iyiye işarettir, diye düşündü Nana. Kaptan Worthy kuşatma sularına

dönmek için can atıyor...

Bazı şeyleri iyiye yormasının doğru olacağını biliyordu. St. Andrew

Kilisesi'nin önünde durdu. Kapı açıktı; içeri girdi. Tanrının evine, iyice

temizlenmiş ve paketlenmiş olan bir morino balığıyla girmenin vacip olup

olmadığını bilmiyordu. Ama niyeti iyi olduğuna göre, Tanrı nasıl olsa onu

affederdi. O kadar para verdiği bir şeyi dışarıda bırakamazdı. Özellikle de

insanların büyük kısmının açlık sınırında yaşadığı bir şehirde...

Paketi bir sıraya bırakarak çantasından bir şilin çıkardı. Harcadığı para

onun parası değil, Kaptan Worthy'nin parasıydı. Ama Kaptanın buna

aldırmayacağından emindi. Parayı, oradaki teneke kutuya atarak bir mum aldı.

Paketten uzaklaşmadan. Tanrıdan ve kendisi de bir balıkçı olan St. Andrew'den,

Kaptanın gemisinin bir an önce onarılmasını dileyerek mumu diğerlerinin

yanına dikti.

"O kadar da çabuk değil, Tanrım. Biliyorsun Kaptan ciddi bir şekilde

hasta. Üstelik Gran'in pişireceği, en sevdiği yemeği daha yemedi bile..."

Etrafına bakındı. Kimse yoktu. "Ve ben onun yakınında olmaktan çok

hoşlanıyorum. Bunu da biraz olsun dikkate al..."

~ DÖRDÜNCÜ BÖLÜM ~

OLIVER kaptanlık konusundaki becerisinin yanı sıra; ince bir zekâya

sahip olmadığını biliyordu. Yine de bir yolunu bulup, Nana Massie hakkında

biraz bilgi sahibi olmalıydı.

Yapması gereken ilk iş, Tireless'in en kısa zamanda onarılmasını

sağlamaktı. O güne kadar, dokun sorumlusu olan Roger Childers'a hiç işi

düşmemişti. Üstelik onun zor bir adam olduğunu bilmeyen yoktu.

Aslında bu konuda onu suçlamak doğru değildi. Onarıma gelen bütün

firkateyn kaptanlarının tek derdi, onarımın bir an önce tamamlanmasıydı.

Sabırsız kaptanların bu talepleri karşısında, adamın saçını başını yolmaya kadar

gittiği söylenirdi.

Childers, konuşmaya başlamadan önce Oliver, elindeki uzun listeyi ona

verdi. Adam bir süre ciddi bir havada listeyi inceledi. Sonra elini sol kulağının

yanından saçlarına doğru götürdü. Koparmaya hazırlanır gibi bir hali vardı.

Kaptan Worthy, gülmemek için kendisini tuttu. Sonunda adam gözlerini

listeden ayırıp Kaptan Worthy'ye baktı. "Bütün bunların yapılması için en az iki

aya ihtiyaç var, Kaptan."

"Olamaz. Bu işin en geç üç haftada bitmesi gerekiyor. Görevim önemli ve

acildir. Harp, insana bekleme fırsatı vermiyor." Childers'ın eli, yine saçlarına

gitti. Bu harp bir an önce bitmezse, bu adamın başında yolunacak tek tel saç

kalmayacağı muhakkaktı. Dönüp Tireless 'in önünde dizilmiş olan denizcilerine

baktı.

"Altı hafta. Kaptan. Bundan bir gün bile fazla olamaz. Hazırlıklarınız buna

göre yapın.

"Sizin için havuzdaki gemileri çıkartamam."

İş artık pazarlığa dönmüştü. "Bir ay," dedi Kaptan. Childers

yumuşamamıştı; ama Kaptan, onun eski havasını kaybettiğini hissediyordu.

Sonuçta dört hafta üzerinde mutabık kaldılar.

Aslında Oliver, üç haftayı elbette tercih ederdi. Ama bir teselli bulması

gerekiyorsa bunu Nana Massie'nin varlığında arayabilirdi. Bu kadın artık onun

için Bayan Massie bile değil, en fazla Nana Massie idi. Ama ona ilk adıyla hitap

etmeye cesaret edemeyeceğini biliyordu. Çok az zamanım var diye hayıflandı.

Neredeyse hiç... Ondan sonra bilinmeyen bir yarına doğru denize açılacağım...

"Çok zor adamsınız. Kaptan Worthy," diyerek sıkıntısını ortaya

koymaktan çekinmemişti Childers.

"Bay Childers; bilin ki zor olan ben değilim. Zor olan, bu lânet olası harbin

şartlarıdır." Dönüp havuza baktı. İlerideki iki havuz boştu. "Gördüğüm kadarıyla

eleman bakımından sıkıntıdasınız."

"Aynen öyle." Adamın bakışlarında bir anda bir sıcaklık belirmişti. "Amiral

Gardner'ın, kanal kuvvetlerini orada tutmaya devam etmesinin, kendisine has

nedenlerinin olduğunu biliyorum. Ama sular kıçınıza kadar yükseldiği bir sırada

havuzda olmanın ne kadar zor olduğunun da farkındayım."

Gemilerin bir enkaz haline gelmesinden bahsettiği belliydi. Kaptan, ona

hak veren bir şekilde başını salladı. Elini adama uzatması, oradan dostane bir

şekilde ayrılmasına destek vermişti.

Oliver, elindeki listeyi Bay Proud'a verdi. "Biz, izin listemizi her zamanki

gibi uygulayacağız. İsimlerinin yanında "beş" yazanlar izne çıkacak ilk grup

olacak, diğerleri de onları izleyecek. Ayrıca son seferdeki başarıları nedeniyle

alacakları parasal ödül Brustein ve Carler'da. Para işlerine bakan görevli, alıp

çocuklara dağıtacak. Aksama olmasın."

"Baş üstüne, efendim."

Sonra cebinden bir miktar para çıkartarak Proudy'ye uzattı. "Bu parayı da

Bay Ramseur'e ver. Yeteri kadar alsın. Bir kısmını Mulberry'ye yollayacak. O, bu

işi benden iyi yapar..."

Sonra da Ramseur'ü yanlarına çağırdı. "Geminin onarım işlerini seninle

yürüteceğim. Bay Proudy, iki hafta süreyle, karısını da yanına alarak Exeter'e

gitsin. Sessiz ve huzurlu, iki hafta geçirsinler birlikte."

Oliver'ın tahmin ettiği gibi Ramseur'ün yüzü kızarmıştı. "Baş üstüne

efendim."

"Denizcilerin izin meselesini organize eder etmez Exeter'e gidebilir."

İki numaralı adamı, ona fazla genç gibi gelmişti. Sonra bir zamanlar,

kendisinin de onun kadar genç olduğunu düşünerek, sorumluluk sahibi biri için

bu kadar genç olmanın bir sakıncası olmadığını düşündü. "Gövdeden yara

aldığımız sırada sizin nöbette olmanız, Tireless için şanstı. Sola dümen

kırdırmanız nedeniyle o darbeyi ucuz atlattık."

İkinci kaptanını, dört parmağıyla selamlayıp, kendisine bir şey soran

Childers'a döndü. O anda Ramseur'ün göğsünü kabartarak gemiye baktığını

gördü. Bu tür değerlendirmeleri daha sık yapmalıyım... Bazı hallerde takdir edici

bir ifade, verilecek en büyük akçalı ödülden daha değerli oluyordu. Nana

Massie'yi düşündü. Bu kadına da böyle jestler yapması gerekiyordu.

Proudy, kısa bir süre sonra yanına gelip onu şükran dolu bir şekilde

selamlayarak, iki hafta sonra görevinin başında olacağını söyledi.

Bay Childers ile yediği öğle yemeğinden sonra, Mulberry'deki yatağına

dönmesi gerektiğini hissedecek kadar bitkin hissediyordu kendisini. "Yarın yine

burada olacağım, Bay Childers. Sorularınız olursa Bay Ramseur size yardımcı

olacaktır."

Boğaz ve kulak ağrısının giderek artmasına karşın, önce Drake Han'a

uğradı, istediğim sadece Bayan Fillion'dan az bir bilgi almaktır. Bayan Fillion gibi

dedikoducu bir kadının, bu bilgilere sahip olması gerekir...

Arabacıya onu beklemesini söyleyerek, Drake Han'a girdi. Bayan Fillion

mutfaktaydı. "Yoksa Mulberry'den şikâyetçi misiniz, Kaptan? Ama bilin ki

onların müşteriye ihtiyacı var."

"Harp zamanında herkesin ihtiyacı var. Sanırım siz de işlerin gidişinden

çok mutlu değilsinizdir."

"Biz yine de idare ediyoruz. Ama Mulberry..."

"Ben şahsen oradan memnunum. Massie'ler bana yeterli hizmeti

verebilmek için ellerinden gelen her şeyi yapıyorlar."

Kadına doğru hafifçe eğilince, bir şeyler paylaşacaklarını anlayan Bayan

Fillion da başını ona yaklaştırmıştı. "Pete, boğazım için bir karışım hazırladı.

Bayan Massie'ye gelince, üşümemem için odama devamlı kömür taşıyor.

Sadece Gran konusunda bir şey söyleyemeyeceğim."

Bayan Fillion memnun bir şekilde gülümsemişti. "O tam bir canavardır...

Nancy Massie." Kaptana biraz daha yaklaştı. "Ama o olmasaydı Nana'nın sonu

ne olurdu bilemem. Nancy'nin kızı Rachel çok uçarı bir kadındı. Bir teğmene

gönül verdi. Aslında Rachel'in başına gelenler, liman şehirlerinde yaşayan pek

çok kadının başına gelir." Çokbilmiş bir hali vardı.

Oliver, "Haklısınız," kadın devam etti.

"Rachel bahtsız bir kadındı. Doğum sırasında can verdi. Nasıl becerdi

bilemiyorum; ama Nancy, teğmenin, bir süre Nana'yla ilgilenmesini sağladı."

"Bu pek sık gerçekleşen bir şey olmamalı."

"Haklısınız, Kaptan. Ama Nancy bir şeye bir kere karar verdi mi, onu

engellemek zordur. Ama günün birinde bu durum değişti. Kendisine, babasının,

onun iyi bir izdivaç yapmasını istediğini duyduk."

"Ama bu gerçekleşmemiş ki; o buraya dönmüş."

Bayan Fillion, başıyla Kaptanı doğrulamıştı. "Beş yıl kadar önce bir gün

Nana, okulu bırakıp buraya geldi. Kimse buna bir anlam veremedi."

Ve bunun nedenini sen bile Nancy Massie 'den öğrenemedin. Demek ki

ortada sıkı sıkıya gizlenmesi gereken bir durum var...

Oliver'ın, Bayan Fillion'la yaptığı bu konuşma ona bir şey

kazandırmamıştı. Bu kadarını zaten Sör Ratliffe de anlatmıştı. Oliver, Nana'nın

neden rahat bir hayatı bırakarak, buradaki zorluklara göğüs gerdiği konusunda

bir ipucu elde edememişti.

"Onun, hiç olmazsa bir anneannesi varmış."

"Aslında Gran de, Pete de Nana'nın üzerine titrerler. Ve onu her türlü

tehlikeden uzak tutmak için, gözlerini bir an üzerinden ayırmazlar."

"Demek ki Nana, sonunda Plymouth'a döndü. Buradan gidip

gitmeyeceğini Tanrı bilir, öyle mi? Herhalde düzgün bir çeyizi falan da yoktur."

Kaptan son bir denemeyle Bayan Fillion'un, bu konuda başka bilgisi olup

olmadığını anlamaya çalışıyordu.

"Elbette yok." Bayan Fillion, derin bir iç geçirişin ardından, bilmiş bir

şekilde Oliver'a baktı. "Aslında sevimli ve güzel bir yüz, burada bazı kapıları

açmaya yeterlidir. Ama bu, Nana için söz konusu olamaz. Zengin bir adamın

piçi. Ayrıca bir hanımefendi tarafı da yok."

"Hanımefendiliğine söz söylemek, haksızlık olur." Oliver dayanamamıştı.

Bu sözlerinin, Bayan Fillion'un manalı bir şekilde bakmasına neden olduğunu

anlayınca devam etti. "Ama yazık. Bu şartlar altında beklentisi ne olabilir ki?"

"Hiçbir şey. Yazık. Aslında çok da hoş bir kadın. Şehre her zaman Gran ile

iner. Buradaki balıkçılar bile ona yiyecek bir şeyler verirler. Onların ne anasının

gözü olduğunu bilirsiniz..."

Oliver, "Kötü günler yaşıyoruz," diyerek ayağa kalktı. "Gran, nedense

torununa hep Nana diyor."

"Burada herkes ona Nana der zaten. Bebekken kendi ismi olan Eleanor

diyemez de Nana dermiş. Bu o günlerden kalma bir alışkanlık. Aslında genç

leydilerin eğitim gördüğü okulda ona herhalde adıyla hitap ederlerdi. Ama bu

işe yaramamış."

Fillion haklıydı. Oliver, handan çıkarak arabaya bindi. Güney Hoe'de bir

perukçunun önünden geçiyorlardı. Plymouth gibi bir yerleşim alanında, çok

sayıda perukçu olamayacağını düşünen Oliver, arabacıya durmasını söyledi.

Dükkânın kapısındaki çan çalınca, içeriden kel kafalı bir adam

görünmüştü. "Müşteri değilim," dedi Oliver adamı fazla heyecanlandırmadan.

Yalan söylemekte usta olmamasına karşın bir yalan bulmak zorunda olduğunu

bilerek girmişti dükkâna. "Babam saçlarının dökülmesinden şikâyetçi de, bir fikir

almak için size uğradım."

Adam yaptığı perukların ne kadar mükemmel olduğunu anlatmaya

başlayınca Oliver, rahatsız olmuştu. Ama artık dönüş yoktu. Adamı dinleyip,

birkaç akıllı soru sormaya çalıştı. "Peruklarda kullandığınız saçları nereden

tedarik ediyorsunuz? Gösterebileceğiniz saç var mı hiç?"

Adam eğilerek tezgâhın altından iki uzun saç çıkarmıştı. Bunlardan biri

Nana'nın saçıydı. Elinde olmadan o saçın üzerinden okşar gibi elini gezdirdi. Her

nedense kalp atışlarının hızlandığını hissediyordu. Bu saçların, yastığın üzerinde

dağılmış şeklini gözünün önüne getirdi. Bu kadınlara karşı olan bağışıklığına pek

uygun bir tepki değildi.

İçten bir şekilde, "Çok güzel," diye mırıldandı. "Böyle bir saça ne kadar

ödersiniz?"

"Bu uzunlukta bir saça normal olarak sekiz on şilin veririm. Ama..."

"Ama?"

"Buna bir İngiliz lirası verdim. Kıza, bu saçları kestirmesinin yazık

olduğunu söylemeden edemedim. Paraya ihtiyacı olduğunu söyleyince

mecburen kesmeye başladım. O sırada gözlerinden bir çift yaşın süzüldüğünü

görünce de her işten kâr edilmez diye düşünerek ona bir lira verdim"

"Anlıyorum," dedi Oliver. Boğazının yanmaya başlamasının nedeninin

hastalığı olmadığını biliyordu. Oradan bir an önce çıkmalıydı. "Teşekkür

ederim," dedi. "Bunu babamla konuşacağım..."

Araba Mulberry'ye giderken, hanın birkaç hafta daha yaşayabilmesi için

Nana'nın yaptığı bu fedakârlık Oliver'ı çok duygulandırmıştı. Arabacıya parasını

verdikten sonra hana doğru yürüdü.

Nana onu kapının ağzında karşılamıştı. "Bir arabanın sesini duyunca

bunun siz olduğunuzu anladım, Kaptan." diye açıklama gereği duymuştu.

Adının Oliver olduğunu söylemek geldi içinden. Ama bu genç kadına, aşırı

bir yakınlık gibi gelebilir ve onu ürkütebilirdi. "Haberler kötü," dedi. "Öyle

görünüyor ki, gemimin onarılması için beni daha üç dört hafta çekmek

zorundasınız."

Nana, onun göründüğünden çok daha hasta olduğunu o zaman hissetti.

Gözleri yaşarmış gibiydi.

Oliver bunu görmezden gelmesinin doğru olacağını düşündü. "Gemide

yapılması gereken o kadar çok onarım var ki..."

"Bana kalırsa bu süre içinde kendinize çok iyi bakmanız gerekecektir.

Yoksa geminiz iyileştiğinde, siz iyileşmemiş olabilirsiniz..."

"Eminim ki Tireless’in işi bitmeden çok önce ben iyileşirim. Bayan

Massie."

Nana kendisini toparlamış görünüyordu. "Umarım," dedi. "Ama bakın bu

sabah Pete'in hazırladığı karışımı içmeden çıkmışsınız. Galiba onu içerken

başınızda durmam gerekecek."

"Çok tatsız bir şey. Şimdi bana izin verin. Bir an önce yatmak ve de ölmek

istiyorum."

"MulbErry'de ölmenize izin vereceğimizi zannediyorsanız yanılıyorsunuz.

Kaptan."

Oliver o akşam hemen yatmış ve Pete'nin hazırladığı karışımı içtikten

sonra, bütün öğleden sonra uyumuştu. Tatsız olan tek şey; Nana'nın, çok

uygunsuz bir şekilde rüyasına girmesiydi. Bu rüyaları delikanlılık günlerinde

görürdü.

Birinin odasına girerek mangala biraz daha kömür attığım ve ısıtılmış

tuğlayı ayağının altına koyduğunu hissetti. Sonra da boynunu lapa ile sarmıştı o

eller. Alnında bir el hissettiği zaman Nana Massie'nin, onun ateşine baktığını

düşündü. Bu el serin yumuşak ve gül kokan bir eldi...

Kendisine geldiğinde oda, şömineden gelen hafif kızıllık dışında karanlıktı.

Nana'nın odada olabileceğini düşünmenin aşırı bir iyi niyet olduğu muhakkaktı.

Ama Nana gerçekten odadaydı.

Yatağının yanındaki sandalyeye oturmuş uyukluyordu. Sürgüyü kullanma

ihtiyacı içindeydi. Ama Nana'yı seyretmeyi tercih etti. Kuğu gibi boynu ve

kirpiklerinin yanaklarına düşürdüğü gölge, genç kadına bambaşka bir hava

vermişti. Ayağını yatağa uzatmış olması da, manevi bir sıcaklık yaratmıştı

Oliver'ın içinde. Sol bacağını hafifçe hareket ettirerek onun bacağına dokundu.

Artık Nana'nın sıcaklığını da duyabiliyordu. Bu huzurlu atmosfer Oliver'ın

yeniden uyumasına neden olmuştu...

Uyandığında Nana'nın gitmiş, yerine Pete'in gelmiş olması bir anda

dünyasını karartmış gibi oldu. Pete'in elinde tuttuğu sürgü, onu Nana'nın odaya

yolladığını gösteriyordu. Demek ki; Oliver uykusunda çocuklar gibi orasını

tutarak Nana'yı ihtiyacından haberdar etmişti.

"Sanırım buna ihtiyacınız var. Kaptan," dedi.

"Umarım bazı hareketlerim, Bayan Massie'nin dikkatini çekmemiştir."

"Ne olacak ki? Ben müsait olmasaydım, Nana size yardımcı olacaktı.

Bundan doğal ne olabilir?" Rezalet, diye düşündü Oliver. "Olur mu canım?

Kalkar kendim hallederdim bu ihtiyacımı." İşini bitirdikten sonra sürgüyü Pete'e

verdi.

Pete'in odadan çıkmasından az bir zaman sonra Nana kapısını vurarak

elinde tepsiyle odaya girdi. Oliver açlığını o zaman fark etmişti. Nana, tepsiyi

ayakucuna koyduktan sonra koltuktan bir yastık alarak arkasını destekledi ve

tepsiyi dikkatli bir şekilde Oliver'ın kucağına yerleştirdi.

"Bugünkü menü, kremalı morino ve pırasa," dedi Nana. "Bay Proudy,

bunun en sevdiğiniz yemek olduğunu söyledi. Gran de boğazınızdan hiç

acıtmadan geçeceğini söylüyor."

Oliver, Nana'ya bakmaya korkuyor; ama bakmadan da edemiyordu.

Morino gerçekten enfes olmuştu. "Şefe tebriklerimi söyleyin." dedi.

"Gran yaptı. Ama ben dikkatle baktığım için sanırım bir dahaki sefere ben

de yapabilirim." Yerinden kalkarak Oliver'ın yakasına bir peçete bağladı. Sonra

bir kâse ve kaşık aldı. "Ben de sizinle yiyeyim de, yediğimden emin olun. Hem

merak etmeyin Gran, Pete ve Sal da aşağıda aynı şeyleri yiyorlar. Hepimize

yetecek kadar yapıldı."

Demek ki artık onlar da, Oliver'ın buna önem verdiğini anlamışlardı. "Sal

kim?"

"Mutfakta, Gran'e bulaşıklara falan yardımcı olan kız." Kaptan Worthy'nin

yanlış bir anlam çıkartmaması için devam etti. "İşler kötü gitmeye başlayınca,

bir düşkünler evine gitmek yerine burada kalmayı tercih etti."

"Akıllı bir tercih..."

Oliver yemeğini bitirince Nana'nın gideceğini bildiği için, yemeğini

oyalanarak yiyordu. Nana ise en az onun kadar aldığı yemeği büyük bir hızla

bitirmişti. Oliver iştahlı kadınları severdi.

Oliver yemeğini bitirince Nana, onun kucağından tepsiyi aldı. Ama

kararsız bir şekilde ayakta durmaya devam ediyordu. Bir şey söylemek istediği

halinden anlaşılıyordu. Sonunda konuşmuştu.

"Yarın bir yere gitmek yok Kaptan. Buna izin vermeyeceğimi şimdiden

bilin."

Onun bunu söyleyiş şekline gülebilirdi. Ama yüzündeki kararlı ifade,

Oliver'ın hoşuna gitmişti. Dudaklarının birbirine yapışmış hali, bu konuda direnç

göstermemesi gerektiğini anlatıyordu Kaptana.

"O zaman ben de hiçbir yere gitmem. Haklısın. Ciddi bir şekilde

dinlenmezsem, kolay kolay iyileşemeyeceğim gibi gelmeye başladı bana da."

"Sizin için endişe ediyorum. Kaptan." Sesi fısıltı halinde çıkıyordu. "Ben...

Daha doğrusu biz, sizin bir an önce iyileşmenizi istiyoruz."

"Size söz veriyorum, iyileşeceğim."

Nana rahatlamış gibiydi. "Gece herhangi bir şey isterseniz... Bilin ki Pete

ve ben, sırayla kapınızın önündeki portatif bir yatakta yatacağız."

Oliver bu çözüme itiraz etmek üzereyken, başıyla kabul işareti yaptığını

fark etti.

"İyi geceler, Kaptan." Tepsiyle odadan çıktı.

Uyandığında Pete, elinde sürgüyle karşısında duruyordu.

Sabaha doğru bir daha uyandı. Boğazı bir gün önceye göre daha iyiydi.

Sürgüyü kullanacak gücü kendisinde bulmuştu. İşini gördükten sonra; kimin

nöbette olduğunu görmek için, gidip kapıyı açtı.

Portatif yatakta Nana uyuyordu. Örtüye sıkı sıkı sarılmış olması

üşüdüğünün kanıtıydı. Odasına gidip dolaptan bir battaniye çıkardı. Koridora

dönerek battaniyeyi Nana'nın üstüne örtüp, kenarlarını yavaşça yatağa

sıkıştırdı.

Nana hareket etmiş ama gözlerini açmamıştı. Onu uyurken seyretti. Nana

ayaklarını gererek, daha rahat bir pozisyonda uykusuna devam etmişti. Oliver

elinde olmadan onun saçlarını okşadı.

Hayatının sonuna kadar seyredebilirdi bu kadını...

~ BEŞİNCİ BÖLÜM ~

BERTH'deki günler bir tarafa bırakılırsa Nana, Plymouth'lu sayılırdı.

Çocukluğundan beri denizcilere karşı korku ile karışık bir saygı duyardı.

Plymouth'daki anıları arasında, bazı subayların Mulberry'de kaldıkları

günleri hatırlıyordu. Gran, onun elinden tutarak konuşurdu hep denizcilerle. O

zamanlar gözleri yere çok daha yakındı. Başını kaldırıp o uzun boylu adamlara

bakmak bir korku salardı içine.

Kaptan Oliver Worthy'ye ilk baktığında benzeri şeyler hissetmişti. Uzun

boylu kaptan, zor bir hayatı yaşayan, sert, güçlü bir karakter olmalıydı. Aslında,

bu korkudan çok, saygı duymasına neden olmuştu.

İlk gece, boynuna yara lapasını sararken bir yakınlık hissetmişti ona karşı.

Ama birkaç gün içinde, ona âşık olduğunu fark etti. Aslında aşk konusunda bilgi

ve deneyim sahibi olmadığı için, ona duyduğu bu hisse tam bir ad verememişti.

Bayan Pym'in okulundaki bir erkek ona bir gün, gözler ve dudaklarla ilgili

bir şiir okumuştu. Buna da bir anlam verememişti o zaman. Ama sonra o çocuk,

yanağından öpmüştü.

Bir de; birkaç yıl önce Mulberry'de bir hafta kadar kalan bir kenevir

satıcısıyla sahilde gezinmek, onunla konuşmak, yan yana olmak Nana'nın

hoşuna gitmişti. Ama o adam bir daha hiç gelmemişti Plymouth'a. Zaten birkaç

ay sonra onun adını bile hatırlamadığını fark edince, ona karşı olan duygularının

aşkla ilgisi olamayacağına karar vermişti.

Kaplan Worthy farklıydı. Bir gece önce, koridorda yatarken, Nana'nın

üstünü, battaniyeyle örtmesi, sonra da saçını okşaması etkilemişti onu. Belki de

Kaptan, saçını okşamamıştı bile; ona öyle gelmiş de olabilirdi. Hayal ya da

gerçek; bu temas kalbine işlemişti.

Bunları hiç düşünmemesi, hatla unutması gerektiğini biliyordu. Her

şeyden önce Gran, kızının başına geleni bildikten sonra, onun bir denizciye

yaklaşmasına izin vermeyecekti. Bu durumda aşk nasıl bir duygudur diye Gran'e

sorması imkânsızdı. Cin gibi kadındı Gran. Böyle bir sorunun, nereye gittiğini

anlamaması mümkün değildi. Bu duygusuna bir ad bulmak, böyle bir duyguyu

tahlil ederek bundan bir sonuca varmak, ona kalmıştı.

Kaptanla ilgili bilmediği çok şey vardı. Ama bunları öğrenmesi mümkün

değildi. Onun kaç yaşında olduğunu bile bilmiyor ve bu konuda bir tahminde

bulunamıyordu. Denizcilerin yaşını tahmin etmek zordu. Yirmi beş yaşının

üstünde olduğu muhakkaktı çünkü bir denizci, bu yaştan önce kaptan olamazdı.

O zaman Kaptan Worthy otuz civarında ya da biraz daha yaşlı olabilirdi. Bunun

ne önemi vardı ki?

Annesinin başına gelen bir tarafa, bir denizcinin ideal bir eş

olamayacağını o da biliyordu. Plymouth'un çok daha hareketli olduğu

zamanlarda, kocalarının gemisini bekleyen kadınların ne büyük endişeler içinde

olduğunu kendi gözleriyle görmüştü. Bazılarının, dul kaldıklarını gemi yanaşınca

öğrendiklerine bile şahit olmuştu. Hele bir keresinde bu dul kadınlardan birinin

çığlıkları, onu o kadar etkilemişti ki, okula dönene kadar Gran'le beraber

yatmıştı geceleri.

Sabah o portatif yatakta yatarken, bu acı anılar nedense onu olumsuz

etkilemiyordu. O anda istediği tek şey, kalkıp Kaptanın odasına giderek onun

koynuna girmekti. Olmazdı tabi böyle bir şey.

Gran'in bazı patavatsız sözlerinden ötürü; bir kadınla bir erkeğin neler

yaptığına dair epey bir duyumu vardı. O anda kaptanın koynunda olmayı arzu

etmesinin nedeni, onun kolları arasındayken, bu kötü dünyadan, harplerden,

açlık, soğuk ve belirsizliklerden korunabileceğine inanmasıydı.

Bu arada; onun için, kendi güvenliği kadar Kaptan Worthy'nin güvenliği

de önem taşıyordu.

Onu harplerden, kötülüklerden korumak istiyordu. Ama o güçsüz bir

kadındı. Güçsüz olmasının dışında isminde de silinemez bir leke taşıyordu. Yine

de bu adama birçok bakımdan yardımcı olabilirdi.

Ona aşkını verebilir, dünyaya getirdiği çocuklarını büyütüp, en iyi şekilde

yetiştirebilirdi. Kaptan uzaklarda olsa, hatta hayatta olmasa bile onu mutlu

edebilirdi. Hayali bırak, gerçekçi ol...

Kaptan Worthy'nin geçmişi hakkında tek bilgisi, onun bir ailesinin

olmadığıydı. Oysa Kraliyet Donanma Kuvvetleri'nde olan kişilerin, genellikle

düzgün bir aile geçmişleri olurdu. Kaptan Worthy, elbette bunun bir istisnası

olamazdı. O zaman onun Nana gibi bir piçle hayatını birleştirmesi de

düşünülemezdi.

Nana'nın, bir süre Berth'de eğitim almış olmasının bir önemi yoktu.

Plymouth'dan çıkmamış, okuması yazması olmayan bir balıkçı kızı bile ondan

daha uygun bir eş adayıydı. Böyle biri, hiç olmazsa meşru bir çocuktu ve evli bir

anası, babası vardı.

Bu şartlar altında Kaptan Worthy ile ciddi bir ilişkisinin olması mümkün

değildi. Kaptana karşı duygularının hiç kimse tarafından bilinmemesi,

anlaşılmaması gerekiyordu. Tireless, üç dört hafta sonra denize açılacaktı. Bu

kadar kısa bir zaman için duygularına hâkim olmasını bilmeliydi.

Tireless 'ın denize açılmasından sonra onun için Mulberry'de hayatın nasıl

bir şey olacağını düşünmeyecekti. Ama uygunsuz bir aşkın kurbanı olmasının

tüm eziyetini çektiği bir araf olacaktı bu han. Doğumundan başlayan şanssız ve

hüzün verici bu yaşam, onu çok daha zor günlere taşıyacaktı.

Koridordaki portatif yatağından kalkıp mutfağa indiğinde Gran, yulaf

lapasını karıştırıyordu. Gidip onun yanağına bir öpücük kondurdu.

"Hiç uyuyabildin mi?"

"Uyudum. Kaptan Worthy de hâlâ uyuyor olmalı. Odasından ses

gelmiyordu."

Gran okuması yazması olan bir kadın değildi. Ama hayatın labirent tipi

yollarından geçmeyi iyi bilirdi. Kaptanın adının sık geçmesi, onun şüphesini

çekecekti. Nana buna dikkat etmeliydi. Ama bu sefer de kaptan konusunu o

canlı tutmuştu.

"Bence uyanıp uyanmadığını kontrol et. Bu sabah kahvaltıda yulaf lapası

istemeyebilir."

"Başka ne var ki?"

"Bu sabah kasap, kuzu pirzolası, jambon ve füme et bıraktı. Ben de kek

yaptım. Yumurta da var." Gran, lapayı karıştırmaya devam ediyordu. "Kasap,

bunların Kaptan Worthy'nin ikramı olduğunu söyledi. Sence nasıl bir adam o?"

"Anlamıyorum," dedi Nana. Ama Gran'in bakışlarından, onun daha başka

şeyler söylemesini beklediği anlaşılıyordu. Gran; böyle devam edersen, onu

unutmamı zorlaştırırsın. Bunu isteyeceğini hiç zannetmiyorum... Ama bir şeyler

daha söylemesi gerekiyordu. "Bence çok kibar bir adam."

Nana giyinirken aynadan kendisine bakmıştı. Saçlarının bir gecede

uzaması için çok şey verirdi. Bir de burnundaki o çiller olmasaydı, ne iyi olurdu

Nana, Gran'in Kaptana götürmesi için verdiği sıcak su ile sessiz bir şekilde

merdivenleri çıkarken, odadan bir öksürük sesi ve arkasından ağır bir denizci

küfrünün geldiğini duydu.

Odasına girdiği zaman Kaptan yatakta oturmuş, gırtlağını tutuyordu. Acı

çektiği yüzünden belliydi. Ama Nana'yı görünce yüzünün ifadesi bir anda

değişmiş ve gülümseyen bir hal almıştı. Bunun Nana'yı etkilememesi mümkün

değildi.

"Bayan Massie; öngördüğünüz durum gerçek oldu. Yataktan kalkacak

halim yok. Eminim ki bugün yataktan çıkamamamdan, en çok onarımın

sorumlusu Bay Childers memnun olacak."

Nana suyu ve havluyu lavabonun yanına bırakırken Kaptan, eliyle yatağın

yanındaki sandalyeyi gösterdi. Hareketi, elemanlarından bir şey istermiş gibiydi.

Nana onun gösterdiği yere oturdu.

"Bugünkü programım yataktan çıkmamak. Ama boş boş da yatamam. Bir

şeyler yapmalıyım." Nana'ya baktı. "Bana böyle kızgın nazarlarla bakmayın

Bayan Massie. Harp boğaz ağrısı, hastalık falan dinlemez."Bu adamın karşısında

olduğum zamanlarda mimiklerime dikkat etmeliyim, diye düşünde Nana.

Biliyorum ama Pete, hazırladığı karışımı içmenizi ilk göreviniz olarak

görüyor."

"Bunu dikkate alacağım. O da yazdığım bir notu geminin oraya

götürecek." Nana'ya baktı. Hayır Bayan Massie, siz değil, o. Havuzların olduğu

yer bayanlar için uygun değildir."

"Ben de bunu dikkate alacağım," derken Kaptanın biraz önceki sözüne

atıfla bulunuyordu.

"Bu not Matthew'a yazılı olacak. Ama onun okuması yazması olmadığı

için Bay Ramsuer'e verilecek. Notu Ramseur, Mathew'a okuyacak. Matthew

bugün, belki de yarın da dok ile aramızda ayak işlerine bakacak. Bay Childers'ın

bana yollayacağı bir haber ya da yönlendireceği bir soru varsa, Matthew bunu

bana getirecek. Bu arada Matthew için bir de araba tutulacak."

"Bu Matthew kaç yaşında. Kaptan?"

"Tam olarak bilmiyorum; ama on bir olabilir."

"O kadar ufak mı?"

Kaptan arkasına yerleştirilmiş olan yastıklara yaslandı.

"Gemiye geldiği zaman sekiz yaşındaydı."

"Aman Tanrım!" Nana buna inanamaz gibiydi.

"Ben genç bir subay muamelesi görmeye başladığım zaman, daha on iki

yaşımdaydım. Bu yıl deniz kuvvetlerindeki on sekizinci yılım. Denizcilikte genç

olmak iyidir. Biz karacılar gibi değiliz. En sakin günümüzde bile, hiç olmazsa

dalgalar ve fırtınalarla boğuşuruz."

Demek ki o anda otuz yaşındaydı. Ben üç yaşımdayken o denize açılmış

olmalı...

"Matthew konusunda sizden bir ricam olacak, Bayan Massie."

Sizin için her şeyi, ama her şeyi yapmaya hazırım. Nana, Kaptanın, yüzüne

bu kadar dikkatli bakmasına bir anlam veremiyordu. Herhalde görüntüsünü

hafızasına işlemek için değildi bu. Onun bu bakışları genç kadını hem memnun

ediyor, hem de endişelendiriyordu. Kaptan dış görünüşündeki kadar seri ve

ruhsuz biri olmayabilirdi.

"Matthew, dört gün sonra kara iznine çıkacak. Portsmouth'daki bir

yetimhanede büyümüş. O günlerin izlenimlerinin yok olmasını istiyorum. Kara

izninde olduğu günlerde burada kalabilir mi?"

Nana hiç düşünmeden, "Elbette," dedi. "Yukarıda birçok boş odamız var.

Ama kendisini yalnız hissetmesini istemem."

Oliver onun haklı olduğunu biliyordu. "Ben de sizin böyle düşüneceğinizi

tahmin etmiştim. Onu bu duygudan kurtarmak için yapacağınız en doğru şey,

ona da bazı günlük hizmetleri yaptırmak olacaktır. Baruthaneden topların

olduğu yere barut taşıma konusunda çok iyidir. Hiçbir şeyi düşürüp kırmaz.

Zaten aksi takdirde şimdiye kadar hepimiz gemiyle beraber havaya uçmuş

olurduk."

İkisi de güldüler. "Gran onu mutfakta kullanabilir."

"Matthew biraz dikişten anlıyorsa, benim onarım ve yama işlerime de

yardımcı olabilir."

"Yelkenlerin onarılmasında kullanıldığı oluyor. Ama ince işlerde

kullanılması doğru olmaz."

Nana, bunu söylemesinin muhtemelen gereksiz olduğunu biliyordu. Ama

söylemeden edemedi. "Kaptan, bilin ki, denizcileriniz burada kalabilir."

"Çok kibarsınız Nana. Başka hanlara denizci kabul etmezler. Sizin

onlardan olmadığınızı biliyorum. Ama önemli bir kısmı buralara yakın olan

ailelerinin yanında kalmayı tercih ediyor."

Nana, Kaplanın ona ilk olarak adıyla hitap ettiğini fark etti. Bunu belki de

hiç düşünmeden, otomatik bir şekilde söylemişti. Ama adının Kaptanın

ağzından çıkışı, Nana'yı nedense mutlu etmişti.

"Plymouth'da halka açık bir kitaplık var mı?"

"Evet; ama biz artık oraya üye değiliz." Oliver hiç tepki vermedi.

"Kesemden biraz para al da, benim için 'Roma İmparatorluğunun Gerileme ve

Çöküşü' kitabının beşinci cildini alıver. İlk dört cildiyle altıncı cildini okudum.

Beşi de okuyayım."

"Kaptan, altıncı cildi okuduğuna göre Roma İmparatorluğu'na ne

olduğunu biliyorsun. Beşinciyi de okumayıver."

Oliver güldü. "Ben daha hiçbir cildini okumadan biliyordum, sonunun ne

olduğunu. Sanırım sen de biliyorsundur..." Gülüştüler.

Nana, para kesesini masanın üzerinden alarak Oliver'a verdi. Oliver kitap

için yetecek kadar parayı sayıp Nana'ya uzattı.

"Kaptan, artık yulaf lapası için hazır mısınız?"

"Ben de bu sabah hiç sormayacaksınız, diye endişe etmeye başlamıştım."

Sonra Nana'ya biraz daha para verdi. "Pete notumu vermek için havuzların

oraya gidip gelirken arabaya binsin."

"Tamam," dedi Nana. Sonra lavaboya bakarak, "Orada sıcak su var," diye

ekledi.

"Bugün onu kullanmaya hiç niyetim yok. Sakalım da biraz uzayıversin.

Sanırım handa yıkanacak bir yer vardır. Akşam yıkanmayı düşünüyorum."

"Mutfağın yanındadır. Ama isterseniz, buraya sıcak su ve bir kap

getirebiliriz."

"Yok, o kadar değil. Bütün gün dinlendikten sonra banyo yapacak ve

güzel bir pirzola yiyecek kadar gücüm olacaktır." Nana'ya baktı. "O kadar

tereddütlü bakmanız için bir neden yok. Bayan Massie."

Nana kapıya yürüdüğünde ona arkasından seslendi. "Bayan Massie. Belki

de kitaplıkta bir de Robinson Crusoe kitabı bulabilirseniz, boş zamanlarımızda

Matthew'a ve bana okursanız iyi olur."

"Bakarım," dedi Nana. Elemanları arasında bu kadar önemsiz bir yeri

olan, on bir yaşında bir çocuğa bu kadar önem vermesi Nana'yı etkilemişti.

"Aklınızda başka bir şey var mı?"

Utanarak konuşma sırası Kaptana gelmiş gibiydi. "Bilemiyorum... Bir

sakıncası yoksa bu akşam yemeği, Gran, Pete ve sizinle birlikte yiyebilir miyim?"

Nana, Bayan Edgar'ı düşünmeden edemedi. "Tabi ki hiçbir sakınca yok."

dedi. Ama gözlerinin yaşla parlamasına da engel olamamıştı. Gran bundan kim

bilir ne kadar mutlu olacaktı?

"Sizi üzecek bir istek de bulunmamışımdır, umarım." Nana'nın içinden

koşup bu adama sarılmak geliyordu. "Zamanı gelince nedeni söylerim. Kaptan,"

diyerek kendisini kapıdan dışarı attı...

Tanrım ne tatlı bir kadın, diye düşündü kapı kapanınca. Sakalları uzamış,

boğazı ağrıyan bir erkek tarafından öpülme tehlikesi atlattığını bilse acaba ne

yapardı?

Kahvaltı tepsisiyle geldiğinde, ona kahvaltıyı beraber yapmayı teklif

edecekti. Ama Nana, daha önce kahvaltısını yaptığını söyledi. Artık ona

inanıyordu.

Nana tepsiyi onun kucağına bıraktıktan sonra etrafa dağılmış olan

eşyalarını, topladı. "Boynunuza lapayı koyarken yer yer kızarıklıkların olduğunu

gördüm." Bunu söylerken yine yüzü kızarmıştı. "Sanırım bu çamaşır ve

gömleklerinizin tuzlu suyla yıkanmasından ileri geliyor."

Aslında onun göremeyeceği yerlerinde de vardı bu kızarıklıklardan ve tabi

ki bunun nedeni çamaşırlarının her zaman deniz suyuyla yıkanmasıydı.

"Çamaşırlarının tatlı suyla yıkanması bir denizcinin bekleyemeyeceği kadar

büyük bir lükstür, Sevgili Bayan Massie. Sakın Sal'a söyleyip bu lükse sahip

olmamı düşünüyor olmayın."

"Aynen onu düşünüyorum. Hem böylece bu hizmeti yüzünden ona birkaç

kuruş da verirsiniz. Zavallının yıllardan sonra kendi parası olur."

"Bu benim için büyük zevk olacak."

Nana odadan çıktığında odadaki bütün oksijeni içine çekmiş gibiydi. O

sabah kısa aralıklarla uyuyarak, gemi seyir defterindeki eksikleri giderdi.

Barutçu Matthew kapısını çaldığında, çocuk, kaptanını ilk olarak bir

gecelik entarisiyle yatakta yatarken görünce ne yapacağını şaşırmıştı. O güne

kadar sadece Matthew değil, hiç kimse kaptanını öyle görmemişti. Matthew

selam bile vermeden, bir süre kapının eşiğinde durdu. Oliver, kendisini

toparlaması için çocuğa bir süre tanımıştı. Sonra onun getirdiği notları almak

için elini uzattı. Ve oturması için ona yer gösterdi.

Childers'dan gelen haber hiç iyi değildi. Gövdedeki yara dıştan

göründüğünden daha derindi. Kirişlerin büyük kısmı kırılmış ya da ciddi şekilde

hasara uğramıştı. Oliver, homurdanarak iç geçirdi. Okumaya devam etti.

"Yine de durumunuzun ciddiyetini biliyorum. Bu nedenle bir grup ustayı

havuzdaki bir başka gemiden Tireless'a çektim..."

Matthew'a döndü. "Bir mesaj götürmeye hazır mısın, Matthew?"

"Emrinizdeyim Sör."

O sırada Nana, kapıyı vurarak odaya girmişti. Elinde iki kitap vardı.

Nana'nın yüzü soğuktan kıpkırmızı olmuştu. Bu kırmızılık onun cildinin

pürüzsüzlüğünü, daha belirgin hale getiriyordu. Matthew, Nana'ya şaşkın

nazarlarla bakıyordu. Bir anlık duralamadan sonra ayağa fırlayarak Nana'yı

saygıyla selamlaması, Oliver'ın hoşuna gitmişti. Nana da hafif bir reveransla

karşılık verdi ona.

"Sen, Kaptanının güvenini kazanmış olan Matthew olmalısın."

"Evet, Sör."

Oliver onu bozmak istemezdi; ama çocuğun doğrusunu öğrenmesi

gerekiyordu. "Evet, Bayan, demen gerekir, Matthew," dedi yumuşak bir sesle.

Nana, Matthew'a dönerek, "Çıkmadan mutfağa uğra. Kaptanın izin

verirse, orada senin için elmalı kek olacak. Seni ben aşağıya indiririm."

"Gelirken bana da bir dilim getirmen şartıyla bence bir sakıncası yok,"

dedi Oliver.

"Olabilir. Ama sizin önce çorbanızı ve sonra da elma suyunuzu içmeniz

gerekiyor."

Matthew'un gözleri bir anda açılmıştı. Bir kadın, kaptanına nasıl olup da

şart koşabiliyordu? Kendisini tutamadı. "Aman Bayan, Kaptan Worthy'ye nasıl

şart koşabiliyorsunuz. Sonra sizi… "

"Bana bir şey yapmaya cesaret edemez," dedi.

Matthew, Kaptan Worthy'ye bakarken yüzündeki bütün kan çekilmişti.

Matthew yatağa yanaşmış ve Nana'nın duymasını istemeyen bir sesle,

"Bu bayan sizin kim olduğunuzu bilmiyor mu?" diye sormuştu.

Oliver da yavaş bir sesle, "Tam olarak anlayabildiğini zannetmem. Ben

onun suyuna gidiyorum." Çocuk ne diyeceğini bilemediği için susmuş ve

kaptanını selamlayarak odadan çıkmıştı.

Oliver yastıklara yaslandı. "Beni yatağa serilmiş, bir gece entarisiyle ilk

defa gördüğü için, esas şaşkınlığı benim bu halimdendi."

"Yatağa serilmiş falan değilsiniz." Böyle bir gözlemde bulunmuş olmak

istemezdi. "Belki de hamakta yatmaktan ötürü dümdüz yatıyor, hatta o

pozisyonda uyuyorsunuz." Nana, Matthew'unkine benzer bir selam vererek

odadan çıktı.

Oliver dosyaları kucağına alarak çalışmaya başladı. Aslında biraz gecikmiş

bir görevi vardı. Sör Ratliffe, kızının ne durumda olduğu konusunda haber

bekliyor olmalıydı.

Saygıdeğer Efendim... Ama daha ileri gidemedi. Aslında kızının çok zor

şartlar altında olduğunu söylemesi gerektiğini biliyordu. Ama bu yanlış olurdu.

İçinden bir ses; bu adamdan gerçeği saklaması gerektiğini söylüyordu. Elle

tutulur bir bulgusu yoktu; ama Lort Ratliffe'in ondan bir şeyler gizlediği gibi bir

his vardı içinde…

Nana benim kızım olsaydı... diye düşünüp kalemi bir daha eline aldı. Bir

daha bıraktı. Nana eğer benim karım olsaydı ona çok daha iyi bakardım... Ama

bu çok saçma bir şeydi. Kendi kendine gülümsedi. Her şeyden önce; Nana

kanalda savaşan bir geminin kaptanıyla evlenecek kadar aptal bir kadın değildi.

Yine de; Kaptan Worthy ve Bayan Oliver Worthy yazdı bir kâğıda. Sonra da elini

yakmış gibi yataktan çıkıp kâğıdı şömineye attı. Yandığından emin olduktan

sonra yatağına döndü.

Saygıdeğer Lort Ratliffe,

Sizin de tahmin edebileceğiniz gibi, harbin şartları, Plymouth’daki hayatı

neredeyse felç etmiş durumda. Ama yine de kızınız Eleanor Massie 'nin şartları

pek fena değil. Mulberry iş hayatını devam ettiriyor. Değişik şartlar altında işler

daha iyi olabilirdi. Ama Bayan Massie'nin güvenilir ellerde oIduğunu

söyleyebilirim...

Bayan Massie iyi ellerde derken kendisinden bahsediyor olabilir miydi?

öyleyse ona daha çok sahip çıkmalıydı. O sırada Nana'nın merdivenleri çıkan

ayak seslerini duydu. Mektubu yatak örtüsünün altına soktu. Daha sonra

Matthew ile Bay Ramseur'e yollardı. O da bir şekilde Lort Ratliffe'e ulaştırırdı.

Yazdığı mektupta yalanlar olduğunu biliyordu. Mulberry batmak üzereydi. Nana

ise çok zayıftı.

Kızı için çok şeyler yapabilecek bir adama neden yalan yazıyordu ki?

Keşke bilebilseydim... Sağduyusu; o güne kadar ona hiç ihanet etmemişti.

Bundan sonra etmesi için de bir neden yoktu. Ayrıca bir kadına bağlanacak ve o

kadının kendisine bağlanmasına izin verecek biri de değildi o. Acaba bu da mı

yalandı...

~ALTINCI BÖLÜM~

UZUN bir tereddütten sonra Oliver, mektubu yollamıştı. Sal,

koltuğunun altında, bazıları hafif nemli çamaşırlarla odaya girdi. Tatlı suda

yıkanmış bir gömlekle inecekti o akşam yemeğe. Bunun kıymetini ancak bir açık

deniz kaptanı bilirdi.

Nana'nın talimatıyla Sal ve Pete, banyoya sıcak su hazırlamışlardı. Oliver

uzun bir banyonun ardından odasına çıktı. Yıllarca açık denizlerde ve güneşin

altında kalmaktan oluşan ve giderek derinleşen gözünün kenarındaki kırışıklara

baktı.

İncil'in üstüne el bassam bile Nana, benim otuz yaşında olduğumu

düşünemez.

Neyse ki; donanma kumandanlığında gördüğü rütbeliler gibi bir göbeği

yoktu. Değişik limanlarda ilişki kurduğu kadınlardan hiçbiri, onu bu konuda

eleştirmemişti. Ama o kadınlar, bunu para karşılığı yaptıktan için, kendisini

eleştirecek halleri yoktu.

Artık eski pantolonlarına o kadar rahat giremiyordu. Boyun bağını

bağlarken aynadaki görüntüsüne baktı. Hiç olmazsa gıdısı yoktu. Uzun zamandır

aynada kendisine bu kadar dikkatli bakmamış olduğunu düşünmek Oliver'ı

rahatsız etmişti. Kulakları hâlâ uğuldadığı için başı davul gibiydi. Ama nasıl olsa

bu görüntüsüne yansımıyordu.

Ertesi gün limana inip Childers'ın kafasını şişirmeyecekti. Handa kalsa bile

Nana Massie'yi sadece sabah erken ve akşam geç saatte görecekti.

Kadınlara karşı bağışıklık sahibi olduğunu tekrar etmeden odasından çıktı.

O iddiası giderek bir yalana dönüşüyordu.

Merdivenlerin dibinde onu bekleyen Matthew Kaptan Worthy'yi görünce

ayağa fırladı.

"Matthew, sen de temiz bir gömlek giyiyorsun bu akşam galiba?"

"Evet, efendim." Bir an durdu. Sonra biraz daha bilgi vermesi gerektiğini

düşünmüş olacak ki, "Bay Ramseur giysilerin arasından çıkardı. Böyle

giyinmemin uygun olacağını düşünmüş olmalı."

"Haklı," dedi Oliver. Matthew uygun bir mesafeden kaptanını izledi.

Oliver, koridorun sonundaki kapıyı vurdu. Beklediği gibi kapıyı Sal açmıştı.

Zavallı kız, şaşkınlıkla eğilerek selamladı Kaptanı.

Oliver da eğilerek ona cevap verince Sal, şaşkınlıktan tebessüm etmişti.

"Sal, çamaşırlarımdaki tuzlu suyu hepten yok etmişsin. Bunun için sana ne

kadar teşekkür etsem azdır." Elini uzatarak Sal'ın hâlâ ıslak olan elini sıktı. Sal,

diğer elini ağzına götürürken göz bebekleri yuvasından fırlayacakmış gibiydi.

"Sanırım bizi yemek yenen odaya götürmek, senin görevin olacak."

O sırada oraya gelen Nana ile çarpışmıştı Sal. İyice sersemlemiş bir hali

vardı. "Ne o? Yoksa adamlarımızı korkutuyor musunuz?"

"Aksine," dedi Oliver. "Ona teşekkürlerimi söylüyordum."

Kalçalarının enfes bir şekilde sallanışını arkasından seyrederek Nana'yı

takip etti. Üzerinde açık renk bir elbise vardı. Belli ki, artık bol geldiği için

yanlarından penselerle tutturulmuştu. Bu kadının biraz daha et tutması için ne

yapabilirim?

Yemek her bakımdan enfesti. Belli ki Gran ne yapsa iyi yapıyordu.

Tamam, Drake'deki yemeğin sonunda çok kaliteli bir konyak ve zengin peynir

çeşitleri olurdu. Ama buradaki cima şarabı çok güzeldi.

Oliver dikkat çekmeden sofraya baktı. İnsanlar uzun zamandan beri

birbirlerini tanıyormuş gibi kaynaşmışlardı. Masanın bir ucunda Sal ve Matthew

yan yana oturmuşlardı. Gran ve Pete, diğer uçtaydılar. Nana'nın yeri, Kaptanın

yanındaydı.

Nana yanında olduğu için Tirless'deki odaya oranla çok daha hoş ve huzur

vericiydi burası. İlk başta, onu daha iyi görebilmek için karşısında oturmasını

tercih eder gibiydi. Ama yemek boyunca değişik vesilelerle kollarının birbirine

değmesi, bu tercihinin çok yanlış olduğunu göstermişti Oliver'a. İlk seferinde

Nana ondan özür bile dilemiş; ama sonra bundan vazgeçmişti.

Nana'nın yemek boyunca sürdürdüğü konuşmalar. Bayan Pym'in

okulundayken, bu konuda çok iyi bir eğitim aldığım gösteriyordu. Karşısında

sosyal bakımdan da çok donanımlı bir Leydi vardı. Gran, Pete ve Sal'ın böyle bir

eğitim almadıkları belliydi. Ama onların davranışlarında: da rahatsız edici bir

taraf yoktu. Üçünün de Nana için çok kıymetli olduğu belliydi.

Nana'ya yan gözle baktı. Bu kadar rahat bir konuşmayı, bu kadar büyük

bir zarafetle yapabilmen, ne büyük bir meziyet...

Bayan Fillion ve diğer hancıların onun beslenmesi konusunda

gösterdikleri gayret ve satın aldığı saçlara üç dört misli bedel ödeyen

perukçunun Nana'ya neden bu kadar yakın davrandıklarını anlamaya

başlıyordu. Çok özel bir kadındı Eleanor Massie...

Bu zevkli yemek, Oliver'ın beklediğinden çok erken bitmişti. Mulberry

kadınları sofrayı toplamak için kalktıklarında, Oliver için işin bütün zevki

kaçmıştı. Bunu telafi etmek için ne yapabileceğini düşündü. "Bayan Massie, bu

geminin kaptanı siz olduğunuza göre, bazı şeylerin iznini sizden almamız

gerektiğine inanıyorum. Acaba Matthew ile benim de mutfağa girmeme izin

verecek misiniz? Mutfakta size yardımcı olursak, torununuz sonra bize

Robinson Crusoe'dan bir şeyler okuyabilir."

Gran bu talebin karşısında hem şaşırmış, hem de duygulanmıştı.

Gözyaşlarını tutmak için büyük gayret sarf ederek, "Mutfakta yardımı hiçbir

zaman reddetmedim. Kaptan. Hele Nana'nın bize bir şey okumasının zevkine

doyum olmayacaktır."

Gran ceketini çıkarması ve bir önlük takması için ona ısrar etmişti. Oliver,

ceketini çıkartıp önlüğü takarak lavabonun başındaki Nana'nın yanına gitti.

Matthew, olup bitenlere anlam veremiyordu. Kaptanı, bir önlükle bulaşık

yıkamaya yardım ediyordu. Olacak şey değildi bu!

Bu arada Oliver, ona da görev vermişti. Sofranın artıklarını toplayıp,

onları dışarıda duran varildeki ateşte yakacaktı.

Sal tabakları sudan geçirirken. Nana yıkıyor, Oliver da kuruluyordu.

Nana'ya yaklaştı. "Gran'i düş kırıklığına uğratmış olmalıyım. Hayatından hiç de

memnun görünmüyor."

"Sana sonra söylerim. Ama şimdilik şunu bilin ki; Gran hiç de sıkıntıda

değil... Kadınları biraz daha iyi tanısaydınız; dökülen gözyaşlarının mutluluktan

mı, hüzünden mi olduğunu anlardınız..."

Gözlerini, Nana'nın dikleşmiş memelerinden alabildiği oranda, yaptığı işe

yoğunlaşmaya çalıştı, bu kadar iyi yetiştirilmiş bir kadın nasıl oluyor da önüne

açılan iyi bir hayatı reddederek gelip bu zor şartlar altında yaşıyordu... Kendisi

kesinlikle böyle bir seçim yapmazdı.

Nana'nın, Gran'in kendisine kızgın olmadığını ifade eden sözleri, Oliver'a

cesaret vermişti. Nana kitabı almaya çıktığında bu cesaretle Gran'e sordu.

"Bayan Massie; işlerinize karışmak istemem. Ama burada fazla vaktim yok. Kısa

bir süre sonra denize açılacağım ve Allah bilir bu sahillere bir daha gelebilecek

miyim?" Gran elindeki işi bırakarak dikkatini Kaptan Worthy'ye vermişti. Oliver

devam etti. "Bu sahillerin, harbin yükünü taşımasının insanlara çok zor günler

yaşattığını biliyorum. Torununuzun bu kadar zayıf olması, beni

endişelendiriyor."

"Kaptan; bilin onun bu durumu beni de endişelendiriyor. Ve bu

durumdan nefret ediyorum."

"Bana izin verirseniz, gemim denize açılmadan önce, buraya istediğiniz

her şeyi alabileceğiniz; kadar mali imkân bırakmak istiyorum." Bu isteğini iyi

ifade edebildiyse, yaşlı kadının buna karşı koyması için neden olmamalıydı.

Ama böyle bir teklifi gurur meselesi yaparak de tepki gösterebilirdi.

Gran'in gözleri yine yaşla dolmuştu. Ama Oliver bunun nedenini artık

anlayabiliyordu. Bu gözyaşları, kaptana kızgınlık ya da bir alınganlık sonucu

olamazdı. Bu teklif belli ki Gran'i rahatlatmıştı.

Oliver üzerinden büyük bir yükün kalktığını hissetti. "Yarın hesabımın

bulunduğu Carter&Bruslein'de, Mulberry için bir hesap açtıracağım. Hanın

yiyecek ihtiyaçlarını o hesaptan karşılayabileceksiniz. Bana çok büyük bir

yakınlık gösterdiniz. Bunu bir şekilde ödemek isterim. Bu hal çaresinin sizi çok

rahatlatacağından eminim. Gran, o anda hiç beklenmedik bir şey yaparak

Oliver'ın karşı koymasına imkân vermeden, onun elini yakalayıp öptü. Sonra da

önlüğüyle gözlerini kapatarak mutfaktan çıktı.

Bir takım sorularla, onu sıkıntıya sokmamış olması Oliver'ın da

rahatlamasını sağlamıştı. Bunu yapabilecek mali imkâna sahibim, Bayan Massie.

O kadar ki; gerekirse bütün Plymouth 'u besleyecek kadar gücüm var...

Robinson Crusoe'yu bundan önce birkaç kez okumuştu. Ama hiçbirinde,

Nana'nın okuduğu zamanki kadar zevk almadığını, daha ilk sayfalarda hissetti.

Nana şöminenin önüne oturarak, yanına ışığı güçlendirecek bir lamba daha

alarak kitabı okumaya başladı. Oliver, odanın bir ucunda oturduğu için,

kimsenin dikkatini çekmeden Nana'yı rahatça seyrediyordu. Sal ve Matthew ise

ondan izin alarak hemen önünde bağdaş kurdular. Gran, çok mutlu ve rahat bir

havada yününü örerken torununu hayranlıkla dinliyordu. Şişlerden çıkan ritmik

sesler, Oliver'a annesini hatırlattı. Pete, kendisinden bekleneni yapmış ve daha

birinci bölümün sonuna gelmeden uyuklamaya başlamıştı.

Nana'nın billur gibi sesi, Oliver'a sükunet veriyor ve Berth'deki eğitiminin

bir kazanımı olan mükemmel diksiyonu, hayranlığını artırıyordu.

Bu arada bir erkeklik içgüdüsüyle bu kadının sevişirken çıkartabileceği

sesleri düşünmeye, yapacağı hareketleri gözünün önüne getirmeye başlamıştı.

Hayalindeki Nana'nın, daha dolgun bir vücudu vardı. Aslında Oliver da şişman

değildi. Yine de bu kadar zayıf bir kadın , altında incinebilirdi.

Nana uzun boylu değildi. Ama o güne kadar hiç görmediği bacaklarının

çırpı gibi değil, aksine güçlü ve dolgun olduğuna iddiaya girebilirdi Oliver. O

bacakların, onun beline dolanmış hali de herhalde Oliver'a büyük bir zevk

verecek, eğilip dudaklarını bulduğu anda, o dudaklardan fışkıran ateş ve genç

kadının vücudundan yayılan kadınlık kokularının, gül kokusuyla karışımı, onu

çıldırtmaya yetecekti.

Böyle şeyler düşünmenin hiç yeri değildi. Özellikle de genç kadın o

yataktayken sık sık odasına girdiğine göre. Onu herkese karşı rezil edecek bir

çılgınlık yapması işten bile değilken...

Nana'ya uzak bir köşede oturmasının ne kadar doğru olduğunu o anda

daha iyi anlıyordu. Böylece kendisine hâkim olamadan dudaklarından sızan bir

iniltiyi kimse duymamış olmalıydı. Kendisini Nana'nın okuduğu satırlara

vermeye çalıştı.

Kısa bir süre sonra kitabı kapatıp gülerek Kaptana baktı. "Görüyorum ki,

odada sizden ve benden başka uyumamış kimse yok."

"Haklısın. O zaman hepsini odalarına yollamak gerekiyor." Bunu yapmak

fazla zamanlarını almamıştı. Matthew, daha omzuna dokunulunca bir anda

ayağa fırladı. "Ben burada, yerde yatabilirim. Tireless'ın güvertesinden çok daha

rahat bir yer burası," diye hiçbir zorluk çıkarmayacağını gösterirken; Sal biraz

daha uğraştırmakla beraber, o da uyanınca nereye gitmesi konusunda bir ikaza

gerek kalmadan, uykulu gözlerle odasının yolunu tuttu.

Matthew'un orada, yerde yatması elbette söz konusu değildi. Nana,

"Matthew, Sal'ın odasında yatacak. Sal benim odaya gelecek," dedi. Belli ki bu

önceden ayarlanmış bir durumdu.

Gran esneyerek Sal ve Matthew'un yerlerine yatmalarına yardımcı olmak

üzere odadan çıktı.

Oliver, "Bayan Massie, Matthew'a gösterdiğiniz yakınlıktan ötürü size

teşekkür etmek isterim."

"Sorun değil. Üstelik bir sürü boş odamız var ve Matthew çok tatlı bir

çocuk. "

Bir karı kocanın çocukları hakkında konuşmalarına benzetti Oliver bu

diyalogu. Oliver, böyle bir hayatın da hiç fena olmayacağını düşündü. Kış

geceleri, denizde dalgalarla boğuşmaktansa, bir şöminenin romantik

görüntüsünden yayılan bir sıcaklık çok hoş bir şey olmalıydı.

Aslında Oliver ve onun gibilerin denizlerde güveni sağlaması sayesinde

oluşuyordu karadaki bu güvenli mutluluk.

Oliver bu düşüncelerden sıyrılarak merak ettiği bir konuyu açmıştı.

"Gran'in bu gece neden bu kadar duygusal olduğunu söyleyecektin bana," diye

hatırlattı Nana'ya.

"Burada on yıl kalan Edgar adında bir müşterimiz vardı."

"Böyle bir müşteri Mulberry için devamlı bir gelir olması bakımından

oldukça iyi olmalı."

"Olabilirdi. Ama beşinci yıldan sonra işinden olarak para ödeyemez hale

geldi." Aslında birçok han için oldukça sık rastlanılan bir durumdu bu.

"Biz ona hiçbir şey söylemeden, burada kalmaya devam etmesi kararını

aldık. O kadar yıldan sonra kadıncağızı kapıya koyacak halimiz yoktu."

Başkaları bunu hiç düşünmeden yapardı, diye düşündü Oliver.

Mulberry'nin bu kadar yıldan sonra, kendisini ayakta tutacak kadar parası

olmamasının nedenlerinden biri de bu olmalıydı.

"Bayan Edgar, bu on yıl içinde yemeklerini daima yemek salonunda yedi

ve Gran'in ısrarına karşın; tek bir gün olsun, bizim yemek yediğimiz odaya

gelmedi. Oysa sen ve Matthew, bu gece kendi isteğinizle bizimle beraber

yediniz. Bizim iyilik duygumuza cevap olsun diye bile olsa. Bayan Edgar'ın tek

bir gece bize vermediği onuru, hiçbir mecburiyetiniz olmadan yapmanız, Gran'i

duygusallaştırdı."

Bu handa on yıl kalan biri nasıl olur da bu kadar sıcak ve sevimli bir

ortamı paylaşmazdı. Hem de iyilik olsun diye para ödemeden kaldığı bir yerde

böyle bir şeyi nasıl gurur meselesi yapardı?

Nana, Kaptanın ne düşündüğünü anlamış gibi devam etmişti. "Gurur; bazı

insanlar için taşınması çok zor bir yük. Oysa o ve Gran çok iyi birer dost

olabilirdi. Ama Bayan Edgar'ın buna bir an bile olsa tenezzül etmemesi, Gran'e

ağır gelmiştir."

Nana elini Oliver'ın eli üzerine koymuştu. Oliver, onun elini çekmemesi

için hiç kıpırdamadı. "Siz bu akşam bizimle yemek istediğinizi söylediğinizde.

Gran hiçbir şey söyleyemedi. Sadece, sofraya sizin için de yer koymam için bana

işaret etmekle yetindi. Bunun için size ne kadar teşekkür etsem azdır. Kaptan.

Bayan Edgar'ın o tutumundan sonra, sizin bu kadar yakın davranmanız, Gran

için büyük moral oldu."

Oliver hiç düşünmeden Nana'nın elini, avucunun içine aldı. Nana ona tatlı

bir şekilde gülümsedikten sonra elini çekmişti. "Bu akşam onu çok mutlu ettiniz.

Beni de..."

Oliver, genç kadına sarılmak adına içinde büyük bir arzunun doğduğunu

hissetti. Bir süre için de olsa onu kollarında tutmak, kaptan için büyük mutluluk

olacaktı. Ama bunun yerine, çok merak ettiği bir konuyu ona sormayı tercih

etmişti. "Hiç üstüme görev olmayan konuda, bir şey öğrenmek istiyorum. Bu

konuda beni aydınlatabilecek misin?"

Nana ona cevap vermeden, sorun der gibi bakmıştı yüzüne. "Nelson der

ki; hiçbir akıllı kaptan, gemisini yanlış limana sokmaz. Acaba siz neden… "

Nana buruk bir gülümsemeyle onun sözünü kesti. "Berth ve o hayatı

bırakıp da, bu zor şartlar altında yaşamamın nedenini merak eden ilk kişi siz

değilsiniz, Kaptan. Üstelik on altı yaşındaki kızını bir Leydi olarak yetiştirmek

isteyen bir babası varken." Nana, Oliver'a bakmak yerine oturduğu yerde

dikleşerek gözlerini şöminenin ateşine dikmişti. "Bunu öğrenmek isteyen çok

kişi oldu." Artık kendi kendisine konuşur gibiydi. Ve bunun nedenini kimseye

söylemedin, bana da söylemeyeceksin. Haksız da sayılmazsın. Bu senden başka

kimseyi ilgilendirmeyecek bir karardır. Ve elbette ki mantıki bir açıklaması

vardır.

"Bunu neden öğrenmek istiyorsunuz. Kaptan Worthy?"

Bunun nedenini Oliver'ın kendisi de bilmiyordu. Belki de bir anda

kendisini bu ailenin bir ferdi gibi hissetmiş olmasındandı, bu isteği. On iki

yaşından beri bir evi, bir ailesi olmamıştı. Ama Plymouth'da köhne bir handa,

kendisini bir aile ortamında hissediyordu. Yoksa kendisini hiç ilgilendirmeyen

bir konuda bilgi sahibi olmayı isteyemezdi. Lort Ratliffe'in, onu bir casus gibi

kullanmış olmasından da bahsedemezdi.

Belki de açık açık onunla ilgilendiğini söylemesi doğru olurdu. Ama bunu

yapmasının da sayısız sakıncası vardı. Üstelik o; gemisi ve tayfasından başka

hiçbir şeyle ilgilenmemesi gereken bir sorumluluk taşıyordu. İki yüze yakın

denizci ve güvertesinde 34 adet topu olan bir firkateynden başka hiçbir şey,

onun ilgi sahasına girmemeliydi.

"Sadece öğrenmek istedim," dedi.

Nana yerinden kalkınca, Oliver nefesini tuttu. Nana odadan çıkmak

yerine ona doğru dönmüştü. "Nedenini size söyleyeceğim, Kaptan. Belki de

bunu o kadar dehşet verici bulmayabilirsiniz. Ama babamdan bunu

beklemezdim

~ YEDİNCİ BÖLÜM ~

NANA'nın aslında bir piç olduğu; bir kere daha konuşulmuş olacaktı.

İyi de bundan nasıl olsa hiçbir zaman ve hiçbir şekilde kurtulamayacağıma göre,

bir de Kaptanın önünde konuşulmasının ne zararı olabilirdi?

Oraya gelmesinin nedenini, zaten Pete ve Gran biliyordu. Bundan beş yıl

önce; sadece ufak bir çantayla geldiği zaman, bu nedeni onlardan da saklamak

istemiş: ama sonra bundan vazgeçerek gerçeği onlara kendisi açmıştı.

Yine de bu durumu Kaptan Worthy'ye söylemek, Gran ve Pete'e

söylemekten farklı bir şeydi. Derin bir soluk aldı. "Annem, babamla evlenmeden

bana hamile kalmış ve doğum sırasında hayatını kaybetmiş. Babam, Ratliffe

Vikontu William Stokes, o zamanlar Tonnant gemisinde görevli bir teğmenmiş.

Aslında annemi sevmiş olmalı ki; babalığını inkâr etmedi."

"Onurlu bir davranış."

"İlk bakışta evet." Bunu istediğinden daha sert bir ifadeyle söylemişti.

Oliver, onun bu imalı ifadesine katılmadığı için, hiçbir şey söylemeden

devam etmesini bekledi.

"Babam, Gran'e bir mektup yazarak eğitim masraflarımı karşılayacağını

ve iyi bir istikbal için yapması gerekenleri yapacağını bildirmiş. Beş yaşına kadar

Gran'le beraber Plymouth'da kaldım. Bu nedenle de ilk anılarım bu şehirle

ilgilidir."

"Plymouth'da seni ilk etkileyen ne olmuştu?"

Nana, kaptanın onun çocukluk yıllarıyla da ilgilendiğini görerek memnun

oldu. Demek ki onun için önemli olan, sadece buraya dönmüş olması değildi.

"Martılar," dedi. "Beni o beyaz martılar çok etkilemişti. Sesleri her zaman

kulağımda olmuştur. Özellikle balıkçı tekneleri daha limana girmeden onları

filolar halinde takip ederler, sanki limana girmelerinde onlara yol gösterirlerdi.

Bir gün Gran'le limanda gezerken bir martı başıma konmuş ve elimdeki bisküviyi

kaparak uzaklaşmıştı."

"Gemi güvertesinde de olur böyle olaylar. Çok usta birer hırsızdır her

biri."

"Ya da ekmeğini taştan çıkartan bir ırk. Her neyse. Gran beni. Bayan

Pym'in okuluna bıraktığı ilk gün çok ağlamıştım. O okula tahammül

göstermemin ilk nedeni Beth'de de martı olmasıydı."

"Desenize evi benden genç yaşta terk ettiniz."

Evet, gerçek buydu. "Ama hiç olmazsa tatillerde yine Gran'in yanına

geliyordum. Okul Müdürümüz Bayan Pym, benim her tatilde büyük bir

memnuniyetle Plymouth'a dönmeme bir anlam veremezdi. Gran beni çok

severdi, ben de onu çok severdim." Kaptan Worthy'ye baktı. Kaptan Worthy, siz

de birini sevmiş olmalısınız. Sevdiğiniz kişi keşke ben olsaydım...

Nana, bir süre hiçbir şey söylemeden durdu. Belli ki konu giderek daha

sıcak noktalara gidiyordu. "On altı yaşıma gelinceye kadar babamı hiç

görmemiştim. Ama o her sene bir ressam yollayarak benim bir resmimi

çizdirirdi."

Nana devam etmek istemez gibiydi; bir süre durdu. Oliver'ın onu

zorlamaya niyeti yoklu. Üstelik Nana'nın; babasının bu kadar olsun ilgisinden,

daha olumlu bir şekilde bahsetmesi gerekiyordu. Onun bu kadarcık da olsa

gösterdiği ilgiye teşekkür etmeliydi. Ama babasından bahsederkenki havası hiç

de öyle değildi...

"On altı yaşımı bitirdiğimde, Lort Ratliffe beni Londra'ya çağırdı. İlk

karşılaşmamız onun Londra'daki evinde oldu."

"Sana karşı davranışı nasıldı?"

"Son derece kibar. Onu bu konuda hiçbir zaman eleştirmedim. Sanki Gran

bana nasıl davranıyorsa, onun da öyle davranacak gibi kibar ve sıcak bir hali

vardı." Bundan sonrasını anlatırken, Kaptanın gözlerinin içine bakmaktan kaçınır

olmuştu. "Kısa bir girişten sonra, benim yakın arkadaşlarından birine metres

olmamı istedi. Bunun karşılığında ödemekte zorlanmaya başladığı borçlarını o

adam üstlenecekmiş..."

"Aman Tanrım..." Kaptan kendisini tutamamış, bu iki kelime ağzından bir

feryat gibi çıkmıştı. Ayağa kalkarak odada gezinmeye başladı. Ne söylemesi

gerektiğini bilemez bir hali vardı. Sonunda şöminenin önünde durarak alevlere

bakarken sordu. "Başka hiçbir açıklama vermedi mi?"

"Hayır. Benden istediği yeterince açıktı. Daha fazla açıklanması için bir

neden yoktu. Sadece beni o kadar yıl boşu boşuna okutmuş olamayacağını

söyledi. Onun anlayışına göre; ondan başka hiç kimse bir piç için bu kadar

yatırım yapmazdı. Ve ona karşı olan borcumu ödeme vaktim gelmişti." Nana'nın

sesi titriyordu.

"Her yıl benim bir resmimi çizdirmesinin nedeni de, ne zaman ele

geleceğimi görmek içinmiş. Üstelik bir yıldır cebinde bu resimle gezdiğini ve

devam ettiği kulüpteki arkadaşlarından birinin, beni en sonunda bu şartlarla

metres olarak kabul ettiğini anlattı. Ona sorarsan bu bulunmayacak bir fırsattı."

Kaptan Worthy'nin ağzından çıkan sözü. Nana bundan yıllar önce limanda

öğrenip de Gran'e tekrarladığı zaman; üç günlük oda hapsiyle cezalandırılmıştı.

Kaptanın yüzü granit sertliğindeydi. Göz göze geldiklerinde kaptanın ifadesinde,

acımadan kaynaklanan bir yumuşama olmuştu.

"Daha on bir yaşımdayken bir Marki, aynı şartlarla beni kendisine metres

edinmek istemiş, ama Lort Ratliffe, o yaşta bana yazık olacağını düşünerek onun

bu teklifini geri çevirmiş. Bu babalık görevini yaptığını gösteriyormuş."

Kaptan Worthy anlayamaz nazarlarla dinliyordu Nana'yı. Böyle bir şeyin

olabileceğine hâlâ ihtimal vermez gibi bir hali vardı. Bir iskemleye oturdu. "Ne

söyleyeceğimi bilemiyorum..."

"Ben de ona ne söyleyeceğimi bilememiştim zaten. " Nana'nın

yanaklarından süzülen yaşlar yarış halindeydi. Oliver, onları durdurmak için bir

gayret göstermesinin gereksiz olduğunu düşündü. Nana ağlamayacaktı da, kim

ağlayacaktı?

"Böyle bir şeyi hiçbir zaman ve hiçbir şartta kabul etmeyeceğimi

söylediğimde, pis bir kahkaha atmış, 'Daha ne istiyordun, piç kurusu' demişti.

Adamlarına beni evden atmalarını söyledi." Nana gözyaşlarını önlüğüne sildi.

Öne eğildiğinde kaptanın elinin, ensesinde olması ona güven vermişti.

"Aynı gün Londra'dan ayrıldım. Birkaç gün sonra Bayan Pym, babamın

mektep masraflarımı karşılamayacağını söyledi. Ve ben de beni seven bu

insanların yanına geldim."

"Herhangi bir şeyden ötürü pişmanlık duyduğun oldu mu hiç?"

Nana, Kaptan Worthy'nin yüzündeki sevgi ve yakınlığı hissedebiliyordu.

"Hayır. Piç olduğumu zaten biliyordum. Üstelik bu benim suçum değildi.

Gran'in, acının üzerine şeker kaplama gibi bir huyu yoktur." Artık ağlamıyordu.

"Olsa olsa tek bir pişmanlığım olmuştur. Beth'deki gardırobumun tamamını

orada bırakmam hataydı. O şık elbiseleri buraya getirseydim, hiç de az olmayan

paralara satar ve Mulberry'nin ihtiyaçlarının bir kısmını oradan karşılaya-

bilirdim."

"İlginç. Demek ki her şeyini orada bıraktın?"

"Evet. Çünkü onlar babam olacak o adamın parasıyla alınmış şeylerdi."

Oliver güldü. "Sanırım bazı huylarını anneannenden almışsın. Fena da

yapmamışsın. Peki, o adi adamdan o günden beri hiçbir ses çıkmadı mı?"

"Ne mutlu ki, hayır." Nana, Kaptana güvendiği için bunları anlatmıştı. Yine

de onu uyarmasının faydalı olacağını düşündü. "Sanırım; bu anlattıklarım sizden

başka hiç kimseye gitmeyecektir."

"Bu konuda en ufak bir kuşkun olmasın. Ama Gran ve Pete'e zaten

anlattığına göre, belki onlarla bazı şeyleri paylaşabilirim."

"Aslında; bunları size anlatmaya niyetim yoktu. Ve hakkımda kötü şeyler

düşünmenizi istemem."

"Demek yaşlı kurt borç içinde..." Oliver'ın bunu öğrenmekten memnun

olduğu belliydi.

"Ona bu konuda yardımcı olmadığımı biliyorum. Durumu nasıl idare

ettiğini bilemem."

Nana yerinden kalkarak kapıyı açtı. Kaptan Worthy, belki de ertesi gün

buradan çıkıp Drake Han'a yerleşebilirdi. Aslında baştan beri öyle olmalıydı.

Hiçbir neden yokken, hanı parasıyla ayakta tutuyordu.

"Yarın sabah doka gideceğim. Üç haftalık sıkıntılı bir beklemeden sonra,

Noel'de eve giden insanlara benzeyerek denize açılmam."

Nana, onun Noel'de gidecek bir evi olmadığını daha ilk gün öğrenmişti.

İkimiz arasında belki de ben, ondan daha şanslıyım. Benim hiç olmazsa

evim diyebildiğim bir yer var…

Kaptan, Nana'nın hiç beklemediği şekilde ona yaklaşarak alnını alnına

dayadı. Kısa bir süre sonra aynı hızda solumaya başlamışlardı. "Şunu aklından

hiçbir zaman çıkartma Nana; bu olanlarda senin hiçbir günahın yok..."

Nana başlarının birbirinden ayrılmamasına özen göstererek başını hafifçe

sallamıştı. "O zaman hâlâ benim arkadaşım sayılırsınız, öyle mi?"

"Evet. Senin arkadaşınım."

Yavaş adımlarla merdivene yürüyerek odasına çıktı. Bacakları çok ağır bir

yük taşıyormuş gibiydi. Ama bacaklarının bu hareketsizliğinin aksine beyni fazla

mesai yapmaya başlamıştı.

O gün öğleden sonra Lort Ratliffe'e yazdığı nottaki cümleler gözünün

önünden geçiyordu. Sağduyusunun uyarısıyla Mulberry konusunda gerçeği

yansıtmayacak kadar pembe bir görüntü çizmişti. Bu adam, kızının kötü

durumda olduğunu düşünerek, bundan memnun olmamalıydı, yazdıklarının, o

adamın kızını aramasına neden olmasını da istemezdi.

Nana için en iyi olan bu defterin kapanmış olmasıydı. Sorun kendisi içindi.

Bu adamla bir daha karşılaştığında, onun gırtlaklamadan nasıl duracaktı?

Yatakta düşünürken; kanaldaki askeri durumla ilgili olarak ona değil de

bir başkasına muhatap olmayı donanma komutanından istemeyi düşündü.

Zaman içinde nasıl olsa mantıklı bir neden bulurdu. En az iki üç ay onu görmek

zorunda değildi.

Oliver'ın tek endişesi, Plymouth ve Mulberry ile ilgili olarak, bu adamın

iştahını kabartacak olumlu bir hava çizmiş olmasıydı. Bu durumda Nana'ya

başka bir yaklaşım içinde olabilirdi. Ama tanıdığı kadarıyla ne Nana ne de Gran

bundan sonra ona kapılarını açardı.

Yarı uykuda, yarı uyanık bir gece geçirdikten; sonra. Matthew gün

ağarırken elinde kahvaltı tepsisiyle odaya girmişti. Tepsiye baktığında, Gran'in

onu jambonlu yumurta yiyecek kadar sağlıklı gördüğünü anladı. Ayrıca çikolatalı

puding ve az da lapa vardı tepside. Oliver için tepside ne olduğu değil, tepsiyi

Nana'nın değil de Matthew'un getirmesi önemliydi. Matthew'dan, Nana'nın,

Pete ile beraber erkenden balık pazarına gittiğini öğrendi.

Nana'nın dönmesini beklemek üzere kahvaltısını ve giyinmesini ağırdan

aldı. Bütün istediği, bir an için bile olsa onun gülen yüzünü görmekti. Ümidini

kaybederek hanın kapısından çıktığında, Nana'nın kapının önünü süpürdüğünü

gördü.

Nana; en az bir gün önceki kadar güzeldi. Güneşli bir hava olduğu için

saçlarının kızıla kaçan, parlaklığı çok iyi görünüyordu.

Oliver, Matthew'a arabaya yürümesini işaret etti. Nana süpürgenin

sopasına dayanarak çocuğa seslendi. "Matthew, birkaç güne kadar yine gelip

burada kalacaksın."

"Evet, Bayan..."

Oliver da, Nana'ya yaklaştı. "Tireless'da işler normalse, ben de akşam

erken gelebilirim."

Nana'nın bakışlarında memnun bir şaşkınlık belirmişti. Bir gece önceki

konuşmalarının onda bir değişiklik yarattığını mı düşünmüştü yoksa?

Nana'nın kendisini toparlaması kısa da olsa bir zaman almıştı. "Elbette

geleceksiniz. Başka bir yerde kalmaya kalkışırsanız, tatlı suda yıkanan

çamaşırlarınızı rehin olarak tutarız sonra."

Aradan bir milyon yıl da geçse, buradan başka yerde kalmam...

Nana elindeki süpürgeyi duvara dayayarak Kaptanla beraber arabaya

yürüdü. Onunla birkaç saniye için bile olsa yan yana olmak, Oliver'ın içini

ısıtmıştı. Bu şahane kadın, evli kadınların kocalarını uğurladıkları gibi onu

uğurluyordu. Bu duyguların; denize açıldıktan sonra onun günlerini hoş

geçirmesine yardımcı olacağını düşündü. Kendisini aldattığını biliyor; ama

bundan bile zevk alıyordu.

Oliver kapının yanındaki toprak teknenin içinde eski pantolonlarını gördü.

"Sakın bunları siz..."

"Evet, ben yıkadım," dedi. Gözlerinin içi parlıyordu. "Her şeye ikinci bir

şans vermek gerekir."

Oliver arabaya binip, arabacı dizginleri eline zaman Nana hâlâ arabanın

yanından ayrılmamıştı. Arabacı kamçıyı kaldırdığı anda "Yemek akşam saat

altıda, unutmayın," diye seslendi.

Evet tatlım... Ben de o saatte evde olurum...

Dönüp Matthew'a baktığında, çocuğun da Nana'ya baktığını gördü. "Ne

dersin Bayan Massie için, Matthew? Sevdin mi onu?"

Çocuk, "Ah Sör," demekle yetinmişti.

Ben de öyle düşünüyorum... Galiba denizde olmak, burada olmaktan

daha az tehlikeli...

Bundan bir hafta önce burada olmanın hiçbir tehlikesi olmadığını

düşünürken bu liman şehri ve özellikle o han ciddi bir tehlikeye dönüşmeye

başlıyordu. Nana Massie'den ayrı geçireceği beş altı saat bile ona ağır gelmeye

başlamıştı. İnsanın kendi kendisine yalan söylemesi, başkalarına söylemesinden

çok daha acı verici oluyordu. Bunu yapmamalıydı...

Nana, Kaptan Oliver Worthy'yi, o akşam hana gelinceye kadar

düşünmemeye karar vermişti. Ama bu kararı ancak on dakika kadar devam etti.

Sonra bir on beş dakika daha onu hatırlamadan günlük işlerine baktı.

Sal'ı, Kaptanın çamaşırlarını yıkaması için odasına yollamak için mutfağa

girdiğinde, onun bulaşıklarını yıkadığını görerek Kaptanın odasına kendisi çıktı.

Kaptan bütün beyaz giysilerini kapısının önüne bırakmıştı. Zarf haline

getirdiği bir kâğıdın içine koyduğu bir sürü bozuk paranın üzerinde Sal'ın adı

yazılıydı. Nana başını salladı. "Kaptan ne kadar da bonkörsünüz," dedi. "Tanrı

sizi korusun..."

Eşyaları toplayıp merdivenlerden inerken, gömleğini kokladı. Değişik

kokuların bir araya gelmesinden, cinselliği çağrıştıran bir kokusu vardı bu

gömleğin. Denizin tuzlu kokusu yanında çok hoş bir koku vardı bu karışımın

içinde. Bu kaptanın kendi kokusu olmalıydı.

Gömleği yüzüne sürttü. Bir gece önce babasıyla arasında geçen olayı

anlatmış olması, ona büyük rahatlık veriyordu. Artık ondan sakladığı bir şey

kalmamıştı. Kaptan, onun piç olduğunu artık biliyordu. Sabahki bakışları buna

aldırmadığını gösterir gibiydi. Bir gece önce de bunu bile bile, onunla arkadaş

olmayı kabul etmişti. Ona birkaç kere adıyla bile hitap etmekte sakınca

görmemişti.

O sabah yapacak çok işi olduğunu biliyordu. O işlerini yaparken bir

yandan Kaptanı düşünmesi; el becerisini artırıyor, evvelden zorlukla yaptığı

işleri kolayca yapabiliyordu. Günün sürprizi ise öğleden sonra gelen iki müşteri

olmuştu.

Biri tamirat yapmak üzere gelen teknik bir elemandı. "En çok iki gece

kalacağım," demişti. Yarım gün kalacak birine bile kapıları açıktı.

Diğer ise Tireless'in seyir subayı olan Daniel Brittle'ın karısıydı. "Geminin

başından ayrılamadığı için Torquay'a kadar gelemiyor." Sonra göz kırpmıştı

Nana'ya. "Canıma tak etti onsuz olmak. Hiç olmazsa geceleri beraber oluruz."

Nana kıpkırmızı olmuştu. Onu buraya kimin gönderdiğini sordu. "Bayan

Brittle, burası öyle yol ortasında bir yer değil, nasıl buldunuz burayı?"

Kadının sohbet etmek konusunda bir çekincesinin olmadığı belliydi.

"Kocam Dan, Tireless 'da kalıyor. Kaptan buranın sakin, temiz ve yemeği güzel

bir yer olduğunu salık verdi. Yoksa kaptanı tanıyor musunuz?"

"Biraz," derken yüzü yeniden kızarmıştı. "Birkaç gündür burada kalıyor."

Bayan Brittle, Nana'nın gösterdiği odaya girince, gardırobu açarak

paltosunu astı. "Dan'a sorarsanız; Kaptan kanal kuvvetlerindeki en önemli

komutanmış. Bizimki, ondan başkasıyla denize açılmam, diyor." Nana'ya

baktıktan sonra devam etti. "Çok da kibar bir adammış. Ama sanıyorum onu

size boşuna anlatıyorum. Onu benim anlatabileceğimden çok daha iyi tanıyor

olmalısınız."

Nana bu konunun değişmesi için çok şey verirdi. "Bize karşı son derece iyi

davrandı."

Kadın konuşkan bir şeydi. "Dan, hanla ilgili de iyi şeyler söyledi. Kaptanı

bir iki gün içinde ölüm döşeğinden alıp, sağlıklı bir hale getirmişsiniz."

Nana bunu inkâr edemezdi. "Buraya geldiğinde gerçekten çok hastaydı."

"Bu şekilde çalışmaya devam edin, tatlım."

Nana, "Sizi bırakayım da eşyalarınızı açın," diyerek odadan çıktı. Tanrım;

bu nasıl bir adam? Şimdi bize bir de müşteri yolluyor. Kaptan Worthy; sen çok

yaşa e mi? Böyle giderse yemek salonunu açmak zorunda bile kalabiliriz...

Mutfağa girdiğinde Sal'ı kolundan tutarak iki üç tur çevirdi. Gran bir

köşede yaptığı çorbayı karıştırıyordu. Nana ona hayret ve mutlulukla baktı.

Neredeyse yıllardır hiç bu kadar büyük bir kazanda çorba yapılmamıştı bu

mutfakta.

Gidip Gran'e sarıldı. Onu öperken kapı çalınmıştı. "Beni öpmeyi bırak da

git kapıya bak. Yeni bir müşteri geldiyse yemeği ona göre hazırlamalıyız." Bu

sözler bu handa aylardan beri duyulmayan sözlerdi.

Gelen iki kişi, Kraliyet silah teknisyeniydi. Havuzdaki bir gemiye top

yerleştirmek için gelmişlerdi. "Sadece bu gece kalacağız Bayan. Ama yeriniz

varsa bir hafta sonra bir daha gelmek zorundayız. O zaman ne kadar

kalacağımızı bilemem."

"Yerimiz olacaktır. Sizi bir daha bekleriz," derken Nana, belli etmemek

için elinden geleni yapıyorduysa da kalbi kuşlar gibi kanat çırpıyordu." Yer

olmasa bile odalarımızdan çıkarız.

Kaptan Worthy, saat altı buçukta dönmüştü hana. Bitkin görünüyordu.

Nana, saat altıdan beri onu kapının oralarda bekliyordu. Daha hanın kapısına

gelmeden açtı kapıyı. Ayaklarının ucunda yükselerek sırtından pelerinini aldı.

"Uzun bir gün oldu." Omuzları çökmüş gibiydi. "Aldığımız yara o kadar

derin ve iskeleti sarsıcıymış ki, herkes o gemiyle nasıl olup da buraya kadar

geldiğimize şaşıyor."

Durup bir an Nana'ya baktı. Gülümsedi. "Ne o, keyfinden dans edecek

gibi bir halin var? Ya beni görmekten çok memnun oldun, ya da bugün özel bir

şeyler olmuş..."

İkisi de, düşündü Nana. İkisi de... Beş yeni müşterimiz olduğu için, aylar

sonra yemek odasını açmak zorunda kaldık."

Bir an durup başını yana eğerek kaptana baktı. "Sen bunu zaten biliyor

olmalısın, değil mi?"

Oliver omuz silkerken daha şimdiden yorgunluğu geçmiş gibi bir hali

vardı. "Sadece bir iki ipucu verdim, hepsi bu."

Nana ne yapacağını anlamadan ona bakarken Kaptan Worthy, uzanıp onu

yanağından öpmüştü. Ama bu Nana'ya çok kısa geldi.

"Mulbery'nin şansının dönme zamanı gelmiş olmalı." Merdivenlere

yürüyerek odasına çıkmaya başladı. "Birazdan inmiş olurum."

Nana merdivenlerden kaybolana kadar onun arkasından baktı. Kaptan

Worthy, bütün yorgunluğuna rağmen ıslık çalıyordu...

~ SEKİZİNCİ BÖLÜM ~

YENİ müşteriler, bazı eksiklerin fark edilmesine neden olmuştu.

Bunların başında yatak takımları geliyordu.

Ayrıca yemek salonunun açılmış olması, Kaptan Worthy'nin akşam

yemeklerini onlarla yemesine son verecekti. Ama bunun zararı yoktu. Kaptan

zaten burada daha ne kadar kalacaktı ki? Onun, bu tablo içinde devamlı bir

yerinin olması söz konusu değildi. Üstelik Nana'nın geçmişini bilerek ona fazla

yaklaşmaması da son derece doğaldı.

Beklentilerini, daha da gecikmeden gerçekçi bir yere çekmesi

gerekiyordu.

Durum ertesi gün öğleden sonra; Matthew'un getirdiği bir notla biraz

daha ortaya çıkmıştı.

Gran'e yazdığı bu notta Kaptan, akşam yemeklerine gelemeyeceğinden

bahsediyordu.

Sayın Bayan Massie,

Doktaki işlerimi bitirmem uzun saatler alacak gibi görünüyor.

Bu nedenle akşam yemeklerine yetişemeyeceğim. Benim için sıcak bir

şeyler bırakmanız umarım sizin için çok zahmetli olmaz. Önümüzdeki birkaç

hafta yemeklerimi mutfakta yiyebilirim.

Saygılarımla... Worthy

Notu yüksek sesle okuyup masaya bıraktıktan sonra Gran'e baktı. Gran'in

bakışlarında ciddi bir hava vardı.

Bu bakışı iyi tanıyorum, diye düşündü Nana. Belki de hiçbir tepki

göstermeden, Kaptan Worthy'nin, doklarda çok meşgul olacağını biliyorum

diyip Gran’i rahatlatmalıyım?

Ama anneannesine başka bir şey söylemeyi tercih etti. "Gran, Kaptan

Worthy geçmişimle ilgili her şeyi biliyor." Bunu söylemek ona acı veriyordu ama

devam etti. "Kaptan konusunda endişe etmene gerek yok. O son derece aklı

başında biri."

"Belki de endişe etmem için gerçekten bir neden yoktur." Dönüp işine

devam etti.

Nana gidip ona sarıldı. "Gran; unutma ben annem gibi değilim."

Gran işine devam etti. "Evet, değilsindir," derken sesi çok bitkin çıkmıştı.

Nana hiç tanımadığı annesini eleştirir bir ifadeyi hangi hakla kullandığını

bilemiyordu.

"Kusura bakma Gran. Annemi hiç tanımadım bile. Ama kaptanın doklarda

çok işi olduğunu biliyorum. Bu davranışını başka bir şeye bağlamanı istemem…"

Oliver, o akşam yediyi geçe hana geldiğinde içinde bir sıkıntı vardı.

Vicdan azabı gibi bir şey. Kimsenin, onun geldiğini görmesini istemiyordu.

Çünkü dok tarafından değil, tam tersi yönden, Brustein&Carter'ın ofisinde

geliyordu.

Hesabından, Mulberry'nin hesabına yapılacak ödeme emrinin bu kadar

uzun sürmesine bir türlü anlam veremiyordu. Üstelik sahip olduğu paraya

kıyasla çok ufak bir meblağ idi söz konusu olan ödeme emri. Sadece

Mulberry'nin mutfak masraflarının, o hesaptan karşılanması talimatı için

saatlerce uğraştırmışlardı onu.

İki ortak, onu bu fikrinden caydırmaya çalışmışlardı. "Kaptan, yaptığınız

şey bir kaderin gerçekleşmesini erteler o kadar. Mulberry Han'ın bugüne kadar

çoktan kapanmış olması gerekirdi..."

Kaptan itiraza alışık olmadığı için, sonunda fena halde içerlemişti.

Acıkmış, dahası Nana'yı özlemişti. Sonunda saatine baktı.

"Beyler; bu işi biraz daha uzatmaya kalkışırsanız, iki kapı ötenizdeki

Wallace&Sons'dan gelecek iki kişi, bütün hesabımın onlara transferiyle ilgili

yazımı, yarın sabah burnunuza dayayacaktır, ona göre..."

Bu sözleri üzerine ayağa fırlayan Bay Brustein, ondan özür dilemiş ve

gerekli işlemi yarım dakika içinde tamamlamıştı. Oliver, gerekli bilgiyi Nancy

Massie'ye de vereceğini söyleyerek oradan ayrıldı.

Gran bu konuda ne yapması gerektiğini bilmeliydi. Sağduyusu, bu kadının

iş konusunda büyük becerisi olduğunu söylüyordu. Parayı çarçur edecek bir

kadın değildi Nancy Massie.

Hana geldiğinde Nana kapıdaydı. O kadar saat orada Oliver'ı beklemiş

olamazdı. Ona bu kadar önem veren birinin olması ve bunun Nana olması,

tehlikenin boyutlarını iyice büyütüyordu.

Nana, sırf rüzgârı kontrol etmek için çıkmış olabilirdi kapıya. Oliver

rüzgâra baktı. İspanya'ya yelken açmak için ideal bir hava vardı. Allahtan

Tireless daha hazır değil, diye düşündü. O anda Kral bile onu bu koydan dışarı

çıkartamazdı.

Denize açılmak için uygun havayı yıllardır kollamış biri olarak, böyle bir

duyguyu ilk defa hissediyordu. Denize açılamıyor olmaktan memnundu. Hafifçe

eğilerek Nana'nın, gemici paltosunu çıkarmasına yardımcı oldu. Aslında kendisi

çok daha rahat ve çabuk çıkartabilirdi. Ama Nana'nın bu konularda ona yardım

etmesine bayılıyordu.

"Kusura bakmayın. Dana kotlet kalmadı. Size başka şeyler vermek

zorundayım."

"Bir çorba yeter." dedi Oliver. O anda yemekle falan ilgisi kalmamıştı. Tek

istediği şey; bu kadına uzun uzun ve dolu dolu bakmak ve onun güzelliğini kuru

bir süngerin suyu emdiği gibi emmekti.

Nana, hiç de hoşnut olmadığını gösteren bir şekilde homurdanmıştı. "Bu

kadar çok et ve dana kotlet varken size kalmadığını söylediğim zaman, bana

kızmazsanız sizinle nasıl tartışabileceğiz?"

"Bayan Massie, çok hınzır bir kadınsınız." Nana'yı mutfağa doğru takip

etti. Yemek odasının önünden geçerken içeriye göz attı. Müşteriler yemeklerini

bitirmişler, bir kısmı purosunu tüttürürken, bir kısmı kâğıt oyununa başlamıştı.

Dana eti vardı, hem de mükemmel kızartılmıştı. Yanındaki mantar ve

salata da birinci sınıftı. Ekmek fırından yeni çıkmış gibi sıcak ve çıtır çıtırdı. İşin

güzeli Nana da kendisine bir tabak hazırladığına göre, akşam yemeğini yemek

için o saate kadar onu beklemişti. Yemeklerini huzurlu bir sessizlik içinde

yediler. Oliver'ın gerginliği geçmişti.

Arkasına yaslandı. Yorgunum ve bir an önce yatmam gerekiyor... Ama bu

uzun saatler Nana'dan uzak kalmak demektir...

"Yorgunsunuz," dedi Nana. "Yatsanız iyi olur."

Oliver, Nana'ya biraz da şaşırarak baktı. İnşallah aklımda olan her şeyi

okuyamıyordur... Yavaşça ayağa kalktı.

Nana, karşısında bir lise öğrencisi gibi ellerini bağlamış duruyordu. Onu

kucaklayıp odasına götürmek ve onunla çılgınca sevişmek için, muhtemelen çok

kısa olan hayatından üç beş yılı vermeye hazırdı.

"İnsanları buraya yönlendirdiğiniz için bir kere daha teşekkür etmek

isterim.

Oliver bunu önemsemediğini gösteren bir hareket yaptı. "Bilin ki; bu hiç

zor olmuyor. Sağda solda söylenen akıllı birkaç söz buna yetiyor. En iyi tanıtım

ağızdan ağıza yapılandır. Tabi insanların beklediklerini bulmaları şartıyla.

Bay Childers'ın söylediğine göre inşa halindeki iki firkateyn, bugünlerde

havuza alınacakmış. Ne yazık ki; denizcilerinin tamamı dokta kalacakmış."

"Zararı yok. Onların da karıları, ya da sevgilileri vardır. Onlar genelde

limana çok yakın olan yerleri seçmezler."

"Nana sen müthiş bir iyimsersin."

"Öyle olmasam bugüne kadar bu han ve ben ayakta kalabilir miydik?"

Reverans yaparak koşar adını ondan uzaklaştı. Oliver mutfaktan çıkmadan,

Gran, elinde sıcak su ve temiz havluyla mutfağın kapısında belirmişti. "İyi

geceler Kaptan..."

Oliver kibar bir el işaretiyle onu yanına çağırdı. Gran bunu bekliyor gibi,

Kaptanın yanına oturdu.

Görümümden ve bakışlarımdan her şeyi anlamış olmalı... O sırada, o gün

Brustein&Carter'a yaptığı ziyaret aklına geldi. Yaşlı kadın ondan ne kadar

rahatsız olursa olsun, iyi haber vermek, herhalde yaşlı kadını yumuşatacaktı.

"Bayan Massie; bugün Mulberry'nin masraflarının karşılanması için

hesabımı tutan firmaya gerekli talimatı yazılı olarak verdim. Mahalli

tedarikçilere bir duyuru yayınlayarak, Mulberry'den alacaklarını, bu özel

hesaptan tahsil etmeleri gerektiğini duyuracaklar. Yapacağınız tek şey alım

yaptığınızda, bununla ilgili belgeye imza atmak olacak."

Gran'in endişeli bir hali vardı. "Bu konularda bazı art düşünceler beni

rahatsız ediyor, Kaptan."

"Bakın Bayan Massie. Bazı endişelerinizin kaynağını biliyorum. Ama sizin

de şunu bilmenizi isterim ki; sizlerin rahat ve işinizde başarılı olmanızdan başka

gayem yok. Bunu hak ediyorsunuz."

Nancy Massie, büyük deneyimlerden ve feleğin çemberinden geçmiş bir

kadındı. "Kaptan; izin verin de size bir şey söyleyeyim. Siz tam bir centilmen

olduğunuz için, bunu sadece bir kere söyleyeceğim." Gözlerini Oliver'ın

gözlerinden ayırmadan konuşuyordu. "Kızımı Kraliyet Deniz Kuvvetleri'nde

kaybettim. Ve bir de torun feda etmeye hiç niyetim yok. Sizin ona bir kötülük

edebilmeniz için, önce açlıktan ölmem gerekir."

Kadının söyledikleri çok açıktı. O zaman kendisinin de açık olmasında

fayda vardı...

"Bayan Massie; daha yeni bir denizciyken, uzun bir seferden sonra

gemimiz Portsmouth'a demirledi. Bütün şehirde siyahlar giyinmiş birçok kadın

gördüm. O kadar ki üstlerimden birine buranın kadınlarının hepsi siyah elbise

mi giyer diye sormuştum. Bana cevabı, 'Evet evlât; ama bunu geçici bir moda

olarak görme. Bu durmadan yenilenen bir matemin rengidir.' olmuştu.

Gran oturduğu yerde kıpırdamaya başlamıştı. Bir şeyler söylemek için

ağzını açmaya yeltendi. Ama Kaptanın devam ettiğini görünce sözü ona bıraktı.

O anda susması daha doğru olurdu. Çünkü neyi, nasıl söyleyeceğini bilemiyordu

"Bugün bile bir limana girdiğim zaman ilk olarak gördüğüm, oradaki kadınların

ne kadarının siyah elbise giydiğidir. Evet Gran, birçok kadın siyahlar içinde.

Hiçbir kadının benim yüzümden böyle giyinmesine neden olmayacağım

konusunda kendime söz verdim. Bir din adamının oğluyum. Ve Nana'ya zarar

vermeyecek kadar da iyi kalpliyim. Bana inanın."

Söylediklerine inanıyordu. Gran da inanmalıydı. Bunda başarılı olduğu

anlaşılıyordu. "Kaptan." dedi sonunda. "Size inanmak zorundayım."

"Hayır, öyle bir mecburiyetiniz yok." Bu sözleri içtendi. "Ama inansanız

mutlu olurum." Ayağa kalktı. "Bir şeyi daha bilin. Kendimi hareket eden,

yürüyen bir ölü gibi görüyorum. Görev saham olan İspanya'da, şu anda

ölümden doğal bir şey yok. Bırakın da; siz ve torununuz için iyi olan bir şeyi

yapabileyim. Bunda illâ bir beklentimin olması gerekmez. Yürüyen bir ölünün

taşıyamayacağı kadar büyük bir servetin yükünü çekiyorum. Bu yükün; değer

verdiğim bir şekilde kullanılması beni vicdanen rahat ettirecek. Bu rahatı;

bugün var, yarın yok birinden esirgemeyin."

Gran, "Anlaşıldı." derken, Oliver onun bunu gerçekten anladığını

görebiliyordu. Derin bir soluk aldı. Nana ile olan yakınlığının nereye gideceğinin

o an için hiçbir önemi yoktu. Ancak böylesi bir mücadeleyi veren insanlara ve

günahı olmadan satılığa çıkartılan bir genç kadına karşı görevi vardı. Bunun

gereğini yapacaktı. Maksadı Nana'nın babasının yapmaya çalıştığı gibi bir satın

alma işlemi değildi.

Odasına çıktı ve sabaha kadar gözünü kırpmadan tavana baktı. Ertesi gün

Drake'e taşınmaya karar verdiği anlar oldu. Aslında en doğrusu bu olacaktı.

Nana Massie'yi görmeye devam ederse, ne kadar gayret ederse etsin ona âşık

olmaya mahkûmdu. Nana'nın, ona, aşka düşmenin, insanın elinde olmadığını

kanıtlamasına izin vermemeliydi.

Aslında basit sayılacak bir aileden geliyordu. Bu mevkiye kadar

çıkabilmesini, sadece kendi gayretine borçluydu. Basit de olsa saygın bir ailenin

çocuğuydu. Onun gibi insanların, alçaklarla devamlı ve bilerek bir birlik içinde

olmaları mümkün değildi. Gemileri ve denizcileri konusunda, başarılı bir

komutandı. Ama şunu da biliyordu ki; Nana Massie'yi tanıyan herkes, onun

hayranı olurdu.

Uyumaktan tamamen vazgeçtiğinde yataktan çıkarak pencerenin önüne

gitti. Kısa bir zaman sonra gemim, İspanya sularında olacak. Yaşamımda bir

kadına yer yok. Hiçbir zaman olmadı. Bundan sonra da olmayacak...

Kahvaltıda Nana ile karşılaşmaması gerekiyordu; ama Nana ortalıkta

değilse, onu görünceye dek kahvaltıyı uzatacağından kuşkusu yoktu. Kahvaltıya

indiğinde Nana oradaydı. Acaba ne zaman kilo alacak ve daha sıhhatli

görünecek, diye düşündü. Gerçi o bunu nasıl olsa göremeyecekti.

"Çay, efendim?" Masasına gelmişti.

Elini çay bardağının üzerine koydu. "Kahveniz varsa, kahveyi tercih

edeceğim."

"Elbette var, efendim. Hemen getiririm."

Birazdan elinde kahveyle gelmişti. Sal ve Pete de yanındaydı. Servis

masasındaki kahvaltılıklara bakınca gururlanmıştı. Değme lüks otelde böyle

zengin bir ikram olmazdı. Tabağını doldurmak üzere servis masasına gitti.

Döndüğünde Nana, onun masasında oturuyordu.

Oliver da oturarak kahvesinden bir yudum aldı. Nana'nın konuşmaya

niyeti yok gibiydi.

"Benimle konuşabilirsin."

"Gran, erkek bir şeyler yerken onunla konuşulmaz derdi."

"Ben o erkeklerden değilim, aldırmam."

Denizde olduğu zamanlarda yemeklerini genellikle tek başına yerdi.

Denizci olmadan önce babasıyla annesinin, kahvaltılarda o gün neler

yapacaklarını birbirlerine anlattıklarını hatırlıyordu.

"Bugün ne yapacaksın," diye Nana'ya sordu.

"Gran, yatak takımlarının dökümünü çıkartmamı istedi." Oliver'ın tostuna

bakıyordu. Oliver, tostu ikiye bölerek büyük parçayı ona uzattı. Nana başını

olumsuz şekilde sallayarak küçük parçayı işaret etti. Alıp reçel koyarak yemeye

başladı.

"Öğleden sonra yatak takımlarını tamir etmeye başlamam gerekecek." Bu

işi hiç sevmediğini gösterir şekilde yüzünü buruşturmuştu. "Yapacağınız işlerin

benimkinden daha çekici olduğu muhakkak."

"Sanmıyorum," dedi. O sırada eğilip onu dudaklarından öpse, yan

masada oturan iki satıcının ne düşüneceğini merak etti.

"Bence yaparsın..."

Nana acaba neden bahsediyordu? Onu öpmesinden olabilir miydi? Oliver

dikkat et ve kontrolünü kaybetme...

"Bugün Tireless da çalışacağım. Denizcilerimin arasına karışmak, onlar

için motivasyon kaynağı oluyor."

"Beni de beraberinizde götürür müsünüz. Kaptan?"

"Doklar kadınlar için uygun yerler değildir."

Yandaki masada oturan iki satıcı Nana'ya bakarak bir şeyler konuşup

gülüşüyorlardı. O kadın bir leydidi,. pislikler...

Oliver dönüp adamlara, meşhur Kaptan Worthy bakışlarından biriyle

bakmıştı. Adamlar hemen kahvaltılarını yemeye başladılar. Ve bir daha

Nana'nın tarafına bakmaz oldular. Ama o sırada Nana kaptandan izin alarak

masadan kalktı.

Kaptanın orada kalması için bir neden yoktu artık. Yumurtalar donmuş,

kahve içilemez hale gelmişti. Dışarıdaki hava bile bozmuş gibiydi. Ama doka

gitmesi için de erkendi. Bu kadın nasıl oluyordu da uzaklaşınca çevredeki bütün

oksijeni beraberinde götürür gibi oluyordu. Sanki yaşam onun varlığıyla

kaimdi...

Doklara kadar olan üç mili yürümeye karar verdi. Çiselemeye başlayan

yağmur Oliver'ın, o anda içinde bulunduğu ruh haline uygundu. Tepede bir

yerde durarak limana baktı. O uzaklıktan gemiler birer oyuncak gibi

görünüyordu.

Fransız Mareşali Soult, kuzeyde Burgo taraflarındaydı. O zaman Sör John

Moore'un kuvvetleri de o tarafa doğru intikal ediyor olmalıydılar.

Napolyon'un Grand Arme’siyle sınırı geçtiği biliniyordu. Oliver'ın gemisi

de o sırada Ferrol'da olmalıydı. Orada olmalıyım... Hem de bir an önce…

Aradan beş gün geçmişti. Matthew, kara iznini de Mulberry'de

geçiriyordu. Nana, Kaptan Worthy'den başka şeyler düşünme çabasının bir işe

yaramadığını görüyordu.

Topları yerleştirmek için gelen iki teknisyen, yeniden handa kalmaya

başlamışlardı. Üstelik tanıdıkları iki kişiye Mulberry'yi methettikleri için iki yeni

müşterileri daha olmuştu. Bayan Brittle Torquay'a dönmüş; ama kocası handa

kalmaya devam etmişti. Kaptan ve Brittle, doka beraber gidip geliyorlardı. Hatta

Bayan Fillion, özel bir savaş gemisinin kaptanını, kendisinde yer olmadığını

söyleyerek Mulberry Han'a yönlendirmişti.

Anlaşılan, bu üç denizci çok özel bazı şeyler konuşmak için aynı yerde

kalıyorlardı. Herkes yattıktan sonra geceleri geç vakte kadar yemek odasında

oturup bir şeyler konuşuyor ve haritalar üzerinde çalışıyorlardı. Tek yelkenli,

özel bir yapıya sahip olan, yüksek hareket kabiliyetli ufak harp gemisinin

kaptanı, gemisine döndüğü akşam, Kaptan Worthy ona limana kadar refakat

etmişti. Hana döndüğünde Kaptan Worthy'nin, çok düşünceli olduğu Nana'nın

dikkatini çekmişti.

Sırtından pelerinini alırken Kaptan Worthy ona dönerek, "Günün birinde

ben de sana bir hizmet verebilsem ne kadar mutlu olacağımı bilemezsin," dedi.

Sonra da kollarını ona sardı.

Savaştaki denizciler olarak sıkıntılı günler geçirdikleri belliydi. Ona daha

önce sadece Pete, bu şekilde sarılmıştı. Bir kere de Beth'deki sınıf arkadaşı

bunu denemiş ama başaramamıştı. Kaptanın sarılması çok özeldi. Olmadık

duygular yaratmıştı onun içinde. İstese ondan uzaklaşabilirdi. Ama

istemiyordu...

İstememesi bir yana, onun içine nüfuz edip, içindeki sıkıntıları ondan

emmek istiyordu. Kaptan bir şey söylemeden, bir hareket yapmadan sadece

ona sarılmış bir şekilde öylece duruyordu. Bazı kötü duyguları içinden atar

gibiydi. Üniformasının düğmelerinin, meme uçlarına teması, Nana'nın kalp

atışlarının ve soluğunun hızlanmasına neden oluyordu. Nana; Tireless tamir

olana kadar hiç kıpırdamadan, öyle durmalarını ister gibiydi.

Sonunda Kaptan, "Tanrı aşkına," diyerek ondan kol mesafesi kadar

uzaklaşmış ve onun gözlerinin içine bakarak, "Nana, bana ne kadar yardımcı

olduğunu bilemezsin," demişti. "Bir konunun tam olarak değişmesi için çok

gerekli bir şeydi bu. Ama bundan sonrasından korkar oldum..." Nana da

konuşma yeteneklerini kaybetmiş gibi sadece başını sallıyordu. Kaptan onun

başını okşadıktan sonra merdivenleri çıkmaya başladı. Yarı yolda durarak,

Nana'ya döndü. "Buna ihtiyacım vardı..."

Ertesi sabah Kaptan, limana gittikten sonra hana yeni bir müşteri

gelmişti. Nana elindeki yastık kılıfını bırakarak kapıyı araladı.

Adamın gözleri onunkiler gibi kahverengiydi. Elinde bir valiz vardı.

Omzunda ressamların deri kılıflı çantalarından biri vardı. Nana ne yapması

gerektiğini bilemediği için adama gülümsedi. Bakışlarında dünyayı

umursamayan bir hal vardı.

"Matmazel," demişti hafifçe eğilerek. "Daha Noel'e zaman var. Umarım

bir odanız vardır."

Bu güzel haberdi. Nana gülümseyerek kapıyı iyice açtı. "Buyurun. Sizin

için bir yerimiz var. Bir mecusi bile olsanız..."

"Mükemmel." diyerek dudaklarının önünde birleştirdiği parmaklarını

öptü adam.

Adamın adı Henri Lefebvre'di. Bir portre ressamıydı. "İrili, ufaklı

insanların yanında tek kişinin portresini çizme konusunda da çok

yetenekliyimdir," diye komplekssiz bir şekilde övmüştü kendisini. Aksanından

ve adından Fransız olduğu belliydi. İngilizcesinde hafif bir İskoç aksanı da vardı.

Formu doldurduktan sonra Nana'ya çevirdi. "Ama siz nasılsa buna

inanmayacaksınız."

"Bilemem," derken, aldırmam da der gibi bir hali vardı Nana'nın.

Henri Lefebvre yeniden eğildi. "Şaka bir yana Paris'liyim ," dedi. "Ama

bana sakın kötü nazarla bakmayın Sayın Bayan. Adamlarınızdan Sör Arthur

Wellesley ne demiş? İnsan ahırda doğdu diye eşek olmaz."

Nana adama içten bir şekilde güldü.

"Yıllardan beri Fransa'ya uğramadım bile. Bir portre ressamıyım. Ve ne

mutlu ki, Carlisle'da portrelerinin yapılmasını isteyen pek çok zengin beyefendi

ve özellikle güzel hanımefendi var. Önemli olan onları olduklarından genç ve

güzel gösterebilmek. Bunu becerebildiğiniz takdirde size karada ölüm yoktur.

Eh bu konuda epey iyiyimdir. Bir eksiğinizi söyleyin, örneğin kel ya da dişsiz

olabilirsiniz, ustanın fırçası bu konularda o kadar ehildir ki, kişi resmine bakınca.

'Ay hu lepiska gibi saçlarım da ne zaman çıkmış.' diyebilir."

Nana adamı susturabilmek için elini kaldırdı. "Sizi sorgulamaya niyetim

de, hakkım da yok."

"Lefebvre," dedi adam.Hecelerken Lö.feb.vre." dudaklarınızı şanslı bir

beyi öpermiş gibi yuvarlayarak uzatırsanız daha başarılı olursunuz"

Nana kızarmıştı. Gelenin böyle biri olduğunu bilseydi bile koşarak açardı

kapıyı. Aylardır kimse hanın kapısını çalmazken, bu adamlara bile açıktı kapıları.

Üstelik adamın fazla konuşmaktan başka bir günahı yok gibiydi. Bu kadar çok

konuşanlardan, baş ağrısından başka zarar gelmezdi.

Adam elini hızla alnına vurmuştu. "Ah böyle şeylerden kızaracak kadar

gençsiniz demek ki?"

"Vurgulara önem veriyor," dedi Kaptana.

"O zaman tipik ukala bir Fransız. Tanıdığım bütün Fransızlar, gemimi

batırmak istediklerine göre onları sevmemekte haksız sayılmam."

Aralarında neler olduğunu bilemiyordu; ama bir gece önce olandan sonra

fazla bir şey değişmemiş gibiydi. Savaşan ülkeler bile; kuşatmalar, ateşkesler

üzerinde anlaşabildiklerine göre, insanlar da anlaşma yapabilirlerdi.

Kaptanı yemek yerken seyretmek bile Nana için büyük bir keyifti.

"Plymouth'a neden geldiğiyle ilgili bir şey söyledi mi?"

"Aklına gelen her şeyi söyledi. Anladığım kadarıyla tatil nedeniyle buraya

gelmiş."

"Tatil için bu mevsimde buraya mı gelmiş? Şüpheciliğimin kusuruna

bakma. Ama bana hiç de inandırıcı gelmedi bu açıklaması."

"Bence çok saçma değil. Adam aynı zamanda doğa resimleri de

çiziyormuş. Bu konuda da bazı zengin müşterileri olduğunu söyledi."

"Bakalım ne kadar iyi bir ressam."

"Sanırım konusunda oldukça iyi." Nana kalkıp mutfağa gitti. Birazdan

elinde bir resimle geldi. "Bugün Sal'ın bir portresini çizdi. Beş dakika sürdü

sürmedi. Sal'ı görecektin. Heyecandan ağladı."

Kaptan, Nana'nın ona verdiği resme uzunca baktı. "Haklısın. Adamın

sanatında iyi olduğu belli." Ayağa kalkarak gerindi. "Umarız çizecek güzel

manzaralar bulur. Kırsal alana da çıkacak mıymış?"

"Bu konuda bir şey söylemedi."

Nana da ayağa kalktı. Beraberce yürümeye başladılar. Oturma odasının

önünden geçerken Nana biraz da orada oturabileceklerini düşündü. Ama

Kaptan hiç durmadan merdivenlere yürümüştü. "Kitabı okumaya devam ediyor

musun?"

"Evet. Robinson Crusoe bir kayık yaptı."

"Okumada Matthew yardımcı oluyor mu?"

"Evet. Gran ona uygun bir gömlek dikiyor. Kol provasını yaparken

heyecanını bir görseydin. Hele bitip de giyince kim bilir ne kadar mutlu olacak."

Oliver birkaç basamak çıktıktan sonra durdu. "Senden bir şey rica edebilir

miyim? Belki sana biraz garip gelecek. Ama bil ki doğal olanı bu."

"Söyleyin bakalım ne istediğinizi."

"Bana bundan sonra Oliver der misin? Adımı söylediğini o kadar az

duydum ki. Hiç de fena bir ad değil. Söylenişi kolaydır. Şimdilik iyi geceler."

Nana o gece işleri bitip yatağa girdikten sonra, "Oliver," diye tekrar etti.

Matthew, Sal'ın odasında yattığı için Sal de Nana'nın odasında yatıyordu. Sal'ı

uyandırmadan yavaşça yatağına girip, bir daha "Oliver," dedi kendi kendisine.

Ama bir kaptanı adıyla çağırmak, psikolojik olarak zordu. Üstelik kaptan, hiçbir

yere gitmeyecek bir olayı zorluyor olabilirdi. Aslında Kaptan Worth bile kendi

arkadaş ve yardımcılarına adıyla hitap etmiyordu.

Ama Kaptanın ona Nana demesi hoşuna gidiyor, adeta içini ısıtıyordu.

Üstelik bu bir tesadüf, ya da dil sürçmesi değildi. Öyle olsa etrafta insanlar

varken de ona Nana derdi.

Bunları düşünüp bazı varsayımlardan hareket etmenin gereksizliğini

düşünerek gözlerini kapattı.

Ertesi sabah erkenden kalkarak mutfağa indiğinde Matthew ve Sal'ın

servis masasını hazırlamış olduklarını gördü. Normal günlerde ressam

kahvaltıya en geç inendi. Aslında adamın saatle pek ilgisi olmadığı kısa zamanda

anlaşılmıştı. Bu sanatçıların ortak özelliklerinden ötürü olabileceği gibi, adamın

o sırada tatilde olmasından da ileri geliyor olabilirdi. O sırada Kaptan da asık bir

suratla kahvaltıya inmişti. "İyi günler Kaptan."

Kaptan Worthy, Nana'nın ona gösterdiği masaya oturdu. Nana'nın

koyduğu kahveden bir yudum aldı. "Demek ki adımda bir değişiklik yok. Yine

eskisi gibi kaptanım, öyle mi?"

"Size başka türlü hitap edemeyeceğimi düşündüm, kusura bakmayın."

Oliver bu konuda başka bir şey söylememiş, ama Nana onun

bakışlarındaki hoşnutsuzluğu görebilmişti...

~ DOKUZUNCU BÖLÜM ~

KUZEY Batıdan esen kuvvetli rüzgâr, dalgaları köpüklendiriyordu.

Açıkta görünen tek gemi, yelkenlerini yarıya indirmiş, limana girmeye çalışan,

tek direkli, özel yapım bir harp gemisiydi.

Brittle, bu havada seyreden ufak harp gemisine baktı. "Bu havada buraya

kadar gelmek cesaret işidir. Mühim bir mesaj için buraya geliyor olmalı."

Oliver seyir subayını başıyla doğruladı. Bakışları da ceviz kabuğu gibi

sallanan gemide; ama aklı Nana'daydı. O sabah onu arabaya kadar

geçilmemişti. Bunun nedeni deli gibi esen rüzgâr olabilirdi. Ama bir gün önce

rüzgâr çok daha kuvvetliyken, eteklerini tuta tuta gelmişti arabanın yanına

kadar.

Bugün arabaya Brittle ile beraber binmesi de bunun nedeni olabilirdi.

Nana başkalarının yanındayken hareketlerine çok özen gösteriyordu. Biraz da

toplumdaki yerinin kompleksi olabilirdi bu. Daha beş yaşındayken gittiği kız

çocukları akademisindeki eğitimciler ona bu kompleksi vermiş olmalıydılar.

Lort Ratliffe'den nefret ettiğini hissetti. Oysa Oliver, nefret etme

konusundaki yeteneğini sadece Fransızlar üzerinde yoğunlaştırmayı kendine

şiar edinmişti. O lânet olasıca adam, kızını iki yıl daha eğitim hayatında tutabilir

ve sonra da iyi bir çeyizle mantıklı bir izdivaç yapmasını sağlayabilirdi.

Union Street'e gelip doka doğru inişe geçtiklerinde Oliver, biraz da

Tireless’ı düşünmek için kendisini zorladı. Bir hafta kadar sonra, hava şartları

çok ters olmazsa İspanya'ya doğru yelken açacaktı. O zaman; eski inancı olan,

bekârlığın sultanlık olduğu görüşünü belki de yeniden kazanabilir, kendisini bu

konuda ikna edebilirdi.

Doka geldiklerinde; Bay Childers'ın o rüzgâra rağmen gemi direğini yerine

oturtabilmiş olduğunu gördü. Bunda adamlarının yardımının, önemli rolü

olduğunu biliyordu. Bir gün önce direğin doğrultulması sırasında halatın

ucundan çekenlerden biri de kendisiydi. Denizciler onun gücünün işe karıştığı

durumlarda her zaman daha verimli olurlardı.

Direk o anda çok çıplak görünüyordu; ama çalışmalar bu hızla giderse

yelken ve diğer donanımın yerleştirilmesi o akşama kadar bitebilirdi.

Kaptanı daha uzaktan gören Childers, hızla yaklaşarak, "Size mükemmel

bir haberim var," dedi.

"Harp zaferimizle bitti, öyle mi?"

"Bu henüz sadece bir temenni aşamasındadır. Vereceğim haber, eminim

sizi sevindirecektir. Tireless bir haftadan önce denize açılacak durumda olacak.

Sizin o güzel geminize olabildiğince fazla ve ehil eleman bağladık. Sonuçta,

tahminimizden bir hafta kadar önce bu işi bitireceğiz."

Lânet olsun Childers... Neyse ki adama memnun bir ifadeyle

gülümsemeyi becermişti. Memnun olması doğaldı. Gemisini, Plymouth

limanına kadar zorlukla getirirken aklından geçen en iyimser sürede onarım

bitmişti.

Adamın sırtına memnuniyetle vururken, sahne hayatına girmiş olsaydı ne

kadar başarılı olacağını düşünmeden edemedi. "Bu; son haftalarda duyduğum

en güzel haber," diye yalan söyledi. "Bay Childers, mutlaka ödüllen-

dirilmelisiniz."

"İnanın bana Kaptan, bu onarımı bu kadar çabuk zamanda

bitirebileceğimize ben de inanmıyordum. Hem bu hıza rağmen, sağlamlığından

hiç endişeniz olmasın. Tüm firkateynlerin içinde parmakla gösterilmesi

gerekecek kadar sağlam bir gemi. Aslında bundan başka hangi gemi orta yerine

o topu yese olduğu yerde sulara gömülürdü..."

Bu işin sonuna gelinmişti. "Dört beş gün içinde tüm ihtiyaç ve su ikmali

yapılabilecek mi acaba?"

Ramseur cevap verdi. "Hazırlıklar tamam Kaptan. İş, uygun hava şartları

ve rüzgâra kaldı."

"Mükemmel," dedi Oliver. "Bu durum sadece kara izni kullanma sırası

gelen son grup için biraz haksızlık olacak. Ama bundan sonraki gruplamada

bunu dikkate alacağız."

O sırada aklına gelen bir hal çaresi, Oliver'ı biraz olsun ümitlendirmişti.

"Bay Childers, şu anda onarımda olan bu çocukların kara iznini kullandırsak, bu,

onarımda bir gecikme nedeni olabilir mi?" Lütfen olmaz de...

"Benim için sakıncası yok. Özellikle en önemli adamlarınıza ilk gruplarda

izin verme akıllılığını gösterdiğiniz için, o denizcilerin yardımını alacağıma göre

son grup dört günlük iznini kullanabilir." Ne büyük bir denizcilik dehasına

sahibim. İşe yaradı. Bu sefer de benim işime yaramadı...

Yanındaki yardımcısına dönerek, biraz da gereksiz bir hiddetle konuştu.

"Burada böyle durup bana bakacağınıza, gidip son grubu, kara iznine çıkmaları

için hazırlasanıza. Bay Proudy'ye de göreve gelmesi için bir mesaj yollayın.

Sonra siz kalan üç günlük hakkınızı kullanabilirsiniz."

Bay Ramseur bunu istemediğini göstermeye çalıştığı sırada Kaptan onu

susturmuştu. "Kingsbridge’de Dorie adında bir bayanı görmek için can attığınızı

biliyorum."

Adam kızarmış, ama Kaptanı saygıyla selamlayarak emrini yerine

getireceğini göstermişti.

Oliver saatini çıkartarak baktı. Ramseur'e karşı bu kadar sert olmasının

haksızlık olduğunu anlamıştı. Daha yumuşak bir sesle, "Adamlara izinlerini

söyleyin. Proudy'ye mesaj işini ben hallederim. Onun için vakit kaybetmeyin.

Hemen yola çıkarsanız akşam olmadan Kingsbridge'e varırsınız."

Ramseur bir şey söylemeden Kaptana selam vererek koşar adım

Tireless'a doğru yürüdü. Childers onun arkasından gülmüştü. "Bizler de bir

zamanlar onun kadar genç ve havaiydik."

Ben hiçbir zaman ne onun kadar genç, ne de onun kadar havai oldum.

Daha çıraklık günlerimde bile bir denizcinin âşık olmasının ve ciddi bağlara

sahip olmasının yanlış olduğunu biliyordum. Ne kadar da salakmışım...

Bay Childers'la yemek yiyecek kadar keyfi yoktu. Öğleden sonrayı ihtiyaç

listesine bakarak ve onarılan direğin donanımlarının yerleştirilmesini kontrol

ederek geçirdi.

Bir ara yanına gelen Brittle, ona bir dürbün vererek dokların üzerinde bir

noktayı gösterdi.

"O bizim Fransız ressam değil mi? Bütün haftasını çevrede resim çizerek

geçirdi. Bu ne biçim tatil?"

"İnsanların garip hobileri oluyor..." Dürbünü çevrede gezdirdikten sonra

Lefebvre'i odaklamıştı. "Garip değil mi Brittle; her zaman iç içe olduğumuzdan

olsa gerek, o adamın gördüğü güzellikleri biz göremiyoruz." Dürbünü gözünden

indirdi. Aklına o an bir şey gelmişti.

Acaba bu adam gemi yelken açmadan önce onun için de bir portre çizer

miydi? Nana’nın bir portresini...

Sal'ın portresini o kadar kısa zamanda ve o kadar güzel çizen birinin,

Nana'nın resmi için birkaç saate ihtiyacı olmalıydı. Bunun için Nana'yı önüne

oturtmasına gerek yoktu. O zaman kaptan için çizdiğini söylemesi gerekmezdi.

Bunu yaptırabilirse o resmi, kabininin tavanındaki pusulanın yanına asar ve

pusulaya her bakışında onu görürdü...

Yorgun ve gergin bir şekilde Mulberry'ye geldiğinde saat sekizi geçiyordu.

Nana'nın genellikle onu beklediğini bildiği için, arabadan inerken zinde

görünmeye özen gösterdi. Ümitsiz ve çaresiz biri görüntüsünü vermek

istemezdi.

O sırada Nana'nın, kapısının önünde portatif yatakta uyurkenki hali

gözünün önüne geldi. Ne güzeldi... Ben de onun yanında yatıyor olsaydım...

iyice saçmalıyorum...

Nana onu bekliyordu. Gülümsedi. Ama yüzündeki bu ifade, gözlerine

yansımamıştı. Nana her akşamki gibi, pelerinini çıkarmasına yardımcı oldu.

"Ters giden bir şeyler olmalı. Kaptan." Aslında onun da keyifli olmadığı

belliydi. "Yoksa direğin yerleştirilmesinde sorun mu çıktı?"

"Hayır. Her şey normal." Aslında ters giden şey, her şeyin normalden de

iyi olmasıydı. Ama bunu söyleyemezdi.

"Haberler iyi. Göründüğü kadarıyla Bay Childers, bir mucize yaratıyor.

Gemi dört güne kadar sefere hazır hale gelecek. Bu programdan on gün erken

olmamız demektir."

Nana'nın bu habere tepkisi derin bir iç geçirmeden sonra yanaklarından

süzülen bir çift yaş olmuştu. Oliver'ın pelerinini yavaşça merdivenin tırabzanına

astı.

"Sizi özleyeceğiz. Kaptan." Arkası Oliver'a dönüktü. "Gideyim de akşam

yemeğine bakayım. Isıtılması gerekecek. Mutfağa doğru giderken duvara

dayanarak güç almak gereği duymuştu. Başını öne eğmiş ve omuzları sarsılmaya

başlamıştı. Bir ara duraklar gibi oldu ve son bir gayretle mutfağa girdi.

Oliver merdivenin basamaklarına çökercesine oturdu. Kendisini Bay

Ramseur'den daha beceriksiz, Matthew'dan daha çocuksu görüyordu. Ve de

Pete'in ölmüş babası kadar yaşlı...

Orada tam olarak ne kadar oturduğunu bilemiyordu. Ama Kraliyet

donanmasının bir kaptanının öyle bir durumda, bir aşk delisi gibi oturmasının

doğru olmadığını hissettiği anda, kendisini toparlayarak ayağa kalktı.

Aslında o, kararını daha yıllar önce almıştı. Aşk ve evlilik ona göre şeyler

değildi. Nana'ya bu konularda hiçbir şey söylememeliydi. Harp günlerini

yaşıyorlardı. Böyle zamanlarda insanların bazı duygusal zaaflar içinde olması

normaldi. Birkaç gün önce birbirlerine sarıldıkları anda bile hiçbir şey

söylememişlerdi. Nana yerini biliyordu. O zaman kendisinin de bilmesi ve en az

Nana kadar güçlü olması gerekiyordu.

Odasına çıktı. Kendisini yatağa atarak bakışlarını tavana dikti. Birkaç

dakika sonra kapısı çalınmıştı.

"Kaptan Worthy?"

Bu Sal'ın sesiydi. Oliver, iç geçirerek yatağından kalkıp kapıyı açtı.

"Gran, yemeğinizin hazır olduğunu söylememi istedi." Belirgin bir

şaşkınlıkla ona bakıyordu.

"Hemen iniyorum." Anlamsız kaçacağını bile bile kıza sordu. "Mutfakta

her şey normal mi?"

"Hayır. Nana odasından çıkmıyor. Matthew ise nedense çok üzgün." Kızın

da sesi titriyordu. "Yakında sefere çıkıyormuşsunuz..."

"Benim işim bu."

"Dikkatli olmanız gerekiyormuş..."

"Emrederler. Meraklanma, ben de herkes gibi tek parça ve canlı bir

bedene sahip olmak isterim."

Kız bu sözlere güldü. Belli ki bu cevap onu rahatlatmıştı. Ama on yaşında

bir kız çocuğunun, harp zamanında denizin ne büyük tehlikeleri taşıdığını

bilmesine imkân olmadığı için, onu rahatlatmak mümkündü. Aynı şeyi aşağıdaki

yetişkinler için söyleyemezdi.

Gran'in şehriyeli tavuğu leziz olmuştu; ama Oliver bir şeyler yemesi

gerektiği için zorlukla birkaç lokma yiyebilmişti. Aslında aklı Nana'daydı. Onun

gelip masasına oturmasını bekliyordu. Onu görebileceği o kadar az gün kalmıştı

ki, o günleri çok iyi ve dolu dolu yaşamalıydılar. Üç gün sonra eşyaları Tireless'a

yollanacak, kendisi de gemisinin başında olacaktı.

Pudinginden ağır ağır birkaç parça almış, Nana hâlâ görünmemişti. Onu

beklemenin anlamı yoktu. Matthew'u çağırarak ertesi sabah gemiye dönmesi

gerektiğini söyledi. Çocuğun bu haberden hiç de hoşnut olmadığı belliydi.

"Emredersiniz efendim," diyerek ondan uzaklaşmıştı.

Oliver, odasına çıkmak istemediği için önündeki pudingle oyalanıyordu.

Belki de onu yiyinceye kadar Nana görünürdü. Görünmüştü de.

Yüzüne fazla dikkatli bir şekilde bakmaya çekinmesine karşın, onun çok

solgun olduğunu fark etti. Ağlamış olduğu gözlerinden anlaşılıyordu. Yine de

gelip onun masasına oturunca Oliver içinde bir rahatlık hissetti. Hiçbir şey

konuşmadan oturdular.

Oliver onu ne kadar özleyeceğini söylemeyi düşündü. Ama artık bu sözler

teselli edici olmaktan çok acıyı derinleştirici olmaya mahkûmdu.

Yine de Nana'nın bakışlarında bir iyileşme olduğunu hissediyordu. Kısa da

olsa bir tebessüm belirmişti dudaklarında. Bunun üstesinden gelmeliyim, diye

düşündü Oliver.

Nana en sonunda söyleyecek bir şey bulmuştu. "Hayatımda hiç bu kadar

anlayışlı biriyle karşılaşmamıştım. Size şükran borçluyuz."

Cesaret etsem çok daha fazlasını yapardım. "Fazla bir şey yapmadım,

Nana. Buna inan."

"Gran, yaptığınız yardım ve desteğinizin, ayaklarımızın üzerinde

duracağımız güne kadar devam edeceğini söyledi. Bu bakımdan endişe

etmenize gerek yokmuş. Bay Lefebvre'e göre de harp süresince buraya daha

pek çok gemi gelip gidecek ve bu da müşterilerimizi artıracakmış."

"Bay Lefebvre, bu konuda haklı." İskemlesini geriye iterek ayağa kalktı.

Nana ile yüz yüze kalmışlardı. Oda bir anda çok küçülmüş gibi geldi kaptana. Ve

Nana ona çok yakın duruyormuş gibiydi. "Yarın sabah çok erken saatte gemiye

ineceğim için bir araba ayarladım. Kahvaltı edebileceğimi zannetmiyorum."

"Ben size bir paket hazırlarım."

"Gerek yok."

"Başka hiçbir işe yaramam ki... Bırakın da bari bu kadarını yapayım."

Başka işe yaramamakla ne demek islemişti? Nana, Oliver'a kısaca

baktıktan sonra arkasını dönerek hızla odasına yürüdü. Ağlamaya gidiyordu...

Oliver odasına çıkarken kendisini çok yaşlı biri gibi hissetti. Bir an

kapısında durduktan sonra, Lefebvre'in odasına doğru yürüdü. Kapısının

altından ışık sızdığına göre adam daha uyumamış olmalıydı.

Hafifçe kapıyı vurdu. Uzun bir bekleyişten sonra, neredeyse vazgeçmek

üzereyken kapı açılmıştı. Ressam karşısında kaptanı gördüğüne şaşırmış bile

olsa bunu hiç belli etmemişti.

"Buyurun, içeri gelin lütfen." Etrafı gösterdi. "Bu dağınıklık için sanırım

beni mazur görürsünüz. Biz artistlerin en büyük özelliklerinden biridir bu.

Aslında ben değil; ama birçok meslektaşım, bunu sanki bir ayrıcalık, bir meziyet

gibi gösterirler."

Oliver buna önem vermediğini gösteren bir işaret yaparak odaya girdi.

Masanın üstü sayısız çalışmayla doluydu ve bunların büyük bir kısmı da

Hamoaze'dan görüntülerdi.

Oliver masaya yaklaşarak onun çizdiklerine daha yakından baktı.

Aralarından birini açığa çekerek, "Geçenlerde sizi resim yaparken gördük.

Yanılmıyorsam bu resim, o gün çizdiklerinizden olacak. Bu Tireless olmasın?"

"Evet Kaptan. Geminiz bu kadar uzaktan da size çok güzel görünüyor

olmalı."

"Güzel; ama çok küçük görünüyor." Resmi eline aldı. "Orası benim

dünyamdır. Bir gün gelip onu daha yakından görmenizi isterim." Bir sandalyeye

oturdu.

"Plymouth'a ilkbaharda gelmelisiniz. O mevsimde her yer yemyeşildir.

Kuzuların emzirmesi koyunların otlaması size ilham verir."

"Belki de gelirim. Kışın biraz hırçın da olsa bir ressama şahane bir

malzeme oluyor doğa. Söyler misiniz sizin için ne yapabilirim?"

"Benim için bir şey yapmaya varsanız, sizden bir şey isteyeceğim." Adam

başını eğerek isteğini yapacağını göstermişti.

"Bayan Massie'nin bir resmini çizer misiniz acaba bana? Çok tatlı bir

bayan. Zaman zaman onu hatırlamak isterim."

Lefebvre onun bu isteğinden hoşlanmış gibiydi. Gülerek, "Büyük

memnuniyetle..." dedi.

"Ama bunu kendisinin bilmesini istemem. Bunu bilmek belki de onu

rahatsız edecektir."

Lefebvre masasının başına geçerek eskizlerinin arasından bir resim

çıkardı. "İşte buyurun. Kaptan, Bayan Massie'nin o güzel ve masum havasına

ben de dayanamayıp, mutfaktaki o küçük kızdan sonra bir de onun portresini

çizmek için izin istemiştim ondan. Kabul etti. Bunu siz alabilirsiniz."

Oliver resme bir daha, alıcı gözle baktı. Adam Nana'nın bakışlarındaki

anlamı ve yüzündeki tatlılığı mükemmel bir şekilde resmetmişti. Biraz daha

yakından bakınca, "Ama burada çilleri yok," dedi.

"Çilleri de olsun mu istersiniz?" Buna şaşırmış gibi bir hali vardı.

"Müşterilerimin; defolu taraflarını örtmemi istemelerine çok alıştığım için,

çillerini çizmedim."

"Bence o çiller defo olmaktan çok hoş ve çekici bir ayrıntı." Resmi

ressama uzattı. "Çilleri de eklerseniz memnun olurum. Size borcum nedir?"

Lefebvre güldü. "Bir Şilin." Ve hemen ekledi. "Çiller için de bir şilin

koyarsanız itiraz etmem."

Oliver da güldü. "Mevcudunuzda onun saçlarının gerçek rengini verecek

bir kalem varsa, üç şilin size helal olsun."

"Anlaştık Sör. Resim islediğiniz değişikliklerle yarın sabah kapınızın

altında olacak..."

Lefebvre, sözünün eri bir adamdı. Sabah saat dört buçukta kalktığında

Oliver, resmin kapısının altından atılmış olduğunu gördü. Gemiyle açılmadan

önce onu tavandaki pusulanın yanına, kuzeyi gösterecek şekilde asacaktı.

Ayakkabılarını eline alarak yavaşça merdivenlerden indi. Nana gölgede

durmuş, elinde bir çıkınla onu bekliyordu. "Çikolatalı kek, haşlanmış yumurta ve

jambon," dedi. "Bu Mulberry'nin eski bir özelliği olan yolluktur."

Oliver çıkını Nana'dan aldı. "Bay Ramseur'ü dün Kingsbridge'e hasretini

çektiği Dorie'sinin yanına birkaç günlüğüne izne yolladım." Nana'nın gülmesi,

Oliver'ı rahatlatmıştı.' Belki ona evlilik teklif edecek cesareti bulur kendisinde."

"O zaman güverteyi benimle paylaşacak geri zekâlı bir dostum olur." Bu

sözler gereğinden yüksek sesle çıkmıştı. Nana hemen parmağını dudaklarına

götürerek, Kaptanı yavaş olmaya davet etti.

"Hatırlayın Sayın efendim. Mulberry'nin en bilinen ve beğenilen özelliği

sükunetidir." Fısıldayarak söylemişti bunu.

Arabanın sesi, kapının önüne geldiğini gösteriyordu. Oliver kapıya doğru

baktı, fakat çıkmak için bir hareket yapmadı. Nana oradayken çıkıp arabaya

binmenin içinden gelmediği belliydi. Onu tebessümü dudaklarında, gül kokusu

üzerindeyken orada bırakamıyordu.

"Kaptan hiç âşık oldunuz mu?"

Oliver ilk önce, yanlış bir şey duyduğunu düşündü. Nana'nın zaten fısıltı

şeklinde çıkan sesini daha iyi duymak ister gibi başını yavaşça ona yaklaştırdı.

Nana, elini onun omzuna koyup kulağına yaklaşmak için ayak uçlarında

yükseldi. "Hiç âşık oldunuz mu diye sordum."

Soluğu Oliver'ın yüzünü yalamıştı. Sanki Bering Denizi'nden gelen buz gibi

hava, Kuzey Afrika'dan gelen tatlı ve sıcak bir meltemle etkisini bir anda

kaybetmiş gibiydi.

Oliver deneyimli bir kaptan olarak hırçın dalgalar, fırtınalar karşısında ne

yapması gerektiğini ve rüzgârın yelkenlerini doldurması için yapılması gereken

manevraları çok iyi bilirdi. Ama Nana'nın nefesinin yüzünde yaptığı etkinin

bütün içini doldurmasına nasıl mani olacağı konusunda bir deneyim ve bilgi

sahibi değildi.

Lütfen elini bir iki hafta için orada tul... Zorla da olsa ayakta kalmamı

sağlıyor... Nana ona cevabı basit bir soru sormuştu. Buna cevap vermek

zorundaydı...

"Evet. Doğruyu söylemek gerekirse sadece bir kere âşık oldum." Onun

sesi de fısıltı halinde çıkıyordu. Cevabını verirken geçmiş zaman kullanmayı

tercih etti. Aslında bunu fark edeli dört gün olduğuna göre, yalan sayılmazdı.

"Ya sen Nana? Sen hiç kalbini kaptırdın mı?"

"Evet." derken gözlerinin içi parlamış; ama yine de derin bir iç geçirmişti.

"Çok zor bir şeymiş."

Oliver acaba bir şeyler söyleyeyim mi diye düşündü. Sabahın o saatinde

etrafta kimse yoktu. Karanlıktı. "Bunun bir daha olacağına eminim."

"Sanmam." Bir an durdu. "Peki, nasıl kurtuldun o duygudan?"

Kapı vuruldu. İmdadına arabacı yetişmişti. Oliver hemen kapıyı açtı.

Arkasını dönüp Nana'nın çenesini okşadı. "Sana uzunca bir deniz seyahati

tavsiye ederim."

Nana hafifçe gülmüştü. "Siz çok korkaksınız. Kaptan Worthy..."

Gerçekten de öyleyim. Hem de kanal filosunda benden korkak bir erkek

yoktur...

~ ONUNCU BÖLÜM ~

O GÜNDEN sonraki birkaç gün: işleri çok olduğu için Oliver, her saat

sadece on beş dakika kadar Nana'yı düşünmüştü. Kişisel perişanlığını

unutabilmek için onarılan direğin cilalanması ve donanımın takılmasında

rütbesiz bir denizci gibi çalıştı.

Bay Childers'ın da iznini alarak Oliver ve geminin iskelet kadrosu,

Tireless'ı Hamoaze'daki havuzdan alıp koya indirmiş ve yara alıp onarılan

gövdenin durumunu bir de su içinde kontrol etmişlerdi. Gemi koyda gezinirken

Kaptan Worthy, özlemini çektiği dümene geçmişti. Ama Oliver, bunun bile ona

eskisi kadar zevk vermediğini hissediyor, bunu adamlarına fark ettirmemek için

gayret sarf ediyordu.

"En ufak bir yalpalama yok," dedi baş dümencisine. Onun bir an önce

dümeni almak için can attığını bildiği için de kısa bir süre sonra, "Al bakalım bu

güzel kadının dümenini," diyerek yerini ona bırakmıştı. Sonra diğer dümenciler

geçmişti dümene sırayla.

"Onların da ne düşündüğünü öğrenmek istediniz, değil mi Kaptan."

Oliver, Proudy'nin bu tespitine gülmüştü. "Hayır. Onların bir eksik

bulmaları mümkün değildi. Ben de o nedenle bir süre dümen tuttum. Bak sana

ders olsun. Bu gemi bizden çok onların. Biz uyurken de savaşırken de dümende

onlar var. Mallarını onlardan esirgememelisin, hiçbir zaman."

İlk fırsatta kabinine giderek, Nana'nın resmini hayal ettiği gibi pusulasının

yanına kuzeyi gösterecek şekilde astı.

Kıç güvertede güneşin batışını seyrederken, o manzarayı da çok özlediğini

fark etti. O anda Nana'nın yanında olduğunu, bu güzel manzarayı onunla yan

yana seyrettiğini hayal ediyordu.

Dürbününü alıp tepelerde ressamı aradı. Tarnar'ın güneyinde buldu onu.

El salladığında, Lefebvre de anında el sallayarak onu selamlamıştı.

Güneş tam olarak batmadan baş yardımcısıyla beraber Drake Han'a gitti.

İnsanlar oyuna oturmuşlardı. Kâğıt oyunları, zaman geçirmek için onun da alışık

olduğu bir şeydi. Ama içinden oynamak gelmiyordu. O sırada rastladığı ufak

harp gemisinin kaptanı ona, Corunna'dan hiç de iyi haberlerin gelmediğini

söyledi. Drake'den çıktıktan sonra Mulberry'ye yürümeyi tercih etti. Kısa bir

zaman sonra yürümesi güverte ile sınırlanacaktı.

Yolda belediye binasının önünden geçerken bir an durup içeriden gelen

kilise ve Noel müziğini dinledi. Noel yaklaşıyordu. Bir denizci olarak; karada

yaşayanların, harp darp demeden böyle günleri kutlamaya devam etmelerine

her zaman yadırgamıştı.

Kaptan Dennison, Napolyon'un Grand Armee'siyle İspanyol sınırını

aştığını söyledi. Söylentilere göre adam İspanya'yı fethettikten sonra kardeşi

Joseph Bonapart'ı İspanya tahtına oturtacaktı. Kısa bir zaman sonra Tireless in

Napolyon'un işgal ettiği sahilleri bombalayarak abluka altına alacağının

coşkusunu yaşamaya başladığını hissetti.

Önündeki günleri düşündü. O günlerin tek dayanılmaz eksiği Nana

olacaktı. Yadırgadığı bir şeyi fark etti. Giderek Nana'yı unutmak yerine, onunla

olduğu zamanların kıymetini daha iyi bilir hale geliyordu. Acaba bu da bir sistem

miydi?

Acaba evli denizciler de, hiç olmazsa karada oldukları zamanı büyük bir

mutlulukla mı geçiriyorlardı günlerini? O zaman onlar, o kadar da mutsuz

sayılmazlardı.

İlk tanıdığı Nana ile o günkü Nana arasında beden ölçüleri bakımından

olumlu ciddi bir gelişme olmuştu. Avurtlarının çöküklüğü gitmiş, elbiseleri

vücudunu sarmaya başlamıştı. Güzel; demek ki Gran ile yaptığı anlaşmanın

meyvelerini almaya başlamışlardı.

Sal da yaşının gereği olan değişiklikleri yaşıyordu. Yüzü renklenmeye

başlamıştı. Pete de bile gözle görünür değişiklikler vardı. Gran ise hep aynı

Gran'dı. Herhalde hayatında hiçbir gün etli butlu bir kadın olmamıştı.

Oliver mutfakta olduğu zamanlarda Nana, hep yanında oluyordu. Bu

görüntüye herkes alıştığı için, kimse yadırgamıyordu onların bu yakınlığını. Hana

gelir gelmez odasına gitmek yerine mutfağa dalar olmuştu Oliver. Oradaki

yemek hazırlığına, servis karmaşasına çok alışmıştı. Nasıl olsa birkaç gün sonra

yemeklerini kabininde tek başına yiyecekti.

"Burası gürültülü gelmiyor mu, Kaptan," diye sormuştu bir gün Nana,

onun karşısına oturarak.

"Hayır, Nana. Tireless'da yemeklerimi tek başıma yerim. Bu açık deniz

gemiciliğini bir gereğidir. Kaptan sadece bazı akşamlar, istediğini sofrasına

davet eder. Ama bu pek sık olmaz."

"Kendinizi hiç yalnız hissettiğiniz olmaz mı?"

Bu sorusuna nasıl cevap verebilirdi ki? En doğrusu gerçeği söylemekti.

"Her zaman, Nana. Yalnızlık bir kaptanın sırtından çıkarıp atamadığı bir gömlek

gibi yapışmıştır sırtına."

Nana'nın gözlerinin yaşardığını fark etti. Yüzü ona iyice yaklaşıncaya

kadar eğildi. "Benim için ağlama, Nana."

"Sizin için ağladığımı da nereden çıkardınız?" Ayağa kalkarak onun

yanından uzaklaşmak istedi. Ama yeterince çabuk olamamıştı.

Kaptan Worthy onun ellerini bileklerinden tutarak dudaklarına götürdü

ve iki elini de öptü. Sonra da yerine oturarak sırtını sandalyeye yasladı.

Nana kıpırdamadan masanın kenarında kalakalmıştı.

"Bu dikkatle tahlil etmemiz gereken yeni bir durumdur," derken Oliver'ın

sesi çok sakin; ama kararlı çıkmıştı...

Oliver'ın, o akşam Gran'le konuşması gerekiyordu. Bir fırsatını bularak

onu yanındaki sandalyeye davet etti. Handaki hesabı konusundaki konuşmanın

uzun sürmesine izin vermemişti. Yardımcı olmak başka şeydi, hesap ödemek

başka şey.

Sonra ertesi sabah çok erken saatte bir arabanın gelerek eşyalarını

Tireless'a taşıyacağını, sadece günlük giyimini orada bırakacağını söyledi.

"Bu gece burada yatacağım. Ama sabah çok erken çıkacağım. Öğleye

doğru sular yükselir. Bu akşamki rüzgâr, İspanya'ya doğru yol alacak bir geminin

yelkenlerini doldurmak için çok uygun..."

Gran dertli bir şekilde başını salladı. "Size çok şey borçluyuz Kaptan

Worthy."

"Bana hiçbir borcunuz yok. Karada olduğum bir zamanı bu kadar güzel

geçirdiğimi hiç hatırlamıyorum. İnanın bu bana yeter."

Gran'le konuşacakları bitince bavulunu hazırlamak için odasına çıkarken.

Nana görünürde yoktu. Ama Pete'in holde onu kapısının önünde beklediğini

gördü.

"Sör, bir dakikanızı alabilir miyim?"

"Elbette Pete. Burada olduğum sürece bana gösterdiğin yakınlık için, ben

de sana teşekkür etmek istiyordum zaten."

İçten bir şekilde gülümsemişti Pete. "Aman efendim, benim güçsüz

katkımın, sizin yaptıklarınız yanında esamisi mi okunur?"

"Onları içten gelerek yaptım Pete. Benim bunları yapabilecek gücüm ve

imkânım var."

"Bana son bir iyilik yapar mısınız. Kaptan?"

"Gücüm dâhilindiyse, elbette."

"Gücünüz dâhilinde. Kaptan. Nana'yla ilgili..."

"Tamam, o zaman yaparım."

"Berth'den buraya geldiği günden beri, bu akşam belediye binasında

yapılacak olan dini ayine onu ben götürmüşümdür."

"Bugün belediyenin önünden geçerken bu akşam çalacakları parçalar için

prova yapıyorlardı."

"Nana, o tür melodileri dinlemeyi çok sever. Ben yine de götürmek

isterim. Ama biliyorsunuz artirit yüzünden yürümekte zorlanıyorum. Soğuk

hava da hiç iyi gelmiyor. Acaba bu akşamki ayine onu siz götürür müydünüz?"

Sonlara doğru sesi titremeye başlamıştı.

"Benim için zevk olur, Pete." Pete'in bundan ne anlam çıkaracağına

aldırmadan sordu. "Acaba Gran buna nasıl bakar..."

"Eh, hiç aldırmaz diyemem. Ama ben onu idare ederim. O işi siz bana

bırakın." Bundan eminmiş gibi konuşmasına karşın sıkıntılı bir hali vardı. Oliver

odasının kapısını açarak, "İçeri gel Pete. Orada konuşalım." Pete'i masanın

kenarındaki sandalyeye oturtup, kendisi de karşısına geçti.

"Gran'in; benim Nana üzerinde bazı niyetlerim olduğundan

şüphelendiğini biliyorum." Çok açıkça konuşmaya niyetli olduğu belliydi.

"Aslında yok. Daha yıllar önce evlenmemeye ve kimseye böyle bir izlenim

vermemeye karar vermiştim."

Yerinde rahat duramayacağını anlayınca kalkıp odada dolaşmaya başladı.

Sonunda Pete'in önünde durdu. Ne düşündüğünü belli etmeden bir süre yaşlı

adama baktı. "Gran'in kızını tanıdın mı?"

Pete başını olumsuz anlamda salladı. "Gran'in yanında doksan bir yılında

çalışmaya başladım. Nana o zaman üç yaşındaydı. Ondan daha tatlı bir kız

görmüş olamazsınız."

"Görmeye gerek yok. Bunu tahmin etmek o kadar kolay ki..."

Pete o günleri hatırlar gibi gülüyordu. "Saçları o zaman da kısaydı. Ve

daha da kıvırcıktı. Gran nereye gitse onu da yanında götürürdü. Mulberry için

alışverişi hep ikisi beraber yapardı. Gran'in büyük, Nana'nın ise boyuna göre

küçük bir sepeti vardı. Alacakları bir şey olmayan dükkânlara bile uğrayıp,

esnafın hatırını sorarlardı. Daha o günden herkesin gönlünü kazanmasını

bilmişti küçük Nana."

Benimkini de kazandı zaten...

"Bath'e gitmesi meselesi ortaya çıkınca. Nana neredeyse kovalarla ağladı.

Aslında Gran de; ona hiç hissettirmeden, yalnız olduğu zamanlarda neredeyse

onun kadar ağlamıştır. Ama Nana'nın ilerisi ve iyiliği için bağrına taş bastı,

zorlayarak da olsa, onu o mühim mektebe yolladı. Gran'in hayatının en büyük

korkusu; torununun da kızı gibi, alçak bir denizciye gönül vermesi olmuştur. O

Lort Rat denen alçak herifin Rachel'e yaptığının, Nana'nın da başına

gelmesinden her zaman korkmuş, böyle bir şey olmasın diye bütün önlemleri

almıştır.

"Rat dediğin Ratliffe olmalı, öyle değil mi?"

"Evet. Yoksa o şerefsizi tanıyor musunuz?"

"Pek sayılmaz. Onu donanma komutanlığında görmüşlüğüm olmuştur."

Pete'in bundan öte bir şey bilmesi için bir neden yoktu. Bir yolunu bulup ona

rapor etmekten kurtulmalı, bir başka kişiye bağlanmalıyım...

"Bugünlerde Nana'nın canı çok sıkkın. Sizin de öyle ya..."

Adam açık sözlü... Aslında bunu inkâr edebilirim. Ama adamın içimi

gördüğü belli. O zaman inkârın ne anlamı var ki?

"Evet," demekle yetindi.

"Bana kalırsa onunla evlenmeniz gerekiyor. Tabi babası alenen

bilinmeyen insanlara karşı vazgeçilmez bir önyargınız yoksa..."

Açık sözlü dediysek, işin bokunu çıkar demedik...

"Konu bu değil Pete. Bunu yapamayacak olmamım nedeni; onun gibi

tatlı, iyi bir insanı günün birinde, hem de uzak olmayan bir tarihte dul bırakmak

istemememdir. Hayatımda pek çok dul kadın gördüm. Pek çoğuna da mektup

yazarak, dul kaldıkları haberini vermek durumunda kaldım. Yakınları için

elbette önemi yoktu; ama tek tesellim ölümlerinin çok ani ve fazla çekmeden

olmasıydı."

Kelimeler Oliver'ın ağzından dökülür gibi çıkıyordu. "Denizde ölümün

nasıl olduğunu ve bunun yakınlarına olan etkisini biliyor olman gerekir. Bunu;

Nana kadar sevdiğim bir kadına yakışan bir son olarak görmemi benden

bekleme."

Pete bir süre Kaptana baktı. "Bu tehlikeyi göze almalısınız, Kaptan. Sizsiz

yaşamak onun için, yaşarken ölmek demektir. O size öylesine âşık."

"Nana bana gerçek anlamda âşık olamaz. Bende âşık olacak ne bulmuş

olabilir ki? Kendimi çok yaşlı biri olarak görüyorum. Ve bana ihtiyacı olacağı

zamanlarda yanında olamayacağım."

"Size uzaktan bakıyorum Sör. Nana ile olduğunuz, konuştuğunuz

zamanlarda hiç de yaşlı biri gibi görünmüyorsunuz."

"Lânet ola senin o bakışlarına..."

Pete bu söze aldırmadığını göstererek omuz silkti. "Bakın ben sizin

gemideki denizcilerinizden biri değilim. Bu nedenle de istediğim gibi

konuşmaya hakkım var. Kadınlar hakkında bilmeniz gereken bir şey var. Onlar,

beklemek konusunda biz erkeklere benzemez. Beklemesini iyi bilirler. Hatta

bekledikleri çok sevdikleri biriyse, bundan zevk bile alırlar. Bakışlarından

anladığım kadarıyla sizi beklemek bile onun için büyük ödül olacaktır."

Bir süre hiç konuşmadan birbirlerine baktılar. Sonunda Pete, konuşmanın

bittiğini gösterir bir şekilde elini masaya vurdu. "Bu sizin hayatınız, Sör. Ama

onu hiç olmazsa bu akşamki törene götürün." Kapıdan çıkarken döndü. "Ama

sıkı giyinin..."

Oliver, Pete'in sözünü dinledi. Nana'ya onu törene Pete'in değil de

kendisinin götüreceğini söylediği zaman Nana hiç şaşırmamıştı. Sadece son

günlerde renklenmeye başlayan yanakları biraz daha kızarmıştı. Kahverengi

gözlerindeki pırıltı da görülecek şeydi. Bir insanın gözleri nasıl olur da bu kadar

canlı bakabilirdi?

Mutfağa girdiği sırada Nana, haşlanmış patatesleri ufak bir pakete

yerleştiriyordu. Üzerindeki kıyafetin bir özelliği yoktu. O zaman Nana'nın bütün

kıyafetlerini Bath'de bırakıp Plymouth'a sadece üzerindeki elbiselerle gelmiş

olduğunu hatırladı.

Oliver ona kolunu uzattı. Nana mahcup ve çekingen bir havada koluna

girdi. Oliver'ın burnuna onun gül kokusu gelmişti bir anda. Bir insanın devamlı

gül kokamayacağını düşünerek, bunun onun kullandığı sabunun kokusu

olduğunu düşündü.

Oliver yürürken sık sık yüzünü rüzgâra çevirip, rüzgârın yönünün denize

açılmaya hâlâ uygun olup olmadığını kontrol ihtiyacı hissediyordu.

Belediye binasının önündeki topluluğa geldiklerinde Oliver, Nana'ya yol

vererek, "Sen içeriye gir beni orada bekle. Ben kuyruğa gireyim," dedi.

Ama Nana kıpırdamamıştı. "Hayır. Pete size söylemedi mi?"

"Neyi?"

"Biz hiç içeri girmeyiz. Onun için bilet almanıza gerek yok. Haşlanmış

patatesleri yanımda getirmemim neden de bu." Nereye gidileceğini göstermek

için onun elinden tutarak önden yürümeye başladı.

Oliver hayatında ilk kez birinin yönlendirmesiyle bilmediği bir tarafa

gidiyordu. Bilinmeyen yere doğru bu el ele yürüyüşün, hayat boyu devam

etmesini ister gibiydi.

Sonunda binanın yanına dönüp, koronun giriş ve çıkışına en yakın olan

basamaklara gelmişlerdi. Nana, Oliver'ın elini bırakarak basamaklardan birine

oturarak, oturması için Oliver'a yanındaki yeri gösterdi.

"Çok yağmurlu olmayan havalarda havalandırma için bu kapıyı aralık

bıraktıklarından, koronun sesi içeriden çok daha iyi duyulur buradan.

Cattewater'in buradan görünümü enfestir."

Oliver, Nana'nın yanına olurdu. İçeride kalabalığın itiş kakışı içinde

olmaktansa, açık havada diz dize oturmaları Oliver'ın kendisini cennet

bahçelerinde hissetmesine neden olmuştu.

Böyle bir fırsatı heba etmek yerine iki insanın mutlu olması elinde, diye

düşündü. Hatta üç insanın... O akşamki konuşmalarından sonra; Nana ile bir

beraberlik ihtimalinin yaşlı Pete 'i ne kadar mutlu edeceğini görmüştü...

"Biraz ayağa kalkar mısın? Sanırım açık havada olmamızın tek sakıncası

bu soğuk hava. Kendimizi bu soğuktan korumalıyız." Sırtındaki paltoyu, ikisini

de saracak şekilde arkalarından geçirdikten sonra etekleri altlarına gelecek

şekle getirip yeniden oturdular. Bu sırada kolunu Nana'nın omzundan atarak

paltonun içine sığmalarını da sağlamıştı. "Böylesi daha iyi," dedi." Vücutları

şartların gereği birbirine yapıştığına göre, böylesi çok iyiydi...

Nana bu yakınlığa tepki gösterebilirdi. Ama onun da hayatından memnun

olduğu halinden belliydi. O sırada koronun giriş kapısı; Nana'nın söylediği gibi

aralanmış ve koro çalmaya başlamıştı. Kolu, Nana'nın omzunda, gözleri

aşağıdaki enfes manzarada dinlediği Handel rüya gibi bir şeydi. Bir de Nana'dan

gelen gül kokusu da eklenince sormadan edemedi. "Nana saçlarını gülle mi

yıkarsın sen?"

Nana ses çıkarmadan kıs kıs güldü. "Neredeyse. Gran bahçedeki güllerin

dış yapraklarını toplayıp benim için kurutur."

Açık kapıya iyice yakın olan biri, "Şiişşt," diyerek onları sessiz olmaları

konusunda uyardı.

"Bu benim perukçum. Sessiz olalım. Yoksa gelecek yıl burada oturmama

izin vermezler."

"O zaman gelecek yıl biz de içeriye gireriz." Oliver bu sözlerin kendisi

açısından olmadık bir vaat olduğunu geç fark etmişti. Sonra bir süre hiç

konuşmadılar. Ama bu arada Nana da kolunu uzatarak onun beline dolamıştı.

Onu içine sokmak ister gibi bir hareketti bu. Tıpkı birkaç gün önce kapının

önünde birbirilerine sarıldıkları anda olduğu gibi.

Bu kadına dayanabilmesi mümkün değildi. Yüzünü ona çevirerek

yaklaştırdı. Koronun, parçanın finalini çalmaya başladığı sırada dudakları

birleşmişti. Sakin ve uzun bir öpüşme olmuştu bu. Nana'nın eli ağır ağır Oliver'ın

yüzüne uzandı. Oradan saçları arasına girdi.

Oliver da onun yüzünü okşamaya başlamıştı. Sert ve soğuk ellerinin;

yumuşak, pürüzsüz ve sıcak tene temasının genç adamın sistemi üzerindeki

etkisi, hâkim olmakta zorlanacağı derecede şiddetliydi. Bu konudaki en büyük

şansı o sırada handa olmamalarıydı.

Soluksuz kalıncaya kadar devam etti öpüşmeleri. Oliver hafif çekilerek

ona baktı. Karşısında hoş, çekingen bir kız değil, her şeye hazır muhteşem bir

kadın duruyordu. Oliver'ın içinde de bir şeyler değişmişti. Hem sadece geçici bir

cinsel arzu değil, unutulması mümkün olmayan, kalıcı bir beraberlik arzusuydu

bu.

Nana ise biraz önce neler olduğunu yeni yeni idrak ediyor gibi elleriyle

yüzünü kapatmıştı, Oliver ona bakarken. "Bunu; arada bir de olsa yaptığımı

zannetmenizi istemem," derken utançtan çok, onun kalbindeki özel yerini

göstermek istediği belliydi. Evet, Kaptan Worthy, onun için çok özel biriydi.

"İlk defa mı?"

Başıyla onu onayladıktan sonra, bir şeyleri hatırlamış gibi, "Hayır,"

demişti başını sallayarak. Pym'in okulundayken bir çocuğun beni öpmesine ses

çıkartmamıştım." Sesi fısıltı halinde çıkıyordu. Ama o, buna benzer bir şey

değildi..." Onun bu samimi cevabı, Oliver'ın cinsel duygularını kamçılamak

yerine, Nana hakkındaki olumlu duygularının ne kadar yerinde olduğunu

göstermişti. Aslında Nana bilerek ya da bilmeyerek çok kıymetli bir şey

bağışlamıştı ona.

Kaptan Worthy'nin içinde bir saatin tik takları çalışmaya başlamıştı. Bu tik

taklar ertesi sabah limandan ayrılma vakti geldiğinde, kulakları sağır edecek bir

hale gelebilirdi. Ve bu uyarıcı, bir anlamda korkutucu saatin sesine acaba

Tireless’la limandan ayrılıncaya kadar dayanabilecek miydi, yoksa işin bir

yerinde pes mi edecekti?

Her şeyden önce bir daha hiçbir zaman Handel'i bu kadar engin bir zevkle

dinleyemeyecek, belki de o notalardan bundan sonra nefret edecekti. Kanaldaki

görevine bu kadar isteksiz bir şekilde gideceğini düşünemezdi. Ama o anda

rüzgârın yön değiştirmesini ve İspanya'ya doğru yelken açmasını imkânsız hale

getirecek bir fırtınanın patlamasını istiyordu.

Ay bile oyun oynuyordu ona. Müthiş bir mehtap çayırların yeşili

üzerinden süzülüp, denizin mavisini hayal edilemeyecek bir hoşlukla

aydınlatıyordu. Her şey, her ses, rüzgârın tarlaları yalayarak denize ulaşması;

her şey, ama her şey o geceyi unutulmaz yapıyordu.

Harbin ortasında iki ufak nokta olmalarına karşın kendilerini dünyanın

merkezi gibi hissettikleri, birbirlerine bakışlarından belli oluyordu. Saatleri değil

saniyeleri durdurmak, o anı sonsuza dek uzatmak istiyor gibiydiler. Sanki yarın

hiçbir zaman olmayacaktı...

Koro haleluyayı çalarken, "Ayağa kalkmalıyız," dedi Nana dudaklarını

Oliver'dan çok az uzaklaştırmıştı. İkisi de gülmeye başlamışlardı.

Nana bir eliyle kendi ağzını kapatırken, diğer elini Oliver'ın dudaklarına

götürdü. Oliver teker teker onun parmaklarını öperek Nana'yı da kendisiyle

beraber ayağa kaldırdı. Hâlâ Oliver'ın paltosu içindeydiler.

Oliver vücutlarının birbirine fazla yaklaştırmamaları gerektiğini düşündü.

Sertliğinin Nana'yı rahatsız edeceğinden endişe ediyordu.

Paltoyu Nana'nın sırtından aldı. "Eve gitme saati geldi." Ama daha o anda

ev diye nereden bahsettiğini anlayamamıştı. Onun klâsik anlamda bir evi hiçbir

zaman olmamıştı. Demek ki içinde o ana kadar hissetmediği bir gizli özlem

vardı.

Oliver, yürürlerken dağılan insanlardan olabildiğince uzakta kalmalarına

özen gösteriyordu. Nana'nın karşılaşacağı hiçbir ahbabıyla konuşmasına bile

tahammül edecek durumda değildi.

Belki de hiçbir zaman göremeyecek şekilde ondan ayrılmasına sadece

saatler kalmıştı. Bunun tek bir saniyesini bile bir başkasıyla paylaşamazdı. Siz

Plymouth'lular onun yüzünü her zaman görebilir, onun tatlı sesini her zaman

duyabilirsiniz. Ama benim bunun için sadece birkaç saatim kaldı...

Yağmur çiselemeye başlamıştı. Nana'yı yine paltosunun içine aldı. Nana

da kolunu yine onun beline doladı. Yemek yerken onu seyretmesi, Tireless’dan

bahsettiği anlarda onu merakla dinlemesi, hastayken onun yanında oturup, ona

su vermesi, hele hele gece onun kapısının önünde portatif bir yatakta

sabahlaması... Bütün bunlar onun ideal bir denizci karısı olacağının

göstergeleriydi.

Bir de o akşamki öpüşmeleri... Birkaç saat sonra bunların hepsine sırtını

dönüp savaşmak için denize açılacaktı...

Mulberry'ye girdiklerinde; girişi loş bir şekilde aydınlatan ufak bir gaz

lambasından başka bir hayat işareti yoktu.

Nana süzülür gibi bir hareketle onun paltosunun altından çıktı.

Merdivenin dibinde dururlarken Oliver'ın omzuna dokundu. Oliver bunun ne

demek olduğunu anlamıştı. Ona doğru eğilince Nana onu yanağından öptü.

"İyi geceler Kaptan Worthy. Sizinle beraber yukarıya, odanıza gelmeyi ne

kadar istediğimi sanırım söylememe gerek yok. Ama bunun eninde sonunda

sizin ve dahası anneannemin kalbini kıracağını biliyorum."

Nana'nın bu açıklığı Oliver'ın buruk bir şekilde tebessüm etmesine neden

olmuştu. Nana'yı alnından öptü. "Senden böyle bir şeyi talep edecek değildim,

hayatım. Bunu ne kadar çok istersem isteyeyim. Üstelik bunu sadece sana değil,

sana olduğu kadar Gran'e de yapamam.

"Ne garip iki insanız böyle..."

"İyi bir çiftiz..." Nana'nın bunu inanarak söylediği belliydi. Sesinin

tatlılığına, bu sefer içtenliği de katılmıştı. Oliver bir anda içini bir mutluluğun

kapladığını hissetti. Demek ki neye sırt çevirdiklerini, neyi teptiklerini ikisi de

biliyordu. Böyle bir acıyı da olsa, bir şeyleri paylaşıyor olmaları, bu kadarı bile

ayrılmaya giden iki insan için büyük zenginlikti...

Nana'yı bir daha kendisine çekti. Genç kadının buna en ufak bir direnci

olmamıştı. Vücudunda hiç kemik yokmuşçasına vermişti vücudunu Oliver'ın

kollarına.

"Bir şey daha var," diye fısıldadı saçlarının arasına. "Bana öyle geliyor ki;

bu son bir saat içinde ve George Frideric Handel'i dinlerken, bana Oliver diye

hitap etmeyi arzulamış olmalısın. Bazı istekler insanın ne kadar içinde olursa

olsun, ortaya çıkmaları için olayların onlara yardımcı olması gerekir. Sanırım

bunu sen de kabul edersin..."

Oliver onun güldüğünü, göğsündeki başının sallanmasından fark etmişti.

"Haklısın, Oliver..."

"İşte böylesi çok daha iyi." Omuzlarından tutarak onu kendisinden bir kol

mesafesi kadar uzaklaştırmıştı. "Senden bir şey daha isteyeceğim. Ama

önceden peki diyeceğini söyle bana."

"Hiçbir aklı başında kadın; ne için söz verdiğini bilmeden, böyle bir söz

vermez."

"Ama sen vermelisin."

Nana belli bir tereddütten sonra, "Pekala," dedi.

"Yarın sabah giderken beni uğurlamaya kalkma. Bu ikimiz için de çok zor

olur."

Nana, verdiği sözün de zorlamasıyla, söylediğine pek inanmayan bir

havada, "Denerim," dedi.

"Ve şimdi odana git. Hem de arkana hiç bakmadan."

Nana onun bu sözünü tutmuştu. Hafif sallanır adımlarla koridorda

yürürken, bundan önce bir kere daha yaptığı gibi duvara dayanarak, arkasına

hiç bakmadan yürümüş ve koridorun ucunda kaybolmuştu. Duvara dayanarak

yürümesinin ardından ne yapacağını biliyordu, Oliver. İçinin parçalandığını

hissetti. Ama arkasından gidemezdi...

Uyumasına imkân yoktu. Yatağa uzanıp ellerini başının altında bağladı.

Eleanor Massie'ye âşık olma nedenlerini düşünmeye başladı. Bu savaştan sağ

olarak çıkmanı gerekiyor. Onunla evlenmeyi ve ondan çocuklarımın olmasını

istiyorum...

Saat üçte kalkarak son eşyalarını da topladı. Odayı gözden geçirdi. Eski

püskü; ama rahat eşyalardan oluşmuştu, bu oda. Penceresinden; bazen dost,

bazen düşman olan deniz görünüyordu.

Paltosunu giyip, eşya torbasını sırtına aldı. Merdivenlerden yavaşça inip

holde bir an durdu. Nana sözünü kısmen tutmuş sayılırdı. Holdeki divanın

üzerine kıvrılmış uyuyordu.

Fanustan gelen ışık, Nana'nın yüzünü hafifçe aydınlatıyordu. Ona biraz

daha yakından baktı. Yüzünde gözyaşlarının izi vardı. Ağlamaktan perişan

düşmüş olmalıydı.

"Tanrı seni korusun, aşkım..." Fısıltı halindeydi sesi. "Bir daha birbirimizi

görüp görmeyeceğimizi Allah bilir." Sırtındaki paltoyu çıkartarak, onun üstünü

örttü. Gemide nasıl olsa bir başka paltosu vardı. Nana hafifçe hareket etmiş

ama uyanmamıştı.

Gemisi onu yelken açmaya hazır bir şekilde limanda bekliyordu. Adamları

onu çıkartacaklardı firkateyne. Ve hayat devam edecekti.

Bu kısa zaman içinde onu bekleyen, o kadar çok şey değişmişti ki...

~ON BİRİNCİ BÖLÜM~

NANA O sabah uyandığında, sırtında Kaptan Worthy kokan paltoyu

hissetti. Birkaç derin nefes aldıktan sonra ağlamaya başladı. Paltoyu yavaşça

üzerinden sıyırdı. Kaptan nasıl olmuştu da merdivenlerden o kadar sessiz

inebilmiş, onun üstünü paltosuyla örtmüş ve onu uyandırmadan sessizce çıkıp

gidebilmişti.

Sonunda çekip gidecek birine nasıl da âşık oldum? Sonra onu daha da

rahatsız edecek bir şeyi aklına getirmişti. Üstelik bir tek kere olsun, beni

sevdiğini söylemeyen birine... Ama bu normaldi. Kraliyet donanmasının bir

kaptanı herhalde bir piçi sevecek değildi...

Onun bu kadar üzülmesinin Gran'i kahredeceğini düşünerek, bu

görüntüden bir an önce kurtulması gerekiyordu. Plymouth'dan, Bath'e gitmek

üzere yola çıktığı günlerde de çok ağlardı. Bayan Pym'in okulunun olduğu yer

hiçbir bakımdan Plymouth'a benzemezdi. Okul da, Mulberry Han'a benzemezdi.

Kim bilir kaç kadın, kocasının denize açılmasının arkasından bu kadar

ağlamıştı. Bu, kadınların kaderi olmalıydı.

Ama ben daha evli bile değilim. Beni bu adama bağlayan hiçbir şey yok...

Yine de o hiçbir zaman aklımdan çıkmayacak. Hem de verilmiş hiçbir söz, vaat,

yüzük, teklif, aşk sözcüğü de yokken aramızda. Ne de Mulberry’de geçen bir iki

haftadan başka bir geçmişimiz yokken.

Bildiği, daha doğrusu tahmin ettiği bir şey vardı Kaptan Worthy için.

Birçok denizci gibi onun da elbette her limanda bir sevgilisi ya da bir kadını

vardı.

Göz pınarları kurumuş bir şekilde orada karanlıkta yatarken, Ratliffe, onu

bırakıp denize açıldığı zaman, annesinin de kendisi kadar üzülüp üzülmediğini

merak etti. Benim hiç olmazsa annem gibi panik yapmam için karnımda

taşıdığım bir bebeğim yok... Bu açıdan bakıldığında tarih tekerrür etmemişti...

Saatin kaç olduğunu bilmiyordu. Ama birazdan Sal'ın kalkarak mutfakta

ateşi yakıp kahvaltıyı hazırlamaya başlayacağından emindi. Gran'in ise onu

burada, bu vaziyette bulmaması gerekirdi.

Nana odasına giderken kaptanın paltosunu da yanına aldı. Onu yatağının

ucuna koyar ve akşamları ona sarılarak yatardı. Kahvaltıda uyur gezer gibi

olmasının bir sakıncası yoktu. Üstelik müşterilerine gülümseyebilirdi bile.

Onların her birini seviyordu. Onlar bu hanın yaşamasının ümit kaynağıydı.

Kahvaltı ve sonrasında neşeli görünmek için büyük gayret sarf etmiş ve

bunda bir dereceye kadar başarılı da olmuştu. Sonra müşterilerin odalarının

temizlenmesi işi vardı. Bu onu oyalayacak, fazla bir şey düşünmesine mani

olacaktı.

Allahtan Kaptanın odasına Sal girmişti. Böylece o odayı o boş haliyle

görmek zorunda kalmadı. Diğer odalarda fazla bir sorun yoktu.

Bay Lefebvre zaten odasına girilmesine izin vermiyor, kendi işini kendisi

görüyordu. Diğer odaların temizliği de fazla bir şey değildi. Bunun altından

kalkmasını bileceğim, dedi belki de onuncu kez.

Öğlene doğru Kaptana verdiği sözün onu Mulberry'den uğurlamamak

olduğunu hatırladı. Üç katı bir koşu inerek odasına girip paltosunu sırtına

geçirdikten sonra handan koşarcasına çıktı.

Tireless limandan ayrılırken ona uzaktan el sallamasında bir sakınca

yoktu. Kaptana bu konuda söz vermemişti.

Kadınlar, sevgililerin gemileri karşılamak ve uğurlamak için limana akın

ettiklerini biliyordu. Buraların insanları için bu doğal bir şeydi.

Yüzünü rüzgâra döndü ve güneyden olabildiğince hızlı eserek, Tireless 'ın

yelkenlerini doldurması için dua etti.

Limana yaklaştığında garip görünmemesi için ağır adımlarla limanda

geminin denize açılmasını bekleyen insanların arasına karıştı. Bu konuda

yeterince deneyim sahibi olan Bay Brittle'ın karısı onu görmüştü. El sallayarak

onu yanına çağırdı. "Gel, güzelim gel de el sallayalım şunlara."

Aslında bu kadınla aralarında bir yakınlık yoktu. Ama onun gösterdiği

yakınlığa suya atılmış bir simide sarılır gibi sarılıvermişti.

Bayan Brittle da onu çocuğu gibi görüyor olacak ki, kollarını açarak, "Sana

her geçen gün bu işe alışıldığını ve ayrılmanın kolaylaştığını söylemek isterdim.

Ama yalan söylemenin ne anlamı var ki? Her seferinde, bir evvelinden daha zor

oluyor. Şu anda sevgili Daniel, muhtemelen denizcilere yelkenleri yavaş yavaş

fora etmeleri için emirler veriyordur."

Elini gözlerinin üzerine koyarak gemiyi ve hatta belki de sevgili Daniel'i

daha iyi görebilmek için gözlerini kısarak Tireless 'a bakmaya başlamıştı.

Nana sormaya utanmasına karşın kendisini tutamadı. "Kaptan Worthy ne

yapıyor olabilir?"

"Bazı kaptanlar limandan çıkma işini birinci yardımcılarına bırakır. Ama

eminim Kaptan Worthy şu anda dümendedir. Gemisi açılmadan önce kimseye

vermez o manevra işini."

"Adamlarına güvenmez mi?"

Bayan Brittle, Nana'nın omzundaki kolunu biraz da sıkıştırarak kızı

kendisine çekti. "O, adamlarına diğer kaptanlardan çok daha fazla güvenir.

Daniel'e bakılırsa onun gibi bir kaptan bulmak mümkün değildir. Ama bu işi o

kadar çok sever ki; her limandan çıkışında o dümene hasret kaldığı için onu

kimseye bırakmaz. Liman gözden kayboluncaya kadar bu işin zevkini çıkarır.

Sonra adamları geçer dümene."

İnşallah gemide başka bir paltosu vardır, diye düşündü Nana. Keşke ona

yara lapası yapmasını öğretseydim. İhtiyacı olursa kim yapacak ki ona bunu.

Aslında keşke o buradayken çok daha başka şeyler de yapabilseydik...

Geminin limandan uzaklaşmasını seyrederken, hiç fark etmeden biraz

daha yaklaşmışlardı birbirlerine. "Kaç zamandır bu limana gelirsiniz?"

Kadın acı acı gülmüştü. "Otuz yıldır. Genellikle bu limana döner,

ihtiyaçları buradan karşılarlar." Biraz ileride duran şık bir kadını gösterdi.

"Bayan Proudy'nin bu sadece ikinci seferi, zavallı kadın..."

"Ona bir şeyler söylememiz gerekir mi? Bir yakınlık göstermemiz..."

Bayan Brittle başını sallamıştı. "Gerek yok. Ben birkaç kere denedim. O

bizlere benzemez. Babası bir Barondur. Burnundan kıl aldırmaz, o."

Ben de bir Vikontun piçiyim... Tireless görünmez oluncaya kadar gözlerini

ondan ayırmadan ufka bakmışlardı. Sonra tepeden aşağıya yürüdüler.

"Siz Torquay'da mı yaşıyorsunuz?"

"Evet, tatlım. Evimiz To Koyuna bakar. Havuza çekilmeyeceği zamanlar

Tireless, genellikle o koya demirler. Dört çocuğumuz var."

"Zaman zaman sizi ziyaret edebilir miyim?"

"Kendini ne zaman yalnız hissedersen kapım sana açık olacaktır. Sana chiwag

yaparım."

Kendimi daha şimdiden yalnız hissediyorum... Birbirlerine iyilikler

dileyerek ayrıldılar...

Tireless'ın limandan ayrılmasından sonra, hana birkaç müşteri daha

gelmişti. Han kalabalıklaştıkça işler artıyordu. Bunun iyi tarafı sadece hanın

yeniden yaşamaya başlaması değil; aynı zamanda Nana'nın, Kaptanı düşündüğü

zamanların ne de olsa azalmasıydı. Boş kaldığı her an ondan başka şey

düşünmüyor, akşamları olabildiğince erken odasına çekilerek. Kaptanın

paltosuna sarınarak yattıktan sonra ağlaya ağlaya uyuyordu.

İşin kötüsü Gran'i aldatmasının mümkün olmamasıydı. Bir öğleden sonra;

kaptan bir daha gelecek olursa o kapıdan girecek diye ana kapının tokmağını

eskitecek kadar parlatırken arkasını döndüğünde Gran'in ona baktığını gördü.

"O işi biraz daha sürdürürsen tokmakta bir delik açılacak," derken Gran'in

sesi hırıltılı ama yine de yumuşak çıkmıştı.

Nana yapay bir şekilde de olsa gülmeyi becermişti. "Aptallığımdan

olacak..."

Gran ona cevap vermeden, "Hesaplara bakıyordum da, görünüşe

bakılırsa bu Noel iyi bir para kazanmamız mümkün olacak," dedi. "İlkbahar için

muslin bir elbise mi istersin, başka bir şey mi?"

"Kaptan Worthy..." Nana'nın ağzından kaçmıştı bu iki kelime. Hem de en

yanlış kişiye. Ne söylediğini fark edince de eliyle ağzını kapatmıştı, Nana. Gran'in

buna tepkisinin ne olacağını bilemiyordu. "Aman tanrım, Gran..."

Bir süre sonra kendisini Gran'in kucağında ağlarken buldu. Gözyaşları

kuruyuncaya kadar ağlamıştı. Sonunda Gran'in önlüğünde kuru kalmış bir yer

bularak gözlerini kuruladı. Bu durumdan kimsenin haberi olup olmadığını

bilemiyordu. Sonunda anneannesinin yüzüne bakacak cesareti buldu

kendisinde. "Gran lütfen şunu bil ki; senin utanacağın ve üzüleceğin hiçbir şey

geçmedi aramızda..."

Gran'in bir anda rahatladığını anlamamak için onu hiç tanımak

gerekmezdi. "İstemedim de değil Gran." Doğrularak ona sarıldı. "Düşünmüş,

istemiş bile olduğum için umarım benden utanmazsın."

Gran'in yüzündeki ciddi ifade devam ederken. Nana ondan hiç

beklemediği bir tepki almıştı. "Hiçbir zaman," demişti yaşlı kadın. "Sen benim

her şeyimsin. Ve sana her zaman güvendim." Garip bir şekilde gülümsemişti

torununa. "Zor ve düşündürücü bir durum da olsa, sana hep güvendim."

Nana dertli bir şekilde içini çekti. "İşin kötüsü." derken, Gran'in elini

tutmuştu. "Elimde azıcık bir ekstra param olsa. Bay Lefebvre'den benim bir

portremi yapmasını isteyip o resmi Kaptan Worthy'ye yollamak istiyorum."

Gran ciddi nazarlarla torununa bakmaya devam etti. "Ona herhangi bir

konuda söz verdin mi?"

"Hiçbir konuda. Aslında onun hakkımda ne düşündüğünü bile

bilmiyorum. Ama yine de bir resmimin onda olmasını istiyorum."

"Uygun olmaz."

"Biliyorum. Ama yine de istiyorum." Başını Gran'in omzuna dayadı.

"Peki, ona bir resmini yollayabilirsin. Biliyorum o çok yalnız bir adam..."

O gün öğleden sonra sıkıla sıkıla Bay Lefebvre'ye yaklaşmıştı.

"İstediğim sadece ufak bir resim. Hatta belki de, Sal'ın portresini çizdikten

sonra, çizdiğiniz benim resmim bile olabilir."

"Hayır, o olmaz."

"Ama benim fazla param yok."

"Bunu isteme şeklinize bakınca hiç kimse sizin bu kadarcık bir isteğinizi

geri çeviremez Madam."

Lefebvre onunla Belediye binasının yanındaki yere gitti. Kaptan

Worthy'nin verdiği paltoyu yere sererek üzerine oturan Nana, resminin orada

çizilmesini istedi.

Nana, akşam odasına çekildiğine ona bir iki satırlık bir not yollamasının da

gerektiğini düşündü. Yazdığı ilk şey, "Sayın Kaptan," olmuştu. Ona Oliver diye

hitap edemeyeceğini biliyordu. Tireless limandan ayrılırken kendisinin de Bayan

Brittle ile birlikte, gemiye el salladığını yazdı ve ona bol şans dileyerek notu,

Arkadaşınız Nana diye imzaladı.

Aslında bunun çok ruhsuz birkaç satır olduğunu biliyordu. Ama gerçek

duygularının anlaşılmasını istemezdi. Kalbimin sahibisin, diyemezdi ya bu notla.

Bulduğu bir zarfa resmi ve notu koyarken. Sizi tanımadan önce kalbimin

böyle bir aşka yer açacak kadar büyiik olabileceğini hiç düşünmemiştim. Oliver

Worthy keşke sana lâyık olabilseydim...

Bu mektubu ve resmi ona nasıl ulaştırabileceğini bilemiyordu. Bunun için

bir suç ortağına ihtiyacı olduğu kesindi. Bu suç ortağını bulmakta zorluk

çekmemişti. Bunun için ideal kişi Pete'di.

"Onun buradan nereye gittiğini biliyor musun?" diye sormuştu Pete.

"Ferrol. Ama bunu postaya verecek kadar param yok."

"Paraya da, postaya da ihtiyaç yok. Limanda bulunan o ufak harp gemisi

var ya; bunu onun kaptanına veririm. O Kaptan Worthy'ye ulaştırır."

"Ya o gemi Ferrol'a uğramayacaksa?" Kendisi bir yol düşünemediği için

sonunda bu şansını denemesi gerektiğini düşünüyordu.

"Sen merak etme. O teknenin kaptanı olan Kaptan Dennison ve

Worhy'nin iyi arkadaş oldukları belli. O bu zarfı Kaptan Wothy'ye nasıl

ulaştıracağını bilir."

Pete zarfı alıp limana doğru yürümeye başlayınca, Nana birkaç kere onun

arkasından bağırıp geri çağırmayı düşünmüştü. "Ama onda sadece bir resmim

olmasını istiyorum." diye mırıldandığı anda, Pete gözden kaybolmuştu bile.

içinde bulunduğu çok kötü ruh haline rağmen; Noel o yıl, Nana için

geçmiş yıllara oranla çok daha iyi geçmişti. Mulberry'de hiç müşteri kalmadığı

için Gran, Pete ve Sal beraber geçirmişlerdi Noel'i.

Bay Lefebvre bile, Cheltenham'daki bir arkadaşının yanına gitmişti.

Beş gün kadar sonra Bay Ramseur çalmıştı hanın kapısını. Nana mutfakta

meşgul olduğu için, kapıyı açması için Sal'i yolladı kapıya. Kendisi de kapıya

gittiğinde üniformalı bir denizci görünce yüreği ağzına gelmiş ve daha kapıya

varmadan, orada bir sandalyeye çökmüştü.

Ama gelen bu subay çok gençti Kraliyet Donanması; acı bir haberi

herhalde çocuk yaşında bir denizciye verdirmezdi.

Nana, "Evet, buyurun," dedi oturduğu yerden.

Genç denizci şapkasını çıkartıp kolunun arasına koydu. "Bayan Massie

olmalısınız?"

Konuşabileceğinden tam olarak emin olmadığı için, onu başıyla

onaylamakla yetinmişti.

Neyse ki adam, kötü haber vermesinin mümkün olmayacağı şekilde

gülümsemişti, Nana'ya. "Bana böyle ürkek gözlerle bakmayın. Ben Tireless’dan

Teğmen Caleb Ramseur. Sizi, bir mektup ve bir paket vermek için rahatsız

ediyorum."

Nana zarfı almak için elini uzattığında elleri titriyordu. Zarfı ve ufak bir

paketi ondan aldı. Bunları Oliver'in neden kendisinin getirmediğini düşünerek

adamın arkasına, kapıya doğru baktı.

Bay Ramseur, onun bu bakışının manasını anlayarak, "Bunları neden

bizim ihtiyarın kendisinin getirmediğini merak ediyor olmalısınız," dedi.

Adamın bu sözlerine Nana hafifçe tebessüm ederek cevap verdi. Denizci;

Kaptanından bizim ihtiyar diye bahsetmiş olduğunun o anda farkına varmıştı.

Kıpkırmızı kesilerek bir açıklama yapma gereği duydu.

"Şey... Bu bizim denizcilerin argosu içinde doğal karşılanan bir şeydir.Ama

tabi ihtiyarın bunu duymamasında fayda var." Etrafına bakındı. "Oturabilir

miyim?"

"Ay elbette oturabilirsiniz. Bu kabalığımı lütfen, şaşkınlığıma verin.

Tamam da sizin neden buraya geldiğinizi anlamış değilim."

Ferrol limanına girmek üzereyken Martinik bandıralı bir Fransız şilebinin

limandan çıkmak üzere olduğunu fark ettik. Bizim ihtiyar bir harp ödülü olarak

onu benim bu limana getirmemi emretti." Denizcinin gururlanan havasına

bakılınca bu önemli bir görev olmalıydı.

"Tebrikler," dedikten sonra, hâlâ elinde tuttuğu zarf ve paketi havaya

kaldırdı, "Ya bunlar."

"Fazla bir zamanımız yoktu. Bizim ih... Kaptan Worthy size bir Noel

hediyesi yollamak istedi. Ne var ki ters rüzgârlar nedeniyle Plymouth'a

varmam gecikince, bunları getirmem de gecikti. Yine de iyi Noel'ler dilerim."

Nana bu geç kalmış, iyi niyetli dilek karşısında güldü. "Sizin de Noel' iniz

kutlu olsun." Sonra bakışlarıyla etrafta birini aradı.

Sal mutfağın kapısından onlara bakıyordu. "Sal, Teğmen Ramseur'e

lütfen kek getir. Ama büyük bir parça olsun."

"Sizi hiç rahatsız etmeyeyim," derken Teğmen gitmeye yeltenen bir

hareket yaptı.

"Çikolatalı," diye uyarınca adam gitmekten vazgeçmiş, yeniden yerine

yerleşmişti. Sal'ın getirdiği keke bir anda saldırmıştı, Teğmen.

Sonra da elindeki çatalı, Nana'nın kucağındaki pakete doğru uzattı

acaba ben gitmeden açabilir misiniz Noel hediyenizi. Kaptan Worthy,

tepkinizin ne olduğuna dikkat etmemi emretmişti de... Bunu bizzat getirerek,

sizi görme fırsatına sahip olamamaktan ötürü üzüntüsünü söylememi istedi."

Nana paketin bağlarını özenle çözdü. Paketin içinde daha ufak bir paket

çıkmıştı. Onu da açınca bir anda gözleri parlamıştı. Paketin ortasında bir kuş

yumurtası iriliğinde pembeye kaçan renkte bir inci duruyordu.

"Aman tanrım..." Nana daha başka bir şey söyleyecek gücü kalmamış

gibi bir süre hayran hayran inciye baktı. Sonra inciyi büyük bir özenle masanın

üzerine bıraktı.

"Donanma komutanlığı, kanalda büyük sorumluluk verdiği

kaptanlardan birinin, etrafına değerli inciler dağıtan bir deli olduğunu biliyor

mu?"

Bay Ramseur bir anda kek boğazına takılacakmış gibi kahkaha atmıştı.

"Bay Proudy, bunu gördüğünüz zaman bayılacağınıza iddiaya bile girdi."

"Ya sizin ihtiyar ne tahmin etti?"

Teğmen bu konunun şaka haline gelmesinden ürkmüş gibiydi.

"Aramızda tepkinizin ne olacağı hakkında iddiaya girdiğimizi bir şekilde

duyarsa, korkarım hepimizi açık denizde güverteden atar."

Nana bir anda ciddileşmişti. "Bakın Bay Ramseur; bu kadar kıymetli bir

hediyeyi kabul etmem mümkün değil. Korkarım bunu geri götürmek zorunda

kalacaksınız. Bu bir servet."

"Bu konuda ciddi olamazsınız..."

"Çok ciddiyim. Kaptan Worthy daima eli açık davranmıştır. Ama bunun

bir sınırı var."

"Biliyor olmalısınız, Sayın Bayan." O sırada Nana inciyi yeniden paket

etmeye başlamıştı. "Kaptan Worthy, Kraliyet donanmasının en büyük kişisel

servete sahip olan kaptanıdır."

Nana hayretle genç adama baktı. "Ciddi olamazsınız..." Kaşlarını çatıp

bir an düşündü. "Babasının bir din adamı olduğunu biliyorum. Bu da onun

serveti hakkında bana bir bilgi vermeye yeter. Kilise uygulamaları bu kadar

çok değişmediyse, o zaman ona büyük bir miras kalmış olmalı."

"Öyle değil. Ödül gemileri diye bir şeyi belki de duymuşsunuzdur. Bu

gemiler Donanma Komutanlığı'na bağlı olmakla beraber kaptanlarının

mülküdür. Bizim ihtiyar gelirini kimseyle paylaşmak zorunda değildir. Her şey

ona aittir. Bu konudaki büyük şansımız onun eli açık bir kaptan olmasıdır."

Pete kapının yanından söze karışmıştı. "Limana yanaştığında herkese

kara iznini vermesinin nedeni de, hiç kimsenin gemisinden kaçmayacağından

emin olmasındandır. Donanmada rütbesiz denizcilerine kara izni veren tek

kaptandır Kaptan Worthy."

Ramseur, Pete'in söylediklerini başıyla doğruladıktan sonra devam etti.

"Sadece o kadar da değil. O çok adil bir komutan olduğu için onu

sevmeyenimiz yoktur."

Teğmen ayağa kalkarak şapkasını kolunun altına almıştı. "Tepkiniz

konusunda ona bilgi vereceğim. Bayan Massie."

Nana bu duyduklarından çok etkilenmişti. Eğilerek onu selamlayan

teğmene bir reveransla cevap verdi. "Bu konuda hiçbir bilgim yoktu," dedi.

Aslında söylemek istediği daha binlerce şey vardı. Ama bunların hiçbirinin Bay

Ramseur tarafından bilinmesine gerek yoktu. "Onunla karşılaştığımızda, bu

konuyu konuşacağımızı söyleyin."

"Böyle söyleyeceğinizi tahmin etmişti."

"Demek ki yaşlı adamın mantığında ciddi bir gelişme var." O sırada

yanında biten Sal'ın elinde çikolatalı kekin gerisi vardı. "Bay Ramseur, lütfen

bunu alın ve ekibinizle paylaşın."

Onu kapının dışına kadar uğurladı. "Bay Ramseur, siz buraya doğru yola

çıkmadan önce Kaptana Plymouth'dan bir zarf gelmiş miydi?"

"Hayır efendim. Ama döndüğümde herhalde gelmiş olur..."

Yemek odasına girdiğinde Gran oradaydı. Teğmenle olan

konuşmalarının bir özetini verdikten sonra inciyi ona verdi. "Bunu lütfen

kasaya koy, Gran."

"Londra Kulesi," derken Pete'in sesinde alay vardı.

"Pete lütfen beni kızdırma. Bu kadarı artık fazla." Elindeki daha

açılmamış zarfı gösterdi. "Bunu okumalıyım." Odasına girerek kapıyı yavaşça

kapattı. Oliver'ın paltosuna sarınarak yatağına oturdu. Mektubu açtı.

Tebessüm etti. Herhangi bir giriş hitabı yoktu. Aceleyle yazıldığı belliydi.

Biliyorum. Çok iyi biliyorum. Bayan Pym bunu onaylamayacaktır. Aldırma

ona. Noel'deyiz ve gemide alışveriş edilecek bir dükkân yok. Esir aldığımız

Fransız şilebinin kaptanının boynundaki kıymetli hacı çalacak halim de yoktu.

Yanımda sana çok uyacak sadece bu inci vardı.

Ferrol'dan en iyi dileklerimle O. Worthy... P.S. O. Worthy sosyal

ilişkilerinde o kadar iyi olmayabilir... O. Worthy soğuk yapılı biridir. Uzun süre

ayakta durunca ayakları ağrımaya başlar... Ve de Bayan Pym'e hiç önem

vermez. Sen de verme... Sadece O.

Nana, gülerek okumuştu. Gülmeye ne kadar ihtiyacım olduğunu

düşünmüş olmalı. Belki de onun da ihtiyacı vardır. Mektubu katlayarak

yanağına dayadı. Zarfı yanağından çekip koynuna sokarak, haftalardır ilk defa

deliksiz bir şekilde uyudu...

~ ON İKİNCİ BÖLÜM ~

GRAN'in inciyi nereye koyduğunu merak bile elmemişti. Ama Kaptanın

mektubunu o kadar çok okumuştu ki, kâğıt katlanıp açılmaktan parçalanacaktı.

Hava dehşetli soğuktu. Tipi göz gözü görmez hale getirmişti hanın dışını.

Bay Lefebvre'in bu havada dışarıya çıkarak çizimlerine nasıl devam

ettiğine aklı ermiyordu. Dayanamayıp sordu. "Kuzum Bay Lefebvre, bu havada

çizecek ne buluyorsunuz dışarıda?"

Adam onun bu sorusuna gülmüştü. "Bayan Massie, bana portrelerini

çizdirip, bu sırada sağlarını, sollarını düzeltmemi isteyenlerden öylesine bıktım

ki; ne kadar soğuk olursa olsun, bu hırçın doğa onlardan çok daha çekici geliyor

bana."

Sonra çayından bir yudum almıştı. "Daha bir iki ay buralarda olacağım.

Sonra da Fransa'ya gideceğim."

"Harp sırasında Fransa'ya gitmenin tehlikesi yok mu?"

"Her zaman, her şeyin bir yolu bulunur."

Olabilir. Ama ben herhalde Plymouth 'daki en saf kadınım...

O akşam müthiş bir sürpriz bekliyordu onu. Herkes odasına çekilmişti.

Nana oturma odasını arşınlayıp duruyordu. Yattığında gözüne uyku girmesi için

iyice yorulması gerekiyordu. Kapının o saatte çalınması Nana'yı hem şaşırtmış,

hem de korkutmuştu. Gece yarısı, o havada, o yokuşu kim çıkıp oraya gelmiş

olabilirdi? Drake'de yer olduğunu da biliyordu.

Bunu yapabilecek tek kişi vardı. Deli gibi kapıya doğru koştu. Kapıyı açtığı

anda kendisini güçlü kollarda buldu. Başını, ona sarılan kişinin göğsüne yasladı.

Yüzüne bakmaya çekiniyordu. "Siz Kaptan Worthy olmalısınız..."

Adamın elleri onu yanaklarından tutmuştu. Ve onu öptü. Yüzü ıslak ve

soğuktu. Ama dudakları ateş gibi yanıyordu. Bir süre orada, birbirilerine sarılmış

bir şekilde öyle durdular. Sonunda Nana onu içeri çekti. Kapıyı kapatmadan

önce atlı arabanın orada durmaya devam ettiğini fark etti. "Arabacıya parasını

vermedin mi?"

"Hayır, Londra'ya devam etmem gerekiyor."

Nana inanamaz nazarlarla baktı Oliver'a.

Oliver yumuşak bir şekilde onun elini tuttu. "Gerçekten söylüyorum.

Nana. Buraya bu kadarcık uğramam bile beni geciktiriyor. Bunun sonunda

divanı harbe çıkmam bile söz konusu. Ama sana uğramadan yapamazdım."

Genç kadını bir daha öptü; bu seferki daha yumuşaktı ve anlayış bekleyen

bir öpücük gibiydi. Sonra onu holdeki bankoya doğru çekti. Yan yana oturdular.

"Dönüşte belki biraz burada kalırsın..."

Kaptan Worthy başını olumsuz şekilde salladı. "İspanya'da işler iyice kötü

gitmeye başladı. Donanma kumandanlığına Ferrol'dan bir mesaj götürmek

zorundayım. Varlığın işimi zorlaştırıyor. Senden ayrılmak kolay mı

zannediyorsun. Gelişimden ve söylediklerimden kimseye bahsetmemelisin.

Gran ve Pete'e bile."

"Merak etme. Bu konularda bana güven."

"Bunu biliyorum. Hiç kimsenin yanında senin yanında olduğum kadar

güvende hissetmiyorum kendimi..."

Öpüşmeleri bitince Nana ciddileşti. "Bu Noel hediyen yüzünden rahatsız

olduğumu söylemek zorundayım."

"Sana zümrüt ve yakuttan bir hediyem olsaydı, onlardan daha çok

rahatsız olacaktın. O nedenle sana daha çok yakışacağını düşünerek o saf inciyi

yollamayı tercih ettim. Üstelik Noel'di ve yanımda daha uygun bir şey yoktu;

alacak imkân ve vaktim de..."

"Keşke ben de bir şey verebilseydim."

"Belediye binasının basamaklarındaki resmi unutuyor musun?"

"Hani, değeri olan bir şey..."

Oliver ayağa kalkarak, onu da kaldırdı. "Nana, Burada Mulberry'de

olduğum her gün bana o kadar çok ve kıymetli şeyler verdin ki... Bu anda bile

vermeye devam ediyorsun."

Belediye binasının yanında yaptığı gibi paltosunu ona sararak arabanın

olduğu yere doğru yürüdü. Arabanın yanına geldiklerinde iki eliyle yüzünü tuttu.

Her noktasını; çillerinin yerini ve sayısını bile hafızasına kazımak ister gibi uzun

uzun ve büyük bir dikkatle ona baktı. Olabildiğince çabuk buraya dönmeye

çalışacağım."

Oliver, öylesine ihtirasla sarılmıştı ki; Nana bir an nefessiz kalır gibi oldu.

Ama bundan hiç şikâyetçi değildi. Ona daha da sokulmak istiyordu. Oliver

sonunda Nana'yı bıraktı. Arabanın kapısını açıp içine atladı. Onun, "Londra'ya

kamçıla," diye bağırdığını duydu, Nana...

Oliver, Nana'nın gül kokusunun sinmiş olduğu paltosuna sarınarak

Blandford Salisbury arasında arabanın koltuğuna kıvrılarak uyumuştu.

Uykusunda bile Nana'nın yanında olmayı hayal ettiğini hatırlıyordu.

Oliver'ın dönüşünü bekleyen Nana Massie gibi bir kadın olmadan, bu

kadar yılı denizlerde geçirebilmiş olmasına şaşırıyordu. Lort Ratliffe, sana hiç

olmazsa bunuı borçluyum...

Bir süre, her tarafı bembeyaz yapan tipiyi seyretti. Ve de geçtikleri

telefon direklerine baktı.

O anda, onlardan Nana'ya bir mesaj yollayabilseydi ne kadar iyi olurdu.

Bu da nasıl olsa günün birinde olacaktı. Ama o günlerde ne kendisi, ne de Nana

olmayacaktı.

Otuz sekiz saat sonra, gri bir havada Londra'ya vardı. Akşamüstü araba

trafiği, onun Komutanlığa gitmesini geciktiriyordu ve o, bu gecikmeye

aldırmıyordu. Yorgun ve uykusuz beyninin bazı kararları almakta zorlandığı

belliydi. Geçen zaman belki biraz olsun toparlanmasına yardımcı olabilirdi.

Donanma Komutanlığı'ndaki komite, bilgileri hiç kimseyle paylaşmadan

doğrudan onlara ya da özel görevlilere vermesi konusunda onu uyarmıştı. O

güne kadar bu tip emirlere hiçbir zaman sadakatsizlik etmemişti. Üstelik böyle

olağan dışı emirlerin mutlaka bir nedeni olduğunu bilecek kadar deneyimliydi.

Cebindeki notlara baktı. Bilgi vereceği kişiler, komuta kademesinin en

üstünde olan kişilerdi. Normal ve tipik günlerden biri olmayacağa benziyordu.

Cebindeki notu ezbere biliyordu. Yeniden Fransızların eline geçen

Ferrol'deki irtibat görevlisi olan Don Rogelio Rodriguez, verdiği bilgilerin

tamamının ezberlenmesini istemişti ondan.

Kaptan Worthy gözlerini kapatarak ezberini bir kere daha tekrarladı.

Bütün Yükümüzle beraber Corunna'ya doğru geri çekiliyoruz. Belki de

böylece İngiltere'ye dönecek bir yol bulabiliriz. Soult'un kuvvetleri ensemizde.

Bir intikal imkanı bulamazsak sizlerle olan bütün irtibatımız kesilecek.

Hizmetkârınız Albay Sör John Moore.

Gözlerini açtı. Dahası da vardı. Ve bunları düzgün bir şekilde anlatması

için bütün dikkatini toplamalıydı.

O sırada araba, Komutanlık binası önünde durmuştu. Arabadan inip

muhafızlardan birine, "Beni Deniz Kuvvetleri Komutanlığı toplantı odasına

götürün," dedi.

Lort Ratliffe'in toplantıda olmaması için dua ediyordu. Ama şansı yaver

değildi. Toplantı odasına yaklaştığı sırada Lort Ratliffe'in onu bekler gibi

koridorda durduğunu gördü. Ona karşı herhangi bir husumetin yokmuş gibi eğil

ve selamla...

Adama adım adım yaklaşıyordu. Onun hakkındaki düşüncelerini bir

kenara bırak. O senin üstün, gerekli olduğu şekilde ve sakin disipline uygun

davran...

O şekilde de davranmış ve Lordu odasına kadar izlemişti. Vikont, ondan

notu almak için elini uzattı.

Kaptan Worthy, otomatik bir hareketle başını olumsuz bir şekilde salladı.

"Lordum, olay acil. Mesai bitimi yakın. Notu toplantı odasına götürülmesi için

görevli muhafızlara verdim."

"Ne yaptın, ne yaptın?" Adam hırçın bir şekilde bağırmıştı. Oliver, onun

bu hiddeti karşısında dikleşmek zorunda olduğunu hissetti.

"Corunna yakınlarındaki durumun ne kadar ciddi olduğunu bildiğim için,

karar verme inisiyatifimi kullandım."

"İnisiyatifini kullanmış. Ne zamandan beri komutanlarından daha iyi

düşündüğüne karar vererek bu tip inisiyatifler kullanıyorsun, sen?"

Başından beri. "İspanyol irtibatımla beraber oradaydım, Lordum. Notu

bana, komutanın bazı emirleriyle verdiler. O emirleri yerine getirmek

zorundayım."

"Kimmiş bakalım, senin İspanyol irtibatın?"

"Lordum, bunu söylemeye mezun değilim."

Lordun yüzü mor bir renk almıştı. Bu şaşkınlıktan değil, kızgınlıktandı. Bu

adamın Nana'ya benzeyen herhangi bir tarafı var mı, diye ona dikkatle baktı.

Tanrıya şükür ki yoktu.

"Lordum size bir bardak su getirmemi emreder misiniz?" Büyük nezaketle

sormuştu bunu. "Yoksa çıkmamı mı tercih edersiniz?"

Lort konuşabilmek için birkaç kere derin derin soluk almıştı.

"Hiçbir yere gitme ve beni burada bekle." diyerek hışımla odadan çıkmış,

kapıyı arkasından gürültüyle kapatmıştı. Bu komutanlık katında sık yapılan bir

şey değildi.

Oliver ilk anda bu davranışının ne kadar doğru olduğunu bilemedi. Ama

sonunda bu tutumunun komutanları tarafından onaylanacağını düşündü.

Ağaçların hareketine göre rüzgârın durumunu saptamak için pencereden

dışarıya baktı. Burada zaman kaybediyordu.

Odanın içini gözden geçirdikten sonra Lordun masasına eğildi. Dağınık

kâğıtların arasından Nana'nın resminin ucunu gördü. Bu resim Lefebvre

tarafından yapılmış bir resimdi. Bir de Lordun dosyasının altından, muhtemelen

Lefebvre'in yaptığı Plymouth'la ilgili bir takım eskizlerin ucunu gördü.

Masanın karşısındaki koltuklardan birine oturdu. Kısa bir süre başını iki eli

arasına alıp, öylece durdu. Son beş gündür doğru düzgün uyumamıştı. Her

baktığı yerde Nana'yı görüyordu.

Arkasına dayandı. Aklı hızla çalışmaya başlamıştı. Lefebvre. Lefebvre...

İngiltere, Fransız ihtilalinden sonra Fransız göçmenlerle kaynıyordu. Lefebvre...

"Oliver sen tam bir salaksın," diye ayağa fırladı bir anda." Sonra hemen

etrafına kuşkuyla baktı. Oda sesiyle çınlamıştı. Hiç ayak sesi duymayınca

rahatladı. Demek ki onu kimse duymamıştı. Lefebvre, Nana'nın resmini yapıp

bu adama yolladığına göre, kendisinin Ratliffe ile ilgili çizdiği pembe tablo bu

adama yetmemiş olacak ki, bir de bu ressamdan bazı bilgiler almıştı. Belli ki

Vikont kızının durumunun hiç de iyi olmadığını biliyor ve onun daha zor

günlerini bekliyordu.

"Bunun tedbirini derhal alacağım, alçak Ratliffe, hiç merak etme," diye

mırıldandı. Lefebvre adı, karnına bir yumruk yemiş etkisi yapmıştı. O ana kadar

bu adamın adı ona önemli bir şey hatırlatmamıştı. Ama Donanma Kuvvetlerinin

bir odasında otururken; Lefebvre Desnouettes diye bir süvari albayının

varolduğunu hatırladı.

Napolyon'un çok güvendiği bu adam. Birkaç ay önce İspanya'da esir

alınmıştı ve o günlerde de Cheltenham' da sorguya çekiliyordu.

Belki de bu isim Fransa'da çok kullanılan bir isimdi. Şart değildi. Öyle bile

olsa bu ismi duyduğum anda bir ihtimali dikkate alabilirdim...

Nana, babasına istediği yönde yardım etmemişti. O zaman bu adamın

mali sorunlarının devam ediyor olması gerekirdi. Muhtemelen ülkesinin

aleyhine casusluk yaparak bu durumdan kurtulmanın peşinde olabilirdi.

Bu konuda bir delilin yok ki... Eğer böyle şok edici bir iddiayla ortaya

çıkarsa, herkes senden bunu kanıtlamanı isteyecektir. Aksi takdirde Lortlar seni

Bedlam’a tıkar ve hücrenin bir anahtarını da denize atar. Ya da en azından

rütbeni sökerler...

Ayağa fırladı. O zaman ne yapıp edip, Plymouth'a dönmesi ve delilleri

kendisinin bulması gerekecekti. Acele etme, diye uyardı kendisini. Her şeyden

önce Nana nın güvenliğini sağlamalısın...

Aslında bu Londra seyahati sırasında bunu bir şekilde yapmaya karar

vermişti. Bunun daha basit ve kısa bir yolu vardı. Yıllardır yapmamaya kararlı

olduğu bir şeyi yapmak... Zaman değişiyor. O zaman ben de değişmeliyim... O

sırada kapı açılmıştı.

Lort, ofisinden çıkarken olduğu kadar çılgın bir havadaydı. Arkasında

ondan çok daha düzgün ve tehlikesiz olan Muldrave kontu ve Amiral Lort Henry

Phipps görünmüştü. Oliver rahat bir nefes aldı. Lort Phipps çok kaliteli biriydi.

Ratliffe, konuşmaya başladığında kelimeler ve cümleler birbirine

karışıyordu. Büyiik hir telaş içinde olduğu belliydi. Sonunda Oliver'ı göstererek

hayatının hatasını yapmış ve Oliver'ın, mesajı ona vermek yerine görevli

muhafıza verdiğini söylemişti. Kont söylediklerini anlamaya çalışarak onu

dikkatle dinlemiş ve Oliver'la göz göze geldiği bir anda, göz kırpar gibi bir

hareket yapmıştı.

Ratliffe, konuşmasına nokta koymak zorunda olduğunu anladığında, yine

eliyle Oliver'ı göstererek, "Lordum, bu adamı görevinden almanızı istiyorum."

Lort Mulgrave genzini temizledi. Sonra gözlüklerini çıkartıp nefesini

vererek, camlarını buğulandırdıktan sonra cebinden çıkradığı mendille camları

silip, elini uzatıp camların yeterince temizlenip temizlenmediğine baktı. Pek

beğenmedi ki bu işlemi bir daha yaptı.

"Lordum?" Ratliffe sabırsızlanmaya başlamıştı.

"William, bu istediğini yapamam. Sen benden Deniz Kuvvetleri'nin en

kıymetli elemanlarından birini harcamamı istiyorsun. Ayaküstü aklını

çalıştırarak mesajı sana ya da bir başkasına vermek yerine, gerçekten verilmesi

gereken muhafızlara vermesi de emirlere olan itaatini gösterir. Deneyimi

olmayan biri bu mesajı, hiç olmazsa sana sözlü olarak intikal ettirebilirdi. Ve bu

son derece sakıncalı bir hareket olurdu."

Kaptan Worthy'ye baktı. "Doğru bir inisiyatif kullanmışsın evlât; kutlarım

seni." Sonra Ratliffe'e dönerek, "William sana gelince; sanırım birkaç gün için

ülke dışına çıkarak dinlensen iyi olacak."

Ratliffe, çöker gibi koltuğuna oturmuştu.

Lort Mulgrave, Oliver'a yaklaşarak, "Biraz zamanın var mı evlat? Gel de

seninle Sör John'un yolladığı mesajı konuşalım." O sırada hareketlenen

Ratliffe'e döndü. "Yok yok, William; rahatsız olma. Ben Kaptan Worthy ile

hallederim bu işi. Gel bakalım Oliver."

Oliver komutanın arkasından odadan çıkarken dönüp Ratliffe denen

alçağa baktı. Ve bir şeyden daha emindi ki Lort, onu bir daha bu adama

muhatap etmeyecekti. Esas kazancı da buydu. Birde Nana tatil ve bayramlarda

onu evimize davet etmek zorunda kalmayacak...

Aslında bu konuda gecikmiş bir acele gösteriyordu. Bu düşünceye;

Nana'yı tanıdığı bundan iki ay önce sahip olması gerekirdi.

Lort Mulgrave ile koridora çıktığında Ratliffe hakkındaki endişelerinden

ona bahsetmek geldi bir an için aklına. Ama yeterli delili olmadığını

hatırlayarak, bu konuda bir şey söylemesinin zamanı olmadığını düşündü.

Bunun yerine Sir John Moore' un mesajını ezberinden Lorda intikal ettirdi.

"Tatsız bir durum evlat," dedi Lort. "Seni burada fazla tutmamam

gerektiğini biliyorum."

"Sizin izin ve yardımınızı almam gereken bir, daha doğrusu iki husus var."

"Söyle bakalım."

Oliver, kişisel durumuyla ilgili düşünce, hatta kararını Amiral Lorda ıkına

sıkına anlattı.

"Her şeyin, senin arzu ettiğin gibi olması için elimden geleni yapacağım.

Kaptan Worthy. Varlığını kime bırakmak konusunda karar elbette senindir. Bu

konuda seni uyarma gereği duymadığım için, bunun formalitelerinin ikmali

konusunda sana yardımcı olması konusunda, kendi avukatımı görevlendireceğim.

Sen öncelikle Gray'in Hanı'na git. Ve Robinson'u bul.

Evlenme izninle ilgili olarak ben ilgili mahkeme nezdinde gerekenleri

yaparım. Sen de; istediğin yerde, istediğin zaman, istediğin kişiyle yeni bir izin

almana gerek kalmadan evlenme formalitesini yerine getirirsin. Ne zaman

seferde olacakları belli olmayan denizciler, yoksa başka türlü yıllarca bir aile

sahibi olamazlar. Başka..."

"Size çok şey borçluyum Lordum."

"Doğrusunu istersen, bu kararın beni biraz şaşırtmadı değil. Bir kaptan

olarak hayatın boyunca böyle bir aptallığı yapıp, bir zavallı kadını dul

bırakmayacağını, her yerde söyleyen sendin."

"Bunun çok akıllı bir karar olmadığını görüyorum. Lordum. Kraliyet

donanmasında bu sorumluluğu taşıyan bir insanın böyle saçma önyargıları

olmasının yakışık almadığını gördüm."

"Katılıyorum. Söyle bakalım evlat bu bayan senin neredeyse tanrıdan

daha zengin olduğunu biliyor mu?"

"Hayır."

"Bu kararını nasıl karşılayacaktır?"

Oliver. Plymouth'dan yola çıktığından beri ilk defa gülümsemişti. "Biraz

sinirlenebilir."

Lort içten bir kahkaha attı. "Bak bu güzel. Ama daha güzel olan şey,

kalbinin de başka organların kadar iyi çalışmaya başlaması. Ama sakın ha,

evlendiği gece, bazı şeyleri abartarak onu ürkütme..."

"Merak etmeyin Lordum. Sadece hemen gidip biraz uyumazsam

merdivenlerden falan düşerek kafamı kırabilirim. Üzüntüm şanlı Kraliyet

ordusuna daha fazla hizmet veremeyecek olmamdan gelir."

Lort Mulgrave, elini Oliver'ın omzuna koydu. "Bizim sana çok borcumuz

var Kaptan. Kraliyete yardım konusundaki yeminini tuttuğunu, sayılamayacak

kadar çok kez kanıtlamışsındır. Bol şans..."

Şanstan da fazlasına ihtiyacım var...

Komutanlıktan çıkıp arabaya binince, arabacıya Gray'in Hanı'na yakın,

kalabileceği bir yere götürmesi talimatını verdi.

Planlarım fena gitmiyor. Ama Lefebvre’in de planlarını ortaya çıkarmam

ve onu durdurmam gerekiyor...

Lort Mulgrave'in vaat ettiğinden de çabuk ve etkili olmuştu. Sabah saat

onda Oliver; avukatın bütün uyarılarına rağmen. Nana'yı tüm varlığının tek

varisi yapmıştı. Öğle saatlerinde ise kırk şilin karşılığında, istediği yerde, istediği

zaman evlenmesine özel izin veren belge elindeydi.

Sadece; Henri Lefebvre konusunda bir şey yapamamış olmak canını

sıkıyordu. Araba Plymouth yoluna çıktığında; oraya varır varmaz ilk yapacağı iş

o adamla ilgili şüphelerinin üzerine gitmek olacaktı. Bir kadının portesini

yaparak, onu babasına yollamanın bir suç olmadığı ortadaydı. Ama bu; o

adamla temas içinde olduğunu gösteriyordu. Şüphe çeken ve prensip olarak

birbirlerini tanımaması gereken iki güvenilmez insanın bu ilişkileri içinde, çok

gizli ve tehlikeli beraberlikler yatıyor olabilirdi.

Ayrıca görevi; Ratliffe'e kızıyla ilgili casusluk yapmaksa, bu görevi bittiğine

göre neden hâlâ Plymouth'dan ayrılmıyordu? Her gün dağlara kırlara çıktığı

zamanlar nerelerin resimlerini çiziyordu?

Aslında bu sorunun cevabını biliyor gibiydi. Nasıl kendi casusları Fransız

gemi ve limanlarının resimlerini çizerek Donanma Komutanlığı'na vererek,

Fransız Deniz Kuvvetleri'nin gücü ve gelecek niyeti konusunda görsel bilgiler

veriyorsa, elbette düşmanlarının da bu ve benzeri çalışmaları vardı.

O zaman Lefebvre'in dışında; Portsmouth'da ve Exeter'de de benzeri

çalışmalar yürütülüyor olmalıydı. Fransızların; İspanya'da sıkışmış olan Sir John

Moore kuvvetlerine, İngiltere'den yardım gelip gelmeyeceğini bilmek için pek

çok casusun canını tehlikeye atmaktan kaçınmayacağı kesindi.

Araba Exeter'i geçerken, Oliver aklındaki planın zayıf noktalarını gördüğü

için, bunları o anda düşünmemeyi tercih etti. Her şeyden önce hiçbir planına

Nana'yı karıştırmayacak, bu işe onu bulaştırmayacaktı. Ama eski bir denizci olan

Pete'den yardım isteyebileceğini biliyordu. Üstelik Pete'in onun istediklerini

tartışmadan, gecikmeden uygulamaya koyacağından da emindi. Her şey, sadece

dikkatle değil, aynı zamanda süratle yapılmalıydı.

Mulberry'ye ancak ertesi öğleden sonra varabildi. Arabacıya yol verdikten

sonra hanın kapısını çalmaya gerek görmeden içeri girdi. Nana ve Gran'in

görünürde olmaması onu rahatlatmıştı. Görmek istediği kişi onlar değil, Pete'di.

Yaşlı denizciyi mutfakta sebzeleri yıkarken buldu. Karşısında bir anda

Kaptan Worthy'yi görmek onu şaşırtmış, ayağa fırlamasına neden olmuştu.

Oliver ona oturmasını işaret etti. Ve gidip onun yanına oturdu. Ona önce yaptığı

vasiyeti, sonra da Nana ile derhal evlenmek istediğini söyledi. Pete'in bu habere

şaşkınlığı geçmeden de, Lort Ratliffe'in masasında gördüğü resimden bahsetti.

Bu alçak adamın, hâlâ kızının peşinde olduğunu ve asıl niyetinin onu

mahvederken, kendisini kurtarmak olabileceğini söyledi. Ve de; aslında çok

önemli olan, vatan hıyanetinin bile söz konusu olabileceği kuşkusu konusunda

da yaşlı denizciyi uyardı. Lefebvre; limanı ve gelen giden gemileri, arazinin

topografık yapısını ve üzerindeki faaliyeti resmederek, Fransızlar adına casusluk

yapıyor olabilirdi.

Pete aptal bir adam değildi. "Lefebvre ve Lort Rat, öyle mi? Allah ikisini

de kahretsin."

"Şu anda herhangi bir şeyi kanıtlayacak durumda değilim. Bir daha denize

açılmama da çok zaman yok. Pete; bu akşam yemekten sonra handa kalan

herkesi, hanın dışına çıkaracak bir olaya yaratabilir misin? Bir de bu ressamın

odasının anahtarını vermen gerekecek."

"Bunlar kolay Kaptan. O zaman istersen sana o adamın kaldığı odanın

tam karşısındaki odayı hazırlayayım ve şimdilik Nana'ya da hiçbir şey

söylemeyelim. Geldiğini benden başka kimsenin bilmemesinde bu aşamada

fayda var."

"İşte bu olmaz Pete. Onunla bir an önce konuşmalıyım."

Pete onu başıyla onaylamış; ama farklı anlama gelecek şeyler söylemişti.

"Onunla evlenmeye karar verdiysen, bir an önce konuşma isteğin doğal. Ama

gelin önce şu Lefevbre konusunu çözelim, sonra hemen Nana ile konuşursun."

Oliver, yaşlı adamın kolunu tuttu. "Ne dersin; acaba Nana kendisine böyle

bir şey teklif edeceğimi düşünüyor mudur? Ve ne der?"

"Düşünüp düşünmediğini bilemem. Ama teklifinizi ciddiye alacaktır. İşin

tek tehlikeli tarafı; karar verirken kendisini değil, sizi düşünecek, sizin için neyin

iyi olacağına dikkat edecek oluşu."

"Bak bundan hoşlanmadım."

"Yerinizde olsam, ben de hoşlanmazdım."

Tanrım... Bu da ne demek? Nana'nın kendisini ne kadar çok sevdiğimi

bilmemesine imkân yoklu.

Sonunda Pete odalar için ikişer anahtarı yanına aldı. Yukarıya çıktılar.

Oliver'ın kalacağı odaya girdiklerinde, "Lamba yakmayın. Bu odada birini

kaldığından o ressamın şüphelenmemelidir,"dedi.

"Tamam, merak etme. Hiç ses de çıkarmam."

Pete, Lefebvre'in odasının yedek anahtarını masanın üzerine bıraktı.

"Herkesi dışarıya çıkarmak için ne yapmayı planlıyorsun Pete?"

"Bir yerde yangın var diye canhıraş bir şekilde bağırılınca ne olduğunu

biliyorsundur, Kaptan..."

"Mulberry'yi yakmak değil herhalde niyetin?"

"Bunu hiçbir zaman yapamam. Ama mutfaktaki o eski ve çirkin

perdelerin yakılma zamanı geldi de geçiyor bile. Nana daha dün, ilk fırsatta

onları değiştirmekten bahsediyordu. Sizinle evlenecekse, buna imkânı da olacak

demektir, değil mi?"

"O zaman, isterse o perdeleri altın sırmalı kumaştan bile yapabilir. Ama

gözünü seveyim hana bir zarar verme. Burayı çok sevdim..."

~ ON ÜÇÜNCÜ BÖLÜM ~

O KADAR yorgunluktan sonra Oliver'ın uyuması işten bile değildi.

Dumanın ilk kokusunu hissettiği anda ayağa fırlamıştı. Aynı anda, "Yangın...

Herkes dışarı," diye feryat eden Pete'in sesini duydu. Lefebvre'in odasının

anahtarı zaten elindeydi. "Çık odandan," diye mırıldandı.

O anda ressamın odasında kapanan dolapların sesini duydu. Birazdan

adamın kapısı açılmış ve anahtarının yuvasında döndüğünü duymuştu. Bir

yangın anında bile odasının kapısını kilitleme gereği duyan bir adamdan elbette

şüphe edilirdi.

Adamın ayak seslerinden, merdivenden indiği anlaşılınca Oliver,

odasından çıkıp iki adımda adamın kapısına gelmiş ve anahtarla kapısını açmıştı.

Ressamın lambayı söndürecek zamanı olmadığı için oda aydınlıktı. Doğruca

masasının üstündeki resimleri eline aldı. "Gerçekten bu konuda yetenekliymiş,"

demekten kendini alamamıştı. Masanın üzerindeki çalışmalarda dikkati çekecek

bir şey yoktu.

Odanın ortasında durup etrafına bakındı. Bir şeyler saklamak isteyen biri,

bu odada onları nerelere saklayabilirdi ki? Adam, odadan çıkmadan önce

kapanan bir çekmecenin sesini duyar gibi olmuştu.

Bütün çekmeceleri teker teker açıp baktı. Bir çekmecedeki çoraplarının

altında büyük ebat bir resim defteri buldu. Alıp doğruca lambanın yanına koştu.

Sayfalarını hızla çevirmeye başladı. Plymouth'dan değişik görüntüler vardı

içinde. Birkaç tane de Nana resmi...

Defterin sonuna geldiğinde kayda değer bir şey bulamamıştı. Acaba liman

ve gemilerle ilgili olarak çizdiği her şeyi yollamış olabilir miydi?

Tam defteri yerine koyacakken. Arka kapağının fazla kalın olduğu

dikkatini çekti. İki parmağını kabının arasından içeri sokunca orada bir takım

daha kâğıdın olduğunu fark etti. Aceleyle oradaki kâğıtları çıkarıp hızla teker

teker açtı.

"Güzel..." dedi solukları ve kalp atışları sıklaşmış bir şekilde. Bu kâğıtlarda

Cattewater'daki gemilerin değişik zamanlarda yapılmış resimleri vardı. Bu arada

Tamar Nehri'nin ağzının bütün ayrıntılarıyla çizilmiş olduğu bir krokide,

gemilerin sığınabilecekleri, hatta saklanabilecekleri girintiler büyük bir özen ve

doğrulukla oklarla gösterilmişti.

Bu arada Dannison'un ufak harp gemisi Goldfinch'in, en ince ayrıntısına

kadar çizildiği bir resim vardı ki; adamın bu mesafelerden çıplak gözle değil,

dürbünle çalıştığı belliydi.

Oliver, skeçleri defterin arkasındaki cebe dikkatle yerleştirip, defteri yine

çorapların altına bıraktı. Lefebvre, limanı, tam bir gözetim altına almış ve giren

çıkan bütün gemilerin ve konumlarının resmini çizmişti.

Ordu birliklerinin sevkiyatının başlamasına çok az bir zaman kalmış

olmalıydı. Bu haberin Fransa'ya uçurulması, Napolyon'un gerekli önlemleri

almasını, an meselesi haline getirirdi.

Şimdi mesele bir de yazışmalarından bir şeyler bulmaktı. Ressamın

masasının üzerindeki mürekkep hokkası açıktı ve hokka kaleminin ucu hâlâ

ıslaktı. Adamın birileriyle haberleştiği kesindi.

Önemli olan, onlardan hiç olmazsa bir iki örneğe sahip olmaktı. Kendisine

gelen notları ve var ise henüz yollamadıkları nerede olabilirdi.

Yatağını kaldırıp altına, sonra yere diz çökerek yatağın altına baktı.

Sürgünün altında bir şey olabilir mi diye sürgüyü çıkarıp altına baktığı sırada,

yanlış yere baktığını fark etti. Sürgünün içinde yarım kalmış bir mektup vardı.

Fransızca bir hitapla başlıyordu. "Cousin..." arkasından Noel'le ilgili bir iki

kelamdan sonraki cümle önemliydi.

Aynı anda merdivenlerden ayak sesleri de gelmeye başlamıştı. Henüz

buraya sevkiyat başlamadı. Donanma hareketine göre niyetleri anlaşılır

anlaşılmaz... Burada bitiyordu. Orası herhalde yangının başladığı andı.

Oliver mektubu hızla sürgünün içine atıp, sürgüyü yatağın altına itti.

Yerden fırlayıp kendisini adamın odasından dışarı atıp, kendi odasına daldığı

anda, ayak sesleri yaklaşmış ve Ressam anahtarı kilide sokmuştu.

Oliver, o aceleyle adamın kapısını kilitleyip kilitlemediğini hatırlamıyordu.

Neyse ki kapısından gelen ses kilidin döndüğünü gösteriyordu...

Sabırsızlık içinde; karanlıkta ve hiç kıpırdamadan durmaktan patlamak

üzere olduğu bir anda neyse ki akşam yemeğinin çanı çalmıştı. İnşallah deli gibi

acıkmışsındır, diye düşündü.

Kırk yılda bir de olsa duası kabul edilmiş ve bir iki dakika içinde Lefebvre,

yine odasından çıkıp kapısını kilitledikten sonra merdivenlerden inmişti.

Oliver bir iki dakika bekledikten sonra, ayakkabılarını eline alarak yavaşça

merdivenlerden indi. Pete'in onu bekleyeceği yere gitti. Ayakkabılarını giyip

paltosunu sırtına atarak Pete'i, hanın kapısından dışarı yönlendirdi.

"Bazı deliller buldum. Sadece hangi amirale yazıldığı belli değildi. Ben

denize açılmadan bu adamı saf dışı etmemiz gerekiyor. Öldürmemizin dışında,

her önerini kabul etmeye razıyım."

"Bir önerim var, Sir. Cattewater'da demirli olan iki gemiyi biliyor

musunuz?"

"Oraya bakacak zamanım olmadı."

"Şu anda orada iki Hindistan ticari gemisi var. Norfolk Levels ve

Tidewater. "

"Revels de orada mı? Onun kaptanını iyi tanırım. Durfee... Denizciliğe

onunla beraber başladım diyebilirim. Tamam da Pete nereye gelmek istediğini

anlamadım. Galiba melekelerimde ciddi gerilemeler başladı."

"Bu elbette mümkün değil, sadece çok yorgun olduğunuzu epey uzaktan

anlamak mümkün. O iki geminin de yeterince yolcusu yok. Revels iki gün sonra

Hindistan'a doğru yelken açacak."

Melekelerine belki de fazla bir şey olmamıştı. "Durfee nerede kalıyor,

biliyor musun?"

"Elbette Drake'de. Başka nerede kalacak ki? Yoksa size bir borcu mu

var?"

"Ne biri? Birden çok..."

Oliver, Durfee'yi her zamanki gibi masada kâğıt oynarken bulmuştu.

Koridorda fısıltılı bir konuşma Durfee'nin kahkahalarıyla bitmişti. Lefebvre'i

nerede bulabileceğini bilmesi Durfee için yeterliydi.

Bir saat kadar sonra Oliver, Mulberry'ye geldi. Ama bu sefer kapıyı

çalabilirdi. Kimseden gizlenmesi için bir neden yoktu.

Şansı bu sefer yaver gitmiş kapıyı Nana açmış ve kendisini bir anda onun

kollarına atmıştı. Oliver onu saatlerce kollarında tutabilirdi. Ama ne yazık ki o

kadar saate sahip değildi.

Tabi hiç olmazsa onu öpecek kadar vakti vardı. Ama o da, o dudakların

tadını alacak kadar uzun değildi. "Nasılsın," dedi öpüşmekten solukları kesildiği

zaman.

"Mutfakta bir yangın çıktı."

"Kimseye bir şey oldu mu?"

"Sadece mutfak perdeleri zarar gördü. Nasıl başladı hiç fikrim yok."

Bunları konuşmanın zamanı olmadığını hissederek Oliver'a sarıldı.

"Daha gitmedin. Ama ben daha şimdiden seni özlemeye başladım..." İkisi

de güldüler. Mutluydular. Hem de bu beraberliklerinin çok kısa süreceğini

bilmelerine karşın.

Demek ki evli bir kaptanın kısa zaman için de olsa mutlu olması ve karısını

mutlu etmesi mümkündü.

Oliver, Nana'yı oturma odasına çekip kapıyı kapattı. İyi de şimdi ne

yapacak, ne söyleyecekti? Böyle bir şey başına ilk defa geliyordu. Bakalım onu

kucağıma almaya kalksam buna tepkisi ne olacak? Bunu yapmak o kadar zor

olmasa gerek. Sonunda bunun kucağa almakla falan olmayacağına karar verdi.

Konuşması gerekiyordu...

"Nana, Londra'da olduğum sırada iki önemli şey yaptım. Bunları öncelikle

senin bilmen gerekiyor." İyi de söyleyeceklerinin girişi böyle mi olmalıydı?

"Her ne yaptıysan, mutlaka iyi şeylerdir." Başını onun göğsüne yaslamıştı.

"Belki de... Çünkü inci konusunda yaptığının ne kadar iyi olduğunu

bilemiyorum."

Lânet olsun o inciye. Bu kadın o inciyi bile bir bok zannediyordu. En

doğrusu ne söyleyecekse, paldır küldür söylemesiydi.

"Nana, bir vasiyet yazdım ve benden sonra bütün varlığımın sana ait

olacağını hukuki güvence altına aldım."

"Ne yaptın, ne yaptın...?"

Eğilip yüzüne baktı. Nana'nın yüzü beyaz bir kâğıt gibi olmuştu. "Ne

söylediğimi duydun Nana. Neyim varsa, sen hepsinin tek varisisin."

Tabi o sırada, hepsinin ne kadar olduğunu söylemesi işi daha da içinden

çıkılmaz hale getirebilirdi. Bir yılda bin İngiliz Lirası bile Mulberry'deki biri için

inanılmaz bir rakamdı. Bu konudaki bilgiyi ileride her şey hallolduktan sonra da

verirdi. Nasıl olsa Nana bunun ne kadar olduğunu ölse sormazdı.

"İkinci olarak ne yaptığını sormaya korkuyorum. Herhalde kendine bir de

akıl hastanesinde bir yer ayırtmamışsındır."

"Yok o kadar değil." onu kendisinden uzaklaştırdı. Yüz ifadesini görmek

istiyordu. "Nana çok özel bir lisans aldım. Benimle evlenir misin?"

Onun yüzünü biraz önce beyaz kâğıda benzetmişti. Ya şimdi neye

benzetecekti?

"Ciddi olamazsın," dedi titrek, kekeleyen bir sesle. Bir an daha

düşündükten sonra. "Millet ne der hiç mi düşünmedin?"

İşler Oliver'ın beklediği gibi gitmiyordu. "Deniz Kuvvetleri Komutanı

Amiral Lorda bu kararımı söyledim. Bana sadece; o güne kadar böyle bir

aptallığı yapmayacağımı söylediğimi hatırlattı. Ama bu kararımdan çok mutlu

oldu. Formalitelerin birkaç saat içinde tamamlanması, onun sayesindedir."

"Kiminle evleneceğini söylemiş olamazsın."

"Hayır. Çünkü daha sana sormamıştım."

Bu arada tek olumlu şey, Nana'nın dikleşmesine rağmen, onun

kucağından kalkmamış olmasıydı. Kolları göğsündeydi. Ama hiç olmazsa daha

onu itmemişti. Anlam dolu yüzünde, binlerce farklı çizgi oluşup, bozuluyordu.

Nana bu yüzle kumar masasına otursa, bir saatte bir servet kaybederdi.

Her an değişmekle beraber, o anda ne düşünüyorsa hepsi yüzüne yazılıyordu.

Oliver; bunların bir kısmının olumlu olmasını büyük bir ümitle izlemeye

başlamıştı. Ama yüzünün son taşıdığı anlam hiç de ümit verici değildi.

"Kaptan sizin gibi insanlar, bir piçle kesinlikle evlenemezler."

Bunu büyük bir sakinlik ve inançla söylemişti.

Oliver ona karşı sonuna kadar açık olması gerektiğini görüyordu. "Belki

de evlenmezler, Nana. Ama bütün hayatım boyuna benim ilgimi çeken tek

kadın sen oldun. Ve aradan asırlar geçse bu gerçek değişmeyecek. O zaman

bana önerin nedir?"

"Bilki böyle bir durumda bana hiç kimse bir Leydi muamelesi

yapmayacaktır." Bunu söylerken sesinde hafif bir tereddüdün izlerini

hissetmeye başlamıştı.

"Sanmam. Ama öyle yapan biri çıkarsa, yanlış yapar ve bu yanlışını çok da

çabuk anlar."

Nana'nın yavaş yavaş çözülmeye başladığı anlaşılıyordu. "Günün birinde

benim yüzümden, çevrenden utanmaya başlarsan, bilki bu beni öldürür."

Anlaşılan bu Oliver'ın düşündüğü gibi olmayacaktı. Nana kucağından

yavaşça kalkmış ve elbisesinin kırışıklıklarını düzelterek Oliver'ın karşısında,

meydan okur gibi durmuştu.

"Nana ben… "

Nana elini kaldırarak onu susturdu. "Sana âşığım Oliver. Ama bil ki bu

önerin hiç de akılcı ve olacak bir şey değil."

Oliver ona isyan edebilirdi. Ama Nana'nın odadan çıkmadığını görerek,

sessiz ve hareketsiz kalmayı tercih etti.

Omzundaki elinin titrediğini hissediyordu. Söyleyecek bir şeyler bulmaya

çırpınıyor; ama söyleyecek bir şey bulamıyordu. Oliver onun omzunda duran

elini, avucu içine aldı.

"Kaptan."

Bu hitap, Oliver'ın bütün ümitlerini kıran bir hitaptı. Nana devam etmişti.

"Kaptan bu dünyada herkesin kendisine uygun bir yeri vardır. Sanırım

Berth'deki eğitimimde bunu bana çok iyi öğrettiler. Babam da bunu anlamış

olmalı."

"Baban yanlış adamdır." Oliver daha fazla dayanamamıştı. Ayağa

kalkmaya gayret etti. Ama bu sefer de Nana, eliyle onun omuzlarına basarak

buna mani olmuştu. Derin bir soluk ve bir yerlerden kuvvet alarak konuşmaya

başladı.

"Senin; donanmanın güldüğü adam olmana neden olmayacağım.

Üstlerini, arkadaşlarını, kuralları, gelenekleri ve aklını değil de kalbini dinledin,

diye seni bu kadar zayıf biri olarak görmeleri beni kahreder."

Oliver, nasıl bir yol izlemesi gerektiğinin kararını veremiyordu. Nasıl bir

yakarış bu kadının yüzündeki bu kararlı ifadeyi vumuşatabilirdi?

Kısacık saçları ve çilleri nedeniyle çok genç görünürken, gözlerindeki

hüzün ona yılların yükünü yüklemiş gibiydi.

"Nana yaklaşık yirmi yıldır aklımın söylediği yoldan yürüyorum. Ama bu

beni bir yere getirmedi. Bugünkü kararımı almadan önce bilki çok düşündüm."

Nana'nın düşünür gibi bir hali vardı. Acaba iyi şeyler düşünüyor olabilir

miydi? Onu bu anda bir karar zorlamaktansa, biraz daha salim bir şekilde

düşünmek için ona fırsat vermenin daha doğru olacağına karar vererek Oliver,

"Bak Nana," dedi. "Senden hiç olmazsa bu teklifimi ciddi bir şekilde düşünmeni

istiyorum. Tamam, şu anda bir karar verme. Ama hiç olmazsa, bunu düşün."

Sözlerinin bir anlamda, bu konuda ilk raundu mağlup olarak kapatmayı

kabul ettiğini gösterdiğinden de endişe etmiyor değildi.

Zaman belki de onun en büyük düşmanı, Nana'nın ise en büyük kozu

olacaktı. Zaman Nana'nın direncini artırabilirdi. Ama bu riski göze almak

zorundaydı. "Düşün bunu Nana." dedi. "Ama düşünürken seni çok sevdiğimi de

hiçbir zaman aklından çıkarma."

Nana bu sözlerin etkisi altında gözlerini kapatmıştı. Zorlukla yutkunduğu

belliydi. "Düşüneceğim," diyerek hızla odadan çıktı.

Gran, Oliver için yemeği sıcak tutmuştu. Ama Oliver önündeki tabağa

bakmakla yetiniyordu. Bir an önce gemisine gitmesi gerektiğini biliyorsa da

oradan ayrılamıyordu. Nana her an odasından çıkarak ona, evlenmeyi kabul

ettiğini söyleyebilirdi.

Nana'nın tepkisine olumsuz rolü olabilecek faktörleri düşünmeye başladı.

Bunların başında elbette Gran geliyordu. Kızının başına gelenlerden sonra,

torununun da bir denizciyle ilişkisi olmasına karşı durması doğaldı.

Düşünceli bir şekilde sobanın yanında oturan Gran'a baktı. Bir cümlesiyle

bu kadını büyük bir hüzne boğabilir, bir kararıyla Mulberry'yi kapanır hale

getirebilirdi.

Aslında kur yapmak ve evlilik konularında hiçbir şey bilmediği için, işin

neresinde yanlış yaptığını da bilemiyordu. Seven bir erkek için gururun bedeli

bu kadar pahalı olabilir miydi? O da âşık olan fanilerden biriydi. O zaman gururu

uğruna böylesi bir kayba rıza mı gösterecekti? Hayır...

Ayağa kalkarak Nana'nın odasına doğru yürüdü. O ana kadar sessiz bir

şekilde oturan Gran, onu uyarmak gereği duymuştu.

"Nana odasında değil."

Oliver, Nana'nın odasının kapısında durup Gran'e baktı. "Nerede

olduğunu biliyor musunuz?"

"Hiçbir fikrim yok."

Oliver, gidip Gran'in karşısında durdu. "Ne demek bilgim yok?" Maksadı

kadına kızmak değildi. Ama sözler ağzından sert bir şekilde dökülmüştü.

"Sizin gemici paltonuzu sırtına geçirerek dışarı çıktığını gördüm. Nereye

gittiğini nasıl bileyim?"

Oliver dizlerinin bağının çözüldüğünü hissedecek kadar büyük bir

rahatlama hissetmişti içinde. Nana'nın gidebileceği tek bir yer vardı.

"Onun nerede olduğunu ben biliyorum o zaman." Bir an durduktan sonra

gözleri parlamıştı. "Gran; lütfen benimle gelip, onunla konuşur musunuz?"

"Beni dinlemeyecektir." Ayağa kalkıp Kaptan Worthy'ye yaklaştı. Koca

kadın ağlamaya başlamıştı. Oliver onu tutmak lüzumunu hissetti. O kadın artık;

yaşlı ama güçlü ve zaman zaman acımasız olan bir han sahibi değil, yirmi bir yıl

önce evladını kaybetmiş bir anneydi.

"Sizi dinlemeyecek olmasının nedeni, ona yıllardır yaptığınız telkinler

nedeniyle, değil mi?"

Gran ona olumlu olarak başını sallarken, ağlaması hızlanmış ve başını

genç kaptanın omzuna dayamıştı.

"Tamam tamam. O zaman hiç aldırmayın. Maksadım sizi üzmek değildi..."

Kapıdan uyarıcı bir kadın sesi gelene kadar o durumda kaldılar.

"Bayan Massie; o kaptanı bırakıp, benim için bir oda ayarlayabilir

misiniz?"

Oliver arkasını dönünce ekibinden Bay Brittle'ın karısının, kapının

eşiğinde durduğunu gördü. Hâlâ içini çeke çeke ağlayan Gran'i saran kollarını

çözerek iki adım geriledi.

Bayan Brittle gülerek. "Siz Bayan Gran için biraz küçüksünüz." Kaptanın

onun bu sözlerine gülmediğini görünce, o da bir anda ciddileşmişti.

"Lütfen; o tatlı küçük Nana'ya bir şey olduğunu söylemeyin bana."

Oliver buruk bir şekilde gülümsemişti. "Ona evlenme teklif ettim. O ise

bunun benim için hiç doğru olmayacağını düşünerek, bunu kabul etmedi. Şimdi

de ortadan kayboldu."

Bayan Brittle, mutfağın içine doğru yürüdü. "Yapmayın kaptan. Bir yolunu

bulup onu bu düşüncesinden uzaklaştırmalıyız."

"Biz mi?" Oliver'ın içinde bir anda bir ümit doğmuştu.

"Ya da sadece ben. Otuz yıl önce ben de aynı şekilde davranma aptallığını

yapmak üzereydim."

Oliver neredeyse bir çığlık atacaktı. "O zaman bu konuda bana yardımcı

olabilirsiniz..."

"Elbette," dedi Bayan Brittle. "Siz her kadın için bulunmaz bir nimetsiniz.

Her ne kadar biraz aksi biri olsanız bile..."

"Son on yılımı dikkate alırsanız, bu söylediğinizin doğru olduğu birkaç

örnek bulabilirsiniz." Sonra aklına yeni geldiği için sormuştu. "Kusura bakmayın

ama, sizin burada işiniz ne?"

"Gayet basit. Tireless limana geldiğine göre; Kaptan olarak adamlarınıza

birkaç gün kara izni vereceğinizi düşündüm. Ben de bu sürede olabildiğince

uzun zaman Dan ile beraber olmanın en iyi yolunun, bu günlerde burada

kalmak olacağını düşündüm."

"Aslında her zaman yapardım bunu. Ama yarın sabah suların

yükselmesiyle limandan ayrılacağız."

Bayan Brittle, biraz önce çıkarttığı eldivenlerini yeniden giydi. "O zaman

siz daha fazla gecikmeden Tireless'a gidin. Bana da, o tatlı kızı nerede

bulabileceğimi söyleyin."

Oliver, bir anlık tereddüt geçirmişti. Ama Bayan Brittle'ın bakışları güven

vericiydi.

"Ben kocamı deli gibi özlemiştim. Sanırım siz de Nana ile beraber olmak

istiyorsunuz."

"Evet, istiyorum."

"O zaman onu nerede bulacağımı söyleyin."

"Belediye sarayının yanındaki merdivenlerde."

Bayan Brittle, anladığını gösteren bir şekilde başını salladıktan sonra

Gran'e döndü. "Gözlerinizdeki yaşları silin Bayan Massie." Sonra kolunu Kaptan

Worthy'ye uzattı. "Sanırım Belediye binasına kadar bana eşlik edersiniz. Sonra

da sizi limana indirecek bir araba bulursunuz kendinize."

"Emredersiniz Bayan. Öyle yapacağım..."

Oliver yanında olmadığı sürece bu basamakların onun için hiçbir

öneminin olmadığını düşündü, Nana. Sırtındaki gemici paltosu artık deniz ve

Kaptan kokmak yerine gül kokmaya başlamıştı. Belediye binasının yanındaki bu

basamaklardan Tireless'ın silueti görünüyordu. Böylece ertesi gün öğleden

sonra Tireless, limandan çıkarken limana inmek yerine gemiyi buradan

uğurlayabilirdi.

Evlilikten, kıl payı kurtulduğunun nasıl olsa kısa zaman da Kaptan Worthy

de farkına varacaktı.

Ona bıraktığı mirasa gelince, onu bugünden sorun etmesine gerek yoktu.

Bir kere ölüme bağlı bir tasarruf olduğuna göre; kimin ne zaman öleceği nasıl

bilinebilirdi ki?

Kaptan Worthy'nin çok tehlikeli bir mesleği olduğu açıktı. Ama onun

mesleğinde çok başarılı ve becerili olduğu biliniyordu. Ölmek ve öldürmek

esasına oturtulan bu meslekte, Kaptanın ölmekten çok öldürmek bakımından

bir üstünlüğü vardı.

Hava iyice kararmış ve soğumuştu. Etrafta büyük bir sessizlik vardı.

Dalgaların sesini bile duyabilirdi bu mesafeden. İçinden ağlamak geliyordu. Ama

ağlamayacaktı. Belki de Kaptan Worthy'nin parasının bir kısmıyla buralardan bir

yere, örneğin Kanada'ya gider ve orada kar ve buzun olduğu, martıların

olmadığı bir yerde yaşayabilirdi.

Sokak tarafından gelen konuşmalar arasında bir kadının gülen sesini,

sonra da onu izleyen erkek gülmesini duydu. Bu gülmeyi iyi tanıyor ve de

bayılıyordu. Ayağa kalktı. Onunla karşılaşmaktan kaçmak, bir korkağa göre. Ben

korkak değilim.

Sonra birinin, basamakların olduğu yere yaklaştığını duydu. Kendine çeki

düzen vardı. Dikkatle baktığında yaklaşanın Kaptan Worthy olmadığını fark etti.

Kaptanın ayak sesleri yokuştan aşağıya doğru inmeye başlamıştı. Bu Nana'yı

büyük bir düş kırıklığına uğrattı.

Gelen kadın, onu hana götürmek ve bir denizcinin teklifini kabul etmediği

için oraya kadar gelen Gran de değildi.

"Tatlım seninle iki kelime etmek için buralara kadar gelmek zorunda

mıyım?" diyen bu ses Bayan Brittle'a aitti.

"Bayan Brittle," dedi Nana şaşkın bir sesle. O kadının, bu saatte işi ne

olabilirdi?

"Buldun," dedi Bayan Brittle. "Sen olduğun yerde kal. Şu kısa tümseği

geçmek, seninle konuşmaya değer. Kadın kısa bir süre sonra otluya puflaya

yanına gelmişti.

"Ne oldu?" dedi Nana merakla.

"Ne olacak? Yarın sular yükselmeden önce nikâh törenin var. Bunu

söylemeye geldim, olan bu."

Nana, kadının dolgun memelerine başını koyarak ağlamaya başlamıştı.

Bayan Brittel ona bir mendil uzatıncaya kadar devam etmişti ağlaması.

"Bilmiyorsunuz, Bayan Brittle, ben Kaptan Worthy ile evlenemem."

Kadın gülerken onu biraz daha kendisine çekti. "Nedenmiş o? Yoksa bir

başkasıyla mı evlisin?"

"Elbette hayır. Neden evlenemeyeceğimi sizin de biliyor olduğunuzdan

eminim."

"Bırak bunları şimdi. Kaptanı saklandığı yerden çıkartabildiğin için seni

kutlarım. Ona birinin mutluluğun yolunu göstermesi gerekiyordu."

Nana, kadının bu konuda çok sert uyarılarda bulunacağını zannettiği

sırada; bu konuda yanıldığını hissetti. Bayan Brittle'ın sesi oldukça yumuşak

çıkmıştı.

"Torquay'dan buraya kadar, sırf bir gece için bile olsa, kocamla beraber

olmak için geldim. Aslında çok yakışıklı bir erkek olduğunu iddia edecek

değilim. Her şeyden önce oldukça şişman. Soğanlı bir şey yediği anda midesi

altüst olacak kadar sağlıksız. Grameri benimkinden biraz daha iyi; ama aksanı o

kadar berbat ki yıllardır düzelmedi, bundan sonra düzeleceği de yok.

Çocuklarımızın hiçbirinin yaş gününü, evlenme günümüzü falan bırak

hatırlamadığını, bilmez bile. Aslında çocukların doğum tarihlerini bilmemesi

belki de normal. Hiçbirinin doğumunda yanımda değildi."

Nana bu sözlerinin sonunun nereye geleceğini bilerek içinin rahatladığını

hissetti. "Ama bütiin bunlara rağmen, onu seviyor olmalısınız..."

"Tanrı huzurunda yemin ederim ki, evet."

Nana derin bir iç geçirdi. "Onun denize açıldıktan sonra bir daha hiç geri

dönemeyeceğinden korkmuyor musunuz?"

"Hem de nasıl... Bu benim hayatımın en büyük kâbusu."

"Yine de onunla evlendiniz. Hem de başınıza gelecek olan şeyleri bile

bile, öyle mi?"

"Aynen dediğin gibi."

Bayan Brittle, onu biraz daha kendisine çekti. Nana bu kadına karşı her

bakımdan açık olması gerektiğini biliyordu. "Sadece hancının torunu değil, aynı

zamanda yasal bir babası olmayan bir piçim."

Kadın içten bir şekilde gülmüştü. "Ben de öyleyim. Annemin, babamın

kim olduğunu hiçbir zaman bilemedim. Bir yetimhanede büyüdüm. Ve bir evde

sizin Sal gibi hizmet işlerinde çalıştım. Seninse hiç olmazsa bir büyükannen var.

Ve duyduğum kadarıyla kızlara eğitim veren özel bir kurumda yıllarca eğitim

görmüşsün."

Bayan Brittle bunları çok sakin bir şekilde söylemişti. Ama bunları

söylemesinin nedeni açıktı. Zaten bunu konuşmasının ilk cümlesinde

vurgulamıştı. Nana kendisine hakim olamadan, "O zaman ben kaptanın

teklifine neden direniyorum?"

Bayan Brittle inandırıcı olmak için devam etmişti. "Ha bu arada, bu

konuda alacağın karara karşı çıkacak hiç kimsenin olmayacağını da iddia

etmiyorum. Aşkın ne olduğunu bilmeyen şanssız insanlar için, bir takım farklı

ölçü ve değerlendirmeler olabilir."

Nana'yı o anda başka endişe almıştı. "Umarım kaptan geri gelir. Bilmem

onu çok mu kırdım?"

Bayan Brittle'ın gülmesini duymamıştı; ama kadının için için güldüğü

belliydi. "Dilerim gelir. Hem de benim Dan'i da yanında getirir. O kadar yolu tek

başıma yatmak için gelmedim. Biraz sabırlı ol yeter. Nasıl olsa gelecektir."

Gelmişlerdi de. Nana bir süre sonra konuşarak Belediye binasına

yaklaşan iki erkeğin sesini duydu. Bayan Brittle ayağa kalkarak kocasına doğru

el sallamaya başladı.

"Handa yer var mıydı. Nana?" Bu soruyu, bu işin birinci derecede

yetkilisine sormayı tercih etmişti.

"Sizin için her zaman yer vardır."

Bayan Brittle. "Yarın görüşmek üzere," diyerek Nana'dan uzaklaşmaya

başlamıştı. Bir yandan da Kaptana bakarak, "Kaptan sana akıllı bir kadın

bırakıyorum," dedi.

Artık sadece ikisi kalmıştı. Oliver hiçbir şey söylemeden Nana'nın yanına

oturdu. Bir süre hiçbir şey söylemedi. Kolunu Nana'nın omzuna atmakla

yetindi. Birazdan Nana başını en çok rahat ettiği yere, onun göğsüne dayamıştı.

Nana ne söylemesi gerektiğini bilemiyordu. Ama ilk önce onun

konuşması gerekiyordu. "Saçlarım çok kısa ve sadece üç tane elbisem var.

Aslında iki tane. Üçüncüsünün önünde geniş bir yanık var. Oliver ben… "

Oliver onun hemen sözünü kesmişti. "Tanrıya şükür şu Kaptan galiba gitti

artık."

Nana onu yanağından öptü. "Seni o kadar rahatsız mı ediyordu sana

Kaptan demem?"

"Hem de çok."

"Her neyse ben Kaptanı da seviyordum. Ve eğer bütün kusurlarımı

görmezden geleceksen..."

Oliver uzunca bir süredir konuşmamıştı. Ama konuşunca sesinin çok içten

ve yumuşak çıkması, genç kadını rahatlattı.

"Saçların uzayacaktır. İki ya da üç elbisene gelince, bunun adedinin de

benim için hiç önemi yok. Burada önemli olan; hayatımın hiçbir garantisi

olmadığı. Yarın bile ölebilirim."

"Ben de ölebilirim, aşkım. Buna ancak Allah karar verir. Kendini neden bu

kadar özel görüyorsun?"

Oliver gülmüş, onun bu sorusuna cevap verme gereği duymamıştı.

Birbirlerine sarılmış olarak oturmaları Oliver'a o an için yetiyordu.

Biraz sonra Nana doğruldu. "Taşlar soğuk ve sert. Bana kalırsa, bana bir

daha teklifte bulunmanın zamanı geldi."

"Bu taşların önünde diz çökmek istemem." Ellerini uzatarak Nana'nın

yanaklarını avuçları arasına aldı.

"Eleanor Massie, seni ne kadar çok olduğunu dile getiremeyecek kadar

çok seviyorum. Yarın sabah erkenden benimle evlenmeyi kabul eder misin?

Böylece ben de sular yükselince içimde şimdiye kadar olmayan bir coşkuyla

Tireless'a yelken açtırabileyim."

"O zaman bu coşkuya her zaman sahip olmanı dilerim." Uzanarak

müstakbel kocasını dudaklarından öptü. "Evet, hem de binlerce kez evet..."

"Ama yanımda bir yüzük yok."

"Dert etme bildiğim kadarıyla evlenme iznin cebinde..."

~ ON DÖRDÜNCÜ BÖLÜM~

OLIVER, Nana'yı hana bıraktıktan sonra, saat çok uygun olmamakla

beraber, ertesi gün bir terslik olmasın diye St. Andrew Kilisesi'ne uğrayarak

papazla konuştu. Adam, uzun uzun evlilik lisansına baktıktan sonra, bunun

torpil sonucu alındığını anlayarak, "Ah siz denizciler yok musunuz, "demişti.

Gemiye gidince haberi Proudy ve Ramseur'e verdi. En yeni elbisesini ve

en parlak kılıcını seçip yatağının üzerine serdi. Çocuklar gibiydi.

Kabininden çıkıp Ramseur'ün bütün denizcilere törene davetli olduklarını

haber vermesini istedi. Tireless suların yükselmesiyle öğlen saatlerinde denize

açılacaktı.

Proudy, "Kusura bakma Kaptan Worthy, ben yatarken ani çıkacak bir

fırtına için dua edeceğim. Barometrenin düşüşü bu duama yardım edecektir."

Oliver oradan Drake'e giderek Bayan Fillion'a töreni haber verdi. Haberi

uygun gördüğü insanlara yayabileceğini eklemeyi de ihmal etmedi.

"Kilisenin tıka basa dolacağından eminim," demişti Bayan Fillion.

"Törenden sonra sizi buraya bekliyoruz Kaptan Worthy. Bu olay, güzel bir tören

kahvaltısı ikram etmem için çok güzel bir fırsat olacak. Hep parasını veren

müşterilerimi de bu vesileyle ağırlama fırsatım bulmuş olurum."

"Bu kadar zamanda bunu yapabilecek misin?"

"Biz Nana için her şeyi yapmaya hazırız..."

Otele döndüğünde onu Gran karşılamıştı. Oliver ondan özür dilemek

için ağzını açmaya yeltendiğinde, yaşlı kadın elini kaldırarak onu susturdu.

"Nana yirmi bir yaşında ve kendisiyle ilgili kararları alabilecek olgunluktadır,

Kaptan Worthy..."

Oliver okul müdürünün karşısındaki bir öğrenci gibi hissediyordu.

"Umarım seni kırmamışımdır."

"Aslında torunumun, hayatı denizlerde geçen biriyle yuva kurmasını

istemezdim. Ama siz onların arasında en iyisisiniz. Kaptan Worthy. Ayrıca

Nana'nın zaman zaman hata yapma hakkı saklıdır."

Oliver, kadının bu ifadesine gülmeden edemedi. Gran, uzanıp onu

yanağından öptüğünde bu tebessümü gözlerinin içine yayıldı. Gran onun ertesi

gün törenden sonra denize açılacağını bildiği için. "Nana, evliliğinin ilk

gecesinin nasıl geçeceğinin farkında. O buna aldırmadıktan sonra, bana halt

etmek düşer. Ama yarın kiliseye gelecek olan herkes, havanın dönmesi için dua

edecektir..."

Oliver lambayı üfleyerek söndürmüştü. Ama uyuyabileceğini hiç

zannetmiyordu. Kapısı çalındığı zaman, Nana'yı beklemiyordu. Başka kim

olabilirdi bu saatte onun kapısını çalan. "Evet,"' diye seslendi kapıya doğru.

"Gelebilir miyim?"

İçeri girip Oliver'ın yatağının kenarına bir iskemle çekti. "Bayan Fillion

bana bir elbise yollamış. Gran vücuduma tam otursun diye bir iki ufak değişiklik

yapıyor. Mavi renkte." Kelimeler boğazından zor geçer gibiydi.

Oliver, biraz da ellerini başka bir şeyle meşgul etmek için, başının

arkasına koydu. Nana yeni banyo almış gibi sabun ve gül kokuyordu. Nana

uzunca bir süre bir şey söylemeden oturdu. Oliver onun neden geldiğini

anlamamıştı. Sonunda yerinde kıpırdayarak, "Sana bir şey itiraf etmek

istiyorum," dedi. O kadar yavaş bir sesle konuşuyordu ki, Oliver duymakta

zorluk çekiyordu. Ama Nana'nın yüzü çok ciddi ve sıkıntılıydı. İtiraf edeceği şey

her neyse, önemli bir şey olmalıydı.

"Bayan Pym'in yerindeki çocuk seni bir kere değil de, iki kere mi öptü

yoksa?"

Şakayı bırak der gibi baktı Oliver'a. "Hayır sadece bir kere öptü. Ama seni

hiçbir konuda aldatmak istemem. Çünkü senin de bugüne kadar beni hiç

aldatmadığından eminim."

Bu arada Nana'yı bir konuda ciddi şekilde aldattığını hatırlayarak rahatsız

oldu. Babasıyla olan temas ve konuşmalarından ona hiç bahsetmemişti. "O

zaman bir an önce söyle. Yoksa ağzından almayı bilirim." Şakayla yataktan

doğrulmuştu.

"Yok, hayır." Nana bir anda geri çekilir gibi bir hareket yaptı. "Buradan

garip sesler çıkarsa Gran gerçekten büyük hayal kırıklığına düşer."

"O zaman sanırım bunu, bu kadar kısa zamanda halledemeyiz. İyisi mi

sonraya bırakalım."

Ama Nana o akşam konuşmakta ısrarcı gibiydi. Derin bir soluk aldı. "Bay

Ramseur buraya uğradığında, bana senin çok zengin olduğunu söyledi bana.

Yani senin zengin biri olduğunu biliyorum."

"Bu mu yani itiraf etmek istediğin şey?" Oliver şaşkın bir şekilde

sormuştu bunu.

"Evet," derken Nana, büyük bir safiyetle bakıyordu onun yüzüne "Seni

sevme nedenimin, bununla ilgisi olmadığını bilmeni isterim."

Oliver, kendisini tutamayarak yüksek sesle kahkaha atmıştı. Nana

eğilerek eliyle onun ağzını kapattı. "Yavaş ol. Gran ve Pete ne düşünürler?"

Nana elini çekmek isterken. Oliver onu bileğinden tutmuştu. "Nana; bu

konuda beni ikna etmenin tek bir yolu var. İlk olarak beni ne zaman sevdiğini

hissettin?"

Nana elini ondan kurtarmıştı. Ama sadece Oliver'ın kalbinin üstüne kadar

gidebilmişti eli... "Düşünüyorum," dedi. Bunun son günlerde olmadığı belliydi.

"Beni zorlama. Evet biliyorum. Yara lapasını boynuna koymak için sana

yaklaştığım ilk gece etkilenmiştim senden." Oliver, kaşlarını kaldırarak baktı.

Nana devam etti. "Birilerine ihtiyacın vardı. O sadece ben olabilirdim. Ve sen

çok yakışıklıydın. Bu dikkatimi çekmişti. Sonraki günlerde bu giderek bir

yakışıklı erkeğe duyulan ilgiyi aştı. Çok özel tarafları olan birine hayranlığa

dönüştü..."

"Bugüne kadar hiç kimse beni yakışıklı olmakla suçlamamıştı..."

"Bu limanlarda yaşayan kadınlarda ne gibi arızalar olduğunu

anlamıyorum. Kör olmaları gerekir. İyi geceler aşkım..."

Geldiği hızla kapıdan süzülerek çıktı...

Oliver, uyumasının imkânsız olduğunu düşündü. Yastığını kabartarak

gözlerini kapattı.

Gözlerini sadece başlayan fırtınanın sesiyle bir kere açmıştı. Karanlıkta

rüzgârı dinledi. İrlanda sahillerinden kopup geliyordu bu rüzgârlar. Gülümsedi.

Evleneceği gün hava, denize açılmasına imkân vermeyecek önlemleri almaya

başlamıştı...

Ertesi sabah Oliver, rüzgârı dinlerken camlara çarpan şiddetli

yağmurun onu bu kadar mutlu etmesi ilk defa oluyordu. Yıllardan beri

olmamasını istediği şeylerin olmasından hoşlanıyordu.

Soğuyuncaya kadar suyun içinde kaldı. Bir akşam önce; nikâhtan önce

birbirilerini görmeme saçmalığının, böyle ufak bir handa geçerli olmayacağına

Nana ile beraber karar vermişlerdi. O sabah Nana'yı, saçlarında inci tanelerine

benzer süsler ve göğüs dekoltesi olan mavi bir elbiseyle görmek Oliver'ı çok

etkilemişti. O güne kadar hep eski bir elbise ve üzerinde önlükle gördüğü bu

kadının bu kadar güzel bir vücudu olabileceği, memelerinin bu kadar çekici bir

dirilik taşıyabileceğini hayal edemezdi.

Bu kıyafetle onun önünde dönerken kendisinden emin havası da

etkileyiciydi. "Daha dün öğleden sonra kararlaştırdığımız bu evliliği

Plymouth'da duymayan kalmamış," derken Nana'nın mutluluğu gözlerindeki

pırıltıdan belliydi. "Saçlarımdaki inci süsleri, perukçu yollamış. Gran sırtıma bir

şal almazsam üşüyeceğimi söyledi." O sırada bir de alıcı gözle Oliver'a baktı.

"Oliver çok yakışıklısın. Sana ilk görüşte âşık olmasaydım, bugün âşık olurdum."

"Ben yine eski Oliver'ım. Sadece elbiselerim arasında en yeni olanı seçtim

ve bugünün şerefine sadece komutanlıktaki törenlerdeki kılıcı kuşandım."

Nana'yı yanağından öptü. "Umarım her zamanki kadar deniz kokmuyorumdur."

Nana koklar gibi bir hareket yaptı. "Senin bu kokuna bayılıyorum ben."

Sonra onun kolunu tuttu.

Kiliseye aynı arabada gittiler. Nana al al olmuş yanaklarıyla periler kadar

güzeldi. Oliver bu güzelliğe hayran hayran baktıktan sonra, "Umarım bu

kararından ötürü hiçbir zaman pişman olmazsın," diye fısıldadı onun kulağına.

"Hiçbir zaman..."

Araba eski kilisenin önünde durunca, kalabalığı görünce şaşırdılar. Gülen

yüzler, bu mutluluğa onların da ne kadar kalpten katıldıkları göstermeye

yetiyordu. Bir gece önce fırtına limana sığınmış olan Goldfinch'in kaptanı

Dennison en ön saflarda onları selamladı. Onunla ilk fırsatla konuşmalı ve son

durumun ne olduğunu öğrenmeliyim, diye düşünürken harp o gün ilk olarak

aklına gelmişti.

Kiliseye girmeden önce Nana bir an durdu. "Şunu bilmeni isterim.

Mulberry'ye geldiğin gecenin sabahı elimde alışveriş ettiğim yiyeceklerle

buraya girip, senin paranla bir mum yakarak, ne olduğunu tam olarak

bilemediğim, seninle ilgili bir dilekte bulunmuştum," dedi.

Oliver'ın mutlu bir kahkaha atması kalabalığın dönüp ona bakmasına

neden olmuştu. Kaptan Worthy'nin, neşesini toplum içinde bu kadar rahat bir

şekilde göstermesi, onu yıllardır tanıyan denizcileri hem şaşırtmış, hem de

mutlu etmişti.

Oliver derin bir iç geçirmeden sonra, kendisine göre çok şık bir kıyafetle

kenarda onları bekleyen Pete'in önünde durarak, Nana'yı ona teslim etti.

Törenin yapılacağı yere doğru ilerledi. O sırada bir an için Dennison'ın önünde

durdu. "Törenden sonraki davete gel Kaptan. Orada bir iki kelimeyle bana son

durum hakkında bilgi verirsin."

"Hoş şeyler söyleyemeyeceğim. Ama daha kötü de olabilirdi..."

Yürümeye devam ederek Bay Brittle'ın yanındaki yerini aldı. Koro

başladığı anda herkes ayağa kalktı. Oliver, katıldığı son nikâh törenini

hatırlamadan edememişti. Bundan iki yıl kadar önce Portsmouth'da, Kaptan

Nathaniel Barker'ın töreniydi. Bu törenden altı hafta sonra Nate, bütün

mürettebatıyla Baltık Denizi'nin dibini boylamıştı.

Bir anda içini bir hüzün kapladı. Bunu yapmamalıydım... Yanındaki Brittle

her ne hissettiyse o anda onun kolundan tutmuştu.

Hayır. İyi ki böyle bir karar almıştı. Altı ay, ya da yıl sonra o da gemisiyle

yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalırsa, yüzünü hayal ettiği için tebessüm

edeceği bir sevgiliye sahipti artık. İnsanlar ölürken değil, doğarken

ağlamalıydılar...

Tören sırasında din adamının neler söylediğinin farkında bile değildi.

Ama yemin aşamasında önce kendisi, sonra da Nana inanç dolu bir sesle

beraberliklerini kabul ettiklerini söylemişlerdi. Bu törenin maksadı da buydu

zaten. Ve Nana karısı olmuştu. Mutluluktan ağlayabilirdi. Ama o zaman

üniformasını ve kılıcını oracıkta çıkarması gerekirdi.

Gerekli imzaları da attıktan sonra, kiliseden çıkmak üzere koridordan

yürürlerken denizcilerden ve Nana'nın Plymouth'daki dostlarından oluşan bir

kalabalık çılgınca alkışlıyordu, yeni evli çifti.

Dışarıda; onları müthiş bir tipi ve rüzgâr karşılamıştı. Arabaya yürürlerken.

Kaptan Dennison yanlarına yaklaştı. Önce Nana'ya baktı. "Kaptan bu dehşet bir

güzel. Nereden buldun ki bu güzeli. Yıllardır bekleyip, evlenmeyeceğine dair

ettiğin yeminler demek ki bu bayan içinmiş." Sonra yüzü bir anda ciddileşerek

Oliver'a dönmüş "Neler olup bittiğini sana anlatmam için Drake'e kadar benim

arabamla gidelim. Yolda sana biraz bilgi verir; sonra ben arabayla Londra'ya

devam ederim."

Üçü arabaya bindi. Dennison önce Nana'ya döndü. "Sevgili bayan, iş her

şeyden önce gelir..." Sonra Oliver'a dönüp, alçak bir sesle harbin son durumu

hakkında bilgi vermeye başladı. "Oliver, Avusturya'daki durum içler acısı

diyebilirim. Napolyon, Sör John'un takibi işini mareşali Soult'a bırakarak

Avusturya cephesine gitti."

"Sir John ve kuvvetleri açısından iyi haber."

"Kış şartlarında Corunna'ya çekilmek hiç de kolay değil. Sir John'a gerekli

lojistik desteği veremezsek, durumu giderek kötüleşecektir."

"Böyle olumsuz bir gelişmeyi bekliyorduk." Henri Lefebvre'in gemilerin

hareketine göre Fransızlara gerekli uyarılarda bulunduğundan kuşkusu yoktu...

Araba Drake'in önünde durmuştu. Dennison kapıyı açtı. "Ben şimdi

Exeter, Honiton, Axminst üzerinden yola çıkıyorum."

"Bu Londra'ya giderken takip ettiğimiz yoldur, Nana. Artık her virajını

ezberlediğimiz yol. Dönüp Dennison'ın kolunu tuttu: "Sana bir tavsiyem var.

Sadece Sör Mulgrave'ye bilgi ver. Alışılmış diğer komutandan uzak dur."

Dennison bunun nedenini öğrenmek ister gibi Oliver'a baktıktan sonra, bu

aşamada buna gerek olmadığını düşünerek, onu başıyla onaylamıştı. Sonra da,

"Gelini öpmeme izin var mı?" diye sordu.

"Bu konuda kararları gelinin kendisi verir, Nana. Dennison çok eski bir

arkadaştır."

Nana yanağını Dennison'a uzatmıştı. Ama Dennison, onu kendisine

çekerek dudaklarına okkalı bir öpücük kondurdu. "Denizcilere fazla

yaklaşmamayı büyüklerin sana öğretememişler demek ki, Bayan Worthy..."

Oliver karısının arabadan inmesine yardımcı oldu. Dennison, "Seninle

Ferrol'de buluşuruz," dedikten sonra Nana'ya döndü. "Nana, kocana iyi bak.

Fazla da yorma. O bizim için çok kıymetlidir."

Nana ellerini kızaran yüzüne götürdü. "Bu kişi senin arkadaşın mı?"

"Hem de en yakın ve güvendiğim arkadaşım..."

Hana girdikten sonra Nana ile baş başa kalmak bir yana konuşmaya bile

imkânları olmayacağı anında belli olmuştu. Bayan Fillion, Oliver'ı alıp bir kadınlar

grubu arasına götürürken, bir başka grup da Nana'nın etrafını sardı.

Oliver birkaç kez gözleriyle karısını aradı. Bir an önce onu alıp bu

kalabalıktan çıkmak istiyordu.

O sırada Bey Lefebvre'in bir takım insanlarla samimi bir havada sohbet

ettiğini gördü. Bir anda kurmayı başardığı dostluklar ve samimi görüntüsüyle

profesyonel casus olmaya çok yatkın biriydi.

Kaptan Durfee'yi görünce hemen ona Yaklaşarak. Lefebvre'i işaret etti.

"Adamın bu..." Sonra Dennison'dan aldığı bilgileri ona özetledi. Bu durumda,

onun önümüzdeki günlerdeki harp gemisi hareketlerinden haberdar olmaması

gerekiyor."

Durfee, Lefebvre'i uzaktan tepeden tırnağa süzmüştü. "Hindistan yoluna

çıkma saatleri yaklaşıyor, meraklanma. Belki Bombay'dan sana bir kart bile

atabilir. Sabah onu nereden alabilirim?"

Oliver, Durfee'ye yeterli bilgiyi verdi.

"Kalemini kullanmasına fırsat vermeden alırız onu. Belki de deniz

yolculuğundan haz ediyordur." Arkadaşına baktı. "Sen böyle bir günde bu işleri

bırakıp, bir an önce bu kılıktan kurtulmalısın."

Oliver arkadaşının elini sıktı. Arkasını baktığında onun Lefebvre'in

bulunduğu gruba yaklaştığını gördü. Onu bir de yakından görmek, tanımak

istiyordu. Salonda Nana'nın yerini tespit ederek karısının yanına gitti. Onu

merdivenlerin yanına götürüp, "Hana olabildiğince erken geleceğim. Ama

sanırım hava kararmış olur."

"Ya rüzgâr yeniden yön değiştirirse?"

"Bu saatten sonra değişmez," diye karısının sırtını sıvazladı. "Sanırım

Bayan Fillion ve arkadaşları sana iyi tavsiyelerde bulunuyorlardır."

"Söylediklerinin yüzde doksanı bir işe yaramaz. Bayan Fillion'un söylediği

bir şey dışında."

"Neymiş o?"

"Belki de sonra söylerim."

Oliver, Tireless'a dönmek için subaylarını toplarken. Pete yanına geldi

"Meraklanma Kaptan, Nana'yı Mulberry'ye ben götüreceğim."

Oliver'ın erken ve Nana'yı almadan çıkması kimseye garip gelmemişti.

Belli ki Plymouth halkı, denizcilerin hayat tarzına alışmıştı. Burada hayatı,

suların yükselmesi ve alçalması yönlendiriyordu.

Oliver, Gran'in neden orada olmadığını sorunca Pete, "Tören sırasında o

kadar çok ağladı ki, içi kurumuş olabilir. Doğrudan Mulberry'ye gitti."

"Umarım mutluluk gözyaşlarıydı döktüğü..."

"Ne demezsin Kaptan, bulutların üstünde gibiydi. Hayatımda onu bu

kadar memnun gördüğüm tek bir an bile olmamıştır..."

Oliver, Mulberry'ye ancak gece yarısı dönebilmişti. Han, girişte yanan

ufak bir lambanın dışında tamamen karanlıktı. Kapının yanındaki lambanın

altında Nana'nın bir notu vardı.

İlgilisinin dikkatine:

Nana Worthy yukarıda Kaptan Worthy 'nin odasındadır. Kolay uyanmaz

ama, uyandığı zaman keyifli olur...

Oda karanlıktı. Sadece şöminenin son ateşlerinin neden olduğu bir kızıllık

vardı etrafta. Oliver bir an kapının eşiğinde durup yatağında yatan karısına

baktı. Kapıdan uzakta olan yeri seçmişti. Arkası dönük uyumuştu. Muntazam

kalçaları açıktaydı. Oliver, bir süre kalçalarının pürüzsüz yuvarlaklarına baktı.

Evlendim. Hayatta hiçbir zaman yapmayacağımı zannettiğim bir şeyi yaptım...

Evli olmanın ağır sorumluluğunun tatlı bir haz verdiğini hissetti. Tehlikeli bile

olsa hayatında hiçbir zaman sorumluluktan kaçmamıştı. Oysa bu, ona büyük

haz veren bir sorumluluktu. Onu seven bir kadınla evlenmişti. Ayrıca onun

gereklerine saygılı bir kadındı Nana.

Hızla soyundu, kapıyı kilitledikten sonra yatağa girdi. Nana, ona

yeterinden fazla yer bırakmıştı Nana'nın vücudunun şekline girerek ona sarıldı.

Nana gözlerini açmadan ona dönünce, karısının dudaklarını dudakları arasına

aldı.

Nana bir şeyler mırıldanarak ona iyice sokuldu Oliver, onun boynunu

öpmeye başladı. Nana geceliğinin düğmelerini açarak geceliği başından geçirdi.

Artık çıplak vücudunu kocasına teslim etmeye hazırdı. "Gelemeyeceksin

zannettim," derken gözleri hâlâ kapalıydı. "Uyumamak için direndim. Ama

başaramamışım."

Oliver onu dudaklarından öperken eliyle yavaş yavaş memelerini

okşamaya başlamıştı. Nana o mani olmak ister gibi elini kaldırmış: ama ona

mani olmak yerine elini yüzüne götürerek kocasını okşamaya başlamıştı. Oliver

onun üzerindeki araştırmasını devam ediyor ürkütmemek için olabildiğince

okşayışlarını memelerinden aşağıya doğru kaydırıyordu. Bir süre karnının hafif

çıkıntısını okşadı. Göbeğinin avucunda bıraktığı hoş iz sertleşmesine yetmişti.

Uzun sayılacak bir zamandan beri kadınlardan uzak kalmıştı. Ama bunu

düşünmek yerine, karısının vücudunda dokunduğu yerlere ilk defa bir erkek

elinin değdiğini hissederek, titremeye başladığını fark etmek, soluklarının

giderek hızlanmasını duymak, Oliver'ın arzusunu o güne kadar hiç olmadığı

kadar kamçılıyordu.

O güne kadar beraber olduğu kadınların hiçbirinin cildi bu kadar

pürüzsüz, memeleri bu kadar diri, giderek kadınsı suların neden olduğu

kokunun, onun gül kokusuyla karışması böylesi tahrik edici olmamıştı. Bu

Nana'nın ilk sevişmesi olacağına göre, ön sevişmenin olabildiğince uzun olması,

içinin, Oliver'ı rahat alacak şekilde açılıp sulanmasını sağlayacaktı. Ama büyük

tehlike Oliver'ın böyle uzun bir ön sevişmeye nasıl dayanacağıydı.

Hele Nana, o yumuşacık ve ılık eliyle onu okşamaya kalkarsa bir anda

boşalabilirdi. Daha ilk sevişmelerinde işi oraya kadar götürmemesi

gerekiyordu. Oysa Nana'nın vücudu son zamanlarda iyi beslenmesinin sonucu

kıvama girmiş ve eli altına gelen her hassas nokta ve yuvarlak Oliver'ı

dayanılmaz şekilde tahrik etmeye başlamıştı. Belki biraz ara verip bir iki şey

konuşmalarında fayda vardı. Tam o sırada Nana hafifçe geri çekilerek, "Biraz

gerginim. Ama hem vücut olarak, hem de gönül olarak senin olmaya hazırım..."

Aslında Oliver'ı biraz olsun sakinleştirecek konuşma bu olamazdı.

"Seninim," derken Oliver'ın elini alıp kadınlığının üstüne bastırmış, diğer eliyle

de onu okşamaya başlamıştı. Oliver memelerinden birinin ucunu dudakları,

sonra dişleriyle hafif hafif okşamaya başlayınca Nana'nın iniltisi odayı

doldurmuş ve kıvranan vücudu bir anda Oliver'ın altında kalmıştı. "Seni

bekliyorum," derken soluk almakta zorlandığı belliydi.

Oliver, "Emin misin?" diye fısıldadı karısının kulağına. Nana'dan çıkan ses

hiçbir kelimeyi çağrıştırmamakla beraber, emin olduğunu gösteriyordu. Oliver

karısının üzerinde hafifçe doğrularak yavaşça bekâret noktasında dolaştı.

Olabildiğince yavaş hareketlerle içine doğru ilerlemeye başladı. Nana'nın sesi,

en dar geçitte bile bir acıyı değil, büyük bir zevki yansıtıyordu. İçini daha tam

olarak doldurmadan önce Nana bacaklarını onun beline dolamış ve vücudunun

altını kaldırırken kocasını olabildiğince kendisine çekmişti.

Aynı anda Oliver'ın hareketlerine uygun bir şekilde, vücudunu ileri geri

hareket ettirirken aldığı zevk nedeniyle Oliver'ın altında kıvranmaya başlamış

ve içgüdüyle yaptığı bu dairesel hareket giderek hızlanarak Oliver'ın coşkuyla ve

bir sel gibi içine boşalmasına neden olmuştu...

Oliver, Nana'nın bu ilk deneyimde orgazm olmasını beklemiyordu. Nana,

Oliver'ın zirveye ulaştığını anladığı anda onu böyle hassas bir anda korumak

ihtiyacını hissetmiş gibi, hareket etmeyi keserek, ellerini açıp avuçlarını onun

sırtına iyice bastırmıştı. Bu avuçlardan, içine sihirli bir güç, müthiş bir mutluluk

aktığını hissediyordu Oliver.

Oliver da karısına sıkı sıkıya sarılıp vücudunun hareketini durdurdu. Nana

o zaman Oliver'ın içinde bir nabız gibi attığını hissetti. Hayatında ilk defa garip

bir şeyler oluyordu ona. İçindeki nabız atmaya devam ederken titremeye,

terlemeye başladı. Soluk alıp almadığını bilemiyordu. Gözlerinin önünde

martılar hiç kanat çırpmadan süzülerek uçuyorlardı. Aldığı zevkten çığlık

atmamak için kolunu ağzına götürerek bileğini ısırdığını, sevişmelerinden sonra

dişlerinin bileğinde bıraktığı izi görünce fark etti...

Nana çırılçıplak vücuduyla yatarken, bedeninde yeni bir sayfanın

açılmasının ve yaşadığı ilk orgazmın hazzını yaşıyordu. Yavaşça gözlerini araladı.

Oliver'ın şehvet dolu nazarlarının, vücudunda gezinmesinden hiç utanmayıp,

garip bir zevk aldığını hissetmek yeni bir duyguydu onun için. Ne hâlâ dimdik

duran memelerini, ne de kabarmış kadınlığını eliyle örtmek gereği duymuyor

oluşu, onu kendisinin de tanımadığı çok farklı bir kadın yapıvermişti.

Oliver, bakışlarını karısının aralık gözlerine çevirdi. Dudakları birleşti.

Nana artık tam olarak kadındı, kendisi de dünyanın en mutlu ve şanslı erkeği...

Yatağa uzandı başı karısının memeleri üstündeydi. Nana'nın giderek sakinleşen

kalp atışlarını duyuyordu. "Umarım canını fazla acıtmadım."

"Bugüne kadar neredeyse varlığından bile haberdar olmadığım bazı

yerlerimde bir sızı var. Ama çok zevkli ve çabucak geçmesini istemediğim bir sızı

bu..."

"Sen hiç dizleri dışa doğru ördek yürüyüşlü kadın görmedin mi? İşte

onlarda bu sızı hiç geçmiyor demektir."

Nana başının altındaki yastığı alıp Oliver'ın başına vurmaya başladı.

Oliver'ın buna karşı silahı onu gıdıklamaya başlamak olmuştu. Sonunda

kahkahalar içinde kalan Nana, yastık savaşını bitirmek zorunda kaldı.

Oliver yatarak ellerini başının arkasına koydu. Bir süre öyle durunca

Nana, uzanarak onun kulaklarını elleriyle kapadı. "Bana öyle geliyor ki; şu anda

rüzgârın sesini dinleyip, yönünü saptıyorsun."

"Bunu yapmak zorundayım."

"Bu gece değil. Bu gece kulakların sadece benim sesime açık olmalı.

Üstelik artık uyumalısm, sevgilim. Merak etme deniz yarın sabah da orada

olacak. Haydi, artık uyu..."

~ ON BEŞİNCİ BÖLÜM ~

NANA uyandığında, rüzgâr durduğu için etraf çok sakindi. Yanında

mutlu bir yüz ifadesiyle uyuyan kocasına baktı. Onun adaleli vücudunu seyretti

bir süre. Sadece biraz zayıftı bu güçlü beden. Ama Oliver'ın onu beslediği gibi,

Nana'nın onu beslemesine imkân yoktu.

Kocasına yaklaşarak kolunu, göğsünün üstüne koydu. Oliver onun elini

tutuvermişti.

Nana şaşırdı. "Senin uyanık olduğunu bilmiyordum." Eğilip başını onun

göğsüne dayadı.

"Hiç ses çıkarmadan yatıp, kıpırdamak istemiyordum." İç çekti. "Ama

aşağıda kaptanının gelmesini bekleyen bir firkateyn var."

Nana elini onun uzamış sakallı yüzünde gezdirdi. "Bu sorumun çok

egoistçe bir soru olduğunu biliyorum. Ama söyler misin, kuşatma denizine

gittiğin zaman, beni düşüneceğin anlar olacak mı?"

Oliver yüzünde gezinen elin parmaklarını öptü.

"Şu anda sadece sen ve ben varız. Bundan olabildiğince yararlanmamız

gerekir."

Bir gece önce ilk sevişmelerinin ardından bir kere daha sevişmişlerdi.

Ama o kadarı ikisi için de yeterli değildi. Nana'nın davetini kaçıracak değildi.

Karısını hafifçe üstüne çekti. Bu seferin ritmine, hızına ve derinliğine Nana karar

verecekti.

Nana, kocasının içinde olmasına alışır gibi olmuştu. Ama kendisini

tutamayarak büyük bir hız ve müthiş çalkantılı bir ritimle sevişmeye başladı. Bu

sefer ilk zirveye çıkan o olmuş ve zevk içinde kıvranıp, haykırmamak için

gözlerini koca koca açmıştı, içindeki nabzın şiddetle atmaya başladığını bir kere

daha hissetti.

Oliver, onun içinde gidip gelmeye devam ederken. "Bu zevki vermesini

bilen doğa, bu canı korumasını da biliyor..." Onu üstünden indirmeden

hareketsiz bir şekilde durunca, Nana onun yeniden denizi, Tireless’ı ve onu

bekleyen mürettebatı düşündüğünü fark etti. Ve vücudunu onun üzerinden

uzaklaştırarak yanına uzandı.

"Gitmeliyim," dedi Oliver. Ama hiç hareket etmiyordu. Onun yanından

uzaklaşmakta gösterdiği bu isteksizlik Nana'yı mutlu etmeye yetiyordu. Yavaşça

yataktan çıkarak, yüzünü yıkamak için suyun bulunduğu yere gidince Nana,

çıplaklığını örterek, Oliver'ın boşalttığı yere kaydırdı vücudunu.

Oliver, yüzünü yıkadıktan sonra soğumuş suyla tıraş oldu. Ağır ağır, hiç

acele etmeden giyinmeye başladı. Bu arada birkaç kere yatağa gelerek karısını

öptü. Ayrılmanın ona bayağı zor geldiğini görmek, Nana'nın içinin ısınmasına

neden oluyordu.

"Gran yanıma almam için kapının yanındaki masaya kek bırakacağını

söylemişti. Onu alıp çıkacağım buradan. Beni uğurlamanı istemiyorum."

"Bunu yapabileceğimi zannetmiyorum. Seni deliler gibi seviyorum,

Oliver."

"Biliyorum, Nana. Ben de seni çok seviyorum. Hiçbir erkeğin senin kadar

mükemmel bir karısı olması mümkün değil. Benim gibi zaman zaman aksi

olmak zorunda olan birine evliliğin bu kadar yarayabileceğini düşünemezdim."

"Oldukça sert ve ürkütücü bir kaptan olduğuna iddiaya girerim." derken

Nana'nın yüzündeki tebessüm, onu hiç de korkulacak biri olmadığını

göstermeye yeterdi. "Bugün Drake'e gidip. Bayan Fillion'a haklı olduğunu

söylemeliyim."

Oliver'ın aklına o zaman gelmişti. "Doğru ya, onun sana bir tavsiyesi vardı

da, sen sonra söylerim demiştin. Şimdi söyle bakalım."

Aralarında bu konuda artık yeterince yakınlık olmasına karşın, Nana

kızarmıştı. "Bana merak etme. Nana dedi. Doğa her şeyi hesaplı kitaplı

yapmıştır..."

Oliver merdivenlerden inerken, bu kadınlara hâlâ gülüyordu. Gerdeğe

girecek yeni evli bir kadına, yakınlık derecesi ne olursa olsun, insanların bu

konularda bilgi vermeleri garipti.

Oliver odadan çıktıktan sonra Nana bir süre ağlamış, sonra da gecenin

verdiği yorgunlukla uyuyakalmıştı. Uyandığında güneş iyice yükselmişti. Rüzgâr

İspanya'ya yola çıkan bir geminin yelkenlerini dolduracak şekilde esiyor

olmalıydı.

O güne kadar hiçbir zaman yapmadığı bir şeyi yapmak geldi içinden.

Geceliğini çıkartıp, aynanın karşısına geçerek bir süre çıplak vücuduna baktı.

Memelerinde ve omuzlarında bir gece öncenin pembe izleri duruyordu hâlâ.

Bunun dışında her şey eskisi gibiydi. Hiçbir değişiklik görünmüyordu. Oysa o

kadar büyük bir değişiklik olmuştu ki bu vücutta... Şu anda içimde neler olup

bitiyor acaba, diye düşündü. Ellerini beline koydu. Belki de bir gece önce

hamileliğinin ilk adımı atılmıştı. Böyle bir şey olmadıysa bile, bunun zaman

meselesi olduğunu hissediyordu. Kaptan Worthy'den, Oliver' dan, kocasından

hamile kalacaktı.

Üzerine bir şey giyip yatağın takımlarını topladı. Kanlı çarşafları Sal'ın

görmesini istemezdi. Yatak takımlarını çamaşır odasına taşıdı. Yıkanabileceği

kadar sıcak su hazırladı. Kollarını kokladı. Oliver'ın kokusu sinmiş olmalıydı

çıplak tenine. Oliver'ın kokusu değil ama tanımadığı bir koku karışmıştı her

zamanki gül kokusuna.

Banyoda işini bitirip mutfağa geldiği zaman, Gran'i bir masanın başında

oturmuş buldu. Yaşlı kadın yanına gelen torununa gülümseyerek baktı. Nana

önüne diz çökerek başını Gran'in kucağına koydu. "Oh Gran, böyle olduğunu

hayal bile edemezdim."

"Her kadın bunu ancak yaşadığı zaman görür."

"Oliver, odaların temizliği için yeni birini tutmamızı söyledi." Başını

kaldırıp anneannesine baktı. "Olur dedim. Ama tutmayacağım. Kendimi bir

şekilde devamlı meşgul etmem gerekiyor."

"Merak etme geri gelecektir."

"Biliyorum. Ama keşke bunun ne zaman olacağını da bilebilsem..."

Nana zamanın bir türlü geçmeyeceğinden korkuyordu. Ama korktuğu

başına gelmedi. Her gün han içinde ve dışında yapılan çalışmalardan nefes

alacak zamanı bulamaz olmuştu. Bu sırada Gran ona han hesap defterlerinin

nasıl tutulacağını da göstermişti. Müşterisi olan bir handa ne kadar çok iş

olduğuna ilk olarak şahit oluyordu.

Bu arada ilginç bir sürpriz olmuş ve Tireless'in denize açıldığı gün Bay

Lefebvre ortadan kaybolmuştu. O sabah her zamanki saatinde ona kahvaltısını

götürmüş, o da her zaman olduğu gibi kahvaltıdan sonra saat dokuz gibi

handan çıkmış, bir daha dönmemişti. İkinci gün Pete ile beraber onun odasına

gittiler. Adam belki de onların ortalıkta olmadığı bir zaman odasına dönmüş ve

hastalanarak odasından çıkamamış olabilirdi.

Ama her nedense Pete, bu konuda hiç telâşlı değildi. Onun derdi

paradaydı. "İnşallah bize borcu yoktu. Biliyorsun eskilerde birkaç müşteri

yapmıştı."

"Hayır," dedi Nana. "Hesaplara baktım. Bize hiç borcu yok. Aslında Ocak

ayı sonuna kadar paranın tamamını peşin ödemiş. Demek ki bizden alacağı bile

var."

O öğleden sonra Gran, Nana ve Sal'ı adamın odasının temizlenmesi için

yollamıştı. Odada hiçbir şey yoktu. O balık pazarına gittiği sırada Pete ressamın

odasını temizlemiş olmalıydı.

Gerçekten de Pete adamın eşyalarını, eski yıllarda parasını ödemeden

oradan gidenlerin eşyalarının bulunduğu depoya koymuştu. Nana adamın

çizdiği resimler arasında kendisinin o kadar çok resminin olmasına çok şaşırdı.

Resimler arasında kocasının da aksi bakışlı bir resmi vardı. O resmi önlüğünün

cebine koydu. Benimle sevişirken hiç de bu kadar sert bir havan yoktu...

O hafta sonunda depodan Lefebvre'in eşyaları arasındaki kalemleri

almaya gitti. O kadar kalemin boşu boşuna orada durmasındansa bir işe

yaraması çok daha iyi olurdu. Ama Bay Lefebvre'in resim defteri, kalemleri ve

suluboyalarının rafta durduğunu gördü. Bunları oraya kim koymuş olabilirdi?

Onlar nasıl oraya gelmişti.

O akşam Pete'e sordu. Ama Pete buna düzgün bir cevap vermek yerine

şaşkın şaşkın ona bakmıştı. Bu Nana'nın merakını büsbütün artırdı. "Pete, senin

bu konuda benim bildiğimden daha çok şey bildiğin belli. Ve bazı şeylerin

karanlıkta kalmasından hoşlanmadığımı da bilirsin."

"Duyduğum kadarıyla Hindistan'a giden bir gemiye kaçırmışlar onu.

Norfolk Revels bizim kaptanın gemisinden hemen sonra yola çıkmıştı. Senin

anlayacağın o şu anda Bombay'a doğru yol alıyor."

"Pete senin pek çok dostunun olduğunu ve kulağının çok delik olduğunu

biliyorum. İspanya'dan gelecek haberler konusunda lütfen bana bilgi ver."

Pete onun bu istediğini yapmıştı. Sağdan soldan duyduklarını Nana'ya

getiriyordu. Fransız Mareşal Soult, hâlâ sir John Moore'un kuvvetlerinin

peşindeydi.

Bir gece herkes odasına çekildikten sonra Kaptan Dennison ona bir

mektup getirdi. Ona kapıdan mektubu uzatırken, "Uf... Çok sıcak insanın elini

yakıyor," diye şaka yapmaktan da geri kalmamıştı. Sonra; bu sefer

dudaklarından değil, yanağından öperek onu bekleyen arabaya binip uzaklaştı.

Nana onun arabacıya, "Exeter, Honiton, Axminster," diye talimat verdiğini

duydu. Dennison, belli ki Londra yolundayken ona uğramış ve mektubu

bırakmıştı. Oliver'ın gerçekten iyi bir arkadaşı olmalıydı bu adam. Şakanın

dozunu biraz kaçırsa bile...

Odasına gitmeye vakit bulamadan, daha koridordayken açmıştı zarfı.

Sevgilim, sana olan hayranlık, sevgi ve özlemimi dile getirmek için bu

notumun çok kısa olduğunu biliyorum. Daha açık ifadeler kullanmak isterdim.

Ama notumun Fransızların eline geçme ihtimalini dikkate almak zorundayım.

Seni çok özledim. Buralarda durum ciddiyetini koruyor. Ama beni uzaklardan da

olsa koruyan hir meleğin olduğunu bilmenin rahatı içindeyim. Umarım bu

notum eline geçer ve seni sevindirir. Sen benim her şeyimsin... Oliver

Bir gün sonra gemiler birer birer limana girmeye başlamıştı. Bu

kuvvetlerin yoğun bir şekilde intikalde olduğunu gösteriyordu. Söylentilere

göre Sir John Moore, harp meydanında hayatını kaybetmişti. Askerlerini büyük

hızla İngiltere'ye çekiyorlardı. Pete haber toplamak için hemen limana indi.

Getirdiği haberler hiç iç açıcı değildi. Birçok yaralı vardı. Çoğu

Davenport'taki askeri hastaneye naklediliyordu. Durumu ağır olmayanlar ise

Plymouth'daki hanlara dağıtılıyordu. Mulberry'deki bütün odalar birden çok

insanı alabilecek bir şekilde hazırlandı. Önemli olan hiçbir askerin yersiz yurtsuz

kalmamasıydı.

Gıda, çay, sıcak su, ilaç ihtiyaçların başında geliyordu. Bu askerler çok

zor şartlar allında yaptıkları yaklaşık dört yüz kilometrelik bir yoldan sonra

oraya varıyorlardı. Nana kendi içindeki korkuyu yenemeden bir aşağı, bir yukarı

koşuşturuyordu. Pete, Gran, Sal ile beraber askerlerin ihtiyaçlarını karşılamak

için insanüstü bir gayretin içindeydiler.

Nana bazılarına özel bir yakınlık duyuyordu. Bir gün sandalyesini

onlardan birinin yanına çekerek sordu. "Tireless adındaki bir gemi konusunda

herhangi bir bilginiz var mı acaba?"

Adam ona dikkatle baktıktan sonra sormuştu.

"Bir yakınınız mı var o gemide?"

Nana onu başıyla doğruladı.

"Gemileri uzaktan tanımama imkân yok. Ama bildiğim tek şey,

ablukadaki firkateynlerin arasında bizleri koruyabilmek için kıyıya çok tehlikeli

şekilde yaklaşanlar vardı. Ama hepsi üstün manevra kabiliyeti ve deneyimli

kaptanlara sahip oldukları için, yara alan birkaç firkateynden başka ciddi sorun

yaşayanın olduğunu duymadık. Aslında bu tür haberler bize pek gelmez, ya..."

Kıyıya çok yaklaşan firkateynlerden birinin Tireless olduğundan kuşkusu

yoktu Nana'nın. Kısa bir sessizlikten sonra teğmenin elinde ekmekle sandalyeye

dayanarak uyuyakaldığını gördü Nana.

Mutfağa girdiğinde Gran, o kadar adama yemek yetiştirmek için

çabalıyordu. "Allahtan Kaptan Worthy'nin maddi desteği arkamızda. Yoksa bu

zavallı adamları aç bırakmak işten bile değildi."

Hanın en iyi iş yaptığı dönemlerde bile bu askerlere bakacak maddi gücü

olamazdı. Sabahın saat üçünde kaptanlardan biri, Nana'nın kapısını vurarak,

ondan ölmek üzere olan bir teğmeninin biraz olsun yanında durmasını rica

etmişti. Nana kaptanın peşine takılarak yukarı çıktığında bahse konu teğmenin,

Nana'nın, Oliver'la geçirdiği ilk geceki odada yattığını gördü. Yataklardan birinde

yatan teğmen, davul gibi şişmiş bir yüzle annesini sayıklıyordu.

"Sadece elini tutmanız ona yetecektir," dedi kaptan. Nana daha fazlasını

yapmış genç teğmen ölünceye kadar onu kolları arasında tutmuştu.

Askerlerin geldiğinin üçüncü gününde Nana artık en az askerler kadar

yorgun düşmüştü. Dördüncü gün, bazıları ait oldukları kuvvetlere dönerken

yenileri hana gelmişti. Limana durmadan gemiler geldiği için bu akının biteceği

yok gibiydi.

Alışveriş için dışarı çıkan Pete'den öğrendiğine göre Belediye binası ve

kilise bile askerlerle doluydu. Bazı askerlerse; bu soğuk kış gününde gemilerin

güvertelerinde yatıyordu. Harbin bütün dehşeti İngiliz deniz kuvvetlerinin bu

liman şehrinde yaşanır olmuştu.

Kaptan Dennison, Londra dönüşü, İspanya'ya gitmekle görevlendirildiğini

söylemek için uğramıştı hana. Ayaküstü çorbasını içerken, "Merak etmeyin

Bayan Worthy, Oliver bu günlerde gelebilir. Hem merak etmeyin ona bir şey

olursa ben size bakarım." Adamın kara mizah tarafı o şartlar altında bile devam

ediyordu.

Nana, onun bu sözlerine gülümsediği zaman, "Bakın gördünüz mü, bu

kadar günden sonra sizi güldürmeyi bile başardım," diyerek onun yanağına bir

öpücük kondurmuştu. "Dayan Nana, buraya gelen gemiler sonuna kadar

dayananlardır. Ama senin adamının da dönme vakti gelmiş olmalı."

Aslında haklıydı. Gerçekten de Tireless sahilden ayrıldıktan sonra gülmek

nasip olmamıştı genç kadına. Neyse ki haklı olduğu ikinci bir şey daha vardı. O

gün akşama doğru kapı açılmış ve Oliver büyük bir hasretle sarılmıştı karısına.

Nana'nın gözü kapıdaki arabadaydı. Oliver'ı orada bırakarak bir an önce

oradan gitmesini bekliyordu Nana. Ama beklediği olmamış, arabacı atlarını

kamçılamamıştı. Nana'ya hiç bırakmayacakmış gibi sarıldıktan sonra, bir şey

söylemeden arkasına dönüp arabaya binerek gözden kaybolmuştu Oliver.

Neyse ki beş gece sonra yeniden gelmişti hana. Ama Nana, onu

hayatında hiçbir zaman bu kadar bitkin görmemişti. Yürümekte bile zorlanan

bir hali vardı. Nana belinden sarılarak zorlukla götürebilmişti mutfağa kadar.

Ama Oliver olumsuz anlamda başını sallamıştı yemekleri görünce, "Sadece

sallanmayan bir yerde biraz uyumak istiyorum."

Nana, onu kendi ufak odasına aldı. Elbiselerini çıkarmasına yardım etti.

"Kokuyorum," dedi yüzünü buruşturarak. "Üç haftadır bir an bile çıkartamadım

üzerimdekileri, kusura bakma."

Yatağa uzanır uzanmaz gözlerini kapamasıyla uyuması bir olmuştu. Nana

yatağın kenarına oturarak uzun uzun ve özlemle baktı kocasına. Sağ olması

onun için yeterli teselliydi.

Odasından çıkıp mutfağa girdiğinde Gran ve Pete'in, Oliver'ın

uyanmaması için fısır fısır konuştuklarını görünce, "Gürültünün Oliver'ı rahatsız

edeceğini hiç düşünmeyin. Yanında top atılsa uyanacak hali yok. O kadar

tükenmiş durumda," dedi. Gran, torununa bakarak, "Sen de biraz uzan,"dedi.

Nana, Gran'in tavsiyesine uyarak odasına gidip elbiselerini çıkarıp,

Oliver'dan kalan daracık yere girmiş ve kocasına sarılmıştı. Oliver sabaha karşı

çırpınarak uyanır gibi oldu. Nana ona sarıldığında gözlerini bile açmadan

yeniden uyuyakalmıştı.

Bundan bir saat kadar sonra Nana kocasının hıçkırıklarını duyarak uyandı.

Ne yapacağım bilemiyordu. Ona iyice sarılarak bir süre bekledi. Ama Oliver'ın

içler eriten ağlaması devam ediyordu.

Ağlaması az da olsa azalınca, "Lütfen bana söyle, seni bu kadar hüzne

sevk eden şey nedir?"

Oliver şiddetle başını salladı. "Hayır. Seni böyle acılarla üzemem." Sesi

Ocak havası kadar soğuk ve ruhsuz çıkmıştı. Ve ağlamaya devam etti.

Nana yavaş yavaş ona kızmaya başladığını hissediyordu. Hayatında hiç

kimseye, belki babasına bile o kadar kızmamıştı. Onu omzundan sarsmaya

başladı. Ama Oliver yüzünü ona dönmüyordu. Nana yataktan inerek onun

tarafına giderek yere diz çöktü ve iki eliyle onun yüzünü kendisine çevirmeye

çalıştı. "Kaptan Worthy bir an beni dinler misin? Mulberry'ye geldin ve bütün

sıkıntılarını bir anda benim omuzlarıma yıktın. Şimdi de benimle

konuşmuyorsun bile. Bir de beni sevdiğini söylüyorsun. Gerçekten seviyorsan

bunu göstermenin zamanıdır. Benimle bazı şeyleri paylaşmak zorundasın.

Paylaş ki; gerçekten senin karın olduğumu anlayayım." Bir an durup onun

tepkisini bekledi. Ve devam etti. "Her şeyin çok kötü gittiğini ben de biliyorum.

Ama seni bu hale getiren daha kötü bir şey daha olmalı. Bunu benden

gizleyemezsin."

Oliver bu sözler üzerine gözlerini açmıştı. Yüzünde bir tebessümün

çizgileri belirmiş gibiydi.

"Çok dikkat etmemekle beraber bizi evlendiren din adamının sözleri

arasında iyi günler, kötü günlerle ilgili bazı tavsiyeler vardı. Ben sadece zayıf bir

kadınım. Senin savaşını vermeme imkân yok. Senin kadar cesur da olamam.

Ama hiç olmazsa dinlemesini bilirim. Ve inan bana Oliver Worthy, seni yalnız

başına ağlamaya bırakmak kadar ağır bir şey olamaz benim için. Beni hayatta

yine yalnız mı bırakacaksın?"

Hayatta en istemeyeceği şey, canından çok sevdiği bu adamın ıstırap

çektiğini görmekti. Ama hiç düşünmeden aklına gelenleri söylediği sırada onu

kırmış da olabilirdi. Ne yaptım ben?

Ama bu yaptığı doğru olmalıydı ki; Oliver yüzünü ona dönerek yatağın

içine girmesi için örtüyü açmıştı. Nana geceliğinin eteklerini beline kadar

sıyırarak yatağa girdi. Bacaklarını ve kollarını kocasına sardı. Göğüsleri birbirine

değiyordu. Oliver birkaç kere konuşmayı denedi, ama beceremedi.

Sonra birkaç kere derin derin nefes aldı. "Bay Proudy şehit oldu," dedi.

~ ON ALTINCI BÖLÜM ~

"SEVGİLİM söylesene ne oldu?"

"Corunna'dan çekilen son firkateyn bizimkiydi. General Beresford,

arkamızı savunuyordu. Ne kadar yaralı varsa gemiye almıştık." Bunu söylerken

sesinde belirgin bir gurur vardı. "Nana, kanal dehşetengiz bir yerdi. En iyi

adamlarımı bile deniz tuttu. Fırtına giderek şiddetlenmişti. Donanımın donması

tehlikesi baş göstermişti." Durup etrafına bakındı "Benim gitmem gerekiyor. Bir

an önce denize açılmak zorundayız."

Nana parmağını dudaklarına götürerek kocasını susturdu. "Şimdi değil.

Önce olanları anlat."

Oliver istemeden devam etmişti. "Christopher Quayle, ana direkteki

gözetleme sepetindeydi. Bay Proudy oradan inmesi için ona bağırıyordu. Ama

Christorher'da hiç hareket yoktu."

"Vurulmuş muydu?"

"Hayır. Sadece hareket kabiliyetini kaybedecek kadar korkmuştu. Bu çok

ender de olsa en iyi denizcilerin bile başına gelebilecek bir şeydi. Bunu fark

eden Bay Proudy elinde Quayle'ye atacağı bir iple ıskalaryaya tırmanmaya

başladı."

"Niyeti ne yapmaktı?"

"Quayle'yi sırtına bağlayarak aşağıya indirecekti. Çok genç günlerimde,

bir kere de beni bu şekilde direğin tepesinden indirmişti."

"Adamınızın sakinleşmesini beklemesi daha doğru olmaz mıydı?"

"Normal durumlarda yapılması gereken buydu. Ama o soğukta ve direğin

tepesinde o acı soğuk rüzgâra kimsenin dayanması mümkün değildi. Zaten

hareket de etmediği için kısa zamanda donmaya mahkûmdu. Bütün bunlar

olurken ben kabinimdeydim. Brittle gelip bana durumu anlatınca güverteye

koştum. Bay Proudy'yi durdurmalıydım."

"Neden?"

"Proudy cesur yürek bir subay olmasına karşın tırmanma konusunda

hiçbir zaman iyi olamamıştı. Bu her denizcinin harcı değildir. Proudy emirlerime

her zaman uyan bir subaydır. Ama bu sefer aldırmadı. Lanet olsun. Neden Will

hayatında bir kere emre itaatsizlik etti, bunu hâlâ aklım almıyor."

Oliver'ın bir subayına ilk adıyla hitap etmesi herhalde ilk defa oluyordu.

Nana gözlerini kapattı.

"Düştüğü sırada gözetleme sepetine eli değecek kadar yaklaşmıştı."

Oliver'ın sesi titremeye başlamıştı. "Üstelik tam marangoz kalfasının üstüne

düşerek onu da öldürdü. Aslında Will iki gün kadar can çekişti. O sırada devamlı

Sarah'yı, karısını soruyordu." Oliver'ın gözlerinden yaşlar bu sefer sakin sakin

süzülmeye başlamıştı. "O karısını iki gün boyunca sayıklarken, ben bizim ne

yaptığımızı düşünmeden edemedim."

"Bizim ne yaptığımızı bilemiyorsan sana söyleyeyim. Biz birbirimize âşık

olduk. Tıpkı Proudy'ler gibi." Nana'nın sesi kısık çıkmış, gözleri dolmuştu. "Deniz

kuvvetleri bile bunu önleyemez. Peki direğin tepesindeki adama ne oldu?"

"Tırmanarak onu ben aşağıya indirdim. Aşağıya inince adamlarıma,

aralarından biri bu nedenle Quayle'ye bir laf edecek olursa, onu kırbaçtan

geçireceğimi söyledim. Adamlarım böyle şaka yapmadığımı bildikleri için,

sadece teselli etmek için yanına gittiler." Başını elleri arasına almıştı. "Son

nefesini verene kadar başından ayrılmadım. O da son nefesine kadar karısını

sayıkladı."

Nana'nın bir şey söyleyecek hali yoktu. Sustu. Oliver ona sarılmıştı. Bir

ara başını kaldırarak, "Beni yalnız bırakma," dedi.

"Bırakmam." Zaten onun yanından ayrılmasını gerektiren acil bir işi de

yoktu. Gran ise damadının odada olduğunu bildiği için ölse onları rahatsız

etmezdi. Kısa bir süre sonra Oliver yeniden uyumuştu. Ama son derece rahatsız

bir uykuydu bu. Hiç durmadan hareket ediyor bilinç dışı hareketler yapıyordu.

Nana yavaş yavaş onun boynunu ovmaya başladı. Bu onu rahatlatabilirdi."

Bu hareketi, Oliver'ın duygularını tetiklemiş olmalıydı. Gözlerini açarak

karısının çıplak kalçalarını okşamaya başladı. Birazdan kendilerini sevişirken

buldular. Bu seferki sevişmeleri çok hırçın, hareketli ve çok darbeli olmuştu.

Oliver bir arkadaşının acısını karısıyla sevişirken çıkartıyor gibiydi. Nana

kendisini, onun arzu ve hareketlerine terk etti. Oliver belki de ancak böyle rahat

edebilecekti.

Bu aşırı hareketler Nana'ya biraz önce konuşulanları unutturmuş ve azgın

bir orgazm yaşamasına neden olmuştu. Nana bu anı bir daha yaşamak

istiyordu. Ama Oliver'ın ne kadar yorgun olduğu belliydi. Özellikle öyle hareketli

bir sevişmeden sonra onun için en iyi şey iyi bir uykuydu.

"Nana sen inanılmaz bir devasın. Bense galiba sana çok kaba

davrandım..."

"Pek değil. Ama günün birinde yemeği yakar, çocuklara çok kızar, hiç

beklemediğim bir tatsızlıkla karşılaşırsam, senden bir alacağım olacak."

Oliver içten bir şekilde gülmüştü onun bu sözlerine. Bu, o akşam ondan

çıkan en sağlıklı sesti. Karısının memelerini okşadı. "Tanrım sen gerçekten

doyulmaz bir kadınsın."

"Bu belki kadınların ortak özelliklerindendir."

Oliver yatakta doğruldu. Anna da onu takip etti. "Salisbury'de durup

Will'in karısına başsağlığı diledim. Haberi çoktan almıştı. Ona Will'in ödül

belgelerini ve ölüm tazminatını verdiğimde onları neredeyse yüzüme atacaktı.

Ama kibarlık edip yere atarak, böyle şeylere ihtiyacı olmadığını söyledi."

"Doğal. Onun ihtiyacı olan kocası. Bir daha hiç göremeyeceği kocası..."

"Bu işin en acı tarafı da bu. Bir zamanlar içini titreten Deniz Kuvvetleri

artık onun baş düşmanı. Ve bu bir süre daha öyle devam edecek."

"Gidip onu ziyaret etsem, tepkisi ne olur?"

"Bilemem," dedi Oliver. Nana, Oliver'a Tireless'ı Bayan Brittle ile kıyıdan

uğurladıkları bir gün, Bayan Proudy'yi tanıdığını; ama kadının onlara hiç yüz

vermediğini anlattı.

"Hele benim aile geçmişimi bilse, herhalde aynı havayı teneffüs etmek

bile ağır gelirdi ona." Oliver onu saran kollarını daha da sıktı. "Sen beni öyle

görmedikçe, başkalarının düşüncelerine zerre kadar kıymet verecek değilim."

"Sen benim için en kıymetli şeysin ve her zaman da öyle kalacaksın." Oliver

yatağa uzandı. Ve karısını üzerine çekti...

"Artık gerçekten gitmem gerekiyor."

"Sıcak su yapayım da yıkan. Sonra gidersin."

"Tamam. Ama bir şartla. Sırtımı sen yıkarsan."

Nana onun sırtını hem yıkamış, hem de sık sık öpmüştü. Ama Oliver'ın

artık aklında sadece gemisi olduğu belliydi. Nana son suyu Oliver'ın sırtına

döktü. "Haydi, bakalım devriye görevine..."

"Keşke o kadar olsa. Rogelio Rodriguez'i Corunna'ya götürüp karaya

bırakmak zorundayız. Bizimle beraber geldi. Şimdi geriye gidip karada bir şeyler

yapmaya çalışacak. Birkaç hafta sonra onunla buluşup ondan alınacak bilgileri

Donanma Komutanlığı'na ulaştıracağım."

"Bence sen değil de, adamlarından biri karaya çıkıp bu bilgileri almalı."

"Mümkün değil. Hiçbir adamımı böyle bir tehlikeye atamam. Aslında bu

konuları seninle paylaşmak istemem. Ama taşıdığım tehlikeleri biraz olsun

bilmen gerekiyor."

Kısa bir zaman sonra handan ayrılırken, yanında Gran'in büyük ısrarla

verdiği boğaz ve kulak ağrısına iyi gelen lapa da vardı. Nana onu kapıya kadar

geçirdi. Oliver ona sarıldığı zaman, Oliver'a yakınlığına o kadar alışmıştı ki; o

Mulbery'ye gelmeden önce yaşamı nasıldı, hatırlamıyordu. Oliver bütün bir

hayatı onunla paylaşmış gibiydi.

"Az kaldı unutacaktım," dedi Oliver tam ayrılacaktan anda. "Kocasının

söylediğine göre Bayan Brittle senin onu ziyaret etmeni bekliyormuş. Boş bir

zamanını ayarla da Torquay'a gidip, seni seven o kadını bir ziyaret ediver.

Aslında Kanal filosunda seni sevmeyen tek bir kişi bile yok."

Nana ondan ayrılmayı geciktirmek için, biraz daha konuşmanın yollarını

arıyordu. "Kanal filosundaki insanlar beni tanımazlar ki sevsinler."

"Gemiler arasındaki dedikoduları bir bilsen şaşarsın, Nana. İnsanların

sadece harple ilgilendiklerini zannediyorsan yanılıyorsun. Kendi aralarında

benim hiçbir zaman evlenmeyeceğime dair iddiaya girenler bile varmış."

Nana'nın aklına, Oliver'a vermeyi unuttuğu önemli bir haber gelmişti.

"Biliyor musun; senin denize açıldığın gün Bay Lefebvre, bir anda ortadan

kayboldu. Söylentilere bakılırsa Hindistan bandıralı bir şilep onu Hindistan'a

kaçırmış."

"Allah allah... Onu kaçırıp da ne yapacaklarmış?" Karısını son bir defa

öptükten , sonra hızlı adımlarla limana giden yokuştan inmeye başladı...

Nana kocasından bir mektup, bir haber almak için bir haftanın kısa bir

zaman olduğunu biliyordu. Tireless'ın, Ferrol'a varması normal şartlarda zaten

en az beş gün sürüyordu. Tabi bu da hava şartlarına ve rüzgârın yönüne göre

değişen bir zamandı. Gelecek bir haber, Bay Dennison aracılığı ile olacağına

göre, bir de onun yolunun buralara düşmesi gerekirdi. Bu arada Pete, harp ve

gemilerin hareketiyle ilgili bilgiler getirmeye devam ediyordu.

"Söylentilere göre; hükümet bugünlerde kuvvetlerin ne yöne sevk

edileceğiyle ilgili kararlar alacakmış. Bir ihtimal Hintli bir İngiliz olan General Sir

Arthur Wellesley bu kuvvetlere komutanlık edecekmiş..."

Nana, kocasından mektup beklerken kendisini işle meşgul edebilmek için

hanın boyanmasına, bir çeki düzen verilmesini kararlaştırmıştı. Böylece ilkbahar

geldiğinde buranın o harap hali ortadan kalkacaktı. Bu arada bir başka konu da

onu düşündürmeye başlamıştı. Bunu Gran'le kocasının gidişini takip eden on

gün kadar sonra devamlı bir şekilde başı ağrımaya başlamış ve göğüslerinde bir

hassasiyetin olduğunu fark etmişti. Bayan Brittle'a gideceği gün, elbisesinin

içine de zor girdiğini fark edince biraz olsun rejim yapmasının doğru olacağını

düşündü. Belki de Oliver biraz olsun şişman kadınlardan hoşlanıyordur. Ama

bunun da bir sınırı olmalı. Fil gibi bir kadından hangi erkek hoşlanır ki?

Bayan Brittle da onun kendisini ziyaret etmesini beklediğini bildiğine ve

onunla konuşacak bir konu olduğuna göre, onu ziyaret için uygun bir zamandı.

Bayan Brittle'ın sıcak ve sempatik evi; Tor Koyu'nu ve oraya demirleyen

harp gemilerini tepeden gören bir yerdeydi.

"Bazı hava şartlarında gemiler Plymouth yerine buraya sığınırlar," demişti

Bayan Brittle, ona evini gezdirirken. "Bir denizci karısı olarak rüzgârın önemini

artık sen de biliyor olmalısın. "

Mükemmel bir zencefilli kekle beraber çaylarını içerlerken Bayan Brittle,

ailesiyle ilgili bilgiler veriyordu Nana'ya. Anlaşıldığı kadarıyla en büyük kızı

bundan dört yıl önce denizci bir doktorla evlenmişti. Diğer çocuklarıysa henüz

onunla oturuyordu.

Sözün bir yerinde Nana, son günlerde aşırı kilo almaya başladığından

yakınarak konuyu açmıştı. Bu arada vücudunda olmaya başlayan değişiklikleri

de söylemesi gerektiğini bilerek, biraz da utanarak bazı ayrıntılar verdi.

Bayan Brittle anlamlı bir gülümsemeyle, "Dur bakalım, ben bir düşüneyim

bu değişikliklerin nedeni nedir diye. Söyler misin kaptanın buradan ayrılışının

üzerinden iki haftadan fazla bir zaman geçti, değil mi?"

"Yaklaşık olarak..."

"Tatlı kızım, bana sorarsan sağlığınla ilgili bir endişe duymana gerek yok."

Çocuklar yakınlarda mı diye etrafına baktıktan sonra Nana'ya doğru eğilerek,

"Sabah bulantıların var mı?" diye sordu.

Nana'nın böyle bir sorunu yoktu. "O zaman adetin de bir gecikme var

mı?" diye doğrudan konuya girmeyi tercih etmişti.

"Şimdilik hayır. Normal olarak daha bir iki günüm var," dedikten sonra

aklı başına gelmiş, gözleri açılmıştı. "Bayan Brittle yoksa..."

"Yoksası falan yok. Denizciler, uzunca bir aradan sonra eşlerine

kavuşunca genellikle bu işi abartırlar."

Oliver da gerçekten öyle yapmıştı. "Gran, ima yollu da olsa bu konuda

beni uyarmaya çalışmıştı," derken düşünceli bir hali vardı Nana'nın.

"Ve tabi sen de o heyecanın içinde hiçbir şeye aldırmadın." Bayan Brittle

manalı bir şekilde gülmüştü. "Sakın seni eleştiriyorum zannetme. Ben aldırdım

mı ki? Baksana dört tane çocuğumuz var. Eğer işi oluruna bıraksaydık dört

çocuğumuz daha olurdu." Onun bu sözlerine ikisi de gülmüştü. Nana, içinde

garip bir duygunun oluşmaya başladığını hissediyordu. Adet görme gününün bir

an önce gelmesini ve bir aksamanın olmasını daha şimdiden ister gibiydi.

O geceyi Brittlelar'ın evinde geçirdi. Ertesi sabah oradan ayrılmak üzere

arabaya binerken, Nana'nın içinde tatlı bir heyecan başlamıştı bile.

Torquay'in bir iki mil dışına çıktıklarında Nana, arabacıdan durmasını

istedi. Zorlukla arabadan inerek, o sabah yaptığı mükemmel kahvaltının büyük

kısmını yolun kenarına bırakmıştı.

Onun bu durumu, arabacıyı endişelendirmişti. Arabacının da yardımıyla

arabaya bindiğinde biraz olsun rahatlamıştı. Koltuğa oturup kollarını karnında

birleştirdikten sonra başını arkaya yasladı. Hamile olduğu kesinleşmeye

başlamıştı. Tabi bunun için bir de normal adet zamanını bekleyecekti. Eğer

böyle bir durum varsa, bunun dışarıdan belli olması için birkaç ayın geçmesi

gerektiğini biliyordu.

Elinde olmadan karnını okşadı. "Galiba bir dahaki mektupta babana

verilecek çok önemli bir haberim olacak..."

~ On Yedinci Bölüm ~

NANA, adet günleri hareketsiz bir şekilde geçmesine rağmen bu

konuda hiç kimseye bir şey söylememişti. Bundan başka kaygılanacağı o kadar

çok şey vardı ki... Harbin giderek daha sıkıntılı bir hal aldığı belliydi. Pete günlük

turlarını yapıp, haberleri topladığı bir gün onu karşısına alarak konuşmak

istediğini söylemişti. Haberlerin hiç de iyi olmadığı halinden belliydi.

"Çabuk söyle Pete, neler oluyor?" O sırada Gran de mutfağa gelmiş ve

Nana'nın yanına oturarak onun elini tutmuştu. En sonunda Pete kendisini

toplayarak Oliver'ın adının, durumu belli olmayan kayıplar listesinde çıktığını

söyledi.

"Söylendiğine göre Corunna'da gizli olarak kıyıya çıktıktan sonra ondan

haber alınamamış."

Nana uzun bir sessizlikten sonra, biraz olsun kendisine gelince,

"İstihbarat elemanlarından birini karaya çıkaracağından bahsetmiş ve bu işin,

bir adamına verilemeyecek kadar tehlikeli olduğunu söylemişti bana," derken

Oliver'ın bunu söylediği anı canlı olarak yaşıyordu. "O adamla buluşup, gerekli

bilgileri aldıktan sonra karayı terk edecekti."

Pete bu havadise neredeyse memnun olmuş gibiydi. "Belki de Fransızlar

yakalamıştır onu." Belli ki Pete bunu bile olumlu bir şey olarak görüyordu.

Nana başının kazan gibi olduğunun farkındaydı. Böyle bir durumda ne

yapılabileceğini düşünüyordu. Sordu. "Peki, biz ne yapmalıyız?"

Gran, torununun tuttuğu elini sıktı. "Bekleyeceğiz, güzel kızım. Bizim

böyle bir durumda yapabileceğimiz bir şey yok. Eminim üstleri, yapılması

gereken her şeyi yapıyorlardır."

Ve de beklediler. Nana, özellikle bu durumda bebekle ilgili bir şey

söylemesinin sakıncalı olduğunu düşündüğü için bu konuya hiç yaklaşmıyordu.

Eğer o her zamankinden daha solgun ve kırılgan bir hal alırsa Gran, nasıl olsa

bunu Oliver'dan gelen habere bağlayacaktı.

O sırada gözü kapıda Kaptan Dennison'ı bekler olmuştu. Onun Oliver

hakkında çok daha fazla bilgi sahibi olduğu kesindi.

Bir sabah erken bir saatte tam kasap iki iri tavuk ve bir düzine yumurta

bıraktığı sırada Kaptan Denisson kapıda belirdi. Nana, onu görünce içinde büyük

bir ümit doğdu. Adamın yumurtalara bakışından, onun bile ne kadar aç olduğu

belli oluyordu.

"Gran kaptan için bol yumurtalı ve jambonlu bir yumurta pişirir misin?"

diye seslendi içeriye.

"Sadece eğer gelip mutfakta konuşursanız ve ben de olup biteni

öğrenirsem yaparım bunu."

Dennison bunda bir sakınca olmadığını biliyordu. Vereceği bilgiler nasıl

olsa onu da ilgilendirecekti. Paltosunu bile çıkartma zahmetine girmeden

mutfak masasının kenarındaki sandalyelerden birine oturdu. Nana, kapıdaki

arabacıya da yiyecek bir şeyler götürmesi için Sal'e talimat verdi.

Sonra Dennison'a dönerek onu dinlemeye hazır olduğunu gösterdi. "Bay

Dennison, lütfen bildiklerinizi bana açık açık söyleyin. Hem de ne kadar acı ve

kötü olursa olsun gerçek durumu bilmek istiyorum ve sanırım bu benim

hakkım."

"Haberler bu anlatacağımdan çok daha kötü olabilirdi Nana. Bunu böyle

bil."

"O zaman anlatın. Onun karaya çıkma nedeni konusunda az da olsa bir

bilgim var."

Dennison koca bir bardak suyu bir dikişte bitirdikten sonra anlatmaya

başladı. "Oliver, Corunna yakınındaki Corcubion adlı bir adaya motorla çıkmak

için sahile yanaştığında, onların geleceğini her nasılsa haber almış olan Fransız

askerlerinin açtığı ateşle karşılaşıyorlar. Aralarında İspanyol'un da bulunduğu

bir kısmı, açılan bu ateş sırasında hayatını kaybediyor."

"Ama Oliver değil, değil mi?"

"Hayır." Bu sırada Gran, adamın önüne koca bir sahan jambonlu yumurta

koymuştu. "Bayan Massie, siz gerçekten harika bir kadınsınız."

"Devam edin lütfen," dedi Gran.

Dennison bir yandan aceleyle açlığını gidermeye çalışıyordu. "Fransızlar

onları Corcubion'daki garnizona götürmüşler. Orada bir hafta kadar hücrede

kalmışlar. Bir hafta sonra ellerine Mareşal Soult'un, Kral George'a yazdığını

vererek denizcileri bir bota koyarak serbest bırakmışlar."

"Ama kocamı değil, öyle mi?"

Dennison, olumsuz anlamda başını salladıktan sonra devam etti. "O

mektubu; Krala ulaştırılmak üzere Amiral Lort Wharton'a ben verdim. Neyse ki

Amiral, mektubu yanımda yüksek sesle okudu da, içeriği hakkında kesin bir

bilgim oldu. Şu andan sonra söyleyeceklerimin, kesinlikle bu odadan çıkmaması

gerekiyor."

"Bunun olmayacağını biliyor olmalısınız."

"Soult kocanı, bir yıl önce Benevente'de esir düşen bir Fransız Generaliyle

takas etmeyi öneriyordu. Ayrıca İngiliz'lerden 20.000 İngiliz lirası para

isteniyordu."

"Ama bu çok büyük bir para."

"Bunu bilemem," dedi Dennison. "Aslında hükümet bu tip pazarlık ve

takaslara daima karşı olmuştur. Ama Lort Wharton'un kocana karşı büyük

güveni var ve onun ne kadar kıymetli bir kaptan olduğunu çok iyi biliyor. Bu

nedenle de bu öneriyi Krala olumlu görüşle arz etti. Ve bundan sonuç da alındı.

Aslında karada işler beklenenden çabuk gelişti. Ama Fransız deniz kuvvetleri

Kaptan Worthy'nin İspanyol casus ölmeden önce, ondan çok önemli bilgiler

aldığından kuşkulanıyorlar. İngiltere'nin yeni kuvvetler sevk etmesinde bu

bilgilerin işe yarayacağından endişe ettikleri belli."

Nana arkasına yaslandı. Konu anlaşılmıştı. Durum elbette ölümden daha

ümit var bir durumdu.

Dennison kahvaltısını bitirdikten sonra kalkmıştı. Onun da çok işi olduğu

belliydi. Nana biraz da adama dayana dayana ona arabasının yanına kadar eşlik

etti. "Kaptan, benim yapmam gereken herhangi bir şey var mı?"

Dennison, hayır der gibi başını sallamıştı. "Sana hiç endişe etme demeye

gücüm yetmiyor. Durumun hiç de iç açıcı olmadığı ortada. Oliver şu anda

Corunna'nın güneyindeki a Estrella del Mar adındaki bir manastırda tutuluyor.

Bütün bildiğimiz bu kadar. Oliver'ın ne kadar becerikli ve dirençli olduğunu

biliyor olman gerekir. Sana olan sevgisi de hepimizin malumu. Sana tek parça

halinde gelmek için elinden gelen her şeyi yapacaktır."

Dennison, bu sözlerden sonra onun tepkisini beklemeden arabasına

binmişti. Nana araba gözden kaybolana kadar arkasından baktı.

Hana girdiği zaman kararını vermişti. Gran ve Pete'in bulunduğu mutfağa

giderek, titredikleri görünmesin diye ellerini arkasında bağladı. "Yarın Londra'ya

gideceğim," diye biraz önce aldığı kararı onlara da duyurdu. "Babam, Lort

Ratliffe ile konuşmamın, Oliver için bulunacak hal çaresine yardımcı

olabileceğini düşünüyorum. Ayrıca, eğer bir takas gerçekleşecek olursa, takas

için İspanya'ya gidecek gemide ben de olacağım. Kocam sayesinde bu konuda

gerekli akçalı imkânlara sahibim. Lort Ratliffe'e en doğru yaklaşımın parayla

olduğu muhakkak."

Pete, bir şey söylemeye hazırlanırken, Nana elini kaldırarak onu

susturmuştu. "Bu fikrimden kimse beni caydıramaz. Onun için iyisi mi, bu fikre

karşı koymak yerine, bana yardımcı olun." Nana hayatta en çok sevdiği üç

kişiden ikisine arkasını dönerek mutfaktan çıktı.

Fikrini değiştirmek için Nana'nın önünde yeterli zaman vardı. Ama

Pete'in yakarışları ve Gran'in gözyaşlarına rağmen bunu yapmadı. Geçen her

saat onun bu kararını daha da güçlendiriyordu.

Pete olaya başka zaviyeden engel olmaya çalışarak, hiç kimsenin onun

oraya gidecek gemiye almayacağı konusuna yoğunlaşmıştı.

"O gemide ben de olacağım," derken ne denli kararlı olduğunu

gösteriyordu.

Yolculuk için hemen hazırlığa başladı. Pete bir posta arabasıyla anlaşmak

yerine Nana'ya bunun ne kadar saçma ve tehlikeli bir şey olduğunu anlatmaya

çalışıyordu. Sonunda Nana, limana inerek kendisine bir araba bulmaya karar

verdi. Kocasının avukatlarına uğrayarak, babası denen açgözlü şerefsiz adama

bile yetecek kadar parayı yanına aldı.

Arabacıya. "Sadece ihtiyaç ve yemek için duracağız." dedi.

Gran'e veda ederken, onun bu konuda Nana gibi davranacağından emin

bir havası vardı. Ayrılmadan önce Pete'i göreceğini ümit ediyordu. Ve bir anda

Pete ortaya çıkmıştı. Ama eskimiş denizci çantası omzunda olarak...

Arabacıya, "Bekle," diye seslendi. Belli ki Pete, onunla Londra'ya gitmek

için hazırlanmıştı.

"Yıllardan beri Londra'yı görmemiştim," dedi yaşlı adam zorla arabaya

binerken. "Galiba bu benim için son fırsat..."

Nana onun bu sözleri karşısında hiç yorum yapmamayı tercih etmişti.

Onun için böylesi fedakârlık yapan bir insanı kırmak istemezdi.

Londra yolculuğu yaklaşık kırk saat kadar sürmüş ve Nana, arabacıya

doğrudan Donanma Komutanlığı'na gitmesini söylemişti.

Komutanlıktan içeri alınması, biraz Dennison'ın ona verdiği yazı ve

babasının Bayan Oliver Worthy'nin karısını tanıma merakından ötürü kolay

olmuştu.

Lort Ratliffe, kızını görmekten sanki memnun olmuş bir havada

karşılamıştı Nana'yı. Nana, aradan geçen beş yılda babasının fazla değişmediğini

gördü. Sadece biraz kilo almış, yüzü biraz daha yuvarlaklaşmıştı. Babası gibi

adamlar, ülkeyi Napolyon'a karşı savunanların şartlarını bile bilmeden, kendi

konforlu yaşamlarını devam ettirdiklerinden, hiçbir şeyin mahrumiyetini

çekmezlerdi.

Ona karşı duyguları ne olursa olsun, o anda onun yardımına ihtiyacı

olduğu için, eski sorunları gündeme getirmektense, bu ziyareti sadece Oliver

konusuyla sınırlandırmaya kararlıydı.

"Kaptan Worthy'nin eşiyim," derken baba evlat ilişkilerine önem

vermediğini gösteriyordu.

Lort Ratliffe onları odaya getiren görevliye çıkabileceğini işaret ettikten

sonra, kapının kapanmasıyla ona doğru yürümüş; ama Nana kenara çekilerek

hemen yanındaki koltuğa oturmuştu. "Sör, neler olduğunu sizden öğrenmek

için buradayım."

Ratliffe onu tersleyerek bu işlere karışmaması gerektiğini söyleyebilirdi.

Ama adam bunun yerine kızına sanki ondan gurur duyar gibi bakmıştı.

"Evet efendim, kocamın durumu hakkında sizden bilgi rica ediyorum."

Lort Ratliffe, bakışlarını onun üzerinden ayırmadan geçip koltuğuna

oturdu. Ve özet olarak Kaptan Dennison'ın söylediklerine yakın sözlerle

Oliver'ın durumunun ne olduğunu anlattı.

Nana onun söylediklerini sindirir gibi bir süre durduktan sonra, o an için

önemli olan sorusunu sordu. "Ne dersiniz; hükümet adamların istediği fidyeyi

verecek mi?"

Ratliffe, Nana'nın yüzünden başka her tarafta bakışlarını gezdirdikten

sonra. "Soult onun için otuz bin İngiliz liralık bir fidye istiyor. Tabi ayrıca bir de

esirimiz olan bir Fransız subayının kendilerine sağlıklı bir şekilde teslimini.

Harbin ağır mali yükü altında, hazinenin kaynaklarının ne kadar sınırlı olduğunu

sana söylememe gerek olduğunu zannetmiyorum."

Nana, Soult'un para talebinin otuz değil, yirmi bin İngiliz lirası olduğunu

biliyordu. Demek ki bu alçak adam bu işten kendisine de on bin İngiliz lirası

çıkarmanın peşindeydi. Aslında Nana'nın bunu konu etmeye hiç niyeti yoktu. Bu

arada Oliver'ın kendi servetinin ne kadar büyük olduğunu bu adamın bilmiyor

olması mümkün değildi. Bu fırsatı kullanarak kızının vaktiyle ondan esirgediği

paranın büyük kısmını bu yolla ondan almaya niyetlenmesi, böyle adi bir adam

için çok doğaldı.

Nana bunun için hazırlıklı gelmişti. Elini çantasına atarak çantamda

10.000 liralık bir banka emri var. Lütfen Sör Spencer Perceval'i bu konuda

bilgilendirin de onlar da bu paraya Fransızların istediği 20.000 lirayı ekleyerek

kocamın bir an önce serbest kalmasını sağlasınlar."

Bu paranın doğrudan bu alçak adamın cebine gideceğini bilmesine

rağmen o sırada buna aldırmıyordu. Değil 10.000, bunun on mislini vermeye

razıydı. Ama Lort Ratliffe'in bunu elbette bilmemesi gerekiyordu.

"Bu işle kim ilgilenip, gerekli işleri kim yapacak, bu konuda bir bilginiz var

mı?"

"Bu konuda ben görevliyim. Parayı da, Kral Hazretlerinin yazısını da ben

götüreceğim."

Lort bunu söylerken kendisinden o kadar emin görünmüyordu. Bu

Nana'nın dikkatini çekti. Belli ki bu adam ondan bazı şeyleri gizliyordu.

Ratliffe devam etmişti. "Kaptan Worthy İngiltere'ye teslim edildikten

sonra. Fransız Generalin İspanya'da onlara teslim edilmesi görevi benim."

"Kaptan Worthy'nin teslimi sırasında ben de sizinle geleceğim." Sesi

yumuşak ama tartışmaya açık olmayan bir kararlılıkta çıkmıştı. Ratliffe'in onun

bu isteğine tepkisi Nana için şaşırtıcı oldu. Adam bir an düşünüp taşları

yerlerine yerleştirdikten sonra başını olumlu bir şekilde salladı. "Bu konuda

yüzde yüz haklısın Eleanor. Böyle bir olayda bulunmak senin elbette hakkındır."

Nana'ya sempatik olmaya çalışan bir havada gülümsemesi, genç kadının

tüylerinin diken diken olmasına neden olmuştu. Adam devam etti. "Aslında La

Estrella'ya kaptanın karısıyla gitmem, Fransızlara bu işte ne kadar ciddi

olduğumuzu göstermesi açısından da iyi olur. Bunu iyi düşündün."

"Kocam için yapmayacağım şey yoktur," derken Nana'nın içtenliği çok

belirgindi.

"O zaman bazı konularda mutabıkız." En sonunda bakışlarını Nana'ya

çevirmişti. Ayağa kalktı. "Beş gün içinde Goldfinch'le Plymouth'da olacağım.

Kaptan Dennison bizi Corunna açıklarında olan Tireless 'a götürecek."

"Ben de Plymouth'da olacağım, lordum." Ayağa kalkıp çantasından

çıkardığı parayla ilgili talimat yazısını ona verdi ve Ratliffe'in eğilerek onu

selamlamasına aldırmadan Pete ile kapıya yürüdü.

O sırada arkasından Lordun sesini duydu. "Eleanor senin baban

olduğumdan herhalde hiç kimseye bir şey bahsetmemişsindir."

"Hiç kimseye," dedikten sonra hecelerine basa basa, "Bundan sonra da

bahsetmeye niyetim yok."

"Bu beni rahatlattı."

"Beni de..."

Plymouth'a dönme yolunda Pete, onu Goldfinch’le İspanya'ya gitme

fikrinden caydırmaya çalıştı. "O adama hiç güvenmemin yanında, bu değişim işi

onun işi. Senin onunla olman için bir neden yok."

Nana endişelerinin kaynağını Pete'e anlatamayacağını bildiği için kısaca,

"Bu değişimi kendi gözlerimle görmek istiyorum," diyerek bu konuda ne kadar

kararlı olduğunu yaşlı adama göstermişti.

Pete ise bu konudaki son kozunu onun karnına bakarak oynamıştı. "Senin

yollara düşmemeni istememin bir başka nedeni daha var..." Bir an durduktan

sonra, "Nana..." diye devam etmek üzereyken. Nana onun sözünü kesmişti.

"Bunu Gran de biliyor mu?"

Pete olumsuz anlamda başını salladı. "Hayır. Ben de bunu bu Londra

yolculuğu sırasında fark ettim. Yemeklerine dikkat etmen ve sık sık elini

karnında gezdirmen, bunu anlamam için yeterliydi." Ona içten bir şekilde

gülümsedi.

"Bayan Brittle'ı ziyaretimden sonra bu konuyu size açacaktım. Sonra

gelen bu kötü haberler karşısında, bir de bunu konu etmek istemedim. Sen yine

de Gran'e bir şey söylemesen iyi olur."

"İyi de bunu bir sır olarak fazla uzun süre saklayamazsın. Unutma Gran de

dünün çocuğu değil."

Pete'in bu sözlerine karşın Nana, Gran'e şimdilik bir şey söylemeyeceğini

biliyordu.

"Sadece kısa bir süre için Pete. İspanya'dan Oliver'la beraber geldikten

sonra nasıl olsa söyleyeceğiz bunu." İç geçirdi. "Annemin başına gelenin, benim

de başıma geleceğinden bir an bile endişe etmemesi gerekiyor."

"O zaman şunu da bil ki; Gran anneni çok severdi. Rachel mükemmel biri

insandı." İç geçirmek sırası Pete'e gelmişti. "Tek şanssızlığı yanlış adama âşık

olmak. Sen bu hataya düşmedin..."

Goldfinch'in, Tireless ile buluşacağı Ferrol'a yapılan deniz yolculuğu

beş gün sürmüştü. Bu sırada Nana'nın sabah bulantılarını kimse fark etmedi.

Zaten; nasıl denizciyse Lort Ratliffe yol boyunca güvertede denize kusmaktan,

gözü etrafını görecek durumda değildi.

Kaptan Dennison'ın kabinini ona değil de, Nana'ya vermiş olması Ratliffe'i

deli etmekle beraber, kaptanın böyle bir tercihine bir şey söyleme hakkı

olmadığını bilerek; ancak lüks otellerde talep edilecek bitmez tükenmez

taleplerle acısını çıkarmaya çalışıyordu. Dennison'la güvertede bir sohbet

sırasında, Ratliffe ileride kusmaya başladığında. Dennison onun ne kadar boş

bir insan ve işe yaramaz bir denizci olmasından örnekler vermişti.

"İyi de; Donanma komutanlığında hâlâ çok üst kademe görevlerde, değil

mi?"

"Onu orada tutan bazı faktörler var. Ama onların hiçbiri mesleki değil.

Kralla arasının iyi olduğu söylenir. Ne kadar doğrudur Allah bilir. Ama bu öyle

bir durumdur ki; gidip Krala soramazsın. Aslında ben de, Oliver da doğrudan

ona muhatabızdır. O da Sör Mulgrave'e bağlıdır. Ama bana sorarsan Mulgrave

onun ne halt olduğunu gayet iyi bilir."

Bu işte Nana'nın şaşkınlığı, Oliver'ın ona babasından hiç bahsetmemiş

olmasıydı.

Dennison'ın sözleri belki buna bir açıklık getirir gibiydi. "Oliver bu adama

hiç güvenmez. O kadar ki; bana bile mesaj ve bilgileri ona vermemem ve

doğrudan Sör Mulgrave'e götürmemi söyledi..."

Nana, Lort Ratliffe'in onun babası olduğunu hiç kimsenin bilmiyor

olmasından ötürü içinde büyük bir memnuniyet duyuyordu. Hırsızlığı bir yana

ki; bu konuda Nana'nın bir şüphesi yoktu, Kaptan Dennison'ın anlattığına göre

korkak adamın tekiydi ve herhalde Kraliyet Donanması'nda en ufak bir deniz

başarısı da yoktu.

Bu konuşmadan sonra Dennison kabinine gitmiş, Nana da ufukta İspanya

sahillerinin görünmesini beklemeye başlamıştı.

O gece subay yemek odasında kaptanın davetlisi olarak yemek

yiyeceklerdi. Aslında özel bir yemek odası olmaktan çok, böyle ufak bir harp

gemisinin, yemek yenilebilecek bir yeri olarak bakmak gerekiyordu bu ufak

odaya. Lort Ratliffe de yemeğe katılmış; ama yemekte Pete gibi önemsiz birinin

bulunması belli ki onun keyfini kaçırmıştı.

Hiçbir özelliği olmayan yemekleri yerken homurdanmaması, hem mide

bulantısının geçici olarak da olsa onu rahat ettirmesi, hem de gemideki

statüsüne çaresiz bir şekilde uyum göstermesinden olmalıydı. Bir ara Kaptan

Dennison onu deniz maceralarıyla ilgili konuşturmak istedi.

"Lort Ratliffe eminim ki, sizin de kapatanlık günlerinizden kalma ilginç

kahramanlık hikâyeleriniz vardır."

"Ne demezsin? Ama hangi birini anlatacağımı bile bilemem. Ve işte şimdi

de bir kahramanı düşmanın elinden kurtarmaya gidiyoruz"

Dennison ona bir şey söylememekle beraber, bir an için Nana ile göz göze

gelmişti. Bu adam tam bir sahtekârdı.

"Sör; Kaptan Worthy'nin karşılığında teslim edeceğimiz Fransız

konusunda bir bilginiz var mı?"

"Gerçek bir ödül. Adamları ikna etmek için bir de 30.000 dolar vermemiz,

biraz da bu adamın kıymetini gösteriyor olmalı. Bir Kaptan, eninde sonunda

kaptandır. Oysa adamların istedikleri General Charles Lefebvre-Desnouettes."

Nana kendisine hâkim olamadan yerinde zıplar gibi olmuştu. Aynı anda

Pete Carter, maksatlı olarak ayağına bastı. Ama artık olan olmuştu.

"Yoksa onu tanıyor musunuz?" diye sordu, onun bu tepkisini fark eden

Ratliffe.

Nana, o ani hareketine bir neden bulması gerektiğini biliyordu. Bir an

durduktan sonra, "Hayır Lordum. Ama ayaklarımın üstünden bir fare geçti de,

onun için telaşlandım bir an."

Masanın etrafındaki subaylar onun bu açıklamasına gülmüşlerdi. "Hiç

zannetmem Bayan Worthy," dedi Dennison. "Harp zamanında fareler bile

kaçacak delik arıyorlar. Biraz daha anlatsanıza Lort Ratliffe."

"İmparator Napolyon haklı olarak çok kıymet verdiği birinin bizim

elimizde olmasını istemiyor. Biz de sahip olduğu bilgilerle beraber Kaptan

Worthy'yi geri istiyoruz. Kaptan Worthy İngiltere'ye ayak basar basmaz, beyaz

bayrak çekilmiş bir gemiyle Generali Fransa'ya iade edeceğim. Daha fazlasını

söyleyemem." Kendisinden pek hoşnut bir hali vardı. Nana bir an önce Pete ile

baş başa kalıp konuşmak için can atıyordu.

Neyse ki birazdan çalan bir çan üzerine ikinci kaptan yerinden kalkmış,

"İzninizle, benim görev saatim," diyerek kamaradan çıkmıştı. Bu hepsinin

dağılması için bir fırsattı. Nana, Pete'e anlayacağı şekilde bakarak izin istedi.

Pete. Nana'yı hemen arkasından güverteye izledi. "Söylesene Pete, neler

oluyor?"

"Ben de senin kadar şaşkınım. İngiltere'de kaç tane Lefebvre olabilir ki?"

"Ne dersin bizim Lefebvre, Cheltenham'daki Lefebvre'e bilgi sızdırıyor

olabilir mi?" Bir an düşündü. "Unutma ressam her gün limanın resmini

çiziyordu. Herhalde o sırada limana giren çıkan harp gemilerinden de

haberdardı." Pete'in bakışlarını Nana'dan kaçırması, genç kadının dikkatini

çekmişti. "Bana kalırsa, sen göründüğünden fazla bir şeyler biliyor olmalısın."

Pete, artık bir şeyler söylemesi gerektiğini düşündü. "Kocan bana

söyleyinceye kadar ben de hiçbir şey bilmiyordum. Ama bazı bulgulardan

sonra, adamı zorla o Hint şilebine bindirmek ve Plymouth'dan uzaklaştırmak

zorunda kaldık."

"Senin ve Oliver'ın biraz olsun bana güveneceğinizi zannederdim."

Nana'nın kırıldığı belliydi.

"Nana her şey o kadar çabuk oldu ki..."

"Olabilir." Uzunca bir süre sessizlikten sonra, "Peki bu bir yana. Sence

Oliver neden Lort Ratliffe'den hiç bahsetmedi? Bunu gizlemesi için de bir

neden olmalı."

Aslında o anda bilmek istediği tek şey. kocasının iyi ve güvende olup

olmadığıydı. Ellerini karnının üzerine koydu. Bunu son günlerde sık yapmaya

başlamıştı...

~ ON SEKİZİNCİ BÖLÜM ~

ERTESİ sabah Goldfinch tek bir top atışıyla selamlamıştı Tireless’ı.

Gemiden gemiye geçmeleri için Kaptan Dennison, kıçtaki tahliye botlarından

birinin suya indirilmesi talimatını verdi. Güvertede yanında duran, Nana'ya

dönerek, "O herif denizin dibini boylasa umurumda değil. Ama Nana senin

ayağının ıslanmasına bile izin vermemem. Yoksa Oliver beni anamdan

doğduğuma pişman eder."

Dennison, Nana'nın ayağını indirme zincirinin yuvasına yerleştirdikten

sonra onu özel bir sandalyeye oturttu ve deri bir kayışla güvenli bir şekilde

bağladı. Kayarak Tireless'in güvertesine bırakılacaktı. "Aşağıya hiç bakma," diye

salık verdi.

Nana'nın, Tireless'in güvertesine ayak basması çok basit ve kolay

olmuştu. Nana'yı orada Bay Ramseur karşıladı. Aynı mekanizma bu sefer de Lort

Ratliffe ve Pete'i, almak için yeniden Goldfinch 'e çekilmişti.

Nana güvertenin kenarına gelerek Kaptan Dennison'a el salladı. Kaptan

da gülerek ona havadan bir öpücük yollamıştı. "Bu adam tam bir rezillik," dedi

gülerek Bay Ramseur'e. Diğerleri de gelince Goldfinch, Tireless'dan uzaklaşmaya

başladı. Güvenli bir uzaklığa gelince demir attı.

Ramseur, Oliver sağ salim Tireless 'a gelinceye kadar Goldfinch’ in oradan

ayrılmayacağını söylemişti. Onu doğruca kocasının kabinine götürdü.

Ratliffe bu sefer sessiz kalmamış ve Kaptan kabininin kendisine verilmesi

gerektiğini yüksek sesle Ramseur'e söylemişti. Ramseur ise soğukkanlılığını

kaybetmeden, "Bu konuyu Kaptan Worthy gelince onunla konuşun," dedi ve

onun, ölen Bay Proudy'nin kabininde kalacağını söyledi. "Lütfen beni takip

edin..." Bu ricadan çok. emirdi. Pete, Nana ile yalnız kalınca, "Odasının önünde

bir yerde benim için bir şilte koymalarını isteyeceğim," dedi. "Bu adama

günahım kadar itimat edemem."

Nana'nın buna bir itirazı olmamıştı. Aslında Ramseur ona, kalacağı

kabinin önünde bir nöbetçinin olacağını söylemişti. O sırada istediği tek şey bir

yatağa uzanmak ve mide bulantısının geçmesiydi.

Kocasının kabinden açılan kapıdan yatak odası bölümüne geçiliyordu. Bu

bölüme girip, kocasının kokusunu taşıyan battaniyeye sarındı. Bir anda gözleri

yaşarmıştı. Aslında sırtüstü yatıp tavana bakmasaydı bu yaşları tutabilirdi.

"Aman tanrım," diye bir anda yattığı yerden doğrulmasının nedeni,

tavandaki pusulanın yanında gördüğü iki resmiydi. Bunlardan birini Oliver'a

yolladığı için, Belediye binasının basamaklarında çizilmiş olan bu resmi görmek

onu çok şaşırtmamıştı. Ama ikinci resim, ressamın çizdiği bir başka resmiydi.

Orada olmasının tek izahı, Oliver'ın o resmi ressamdan alıp, odasına getirmiş

olmasıydı.

Kocasının onu sevdiğini biliyordu. Bundan artık bir kuşkusu yoktu. Bunun

ne zaman başladığını belki Oliver'ın kendisi bile bilmiyor olabilirdi. Ama artık

Nana biliyordu. O resmi Lefebvre'den aldığı gün kocası onu sevmeye başlamış

olmalıydı. Hayatına hiçbir kadını sokmayacağına yemin ettiği o günlerde bile.

Nana hayatına girmeyi başarmıştı.

Ağlayarak kocasının yastığına sarıldığı anda, onun sevgisinin değeri

gönlünde bir misli artmıştı. Beraberlikleri kısa ya da uzun sürsün; bu adamı

hayatının sonun kadar sevecekti...

Oliver'ın alınması için Bay Ramseur hiç zaman kaybetmeden. Lort

Ratliffe'i karaya çıkartacak olan botu hazırlattı. O sırada hiç kimse, Nana'nın da

o botla karaya çıkmak isteyeceğini akma getirmemişti. Pete bile onun bu

arzusunu duyunca bunun söz konusu olamayacağını söyledi.

Ama hiçbir gücün onu bu kararından vazgeçiremeyeceği belliydi.

Zarif, sessiz ve kibar Nana bir tarafa gitmiş; yerine her şeyi yapmaya

muktedir ve gerekirse bunu kırıp döküp yapacak olan Eleanor Massie Worthy

gelmişti. Ünlü kaptan Worthy'nin en az onun kadar kararlı ve sert karısı; Bayan

Worthy...

Nana bu isteğinde, hiç beklemediği birinden destek gördü. Lort

Ratliffe'den. "Bizde beyaz bir bayrak olacak. Fransızlar buradaki komutanlarını

takasın yapılmasıyla görevlendirdiler. Bir tehlike söz konusu değildir. Bence

Bayan Worthy'nin bir an önce kocasını görmeye hakkı var."

Bu şartlar altında zavallı Ramseur'ün yapacak bir şeyi kalmamıştı. "Pekala

o zaman," dedi ama bundan hiç memnun olmadığı halinden belliydi. Kaptanının

karısını, onu orada neyin beklediğini tam olarak bilmeden ufak bir bota

bindirerek, düşman işgalinde olan bir yere yollamanın belli ki akılcı bir tarafını

göremiyordu. Ama hem Bayan Worthy'nin bu konudaki ısrarı, hem de ne olursa

olsun, donanma kumandanlığının üst rütbeli bir yetkilisine karşı koyması doğru

olmazdı.

"Emredersiniz lordum." Bayan Worthy'yi aşağıdaki bota indirecek olan

makaralı donanıma bir de denizde çalkalanan ufak kıç filikasına baktı.

Fidye olarak verilecek paranın bulunduğu kutuyu şimdiden rayla filikaya

yollamak için bekleyen güvertedeki adamına döndü, "Kutuyu aşağıya yolla,"

dedi. Kutu ağır ağır filikaya inmiş, denizciler kutuyu almışlardı. Sonra Nana'yı

yalnız bırakmamakla ısrarcı olan Pete, makaralı donanımın yanına gelmişti. Eski

bir denizci olduğu için, "Ben yardıma gerek olmadan inerim," dedi.

Sıra Nana'ya geldiğinde, donanımda ayağını basabileceği bir düğümü

gösteren Ramseur, genç kadını bir de belinden bağlayarak, "Buraya basıp

ellerinizle bu zincire tutunacaksınız. Başka bir şey yapmanız gerekmez; yavaşça

aşağıya ineceksiniz. Güvenli bir sistemdir. Siz yine de filikaya ininceye kadar

aşağıya bakmayın."

Nana, Pete'in rahatça indiğini gördüğü için telaşlı değildi. Bir soluk alıp

Ramseur'ün dediklerini yaptı. Donanım hafifçe yükseldikten sonra önce yavaşça

havaya kalkıp sonra aşağıya doğru çalışmaya başlamıştı. Sorunsuz bir şekilde

filikaya ayak basarken denizciler de kaptanlarının karısını donanımdan indirip

belindeki bağı çözdüler. Pete ile beraber filikanın kıç tarafına yürüyerek Lort

Ratliffe'in inmesini beklemeye başladılar. Ama yukarıda bir hareket yoktu. Pete

ve Nana birbirlerine baktıkları sırada, filikanın karaya gitmesi emri gelmişti

yukarıdan. Küreklerdeki denizciler de birbirlerine bakmışlardı. Bir yolcu daha

bekledikleri için hiçbirinin kürek çekmeye niyeti yoktu.

"Denizci sahile kürek çek. Bu bir emirdir."

"Tanrım," demişti Pete. "Bu alçak adam filikaya inemeyecek kadar mı

korkakmış?"

Denizciler o anda Nana'ya bakmaya başlamışlardı. Belli ki o bir şey

söylemeden yukarıdan gelen emre aldırmayacaklardı. Başını dikleştirerek

denizcilere döndü. "Gelen emri uygulayın." derken hiçbir şeyden korkusu

olmayan bir hali vardı. Orada durup, gelmeyeceği artık belli olan alçak bir

korkağı saatlerce bekleyecek halleri yoktu. Filika Tireless'dan uzaklaşmaya

başlamıştı.

Dümendeki denizci kendisini tutamamıştı." "Siz farklı bir kadınsınız Bayan

Worthy."

Gemicilerin son kuvvet küreklere asılması sonucu filika kıç tarafındaki

beyaz bayrak, dalgalana dalgalana kıyıya yaklaşmaya başladı. Nana Tireless'a

baktığında Ramseur'ün onları dürbünüyle takip ettiğini gördü. Nana elini

sallayınca, o da şapkasını onlara sallamıştı. Lort Ratliffe görünmüyordu

güvertede. Alçak, hırsız ve muhteşem bir korkak, diye düşündü Nana, babası

için. Bu öğleden sonra Tireless 'a döndüğümde ona söyleyecek bir iki sözüm

olacak...

Kürek çeken Tireless denizcilerinin hayatları pahasına onu bütün

tehlikelerden koruyacaklarının verdiği güven içinde karaya iyice yaklaşmışlardı.

Bir Fransız filikası da onlara eşlik etmeye başlamıştı. Sonunda kıyıya gelerek

filikayı bağlarlarken, onları karşılamakla görevli bir Fransız subayının, filikada bir

de kadın olmasına hayretle baktığı belliydi. Nana filikadan karaya çıkmak için

elini uzattığında Fransız subay, elini uzatarak ona yardımcı oldu. Böylece Nana,

kocasının topla dövdüğü, düşman işgali altındaki topraklara ayak basmıştı.

Fransız subay, filikanın içine bakmaya devam ederken bir başkasını daha

beklediği belliydi.

Nana mecburen, "Sadece ikimiziz." dedi. "Ben Kaptan Worthy'nin karısı

Eleanor Worthy'yim. Yanılmıyorsam kocam sizin esiriniz." O kadar yıl Bayan

Pym'in okuluna gitmesinin tek kazanımı olan Fransızcası mükemmel olduğu için,

adam onun söylediklerini eksiksiz anlamıştı.

O sırada Pete elindeki para dolu kutuyu Nana'ya uzattı. Nana da Fransız'a

verdi. Adam hâlâ bir şey anlamamış gibi Nana'ya bakıyordu. Nana rahat bir

havada. "Bir an önce kocamın yanına gitmek istiyorum. General," derken

adamın rütbesinin General olmadığını biliyordu. Ama her subay kendisine bu

şekilde hitap edilmesinden hoşlanırdı.

Adam kendisini toplayarak, eğilip selamlamıştı onu. "Madam Worthy,

Albay Jean Baptiste San Sauvir emrinizdedir..."

Albay, askerlerine bir iki emir verip sonra Pete ve adamlarına orada

kalmalarını söyledi. Nana olduğu yerde durmuştu. "Hayır, Sayın Albay. Mösyö

Carter benimle gelecek. Kendisi kocamın hizmetkârıdır. Ondan ayrılmam söz

konusu olamaz."

Albay yeniden eğilmişti. Ve gelebileceğini gösterir şekilde Pete'e eliyle bir

işaret yaptı. "Kaptan Worthy'nin gazabına uğramak istemem."

"Bence iyi edersiniz." Bunu İngilizce olarak söylemişti. "Çünkü aksi hali

çekilmez..."

Nana yürürken dikkatle etrafına bakıyordu. Burası eski bir manastırdı.

Manastırlık günlerinden kalan Meryem Ana heykeliyle, toplar birbirleriyle alay

eder gibiydiler. Binaya girip merdivenleri inmeye başladıklarında kalbi göğüs

kafesini zorlayarak atmaya başlamıştı. Girdikleri koridordaki hücrelerin her

birinin bir nöbetçi vardı.

O sırada Albaya yaklaşan bir görevli elindeki anahtar destesini ona verdi.

Albay bir kapının önünde durarak kocaman anahtarla kapıyı açtı. "Girebilirsiniz

Bayan Worthy." Sonra Pete'e döndü, "Siz de Mösyö Carter. Bir süre yalnız

konuşma imkânı vereceğim." Kapıyı kapatarak kilitlemişti.

"Nana!" Oliver hiç beklemediği bu sahne karşısında ne diyeceğini

bilemeden koşarak karısına sarıldı. Nana da saçı sakalı birbirine karışmış olan

kocasının ne kadar çok yerine dokunursa, özlemini o kadar çabuk giderecekmiş

gibi avuçlarını da açarak sarılmıştı kocasına. Yüzünü, boynunu, dudaklarına

neresi dudağına yakın geliyorsa öpüyordu.

Oliver bir an hafifçe geri çekilerek, "Senin ne işin var burada," diye sordu.

O anda Nana'nın lehine bir durum vardı. Oliver bundan haberdar

değilken; Nana hem sevgili kocasını hem de çocuğunun babasını öpüyordu.

Nana geri çekilip kocasına bakmıştı. Saçı sakalı ve kıyafeti bir yana Oliver

sağlıklı görünüyordu. Oliver onun neden baktığını anlayarak. "İyiyim." dedi. "Bu

albayın kareyi tamamlaması için bir dördüncüye ihtiyacı vardı. Kâğıt oyununu

sevmem. Ama bu başarısız olurum demek değil." Pete'e döndü. "Söyler misin,

Nana'nın burada ne işi var?"

Pete saçlarını karıştırdı. "Kaptan bu kızcağızın bu kadar inatçı olduğunu

bugüne kadar anlamamıştım. Sorunun cevabı burada yatıyor."

Ortadaki masanın etrafında durdular. "Bana fidyeyi Donama

Komutanlığı'ndan birinin getireceği söylenmişti. Nana'ya baktı. "Fidye geldi mi?"

"Evet Kaptan." Pete cevap vermişti. Lort Rat denen o herif içinden payını

bile aldı. Aslında buraya onun gelmesi gerekiyordu. Ama alçaklığının ötesinde,

korkaklığından bizi Tireless 'da bekliyor."

Oliver, Nana'yı kendisine çekti. "Senin gelmene fazla şaşırmadım." Nana

başını kocasının omzuna dayamıştı. "Tireless'a döndüğümüzde dünyayı o

adama zindan etmezsem bana Kaptan Worthy demesinler." Pete'e döndü.

"Pete, Tireless 'in durumu nasıl?"

"iyidir Kaptan. Her şey yerinde. Mürettebata sorarsan sizin yokluğunuzda

Bay Ramseur mükemmel davranmış."

"İşle bu haber beni rahatlattı. Şimdi şu bizim albayı çağıralım da; bana

ihtiyacı olmasa bile bir an önce gemime kavuşayım."

Nana'yı odadaki tek sandalyeye bırakarak kapıya gitti. O sırada bir

anahtar yuvasında dönmüş ve kapı açılmıştı. Albay San Sauvir elinde bir takım

belgeler ve içinde fidyenin bulunduğu kutuyla yanında nöbetçi hücreye girmişti.

Albay onları selamlayarak Nana'nın boşalttığı sandalyeye oturdu.

"Albay, fidye olarak ödenen meblağ Mareşal Soult'un istediği rakama

uygun mu?"

"Evet," dedi Albay. "Yirmi bin İngiliz Lirası bu kutunun içinde." Sonra

elindeki kâğıda baktı. "Sadece bir sorun var."

"Eminim burada çözemeyeceğimiz bir şey değildir. Biliyorsun Albay,

denizin ortasında kaptanını bekleyen bir gemi var." Oliver çok sakindi.

Albay elindeki kâğıtlardan birini uzattı. "Hükümetinizden gelen şu emri

okusanız iyi olacak."

Oliver, Albayın uzattığı kâğıdı aldı. Okurken yüzündeki bütün kan

çekilmişti. Yazıyı bir kere daha okudu. Sonra albaya uzattı. Elleri titriyordu.

"Böyle bir şey olamaz..."

Albay soğukkanlılığını kaybetmeden konuştu. "Bu anlaşmanın şartları

olduğunu biliyorsunuz Kaptan Worthy. Benim bu şartları kiminle konuşmamı

istersiniz? İmparator Napolyon'la mı, yoksa İngiliz hükümetiyle mi?" Albay önce

mektuba, sonra Nana'ya bakmıştı. "Madam Worthy, muhtemelen

bilmiyordunuz. Fidye burada, tamam. Ama siz hükümetinizi temsil eden

konumda olduğunuza göre, anlaşmaya göre, kocanız İngiltere'ye dönüp.

General Lefebvre-Desnouettes Fransa'ya gelinceye kadar, İngiliz hükümetinin

görevlisinin burada rehin tutulması gerekiyor. Generalin Fransa'ya ayak bastığı

anda serbest olacaksınız. General Uzak Doğu'dan getirileceği için bu üç, dört ayı

alabilir."

Nana adama yiyecek gibi baktı. Sonra; başını inanamaz şekilde sallayan

kocasına döndü.

Albay artık onlara değil, sadece elindeki belgeye bakıyordu. "Burada

yazıldığına göre, rehin olarak tutulacak hükümet görevlisi Lort Ratliffe imiş. Ama

o olmadığına göre..."

~ ON DOKUZUNCU BÖLÜM ~

OLIVER şaşkın bir şekilde Albaya bakıyordu. "Bunu yapmayacaksınız

herhalde."

Albay boynunu bükerek elindeki kâğıdı uzattı. "Sadece emirleri, hem de

hükümetinizin emirlerini yerine getiriyorum. Ben ne yapabilirim ki?"

"Haklısınız," dedi Oliver. "Ama ben de karım olmadan buradan çıkmayı

kabul etmiyorum. O zaman ikimiz de misafiriniz olacağız. Generalinizle bir takas

yapmak konusu da suya düşer."

Adam yine elindeki kâğıdı uzatmıştı. "O zaman komutanlığınızın

emirlerine uymamış olursunuz." Albay üzgün gibi bir halle başını sallamıştı.

"Ülkenizdeki uygulamayı bilmiyorum. Ama Fransa'da bir subayın harp sırasında

emre itaatsizliğinin cezası," Albay eliyle boynunu göstererek kesme işareti

yapmıştı. "Biliyorsunuz biz burada Dr. Guillotine'in etkin aletini kullanıyoruz.

İngiltere'de bu iş yağlı bir iple gerçekleştiriliyormuş..."

"Doğrudur. Ben de bu nedenle anlayış göstermenizi istemiştim. Karımı

bırakıp bir yere gidemem. Emirlere uymam gerektiğini de biliyorum."

"O zaman ciddi bir ikilemle karşı karşıyasınız."

Nana o ana kadar konuşmalara hiç karışmamıştı. Oliver'a bakmamaya

özen gösteriyordu. "Albay, bu durumu Fransızcamı ilerletmek için iyi bir fırsat

olarak görüyorum."

Nana elini kocasının koluna koydu. "Oliver sanırım bunu aramızda

tartışsak daha iyi olacak.

"Albay bize biraz zaman tanır mısınız?"

Adamın oradan uzaklaşmak için can attığı belliydi. "Memnuniyetle," dedi.

"Sadece sanırım yeterince zaman kaybettik. Korkarım sizi hava karardıktan

sonra bırakmamız doğru olmaz. O bakımdan herhalde buradaki misafirliğiniz bir

gece daha devam edecek. Sizlere yemek hazırlatayım."

Aslında Oliver oradan bir an önce çıkmak için can atıyordu. Ama adamın

dediğinde mantık vardı. Üstelik yeni ortaya çıkan durum karşısında, bir çıkış

yolu bulmaları gerekiyordu.

"Haklısınız Albay. Yalnız adamlarımın ihtiyaçlarının da karşılanması

gerekecektir. Lütfen adamlarınıza bu konuda gerekli talimatı verin."

"O konuyu merak etmeyin. Şimdi izninizle çıkayım da, gerekli önlemleri

alayım."

Fransız subay çıkıp kapı kapanınca Nana, kocasına yaklaşarak, "Kusura

bakma Oliver. Böyle bir durumun ortaya çıkacağını elbette bilemezdim. Üstelik

o alçak adamın da böylece işini kolaylaştırmış oldum,"dedi.

Pete araya girmişti. "Fazla bir vaktimiz yok. Bir hal çaresi bulmalıyız.

Bence en doğrusu, bunlardan bir süre alarak Rat denen o alçağı yaka paça

buraya getirip onların önüne atmamız olacak."

Oliver'in bu hal çaresini benimsemediği halinden belliydi. "Bence o fırsatı

kaçırdık. Albayın bana gösterdiği yazıda Lort Ratliffe ya da Fransız yetkililerinin

kabul edeceği bir başkası ifadesi vardı. Yazının arka tarafında da, Eleanor

Worthy'nin, Lort Ratliffe yerine kabul edildiğine dair bir yetkilinin imzasını

gördüm. Ellerinde Nana olmasa, Lordu kabul ederlerdi. Ama şu anda bizim için

çok daha kıymetli olduğunu bildikleri Nana hazır ellerindeyken böyle bir

değişikliğe yaklaşmazlar. Üstelik o adi adamın kendi casusları olduğunu bu

kademedekiler bile biliyor olabilir. O zaman kendilerine casusluk eden bir

adamı rehin olarak tutmak işlerine gelmez. Onun bir an önce işinin başına

dönerek casusluğuna devam etmesini isterler. "

"Sizin bana söylemediğiniz çok şey olduğunu görüyorum. Ratliffe'in

casusluğu da nereden çıktı şimdi?" Belli ki Nana; babasının her türlü alçaklığı

yapabilecek biri olduğunu bilmesine karşın, ondan bu kadarını beklemediği için

şaşırmıştı.

"Ressam ile Ratliffe arasında bağlar olduğunu artık biliyorum. Ayrıca

Sinyor Rodriguez'den aldığım çok kuvvetli bilgi ve belgeleri. Donanma

Komutanlığı'na veremeden yakalandım. Bu ilişki orada çok açık bir şekilde

kanıtlanıyor. Ama şimdi konumuz bu değil. Seni burada bırakıp İngiltere'ye

dönmem söz konusu olamaz."

"Emirleri uygulamak zorundasın."

"Nana yapma..."

O sırada Pete gözleri parlayarak, "Ben buldum," dedi. "Nana burada

aylarca kalamaz. Hem de bu durumda."

Oliver'ın kaşları çatılmıştı. "Ne var onun durumunda."

Nana hemen araya girdi. "Sana deli gibi âşık olduğumdan bahsediyor."

Ama Pete bir kere yola çıkmıştı. "Nana sen söylemezsen ben

söyleyeceğim."

"Tamam," dedi Nana çaresiz bir şekilde. "Oğlunun ya da kızının herhalde

İngiltere topraklarında doğmasını istersin."

Oliver bir an hiçbir şey anlamaz gibi karısına baktı. "Koca Krallıktan

benden daha aptal biri varsa şaşarım," diyerek Nana'ya sarılıp odanın içinde

dönmeye başlamıştı.

"Şimdi eğlenceyi bırakın da İngiltere'ye kapağı atmaya bakın. Benim bir

fikrim var."

"Bu iyi haber. Çünkü şu anda benim herhangi bir şey düşünecek halim

yok. Söyle bakalım Pete." Bir an durup ciddileşti. "Ama bil ki bu formülün

Nana'yı burada bırakacak bir formülse hiç zaman kaybetmeyelim."

"Bence buna gerek kalmayacak." Pete, dikkatle Nana'ya baktı. "Nana

biliyorsun bizim boylarımız ve vücut yapımız birbirimize benzer. Sen benim

paltoma sarılır ve buraya gelirken yaptığımız gibi soğuktan korunmak için

yakalarını yukarı kadar kaldırırsan, hele sabahın alaca karanlığında o paltonun

içinde senin mi, benim mi olduğumu hiç kimse anlamaz. Sonra beni artritli

yürüyüşümü ne kadar mükemmel taklit ettiğini, Gran'e yaptığımız oyunda

göstermiştin. Paltonun içindekinin sen mi, ben mi olduğunu Gran bile

anlayamamıştı, unutuyor musun? Ben de senini elbiselerini giyip bir köşeye

büzülürüm. Ama önce senin birkaç saat dışarıdakilerin duyacağı ve Albayın

haberi olacağı şekilde, hüngür hüngür ağlaman gerekecek."

"İyi de onlar benim yerime seni buldukları zaman, sana ne yapacaklar,

düşünebiliyor musun?"

Oliver düşünceli bir şekilde araya girmişti. "Fikir çok parlak olmamakla ve

sakıncalarına karşın, daha iyi bir şey düşünemediğimiz takdirde ciddiye alınması

gereken bir fikir."

Sonra Nana'ya döndü. "Nana endişeni anlıyorum. Ama burada çok ince

bir nokta var. Her ne kadar şu an içinde bulundukları şartlarda, sen

ellerindeyken Lordu rehin olarak kabul etmeyecekleri bir gerçekse de, seni

ellerinden kaçırdıktan sonra Lordu, Pete'in yerine rehin olarak tercih edecekleri

de bir gerçek. Bu durumda biz Tireless'a sağ salim ulaşırsak o alçak adamı

buraya yollar ve karşılığında Pete'i alırız."

"Bundan nasıl emin olabilirsin ki?"

"Eminim, çünkü zaten anlaşmada adı yazılı olan Lort Ratliffe'dir. Onun

rehin olarak tutulmasına hayır diyemezler."

"İyi de sen o adamın kuzu kuzu buraya gelmeyi kabul edeceğini mi

zannediyorsun?"

"Yok, o kadar hayalperest değilim. Elbette kuzu kuzu gelmeyecek, eşek

gibi gelecek. Bu konuda bana güven. Ben onu kendi ayağıyla buraya yollamasını

bilirim."

Nana'nın bu yolu ciddi bir şekilde düşünmeye başladığı bakışlarından

belliydi. Pete bu karar anını kaçırmaması gerektiğini bilerek üstüne gitti.

"Kaptan Worthy'nin söylediklerine aynen katılıyorum. Tabi ki bu yöntemin sizin

için de, benim için de bazı tehlikeleri yok değil. Ama başka çare olmayınca, bu

riski almamız gerekiyor."

Nana'nın tereddütlü de olsa başını olumlu anlamda yana eğmesi üzerine

Oliver, işi biraz, da oldu bittiye getirmek için konuştu. "Haydi, sen şimdiden

ağlamaya başla ve sesini de giderek yükselt... Buradan çıkmamız gün

ağarmadan, alaca karanlıkla olması gerekir..."

Sabaha doğru Nana'nın paltosuna sarılarak bir köşede ağlaması iyice

şiddet kazanmıştı. Bir ara kapı açılıp içeri Albay girdi. Doğruca Nana'nın yanına

giderek, "Madam Worthy, kendinizi bu kadar perişan etmenize gerek yok. Sayılı

gün çabuk geçer. Bilin ki, buradaki günlerinizde sizi rahatsız edecek hiçbir şey

olmayacak. Bu konuda kocanız size burası ve komutanlık anlayışım bakımından

gerekli bilgiyi verir."

Nana adam bunları söylerken ağlamaya devam etmiş, hatta ayaklarıyla

adama vurmaya çalışmıştı.

Bu sırada sarındığı palto açıldığı için, kısacık saçları ve ağlamaktan şişmiş

gözleri Albayın dikkatini çekti. Albay onu bırakarak Oliver'ın yanma geldi ve

Nana'nın duymayacağı bir sesle, "Kaplan sanırım adamınızı alıp bir an önce

buradan gitseniz Madam için iyi olacak. Siz bir kere gittikten sonra ümidini

yitireceği için kendisini daha fazla perişan etmez."

"Haklısın Albay. Sadece bize bir saat kadar zaman ver de, onu biraz olsun

sakinleştirmeye çalışalım. Belki de biraz olsun uyur. Zaten hem yol yorgunluğu,

hem de bu kadar ağladıktan sonra dayanacak hali kalmaz..."

"Haklısınız," dedi Albay. "O zaman bir saat içinde adamlarım gelip sizi

alırlar..."

Albay çıkar çıkmaz, Oliver karısının yanına çömelmiş ve Pete'i de

yanlarına çağırarak "Nana için için ağlamaya devam et. "

Bir süre sonra Nana yerde Oliver'a sarılarak ağlamaya devam ederken

kapı açılmış ve Albay içeri girmişti. Eliyle Kaptanın yanına gelmesini işaret etti.

Oliver karısının yanından kalkarak Albayın yanına gitti.

"Acaba bir doktor çağırayım mı? Belki de sakinleştirici bir ot falan

kaynatarak onu biraz teskin edebiliriz."

"Sağol Albay. Lütfen o burada olduğu müddetçe, ona bir kötülük

edilmesine mani ol. Gözünü üzerinden ayırma. Onun hiçbir günahı olmadığını

biliyorsun. Ve bu konuda sana güveniyorum."

"Kaptan merak etmeyin. Karınız herhalde bizim kâğıt oyunlarımıza

katılmayacaktır. Ama ona yine de iyi muamele edilecektir. Bu benim askerlik

şerefim üzerine verdiğim sözdür."

"Bir de biz çıkmadan önce uyursa, lütfen onu kimse uyandırmasın. Ne

kadar geç uyanırsa o kadar dinlenmiş olur ve bizim artık gittiğimizi anlayarak

çırpınmayı bırakır."

"Merak etme Kaptan."

"Filikadaki adamlarıma ayrılmaya hazır olmalarını konusunda talimat

verirsen, karımdan çabucak uzaklaşmış oluruz." Albay bunu kabul ederek

hücreden çıktı.

Kısa bir süre sonra, Oliver karısının yanına gelerek Pete'in elbiselerini ona

verdi. Nana'nın elbiseleri giyip kendi kıyafetini Pete'e uzatması sadece birkaç

dakikasını almıştı.

Oliver'ın yanına Pete, "Kaptan lütfen korsemin arka düğmelerini

kapatmama yardımcı olur musun?" deyince ister istemez üçü de sessizce güldü.

Odadaki sönük lamba ışığında her şey mükemmel görünüyordu. Sadece

Pete'in ayakkabıları, Nana'ya büyük gelmişti. Yürümesindeki aksamanın

kusursuz olması gerektiği dikkate alınınca bu önemli bir durumdu. Nana'nın,

Pete'in sırtındaki elbisesinden yırttıkları bez parçalarını ayakkabının önüne

tıkıştırınca, pek ideal olmasa da, buna da bir çare bulunmuştu.

Sonunda Pete gidip biraz önce Nana'nın ağladığı köşede. Nana'nın

paltosuna sarınarak kıvrıldı. Oliver battaniyeyi dikkatle onun üzerine serdi.

Birazdan Albay, yanında iki nöbetçiyle gelmişti. Kapı açılır açılmaz Oliver

onun yanına yaklaşarak, parmağını dudağına koydu. "Uyudu. Aman biz çıkarken

uyanmasın."

Albay arkasındaki nöbetçilere de yavaş olmaları için aynı hareketi yapmış

ve onların ayakları ucunda odadan çıkmasını sağlamıştı.

Oliver ve güya Pete, dışarıdaki nöbetçilerin refakatinde koridorda

yürürlerken Nana ister istemez, Pete'in taklidini yaptığı için Gran'in onu iki gün

aç bıraktığını hatırladı ve seke seke yürümeye devam etti. Açık havaya

çıktıklarında yağan yağmur ve esen rüzgâr nöbetçilerin ve Albayın bile

kaputlarının yakalarını kaldırmalarına neden olmuştu.

Bu sırada Oliver, ayağındaki sekme nedeniyle zaman zaman geride kalan

Nana'ya dönerek. "Yürü be adam. Senin yüzünden bu yağmur altında sırıl

sıklam oluyoruz," diye azarladıkça, Pete cephede gelip biraz daha hızlanıyordu.

Sonunda filikanın yanına geldiler. Önce Oliver filikaya atlayarak elini

Pete'e uzattı. "Bakalım o ayakla düşmeden buraya binebilecek misin? Onu iki

eliyle belinden tutarak filikaya alırken, "Seni de ne diye başıma bela ettiler,"

diye söyleniyordu. Otur bakalım şuraya da bir de denize düşüp başımıza iç

açma," diye gösterdiği yer Pete'in arkasının Albaya ve nöbetçilere dönük olduğu

yerdi.

Oliver bir yere oturmadan Albaya ve askerlere döndü. "Sizden karıma iyi

muamele etmenizi bekliyorum. Yoksa bilin, bütün İngiliz donanmasını buraya

getirir taş üstünde taş bırakmam."

Aralarından teğmen rütbeli biri, "Kaptan biz Fransızlar, harbi kadınlar

üzerinde bir mücadele haline getirmeyiz. Meraklanmayın karınıza bir şey

olmayacaktır. Şimdi adamlarınıza söyleyin de, küreklere asılsınlar..."

Kaptan askerce selam verdikten sonra, onları görecek şekilde Pete 'in

karşısına oturdu...

~ YİRMİNCİ BÖLÜM ~

ON dakika kadar süren hızlı bir kürek çekiminden sonra yolun yarısına

gelmişlerdi. Kıyı giderek gözden uzaklaşıyordu. Bıı arada doğudan başlayan

kızıllık yavaş yavaş denizin üzerine yayılmaya başlamıştı. Kızıllaşan sislerin

arasından bir gölge gibi görünmeye başlayan Tireless Oliver'ın kalp atışlarını

hızlandırırken çok daha önemli bir şey olmuş ve yüz metre kadar gerilerinde bir

anda köpüren sular daha denize dökülmeden bir top sesi gelmişti kulaklarına.

Bu Pete'i bulduklarını gösteren bir işaretti. Hemen arkasından suların sol

ileride bir daha kabarmasıyla ikinci top sesi gelmişti.

"Yolu yarıladık denizciler, hep beraber aynı ritimde ve olabildiğince

kuvvetle asılın küreklerinize..." Filikanın komutanı ritim vererek yüreklendirmeye

başlamıştı adamlarını. Aslında adamlarının bu konuda özel bir

teşvike ihtiyaçları yoktu. Boyunlanndaki adalelerin körük gibi şişip inmesi,

küreklerine asılırken kovuklarından fırlayan gözleri, yüzlerindeki ifade, onların

insanüstü bir gayret sarf ettiklerini göstermeye yeterdi.

Bu sırada iyice yaklaştıkları Tireless’in da top kapakları açılmış ve şiddetli

bir top salvosu, kulakları yırtarcasına kıyıyı dövmeye başlamıştı. Düşmanın

hedefi ufacık bir filikayken, Tireless'in karşısındaki hedef, her tarafında askeri

kuvvetlerin olduğu koca bir kara parçasıydı.

Tireless, topçusunun en az kürek çeken denizciler kadar hızlı hareket

ettiği; birinci salvonun arkasından henüz iki üç dakika geçmeden ikinci salvonun

gelmesinden belli oluyordu. Bu sırada Fransız işgali altındaki kıyıların ağır

yaralar aldığı karadan gelen top atışlarının bu sefer filikayı bırakarak Tireless'ı

hedef almalarından anlaşılıyordu.

Oliver, son dakikaların hasarsız geçmesi için dua eder olmuştu. Üç beş

dakika içinde filika Tireless'a yanaşmış olacaktı. Bu sırada Tireless da onlara

doğru manevra yapmış ve öncelikle Nana'yı güverteye çekmek konusunda

gerekli hazırlığı yaparak ilk olarak onu gemiye almıştı.

"Sıra sizde Kaptan," diyen lostromo sorumlusu denizci Oliver'ın da

güverteye çıkmasından sonra, kıç filikasının güvenliğini de alarak geminin

onlara yaklaşan Golfinch 'e doğru dümen kırmasının işaretini verdi.

Oliver, yanaklarından yaşlar süzülen karısının yanına gelerek ona sarıldı.

"Merak etme Pete'i de en kısa zamanda buraya alacağız."

Kolu, Nana'nın belinde heyecanla onlara yaklaşmakta olan Ramseur'e

döndü. "Bay Ramseur siz artık Tireless'ın ikinci kaptanı değil, bir numarasınız.

Yokluğumda gösterdiğiniz dirayet nedeniyle sizi kutluyor ve Kraliyet

Donanması'nın bir kaptanı olarak size teşekkür ediyorum."

Bay Ramseur, kızararak eğilip kaptanı selamlamış ve birkaç teşekkür

sözcüğü mırıldanmıştı.

"Şimdi Nana'yı kabinine götüreceğim. Komuta sizdedir." Sonra ancak o

anda aklına geldiği için sordu. "Lort Ratliffe nerelerde?"

Ramseur yerine çekilmekte olan Goldflinch'i göstererek, "Komutanlıkla

önemli konularda irtibat kuracağını söyleyince onu Kaptan Dennison'a teslim

ettim."

"Anlıyorum," dedi Oliver. Sonra da Nana'nın kabinlerin bulunduğu yere

inmesine yardım etti. Nana, Pete'in paltosu içinde hâlâ titriyordu. Oliver

karısının eşyalarının bulunduğu çantayı açarak onun geceliğini çıkardı.

"Üstündekileri çıkar da geceliğini giyip yatağa gir. Seni iyice örteyim. Hiç

olmazsa üşümekten kurtulur, biraz gerginliğini atarsın. Dinlenmen gerekiyor."

Birazdan Nana kocasının yatağına girmiş, iyice örtünerek bakışlarını iki

resminin bulunduğu tavana dikmişti. "Senin Lefebvre'den bu resmi aldığını

bilmiyordum," derken sesi uykulu çıkmaya başlamıştı.

"Senin bir resmini bana yollayacağını bilemediğim için, kabinimde bir

resminin olmasını iyi bir fikir olarak görmüştüm."

"Biraz çekinerek yaptığım bir şeydi. Ama bir daha seni görmeyecek bile

olsam, açık denizlerde beni unutmanı istemediğim için cesaret ettim o resmi

sana yollamaya."

Nana'nın bu içten sözleri onun ne kadar açık bir kadın olduğunu

göstermeye yeterdi. Artık kendisi için itiraf saatinin geldiğini hisseni. "Neden

kalmak için Mulberry'ye geldiğimi sana söylemediğimi biliyor musun?"

Nana'nın cevap vermesi gecikince, onun yorgunluktan uyuduğunu

zannetti. Ama Nana uyumamıştı. "Drake'e bıraktığım el ilanlarından olmalı."

"Hayır, neden o değildi. Aslında her zaman orada kaldığım için eşyalarımı

oraya yollamıştım. Ama görevimin ayrıntılarını konuşmak için Donanma

komutanlığına gittiğimde babanla konuştum. Bana hikâyenizi anlattıktan sonra,

seni rahat bir yaşama kavuşturmak için gösterdiği bütün gayretlere rağmen

ikna edemediğini söyledi ve durumunu sana hissettirmeden ona rapor etmem

için bir süre Mulberry'de kalmamı istedi benden."

"Yani Mulberry'nin son demlerini yaşadığı bir zamanda..."

"Evet. Ama ben ona yolladığım bilgide, harbin Plymouth'daki hayatı çok

olumsuz etkilediğini; ama Mulberry'nin ve senin durumunun iyi olduğunu

bildirdim. Aslında bunu neden böyle yaptığımı bilmiyordum. Ama sağduyum

ona sizin durumunuzun ne kadar kötü olduğunuzu söylememin yanlış olacağı

konusunda ikaz etmişti beni. Onun bana inandığını pek zannetmiyorum."

"Peki, Bay Lefebvre'in bu işlerle ilgisi ne?"

"Lefebvre her gün devamlı bir şekilde çizdiği resimlerle; limanın durumu

ve limana girip çıkan harp gemilerinin konuşlandırılmasını ve kuvvetlerin

hareket, hız ve yönlerini Fransız kuvvetlerine bildiriyormuş. Bu resimlerin daha

babana, ya da General Lefebvre-Desnouettes'e yollanmamış olanlarını çizim

defterinin arka kapağına saklanmış bir şekilde buldum. Biliyorsun; bahsettiğim

general benimle takas edilmesi söz konusu olan Napolyon'un yakınlarından biri.

İnanıyorum ki, bu takas organizasyonunu da baban yaptı."

Nana yatağında doğrularak kocasına baktı. "Bunu kanıtlayabilecek

durumda mısın?"

"Yeterli delilim var. Bence en doğrusu, çok daha fazla delile sahip

olduğum izlenimini vererek, akıllı bir blöfle babanı bunu kabule mecbur etmek

olacak."

Oliver, özellikle Pete'i kurtaracak operasyonu başlatmak için bir an önce

Lort ile buluşmak zorundaydı. Nana, yattığı yerden onun elini bırakmadığı için,

biraz daha yatakta oturdu. Zaten kısa bir süre sonra Nana, yorgunluğun ve

gerginliğin neden olduğu uykuya teslim olmuştu. Güverteye çıktığında

Goldfinch, Tireless'a bordo etmişti. Oliver, Ramseur'e "Görev sizde devam

ediyorsunuz." diyerek iki gemi arasındaki ip merdivenden Goldfinch 'e geçti.

Kendisini karşılayan Dennison'ın keyfi yerindeydi. "Mükemmel bir iş oldu

Kaptan, sana kavuşmaktan ötürü sadece Tireless'ın mürettebatı değil, bizim

çocuklar da bayram etti."

Oliver arkadaşına kısa bir bilgi verdikten sonra, "Senin anlayacağın," dedi.

"Şu anda oradan kurtarmak zorunda olduğumuz çok cesur ve sadık, eski bir

denizci dostumuz var." Çevresine baktı. "Lort Ratliffe denen o alçak nerede?"

"O adamı şu anda güverteden denize atsak, tek bir denizci bile, ne zaman

boğulacak diye ona dönüp bakmaz."

"Bence şu ana kadar bunu yapmamanız çok iyi olmuş. Ben onu başka bir

takası gerçekleştirmek için kullanacağım. Nerede o hergele şimdi?"

"Benim kabinimde."

Oliver güverteyi aşarak Dennison'ın kabinin bulunduğu merdivenleri indi.

Kabine girdiğinde bu adi adam, düşünceli bir şekilde bir taburenin üstünde

oturuyordu. "Kusura bakma Lordum; ama kızını satmak için çırpınan ve onu

kendi yerine takas konusu yapma alçaklığını gösteren birini böylesi aciz ve

sıkıntılı durumda görmenin mutluluğunu bana tattırdığın için sana teşekkür

ederim."

Lort Ratliffe bembeyaz bir yüzle son kozunu oynamaya çalıştı.

"Komutanlıkla çok önemi bir konuda derhal irtibat kurmam gerekiyor..."

"Göreviniz Lefebvre-Desnouettes'in takasını gerçekleştirmekti. Ve

eminim Albay San Sauvir size çok ihtimamla bakacaktır." O sırada Nana'nın

korku dolu bakışları ve Pete'in kahramanca o hücrede kalışı gözlerinin önüne

gelmişti. "Üstelik bildiğim kadarıyla bu iki önemli Lefebvre ile oldukça büyük

yakınlıklarınız var. Biri; Napolyon'un en güvendiği adamlarından olan General,

diğeri de bir casus. Yani kuvvetlerimizin ve limanımızın resimlerini çizen ve size

yollayan casus. Sizin o resimleri Cheltenham'daki generallere yolladığınız artık

biliniyor. Bir İngiliz olarak vatanınıza böyle bir ihaneti yaparken hiç mi

utanmadınız?"

Lort Ratliffe, korku dolu bakışlarını Oliver'a çevirmişti. "Tanrım... Siz

nasıl…"

"O dostunuz ressam, şu anda Hindistan'a doğru uzun bir yolculukta.

Henri yola çıkmadan önce ilişkilerinizin ayrıntılarını gösteren bir belge bıraktı

arkasında. Anlaşıldığı kadarıyla size güvenilmemesi gerektiğini bilecek kadar

zeki bir adammış." Oliver bir koltuğa oturarak ayaklarını uzattı. "Sizin gibi

hainlere İngiltere'de ne yapıldığını, nasıl cezalandırıldığını biliyor olmalısınız."

O sırada duyduğu bir sesle irkilen Oliver, bu sesin Lordun paçalarından

yere akan idrardan geldiğin fark etti. "Rahatlayın Sayın Lort. Ama bildiğim

kadarıyla ipe gitmek üzere olanlarda görülen bu tepkide biraz acele

ediyorsunuz. Belki de sizi bu kaderden kurtaracak bir takım yollar bulabiliriz.

Tabi çok itaatkâr ve saygılı olmanız kaydıyla."

"Nasıl?"

"Sizi Kaptan Dennison'ın beyaz bayrak çekmiş filikalarından birine

koyarak Pete Carter ile takas ederek. Aslında bu çok hakkani bir takas olmaz.

Çünkü Pete Carter, sizden çok daha asil ve şerefli bir adamdır. Ama Fransızlar

bunu bilmeyecekleri için, böyle bir takası kabul edeceklerdir." Oliver ayağa

kalkarak devam etti. "Aslında bu; tahmininizden uzun bir rehinlik durumu

olabilir. Çünkü Lefebvre-Desnouetts, sizin sayenizde kuvvetlerimiz hakkında

gereğinden fazla bilgi sahibi olduğu için sizi kurtarıp, onu o bilgilerle Fransızlar'a

iade etmek işimize gelmeyebilir."

"Öyle bir takas olmadığı sürece Napolyon'un beni serbest bırakacağından

nasıl emin olabilirim?"

"Bırakmayacağından emin olabilirim. Ama bazı hainlere karşın

Napolyon'u yeneceğimiz için, belirli bir zaman içinde onun iznine ihliyacınız

olmayacaktır." Oliver ellerini çırptığında boş bulunan Ratliffe bir anda yerinden

sıçramıştı. "Teklifim budur," diyerek Oliver kapıya doğru yürüdü. "Kabul

etmemeniz halinde bu akşam yelken açarak İngillere'ye dönecek ve sizi harp

divanına teslim edeceğim. Ya da, biz Napolyon'u yenene kadar bir İspanyol

zindanında rehin olarak kalacak; ama hiç olmazsa canınızı kurtarmış

olacaksınız."

"O takdirde siz bu casusluk konusunda hiçbir şey söylemeyecek misiniz?"

"Şu anda donanmadaki bütün görevlerinizden kendi arzunuzla ayrıldığınızla

ilgili belgeyi vermeniz halinde, hayır. Hiç kimseye bir şey söyleyecek değilim.

Kararınızı verin."

"Nasıl bir seçim hakkım var ki?"

"Fazla olmadığını ben de görüyorum. Ama acele edin, Nana'yı bir an önce

Plymouth'a götürmek istiyorum."

"Bir piçle evlenmene akıl erdiremiyorum."

Aldırma Oliver... Derin bir nefes aldı. "Hayatta aldığım en doğru karardır

bu." Oliver kapıyı açtı ve eğilerek, "Siz önden buyurun. Lordum,", derken

yüzünde alaycı bir tebessüm vardı. "Ayrılmadan önce size olan bir teşekkür

borcumu da eda etmek isterim. Karımın sizin gibi adi bir babası olduğunu

kimseye söylememiş olmanız gerçekten çok büyük bir lütuftur."

Adam sidikli kıyafetini değiştirmeye giderken Dennison da beyaz bayraklı

bir filikanın denize indirilme talimatını veriyordu.

Birazdan filikayla karaya yollanmak üzere güverteye geldiğinde

çaresizliğinin isyanı içinde Oliver'a bir darbe vurmak istemişti. "Eleanor kadar

iyilikten anlamayan birini görmedim. Bir asile metres olmak yerine, bir kaptana

verdi vücudunu."

"Ona en fazla parayı veren birine satmayacak bir kaptana," diye düzeltti

onu Oliver. O anda aklına gelen bir şey bir anda ürpermesine neden oldu. "Aynı

muameleyi bir başka gayri meşru çocuğunuza da yapmış olmalısınız."

"Sadece birine. Ama artık ben sürgüne gittiğime göre o sokaklara

düşecek."

"Hayır, düşmeyecek. O da Bayan Pym'in yerinde olmalı."

"Başka nerede olacak ki. O benim piç olan kardeşimdir."

"Adını verir misiniz?"

"O senin problemin Worthy..." Bunu söyledikten sonra filikaya inmek

üzere zincire ayağını taktı.

O aşağıya doğru yola çıktığında Oliver güverteden eğilerek, "Onu

bulacağız Lort hazretleri. Nana bir kız kardeşi olmasından ve onu sizin elinizden

kurtarmaktan ötürü mutlu olacaktır..."

Oliver Tireless'a döndüğünde Nana, Matthew ile güvertede oturuyordu.

Pete gelinceye kadar da oradan ayrılmamakta inat etmişti. Pete gelince,

yüzündeki darbe izlerini görmenin dışında iki dişini manastırda bıraktığını

öğrendiler. İçinde bulunduğu kadın kıyafeti bir yandan denizcileri güldürürken,

bir yandan da onu alkışlarla karşılamalarına neden olmuştu. Geminin sağlık

denizcisi, yaralarına hafif bir pansuman yaptı ve yemek yemesinde bir sakınca

olmadığını söyledi. Bir acele ona yeni bir denizci kıyafeti giydirdiler. O kadar

yıldan sonra o kıyafeti tekrar giymek, Pete için yeterli bir ödül olmuştu.

Goldfinch'in Ferrol'a doğru yelken açmasından sonra, onlar da Plymouth'a

doğru yola çıktılar.

Plymouth, Oliver için artık sadece bir harp gemileri limanı değil, aynı

zamanda, Nana ile çocuklarını yetiştirecekleri evinin olduğu, güzel bir sahil şehri

olacaktı...

S O N

~ YAZARIN NOTU ~

NAPOLYON'UN generallerinden olan Charles Lefebvre-Desnouettes 1808

yılında İspanya'da esir alınmış, Cheltenham'da mahkeme edildikten sonra karısı

Stephanie ile İngiltere'de yaşamaya başlamıştı. Harp günlerindeki olumsuz

yönlerine karşın yaşadığı yerde sevilen ve toplum hayatına saygıyla kabul edilen

bir hayata sahipken, Desnouettes mahkemesi sırasındaki ifade ve vaatlerine

karşın 1811 yılında Fransa'ya kaçarak bir centilmen olmadığını göstermiştir.

Napolyon'un perişan olduğu Rusya seferinde ve 1815'deki Waterloo

Savaşı'nda Napolyon'un bir generali olarak hezimetlerin kahramanı olduktan

sonra bu sefer de Amerika Birleşik Devletleri'ne sığınmış olup, 1821 yılında

karısı Stephanie ile Amsterdam'a giderken içinde bulunduğu gemi, İrlanda

açıklarında batınca hayatını kaybetmişti...

_