Kathy Williams - Eşsiz Sekreter

BİRİNCİ BÖLÜM

«Saat henüz yedi otuz hile değildi ama. Gabriel Gessi masasına

geçmiş, günlük işlevine çoktan başlamıştı. Her sabah yarım saatini kuşu

bandında, diğer yarım saatini de boş havuzu kulaçlayarak geçirir, hızla

duş alır. tıraş olur, ardından ofisine gelir ve tüm gününü işleriyle

boğuşarak geçirirdi. Bu rutinini sadece, sık sık denizaşırı yerlere

yapmak zorunda olduğu seyahatler değiştirirdi. Son üç aydır eskisinden

ile yoğun çalışmış, en küçük ayrıntıya varıncaya kadar her şevi kendisi

planlamak zorunda kalmış, iyice sinirleri bozulmuştu. Ancak, bugünden

itibaren yükü hafifleyecekti. Saate bakıp, gülümsedi. Sekreteri son

derece dakik biriydi. Avustralya seyahatinin onu değiştirmiş olmasına,

hiç ihtimal vermiyordu. Beş dakika...Sadece beş dakika sonra yaşamı

eskiden olduğu gibi düzene girecek, kolaylaşacaktı.

"Saat dokuz" diye çıkıştı Gabriel. "Normalde, sekiz buçuktan önce

gelirdin."

Patronunun masasının önündeki koltuğa oturan Rose, "Gördüğüm

kadarıyla hiç değişmemişsin, Gabriel," dedi kupkuru bir ses tonuyla.

"Hala nezaket kurallarını hiçe sayıyorsun. Bana. Avustralya seyahatimin

nasıl geçtiğini sormayacak mısın?"

"Sormama gerek yok. E-maillerinden, ne denli eğlendiğini anlamak

mümkün. Bu arada değişmişsin, kilo vermişsin."

Gabriel kendisini tepeden tırnağa süzünce, Rose yüzünün kızarmasına

engel olamadı.

Hemen kız kardeşinin, monoton iş hayatından kurtulması ve karşı

cinsin sağlığı için tehlikeli olan bir adama duyduğu ümitsiz aşktan

vazgeçmesi konusunda söylediklerini, hatırlamaya çalıştı.

Ama, o kadar seksiydi ki... Gabriet'in ağzının kıvrımlarından,

yakışıklı hatlarından, mükemmel fiziğinden etkilenmemek mümkün

değildi.

"Evet." diye onayladı, kucağındaki mektubu gergin parmaklarıyla

okşarken. " Hava öy lesine sıcaktı ki. sırf salata yiyebildim. Bu arada,

yerime birini bulmakta zorluk çekmene gerçekten üzüldüm."

Aslında, GabrieJ'in delici bakışlarından kurtulmak için. konuyu

değiştirmek istemişti. Onun yüzüne bakmamaya çalışarak, devam etli.

"Ben, ClaireMn işe uyum sağlayacağını sanmıştım, yoksa işe almazdım,

l am olarak sorun neydi?"

Oysa Gabrielen aklı, başka yerdeydi. Rosc'daki değişimin hoşuna

gidip, gitmediğinden emin değildi. Son gördüğünde, denizci mavisi

tayyörünün içine, beyaz kazak giymiş tombul Rose gitmiş, yerine

ekoseli eteğinin bacaklarının büyük bir bölümünü açıkta bıraktığı,

vücuduna yapışan siyah, kısacık tişörtünün iri göğüslerini ortaya

çıkardığı, incecik, yanık tenli, göz kamaştırıcı bir genç kız gelmişti.

Eski Rose'ı hatırlatan tek şey, düz ayakkabılarıydı.

"Bacakların olduğunu bilmiyordum," diyen Gabriel, yüksek sesle

düşünmüştü.

"Herhalde bacaklarım var, Gabriel. Nasıl hareket ettiğimi sanıyorsun?

Kanatlarımla mı?"

"Ama. daha önce hep saklardın bacaklarını..."

Gabriel iskemlesinden kalkıp, masasının üzerine dayandı ve Rosea

alıcı gözüyle bakmaya başladı. "Ayrıca, çok güzel bacakların var.'*

Rose, açıkça yapılan bu kompliman karşısında öfkeyle ağzını açtı.

ama konuşmasına fırsat kalmadı

"Saçlarına ne oldu? Saçlarına bir şey mi yaptın? Farklı görünüyor."

"Saçıma biçim vermek dışında bir şev yapmadım Gabriel, şimdi beni

bir kenara bırakalım mı?"

"Niye? Değişimin çok ilgimi çekti. Kız kardeşinin, yeni doğan

bebeğinin bakımına yardımcı olmaya gittiğini sanıyordum. Kendini

bakıma alacağından haberim yoktu, doğrusu."

"Tabi ki. Grace*e yardım etmeye gittim."

"Ve bu arada sıkı bir diyete girmeye, saçım kestirmeye ve

bıonzlaşmak için. bütün gün bikini giyip, güneşin altında sere serpe

yatmaya karar verdin."

"Sen hiç, yeni doğmuş bir bebeğin yanında bulundun mu?"

"Bu her zaman kaçınmaya çalıştığım bir durum..."

"Ben de öyle sanmıştım. Ama eğer bulıınsaydın. çığlık çığlığa

ağlayan bir bebekle ilgilenmekle, sere serpe yatıp bronzlaşmanın aynı

anda yapılamayacak, iki ayrı iş olduğunu bilirdin."

"Herhalde, kız kardeşin bütün etin o şeyle ilgilenmeni beklemedi."

"O bir şey değil Bir bebek. Çok güzel, minik bir oğlan. Adı da

Henri."

Rose, küçük oğlanın tombul bedeninin, kollarının arasındaki sıcaklığını

hatırlayınca, farkında olmadan yüzü yumuşadı. Yeğeninin

doğumu, Rose'a kendi yaşamını değiştirmesi konusunu düşündürmeye

başlamıştı. Kendisinden iki yaş büyük olan Grace, öylesine mutluydu ki.

Onunla birlikteyken Rose, kendi yoğun ama boş yaşamından nefret

etmeye başlamıştı. İki >ıl sonra. Grace'in şu andaki yaşında, yirmi sekiz

yaşında olacaktı. Peki başarılı bir sekreter olduğunu düşünmek dışında,

yaşadığının farkında bile olmayan bir adam için didinip durduğu işine

devam ettiği sürece, kucağında

C ' A I ' H Y W I L L I A M S

8

minik bir bebeği. yanı başında da sevgi dolu bir kocası olacak

olacakmıydı?

Yoksa bugünlerde kariyerini, aileye tereih eden bir çok kadın gibi,

sürekli işinde yükselip, buna paralel olarak hayat standardını mı

yükseltecekti.

Gabriel. Rose'un Avustralya ile ilgili anlattıklarım dinler gibi

görünüyordu. Giinıi geldiğinde, elbette bebek konusunu diişünecck- ti.

Sonuçta kendisi varı halyandı Ama. >ıı an dünyanın diğer ucundaki

minik bir yaratığın maskaralıkları, onu hiç ilgilendirmiyordu.

Gabriel*in şu an tüm ilgisi, karşısında oturan, sık sık iri göğüslerine

gözlerinin takıldığı, esmer kadındaydı. Ancak, içinde hiç de hoş

olmayan kıpırtılar hissedince, kadın budalası durumuna düşme

tehlikesine karşı, iskemlesine geri döndü ve Rose'un bebekle ilgili

anlattıklarına yoğunlaşmaya çalıştı. Birden, Rose'tın gözlerindeki

ifadeyi fark ederek, kaşlarını çattı ve genç kızın sözünü kesti.

"Umarım, bu seyahat aklına bazı fikirler sokmamıştır."

"Hı fendim?"

"Senin aklın başka yerlere kaymış gibi diyorum."

"Neden bahsettiğini anlamadım."

"Mükemmel sekreterimin, birdenbire annelik içgüdülerinin esiri

olmasından söz ediyorum. Bu bebek olayının bulaşıcı olduğunu bilirim."

"Gabriel, saçmalama...Hem sen nereden bileceksin ki,)"

"iki kız kardeşim ve bir erkek kardeşim var. Kızların ikisinin de

hemen hemen av mi yaşlarda çocukları var. Onun için bir kadının yeni

doğmuş bir bebeği kucakladığı anda. anne olmak için yanıp tutuştuğunu

bilecek kadar deney imliyim."

Rose, karşısındaki olağanüstü seksi kişiye baktı. Gabriel'in bebeklerden

ve eheveynlikıen bahsederken takındığı olumsuz hava

kendisini hiç şaşırtmamıştı. Öyle ya. istediği an. istediği kadını elde

eden bir erkek, ne diye tek bir kadına bağlanıp, bir de sürekli ağlayan.

ya da bir şeyler isteyen bir çocuk sahibi olma gafletine düşerek,

mükemmel yaşamını alt üst edecekti ki?

K Ş S I /. S K K R H T B R

9

• Yakın zamanda anne olmak gibi bir niyetim yok. Bir kadının böyle

bir adım atması için. öncelikle ciddi bir ilişkisinin olması gerektiğini

düşünüyorum."

Gabriel. Rose'un özel yaşamıyla ilgili daha önce emin olamadığı bir

ayrıntıyı öğrenmişti. Kadınlar, genellikle hayatlarındaki erkekten söz

etmekten kendilerini alamadıklarından ve Rose ise hiçbir zaman bir

erkekten bahsetmediğinden, Gabriel ortada bir erkek arkadaş falan

olmadığını sadece tahmin etmişti. Şimdiyse, tam olarak öğrenmiş olmak,

oldukça hoşuna gitmişti. "Yani şu an bayatında bir erkek yok. öyle mi?"

Rose birden yüzünün kızardığını hissetti ve Gabriel'in her söylediğine

böyle tepki verdiği için. kendi kendine kızdı. Bugüne dek

ilişkilerini, iş ilişkisi düzeyinde tutmaya özen göstermiş ve asla özel

yaşamını, işine karıştırmamıştı. Çünkü, içgüdüleri kendisi) le ilgili ne

kadar çok bilgi verirse, (iabricl'c olan gi/.li duygularının o denli açığa

çıkacağını söylüyordu. Gerçi, aıtık bunların bir önemi kalmamıştı.

"Kesin biri yok."diye yanıtladı. Gabriel'in sorusunu, sesine havalı

bir tını katmaya özen göstererek. "Nasıl olduğunu bilirsin. Aslında şu

sıralar, birkaç kişinin arasında kalmış durumda) im."

Gabriel*in yüzündeki şaşkınlık ifadesi, söylediği yalana değdiğini

düşünmesine yol açtı. "Neyse...Sana Avusturalya seyahatimi tüm

ayrıntılarıyla anlattığıma göre...Şimdi sana vermem gereken bir şey var."

Rose uzanıp, elindeki beyaz zarfı masanın üzerine bıraktı. Bilerinin

titremesine engel olmaya çalışırken, kendi kendine kesinlikle en doğru

şeyi yaptığını hatırlatıp duruyordu.

Gabriel bir süre zarfı evirdi, çevirdi sonunda kenarından yırtıp açtı

ve içindekileri hızla okudu. Hem de birkaç kez. Anlaşılan, her defasında

yanlış okuduğunu sanmıştı. Nihayet, artık Rose'un sinirleri iyice

gerilmişken, son derece yumuşak bir tonda. "Neler oluyor. Rose?" diye

sordu. Koyu mavi gözlerindeki şaşkınlık. Rose'un savunmasını

zayıflatmaya başlamıştı bile.

"Bu. ..Benim...İstifa dilekçem..."

"Bunun farkındayım. Okumam yazmam var. Anlamadığım, bunu ne

diye elime tutuşturduğun?'*

Gabriel'in gününün iyi başlayacağı, yaşamının normale döneceği

yolundaki beklentisi, artık çok uzaklarda kalmış gibi görünüyor du. Bir

E Ş S İ Z S E K R E T E R

1 0

kere, sekreteri her erkeğin başını döndürecek bir görüntüyle, üstelik her

zamankinden daha geç saatte ofise gelmiş, bu da yetmezmiş gibi, hiçbir

şeyi umursamayan insanların rahatlığıyla, masasının üzerine istifa

dilekçesini atmıştı. Şaşkınlık ve öfke duygularının yanı sıra. ihanete

uğramış gibi de hissediyordu

"Ben sadece..."

Gabriel, hırsla sözünü kesti.

"Demek istediğim, önceden haber vermeden. Üstelik saatin bilmem

kaçında gelip..."

"Seki/ kırk beş'de,'' diye itiraz etti Rose. Normal saatimden yalnızca

011 beş dakika geç geldim."

Gabriel, onun savunmasını dııymamazlıktan geldi.

"Beni. yüzüstü bıraktığını söylüyorsun."

"Seni yüzüstü bırakmıyorum. Aşırı duygusal davranıyorsun..."

"Sen. beni duygusal davranmakla suçlamaya nasıl cüret edersin?"

Gabriel öylesine kükremişti ki. Rose ofis çalışanlarının gürültünün

sebebini öğrenmek için. odaya akın etmesinden korktu.

"Avustralya'ya gitmene müsaade ettim, üstelik benim için hiç de

uygun olmayan bir dönemde..." diye gürledi Gabriel.

Rose, her ne kadar kırmızı görmüş bir boğaya dönüşen Gabriel'i

daha fazla kızdırmak istemiyor olsa da, onu ortada bırakmakla suçlanmak

da istemiyordu. Gabriel için çalıştığı dört vıl boyunca dört kez

bile izin almamış, çoğu zaman akşamın geç saatlerine kadar bir

sandviçle idare edip. ofiste kalmış ve işleri bitirmeye çalışmıştı. Bu

vaizden de, bir çok kez arkadaşlarıyla randevularım iptal etmiş, özel

yaşamı diye bir şey kalmamıştı.

"Yokluğumda, yerime bakacak mükemmel birini ayarlamıştım," dedi

oldukça sakin bir sesle.

"Yokluğunda, yerine bakacak duygusal bir enkaz ayarlamışım. Öyle

ki, kadın benimle ilk görüşmesinde sinir krizi geçirdi."

"Ya diğerleri?" Rose sinirlerine güçlükle hakim oluyordu.

"Hepsi de işe yarama/dı. Onların daha önce herhangi bir yerde iş

bulmalarına dahi şaşırmadan edemiyorum."

Rose. Gabriel'in daha fazla öfkelenmemesi için, ağzııv kapatmaya

karar verdi.

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

1 1

"Pekala! Açıklamanı bekliyorum."

'"Masama abanmaktan vazgeçene dek. tek kelime söylemeyeceğim.

Beni korkutuyorsun..."

"Ne yapacağımı sanıyorsun?"

Gabriel'in gözleri. Rose'un V yakalı tişörtünden taşan göğüslerine

takıldı. Cevap alamayınca, masadan güçlükle ayrılıp, arkasını döndü ve

parmaklarını saçlarının arasından geçirdi.

Rose, nefes alış verişinin derhal normale dönmeye başladığını

şaşkınlıkla lark etli. "Gabriel, başvuranların hepsinin işe yaramaz

olması, mümkün değil. Büyük ihtimalle senden ürkmüşlerdir. Sen

insanları korkuttuğunun farkında değil misin?"

"Ben mi insanları korkutuyorum?"

Tekrar Rose'un masasına dayandı ve yüzüne dik dik baktı.

"İş hayatında insanların biraz olsun korkmasını sağlamak, oldukça

faydalı bir yöntemdir. Peki sen niye ayrılıyorsun? Benimle çalışmaktan

hoşlanmadığın için mi?"

Gabriel. Rose'un ifadesinden gerçeği anlamak istercesine kaşlarını

çattı. Bildiği kadarıyla. Avustralya'ya gidene dek kendisi için

çalışmaktan memnundu. Birdenbire ne olmuştu ki? Aslına bakılırsa

Londra'da, hatta bütün ülkede hangi şirketin kapısını çalsa, istediği

maaşla, derhal iş bulması işten bile değildi.

Gabriel"in aklına birden, kız kardeşinin, Rose'u Londra gibi bir

metropolde çılgınlar gibi çalışmaktansa. kendisi gibi şehir dışında

doğayla baş başa, çoluk çocuğa karışmaya özendirmiş olabileceği

ihtimali geldi.

"Kız kardeşin, Londra'yı terk etmenin iyi bir fikir olduğu konusunda.

seni ikna etmeye çalışmış olmasın...? Avustralya'ya taşınmayı

düşünecek kadar budala olduğunu söyleme sakın!"

Gabriel bunları söyler söylemez, şaşkınlıkla karışık başka bir duygu,

sanki elektrik akımına kapılmış gibi vücudunu titretti. "Yani sırf

yaşayan tek yakının oraya yerleşti diye... Peki ya ki/, kardeşin başka bir

yere taşınmaya karar verirse? Ya kocası dünyanın başka bir köşesinde,

daha cazip şanlarda çalışmaya karar verirse? Ne yapacaksın? Her şeyini

bırakıp, yine onları takip mi edeceksin?"

E Ş S İ Z S E K R E T E R

1 2

"Madem bu kadar budala olduğumu düşünüyorsun, o zaman ne diye

ayrılacağım için. böylesine paniğe kapılıyorsun ki?"

"İltifat etmemi bekleme, Rose. Benim için yaptıklarımı takdir

ettiğimi biliyorsun. Bunu yinelememe gerek yok Sen Avustralya'ya

gidiyor musun, onu söyle."

Bir an. gidersen git diyecek oldu, takat güneşten yer yer rengi

açılmış, aralarından bakır rengi pırıltılar saçan saçları, sağlık fışkıran

broıızlaşmış teniyle karşısında oturan, zarifte seksi kıza bakınca.

Avustralyalı bir çiftçinin ona sahip olmaktan nasıl da memnun olacağı

düşüncesi, çenesini kapatmasına neden oldu.

"Hayır." diye yanıtladı Rose bıkkınlıkla. "Avustraly a'ya gitmeye

niyetim yok. Ayrıca evet. çalışmalarımı takdir ettiğini de biliyorum."

"O zaman niye? Bunca yıl cömert ve örnek bir işveren olmaya

çalıştıktan sonra, layık görüldüğüm karşılık nedir? Son derece kibar ama

bir o kadar da duyarsız, bir paragraf!ık bir yazı."

"Süslü konuşmaları sevmediğini sanıyordum. Ayrıca, zaten başka

söy leyecek bir şey de yoktu. Dışarıda yapılacak dünya kadar şey var.

Ve çalışırken bunları yapmam mümkün değil. Bunun için işten

ayrılıyorum. Sen...Gerçekten de son derece cömert bir patron olmana

rağmen..."

"Yapılacak düııya kadar şey mi?"

"Şey... Evet..."

"Ne tür şeyler?"

"Aslında, bir meslek kursu..." dedi ama içinden, kendini haya tımı

yaşamak, uygun birini bulup, bir yere yerleşmek, orada kök salıp ailemi

kurmak, birçok kadının kendilerini bildi bileli hayalini kurduğu şeylere

kavuşmak, diye düşündü.

"Bir meslek kursuna gitmeyi mi istiyorsun?"

Gabriel'in ifadesini gören. Rose*un az önce Ay'a yerleşmek istediğini

açıkladığını sanırdı.

I Ş S İZ S E K K İ - T H K

13

"Doğru "

Rose'un. normalde oldukça sakin olan yüzü. ö.keden pençe pence

ki/ardı. Demek Gabriel. bu ofis dışında yaşamıyla ilgili bazı işlekleri

olabileceğini inanılmaz buluyordu. Çenesini hırsla yukarı kaldırdı.

"Kveler, ayrıldığımda on sekiz yaşındaydım " diye çıkıştı. Daha

önce lier bir ayrıntısını saklamaya özen gösterdiği yaşamının biraz daha

gözler önüne serilmesine aldırmaksızın. "Anneme bakmak zorundaydım.

Onu kaybedince sekreterlik kursuna başladım. Gerçekten çok kapsamlı

bir meslek kursunun ücretini karşılayabilmek için. bir dizi geçici iş

>yapmam gerekti. Hatırlarsan, buraya da geçici olarak girmiştim, ama

dört yıl geçirdim..."

"hiç söylememiştin..." dise mırıldandı Gabriel düşünceli bir ifadeyle.

Demek Rose'un o soğuk, sakin görüntüsünün altında için için

yanan yangınlar vardı? Birden başından beri hep bundan şüphelendiğini

fark etti. Gabriel.

"Sen annene bakarken, kız kardeşin ne yapıyordu?" diye sordu

yavaşça ve çok meraklı davranmamaya özen göstererek.

Rose, patronunun olağanüstü yakışıklı yüzüne baktı ve bir an eskisi

gibi sakin sularına dönmek istedi. Ancak birkaç saniye süren bir

sessizliğin ardından, omzunu silkti. "Grace, o zamanlar üniversitedeydi.

Hemen ardından Tom ile tanıştı ve hayatı değişti...Her neyse, bu

kurslara gitmek, benim her zaman yapmak istediğim şeylerden biriydi..."

"Peki. bu meslek kurslarını araştırdın mı?"

•Şey..."

"Demek istediğim, zaten bildiğin konularda /amamın harcayacağın

bir kursa gitmenin anlamı olmadığı."

"İlgine teşekkür ederim. Ne tür bir kursa yazılacağım konusunda,

oldukça dikkatli davranacağım."

Gabriel, öylesine düşüncelere dalmış gibi bakıyordu ki. Rose az

sonra hiç de hoşuna gitmeyecek sözler duyacağından şüphelendi.

"Tabi ki. yerime birini yetiştirecek kadar kalacağım...Yani sözleşmelideki

kadar...Sonra, birkaç aylığına buradan ayrılmak istiyorum...

Yazıtı tadını çıkarmak...Hatta belki de yurt dışına gidip Eylülde

kurs başlayınca da..."

C A T H Y W i l l J A M S

14

"Peki bunu birlikte halledebileceğimi/, belki de ikimizi de tatmin

edecek bir sonuca ulaşabileceğimiz hiç aklına gelmedi mi?"

"hyr . yani nasıl olabilir..."

"Neden olmasın? Belki de, bütün bunların altında benimle çalışmak

istemeyişin yatıyor."

"Tabi ki hayır!"

Rose'un istediği son şey. Gabriel'in üzerinde etkisi olduğu izlenimi

yaratmaktı.

"O zaman, bu sorununu niçin benimle hiç tartışmadın?"

"Çünkü Avustralya'dayken gerçek anlamda bunu düşünecek vaktim

oldu. Eğer. kariyerimde yükselmek istiyorsam hayatımda değişiklik

yapmam gerektiğini fark ettim."

"Sana katılıyorum."

"Katılıyor musun?"

"Elbette. Gençsin, akıllısın...Benden emir almanın ötesinde bir

kariyer istemenden doğal ne olabilir ki"7 Gerçi sana birçok konuda yetki

verdim ve sen de bunları mükemmel bir şekilde kullandın..."

Rose, patronunun nihayet durumu kabullendiğini anladı. İstifasını

sunmuştu, kabul edileceği muhakkaktı, peki ne diye bu kaçınılmaz son.

hayal kırıklığı hissetmesine sebep olmuştu?

"Senin yükselmek istemeni anlayabiliyorum. Çünkü ben de aynı

şeyleri hissetmiş ve avrıı yollardan geçmiştim..."

"Benim baş döndürücü bir hızla yükselmek gibi bir hırsım yok."

"Sana. anne ve babamın sıfırdan başladığını hiç söylemiş miydim?

Bana açılmış olsaydın, kursa devam etmen için gereken düzenlemeleri

memnuniyetle vapardım."

"Efendim?"

"Bir gün, hatta iki gün izinli olurdun. Aynı maaşı alırdın ve tek

koşulum, izinli olduğun günler durumu kurtaracak birini yetiştirmen

olurdu. Kursun bittiğinde de. sana durumuna uygun bir pozisyonu

garanti ederdim. Ayrıca, bir şirket arabasıyla da seni ödüüendirirdim...

Gerçi, şimdi söylediğine göre. aynı şartlar şu anda da geçerli.

Evet. ne dersin?"

"Emin değilim..."

E Ş S İ Z S E K K E T E K

15

"Yani. yine. başa dönüyoruz. Ben ne önerirscm önereyim. bir şey

değişmeyecek, öyle değil mi Rose? Söylemek istemediğin bir sebep var

ve ben. bu sebebin benimle ilgili olduğundan neredeyse eminim."

"Hayır, sana seninle ilgisi olmadığını söylemiştim." "O zaman niye

denemiyorsun. Rose? Gitmeni istemiyorum..." Gabriel'in deniz mavisi

gözleri, Rose'u neredeyse okşuyordu. İçten, içe garip bir mutlulukla

titredi.

Gitmeni istemiyorum derken, tıpkı bir aşık gibi konuşmuştu.

Gabriel, çarpıcı sözlerini bu kadarla da bırakmadı. "Sana ihtiyacım var.

Bir dene. Eğer düzenleme hoşuna gitmezse, beni bırakabilirsin. O zaman

hiç bozulmayacağım."

Ve Gabriel, daha önce hiç söylemediği bir sözcüğü söyledi.

"Lütfen," dedi.

E Ş S İ Z S E K R E T E R

1 7

İKİNCİ BÖLÜM

C rtesi sabah Rose, elinde telefon, telaş içinde yöneticilik kursları)

la ilgili araştırmalara başladı. GabriePe kariyerinde ilerlemek

istediğinden bahsettiğinde, onun bu işin üzerinde bu kadar duracağını

tahmin etmemişti. Gerçi kendisini geliştirmek için birkaç beceri

kursuna katılmayı öteden beri istiyordu. Ancak işi bırakmak istemesi.

çok daha pratik bir nedene dayanıyordu. Artık patronunun haya -

tındaki etkisinden ve ona olan ümitsiz aşkının olumsuz yansımalarından

kurtulmak istiyordu.

Ancak şimdi kendisini çok daha karmaşık bir duruma sokmuştu.

Gabriel'in sürekli kurcalayacağı, sorular soracağı, gelişmesini kontrol

edeceği bir kursa kaydolmak zorundaydı. Bu da yetmezmiş gibi. bir

de yokluğunda ufak tefek işleri götürecek birini işe alıp. yetiştirmek

zorundaydı.

Kız kardeşiyle, İngiltere'deki yaşamından söz. ettiklerinde, istifa

etmesi en doğru şey gibi gelmişti ve binlerce kilometre ötede, insanın

iliklerini ısıtan Avustralya güneşinin altında. Londra ve işi. kalın bir

sis perdesinin ardında gibi görünmüş, her şeyi bıçak gibi kesebileceğini

sanmıştı. İstifa mektubunun. Gabriel için bir sürpriz olacağını

ve fikrini değiştirmesi için. elinden geleni yapacağını tahmin

etmişti ama. yine de aldığı karar konusunda hiç tereddüt etmemişti.

16

İki yıl içinde düzenini kuracağını. Gabriel'i unutacağım, nazik, düşünceli

bir erkekle tanışıp, hemen aşık olacağım ve bağlanacağım

hayal etmişti.

Ancak ofise gelip de. üç aylık ayrılıktan sonra onu ilk kez görmenin,

nasıl bir duygu uyandıracağını, hiç hesaba katmamış,

GabriePin muhteşem gülümsemesiyle, o insanın içini eriten bakışlarını

yüzüne dikip, kalması için ricacı olacağını, asla tahmin etmemişti.

Rose, şu anda Gabriel'iıı ofis dışında görüşmeleri olduğu ve rahat

rahat araştırma yapacak fırsatı bulduğu için, şansına şükrediyor du. Şu

saate dek buldukları içinde, yalnızca iki kurs kendisine uygun gibi

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

1 8

görünüyordu ve ikisinin de yürüme mesafesinde olması büyük

avantajdı. Öğle yemeğinden önce, her ikisiyle de hafta sonuna doğru

birer görüşme ayarladı. Saat altı otuzda, hala işlerini bitirmekle

boğuşurken, masasının önüne gelene dek, GabriePin ofise girdiğini

bile fark etmedi. Başını kaldırıp, gözleri GabriePin bakışlarıyla

buluştuğunda, nefesini tuttu.

"Ofiste hiç kimse kalmadığı halde çalıştığına bakılırsa...Bizi çok

özlemiş olmalısın..."

Sesinde alay tınısı olmasına rağmen, gülümsemesi son derece

samimiydi. Rose'un önüne birkaç dosya bıraktı.

"İlgine ihtiyaç duyan birkaç dosya daha...Ama acelesi yok. Yarın

göz atabilirsin. Karay ipler'deki yeni otelle ilgili. birkaç ufak tefek

sorun. Bu konuda Barbados'daki Robert sana yardımcı olabilir belki."

Gabriel bunları söylerken eğilip. Rose'un bilgisayar ekranına

baktı. "Bııııu özlemişim." dedi içtenlikle. Sonra da anlamamış gözlerle

bakan Röse'a açıkladı. "Çalışmanı. Hızlı ve verimli çalışmanı.

Gönül rahatlığıyla ofisi terk edebilmeyi, döndüğümde her şeyi aran

saçına çevirip, masasında ağlayan beceriksiz bir kadınla karşılaşmayacağımdan

emin olmayı..."

Ros, bilgisayarını kapatırken, dişlerini gıcırdatıyordu. Onun özlediği

şey. GabriePin mükemmel sekreterliğine düzdüğü övgii dolu

sözler değildi.

"Bu nedenle de, bu gece seni yemeğe götürmek istiyorum."

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

1 9

Rose şaşkınlıkla başını öyle bir çevirdi ki, neredeyse dengesini

kaybedip, patronuyla herhangi bir fiziksel temastan kaçınmak amacıyla

diken üzerinde oturduğu iskemlesinden düşecekti.

"E fendim?"

"Seni yemeğe davet ediyorum." diye tekrarladı Gabriel, ama

Rose'un isteksiz görünüşünden de. şaşkına dönmüştü. "Üç aydır yurt

dışındaydm..." Kaşlarını çatmış, Rose'un ifadesiz bakışları karşısında,

öfkesini güçlükle bastırıyordu. "İşle ilgili konuşmamız gereken şeyler

var ve bunları ofiste tartışmaya yoğunlaşmamız mümkün değil."

"Şey..."

"Sorunlar konusunda seni aydınlatmazsam, kendini işlerin gerisinde

hissedeceksin ve o iş trafiği arasında, ihtiyacımız olan son şey

senin bir kenarda kalman."

"Elbette." diye onayladı Rose kibarca. "Hemen ceketimi alıyorum."

Patronunun her hareketini izlediğinin farkında olan Rose

vücudunu saran siyah keten ceketini huzursuzlukla giydi. İskemlesinin

yanına yere bırakmış olduğu çantasını almak için eğilirken, "Yine de

eve fazla geç kalmamayı tercih ederim." diye söylendi. "Henüz

bavullarımı boşaltamadım. Hem işin gerisinde kalacağım konusunda

endişelenmene gerek yok. Bazı dosyaları yanıma alıp hafta sonu

incelemek niyetindeyim. Böylece, ben yokken neler olup bittiğini

takip edeceğim."

"Tamam."

"Nerede yiyeceğiz? Şık bir yere gitmek için, kıyafetim uvgun

değil."

Rose bir yandan da üzerindekilere bakıyordu. Gabriel'in yemek

yediği şık restoranları bilirdi. Geçmişte, sayısız kez onun için rezervasyon

yaptırmıştı. Pamuklu masa örtüleri olan, ahşap döşemeli salaş

yerler patronuna hitap etmezdi. Birden gözlerinde muzip bir kıvılcım

belirdi.

"Çok iyi bir İtalyan restoranı biliyorum. Hem oturduğum yere de

oldukça yakın. Böylece işimiz biter bitmez eve yürüyerek gidebilirim."

"iyi"

E Ş S İ Z S E K R E T E R

2 0

Gabriel, Roseau yemeğe davet ettiğine çoktan pişman olmuştu

bile. Öyle söylemiş olmasına rağmen, aslında niyeti bir iş yemeği

değildi. Şu anda her ne kadar kendisini köşeye sıkışmış gibi hisselmekteyse

de. niyeti Avustralya'ya gidip her anlamda değişmiş olarak

dönen sekreterini, biraz daha yakından tanımaktı.

"Senin için sakıncası yok. değil mi?"

Gabriel omzunu silkti. "Konu iş olduktan sonra bir restoranın

diğerinden hiçbir larkı yoktur." Daha sonra şoförünü, binanın önünden

onları almasını söyledi. Trafikle cebelleşip. kırk dakika sonra

restorana ulaşabildiklerinde Gabriel, şimdiden şirketin bilançosunu,

aldıklarını, sattıklarını konuşmaktan bıkmış, Rose'un ilgili fakat

mesafeli ses tonuna da sinir olmuştu.

"Umarım burası senin için fazla sıradan bir yer değildir."

Gabriel. Rose'un yüzüne dikkatle bakı. dalga geçip geçmediğini

anlamaya çalıştıysa da. son derece ciddi ifadesinde, samimiyetten

başka bir şey sezemedi. "Niçin sıradan olduğunu düşüneyim ki?"

Gabriel etrafa göz attığında, burasının restorandan çok bir bar

havasında olduğunu düşündü. İşlerinden çıkmış insanlar barın etrafına

dizilmiş yorgunluk atarken, küçük neşeli gruplar tahta masalara

olurmuş sohbet ediyorlardı. Bu arada, insanların Rose'u tanıyor

oluşuna çok şaşırdı. Garson bile Rose'u iki yanağından öperek selamladı

ve son derece samimi bir tavırla en arkadaki masaya yönlendirdi.

"Çünkü çok pahalı restoranları tercih etliğini biliyorum." diye

yanıtladı Gabriel'in sorusunu Rose, oldukça geç de olsa.

"Öyle mi?"

"Evet. Unutma ki rezervasyonlarını ben yapıyorum."

Rose yerine yerleştikten sonra. Gabriel'in yüzüne baktı ve. "Bir

keresinde güzel kadınların, pahalı restoranları sevdiğini söylemiştin.

Onların süs balıkları gibi hissetmekten hoşlandıklarını, senin de aynı

ortamda kimlerin bulunduğunu izleyerek, eğlendiğini anlatmıştın."

"Gerçekten böyle bir şey söyledim mi?"

"evt , söyledin."

"Beni yüzeysellikle suçlamamış olmana şaşırdım."

Rose, umursamaz bir ifadeyle omzunu sılkîi. "Bu senin sorunun.

Aş rica senin için çalışıyorum."

"Bu durum, daha önceleri seni düşündüğünü söylemekten hiç alıkoymamıştı."

Rose cevap vermedi. 1-vet. her zaman düşüncelerini açıkça söylemiş,

Gabriel ile ters düşmekten hiç çekinmemişti. Gerçi Gabriel de

onun hissettiğini söylemesine müsaade etmişti. Belki de Rose'ım ne

denli gem vurmak istese de, işe duygularım karıştırmasının nedenlerinden

biri de buydu. Gabriel çok zor bir patron olabilirdi,

aptallığa ve tembelliğe sıfır tolerans gösterirdi, ama yine de bugüne

dek tanıdığı en adil insandı ve herkesin görüşünü dinlemeye hazırdı.

"Burası senin sürekli geldiğin bir yer mi? Böy le bir mekanın senin

tarzın olabileceği hiç aklıma gelmezdi."

"Neden?"

"Çünkü...Oldukça gürültülü bir yer."

"Ve ben de, kütüphaneye gidecek tarzda biriyim, öyle mi?"

"Sözü ağzıma tıkma, Rose."

"Özür dilerim. Sanırım biraz yorgunum."

Bu sırada garsonun sipariş almak üzere masaya gelmesi. Rose'un

rahat bir nefes almasını sağladı. Siparişini verdikten sonra Gabı icTe

döndü ve gayet ciddi bir tonda, "Neden bana yokluğumda neler

olduğundan söz etmiyorsun? Gerçi e-maiMerinden biraz bilgi

edinmiştim ama. biraz ayrıntıya girersen işleri yakalamam kolaylaşır."

dedi.

Gabriel'in şu anda dünyanın en sıkıcı konusu gibi görünen iş detaylarından

bahsetmeye hiç de niyeti yoktu.

"Avustralya uçuşunun ne kadar uzun sürdüğünü düşününce,

yorgun olmana şaşmamak gerek. Sanırım bu arada kız kardeşini de

özlemiş olmalısın?"

"Evet, elbette özledim. Gerçi arlık bir bebekleri olduğu için. önümüzdeki

yıl İngiltere'ye dönmeyi planlıyorlar.

Nihayet yemekleri geldiğinde Rose, Gabrielen yüzündeki şaşkınlığa

içten içe eğlenmeden edemedi.

Gabriel başını kaldırıp, genç kızın gözlerini yakaladı ve gülümsedi.

"Herhalde şimdi insanların herhangi bir restoranda yarı fiyatına

yiyebilceekleri yemeklere dlünya kadar para verme aptallığında

bulunduklarıyla ilgili bir vaaz dinleyeceğim."

"Yoo, öyle bir niyetim yok."

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

2 2

"Eğer müşterilerim... Ve hanımlar tabi...Daha iyi ağırlanmaktan

hoşlanmıyor olsalardı, ben de bu tür yerlere gelmeyi tercih ederdim."

"Müşteriler konusunda yapabileceğin bir şey yok sanırım,

ama...Belki de farklı ...Kadınlarla çıkman gerekir."

"Niçin böyle söyledin?"

"Nasıl söv ledim?"

Hiçbir zaman ağzından çıkanları çok fazla hesaplamayan Kose

başım kaldırdığında. Gabriel'in gece mavisi gözlerinin üzerinde

olduğunu fark etti. Bunun bir iş yemeği olması gerekmiyor muydu?

Buraya iş konuşmak için gelmemişler miydi?

"Senin...Benim... Kadınlarımla ilgili görüşlerini... Bilmiyorum

ama herhalde zaman içerisinde onlarla ilgili birçok şey düşünmüşsündür.

Sonuçla, hepsiyle tanıştın..."

"Pek sayılmaz..."

Tabı ki onlarla ilgili bir sürü şey düşünmüştü. Güzel, boş beyin li.

kesinlikle zararsız yaratıklar...Ve uzun süre Gabriel gibi dinamik.

zeki, kültürlü bir erkeğin böylesine, birbirinin aynı aptal sarışın ve

esmerlerde ne bulduğunu düşünüp durmuştu. Elbette bir erkeğin

kolunda güzel bir kadınla dolaşmak isteğini anlayabilirdi. Ancak aynı

/amanda bu kadının konuşacak konularının olması, kendini ifade

etmesi, beiki bazen erkeğe meydan okuması da gerekmez miydi? Rose

zaman geçtikçe, Gabriel'in yanında güçlü bir kadın istemediği

gerçeğini kavradı. Çünkü patronu ış hayatında zaten yeterince

sınırlarını zorluyor, meydan okumalara cevap veriyordu. Özel

yaşamında yanındaki kadından beklediği davranış ise. uysallık \c

yumuşak başlılıktı. Bir güıı aile kurmaya karar verdiğinde, şüphesiz

kendisine itaat etmekten mutluluk duyacak, onun çocuklarını sevgiyle

büyütecek, kocasının bilmez tükenmez saatler boyunca çalışmasını

anlayışla karşılayacak, bir eş seçecekti.

"O yüzden mi bana onaylamayan bir ifadeyle bakıyordun?"

K Ş S İ Z S E K R E T E R

23

Rose birden afalladı. Birkaç dakikadır sohbeti güvenli konulara

çekebilmek için çenesini tutmuştu ama. anlaşılan Gabriel'in hiç de

böyle bir niyeti yoktu. Üstelik kaşlarını kaldırmış, yanıtını bekliyordu.

"Öy le mi baktım?"

"Evet, o küçük ağzını müşkülpesent bir tarzda büzüp, sımsıkı

kapattın!"

Rose öfkeyle Gabriel'in yüzüne haklıysa da. onun gülümsemesini

görünce şaşırdı.

Dalga geçmek, Gabriel'in mizacı değildi. Bugüne dek ilişkilerini

daha arkadaşça bir zemine çekme çabaları, her seferinde Rose

tarafından reddedilmişti ve Gabriel de fazla zorlamamayı tercih

etmişti. Ancak, artık bazı şeyler değişmişti ve bu değişikliğin çok

hoşuna gittiğini düşünüyordu. Gabriel, elindeki şarap kadehine bakarken

de gülümsemesini sürdürdü. Rose su içmekte ısrar etmişti fakat

kendisi arabayı şoförü kullanacağı için. birkaç kadeh alkol almakta

sakınca görmemişti.

"Özel yaşamını nasıl sürdürdüğün tamamen seni ilgilendirir. F.ğer

zeka katsayıları tek haneli rakamlarda dolaşan kadınlarla birlikte

olmayı tercih ediyorsan, bu tabi ki senin bileceğin bir şey."

"Demek öyle? Senin entel bir züppe olduğunu bilmiyordum."

Gabriel'in sesi sakin, ama öfkeliydi.

"Entel züppe falan değilim!"

"O zaman hediyeye ve paraya boğulmaktan hoşlanan kadınları

nasıl suçlayabilirsin? Şayet daha önce. onların durumunda, hiç olmadıysan...

Böyle bir şeyi hiç yaşamadıysan...?" Rose'un gözlerinin

içine dikkatle baktı. "hiç başına geldi mi?"

"Hayır...Ama..."

"Demek istediğim, elmaslar, pırlantalar hediye edilmesinden, en

şık restoranlara veya hafta sonu için. Venedik'e ya da Paris'e götürülmekten

hoşlanmayacağını nereden biliyorsun?"

"Paris'e ya da Venedik'e, çok fazla uçak rezervasyonu yaptığımı

hatırlamıyorum."

Bu kez Rose'un sesi de alaycı çıkmıştı. Gabriel hayatına giren

kadınlara sınırsız para harcama konusunda oldukça cömertti, fakat iş

onlara vakit ayırmaya geldiğinde durum değişirdi. Çünkü nadiren tatil

yapardı ve bu zamanı da mutlaka. İtalya'da bulunan ailesiyle geçirirdi.

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

2 4

Her zaman patronunun seyahat detaylarını, uçak biletini kendisi

ayarladığına göre, kadınlarla seyahate gitse bilirdi.

"Ne demek istediğimi biliyorsun."

Rose konuyu değiştirmekle kendisini savunmak arasında bocaladı

bir an. sonunda zor olanı denemeye karar verdi. "Hoşlanmayacağımı

bilmem için bana pahalı hediyeler alınması ya da şık yerlere

götürülmem gerekmiyor. Annem ve babam bizi paranın mutluluk

getirmediğini fark etmemizi sağlayacak şekilde yetiştirdiler."

"Paranın mutluluğu satın alamayacağının ben de farkındayım. En

azından sürekli bir mutluluğu, ama eğlenceli bir yaşamı satın

alabilirsin..."

"Bu senin eğlence anlayışına bağlı tabi. Şayet her birkaç ayda bir

yeni biriyle, aynı şık mekanlara gidip, aynı tür hediyelerle onları

sevindirmek, yanındaki farklı biri olsa bile. hep aynı şeyleri yapmak

sana eğlenceli geliyorsa..."

"Anladığını kadarıyla, sen eğlenceli bulmuyorsun..."

"Şey...Bak bu çok saçma bir konuşma. İşten söz etmemiz gerekmiyor

muydu? Buraya gelme nedenimiz, eksik olduğum konu larda

beni aydınlatma ihtiyacı duyman değil miydi?

"Senin her hangi bir konuda eksik olman mümkün değil. Rose. Bu

arada kendime bir şarap daha isteyeceğim. Sen de içer misin, yoksa bu

da onaylamadığın şeylerden biri mi?"

"Elbette ki ara sıra bir kadeh alkol alırım. İş dışında da bir hayatım

var."

"Anlat o zaman."

Gabriel garsona işaret edip, birer kadeh şarap ısmarladı. Sonra

genç kıza döndü. "Para savurmak gibi zayıflıkları olan bir sevgilin

yok mu...?

"Gabriel, eğer o zavallı kızlara da böyle davrandıysan. niçin ağladıklarına

şaşmamak gerek."

"Nasıl davrandıysam?"

"Onları iğnelediysen. dalga geçtiysen..

"Boş versene, iğnelesem bile. bunu anlayacak kapasitede değillerdi."

Rose, şarabının yarısını içer içmez saatine bakmış, düşündüğünden

de geç olduğunu fark etmişti. "Şey. biliyorum iş konularına giremedik

ama..."

E Ş S İ Z S E K R E T E R

2 5

"Ve şimdi gitmek zorundasın. Yoksa acele etmezsen, balkabağına

mı dönüşeceksin?"

Rose'un cevap vereceğine ayaklandığını gören Gabriel, çaresiz

masadan kalktı. "Pekala, seni evine bırakayım."

"Buna hiç gerek yok. Zaten çok yakın."

"Saçmalama. Bir kadının gece vakti evine yalnız dönmesine asla

izin vermem."

"Bunu her gün yapıyorum. Gabriel. İşe taksiyle gidip geldiğimi

sanmıyorsun, herhalde."

"Arabaya gereksinimin var."

"Efendim?"

"Araba diyorum. Şirket arabası. Bugüne kadar verilmemiş olması

da. tamamen benim hatam."

Rose, şoförün açtığı kapıdan arabaya binerken, ne düşüneceğini

şaşırmıştı. Dört yıldır etrafına ördüğü duvarlar, bu gece tek tek yıkılmıştı.

İlk kez baş başa yemek yemiş, ilk kez bu katlar özel konulara

girmişlerdi. Gabriel, ilk kez Rose'un bazen telefonda konuşurken

rastladığı ve karşısındakinin bir kadın olduğunu anladığı ses tonuyla

konuşmuştu kendisiyle. Flört eder gibi. Sanki bu gece aralarındaki bir

kapı açılmıştı. Araba evinin önünde durunca, aceleyle inip teşekkür

etmek için arkasını döndü. Ancak çoktan arabadan inmiş olan Gabriel,

birkaç adımda yanma ulaştı ve elindeki anahtarları nazikçe aldı.

"Annem, her zaman bir hanımı kapısına kadar götürmemi öğütlemiştir.

Bu arada titriyorsun."

Gabriel kapıyı açıp anahtarları Rose'a verirken, hiç de acele etmiyordu.

"Evet. hava çok soğuk. Pekala... Yemek için gerçekten teşekkür

ederim. Gerçi pek yararlı olmadı ama..."

"Bence oldukça yararlıydı. Bu arada, yarın masana hangi dosya ları

incelemen gerektiği) le ilgili bir not bırakırım."

"Bunu bana önceden söyleyebilirdin."

"Doğru ama, yerine birini bulman konusunda da konuşmamız

gerekiyordu."

"Evet. ama Mayıs ayındayız. Bense kursa en iyi ihtimalle EylüPde

başlayacağım."

"Biliyorum. Ayrıca, üç ayın gö/. açıp kapayıncaya kadar geçeceğini

de biliyorum."

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

2 6

Rose başını inanamıyormuş gibi iki yana sallayınca. Gabriel.

"Senin için bir sakıncası mı var?" diye sordu.

"Hayır. Tabi ki yok. Maaşımı sen ödüyorsun. Kasıl bir sakıncası

olabilir ki?

"Başka bir deyişle, maaşını ödediğim için itaatini de satın alıyorum.

öyle mi?" Gabriel, ayağını kapı aralığına yerleştirirken gözlerinde

şüpheci bir ifade vardı. "Biliyor musun? İstifa etme isteğinin

ardında, benimle iigili kişisel sorunların olduğunu düşünmeye başladım."

"Hayır, Gabriel. Böyle olsa. sana söylerdim."

"Emin misin?" Rose'u geçip, genç kızın şaşkın bakışları altında

içeri girdi.

"Şey, bımıı yarın konuşamaz mıyız?"

"Hayır. Şimdi konuşacağız. Panik yaptığın kadar geç olmadı. Saat

dokuza geliyor. Gizli sorununu konuşacak kadar vaktimiz var."

"Bak, sana söyledim..."

"Düşüncelerini söylemene asla karşı çıkmadım. Ama hoşuma

gitmeyen bir şey söylediğinde işten çıkaracağımdan, ya da maaşını

keseceğimden korktuysan...Yani bir kez bile bunu yapacak biri

olduğumu düşündüysem.. Hakarete uğramış gibi hissederim."

"Tabi ki böyle düşünmedim."

Gabriel, dikkatle baktı Rose'un yüzüne. Samimiyetinden emin

olmaya çalışır gibiydi. Ve birdenbire Rose'un hiç beklemediği bir şey

sordu. "Niçin ikimize de birer kahve yapmıyorsun?"

"Hayır!"

"Çiinkü bütün o eveEtŞ, SdİeZr hSaElK, RheEmTEenR hallederim, bu dosya tamam

sözlerinin altında, aslında bana bir an bile tahammül edemeyen bir

yapın var değil mi?"

"Bu doğru değil!"

"Emin misin?"

Rose dalia fazla sorgulanmaktansa, acele bir kahve içmenin zararı

olmayacağına karar verdi. Bu arada mümkün olduğunca zararsız

konular seçmeli, soru sormasına fırsat vermemeliydi.

"Pekala, sen kazandın. Acele bir kahve yapıyorum. Şoförünü

bekletmek istemem."

Gabriel, kahve hazırlanana kadar dışarı çıkıp, şoförüne hemen

gelmeyeceğini bildirmişti. İçi kahve dolu kupasını alıp. mutfak masasında,

karşısına oturur oturmaz beklentiyle Rose'a baktı.

Rose kahveyi yaparken üzerinde konuşacağı konuyu belirlemişti.

Hiç vakit kay betmeden Avustralya anılarını anlatmaya koyuldu.

Eniştesi Tom*un cerrah olduğundan, çalışma saatlerinin değişkenliğinden,

bebeğin bakımına hiç yardımcı olamadığından. Rose'un

gidişinin hem kız kardeşini, hem de Tom'u nasıl rahatlattığından uzun

uzun söz etti. Gabriel son derece kibar bir ifadeyle, Rose'un bütün

anlattıklarını dinledi. Hatta uygun aralıklarda söze girip, dikkatle

dinlediğini, ilgilendiğini belirten sorular sordu. Konuşmaları uzadıkça

uzadı. Sonunda Rose, hayatında hiç konuşmadığı kadar konuştuğuna

ve gündeme gelmesinden endişelendiği konunun unutulduğuna kanaat

getirerek, arkasına yaslandı.

"Ah, özür dilerim. Korkarım çok fazla gevezelik edip. başını şişirdim."

"Aksine, anlattıkların oldukça ilgimi çekti. Şimdi...İstersen asıl

konumuza dönelim."

"Efendim?"

"Para yüzünden bana itaat ettiğin konusundaki sözlerini açıklamam

bekliyorum."

"Özür dilerim. Öyle demek istememiştim."

"Ne kadar zamandır böyle düşünüyorsun? Benimle çalışmaya

başladığından beri mi? Yoksa son zamanlarda mı?"

"Ben..."

E Ş S İ Z S E K R E T E R

2 7

"Ya da tam olarak kız kardeşinle konuştuğundan bu yana mı. dîye

mi sormalıydım? Ne zamandan beri Rose?" "Bunun bir önemi yok,

Gabriel."

"Benim için var. Söyle bana hoşuna gitmeyen şey ne? Bana anlatabilirsin.

İstediğimde ne denli anlayışlı olabileceğimi göreccksin.

Seni kaybetmek istemiyorum, eğer davranışlarımla, işleri ele alışımla

ilgili çekincelerin varsa, bunları söylemenin tam sırası."

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Aniden ayağa kalktı ve saatine bakarak. "Gitsen iyi olacak." dedi.

"Gideceğim...On beş dakikaya kadar. Harry'ye karanlıkta beni

bekleyip sıkılmaktansa. gidip arabaya benzin doldurmasını söylemiştim."

"Işığı açıp. kitap okuyabilirdi."

"Yanındakitabı varsa..."

"Harry, her zaman yanında kitap bulundurur."

"Nereden biliyorsun?"

"Çiinkü bir keresinde, seni bir yerlere götürdüğünde saatlerce

beklerken, vaktini nasıl geçirdiğini sormuştum."

"Ya, demek şoförümle uzun konuşmalar yapacak kadar samimiyetin

var?"

"Ara sıra aynı zamanda işten çıkmışsak, durağa kadar beraber

yürürüz. Bu denli şaşırmana gerek yok. Gabriel. İnsanların senin

şirketinin dışında yaşamları var."

"Bunu biliyorum!"

"O zaman, senin küçük dünyan dışında olanlar sanki yokmuşlar

gibi davranma."

"Küçük bir dünyada yaşamıyorum."

"Elbette kCüAçTüHk Yb Wir ILdLüInAyMadSa yaşıyorsun. Aslında...Böyle olmak

zorunda. Senin konumundaki herkes böyle yaşardı. Seninki gibi büyük

bir şirketi yönetmek, çoğunlukla insanlara yapacakları şeyleri dikte

etmek zorunda kalmak, parmağını şaklattığında her türlü emrinin

yerine getirileceğini bilmek...Gerçek yaşam bıı değil."

"Yani ben bir diktatörüm, öyle mi?"

"Hayır, benim söylediğim bu değildi!"

"Emirler veriyorum, parmağımı şaklatıyorum, itaat bekliyorum.

Herhalde bir sonraki aşamada, bütün tebamın ben geçerken diz

çökmesini emrederim artık."

"Seni kırdıysam özür dilerim."

"Hayır, beni kırmadın." diye yanıtladı Gabriel buz gibi bir tondu.

"Şirketimde çalışan bir eleman olarak düşüncelerini belirtme hakkın

var ve düşüncelerine değer veriyorum. Sadece etrafımda korkak bir

fare gibi gülümseyerek dolaşıp kırgınlıklarını içine gömeceğine. bana

söyleyecek cesareti daha önce bulsaydın diyorum."

"Kırgınlıklarım yoktu!"

"Öyle mi?"

"Evet...Eğer seninle çalışmakla ilgili sorunlarım olsaydı söylerdim.

Korkak bir fare gibi ortalıkta dolaşmak...Hiçbir zaman yapacağım

bir şey değil."

Genç adamın sözleri. Rose'u oldukça yaralamıştı. Dört \ ıl boyunca

ofise gelmiş, işini yapıp eve gitmişti. Patronuna olan duyguları onun

sessiz bir kişiliğe büriinmesine yol açmış, çok ta/la doğal

davranamamıştı. Ama Gabriel bunu nereden bilecekti ki? Onun

tanıdığı Rose sessiz, sakin, işini iyi yapan biriydi. Oysa gerçekte

duygularını ele verir korkusuyla iş dışında hiçbir konuda düşüncelerini

belirtmemeye özen göstermişti. Korkak hir Jare. Üç ay öncesi

düşünülecek olursa, tombul bir korkak fare...

Bir de patronunun çıktığı kadınları düşündü. Bir şekilde Gabriel'i

ziyaret etmek için ofise geldiklerinde, hemen hemen hepsiyle

tanışmıştı Rose. Sarışın, esmer, kızıl saçlı. Gabriel'in belli bir tipi

yoktu. Tek kriteri, kadınlarının muhteşem görünüşlü ama az zeki

olmalarıydı. Bazen kadınların onlara armağan ettiği elmas bir bileziği

veya pırlanta bir kolyeyi sekreterinin satın aldığından habersiz, özel

bir anlamı olduğunu sanarak gururla taşıdıklarını fark ederdi Rose.

E Ş S İ Z S E K R E T E R

3 1

Birden artık farklı bir insan olduğunu düşündü. Sadece dış görünüşü

değil, içi de değişmişti. Ortalıkta fare gibi dolaşmayacak!!

artık. Çünkü kaybedeceği bir şey yoktu. Yaşamını farklı şekilde

yönlendirmeye karar vermişti. Onunla çalışmaya devam etse bile artık

çalışma saatlerine uyacaktı.

"Seninle çalışma konusunda bir sorunum yok. Gabriel. Çünkü

senden korkmuyorum. Ayrıca senin değişen mizacını tanıyacak kadar

uzun süre geçirdim yanında."

"Bu iyi bir şey."

"Evet, ama bu demek değil ki. ihtiyacım olan bazı düzenlemeleri

yapmayacağım. Üç aylık bir düşünme sürem olduğunu ve bu süre

zarfında ayrılmaya karar verirsem, işi benden tamamen devralacak

birini yetiştireceğimi unutmamam istiyorum."

"İhtiyacın olan düzenlemeler nedir? Parayla ilgiliyse..."

"Parayla ilgisi yok."

"Seni dinliyorum."

"Birincisi, iş saatleri dışında çalışacaksam, kesin olarak belirlenecek

bir süre önce haber verilmesini istiyorum."

"Ne? Yani ne kadar süre önce? Bir hafta? İki hafta? Üç hafta? Bir

ay?"

"Bir ya da iki gün yeterli."

"Ve bunun yazılı olmasını istiyorsun, öyle mi?"

"Kurallara sıkı sıkıya bağlı çalışacağımı ima etmiyorum ve ara sıra

geç saatlere dek çalışmaya da itirazım yok ama. sık sık ofiste kalmamı

istemen, bazen gece yarılarına kadar o bitmez tükenmez o raporlar

üzerinde durmak..."

"Sık sık demek bence biraz abartılı bir ifade."

"Her neyse. Kursa başlayınca ders çalışmam gerekecek ve buna

saygı göstermeni bekliyorum. Saat altı buçuktan sonra çalışmayı

düşünmüyorum."

"Pekala."

"Yani bir itirazın yok..."

"Elbette, bira/ zor olacağını kabul ediyorum ama. ders çalışman

gerektiği konusunda haklısın. Ama. yerine bulacağın kızın gözünü

saatten ayırmayan biri olmamasına dikkat et."

"Geçici bir sekreteri, istediğin saate kadar çalıştırmakta güçlük

çekebilirsin."

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

3 2

"İstediği parayı alabileceği ve çalıştığı takdirde işe sürekli sahip

olacağı sözünü verirsem, sorun çıkaracağını sanmam."

"Yani beni çoktan gözden çıkardığını söylüyorsun. Yerimin

doldurulamaz olduğunu sanıyordum."

"Ben de öyle. Evet, başka ne şikayetlerin var?"

"Şu kadınlar konusu..."

"Hangi kadınlar...?"

Rose'un neden bahsettiğini anlamak, genç adamın birkaç saniyesini

aldı. Sonra gözlerini kıstı ve onu uyardı. "O kadar ileri gitme.

Rose."

Ama, söylemek mecburiyetindeydi. Rose'un rahatsızlıklarının

başında. Gabriel'in kadınlarıyla ilgilenmek zorunda kalışı vardı,

çalışma saatlerine bir disiplin getirilmesi konusunda anlaştıklarına

göre, patronunun beraber olduğu kadınlarla ilgilenmenin, onun işi

olmadığını ve bundan böyle de yapmayacağını söylemenin tam

sırasıydı. Eğer bir kadına çiçek yollamak istiyorsa, çiçekçiyi kendisi

aramalı, iptal ettiği bir randevuyu telafi etmek için pahalı bir armağan

yollamak istiyorsa yine kentlisi gidip almalıydı.

"Söylemem gerekiyor. Gabriel..."

"Bu ofis dışında yaşamımı nasıl sürdürmemle ilgili vaazlar içeriyorsa

seni uyarıyorum Rose, cevabım sert olıır."

Gabriel'in sen ifadesi. Rose'un tüylerinin diken diken olmasına yol

açtı. Gabriel özel yaşamına dair her türlü soruyu sormakta ve cevap

almak için zorlamakta hiçbir sakınca görmüyor, fakat aynı serbestliği

Rose'a tanımıyordu demek. Üç ay önce olsa ağzını sımsıkı kapatırdı

ama şimdi...

"Ne söyleyeceğimi sanıyorsun, Gabriel? Düşünceleri okumakta

çok usta olduğuna göıc, ne söyleyeceğimi de biliyor olmalısın."

"Kafandan neler geçtiğini anlamak için, dahi olmak gerekmi-

% %

yor.

Gabriel neler olduğunu anlayamıyordu. O güvenilir, sakin sekreteri

gitmiş ve anlaşılan Avustralya'da kalmış, yerine bu peşin

hükümlü saldırgan yaratık gelmişti.

"Demek öyle?" diyerek kaşlarını kaldırmıştı Rose.

E Ş S İ Z S E K R E T E R

3 3

"Benim karşı cinse bakışımı beğenmediğini açıkça belirtmiştin.

Tabi sonunda ayrılsam bile ilişki sürdüğü sırada, o kadınların benimle

birlikte olmaktan keyif aldıkları hiç aklına gelmedi, değil mi?

Rose. Gabriel'in bunları söylemiş olmasından şaşkın acaba aklından

/.oııı mu var, diye dikkatle öfkeli yüzüne baktı. Gabriel hala

söylenmeye devam ediyordu. "Ben onlara iyi vakit geçirtmeye..."

Gabriel bir yandan söyleniyor, bir yandan da bunları söylemek

zorunda olmadığı birine karşı, ne diye kendini savunma ihtiyacı

duyduğunu anlamaya çalışıyordu. Neden o kocaman gözler böyle

suçlareasma baktığı için. rahatsızlık duyuyordu ki?

"Onlarla yemek yiyorum, şarap içiyorum...Elbette paylaştığımız

başka şeyler de var.

Rose'un o sakin ifadesinin, yanaklarının pembeleşmesiyle birlikte

sarsılması. Gabriel'i oldukça memnun etti ve konuyu devam ettirmeye

karar verdi. "Ve inan bana Rose iş paylaştığımız diğer şeylere

geldiğinde, onları çok memnun etliğimi söyleyebilirim..."

"Ne kadar şanslılar! Tarihin karanlıklarına gömülmeden önce

seninle yemek yeme, şarap içme ve sevişme şerefine nail oluyorlar."

Gabriel şoke olmuştu. Rose da öyle. Bu tarz bir konuşma da nereden

çıkmıştı? Genç kız bunu söyler söylemez, kıpkırmızı olmuştu.

Ama yine de. geri adım atmaya ya da özür dilemeye hiç niyeti yoktu.

Kız kardeşi kendisinin farkına bile varmayan bir adama aş:k olmasının

ne büyük bir budalalık olduğu konusunda uzun söylevler vermiş,

önünde çırılçıplak soyunsa ve sabaha kadar dans etse bile Gabriel'in

başını çevirip kendisine bakacağından şüpheli olduğunu söyleyip

durmuştu. Grace'e göre, Rose'un gururunu kurtarmasının tek yolu işten

ayrılmasıydı.

Evet, henüz işten ayrılmamıştı ama. düşündüğünü söylemekten de

asla geri durmayacaktı.

"Efendim?"

"Ne dediğimi duydun, Gabriel."

"Bu tarz konuşmayı da nereden öğrendin?"

"Ne tarz? Müstehcen bir şey söylediğimi sanmıyorum. Söyledim

mi?"

"hyr , ama..."

"Öyleyse sorun yok."

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

3 4

Rose elleriyle saçlarını düzeltti, ardından konuşmaya hazırlanmak

için boğazını temizledi.

"Bak. aslında yaşamına girip çıkan kadınlarla ne yaptığın beni

ilgilendirmiyor. Beni ilgilendiren şey, bunun bana nasıl yansıdığı."

"Nasıl yansıdığını öğrenebilir miyim? Gabriel aniden meraklanmıştı.

"Şöyle ki; bir kadmla tanışıyorsun. Onu hediyelere boğuyorsun.

Ve o hediyeleri ben. genellikle öğle tatilimde veya hafta sonlarımı

kullanarak alıyorum. Sonuçta, hep çalışmadığım saatleri harcamış

oluyorum. Ayrıca restoranlarda masa ayırtılması veya belirli insanlara,

doğru mesajlar iliştirilmiş çiçekler gönderilmesi gerekiyor. Bazen

seninle çıkmanın ayrıcalık olduğunu düşünen, senin ilişkiye nasıl

baktığının farkında bile olmayan, fakat kapının önüne konmuş

kadınların katıla katıla ağlamalarıyla başa çıkmaya çalışıyorum. Bu

kadınlar birlikte olduğunuz sürece, senin onları gerçekten önemsediğini

sanıyorlar."

Gabriel, işittiği serzenişlere oldukça şaşırmıştı. Rose'un bu saydığı

işleri yaparken kendisine kırıldığını ya da bozulduğunu hiç fark

etmemişti. Kendisinin yapmaya zamanının olmadığı bütün bu ayrıntıları.

sekreterinin yapmasından doğal ne olabilirdi ki? Hem ara sıra

telefonla çiçek yollamanın ya da kuyumcuya gidip bir bilezik almanın

ne sakıncası vardı? Bütün kadınlar mücevher satın almayı sevmez

miydi? Birden yüksek sesle düşündü.

"Sen...Kıskanıyor musun?"

Gabriel'in ses tonu öylesine sakin çıkmıştı ve sorudan çok bir

tahmini çağrıştırdığı öylesine netti ki. Rose kalp atışlarının hızlandığını

hissetti. Gecenin ilerleyen saatlerinde düşünceleriyle baş başa

kaldığında. Gabriel'in tahmininde yanılmadığını kabul etmek zorunda

kaldı. Evet, kıskanıyordu. Ne zaman o pahalı dükkanlardan birine

gidip, pahalı bir hediye almaya kalksa, eşsiz bir yiiziiğü parmağında

denese veya kaşmir bir eşarbı elleriyle okşasa, bunların kendisi için

satın alındığını hayal ederdi.

"Tabi ki kıskanmıyorum." Sesinin elinden geldiğince doğal çıkmasına

gayret etmişti. "Sen gerçekten benim..."

"Gerçekten senin...Ne?"

"Yok bir şey."

"Hayır. var. Söyle bana. Sonuçta bugün içini dökme günü."

E Ş S İ Z S E K R E T E R

3 5

Rose, patronunun yüzüne baktı ve bir an bu içini dökme gününde

gerçeği tüm çıplaklığıyla açıklaması durumunda nasıl bir tepkiyle

karşılaşacağını düşündü. Eğer şu ana kadar işittiklerinden şaşkına

döndüyse, gerisini söylese ne yapardı acaba?

"Pekala. Madem ki sordun söyleyeyim. Sen gerçekten, benim

beraber olmayı tercih etliğin o kadınları kıskanabileceğim! mi sanıyorsun?"

"Ah, tabi, unutmuşum. Akıllı kadınlar, bulunmaz yaratıklardır.

Ancak senin de unuttuğun bir şev var ki, o da akıllı kadınların eninde

sonunda, erkeklerin sinirlerine dokunduklarıdır."

Gabriel bu sırada bir iki adım atıp. kitaplıktan rasgele bir kitap

seçti. Kitaba şöyle bir göz attığında, ilk baskı olduğunu ve pek de

ucuz olmadığını fark etti. İşte zevk sahibi zeki bir kadın, diye içinden

geçirdi. Kitabı raftaki yerine bırakıp döndü ve Rose'un yüzüne baktı.

"Zeki bir kadının her zaman her konuda söyleyecek bir şeyi olduğunun

ve etrafındaki insanlar sıkıntıdan patlasa bile, söyleyeceklerini

bitirmeden susmadığının farkında mısın?"

Rose, sağduyusu bunun çok saçma olduğunu söylese de. tartışmaya

kendini kaptırdı.

"Aptal sarışınların etrafındaki insanlar yaşama isteğini kaybedene

dek, saçma sapan konuşmalarına son Vermediklerinin farkında mısın?"

GabriePin yüzüne o insanı mahveden gülümsemelerinden biri

yayılınca. Rose dizlerini parmaklarıyla sıkıca kavradı. Daha sonra

Gabriel bir kahkaha attı. Mavi gözleri Rose'un gözlerinden ayrılmadan

çok eğlendiğini belirten bir tonda mırıldandı.

"Bazen saçmaladıklarını inkar edemem ama inan bana onlardan

biriyle yattığımda yaşama isteğimi kaybetmek aklıma bile gelmiyor.

Aksine..."

Rose sözlerin özellikle yarıda bırakıldığının farkındaydı ve derin

bir nefes aldı. Bu arada Gabriel, kitaplıktan uzaklaşıp ona doğru

birkaç adım attıysa da. vazgeçip kolluğa oturdu. Yüzünde, sanki

Rose'un az önce ruhunda kopan fırtınaların farkındaymış gibi. tatminkar

bir ifadeyle, bacak bacak üstüne attı.

"Aslında..." diye devam etti Rose. İçi içini yerken buz gibi bir ses

tonu takınmaya özen göstermişti. "Sanırım onlara acıyorum. Sen

onlara iyi davrandığını sanıyor olabilirsin. Belki de gerçekten iyi

L Ş S İ Z S İ: K K U T U R

36

davranıyorsun, ancak bir kadının istediği paranın satın aldığı şeyle rin

çok daha derininde olabilir."

"Gerçekten mi?"

"Gerçekten. Bir kadın için birlikte parkta yürümek, evde pişirilen

yemeği yiyip, şöminenin karşısında şarabını içmek ya da güneşli bir

günde deniz kenarında yürüyüş yapmak, bilezik veya küpeden çok

daha önemli olabilir."

"Belki senin için..."

"Senin eski bir eşya gibi fırlatıp attığın, düşündüğünden çok daha

yıkılmış kadınlarla, tahmin edemeyeceğin kadar çok sohbet etmek

zorunda kaldım." Rose, bir an bu kadar dikkatsizce içini döktüğü için.

kendini aptal yerine koyduğunu ve fazlasıyla açık verdiğini düşündü

ama. devam etmekten kendini alıkoyamazdı. "Gözyaşlarına boğulmuş

ve nerede hata yaptığını sorgulayıp duran birini sakinleştirmenin ne

kadar güç bir şey olduğu konusunda bir fikrin var mı?"

Çok değil, birkaç dakika önce gayet hoş bir meydan okuma şeklinde

süren sohbet değişmiş, güzelliğini kaybetmişti. Gabriel kaşlarını

çattı. "Bu konuya nereden geldik, anlayamıyorum..."

"Sen, beni düşüncelerimi söylemem konusuna kışkırttın."

"Düşünce söylemekle acımasızca eleştirmek farklı şeylerdir."

Gabriel'in yüz hatları gerilmişti.

"Benimle aynı görüşte olmadığın için böyle düşünüyorsun."

•"Senin inatçı, olaylara tek taraflı bakan o çılgm kadınlardan olabileceğini

lıiç düşünmemiştim Anlaşılan öylesin."

O zaman işten ayrılacağımı söylediğimde benden kurtulduğuna

şükretmeliydin, diye içinden geçirdi, Rose. Sadece kendisinin bildiği

sebepler yüzünden terk edenin kendisi olması çok önemli bir

ayrıntıydı. Bu sayede kendi kendine duygularına, yaşamına, kısacası

kendisiyle ilgili her şeye hakim olduğunu ispatlayacaktı.

Rose oturduğu verde elleriyle kavradığı dizlerini bıraktı. Başını

kaldırıp Gabriele bakmaktansa öylece sessiz, hareketsiz durmayı

tercih ediyordu. Konuşursa, ağzından kaçıracağı sözcükler konu sunda

kendisine güveni yoktu. İnatçı, olaylara tek taraflı bakan, çılgın

sözcükleri kibar bir gülümsemeyle geçiştirilecek hakaretler değildi.

Gabriel için, Rose'un gittikçe uzayan sessizliği, az önce birdenbire

dillendirdiği dürüst ve samimi açıklamalarından çok daha sinir

bozucuydu. Gabriel işi söz konusu olduğunda ne denli ihtirasıyla

E Ş S İ Z S E K R E T E R

3 7

ilişkiye girdiği kadınlar konusunda o denli kontrollüydü. Bugüne dek

hiçbir kadının asla kontrolünü kaybettirmediğini, bundan böyle de

ettiremeyeceğini düşünürdü. Matta bununla övünürdü. Karşısında

gayet sakin bir şekilde oturan Rose'un ifadesinin, kendisini böylesine

kızdırabilmesine şaşırmadan edemiyordu.

Gabriel. "Çıktığım kadınlardan herhangi birinin ne diye nerede

hata yaptığını merak ederek dövündüğünü anlayamıyorum." derken

ses tonundaki zayıflığa sinir oldu. " İlişkinin başından itibaren ciddiyetin

gündemde olmadığını fark etmek o kadar zor değildir ki. Hiç

kimse beraberliklerimde adil olmadığım konusunda beni suçlayamaz.

Parkta ya da deniz kenarında yürüyüşler veya şömine karşısında

oturmalara gelince, bu tür şeyler yapamam çünkü boş hayallere

kapılabilirler. Aslında...bu tür şeyleri bir gün yapabileceğimden de

emin değilim.

"Neden olmasın?" Rose nihayet ellerini incelemekten vazgeçmiş.

başını kaldırıp merakla GabriePe bakmıştı.

"Çünkü... O tür biri değilim. Pekala, şikayetlerine geri dönelim

mi? Daha önceden bildiriImeksizin geç saatlere dek çalışma olmayacak.

Ayrıca sözleşmede belirtilen görevler dışında işler beklenmeyecek

."

Rose başım salladı. "Evet-, işimle ilgili olmayan görevleri istemiyorum...

Özür dilerim." Son iki kelimeyi eklemek zorunluluğu

duymuştu. Çünkü dört yıllık sorunsuz bir çalışmadan sonra böylesine

katı kurallar koymak, biıaz sinirlerini bozuyor, biraz da suçluluk

hissetmesine yol açıyordu.

"Başka bir şey?"

"Başka bir şey yok. Hepsi bu kadar. Bu arada...Gabriel..."

" Evet?"

"Bütün bunlar, kursa giderken zamanımı doğru planlayabilmek

için..."

"Bütün bunlara değeceğini umarım."

Gabriel ayağa kalktı ve elleri ceplerinde. Rose'un ayağa kalkıp

üstünü başını düzeltmesini bekledi. En azından titizlik huyu değişmemiş.

diye düşündü.

"Değeceğinden eminim." dedi Rose. Gabriel'in önünde ön kapıya

doğru yürürken. "Oldukça yoğun bir çalışma olacak ama, sonunda

kendime tatmin edici bir kariyer yapmış olacağım."

L Ş S İ Z S İ: K K U T U R

38

İkisi de kapı eşiğinde durakladılar. Koyu mavi gözler Rose'un

kahverengi gözlerine takıldı kaldı. Kendi kendine konuşur gibi mırıldandı

Gabriel.

"herşevi bir anda elde etmek istiyorsun, öyle değil mi? İyi biliş.

hızlı bir araba, bir dolu çocuk, güzel bir ev. her ayrıntıyla ilgilenecek.

dizinin dibinden ayrılmayacak evine bağlı bir koca... Erkekleri

koruyucu gibi görüyorsun, değil mi?"

"Hayır, elbette ki hayır! Yani en azından senin düşündüğün anlamda

değil."

"Kicin itiraz ediyorsun? Sana katılıyorum. Ben de birlikte olduğu

kadını korumak isteyecek bir tipim. Ancak dikkatli olsan iyi edersin.

Koruyucu erkekler kadınların özgürlüklerini kısıtlay abilir."

"Özgürlüğümü tehdit eden bir erkekle asla beraber olmam."

Rose kendini konuşmaya kaptırmış. Gabriel'in yaklaştığını fark

edememişti. Nefes nefese konuşmaya devam etli. "Ne kılıbık bir koca

isterim ne de bir mağara adamı...İkisinin ortasında biri mulla- ka

vardır."

"Bakıyorum çok alınganız." diyerek gülümsedi Gabriel. Birdenbire

içinde Rose'a dokunmak, yanağını okşamak için dayanılmaz bir istek

duydu ama. kendini zorladı ve kapıyı açtı. Sonra dönüp Rose'a baktı.

"Hiçbir kadının, bir mağara adamı olduğumu düşündüğünü

sanmıyorum." dedi.

"Öyle mi? Bu beni gerçekten çok şaşırttı."

"Böyle şeyler söylememelisin. Her an yanıldığını ispat etmek isteyebilirim."

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Gabriel finans müdürünü bulma bahanesiyle şirketin yemekhanesine

girdiğinde, Rose'un arkadaşlarıyla yemek yediğini, daha

doğrusu içinden her an iğrenç bir mahluk çıkmasını beklermiş gibi

salatasıyla oynadığını farketti. Rose etrafındaki şamatadan ve çok

uzak bir masaya oturmuş, kendisini süzen patronunun varlığından

habersiz, sanki kilometrelerce uzaktaydı. Gabriel onun şu an neler

düşündüğünü öğrenmek için her şeyini verebilirdi.

Normalde yemekhaneye nadiren uğrayan Gabriel, son günlerde sık

sık öğle yemeklerini burada yiyerek, çalışanlarını memnuniyetle

karışık hayrete düşürüyordu. İyi de şu antla çok önemli bir iş yeme -

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

3 9

ğine katılması gerekmiyor muydu? Peki, ne diye Frank'ı bu iş için

görevlendirmişti? Varlığından haberi bile olmayan sekreterini seyretmek,

niçin bu denli hoşuna gidiy ordu genç adamın?

Aralarında. Gabriel parmağını dahi kımıldatmadığı halde bir

şeyler değişmişti. Rose Avustralya'ya gitmeden önce çok iyi bir iş

ilişkileri vardı. Aslında ideal bir ilişki demek daha doğruydu. Ama

geri döndüğünde...Ya Rose'un görüntüsünün değişmesi ya da birlikte

geçirdikleri akşam, önce restoranda sonra da evinde... Gabriel'in

ondan etkilenmesine sebep olmuştu.

C A I H Y W I L L I A M S

40

Son birkaç haftadır Gabriel gözlerini Rose'dan ayıramıyor, bazen

kendisini onun yüzünün ayrıntılarım, burnunun üzerine serpiştirilmiş

çilleri, dolgun dudaklarını, simsiyah kirpiklerini, parlak, iri

kahverengi gözlerini, saçının bin bir renkteki tonlarım incelerken

buluyordu. Bu kadarla kalsa iyiydi. Gabriel en uygunsuz zamanlarda,

mesela bir toplantının ortasında veya evinde bilgisayarın başında

önemli bir konuda çalışırken ya da telefonda bir müşteriyi ikna etmeye

çalışırken onuıı vücudunu hayal ederken buluyordu kendisini.

Üç ay öncesine kadar sekreterinin vücudu olduğunun bile farkında

değilken, şimdilerde gözlerini ikisinin ofisini ayıran cam bölmeden

ayıramıyor, önemli bir telefon görüşmesi yapacaksa cam bölmeye

arkasını dönüyor, fakat onu göremezsc sanki acı çekecek- miş gibi

kısa süre sonra istemsiz olarak tekrar ona doğru dönüyordu.

Önceleri sanki sekreterini dört yıldır tanımıyormuş gibi ona

böylesine yoğun tepki göstermek, Gabriel'e oyun gibi gelmiş, hatta

hoşuna gitmişti. Ama artık hem özel yaşamının, hem de iş hayatının

bu işten bu denli etkilenmesi rahatsız etmeye başlamıştı. Uzun süre

kafa yorduktan sonra, nihayet son zamanlardaki garip davranışlarının

nedenini bulmuştu.

Oldukça uzun süredir kadınsızdı Gabriel. en son Jane adındaki

modelle çıkmıştı. Evet, evet üç aydan fazla zaman olmuştu. Hemen

ofisine girip, telefon defterini çıkardı. Herhangi bir numarayı çevirdi.

Oh, nihayet sorunu çözülmüştü. Daha önce ne diye bunu düşünememişti

ki? Keyifle gülümsedi.

M ü k e m m e l bir sarışınla paylaştığı akşam yemeği ve

izledikleri tiyatrodan sonra Gabriel, mankenin şaşkın bakışları

arasında onu evine bıraktı. Kendisi sarışın kadından daha çok

afallamış durumdaydı aslında. Bu duruma bir çare bulması

gerekiyordu. Geceleri uyuyamaması. gün içinde işlerine

yoğunlaşamaması uzun süre devam edemezdi.

Ertesi sabah Gabriel saat dokuz çeyrekte ofisi aradı.. Tahmin ettiği

gibi telefona Rose cevap verdi.

"Çoktan burada olman gerekmez miydi, Gabriel? Randevularını iki

kez kontrol ettim. Saat on birde Shipley Crew'un temsilcileriyle

[ İ Ş S İ Z S E K R E T E R

41

toplantın var..." Rose ofisine girip de patronunu göremeyince, randevuları

değil iki kez, neredeyse onlarca kez gözden geçirmişti.

"Bugünkü bütün randevularımı iptal et. Rose. Shipley işini Frank

halletsin. Teknik desteğe ihtiyaç duyarsa, yanma Jenkins'i almasını

söyle."

"Sen neredesin?"

Gabriel gibi işkolik bir adamın çalışma saatleri içinde işe gelmemesi

olağanüstü bir durumdu ve Rose'un korkudan tüyleri diken

diken oldu.

"Evimdeyim."

"Niye?" Rose soruyu bir kez daha yinelerken, sesinin daha az

sakin çıkmasına çalışmıştı.

"Rahatsızım."

"Yani hasta mısın? Ama sen hiç hasta olmazsın ki!"

"Bunu boğazımdaki bakterilere anlat."

"Peki ne durumdasın? Yani doktora falan görümlün mü?" Sonra

aklına bir şey gelmiş gibi duraksadı Rose, "Dün gayet iyiydin. Sakın...

Akşamdan kalma olmayasın...?"

"Sanırım akşamdan kalma olduğumu anlayacak kadar yetişkin ve

deneyimliyim."

"O zaman sadece bir virüs kapmış olmalısın. Çünkü ortalıkta

salgın olduğu söyleniyor. Hemen randevularını iptal ediyorum. Gün

içinde beni arayıp, yarın için ne yapacağımızdan haberdar edersen

sevinirim."

"Buraya gelmen gerekiyor, Rose."

"Efendim?"

"Birkaç acil rapor yazman gerekiyor."

"Hasta hasta çalışamazsın ki!"

"Nerede oturduğumu biliyorsun, değil mi?"

"Senin evine gelemem, Gabriel!"

"Niçin?"

"Çünkü...Çünkü burada korkunç işim var..."

"Benim de burada korkunç işim sar. Hemen bir kağıt al ve adresimi

yaz. Ve Tanrı aşkına otobüse binme. Bir taksiye atla. Hatta

sonundan önce gelirsen memnun olurum."

"Fakat..."

E Ş S İ Z S E K R E T E R

4 2

"Senin çalışma kurallarına uyuyorum. Rose. Geç saatlere dek

çalışmanı islemiyorum senden. İstediğim yalnızca çalışma ortamını

birkaç saat için değiştirmen. Şimdi, kalemi aldın mı eline?"

Gabriel. Rose'a itiraz etmesi için hiç fırsat tanımadan hızla adresini

dikte ettirdi ve sonra yavaşça tekrarladı. "Yazdın mı?"

"Evet, ama..."

"Trafik yoğun bile olsa en geç yarım saat içinde buraya varman

gerekir. Öyleyse saat ondan önce görüşürüz. Ön kapıyı açtırıyorum."

Gabriel telefonu kapatırken birkaç ama daha duydu ve keyifle

gülümsedi.

Rose telefonu kapattıktan sonra birkaç dakika boş boş baktı.

Sonra da düşüncelerini toparlamaya çalıştı. Gabriel'in bütün bir gün

işe gelemeyecek kadar hasta olmasına inanamıyordu. Onun gibi

enerjik birinin, küçücük bir virüse yenildiğine inanmak gerçekten de

çok güçtü. Elinde patronunun ev adresinin yazılı olduğu kağıda gözü

takılınca, bayılacak gibi oldu. Onun evine, dairesine, malikanesine her

nesi varsa artık, gitmesi mümkün değildi. Peki ya gerçekten hastaysa?

Hemen günün randevularını iptal etti. 11 ııans bölümünden birkaç

kişiyle görüşüp, durumla ilgili onları bilgilendirdi, şirket tarafından

ücretsiz verilmiş lap-topunu ve GabriePin imzalaması gereken kağıtları

aldı ve ofis binasının önünden çevirdiği taksiye atladı.

Ancak taksinin kapısını kapayıp, şoföre adresi verdikten sonra

kan ter içinde kaldığını fark etti. Sözüm ona serin tutar diye giydiği

beyaz bluzu ile bol eteği üzerine yapışmıştı Bu arada taksi heybetli bir

Viktona sitili evin önünde durunca. Rose sıcağın verdiği sıkıntıyı o

saniye unuttu.

Gabriel söylediği gibi ön kapıyı açtırmıştı. Adımları geri geri

gidiyordu. İşte...Onun evindeydi artık. Zemin koyu renk ahşap kaplamaydı.

Duvarlar krem rengi, yerde geometrik desenli kırmızı ve

mavi renkli halılar vardı. "Buradayım!"

İrkilerek sesin geldiği yöne döndüğünde, GabriePin üzerinde

gevşek bağladığı, kuşağının göğsünü açıkta bıraktığı, siyah ipek bir

robdöşambr giymiş olarak, salona açılan bir kapıya dayandığım gördü.

Rose. GabriePin çıplak bacaklarına bakmamaya çalışırken, içine iç

çamaşır giyme zahmetine katlanıp, katlanmadığını düşünmeden

edemedi.

"Biraz daha erken gelirsin sanmıştım. Kapıyı kilitleyebilir misin?"

K Ş S İ Z S t K R H T E R

43

Rose geri döndüğünde, Gabriel ortadan yok olmuştu. Az önce

genç adamın kapısında durduğu odaya yöneldi, İçeri adım attığında

odanın büyüklüğünden değil, fakat çarpıcı dekorundan dolayı nefesini

tuttu Rose. Lacivert parkeler odaya dramatik bir fon oluşturmuş,

duvarlar kitaplar dizilmiş raflarla kaplanmış, pencereler krem rengi

ipek perdelerle daha da etkileyici hale getirilmişti. Odanın merkezine

yerleştirilmiş kocaman masanın, teknolojinin tüm imkanlarıyla

donatıldığını görmek mümkündü. Bilgisayar, lap-lop. faks makinesi,

iki telefon...

Rose çıplak olan tek duvara doğru döndüğünde uzun. alçak bir

kanepede uzanmış, yüzündeki ifadeden oldukça eğlendiği açıkça

anlaşılan Gabrieli farketti.

"Evin dekoru için annemi ve kız kardeşimi suçlamalısın. Ben daha

çok beyaz kullanılmış, daha az eşyalı, daha yaşanabilir bir tarzı tercih

ederdim. Neyse öyle ağzın açık durma, otur."

"Nereye?"

"A. evet yalnızca bir iskemle var. değil mi? Tabi istersen gelip

yanıma oturabilirsin."

Rose. GabriePin elini kanepenin kenarına hafifçe dokundurarak

yaptığı daveti görmezden gelerek, çarçabuk gidip iskemleye oturdu.

Derhal çantasından bir deste kağıt ve bir kalem çıkardı.

"Eee, nasıl olduğumu sormayacak mısın?"

"Ah, özür dilerim. Kendini nasıl hissediyorsun. Gabriel?"

"Feiaket durumdayım.-"

"Ama o kadar kölü görünmüyorsun."

"Çünkü canımı dişime takıyorum. Doğrusunu istersen kabus gibi

bir gece geçirdim, devamlı döndüm, durdum."

"Rose kocaman yatağında çıplak, huzursuzlukla dönüp duran

GabriePi gözlerinin önünden kovmaya çalışarak aceleyle konuştu. "O

zaman bir an önce çalışmayı bitirelim de. lıemen uyumaya çalış. Ne

derler bilirsin. En iyi tedavi yöntemi dinlenmektir. Nereden başlamamızı

istersin? İmzalaman gereken kağıtları getirdim. Belki bir göz

atmak..."

"Şu an gerçekten istediğim şey..." Gabriel bunları söylerken

gözlerini kapattı. "Yiyecek bir şeyler. Biliyorum... Bu senin uzmanlık

alanının dışında ...Ve reddedersen kesinlikle sana hak veririm... Fakat

dur bakayım...Sanırım dün öğlenden bu yana hiç bir şey yemedim..."

E Ş S İ Z S E K R E T E R

4 4

"Beni buraya sana yemek yapmam için mi çağırdın?"

Gabriel yarı kapalı gözlerinin altından Rose'u süzerken, ona bu ses

tonunun hiç de çekici gelmediğini hatırlatmayı düşündü. Şu an

kendisinin hasta, onun da Floraııce Nightingale olması gerekmiyor

ınııydu? Hasta bir adam için yemek yapmanın ne kötülüğü vardı ki?

Sanki banka soymasını istemişti. Böyle bir fırsatı değerlendirmek için

mutfağına koşup, mucizeler yaratmaya çalışacak sürüyle kadın

tanıyordu.

"Boş ver, kalsın." dedi aniden. "Senden böyle bir şey yapmanı

beklememem gerektiğini bilmeliydim. Kendim hallederim."

"Ne istiyorsun?"

Mavi gözler Rose'un yüzüne kilitlenmişti. "Terlemiş gibisin."

"Çünkü terledim."

Rose ensesine yapışan saçlarını eliyle toplayıp, at kuyruğu yapmayı

denedi. Gabriel, Rose'un bu hareketiyle bluzunun göğüslerine

yapıştığının ve ne denli tahrik edici göründüğünün farkında olup

olmadığını merak etti bir an.

"Üzerindekileri...Çıkarabilirsin...Ve daha serin tutacak bir şey

giyebilirsin. Yukarıda kız kardeşlerimin kıyafetleri var. Sana uyacak

şeyler...Gidip alabilirsin..."

"Hayır!"

Rose dehşete düşmüştü. Başkasına ait bir kıyafete girmek... Üstündekileri

çıkarmak...Hem de Gabriel'in evinde...Üstelik o da

evdeyken...

"Sadece bir öneriydi. Bildiğim kadarıyla, hepsi de temizdi."

"Mutlaka öyledir. Önerdiğin için teşekkür ederim, ama ben böyle

iyiyim. Şimdi, ne yemek istediğini söylersen, ne yapabileceğime bir

bakarım. Sandviç? Meyve?"

"Omlet iyi olur. sanırım. Bir de karışık tost. Tabi bir fincan kahve...

Yok yok... Çay. Hastalığa çay iyi gelir. Şekerli..."

"Ah. dur bir dakika. Not defterimi unutmuşum. Getireyim dc bütün

siparişlerinizi not alayım."

Gabriel kıkırdadı. Her zaman sekreterinin ince esprilerinden

hoşlanırdı. Gerçi Avustralya'dan döndüğünden bu yana Rose'un espri

yaptığına pek rastlamamıştı.

"Bunun hasta bir adamın son isteğini yerine getirmek olduğunu

düşün."

K Ş S İ Z S t K R H T E R

45

Rose mutfağı bulmaya çalışırken. Gabriel'in kıkırdamalarını

duyuyordu. Yarım saat sonra çalışma odasına döndüğünde, Gabriel'in

hala koltukta uzanmakta olduğunu, ayrıca çıplak bacaklarının ve

göğsünün daha da fazla açılmış bulunduğunu görünce, ona toparlanma

şansı tanımak için boğazını temizledi ama. Gabriel hiç aldırmadı bile.

Sadece Rose'dan ayırmadığı gözlerinin içi gülüyordu. "Nefis kokuyor.

Tepsiyi nereden buldun?"

"İki dolabın arasına sıkıştırılmıştı. Mutfaktaki diğer birçok şey

gibi hiç kullanılmamış."

"Evde pek yemek yemiyorum. Aslında en son... Üç ay önce İtalya'ya

gittiğimde ev yemeği yemiştim."

"Sürekli dışarıda yemek yiyemezsin, Gabriel. Masrafı bir yana

bırak, bir defa sağlıklı değil."

"Niye sağlıklı olmasın?"

"Çünkü...Besleyici değil..."

"Sen yemeklerini kendin mı pişiriyorsun?"

"Evet. tabi. Yemek yapmaktan zevk alıyorum. Son derece dinlendirici

buluyorum."

"Belki ara sıra hana da gelip yemek pişirirsin."

Rose'un fincan gibi açılan gözlerini gören Gabriel, hemen çark

etti. "Sadece şakaydı. Rose. Biraz tuz alabilir miyim?" Bu arada çok

güzel olmuş."

"Bitirdiğine göre, artık başlayabilir miyiz lütfen?"

"Biliyor musun benimle bu tonda konuşmasına izin verdiğim tek

kadınsın. Tabi annem ve kız kardeşlerim dışında. 1 lepsi de bana

ağzımın payını vermeye bayılırlar."

Rose annesinin ve kız kardeşlerinin, Gabriel'e ağzının payını

verdikleri düşüncesine gülümsemeden edemedi.

"Uygun bir kurs buldun mu?"

Gabriel kendisine neler olduğunu anlayamıyordu. Kendisini çakı

gibi hissederken, böyle uzanmış ne yapmakta olduğunu düşündü bir

an. Ne yapmak mı istemişti? Onu ofis dışında görmek, kendi alanında

karşılamak, kendi evinde onun dolaştığını görmek için kendini yiyip

bitiren bir arzu duymuştu. Peki niye? Çünkü meraktan ölüyordu..

Kendisini bu tür şeyleri aşmış bir yetişkin sanırdı. Ama işte en yoğun

günlerinden birinde, tüm toplantılarını iptal ettirip, onu çalışmak

bahanesiyle evine çağırmıştı. Tanrının her günü çalışmak zorunda

E Ş S İ Z S E K R E T E R

4 6

değildi ya. En son ne zaman bir kadının kafasını böylesine meşgul

ettiğini bile unutmuştu.

"Evet, sanırım buldum."

"Demek sanıyorsun? Şimdiye dek kontrat yapmış olman gerekmiyor

muydu?"

"Evet, evet aslında kontrat yaptım."

Gabriel, Rose'un pembeleşmiş yüzüne, kendisinden kaçırmaya

çalıştığı bakışlarına dikkatle baktı. Acaba ne saklıyordu? Herhalde

meslek kursuyla ilgili bir ayrıntı, insanın yüzüne kan hücum etmesine

yol açmazdı. Yoksa güzeller güzeli sekreteri, göbek dansı kursuna

falan mı yazılmıştı?

"Ve?"

"Kurs ekim ayında başlıyor ama. herhalde eylülde bir gün izin

almam gerekecek. Neyse ne zaman olacağını haber veririm."

"Bu kadar mı?"

"Efendim?"

t Ş S İ Z S E K R E T E R

47

"Yani bütün vereceğin ayrıntı bu mu?"

"Başka söylenecek bir şey yok. Eğer o kadar ilgini çekiyorsa

broşürünü getirebilirim."

"Artık çalışmaya başlayalım mı?"

Rose. Gabriel'in aniden değişen ifadesinden şaşkına döndüyse de.

hiçbir şey belli etmemeye özen göstererek masaya geçti. Bilgisayarını

açtı.

¿/Tose saatine baktığında, üç saattir çalıştıklarını fark etti.

"Evet. bugünlük bu kadar. Gel buraya."

"Efendim?"

"Buraya gel."

Gabriel'in davetini duymamazlıktan gelen Rose, evrakları çantasına

yerleştirip, bilgisayarını kapattı ve ayağa kalktı.

"Hadi Rose, gel ve yanıma otur. Korkma ısırmam."

"Ofise dönmem gerek."

"Hadi gel. Kötü bir niyetim yok. Omzuna masaj yapacağım. Bu

arada çok iyi bir masör olduğumu söylemeliyim."

Rose'un adeta dili tutulmuştu. Gabriel gerçekten ciddi miydi?

Omzuna masaj yapacağım da ne demek oluyordu? Bu öyle masum bir

teklif değildi ki. Bir adım geriye attı. Bir an belki de aşırı tepki

gösterdiğini düşünecek gibi oldu, ama hayır, Gabriel'in gülümseyen

yüzünü görünce bir adım daha geri attı. Parmağını bile dokundurmasına

izin vermeyecekti. Birkaç adım daha geri attı ve olanlar oldu.

Birdenbire ayak bileği burkulmuş, çantası ve bilgisayarı gürültüyle

savrulup düşmüş, en utanç verici olanı da yere düşerken eteği

neredeyse başına geçmişti.

Rose yüzü kıpkırmızı, kendine çeki düzen vermeye çalışırken,

Gabriel hasta olduğunu iddia eden birinden beklenmeyecek bir çeviklikle

kanepeden fırladı, yüzünde endişeli bir ifadeyle yerden

kalkamamış olan Rose'un üzerine eğildi. Hu sırada Gabriel'in şortuna

bakmamaya çalışan Rose, bundan daha kötü ne olabilir, diye

düşünmekleydi.

Daha kötüsü. Gabriel'in çelik gibi güçlü kollarıyla Rose'ıı kucaklaması.

kanepeye yatırıp önünde diz çökmesiydi.

"Ne yapıyorsun?"

E Ş S İ Z S E K R E T E R

4 8

"Ayağına bakıyorum, tabi. Çok kötü düştün. İncitmiş olabilirsin."

"Ben iyiyim."

"Saldırıya uğramış küçük bir tavşan gibi kaçmasaydm. öyle kötü

düşmezdin."

"Sen de öyle yapmasaydın..."

"Ne yapmasaydı m?"

"Ayağımı bırakır mısın? Hiçbir şey olmamış işte."

"Ne yapmasaydım?"

Gabriel doğrulmuş ve Rose'a bakıyordu. Bu pozisyonu çok daha

rahatsız ediciydi. Çünkü hem ikisinin gözleri aynı hizadaydı hem de

birbirlerine çok yaklaşmıştı. Rose, Gabriel tir tir titrediğini fark

etmesin diye gözlerini kapattı.

"Evet?"

Rose gözlerini açtığında Gabriel'in gözlerinde alaycı bir ifadeyle

kendisini incelediğini fark etti. Onun etkisinden kurtulamayacak

mıydı? Bu hiç de adil değildi.

Buraya gelmeyi kabul ettiğine bin pişman olmuştu Rose.

"Eğer benimle flört etmeye kalkışmasaydın. Bunun uygunsuz bir

şey okluğunu unutmasaydın. Senden böyle davranmam lıiç beklemezdim."

Onu utandıracağını sanmıştı. Aksine Gabriel olağanüstü güliimsemesiylc

Rose'ıı büyüledi.

"Flört etmek mi...?"

Gabriel sanki bu sözcüğü ilk kez duyuyormuş gibi yaptı. Sonra

karar vermiş gibi kaşlarını kaldırdı. "Haklısın. Galiba llört etmek kötü

bir fikirdi. Belki de..." Sesi kadife gibi yumuşak ve heyecan vericiydi.

"Belki de bunu yapmalıydım..."

Birkaç saniye boyunca zaman durdu ve Gabriel'in dudakları nazik

bir merakla Rose'un dudaklarına değdi, daha sonra ise ağzını tamamen

kapattı. O an aklı başına gelen Rose, birdenbire Gabriel'i olanca

hızıyla itti.

•Bırak beni. Buna nasıl cesaret edersin?"

Gabriel de ayağa kalktı ama. yüzünde hiç bir kızgınlık belirtisi

yoktu. Bu daha da korkutucuydu. Gabriel'in yüzü sanki bir şeyin

farkına varmış gibi aydınlanmıştı.

"Bu hiç olmamış gibi davranacağım. Ama tekrar olursa, çeker

giderim. Beni duydun mu?"

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

4 9

Gabriel, Rosc'a oldukça uzun gelen bir süre öylece dikilip, genç

kızı süzdü.

"Hayır...Ben hiç olmamış gibi davranırım. Sen de hiç istememiş

gibi yaparsın..."'

H Ş S İ Z S I - K K K J U R

BEŞİNCİ BÖLÜM

ı_ /Mülakatlar, Rose'un düşündüğü gibi gitmiyordu. En azından

kafasındaki: bir an önce yerine birini bulma ve kursa başlayana değin

onu yetiştirme, daha sonra da gönlü rahat, işten ayrılma yolunda

yaptığı plana uymuyordu. Evci, kesinlikle işten ayrılmaya karar

vermişti. Çünkü Gabriel onu çıldırtıyordu. Gerçi söz verdiği gibi o

öpücükten asla bahsetmemişti. Ama yine de Rose önceki haftayı, tüm

benliğiyle o öpücüğü düşünerek geçirmişti.

Gabriel ofise girdiği an, Rose'un dizlerinin bağı çözülüyor, masasının

civarında dolaştığında ya da başına dikildiğinde, her an tesadüfen

birbirlerine dokunacakları beklentisi, sinir sistemini alt üst

ediyordu.

Rose bazen hayal kurduğunu düşünse de, gün içinde sanki normalden

fazla kez fiziksel temasa giriyorlardı. Gabriel arkasından

eğilip yazmakta olduğu bir mektubu okurken, parmaklarının omzuna

dokunmasıyla ya da kahvesini alırken veya yanına oturup bir rapor

üzerinde birlikte çalışırlarken...Bütün bunlar Rose'un dengesini

bozuyordu.

Bu arada Gabriel, oldukça huysuz davranıyordu.

"Madem ki yerine birini bulmak zorundayız, ki belki de benimle

sürekli çalışacağı olasılığını göz önünde bulundurarak, hiç olmazsa

kadının anlaşabileceğim biri olmasına özen göster."

50

E Ş S İ Z S E K R E T E R

5 1

"Ya da adamın."

Ancak Ciabriel inle bir bakış fırlattı ki. Rose patronunun erkek

sekreterle çalışma düşüncesine dahi tahammül edemeyeceğini bir

çırpıda anladı.

Üç gün boyunca kendi düşüncelerini bir kenara bırakıp, mülakatlara

yoğunlaşmaya çalıştı Rose. Adayları fırsat buldukça Gabriel'c

tanıtmaya çalıştıysa da. çeşitli gerekçelerle hiç birini uygun

görmemişti genç adam.

Cuma günü son kez uzun listenin en altlarında yer alan Elena l-

'orbes adındaki adayla beş. altı dakika süren bir görüşme yaptı. Ancak

kızın referansları oldukça zayıftı. Ayrıca etkin bir yapısı da yoktu. Bu

işin altından kalkamayacağı muhakkaktı. Yine de Gabriel'in görüşünü

de alıp. masasını toplayacak ve nihayet hafta sonu tatiline

başlayacaktı.

"Evet? Bayan Forbes'i nasıl buldun?"

Gabriel soruyu sorarken, gelip Rose'un masasının ucuna oturmuştu.

"Sanırım onu listeden çıkarmamız en doğrusu."

Rose, Gabriel'in dikkatle kendisini süzmesinden rahatsızdı ve

elinin ayağının bir birine dolaşmasına engel olamıyordu. Kn nefret

ettiği şey de, Gabriel'in görüş alanını kapatmasıvdt. O nedenle kendi

ofisindense, onun ofisini tercih ediyordu. Çünkü işi biter bitmez

ayrılabiliyordu. Şu andaysa Gabriel bütün dikkatini ona vermiş,

inceleyerek bakıyor. Rose sinirlendiğini bildiği için kasten böyle

davrandığı gibi çılgınca fikirlere kapılmadan edemiyordu. Ama, niye

böyle yapıyor olsundu ki? Herhalde Rose aralarında geçenlerden

sonra, kuruntulara kapılıyor olmalıydı.

"Niçin böyle söyledin?"

Gabriel şaşırmış gibiydi. Rose cevap vermeden önce duraksadı.

"Şey. bilemiyorum. Belki de verdiğim basit testi yapmakta zorlanması.

ya da bilgisayarda ve not almaktaki acemiliği..."

"Oldukça çekiciydi. Fark ettin mi?"

Rose kızardığım hissetti. Evet. dikkat etmişti. Çünkü etmemesi

mümkün değildi. Göbeğini açıkta bırakan, simples bir bluz ile mendil

kadar bir etek giymişti. U/un sarı saçları, iri yeşil gözleriyle bir

sekreter adayından çok. bir modeli andırıyordu.

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

5 2

"Bağlantı kurmakta güçlük çekiyorum. Benim söylediğim, bayan

Forbes'in, bizim aradığımız özelliklere sahip olmadığı."

Rose ceketini alıp omuzlarına yerleştirdi ve ayağa kalkmaya hazırlandı.

"Bu onu kursa alıp hızlandırmayacağımız anlamına gelmez. Şayet

doğru davranırsa..."

"Doğru davranmakla ne kastettiğini açıklar mısın?"

"Benimle uyum içinde çalışma yeteneği demek istiyorum. Yani

istediğim her şeyi şikayet etmeksizin yapma veteneği diyelim."

"Ha. ha."

"Yine de bütün diğer olağanüstü özelliklerine rağmen, işi alacak

kadar zeki olmadığını kabul etmek zorundayım."

Rose'un konuyla, en azından Bayan Forbes ile ilgili kararıyla ilgileneceğini

sanmıştı fakat yanıldığı çok açıktı.

"Sanırını hemen çıkmak zorundayım."

"Bu kadar erken mi?"

"Kusura bakma ama. ikimiz de işe girmek için büyük göğüslerin \e

uzun bacakların yetmediği konusunda hemfikir olduğumuza göre,

artık harta tatilime çıkabilirim."

"Sanırım bir iki saat yardım etmen gerekecek. Rose."

"Korkarım bu gece kalıp, çalışmam mümkün değil."

Masasına eğilmiş bir mektubu imzalamakta olan Gabriel, başını

kaldırıp Rose'a baktı.

"Bu konuyu çözmemiş miydik?"

"Anlamıyorsun. Bugün çalışamam çünkü meşgulüm..."

"Meşgul müsün?"

Gabriel şoke olmuş gibiydi ve bunun nedenini en iyi Rose bilirdi.

Birlikte çalıştıkları dört yıl boyunca, patronunun iş konusundaki

hiçbir isteğini geri çevirmemişti ki. İşini her şeyin önüne koymuş,

belki de Gabriel'c olan gizli tutkusunu böyle dizginlemiş, bir bakıma

da kendini bu şekilde tatmin etmişti. Ve büyük ihtimalle Gabriel yıllar

boyu Rose'un hiçbir sosyal yaşamı olmadığı izlenimi edinmişti haklı

olarak.

"Meşgulüm. Eğer acelesi yoksa. Pazartesi akşamı kalır, hallederim."

"Acelesi var. Bu tür işler sonsuza dek bekleyemez, Rose."

E Ş S İ Z S E K R E T E R

5 3

"O halde korkarım yapabileceğim bir şey yok. Ama istersen

Emily'ye. bu gece çalışıp çalışamayacağını sorarım senin için."

"Daha iyi bir fikrim var. Niçin bu gece. her ne işin varsa iptal

etmiyorsun? Eğer kız arkadaşlarınla çıkacaksan, onları arayıp haftaya

onlara istedikleri yerde yemek ısmarlayacağını söyleyebilirsin.

Benden. Limit yok. Seni bu gece alıkoymamı telafi etmek için."

"Kız arkadaşlarımla çıkmıyorum."

"Öyle mi?"

"Evet."

"Öyleyse iptal edemeyecek...Kadar önemli...Ne işin var?"

"Gabriel bu...Gerçekten seni ilgilendirmez."

"Sanırım, makul bir gerekçeyi hak ediyorum."

"İşim olduğunu söylemek makul bir gerekçe..."

"Rose!"

"Biriyle buluşacağım. Tiyatroya gitmek üzere sözleştik. Selil- ler'i

izleyeceğiz. Bu oyunu görmeyi uzun zamandır bekliyordum. Şimdi

çıkarsam, ancak yetişebileceğim. Sonra da Joe ile birlikte bir şeyler

atıştıracağız. Gördüğün gibi kalmam mümkün değil. Üzgünüm."

"Tiyatro? Joe? Bir şeyler atıştırmak? Joe da kim?"

"Hemen çıkmazsam geç kalacağım."

"Joe da kim? Neyin nesidir?"

"İyi hafta sonları diliyorum. Pazartesi görüşmek üzere, Gabriel."

Rose ancak taksiye bindiğinde rahat bir nefes aldı. Nihayet tiyatronun

önünde kendisine el sallayan Joe'yu fark ettiğinde de. artık

hafta sonu tatilinin başladığına kanaat getirdi.

Bu Joe ile ilk buluşmasıydı. Rose beklentiyle karışık bir korku da

duymuyor değildi. Sonuçta Joe'yu doğru düzgün tanımıyordu.

Yalnızca birkaç hafta önce tesadüfen tanışmışlardı. Rose bir arkadaşının

yeni başladığı bir iş merkezindeki odasını bulmaya çalışırken

tamamen ters yöne doğru gitmiş ve yanlış odanın kapısını çalmıştı.

Son derece nazik ve anlayışlı bir genç olaıı Joe. Rose'a yardımcı

olmuş ve arkadaşının odasına götürmüş, böylece birkaç hafta boyunca

telefon görüşmeleriyle sürdürecekleri, iyi niyetli bir arkadaşlık

kurulmuştu.

Oyun çok başarılıydı. Oldukça geç yedikleri akşam yemeği sırasında.

birçok başka konunun yanı sıra oyunu da tartıştılar. Rose, bir

ara yeni arkadaşına Gabriel'den söz etmekte olduğunu fark edip kendi

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

5 4

kendine şaşırdı. Elbette ki patronuna olan saçma sapan duygularından

değil de. onun değişen mizacından, kızdığında çalışanlar için ne

çekilmez bir işveren olduğundan sö etmişti. Joe çok kolaylıkla

konuşulan, oldukça sıcak bir arkadaştı ve ikisi de saatin nasıl

ilerlediğini fark etmeden gece sarısı olmuştu bile. Taksinin kapısını

açmadan önce kavalyesi, Rose'ıı yanağından öptü ve "Sanırım benimle

tekrar görüşmek isteyip istemeyeceğini sormadan edemeyeceğim

"dedi.

Rose çok güzel geçirilen bir akşamın, böyle sonuçlanmasından son

derece memnundu. Ne yatma teklifi, ne de bu yönde bir ısrar

olmaksızın geceyi bitirmişlerdi.

"Beni araman çok hoşuma gider, Joe. felefonumu biliyorsun."

. Pazartesi günü ofise girerken neredeyse dans ediyordu.

Joe telefon etmemiş ama birkaç mesaj yollamış, Rose'u kahkahalarla

giildürmüştü. Gabriel'i. masasında oturur vaziyette buldu. Gömleğinin

birkaç kez katlanıp yukarıya sıvanmış kollarına ve gevşetilmiş

kravatına bakılacak olursa, Gabriel çalışmaya başlayalı bayağı

olmuştu. Anlaşıldığına göre iyi günlerinden birinde de değildi.

Rose neşesini hiç bir şeyin bozmasına izin vermeyecekti. Ofisine

geçmeden önce. patronuna bir kahve getirdi. Ancak Gabriel başını

kaldırıp, çatık kaşlarla yüzüne bakınca. Rose'un yüzündeki gülümseme

dondu kaldı.

"Hiç olmazsa, birimizin iyi bir hafta sonu geçirmiş olmasına sevindim."

"Günaydın. Gabriel."

Gabriel ağzını sımsıkı kapatmış, dik dik Rose'un yüzüne bakıyordu.

Rose boğazını temizledi.

"Benden acil yapmamı istediğin bir şey var mı. yoksa Cuma gününden

kalan işleri mi toparlayayım? Bu arada öğleden sonra görüşmen

gereken iki aday olduğunu hatırlatmalıyım. Ben ön görüşmeleri

yaptım ve ikisinin de aradığın özelliklere sahip olduğunu

sanıyorum."

"İptal et."

"Ne? Neden?"

E Ş S İ Z S E K R E T E R

5 5

"Karayiplerdeki yerlerimizden birinde sorunlar var. Malzeme

takviyesi yapılması gerekiyor. İşler durmuş durumda. Hafta sonundan

önce. tercihen bugün bu işin çözülmesi lazım."

"Niye bu kadar acil çözülmesi gerekiyor."

Rose, ilk günden bu yana bu bölgedeki sorunların giderek çoğaldığını

biliyordu. Ada oldukça küçük, limana giriş ve çıkış ise zordu

Gabriel, başından beri zorluk çektiği bu inşaatta kimsenin uyarılarını

dinlemek istememişti. Rose'un anladığı kadarıyla, buraya özel bir

ilgisi vardı. Ancak bu küçük ada da, hızla hareket etmek, işlere

zamanında müdahale etmek kolay değildi. Az sayıda dükkanın, bir

kilise ve bir okulun bulunduğu ada da. alt vapı da oldukça basit ve

yetersizdi. Ticari yaşam tamamen ada dışından gerçekleştiriliyordu.

Rose bunları düşünürken. Gabriel sorusunu yanıtladı.

"Kasırganın orayı da vuracağı söylentileri var. Biliyorsun. Eileen

Kasırgası. Florida's ı yerle bir ediyor. Umalım da yön değiştirsin. Eğer

bizi vuracak olursa bütün projenin sonu olur."

"Ne yapabileceğimi düşünmem gerek." Ama kendi kendine yapabileceği

bir şey olmadığını düşünmeden de edemedi Rose.

"İyi. Bu arada benim için bir uçak ayarlamaya çalış. Sabah erkenden

gitmem gerek. Yarına bıılamazsan. bu akşam da gidebilirim."

"Oraya gitmek mi ?"

Damarlarındaki bütün kanın çekildiğini hisseden Rose, endişeyle

Gabriel'in yüzüne baktı.

"Kasırga alarmı verilen bir adaya mı gideceksin? Peki oraya ulaşmca

nerede kalacaksın? Orada bulundun Gabriel ve ikimiz de

adanın detaylı resimlerini incelemiştik. Hiç otel yoktu."

"Sahilde çadır kurarım."

Gabriel ayağa kalktı ve düşünceli bir şekilde dalaşmaya başladı.

Rose, bir an Gabriel'in kasırgaya tutulmuş doğanın merhametine

sığınmış halini gözlerinin önüne getirmeye çalıştı. Adaya yolculuk

oldukça meşakkatliydi. İki uçak ve bir deniz yolculuğu yapması

gerekecekti. Ya bota bindiğinde kasırgaya yakalanırsa? Bir kibrit

kutusunda şelaleyi aşmaya çalışan bir karınca kadar savunmasız

olacaktı.

Rose birdenbire titredi ve bu kabus gibi düşünceleri kendisinden

uzaklaştırmaya çalıştı. Bu arada Gabriel başına dikilmiş, hatta üzerine

eğilmiş, öfkeyle sesleniyordu.

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

5 6

"Uyan artık. Rose!"

"Ah, özür dilerim..."

Rose hemen başını dikleştirdi. Allahtaıı, Gabrielen birçok yeteneğinin

arasında düşünce okuyabilmesi bulunmuyordu. Eğer okııyabilscycii.

o adaya gidecck olma düşüncesinin tüylerini diken diken

ettiğini anlamakta güçlük çekmezdi herhalde.

"Aklın bir karış havadayken bana yardım edemezsin, küçük hamın."

Rose, Gabriel'in neden söz ettiğini anlamamıştı ama. yine de

sevdiği adamın hayatından endişe duyduğu için. korkudan ölmek

üzere olduğunun anlaşılmasından daha iyiydi.

"İşe geldiğinde Rose... Aşk ilişkilerini yatak odanda bırak, lütfen!"

Şimdi GabriePin ne kastettiğini anlamıştı. İtiraz etmek için ağzını

açtıysa da. hemen bunun daha iyi olacağını fark ederek sustu. Son

zamanlarda özel yaşamıyla, işini fazlasıyla karıştırmıştı. Artık

sınırları belirlemenin zamanı gelmişti. "Haklısın."

Beklentisinin aksine, Rose'un söylediklerini onaylaması Gabriel'in

kaşlarının daha da çatılmasına sebep oldu. Bir hışımla Rose'daıı

uzaklaşıp, masasına geçip oturdu. "Önümüzdeki haftaya ait bütün

programımı iptal et. Birkaç günden fazla kalmayı düşünmüyorum ama,

yine de doğanın ne yapacağı belli olmaz."

"Bu çok saçma bir plan, Gabriel."

"Görüşünü belirttiğin için teşekkür ederim. Şimdilik bu kadar."

Nedense mükemmel sekreterinin daha yeni tanıştığı bir adamla

ateşli bir aşk gecesi geçirmiş olmasına inanamıyordu Gabriel. Ancak

inkar etmediğine göre, doğru olmalıydı. Çünkü tanıdığı kadarıyla

Rose, haksız bir suçlamaya martız kalmışsa, kendisini sonuna dek

savunurdu. Her ne kadar dış görünüşü değişmişse de, kişiliği kolaylıkla

değişmeyecek kadar kökleşmiş olmalıydı.

Rose'un geceyi nasıl ve kiminle geçirmiş olduğu şu anda ilgilenmesi

gereken sorunların yanında küçük bir ayrıntıydı. Ancak yine

de Gabriel kafasından onun başka bir erkeğin kollarındaki görüntüsünü

uzaklaştırmayı başaramıyordıı. "Cuma günün nasıl geçti?

Eğlendin mi bari?"

"Ne?"

"Tiyatro? Geçen Cuma? Sefiller? Hatırladın mı?"

E Ş S İ Z S E K R E T E R

5 7

"Ah. Evet. Çok iyiydi. Teşekkür ederim."

Rose konunun neden değiştiğini ve nereye kadar gideceğini biraz

da endişeyle merak etti. Belki de patronu başındaki olağanüstü

sorunlar yumağından kafasını bir an da olsa uzaklaştırmak istiyordu.

Nc de olsa, bir servete mal olan inşaatın, her an moloza dönüşebileceği

ihtimali, öyle yabana atılacak bir tehlike ve problem değildi.

Aslına bakılacak olursa, Gabriel'in bu kadar sorununun arasında

Rose'un hafta sonuyla ilgilenmeye pek niyeti varmış gibi görünmüyordu.

"Joe mükemmel bir kavalyeydi."

Rose, Joe'nun yeryüzündeki en kibar, en düşünceli, en zeki ve en

normal adam olduğuna patronundan çok kendini inandırmaya

çalışıyordu sanki.

Bu du ne demekti şimdi? Gabriel zaten kendi zayıflığına lanet

ediyordu. Daha önceleri birçok erkeğin aksine, kadınların anlaşılmaz

yaratıklar olduğu düşüncesine kapılmamıştı hiç. Aksine yeme ğe

gittiği, şarap içtiği ve nihayet yattığı kadınlar bir cam kadar şeffaftılar.

Ancak Rose'un hamuru farklıydı. Bir an Gabriel'in kafasındaki

şablona uygun davranıyormuş gibi görünse de, bir saniye sonra ona

dair düşüncelerini toptan reddetmesine yol açan bir davranış

sergiliyordu. Her şeye muktedir, kontrollü, ketum, soğuk sekreteri

gitmiş y erine seksi, yeni bir tarzı ve görüntüsü olan, ihtiraslı, anlaşılan

yeni tanıştığı bir erkekle sevişmekte sakınca görmeyecek kadar

ateşli, hatta vamp bir kadın gelmişti.

Eğer Rose, kafasında böylesine vahim sorunlar varken, Gabriel'in

ne olduğu belirsiz erkek arkadaşı hakkında konuşmaya hevesli

olduğunu sanıyorsa yanıhyordu. "Hu mükemmel erkeğin kadınca

tanımlanması mı?"

"Anladığını kadarıyla Gabriel Gessi'nin dünyasında mükemmel

erkek olmak, bir suç işlemekle eş değer tutuluyor, öyle mi?"

"Suç değil belki ama biraz. ..Sıkıcı"

"Aslında...Joe hiç de sıkıcı biri sayılmaz..."

"Bu kadar savunmana gerek yok. Rose. Sana inanıyorum. Zaten

senin gibi birinin sıkıcı biriyle çıkabileceğini düşünemiyorum. Aslına

bakarsan, öyle sığ birinin seninle başa çıkması mümkün değil."

"Başa çıkılmam gerekmiyor. Vahşi bir hayvan değilim!"

"Yumuşak başlı biri de sayılmazsın ama..."

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

5 8

"Bu konunun fazia uzadığını düşünüyorum. Joe hakkında daha

fazla konuşmak niyetinde değilim."

Rose birkaç kez derin nefes aldı. Eskiden yeterince uysaldı. Ne

yararı olmuştu?

Gabriel parmaklarım saçlarının arasından geçirdi. Mükemmel

erkekler ilk randevuda kızı yatağa atmazlardı. Dolayısıyla mükemmel

bir erkek ya da mükemmel bir gece olması mümkün değildi. Böyle

düşünmenin kendisini daha iyi hissettirmesi gerekmez miydi peki?

Hayır, şu anda kendisini hiç de iyi hissettiği söylenemezdi.

"Sanırım haklısın. Konuşulacak daha önemli şeyler var. Uçuşları

ve transferleri ayarladıktan sonra, derhal bana bilgi ver. Finans

bölümündeki çocuklarla en azından bir iki saatlik bir toplantı yapmam

gerektiğini de unutma. Yokluğumda işlerin yolunda gitmesi için onları

bilgilendirmem gereken birkaç konu var."

Gabriel'in dikkati yine dağılmış, uzaklara dalmış, kim bilir hangi

düşüncelerle boğuşuyordu. Tipik Gabriel davranışı, diye düşündü

Rose huzursuzlukla.

"Hala kasırga vurduğunda ne yapabileceğini sandığını anlayamıyorum.

Gabriel."

Rose, tekrar kasırganın ortasında kalmış çaresiz Gabriel görüntülerine

yenilmişti. Farkında olmadan ayağa kalkıp, dolaşmaya

başlamıştı. Gabriel'e bir şey olabileceği, onu bir daha göremeyebileceği

düşüncesi. Rose'u çıldırtıyordu. Onu vazgeçirmeliydi. Tekrar

konuşmayı denedi.

"Sahilde kamp kuracağını lalan söylüyorsun ama. işin şakaya gelir

yanı yok. Aksine son derece ciddi bir durum bu. Bu tür koşullarda

insanlar ölüyor."

"Birinin gidip, orayla ilgilenmesi gerekiyor. Herhalde inşaatın

bekçisinden bütün sorumluluğu üzerine almasını bekleyemeyiz. Benim

yatırımım, benim sorumlulıığumdur."

"Gabriel Gessi'nin yapacağı da bu işte! Her şeyi halledebileceğini

sanıyorsun. Hiçbir şeyin seni alt edemeyeceğini düşünüyorsun ama

yanılıyorsun!"

Göz yaşları, göz pınarlarından dökülmek için baskı yaparken

Rose'un böylesine bir duygusallık gösterisine kapılmaya hiç niyeti

yoktu.

"Zayıf olduğunu kabul etmemek, kuvvetli olduğunu göstermez!"

E Ş S İ Z S E K R E T E R

5 9

"Sen...Benim için kaygılanıyor musun?"

"Elbette kaygılanıyorum! Hem...Herkes kaygılanıldı!"

"Hiç gerek yok ama."

Gabriel son derece yumuşak bir tonda konuşmuştu. Yanına gidip.

onu kollarının arasında sıkıca tutmak için dayanılmaz bir istek duydu.

Hayatında ilk kez. bir kadının açıkça onun için endişelendiğini

göstermesinden rahatsızlık duymamıştı.

"Bina biımemiş olabilir, fakat yine de doğaya karşı koyacak durumda

olduğunu biliyorum. Ayrıca en azından başımın üzerinde

sağlam bir çatı olacağından eminim. Sadece elektrik ve su kesilir.

Onun dışında bir sorun yaşayacağımı sanmam."

Rose ağzını açmayınca Gabriel gülümseyerek devam etti.

"Birçok insanın en büyük hayali doğayla baş başa kalmak değil

midir? Şimdi ben böyle bir şansa sahibim."

Rose. Gabriel'in olağanüstü yakışıklı yüzüne bakıp, içini çekti.

Onun bina ile ilgili söylediklerine inanıyordu ama. öyle olmasaydı bile

bir kez karar verdikten sonra nasılsa gidecekti.

"Tabi o kadar endişeleniyorsan, benimle gelebilirsin. Raporlara ve

e-maillcre giivenmektense. gidip ne kadar iş kaldığını ve daha ne

kadar yapılmasının gerektiğini tam anlamıyla görmek için. bulunmaz

bir fırsat bu..."

İ Ş S İZ S E K R I - T K R

ALTINCI BÖLÜM

«%bricl düşündükçe, Rose'un adaya kendisiyle gitmesi fikri

daha çok hoşuna gitmeye başladı. Kasırga olsun olmasın, ikisinin de

fiziksel bir tehlike içinde olmayacağından emindi. Onun yanında

bulunacağı düşüncesi ise. çok hoş bir duyguydu.

"Belki de böylelikle bizi aylarca uğraştıracak bir stirti can sıkıcı

ayrıntıyı da gitmişken çözebiliriz. Hem senin yanımda olman da iki

kat hızlı çalışabileceğim anlamına gelir. Çünkü bütün o notları kendi

başıma yazmam mümkün değil. Dört gün içinde her şeyi kontrol allına

alabileceğimizi sanıyorum."

Rose. Gabriel e tamamen mantığını yitirmiş birini görüyormuş gibi

baktı.

"Kasırga tüm adayı vururken çalışmayı mı düşünüyorsun?"

"Kasırganın adayı vuracağından emin değiliz."

"Meteoroloji uzmanları oldukça emin görünüyorlar."

"Meteoroloji uzmanlarının hava tahminlerinde sık sık yanıldıkları

bir sır değil. Aslında başka bir iş kolunda olsa anında kapının önüne

konurlardı."

Rose patronunun işi bu denli hafife alması karşısında itiraz etmek

için ağzını açtıysa da, Gabriel planım dillendirmek için harekete

geçmişti bile.

"Ben gidip biletleri ay arlamaya çalışayım."

6 1

E Ş S İ Z S E K R E T E R

6 2

"Unutma iki kişilik yer ayırtacaksın."

Kapıdan çıkmak üzere olan Rose durakladı. Kalbi göğsünün içinde

sanki bir buhar makinesi gibi çalışıyordu. Yine de sesini sakin

çıkartmayı başarabildi.

"Korkarım...Bunu saparnam. Gabriel..."

Gabriel gözlerini kısarak baktı Rose'a.

"O adam yüzünden, değil mi? Sahneye çıkalı birkaç gün oldu ama

şimdiden işinin önüne geçti demek?"

"Tabi ki değil."

"Belki de işine fazladan vakit aşırmanı istemiyor."

"Joe asla hayatımı nasıl yönlendirmem gerektiğini dikte edecek

biri değil..."

"Ah. tabi, unutmuşum. O mükemmel bir erkekti."

"Seninle gelemem... Çünkü..."

"Bana inanılmaz yardımın dokunurdu..."

Rose. Gabriel'in o baştan çıkarıcı ses tonuyla araya girmesini duy

(namazlıktan geldi.

"Çünkü...Burada yapmam gereken dünya kadar iş var, özellikle de

mülakatlar sürerken..."

"Patron benim. Dört gün için sana izin veriyorum. Buna karşılık

bana eşlik ettiğinde kazanılacak şeyleri düşündüğümüzde, hızımızı..."

"Ralph'ı yanına alabilirsin...Şüphesiz yönetim kurulundan biri

sana daha faydalı olur..."

"Nedense Ralph'm orada bana sekreterlik yapmaktan pek hoşlanmayacağı

gibi bir his var içimde. Ayrıca senin kadar hızlı olabileceği

konusunda da şüpheliy im...Anlamıyorum. Rose...Daha önce

herhangi bir ış seyahatinde bana eşlik etme konusunda isteksiz davrandığını

ya da sorun çıkardığını hatırlamıyorum..."

"Ben de daha önce okyanusun ortasında, kasırganın yerle bir

edeceğinden söz edilen bir adaya gittiğimizi hatırlamıyorum..."

"Yani lanet olası aşırı kötümser meteoroloji uzmanları konusuna

geri dönmüş bulunuyoruz. Rose, lütfen biiet ve transferleri ayarla ve

bu arada da düşün Gelmeye karar verirsen çok memnun olacağım."

E Ş S İ Z S f c K R E T E R

6 3

Gabriel bunları söyler söyleme/ dikkatini önündeki bilgisayarına

çevirdi.

Pekala, dedi Rose kendi kendine. Seyahat ayarlamalarını iki kişilik

yapacaktı. Gabriel kararı kendisine bırakmıştı. Gitmemeye karar

verirse, boşa giden bilet parası GabriePin sorunuydu artık.

Sonunda Rose ertesi sabah için bilet işini halletmişti. Daha sonra

internetten adayla ilgili hava durumunu kontrol etti. Kasırga olasılığı

yok olmamakla beraber biraz daha geç bekleniyordu. Muhtemelen

gittiklerinde biraz olsun çalışma imkanı bulacak kadar zamanları

olacaktı. Birden durakladı. Ne kadar rahatlıkla adaya onunla birlikte

gideceğini varsaymıştı.

Rose adaya gitmek istememişti ama galiba Gabriel haklıydı. Daha

önce birlikte iş seyahatlerine çıkmaktan, şehir veya ülke dışındaki

seminerlere, toplantılara katılmaktan ve patronuyla aynı otelde

bulunmaktan hiç şikayet etmemişti. Şimdi gitmeyi reddederse. Gabriel

ya Rose'un özel yaşamını işinin önünde tutan beyni küçük bir yaratığa

dönüştüğünü düşünecek ya da daha kötüsü, kendisiyle yalnız

kalmaktan korktuğunu sanacaktı.

Ama Rose kendi kendine itiraf etmeye yaııaşmasa da bilinçaltında.

sevdiği adamın herhangi olumsuz bir durumda kalması halinde

yanında bulunmayı isliyor, ona vardım etmeyi umuyordu.

Joe ile. yani her annenin kızının eve getirmesini isteyeceği mükemmel

erkek ile ilgili ne yapacağını ise döndükten sonra düşünecekti.

Dört gün...Dört gün oldukça uzun bir süreydi ama adadaki koşulların

yönlendirmesiyle bu süre pekala kısalabilirdi de.

Rose ertesi sabah sırt çantasına eşyalarını doldururken, şartlarını

bilmediği bir yerde ellerini meşgul edecek bir çanta ya da valiz istemediğini

düşündü. Gabriel bağlantı kurup kuramayacağından emin

olmamasına rağmen lap-topunu yanına alacak ve şansını deneyecekti.

Rose her ihtimale karşı çantasına birkaç kalem ve not defteri

yerleştirdi. Eski.moda gereçler her zaman işe yararlardı.

Uçuşun büyük bir bölümünü ikisi de çalışarak geçirdi. Rose

korkunç bir hızla raporları gözden geçirdi. Ardından birkaç konu

üzerinde birlikte çalıştılar. Daha sonra uçaklarını değiştirdiler ve

nihayet bota bindiler. Botu kullanan adam sürekli havanın değişeceği

E Ş S İ Z S E K R E T E R

6 4

uyarıları yapıl, adaya gitmelerinin çılgınlık olduğu konusunda

söylenip duruyordu.

Nihayet adaya ayak bastıklarında sabahın beşinden beri bir şey

yememiş olan Rose, açlıktan ölmek üzereydi. Akşam vakti birkaç

sokak lambasının ışığında dikkatini çeken bir iki eski model taksi ve

toprak yol. Rose'a burasını seveceğine dair hiç de umut vermiyordu.

Şu an tek istediği birkaç lokma bir şey atıştırıp, hemen yatmaktı. Bu

arada Gabriel'in hiçbir yorgunluk belirtisi göstermeksizin yola devam

etmesine şaşırmadan edemedi. Yakışıklı patronunun kıyafetleri bile

hala jilet gibiydi. Belki de giysilerini son derece akıllıca seçtiği

içindir, diye düşündü Bu sırada Gabriel anlamadığı bir şeyler

söylediyse de. Rose'un bütün yaptığı ağzını kocaman açıp esnemek

oldu.

"Genellikle bir kadından almaya alışık olmadığım bir yanıt bu."

Rose cevap vermediği gibi tekrar tekrar esneyince, Gabriel başını

omzuna yaslamasını işaret etti. Bu hiç de reddedilmeyecek kadar

cazip bir teklifti. Sadece birkaç dakika, diye düşündü Rose. Nem oranı

oldukça yüksekti. Sıcağa biraz olsun alışana kadar...

tf /rabanın sarsıntıyla durması ve el freninin çekilmesiyle birdenbire

gözlerini açtı. Uyuyakalması bir yana. Gabriel'in omzunda

ıslak bir leke ele bırakmıştı. Utançla yüzüne baktığında Gabriel'in

gülen gözleriyle karşılaştı.

"Meıak etme. İnsanca bir şe> bu. Aslında omzuma yaslanıp

böylesine sessiz uyumanı son derece masum ve şeker bulduğumu

söylemeliyim."

Rose'un utancı arabadan inene dek sürdü ama etrafına göz atar

atmaz, her türlü kişisel duygu aklından uçup gitti.

Karşısında yarısı bitmiş haliyle bile olağanüstü etkileyici bir yapı

kompleksi duruyordu.

"Beğendin mi?" '

"1 lala yapılması gereken bir sürü..."

"Korkak! Niçin bayıldığım kabul etmiyorsun? Mimari bir macera

bu."

"Kim tasarladı?"

"Ben."

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

6 5

"Sen mi?"

"Bu kadar şaşkın durma. Birtakım sırlar barındıran yalnızca sen

değilsin"

Rose gördükleri karşısında öylesine afallamıştt ki, Gabriel ile

tartışmak aklından bile geçmiyordu.

Önündeki yapı, bilgisayarında görünenden çok ama çok farklıydı.

Geniş oıel binası üç yerleşim yerine ayrılmış, üçü de birbirine yakın

ve bir şekilde bağlantılı bu yerleşim yerlerinin her birinin ayrı ayrı

özel kuleleri, kuleleri çeviren geniş ıerasları vardı. Gabriel şu an kaba

inşaat halindeki terasların, en sonunda her türlü hava koşuluna

dayanıklı ağaçtan yapılacağını anlatıyordu. Otelin önündeki geniş

araziye kıyı boyunca esen meltemden faydalanılacak son derece

iddialı dokuz ayrı golf alanı yapılacaktı.

Meltemden söz edilince Rose şıı anda da son dercce yumuşak bir

meltem estiğini fark etti ve kendilerini getiren şoförün söyledikleri

aklına geldi. Şoförün dediğine göre. ada halkından imkan bulanlar.

şimdiden adayı terk etmeye başlamışlardı bile. Gidemeyenler ise

barınaklarını sağlamlaştırıp konserve yiyecek ve içecek depolamakla

ve en kötü duruma kendilerini hazırlamakla meşguldüler.

Rose endişeyle kasırga koşullarında, karşısındaki yapının ne derece

dayanıklı olabileceğini merak etti. Gerçi sağlam gibi görünüyordu

ve yarısından çoğu da tamamlanmış gibiydi ama temeli ile ilgili bilgisi

olmadığından kesin karar vermesi çok zordu.

"Hiçbir şeyin yerinden kurtulup uçmaması için önlem alındı."

diyerek Rose'u bilgilendirdi Gabriel, sanki onun düşüncelerini okıımuş

gibi.

"Gökyüzü çok açık. I'ek bir bulut bile yok. İnsanın bir kasırganın

eli kulağında olabileceğine inanası gelmiyor."

"Biliyorum, ama dünyanın bu köşesinde hava şartları birkaç dakika

içinde değişebilir. Öyle değil mi Junior?"

Junior adındaki şoför yetmiş yaşlarmdaydı ama oldukça dinç

görünüyordu. Kara)ipler deki hava durumu hakkında konuşurken

meteoroloji uzmanı kesilen yaşlı adamı dinleyerek içeriye girdiler.

Rose içeri girince durup etrafına bakındı. Binanın dış yüzeyi yeterince

etkileyiciydi ama içerisi bambaşkaydı. Rose duvarların hala tuğla

halinde olduğunu sanmıştı, fakat geniş salonun uç köşesinde siyah,

beyaz çinilerin fon olarak kullanıldığı romantik fıskiyeye bakakaldı.

E Ş S İ Z S E K R E T E R

6 6

Bu arada Gabriel, giriş katının mutfak, restoran, spor salonu, hamam,

sauna ve spa gibi tüm ihtiyaçların karşılanacağı alanlara ayrılacağını

üst katlarda ise odaların ve misafirlerin gece ya da gündüz diledikleri

zaman kullanabilecekleri geniş birer oturma salonlarının bulunacağını

anlatıyordu. Gabriel'in amacı konukların evlerinden uzakken bile,

kendilerini yuvalarında hissetmelerini sağ- iamaktı.

"Ben kimsenin böyle bir eve sahip olabileceğini sanmıyorum."

diye mırıldandı Rose düşünceli bir şekilde binanın detaylı ve sanatsal

tasarımını incelerken. Sonra Gabriel'e dönüp sordu.

"Yoksa sen burayı, kendi yuvan olsun düşüncesiyle mi tasarladın?"

"Ben hüsrana uğramış bir mimarım."

(îabriel bu sözleri sanki hiç önemsemiyormuş gibi söylemişti,

ancak Rose yüzüne bakmak için döndüğünde, gözlerinin son derece

ciddi ifadesini fark em.

"Sen eşyaları bırak. Junior. Hemen evine git ve hazırlıklarını

tamamla." Şoför itiraz edecek gibi olunca Gabriel elini kalldırıp onu

susturdu.

"Yiyeceğimiz ve içeceğimiz var. Bizi merak etme. Her şey bitince

uğrarsın."

Erkekler konuşurken. Rose villaya yöneldi. Burası da ana bina gibi

hemen hemen tamamlanmıştı. Gabriel'in sahilde kamp kuracağı

yolundaki sözlerini hatırlayıp, onuıı başına bir şey gelmesinden

korktuğu için kendi kendine kızdı.

Arkasında ayak seslerini duyunca. "Her şeyin neredeyse tamamlanmış

olduğu hakkında fikrim yoktu." diye söylendi suçlarcasına.

"Junior nerede?"

» İ Ş S İ Z S H K K K T t R

6 7

"Ailesiyle ilgilenmeye gitti."

Bu durumda sadece ikisi kalmıştı. Yalnız ikisi. Rose, panik içinde

seyahat ayarlamalarını yaparken, bir an bile oturup gidecekleri

yere nihayet ulaştıklarında neler olacağı ile ilgili derinlemesine

düşünmemişti. Saf bir çocuk gibi, otel oturulamaz durumda olacağından

pansiyon >a da oda, artık uygun nereyi bulabilirlerse orayı

kiralarlar diye hesaplamıştı. Ama anlaşılan villa kalmak için son

derece donanımlıydı. Rose'un kalbi hızla çarpmaya başladığı gibi, başı

da dönüyordu.

"Aslında kalmak istedi. Eşini ve üç kızını da getirip bize hizmet

edeceklerdi. Ama bu hava şartlarında bunun pek adil olmayacağını

düşündüm."

"Doğru."

"Şimdi gidip mutfağı kontrol edelim. Yiyeceklerimizi yerleştirelim.

Sonra da nerede yatacağımıza karar veririz."

"Burada yapılacak bir sürü iş olduğunu, kasırganın vurması durumunda

yapıya zarar verebileceği endişesiyle burada bulunman

gerektiğini söylememiş miydin sen?"

Gabriel kendisine yetişmeye çalışan Rose'un suçlarcasına söylediklerine

aldırmadı. Mutfakta villada çalışan işçilerin kullandıkları

anlaşılan bir buzdolabı, eski model bir fırın, yeterince kap, masa ve

birkaç sandalye vardı. Buzdolabını açıp ağzına kadar doldurulmuş

olduğunu gören Gabriel'in keyfi yerindeydi. Rose adaya gelmeye karar

verir vermez. Gabriel'in bekçiyle konuşup bütün talimatları vermiş

olduğunu anladı.

"Sonunda bunların hepsi gidecek, tabi."

"Neyin hepsi gidecek?" Rose bu sorusuna da yanıt alamamıştı.

Bu arada Gabriel hala Rose'un yanında olmasından dolayı şaşkındı.

Elbette genç kızın niçin burada bulunduğunu biliyordu. Sekreteri

işine son derece düşkün, işinin gereklerini en ince ayrıntısına

dek yerine getiren mükemmelci biriydi ve Gabriel onun bu yanma

hayrandı. Rose ne yaparsa yapsın tüm dikkatini vererek ve severek

yapardı. Diğer birçok kadının aksine, aslında bildiği bütün kadınların

aksine, kasırga bile onu durduramazdı.

Gabriel'in gözleri etrafını inceleyen Rose'a takıldı. Sabahın erken

saatlerinden beri geçirdikleri rahatsız yolculuklardan sonra at kuyruğu

yapmış olduğu saçları hafiften dağılmaya yüz tutmuş, makyajsız yüzü

E Ş S İ Z S E K R E T E R

6 8

açlıktan ve yorgunluktan biraz süzülmüştü ama Gabriel'in anlamadığı

şey. nasıl olup da hala böylesine seksi görü- nebildiğiydi.

"Neyin hepsi..."

"Acıktın, değil mi?"

"Hayır, değilim. İyiyim."

"Surat asma, Rose. Reni bundan çok kızdıran bir şey yoktur."

"Ya, demek öyle? Atlantik'i bir baştan bir başa, burada yardımıma

ihtiyacın olduğunu sandığım için kat ettim. Ama buraya gelir gelmez

sinirine dokunmaya başladım."

"Şimdi ben sana giizel bir yemek hazırlayacağım, sen de bana latlı

bir şekilde teşekkür ederim, diyeceksin ve savunmaya geçmekten

vazgeçeceksin."

"Gabriel neyin hepsi gidecek, söyler misin?"

"Bu geçici araç gereçlerin dekorların hepsi."

"Burada bir otel inşa ettiğini sanıyordum."

"Burası bir tür otel olacak. Ama ilk niyetlendiğimden çok daha

özel bir mekan olacak."

"Ama bilgisayarda buna dair hiçbir şey..."

"1 lerhalde bütün detayları incelememiş olmalısın. Burası artık

şirketin şemsiyesi altında değil. Doğrusunu istersen burası arlık

tamamen benim şahsi bebeğim."

"Şahsi bebeğin mi?"

" Tabi ki bazı bölümlerini ara sıra kiraya verebilirim. Ama kesinlikle

iik işlevi bu değil."

Gabriel bir yandan konuşuyor, bir yandan da yemeği hazırlıvordu.

"Yani sen şimdi beni buraya kadar işle hiç bir ilgisi olmayan bir

konu için mi getirdiğini söylüyorsun?"

"Gelmeye sen karar verdin."

"Çünkü yardıma ihtiyacın olduğunu söylemiştin."

"Var zaten. Burada çözülmesi gereken birçok sorun var."

"Evet ama bana iş anlamında ihtiyaesn yok.

"Söylenmene gerek yok. Rose. Sonuç olarak buradasın. Eğer

burada bulunmak sana vakit kaybı gibi geliyorsa, Londra'ya döndüğümüzde

maddi anlamda telafide bulunur, zararını karşılarım."

"Parayla ilgisi yok."

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

6 9

''Tanrı aşkına. Rose! Allık burada olduğuna göre niçin sorumluluk

almayasın? Planın değiştiğini biliyorsun. Finansal raporları da

okumuş olduğuna göre, bütün maliyeti şirketin kasasından benim şahsi

hesabıma transfer etmelisin."

"Ben...Pekala...Galiba haklısın. Peki niçin bu projede değişiklik

yaptığını söy leyecek misin?"

"Bir kez bulaşınca projeyi benimsedim."

"Sen bütün projelerini benimsersin."

"Al bakalım." '

"Oh! Nefis görünüyor. Ilımının. Tadı da nefis."

"Beğendiğine sevindim. Değerini bil. Çünkü kadınlara yemek

pişirme alışkanlığım yoktur."

"Teşekkürler. Bana projeyle ilgili niçin fikrini değiştirdiğini anlatıyordun."

"İki ay önce tasarımla ilgili bazı sorunlarla karşılaştık. Ben de

mimarın işine soıı verip kendime bir şans tanımaya karar verdim."

"Sen de bir mimarsın öyle değil mi?"

"Ben..."

"Evet sen..."

"Ben mühendislik okudum... Ama sanat her zaman tercih ettiğim...

Alan olmuştur...Bunun pek erkeksi bir itiraf olmadığının

farkındayım..."

"Bence bu son derece erkeksi bir itiraf. Duyarlı bir erkekten daha

seksi bir şey yoktur."

"Bu beni seksi bulduğun anlamına mı geliyor?"

Rose yanıtlamaya çalışırken yüzüne kanın hücum etmesine engel

olamadı.

"Bu benim sanatın ilgilenilecek harika bir alan olduğunu düşündüğüm

anlamına geliyor."

"Öyle olsun."

"Yani. bütün bu tasarım sana ait. öyle mi?"

"Çoğunluğu benim. Eee, nc diyorsun?"

"Saıurım. boş vakitlerimizde bunun üzerinde çalışmamız gerekecek."

"Evet. haklısın. Şimdi hala vaktimiz varken uyusak iyi olacak.

Kasırga başlarsa yirmi dört saatten fa/la sürer."

E Ş S İ Z S E K R E T E R

7 0

"Yatmadan önce duş almak niyetindeyim. Sence banyoda su akıyor

mudur?"

"Tanrıya şükür ki evet."

Rose gelirken havlusunu, sabununu, hatta sinek savar spreyini bile

yanında getirmişti. Villada yatmak için sadece bekçinin onlar için

getirdiği yere serilmiş döşekler bulunuyordu. Her ne kadar kasırga

durumunda kesilecek olsa da, şu an için elektrik vardı.

"Maalesef sineklik yok. Böceklere de dikkat etmelisin. Sana

tavsiyem camını kapalı tutman. Kapısı açık bırakabilirsin. Geceleri

serin olur. Onun için yatarken terleme sorunun olmayacak. Sabah

erken kalkar, seni de uyandırırım. Sonra da her eşyayı sabitlcyip

kasırgaya hazırlanırız."

"Tamam."

"Korkuyor musun?"

"Neden?"

"Sürüngen yaratıklardan, yabancı bir yerde yatmaktan, kasırga

tehlikesinden..."

Rose hayır anlamında başını salladı. Hiç bir şey, karşısında duvara

dayanmış kendisini süzen erkek kadar tedirgin edici olamazdı. Yüreği

deli gibi çarpıyor ve içinden bir ses sanki sürekli, burada onunla

yalnızsın diye bağırıyordu.

"Çok cesursun."

Rose, Gabrielen sesinde sanki hafif bir alay sezmişti.

"Pekala...İyi geceler...Ben bitişikteki odadayım Bir şeye ihtiyacın

olursa...Beni nerede bulacağını biliyorsun..."

"Teşekkürler, gerek olacağını sanmıyorum."

Rose hemen odasının kapısını kilitleyip duşa girdi ve çabucak işini

bitirdi. Herhangi bir sürüngen ya da böcek tarafından rahatsız

edileceği korkusuyla adeta gözünü kırpmadan yıkanmıştı. Hemen

kurulandıktan sonra banyo kapısını kilitledi ve odayı kıyı bucak

araştırıp içini rahatlattıktan sonra yerdeki yatağa y attı.

Rose yatağa yatar yatmaz uykuya daldı. Gece vakti birdenbire

garip bir hisle uyandığında, önce birkaç saniye nerede olduğunu

anlamaya çalıştı ve daha sonra tam olarak niçin uyandığını kavradı.

E Ş S İ Z S E K R E T E R

7 1

YEDİNCİ BÖLÜM

¿a-ose' u uyandıran şey durgunluk, hareketsizlikti. Birkaç huzursuz

saniyeden sonra gecenin sesinin yok olduğunun farkına vardı.

Londra'da yaşıyor olmak, Rose'ıı gecenin kendine özgü seslerine

alıştırmıştı ve bunun olmayışı anormaldi. Yerinden doğrulup vücudunu

dinledi. Yer yatağında yatıyor olmasına rağmen, kendisini

oldukça iyi hissediyordu. Hiç bir yerinde ağrı ya da sızı yoktu.

Panjurları kaldırıp pencereyi açtı. Artık sessizlik kulakları sağır

eder boyutlardaydı. Ne bir esinti, ne de bir kıpırtı. İliç bir şey. Rose

birden titremeye başladı. Ne yapmalıydı? Acaba GabriePi uyandır* sa

mıydı? Kasırgalarla ilgili bilgisi ya da deneyimi yoktu ki. Bu sessizlik

tehlike habercisi olabilirdi ya da Rose'a gösterge gibi gelen işaretler

tropikal iklimin doğal bir özelliğiydi. Saatine baktı. Üçü birkaç dakika

geçiyordu.

Rose hiç düşünmeden kot pantolonunu bacağına geçirdi, uyumak

için getirdiği bol tişörtü değiştirmeye bile gerek duymadan odadan

çıktı. Nedense Gabriel'e ulaşmak ve onu uyandırmak zorunda

olduğunu hissediyordu. Belki de patronu onun bu paniğine gülecek ve

odasına dönüp uyumasını tavsiy e edecekti.

Gabriel'in kapısı kilitli değil, hatta aralıktı. Rose bir süre kapıda

durup, doğru davranıp davranmadığını düşiindüyse de sonunda kararını

vererek kapıyı itti ve karanlıkta Gabriel'in yer yatağındaki

silüetiyle karşılaştı. Rose bir an bunun onu savunmasız görebileceği

tek şansı olduğunu düşündü. Bu fırsatı kaçıramazdı. Kendisini

Gabriel'in odasına getiren nedeni unutup parmak uçlarında, yatağın

başucıına kadar ilerledi.

Gabriel uyanıkken insanı günaha sokacak kadar yakışıklı, olağanüstü

çekici ve enerjik bir erkekti. Anlaşılan uykuda da bu özelliklerini

kaybetmemişti. Üstelik vücudunun üst kısmı ve bir bacağının

tamamen çarşaftan kurtulmuş olması Rose'un yutkunmasına neden

oldu. Bembeyaz çarşafla karşılaştırıldığında oldukça bronz- laşmış

duruyordu. Gabriel'in geniş omuzlarının, kıllı göğsünün, kaslı

kollarının fazlasıyla farkında olan Rose, onu uyandırmanın hiç de iyi

bir fikir olmayacağına kanaat getirdi, 'fam arkasını dönmüş, geldiği

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

7 2

gibi parmak uçlarında birkaç adım atmıştı ki, hiç istemediği şey

gerçekleşti ve Gabriel'in alaycı sesi boş odada yankılandı.

"Bakmaktan vaz mı geçtin?"

"Ben... Uyuduğunu sanıyordum..."

"Uyuyordum... Sen gelene dek. Bir şey mi oldu?"

Gabriel bnları söylerken yerinden doğruldu ve çıplak vücudunun

büyük bir bölümü açıkta kaldı.

"Ben... Şey... Biliyorum, sana aptalca gelecek ama...Ben hiçbir şey

duyamadım. Galiba biraz...Ürktüm."

"Bir şey duyamadım da ne demek?"

"Dışarısı...Kiç ses yok. Aşırı sessiz... Ürkütücü. Biliyorum gi dip

yatmamı söyleyeceksin."

"Hayır öncelikle sana söyleyeceğim şey. eğer kalan yerlerimi

görmek istemiyorsan başka tarafa bakman gerektiği..."

Rose çabucak arkasını dönerken Gabriel'in çırılçıplak olduğu

düşüncesi tüm vücudunu titretti.

"Öyleyse dışarı çıkıp ortalığı kolaçan edelim. Tabi korkuyorsan

burada kalabilirsin."

"Hayır, elbette ki ben de geliyorum."

Gabriel'in mantığı hemen dışarı çıkıp, etrafı kontrol etmesi gerektiğini

söylüyorsa da gözleri, bedeni, halta beyni Rose'un bol

tişörtünün altında sütyensiz olduğunu haykırıyordu adeta.

"Fırtına öncesi sesizlik..."

Gabriel kapıya yöneldi. Rose onu takip ederken, tek endişelenin

kendisi olmadığını anladı.

"Binanın etrafını dolaşalım. "

"Geliyor değil mi?"

"Fısıldamana gerek yok."

Dışarısı zifiri karanlıktı. Yaprak bile oynamıyordu. Bütün doğa

olduğu yerde kalmış, susmuştu. Sanki zaman durmuş gibiydi. Gabriel

hiç zaman kaybetmedi. Rose'u kolundan tuttuğu gibi villaya

yönlendirdi.

"Hemen içeri giriyoruz. Şimdi."

Villanın kapısına doğru yöneldiler. Gabriel kendi kendine söyleniyor

gibiydi.

"Buraya henüz telefon hattı çekilmedi, dolayısıyla internete gi rip

hava durumuna bakamayız. Korkuyor musun?"

E Ş S İ Z S E K R E T E R

7 3

"Hayır."

"Aferin sana."

Gabriel ve Rose'un içeriye girmek için birkaç adımı kalmıştı ki.

birdenbire garip durgunluk yerini gökyüzünde çatallaşan şimşeklere

bıraktı. Hemen ardından insanın kulaklarını sağır eden bir gürültü

duyuldu. Ve bunu gittikçe artan uğursuz bir uğultu takip eni. Daha

sonra olanlara yağmur denemeyeceğini düşündü Rose. Sanki bütün

binaya olağanüstü tazyikli su fışkırtılıyordu.

Rose hayatında böyle bir şey ne görmüş ne de tahmin etmişti.

Sadece üç saniyede sırılsıklam ıslanmıştı. Gabriel kapıyı çarparak

kapayana dek sol tarafa bakacak vakti bulabilmişti. Çam ağaçları

yerlere kadar eğiliyor, bazıları sanki çok güçlü bir el tarafından

topraktan çekilip koparılıyoıdıı. Geriye doğru savrulan Rose, dengesini

güçlükle sağlayabildi.

Gabriel derhal gaz lambasını buldu. "Çok ıslandın, rahatsız hissettiğini

biliyorum ama lambaları yakalım, sonra gider ıslak kıyafetleri

çıkarırız," diye Rose'un arkasından seslendi.

Rose birden ıslak kıyafetlerinin, bu arada göğüslerine yapışan

sırılsıklam tişörtün farkına vardıysa da. fırtınanın korkunç sesiyle

binaya çarpan objelerin çıkardığı gürültüler, aklındaki her şeyi alıp

götürmeye yetti. Zaten şu anda yapabileceği bir şey de yoktu. Ancak

biraz sonra ıslak kıyafetlerinin buz gibi soğuttuğu vücudunun titremesine

engel olamadı. Yine de elektrikler gitmeden dört gaz lambasını

da yakmayı başarmışlardı. Rose pencereye yönelip panjur aralığına

gözünü yapıştırdığında denizin korkunç bir şekilde kabardığını ve

dalgaların kıyıyı çılgınca dövdüğünü, topraktan sökülmüş ağaçların

serbestçe oradan oraya uçtuğunu görerek dehşete düştü.. Bu arada

Gabriel gaz lambasının ikisini Rose'un eline tutuşturdu ve lambaları

gidip banyoya bırakmasını söyledi.

"Evet. en azından bunlarla aydınlanırız. Şimdilik gerek olmasa da

yatak odalarında mumlar da var. İyi misin?"

Hayır iyi değildi.

"İyiyim. Kriz durumlarına bayılırım."

"En azından hala espri yapabiliyorsun. Bu çok iyi. Lütfen böyle

devam et."

"Denerim."

Bıı arada Rose'un yattığı odaya gelmişlerdi.

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

7 4

"Üstünü değiştirmen gerek. Sonra ikimiz de aynı odada yatmalıyız.

11er ihtimale karşı."

"Hangi ihtimale karşı?"

" Havanın daha da kötülemesi ihtimaline karşı. Çatı sağlam ama

belli mi olur? Sonradan üzüleceğimize...Herhangi bir şey olursa seni

aramak istemiyorum."

Rose başını salladı. Şu anda yalnız kalmak kesinlikle isteyeceği

son şeydi. "Bir dakika sonra dönerim."

Rose çarçabuk sütyenini, kalan kot pantolonuyla tişörtünü giyer

giymez geri döndü. Gabriel'in hala giyinmemiş olma ihtimaline karşı

banyonun kapısını çarpmış, gelmekte olduğu konusunda onu

uyarmıştı. Dışarıda rüzgar insanın dayanma sınırını zorlayan sesler

çıkarıyor, çivileri kirişleri yerinden oynatıyordu. Anlaşılan Gabriel de

ıslak kıyafetlerini çıkarmış ve şortunun üzerine temiz bir tişört

giymişti. Üstelik boş durmamış yatağını getirip Rose'un yatağının

yanına sermişti.

Yataklarına uzandıklarında Rose aniden, dışarıda doğa çıldırmışken.

yanı başında içini rahatlatması gereken başka bir vücudun

varlığının pek de parlak bir fikir olmadığını düşünmeye başladı.

"Yüzün sarardı. Merak etme. Bina başımıza yıkılmaz. Temel atılma

aşamasından itibaren binayı takip ettiğimi biliyorsun."

Rose. Gabriel'in tedirginliğini yanlış anlamasına sevindi.. Ayrıca

odada yalnızca iki lamba bulunmasına ve onların da iyice kısılmış

olmasına da seviniyordu.

"Bir şey yemek ister misin?"

Rose bir tren vagonu gibi sıralanmış düşüncelerinden güçlükle

sıyrılarak.

"Hayır. Teşekkür ederim." dedi.

"O zaman ihtiyacın olan şey bir içki. Bekle, hemen geliyorum."

Gabriel. Rose'a itiraz edecek vakit tanımamıştı. Zaten onun da

itiraz etmeye niyeti yoktu. Rose bitkinliğin yavaş yavaş tüm bedenini

esir aldığının farkındaydı ama, yine de onun yanında yatacağı

beklentisi, bütün diğer hislerden baskın çıkıyordu. Genellikle alkol

alma alışkanlığı olmamasına rağmen, Gabriel ne getirirse getirsin

itirazsız içmeye karar verdi.

Rom ve soda. İşçilerin içki içmesi elbette ki yasaktı ama anlaşılan

burada yattıkları geceler kuralların dışına çıkıyorlardı. Rose ilk

E Ş S İ Z S E K R E T E R

7 5

bardağı bir dikişte bitirdi. İkinci bardağı yuvarlarken aynı zamanda

yatağın üzerinde bacaklarını çapraz yapmış, Gabriel'i süzüyor, bu

arada birbirlerine, başlarına gelmiş kötü hava deneyimlerini anlatıyorlardı.

Sonunda Rose esnemesine engel olamadı.

"Uykun mu geldi?"

"Evet. aniden."

"Kot pantolonla uyuyamazsın. Yoksa kan ter içinde kalırsın.

Sabah da son derece huzursuz bir gece geçirmiş, dinlenemcmiş olarak

kalkarsın."

Rose bir şiire Gabriel'in uyumasını bekledi. Sonra da kot pantolonu

çıkarıp, uzanabileceği mesafeye bıraktı. Alkol yavaş yavaş

etkisini göstermeye başlamıştı. Nihayet tatlı bir sarhoşluğa kendini

bıraktı.

Huzur sadece bir buçuk saat kadar sürdü. Çünkü Rose tuvalet

ihtiyacıyla uyanmak zorunda kaldı. Yanındaki yatakta yatan Gabriel'i

uyandırmamaya özen göstererek, parmak uçlarında banyoya doğru

ilerledi. Gabriel'in banyoya bıraktırdığı gaz lambasının titrek ışığında

kapıyı kapatırken, yerinde korkuyla çakıldı kaldı. Tam kapının List

tarafında fincan tabağı büyüklüğünde bir şey vardı. Canlıydı.

Hareketsiz ama canlı. Ve tüylü. Rose'un kalbinin çarpıntısı dışarıdaki

kasırganın çıkardığı sesten kıyaslanamayacak kadar fazlaydı.

Örümcekler, köpek balıkları gibi korkuyu duyarlar mıydı?

Rose nasıl başarabildiğinc inanamadan, yavaşça kapıyı açıp

kendisini yatağa attı.

"Neler oluyor?"

"Banyoda bir tarantula var!"

İkisi de aynı anda konuşmuştu ama, Rose'un çığlığı Gabriel'in

sesinin birkaç yüz desibel üstündeydi.

"Çabuk kalk! Banyoya gidip onu öldür! Hemen!"

"Yani o bizi öldürmeden mi?"

"Hiç komik değil, Gabriel. Benim...Benim örümcek fobim var."

"Pekala. Burada kal."

Gabriel bir süre sonra banyodan çıktığında yüzünde gülümseme

gördüğüne yemin edebilirdi Rose.

"Nerede? Ne yaptın?"

"Banyo penceresinden attım. O senden daha çok korkmuştu.'"

"Özür dilerim."

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

7 6

"Gerek yok. Bir çok insan örümcekten korkar."

"Senin dışında."

"Ben hiçbir şeyden korkmam."

"Benini de korkmamam gerekirdi. Sonuçta faydalı olmak için

buradayım. Ama şu ana kadar pek işe yaradığım söylenemez."

"Neden peki? Belki de evi özlediıı. Belki de şeyi özledin. Neydi

adı? Hiç söy lemiş miydin? Ah. evet. Joe. Belki de Joe'yu özledin. Aşk

bir kadına garip şeyler yapabilir."

"Öyle mi? Belki de haklısın."

Bu Gabriel'in beklediği cevap değildi. "Bu da ne demek?"

"Bu konuşma çok uygunsuz demek."

"Burada olan hiç bir şey uygun değil zaten, farkında değil misin?

Diinya'nın bir uçundayız. Dışarıda kasırga var. Yerde birlikte

yatıyoruz. Ben çıplağım. Sana gelince..."

"Ben...Ben..."

"Evet? Sen ne? Söylediğim herhangi bir şeye itirazın mı var?"

"Bence bu konuşmayı sürdürmeme! iyiz."

"Niye? Gerçi işten de söz edebilirdik ama nedense...Ortamın pek

uygun olduğunu sanmıyorum."

Rose huzursuzca kımıldandı. "Uyumamız lazım. Yarın uzun bir

gün olacak. Yapılacak dünya kadar iş var."

"Sen üzerime zıplayana kadar uyuyordum zaten."

"Nedenim vardı."

"Ama artık tamamen uyandım...Sen de öyle...Onun için bu birden

kapıldığın aşkı anlat bakalım. Bu işin nasıl bu kadar çabuk olup

bittiğini anlamakta güçlük çekiyorum.

"Ben de neden bu kadar merak ettiğini anlamakta güçlük çekiyorum."

"Çünkü senin yapına uygun değil. Ve karaktere uygun olmayan bir

şey gerçek de olamaz."

"Beni tanıdığını sanıyorsun ama yanılıyorsun."

"Yani her zaman birkaç saat önce tanıştığın biriyle yatağa atlamak

adctindesiıı öyle mi?"

"Kimseyle yatağa atlamış değilim."

"İşte bu benim Rosc'uma daha uygun."

Bazı erkekler kadından anlardı ve Gabriel de onlardan biriydi.

Rose, geçmişte beraber olduğu kadınlardan daha si\ri dilli, daha zeki,

E Ş S İ Z S E K R E T E R

7 7

daha komik, daha seksiydi ve gittikçe de daha fazla istediği kadındı.

Gabriel daha önce hiçbir kadına sahip olmak için böylesine bir arzu

duymamıştı. Ona şimdi, burada sahip olma ihtiyacı ve isteği

dayanılmazdı. Bugüne dek asla kontrolünü kaybetmemiş bir adam için

şu an duyduğu istek, olağanüstü erotik çağrışımlar yapıyordu.

"Niye? Can sıkıcı bir tip olduğum için mi?"

"Hiç ilgisi yok."

"Joe ile yatmadım, çünkü henüz birbirimizi tanıma aşamasındayız."

Rose bir an bir başka erkeği tanıma aşamasında olan bir kız için

içinde bulunduğu durumun garipliğini düşündü. Vücudu inatla patronunun

farkında\ken, bir başka erkeği nasıl tanıyabilecekti?

"Ben olayları hızlandırmayı sevmiyorum. Tabi sürecek bir ilişkiyse..."

"Yani birkaç kez konuştuğun bir adamla ilişkinin sürebileceğine

ihtimal veriyorsun?"

"Neden olmasın? Her ilişki bir noktadan başlar."

"Bundan daha doğru bir söz işitmedim."

Gabriel, koluna hafifçe dokununca Rose aniden irkilip yüzüne

baktı.

"Ne...Ne yapıyorsun?

"Sana dokunuyorum. Hoşuna gidiyor mu?"

"Hayır."

"Evet, hoşuna gidiyor. Her ilişki bir noktadan başlar. Kesinlikle

haklısın."

"Neden bahsettiğini anlamıyorum. Gabriel."

Panjurların ani çatırdamasıyla ikisi de yerinden sıçradı. Gabriel

yerinden fırlayıp panjurları kontrol etti.

"Gidip diğer panjurlara ve diğer şeylere bir bakacağım. Her şey

yerli yerinde mi kontrol etmeliyim."

"Ben de geleyim."

"Hayır."

"Ama..."

"Eğer bir şeyi sağlamlaştırmam gerekirse yardım edebileceğini

sanmıyorum." Ayrıca Rose'un sekreter rolüne soyunup kendine çeki

düzen vermesini istemediğini de hatırlattı kendi kendine. Onun ya takta

böyle, gözlerini kocaman açmış, sıcacık kalmasını istiyordu.

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

7 8

"Yarım saat sürmez. Burada kal."

Gabriel odadan çıkar çıkmaz Rose için aklını başına toplama

zamanı gelmişti. Üstünü giyip, kendine bir çeki düzen vermesi, halta

yatağını alıp diğer odaya gitmesi gerekiyordu. Örümceklerden

korkuyor olabilirdi ama, Gabriel'in odaya dönüp o seksi tonda konuşup.

parmaklarıyla okşaıcasına dokunup, onu zaten dünden razıyken

baştan çıkarması düşüncesi çok daha korkunçtu.

Gabriel sadece konuşarak, koluna dokunarak tahrik edebiliyorsa,

başka bir şeye teşebbüs ettiğinde neler olacağını düşünmek bile

istemiyordu Rose.

Hemen yataktan fırladı ve yatağı bir ucundan tutup, kapıya doğru

çekmeye başladı. Ancak bu oldukça zor bir işti. Her ne kadar Gabriel

yatağı çok hafif bir şey taşıyormuş gibi getirmişse de Rose'a gülle gibi

ağır gelmişti.

Arkası kapıya dönük uğraşırken Gabriel'in sesini duyunca, korku

içinde yerinden zıpladı.

"Ne yapıyorsun?"

Rose şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı.

"Yarım saatlik işin olduğunu söylememiş miydin? Her şeyi sağlamlaştııdm

mı?"

"Her şeyi hallettim. Sen ne yapıyorsun?"

"Diğer odaya geçiyorum. Sanırım en iyisi bu."

"Sakıncası yoksa nedenini sorabilir miyim?"

Gabriel kapının önünde dikilmiş, kollarını göğsünde birleştirmiş

dik dik bakarken odadan çıkmasına imkan olmadığını gören Rose

yatağın ucunu bıraktı.

"Sanırım...Biraz...İşler ...Çığırından çıkar gibi oldu. Ben buraya

şey için gelmiştim. Yani...Hava koşulları...Bizi normalden farklı

davranmaya itti."

"Bunun hava koşullarıyla ilgisi yok. Ayrıca son derece normal

davranıyoruz."

"Ne demek istediğini anlamıyorum."

"Diğer odaya geçebilirsin, Rose. Sana engel olamam. Ama hata

yapmamanı tavsiye ederim. Birbirimizi istiyoruz. Evde seni bekleyen

mükemmel bir erkeğin varmış gibi davranmanın faydası yok.

Mükemmel bir erkek olabilir ama sana uygun değil. Aksi takdirde sana

dokunduğumda bütün vücudun tir tir titremezdi."

E Ş S İ Z S E K R E T E R

7 9

"Bunu söylemeye nasıl cesaret edersin? Bu doğru değil..."

"Öyle mi? O zaman bunu test etmemin sakıncası var mı?"

Evet. evet sakıncası vardı.

Anta sözler ağzından çıkamadı. Gabriel'in dudakları, dudaklarına

dokunduğu an dizlerinin bağı çözüldü. Ne zaman GabriePe bütün

vücuduyla yaslandığının, kollarını ne zaman boynuna doladığının ise

hiç farkında değildi. Bildiği tek şey onun başını kendisine doğru

çekip, biiyük bir açlıkla öpücüklerine cevap verdiğiydi.

Onu islediğini söylemişti. Evet. Gabriel'in ihtiraslı öpücüklerine

bakılacak olursa doğru söylediği çok açıktı.

Gabriel eli Rose'un belinde olduğu halde, diliyle onun ağzının

içini zaptetmişti. Rose kendisini Gabriel'e öylesine sıkı sıkıya yapıştırmıştı

ki. onun ne denli tahrik olduğunu anlamakta gecikmedi.

Gabriel hafifçe geriye çekilince. Rose onu tekrar eski pozisyonunda

isteyerek inledi.

"Hala diğer odaya gitmek istiyor musun?" diye mırıldandı genç

adam. "Çi'mkü eğer hala gitmek istiyorsan, bunu bana hemen, şimdi

söyle, yatağını götürürüm. Ama kalıyorsan, o zaman..."

Gabriel cümlesini varım bırakmıştı ama. Rose onun ne demek

istediğini biliyordu. Kalırsa dönüşü yoktu. Sevişeceklerdi ve sonrasında

karşılaşılacak gerçeklere sırtlarını döneceklerdi. Gabriel kendisine

seçme şansı tanıyordu.

"Peki...Ya yarın?"

Bu soruyu sormak zorundaydı ve yarın derken kelimeyi sözlük

anlamında kullanmıyordu. Gabriel derhal anlamı yakaladı.

"Bana göre varın geçilmesi gerekecek bir köprü. Ama şimdiden

düşünülmemesi gerekiyor. Yarını çok fazla planlamak bugünden

alacağımız keyfi azaltır. Tabi bu benim düşüncem. Sen ise...

Kararını... Şimdi ver. Rose."

Rose ne demek istediğini anlayacak kadar çok iyi tanıyordu

Gabriel*i. Yarınla ilgili bütün kaygılarından arın. bugününü yaşa...

Rose'a ardından gelecek herhangi bir şey olmamasına rağmen, şehvete

boyun eğmesini ve bu anından keyif almasını, ya da istiyorsa

kendisine şans tanınmasına rağmen kullanmamasını öneriyordu.

"Evet. Rose. Ne diyorsun?"

Kose erkeğin gözlerinin içine baktı. Bu gözlerden yoksun kalına

düşüncesi bir an içini titretti. Şu an işten ayrılma kararını nasıl ala

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

8 0

bildiğini dahi anlayamıyordıı. Ellerini uzatıp Gabriel'in yüzünü

kavramadan önce mırıldandı.

"Ama her zaman kasırgayı sorumlu tutacağım."

SEEKŞSİZİZİN SCEİK BRÖETLEÜRM

İfşanda Üçüncü Dünya Savaşı yaşanıyor olabilirdi. Belki de

yeryüzü bu kasırgadan gerçekten. Üçüncü Dünya Savaşfndan etkilendiği

kadar etkilenecekti. Ancak Rose bunun farkında bile değildi.

Gabriel yatakları birleştirdikten sonra, ona doğru döndü.

"Hiç kımıldama. Seni ben soymak istiyorum. Bu uzun zamandır

değişmez fantezim."

"Gerçekten mi?"

Bu Rose için inanılmaz seksi bir ifadeydi ve hele de Gabriel'den

böyle bir şey duyacağını asla tahmin etmezdi. Bu tür fantezilerin

sadece kendisine ait olduğunu sanırdı.

"Evet. Bazı kıyafetlerin içinde ne denli seksi göründüğünü tahmin

bile edemezsin."

Önce iki eliyle hafifçe Rose'un belini kavradı. Sonra yavaşça tişörtünü

yukarıya doğru kaldırmaya başladı. Bunun her anından müthiş

bir zevk alıyordu Gabriel. Önce Rose'un düz. yağsız karnı ortaya çıktı.

Sonra göğüslerinin alt yuvarlağı ve nihayet dolgun ve dik göğüsleriyle

pespembe göğüs uçları göründüğünde, Gabriel bir an nefesini tuttu.

Gözlerinin içine arzuyla bakan Rose, ofisinde masasının önündeki

koltukta bacak bacak üstüne atıp kucağındaki not defterine

söylediklerini yazan sekreterinden çok farklı, sanki bir seks tanrıçası

83

E Ş S İ Z S E K R E T E R

8 4

gibiydi. Titreyen elleriyle çıkardığı tişörtünü yere atarken, artık

karşısında yarı çıplak kalan Rose'dan gö/lerini ayıramıyordu.

Kendi kendisine acele etmemesi konusunda sürekli hatırlatmalar

yapmasına rağmen, vine de Rose'un iki göğsünü de deneyimsiz bir

aşık gibi avuçlarıyla okşamadan edemedi.

Sonra keşke evindeki kocaman yatakta ilk kez sevişselerdi diye

hayıflanarak. Rose'u yer yatağına doğru yönlendirdi. Gerçi fantezilerinde

onunla sevişmek istediği, her birinin de çok uygun mekanlar

olarak kabul edilemeyeceği bir çok yer vardı. Öyleyse birleştirilmiş

iki yer yatağı, sevişmek için çok kötü bir seçim say ılmazdı.

Bu arada dışarıda hüküır. süren fırtına, ortamdaki macera duygusuna

katkıda bulunuyordu.

Rose'u kırılacak bir eşya gibi dikkatle yatağa yatırdıktan sonra

onun bakışlarının her saniye üzerinde olduğunun bilinciyle ayağa

kalktı ve soyunmaya başladı. Gabriel fiziksel özellikleriyle övünen

erkeklerden değildi. Ama genç kızın yakıcı bakışlarının altında üzerindekileri

çıkarmak, bir tür striptiz yaptığı hissi veriyordu.

Rose'un üzerinde hala beyaz pamuklu iç çamaşırı bulunuyordu.

Gabriel bir an. bunun yerine keşke insanın hayal gücünü zorlamayan

dantelli ve incecik olanlardan giyseydi diye düşündü.

Nazikçe Rose'un üzerine uzandı. Acele etmemeliydi. Her bir aııımn

tadını çıkarmalıydı. Dolgun, davetkar dudaklara uzandı. Altında

adeta dokunulmak için kımıldayan yumuşak göğüslerin farkında son

derece yavaş, bir o kadar da baştan çıkaran yumuşaklıkta öpmeye

başladı dudaklarını. Muhteşem göğüsleriyle daha sonra ilgilenecekti.

Beklenti, acı verecek boyutlarda olmasına rağmen...

Gabriel'i üzerinde hissetmek, kasıklarında onun sertliğini duymak...

Rose'un doğru şeyi yaptığına dair hiçbir kuşkusu kalmamıştı. En

azından şimdilik. Yıllardır GabriePe duymuş olduğu aşkın gittikçe

derinleşip bir tutkuya dönüşmüş olduğunu, şimdi anlıyordu.

Sevişmeleri. Gabriel için fiziksel bir eylem olabilirdi fakat Rose için

her şeydi. Gabriel'in dudakları boynuna, oradan omuzlarına kaydığında

hafifçe inledi. Dokundukları yeri yakan dudaklar göğüslerine

ulaştığında, kıpırdanmadan edemedi ve Gabriel tahrik olmuş, sertleşmiş

göğüs uçlarından birini ağzına alıp. sanki nefis bir lezzeti

tadıyormuş gibi diliyle evirip çevirdiğinde ve nihayet emmeye başladığında

zevkle inledi. Rose'un içindeki kasırga öylesine coşkuluydu

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

8 5

ki. bedenini keşfeden ağzın altında sürekli kıvrılan vücuduyla uyumlu

inlemeleri, rüzgarın ve yağmurun çıkardığı vahşi gürültüleri

bastırıyordu.

Gabriel, acele etmeye hiç de niyetli gibi görünmüyordu. Sonsuza

dek göğüslerivle ilgilenmeye kararlı gibiydi. Rose her zaman

vücudunun farkında olmuştu. Göğüsleri her zaman fazlasıyla büyüktü.

Gelişme çağında arkadaşları arasında kıskançlığa bile yol açmıştı bu

durum. Kiloluyken bol giysilerin altına sakladığı göğüs leri

zayıflayınca çok daha vurgulanır olmuştu.

"Rose... Hay atımda gördüğüm en güzel göğüsler bunlar."

Gabriel'in sesi son derece boğuk çıkmıştı. "Ve göğüs uçların da

muhteşem..." Bunları söylerken, Rose'u öpmek için kendisini bir

milim yukarıya itmiş ve bu arada genç kızın iyiden iyiye tahrik olmuş

bedenine vücudunu bastırmıştı. Rose bütün vücudunu saran titremeye

engel olamadı. Adeta acı çekerken. Gabriel'in erotik konuşmaları

devam ediyordu.

"Göğüslerini...Ve uçlarım sonsuza dek öpebilirim....Bunu yapmam

hoşuna gitti mi?"

Rose evet anlamında başını salladı.

" O zaman niçin söylemiyorsun...? Tek istediğim seni zevkten ç

11 d i r t mak... H ad i söv i e... "

Gabriel, Rose'un üzerinde iki eliyle göğüslerini avuçlarına almış.

dudaklarını kısa kısa öperken özellikle hafif hafif kımıldıyor onun

aklını başından alıyordu. Rose, kesik kesik konuşmaya başladı. Adeta

inliyordu.

"Evet... Hoşuma.. .Gidiyor... Oh.. .Gittiğini...Biliyorsun..."

"Hayır...Bildiğimden pek...Emiıı değilim doğrusu."

"Oh... Bilmen...Gerekir...Ah...Gabriel...A...Ama...Madem... Ohh..

.Şüphelisin.. .Söyleyeyim.. .Çok...Çok hoşuma gidiyor..."

"Ne.. Hoşuna gidiyor...?

"Lanet olsun, göğüs uçlarımı öpmen...Dudaklarını...Dilini kullanman..

.Hoşuma gidiyor.. .Dilini hissetmek hoşuma gidiyor."

"Güzel."

Gabriel gözlerinin içine bakarak gülümsedi.

"Şimdi...Yeni yerler keşfetmeye gidiyorum. Sen bu tarz erotik

konuşmalarına devam edebilirsin..."

E Ş S İ Z S E K R E T E R

8 6

Ve gitti. Rose'un göğüslerine masaj yapmaya başladı. Evet Rose

kilo vermişti ama. yuvarlaklığını kaybetmemişti. Göğüslerinin ellerindeki

ağırlığı hoşuna gidiyordu Gabriel'in. Diliyle dokunmadığı tek

bir yerini bırakmamaya kararlıydı. Diğer göğsünü de diliyle yalayıp

emmeye başladı. Vücudunun altındaki kıvrılmalar. Rose'un

dudaklarından dökülen inlemeler, iyice tahrik olmasına neden oluyordu

ama bu ilk sevişmeyi doğru düzgün gerçekleştirmeli, kendisine

hakim olmalıydı. Diliyle aşağıya doğru kaydı. Göbek deliğini diliyle

okşadığında, Rose'un kasıldığını hissetti. Elleriyle sıkıca kalçalarını

tutup, beyaz çamaşırının sakladığı yumuşak kadınlığının hizasına

geldi.

Rose elleriyle Gabriel'in saçlarını kavrayıp, başını kaldırdı ve

kendisine bakmaya zorladı.

"Yapamazsın..."

"Niçin...?"

"Çünkü...Ben... Hayır..."

"Söz veriyorum. Hoşuna gitmeyecek bir şey yapmayacağım..."

Gabriel bir an durakladı ve düşüncelerini başka şeylere yoğunlaştırmaya

çalıştı. Çünkü dayanma sınırının sonuna gelmişti ve ya takta

ilk kez böylesine kontrolünü kaybediyordu. Genç kıza baktığında

kapalı gözlerinden, aralık dudaklarından maraton koşmuş gibi hızla

inip kalkan göğüslerinden, onun da doruğa yaklaşmak üzere

olduğundan emindi. Tek yapması gereken şeyin, derhal onun içine

girip birlikte zirveye ulaşmak olduğunu biliyordu ama, bunu yapmayacaktı.

Henüz değil, diye düşündü.

Sadece ellerini uzatıp pamuk çamaşırı bir yana çekti ve Rose'un

şaşkınlıkla baktığı gözleriyle buluşan gözlerini, karşısındaki görüntüye

çevirdi. Önce serbest kalan eliyle Rose'un ıslak mahremiyetine

dokundu. Daha sonra dilini hafifçe dokundurup, az sonra neler yaşatacağı

ile ilgili küçük bir örnek sundu. Ardından dilini Rose'un en

gizli, en hassas noktalarında dolaştırmaya ve bir silah gibi kullanmaya

başladı. Rose, çıldırmış gibi vücudunun alt kısmını yükseltmiş başını

saga sola savururken. GabriePin ağzı bedeninin en hassas bölgesini

hapsetti ve önce yumuşak, sonra sertçe emmeye başladı ve iyice

ıslanmış çamaşırı yırtarcasıııa çıkararak yere fırlattı.

Artık ikisi de çırılçıplaktı. Rose'un bacaklarını ayırdı ve omuzlarına

kaldırdı. Rüzgar ve yağmurun çığlıkları Rose'un çığlıklarına

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

8 7

karışmıştı. Gabriel'in tüm vücudunu kasıp kavuran dili. içinde sınırsız

bir zevk dalgasının art arda sıralanmasına neden olmuştu. Rose kasıldı

ve birdenbire gırtlağından tiz bir çığlık yayıldı. Gabriel artık ikisinin

de son raddeye geldiğinin bilincinde. Rose'un içine girdi.

Her ikisi de doruğa ulaşmakta gecikmediler.

¿Sana mı öyle geliyor, yoksa fırtına gerçeklen hafifliyor

mu?"

"Bütün söyleyeceğin bu mu sevgilim?"

Sevgilim mi demişti? Seviştikten sonra kadınlarına böyle mi

sesleniyordu?

"Ne söylememi isterdin?"

Genç adamın boynuna kollarını dolarken, sesi oldukça alaycı

çıkmıştı. Sevişmelerinin üzerinden henüz kısa bir süre geçmişken bile

Rose, Gabriel'in hala tahrik olabildiğinin farkındaydı. Bu Rose'a, baş

döndürücü bir haz veriyordu. Demek, bunu ona yapabilecek gücü

vardı.

"Dünyanın yerinden oynadığını söyleyebilirdin..."

"Hayır...Senin egonu olduğundan fazla şişirmenin ahlaki sorumluluğunu

üslenemem..."

Gabriel neşeyle güldü ve dudaklarıyla Rose'un dudaklarına dokundu.

"O zaman söyle bakalım, hala onunla ilgileniyor musun? Adı

neydi?"

Rose aniden durakladı.

"Bu nedenle mi...? Yani seni daha çekici bulduğumu ispatlamak

için mi...?"

"Sen benim ne tür bir adam olduğumu sanıyorsun?" diye sordu

Gabriel. "Senin tercih edeceğin bir erkek için uzun bir söylev verebilirim

ama, seninle asla bir şeyleri ispat etmek için yatmam. Benim

islemediğim şey sadece şu: sabah kalkıp, hiçbir şey olmamış gibi

davranmamızı söyleyerek, aslında fazla önemsemediğin açıkça ortada

olan bir adama ilgi dııyarmış gibi yapman."

"Joe'dan hoşlanıyorum." Gerçi şu an Joc'nun neye benzediğini bile

hatırlamakta zorlanıyordu

E Ş S İ Z S E K R E T E R

8 8

"Ama onun cazibesine kapılmadın. İşleri yavaştan almanın ne

kadar romantik olduğunu falan unut. Fiziksel çekimi belirleyen

dürtüler hızlı ve ateşlidir."

"Hızlı ve ateşli davranmak her zaman iyi sonuçlar getirmeyebilir.

"Ama çok büyük keyif getirebilir."

Gabriel, Rose'un bacaklarının arasına kaydırdığı elini kadınlığının

üzerinde tutarak, mırıldandı.

"Senden istediğim tek şey. benim için hissettiklerini kabul etmen.

Çiinkii ben bencilce dc olsa. paylaştığımız bu zevki sürdürmemizi

isliyorum..."

Ne kadar süreyle istiyordu acaba?

"Sen benim patronumsun."

"Yani isteneni yapacaksın, öyle mi?

"Sadece işle ilgili olduğu sürece."

"Peki tekrar sevişmemizi istersem...?"

"Kabul ederim ya da etmem..."

Ama Gabriel'in parmakları yavaşça işe koyulmuştu bile. En hassas

noktasını okşarkeıı Rose, gözlerini kapatıp Gabriel'in bedenine

uzandı. O da hafif hafif masaj yapmaya başladı. Daha sonra bedenini

Gabriel'in vücuduna bastırdı. "Peki şimdi ben sana sev işeceğimizi

söylesem, nasıl karşılarsın? Benden talimat almaya hazır mısın?"

"Kesinlikle. Ben bir feministim. Bir kadından emir almaya fazlasıyla

hazırım..."

Uzun, telaşsız ve ikisinin de Noel hediyelerini merakla açan

çocuklar gibi heyecanla birbirlerinin vücutlarını keşfettikleri bir

sevişmenin ardından, derin bir uykuya daldılar.

Rose., panjurların arasından sızan güneş ışınlarının aydınlığında,

gözlerini kırpıştırarak uyandığında, yatakta yalnız olduğunu fark etti.

Birdenbire önceki gece yaşananlar gözlerinin önüne hücum etti ve

yatakian kalkmaktan vazgeçip, kendini sevişmelerinin ayrıntılarım

düşünmeye bıraktı.

Ancak biraz sonra. Gabriel dönmeden banyoya gidip kendisine

çeki düzen vermesinin yapılacak en doğru şey olduğuna karar verip,

hızla kaiktı. Önceki gece kaygısızca, rüya gibi saatler geçirmiş

olabilirlerdi fakat olağanüstü koşullar ortadan kalkmıştı ve Rose.

Gabriel'in, belki de sevişmiş olmalarından pişmanlık duy arak dön

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

8 9

düğünde, kendisini yatakta hülyalar görerek onun dönüşünü bekler bir

halde bulmasını istemiyordu.

Banyodan çıktığında karnının zil çaldığını lark etti. Ancak yiyecek

bir şeyler bulabileceklerinden emin olmadığı gibi. kasırganın

villaya, adaya ne zarar verdiğini de düşünmeden edemedi. Avustralya'dan

neredeyse her rengini aldığı mini eteğini ve mavi bluzunu

çabucak giydi, liir an terlikleıiyle dışarı çıkmayı düşündüyse de.

dışarıda neyle karşılaşabileceğini bilmediği aklına gelince, sandaletlerini

giymeye karar verdi.

Yatak odasından aceleyle çıkıp ön kapıya yöneldiğinde, binanın

hasar görmemiş olduğunu fark etti. Gerçi içeriye molozlar dolmuştu

ama, yapısal bir hasar göze çarpmıyordu. Dışarıda ise manzara çok

farklıydı.

Rose, ağzı bir karış açık etrafına bakmıyordu. Köklerinden sökülmüş

ağaçlar, oraya buraya savrulmuş dallar, daha önce sadece

birkaç saniye televizyonda ya da gazetede gördüğü karelerden öylesine

farklıydı ki. Şu an güneşin pırıl pırıl parlamasına, denizin çarşaf

gibi dümdüz uzanmasına inanmak o kadar zordu ki.

Rose sol tarafına döndüğünde, iki esmer adamla derin bir sohbete

dalmış olan Gabriel'i fark etti. Haki rengi şortunun ü/eriııe giydi ği

sarı tişörtle oldukça rahat görünen Gabriel, aynı zamanda duruma son

derece hakim olduğu izlenimini uyandırıyordu.

Rose önceki gece olanları aklına getirmemeye çalışarak derin bir

nefes aldı ve hararetle konuşan gruba doğru yürümeye başladı. Ancak

birkaç adım atar atmaz, beyni yine fazla mesai yapmaya başlamıştı.

Sevişmelerinin Gabriel için hiçbir anlamı olmayabilirdi. Hatta belki

de önceki gece olanları hatırlamak bile istemiyor olabilirdi. Neyse.

Gabriel her ne düşünürse düşünsün Rose güçlü olmalıydı. Sonuçta

karşılaşacağı zorlukları göğüsleyecek kadar yetişkindi. Evet

patronuyla yatmıştı ve bu bir çalışan için affedilmez bir hataydı. Fakat

bu durumun hayatını altüst etmesine izin vermeyecekti. Gerginliğini

yüzüne takındığı gülümsemeyle gizlemeye çalışan Rose, Gabriel'in

gülen gözleriyle karşılaşır karşılaşmaz, biraz olsun rahatladığını

hissetti.

Rose'u elinden tutup yanına çeken Gabriel, küçük adada yalnızca

maddi hasar bulunduğunu, birkaç gün içinde kasırganın yaptığı

tahribatın giderileceğini, en kısa zamanda elektriğin de sağlanacağını

9 0

anlattı. Ertesi sabah işçiler gelip bahçedeki molozları kaldırıp, gerekli

düzenlemeyi yapacaklardı. Adamlar gittikten sonra sahile doğru

yürümeye başladılar. Kıyıya geldiklerinde. Rose sandaletlerini çıkarıp

ayaklarını mavi serinliğe teslim etli.

"Çok geç kalktığım için özür dilerim. Keşke beni uyandı rsaydm."

Gabriel söylenenleri hiç duymamış gibiydi. "Çok seksi görünüyorsun.

Bu eteği beni baştan çıkarmak için mi giydin?"

"Tabi ki ha...". Gabriel'in dudakları ağzının üzerine kapanınca

Rose'un cümlesini tamamlayacak vakti bile kalmamıştı. Güçlü eller

göğüslerinin üzerinde dolaşırken. Gabriel kulağına. "Sütyeıı giymişsin.

Bu sıcakta kan dolaşımını olumsuz etkilemez mi?" diye soıdıı.

"Çıkarmamı mı öneriyorsun?"

"Neden olmasın?"

Rose etrafına bakarken kızardığını hissetti. Ancak bakışlarından

Gabriel'in son derece ciddi olduğu anlaşılıyordu.

"Etrafta kimse yok. rahat ol. Aslında üzerindeki her şeyi çıkar- san

bile, birinin gözetleyeceğinden çekinmene gerek yok."

"Peki ya Wilson ve y anındaki adamlar?"

"Gördüğün gibi gittiler. Onlar ve adada bulunan herkes kasırganın

yaralarını sarmakla meşguller. Sanırım bir süre dürbünlerini

dolaplarından çıkarmazlar."

Gabriel ellerini tişörtünün içine kaydırıp, sutyeninin kopçasını

açtığında. Rose vücudunun titremesine engel olamadı. Ardından

tişörtü de başının üzerinden uçtuğunda utançla etrafına bakındı.

Gabriel'in aceleyle kendi tişörtünü çıkardığını gördüğünde tüm

bedenine bir sıcaklık yayıldığını hissetti.

"Gözlerini kapat ve kendini bana bırak! Tamamen!"

Rose söyleneni yaptı ve kendini yaşamı boyunca unutamayacağı

bir duygu selinin kucağına bıraktı. Nihayet gözlerini açtığında, açık

alanlarda veya okyanusun ortasında ya da ıssız bir adada sevişmeye

kolaylıkla ahşabilcceğine karar verdi. Yanındaki adamla... Deli gibi

sevdiği ve sonsuza dek seveceği adamla... Mümkün olsa yaşadıkları bu

anı bir şişeye doldurup, sonsuza dek orada tutmak isterdi. Çünkü

yaşananlar tüketildiğinde, onları tekrar yaşamanın, yakalamanın

imkanı olmayacağının bilincindeydi.

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

9 1

Sahilde dalgalar bedenlerini hafifçe döverken Rose, sevdiği adamın.

"Muhteşem bir yaşam bu." dediğini duydu. "Evet" diye atıldı.

"Muhteşem, ama gerçek değil. Gerçek yaşam. Londra'da. Bu çalınmış

bir zaman."

"Hayır, yanılıyorsun. Londra'ya döndüğümüzde, ofiste eskisi gibi

devam edeceğiz. Ama ofis dışında, yatağımda buradaki gibi

davranacağız."

Gabriel son kelimeleri güçlükle söyleyebildi. Rose'a sahip olma

dürtüsü öylesine kontrol edilemez bir duyguydu ki. bir anda nefes

nefese kalmış, tüm düşünceler aklından kayıp gitmişti.

Gabriel başlangıçta bir hafta kalmaları gerektiğini, bu süre zarfında

villa ile ilgili düzenlemelerin ancak biteceğini söylemişti. Ancak

villayla ilgili bir sorun kalmamasına rağmen, kalışlarını garip bir

şekilde erteledi ve bir hafta iki haftaya çıktı. Söylediği tek şey uzun

zamandır tatil yapmadığı ve bedenini ancak burada dinlendirebilcccğiydi.

Bir gece uzun. ihtiraslı ve ikisini de tüketen sevişmelerinden sonra

Gabriel'in düzenli nefes alışından uyuduğunu anlayan Rose, iki

haftadır bey ninden kos alamaya çalıştığı düşüncelerle daha fazla

mücadele edemeyeceğini anladı ve düşüncelerinin serbestçe dolaşmasına

izin verdi.

C A T H Y WI L L I A M S

Önünde sonunda Gabriel alışık olmadığı bu rüyadan uyanacak,

eski yaşamına, güzel kadınların kendisine açılan kollarına geri dönecekti.

Her ne kadar Londra'ya döndüklerinde ilişkilerinin devam

edeceğini tekrarlıyor olsa da. gittikçe seyrekleşen görüşmeler sonunda

tıpkı daha önceki kadınlar gibi ağlayan, onuru kırılan Rose olacaktı.

Herhalde en sonunda diğer kadınlara yaptığım bu kez kendi kendine

yapar, kendisine ilişkinin sona erdiğini bildiren bir teselli çiçeği

gönderirdi.

Gabriel'in herhangi bir bağlılığa niyeti yoktu. İstediği yalnızca

maceraydı. Hayatının kadınını buluncaya kadar daha fazlasını istemeyecekti.

Rose, onun hayatının kadını olmadığının farkındaydı.

Hayır! Utanç kaynağı olana dek beklememeliydi. Kalıp, sürekli bir

ilişki konusunda baskı yapacak hali de yoktu. Bu tür bir davranış

yalvarmaktan farksız olurdu. Kendinden nefret ederdi. Göz kapakları

9 2

yavaş yavaş kapanırken, sabah olduğunda bir çözüm bulacağına söz

verdi.

Ertesi sabah kahvaltılarını yaparken. Gabriel'in sözleri dalgınlıkla

peyniriyle oynayan Rose'u düşüncelerinden sıyırdı.

"Tatil bitti. Burada yapacağımız bir şey kalmadı. Üç güne kadar

dönüyoruz."

Rose beyninden vurulmuşa döndü. Korkuları üç gün sonra haya ta

geçecekti demek. Londra'ya döndüklerinde bir kez buluşurlarsa,

sevişirlerse devam ederlerdi. Gabriel bitirmeye karar verene tick

bitiremeyebilirdi Rose. Kendinde o gücü bulamayabilirdi. O istediği

sürece, onun sevgilisi olmak...Bu acıya, bu endişe dolu ilişkiye

katlanabilir miydi? Keşke Grace şu an yanında olsaydı. Rose'a nasıl

davranması gerektiği konusunda destek olurdu.

Rose, öğlene dek düşündü. Sonunda kararım verdi ve uygulama

için Londra'daki bir komşusunu arayıp, yardım istedi. Plana göre öğle

yemeği sırasında komşusu ankesörlü telefondan arayacak, cep

telefonunun açılmadığını görünce, acil bir sesli mesaj bırakacaktı.

Rose,yemekten sonra odasına gidip telefonunu aldı ve mutfağa

dönüp, masada kahvesini yudumlayan Gabriel'e şaşkın olmasına

çalıştığı bir ifadeyle, elindeki telefonu gösterdi.

"Yanıt vermeyince, sesli mesaj bırakmışlar.'' Telefonu kulağına

götürüp, mesajı dinledi. Komşusu, rolünü oldukça başarıyla oy namıştı.

Kadıncağızın yüksek perdeden, heyecanlı sesini Gabriel'in

duymaması mümkün değildi.

Rose telefonu kapattıktan sonra, kendisine kaygıyla bakan

Gabriel'e. "Hemen çıkmam gerekiyor...Acil durum...Annemin bir

kuzeni...Aniden ölmüş...Çok yakındılar..."diye kesik kesik açıklamaya

çalıştı. Bir yandan da genç adamla göz göze gelmemek için. ceketini

giyip, çantasını toparlamaya çalışıyordu.

DOEKŞSUİZZ SUENKCREUT EBRÖ LÜM

t/abriel kendisine gönderilen villanın fotoğraflarını inceledi.

Artık tanı olarak bitmişti. İki buçuk ay önceki halini düşününce, bu

görüntüye inanmak zordu ama bitmişti işte. Villanın bölümlerini

çeşitli açılardan gösteren fotoğrafları dosyasına yerleştirip, döner

koltuğunu pencereye çevirdi ve gün batlınım izlemeye başladı.

O adadan ayrıldıktan sonra, hiçbir şeyin tadı kalmamıştı. Gabriel,

üç gün dayanabilmiş». Soııra o da Londra'ya dönmüştü dönmesine

ama, boş bir ofis ve bir not bulmak için:

Böyle ihvanı edemezdi. Lütfen beni arama. Sen döner dönmez benim

yerime iye haşlayacak birini ayarladım. Rose

Yazdıklarını ezberlemişti ve notu sürekli cebinde taşıyordu. Bu

not ona. bir kadınla duygusal bir bağ kurmanın ne denli büyük bir lıata

olduğunu hatırlatıyordu. Evet. bu duygusal bir bağdı. Çok güçlü

değildi belki ama yeterliydi. Fazlasıyla yeterli.

Daha önceki hayatına dönmeye çalışmış, muhteşem kadınlarla

çıkmış, daha önce gittiğinde eğlendiği yerlere gitmişti, fakat faydası

yoktu. Kendini çılgınca çalışmaya verdi. Yine de onu niçin beyninden

silemediğini anlayamıyordu. Nedeni, ilk kez bir kadın tarafından

terkedilmiş olması mıydı acaba? Daha önce kendisinin yaptığı asrilik

konuşmaları, üç cümlelik bir notla masasına bırakılmıştı.

94

E Ş S İ Z S E K R E T E R

9 5

Tabi ki onu aramak, konuyu uzatmak gibi bir niyeti olamazdı.

Böyle bir şey yapması mümkün değildi. Koltuktan kalktı, kararan

caddeye baktı. Nerelerdeydi? İstediği kursa başlamış mıydı? Haya tının

aşkını arıyor muydu? Belki de o tiyatroya gittiği adamla tekrar

başlamıştı. Bu düşünce birden öfkeyle dişlerini sıkmasına neden oldu.

İki hafta boyunca yaşadığı o muhteşem birliktelikten sonra, o adama

geri dönüp de ne bulacaktı? Güven mi? Kendini güvende hissetmek

için, tek düze bir beraberliği, mi seçecekti?

Aniden masasına oturup, bilgisayarını açtı. Eğer güvenli bir ilişki

istediği için ortadan kaybolduysa. en iyisini yapmıştı. Çünkü Gabriel,

herhangi bir kadına özgürlüğünü teslim edecek en son erkekti. Zamanı

geldiğinde elbette bir yuva kuracaktı, ama bu zaman çok çok

uzaklardaydı. Hayatında istediği son şey. yanında çalışan biriyle

ilişkiye girmekti. Evet. Rose ortadan yok olmakla her ikisine de çok

büyük bir iyilik yapmıştı. Gabriel. Rose'un şu anda şirkette kendisine

sunulan ayrıcalıkları, dolgun maaşı elinin tersiyle ittiği için çok üzgün

olduğundan emindi. Bütün ülkeyi baştan başa dolaş- sa. bu koşullarda

bir işi bulması mümkün değildi.

Yeni sekreteri Karen kapıdan yavaşça başım uzattığında Gabriel'in

yüzünde memnun bir ifade vardı.

"Evet. ne vardı?"

"Sizi görmek isteyen biri var. efendim..."

Gabriel, Karen'e defalarca adını söylemesini teklif ettiyse de utangaç

sekreteri her seferinde efendim demekte ısrar ediyordu. Kızın

yeşil gözlerine \e anlamsız güzel yüzüne bakarken, bir an onu

düşündü. O ne kadar da anlamlı bakardı. Gözleriyle konuşur, bakışlarıyla

bir şeyi onaylayıp onaylamadığını anlatıveriıdi. Ancak artık o

yoktu. Çekip gitmiş, yeni bir hayata başlamıştı. Çok da iyi etmişti. O

zaman ne diye onu düşünüp duruyordu ki? "Kim? randevu defterimde

herhangi bir görüşmem yoktu."

"Hayır, yani evet. yoktu efendim..."

"O zaman her kimse söyle, senden bir randevu alsın. Bu akşam geç

saatlere dek çalışmayı düşünmüyorum."

Karen bir an durakladı. Omzunun üzerinden geriye doğru baktı.

Rose, sekreteri sempatiyle inceledi. Sekreterlik okulunu başarıyla

bitirmiş olsa da, Gabriel gibi bir patronun iş hızına alışması oldukça

güç olmalıydı. Bir iki dakika için bile olsa Rose yerine geçen

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

9 6

sekretere acımaktan, kendisini unutmuştu. Midesinin kasılmasına

aldırmamaya çalışarak, Karen'e susmasını ve kapıdan çekilmesini

işaret etmeyi başardı. Son dört gündür, onun ofisinde, bu kapının

önünde dikilmenin neler hissettireceğini tahmin etmeye çalışmıştı.

Daha erken gelebilirdi, ama gün içinde ne kadar yoğun bir trafik

olduğunu bildiğinden, mesai saatinin bitmesini beklemişti. Böylece

çalışanların ofisten çıkmış olduğu saati seçmişti.

Terleyen avuçlarını eteğine sürttü, midesinde gittikçe şiddetlenen

kasılmaları düşüıımcmeye çalıştı. Kapıya doğru bir adım attı. Bir an

kapıyı vurup, vurmama konusunda kararsız kaldı. Sonunda iki kez

tıklattı. Aldığı yanıt, Gabriel'in son zamanlarda nezaket kurallarını bir

kenara ittiğinin oldukça canlı bir örneğiydi.

"Evet! Yine ne var?"

Rose kapıyı açıp. içeri girdi. Gabriel başını kaldırıp bakma

zahmetine bile katlanmadı. Rose birkaç saniye için de olsa oııu izleme

şansını buldu ve ardından ona seslendi.

"Gabriel!"

Gabriel anında başını kaldırdı ve şaşkın gözlerle Rose'a baktı.

Sonunda sessizliği ilk bozan, Gabriel oldu.

. "Burada ne işin var?"

Gabriel, masasının birkaç adım ötesinde dikilen ve bir kedi yavrusu

kadar gergin görünen Rose'a bakarken, daha birkaç dakika önce

onu düşünmüş olduğu için, kendisine sinirlendi.

Rose nihayet defalarca provasını yaptığı sözleri söylemek için

ağzını açma gücünü buldu. Ancak tek bir şey söyleyemeden Gabriel'in

komutunu işitti.

"Otur! Cierçi önceden söylesem iyi olacak, çok vaktim yok. Bu

gece bir randevum var ve görüşeceğim hanımın, eski bir flörtüm

yüzünden bekletilmeyi hoş karşılayacağını sanmıyorum."

Aslında randevusu falan yoktu. Kızıl saçlı fotomodelle randevusunu

üç gün önce iptal etmiş, onun yerine lap-topunun sadakatini

tercih etmişti. Ancak yalan söylemekten garip bir zevk almıştı. Ayrica

onu eski bir llöri diye tanımlayarak küçümsemekle tam da beklediği

tepkiyi almış, Rose'un irkilmesi hoşuna gitmişti.

"Evet? Ne isliyorsun?"

"Ben... Ben..."

E Ş S İ Z S E K R E T E R

9 7

"Sen buradan geçiyordun ve bir uğrayıp nasıl olduğumu görmek

istedin." Gabriel sabrının taştığını gösterircesine parmaklarını masaya

vurdu. "Neden inanmakta güçlük çekiyorum acaba?"

"Biliyorum, Londra'ya döndüğünde çok şaşırmış olmalısın...Yani

gittiğimi anladığında..."

Bu söylemeyi planladığı konuşma değildi, ama Gabriel'in yüzüne

baktığı an dengesi bozulmuş, kendine olan güveni yok olmuştu.

"Nereden bu fikre kapıldın?" Gabriel'in ses tonu. Rose'un moralini

iyice bozdu. "Yoksa adadan ayrılmadan önceki gece tutkuyla

sevişmemiz mi sana bu fikri verdi? Aslında haklısın. O geceden sonra,

ilişkimizi uzatmak isteyeceğini sanmıştım."

"Bazı şeyler değişmişti."

"Öyle mi? Peki o bazı şeylerin değiştiğine ve ortadan kaybolmanın

yapılacak en iyi şey olduğuna ne zaman karar verdin?

Gabriel, bugüne dek beyninde varlığını bile bilmediği soruları

sorduğuna inanamıyordu. "İngiltere'ye döndüğünde mi?" Rose'un

yüzündeki bir anlık tereddüt üzerine tahmininden emin bir şekilde

sordu. "Daha önce kararını vermiştin, öyle değil mi?

Rose, ne onayladı ne de reddetti. Demek kullanılmıştı. Kendini

ağır bir darbe alınış gibi hissediyordu. Kullanmış, sonra da çekip

gitmişti. Şimdi de gelmiş, hasar tespiti yapıyordu.

"Gabriel, hiçbir şey anlamıyorsun..."

"Çok iyi anlıyorum.Neler anladığımı anlatmamı ister misin...?"

"Hayır!"

"Ben yine ile söyleyeceğim. Benim sevgilim oldun, çünkü geride

bıraktığın erkek arkadaşın seni hayal kırıklığına uğratmıştı. Kaderin

bizi birleştirdiğini, sevişmemizin kaçınılmaz olduğunu sanmıştım.

Ancak kaderle falan ilgisi yoktu. Gök gürültüsü ve zararsız bir

örümcek bahanesiyle kendini yatağıma attın..."

"Hatırlayacak olursan, aramızda herhangi bir şey olmasını istemeyen

bendim!"

"Bunun kaçınılmaz olduğunu biliyordun. Er geç sevişeceğimizin

farkmdaydın. Bunun olmaması mümkün değildi. Benden öğrendiklerini

erkek arkadaşınla ilişkinde denedin mi?"

Rose yumruk yaptığı ellerini, o seksi yüze vurmak istiyordu.

Kendisini böylesine aşağılamaya nasıl cesaret ederdi? Ona. Joe ile hiç

görüşmediğini söylemenin bir anlamı var mıydı? Joe ile yalnızca bir

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

9 8

kez çıktığını söylemenin...Hayatında ondan başka bir erkekle

sevişmediğinin..."

"Hakkımda nasıl böyle düşünebilirsin, Gabriel? Sırf deneyim

kazanmak için seninle yattığımı söylemeye, nasıl cesaret edersin?"

"öylej 'se ne zaman ve niçin ayrılmaya karar verdiğini anlat!"

Gabriel böylesine merak ettiği ve zayıf davrandığı için kendi

kendisinden nefret ediyordu ama öğrenmek zorundaydı.

"Sana iyilik yaptım, Gabriel. Benden bıkacağını biliyordum. Seni

benden kurtulma derdinden, kendimi de acı çek..."

"Ne acısı?"

"Boş ver. Önemi yok. Bunun burada olmamla bir ilgisi yok."

Gabriel herhangi bir şey söylemeye yeltenmeyince, tedirginlikle

sordu. "Niçin geldiğimi bilmek istemiyor musun?"

"Zaten biliyorum.'*

Rose'un gözleri fal taşı gibi açıldı. "Hayır, bilmiyorsun."

"Çok kolay. Para...değil mi?"

"Ama..."

Gabriel sabırsız bir el hareketiyle Rose'un sözünü kesti.

"Kursun nasıl gidiyor?"

"Aslında...Henüzbaşlamadım...Bunun konuyla ne ilgisi var?"

Gabriel, sırtından bıçaklanmış gibi hissediyordu. Yaşadığı hayal

kırıklığını gidermenin bir yolu olmalıydı. Gerçekten onun tanıdığı

diğer insanlardan farklı olduğunu mu sanmıştı?

"Ne kadar?"

"Ne...Ne kadar?"

"Kursu karşılamak için ne kadar paraya ihtiyacın var? Zaten,

buradaki maddi olanakları elinin tersiyle itmekle ne denli büyük bir

hata yaptığının ne zaman farkına varacağını merak ediyordum. Sana

defolup gitmeni söyleyebilirim ama...Üstün hizmetlerinin karşılığı

olarak bir parça ödeme yapmanın bir sakıncası yok."

"Unut gitsin Gabriel."

Rose titreyen bacaklarına rağmen ayağa kalktı ve görmeyen

gözlerle kapıya yöneldi. Buraya gelmesi büyük bir hataydı. Fakat bu

konuyu kız kardeşiyle paylaşmış, buraya gelmenin yapılacak en doğru

şey olduğu konusunda fikir birliğine varmışlardı. Kız kardeşi Gabriel

GessFnin hayatında her şeyin para olduğunu bilemezdi elbette ama ya

Rose? Rose'un bilmesi gerekmez miydi?

E Ş S İ Z S E K R E T E R

9 9

"Otur yerine!"

Rose duymadı bile. Çoktan kapıya ulaşmıştı. Ancak dış kapıya

ulaşamadan. Gabriel ona yetişmiş ve hızla kollarından tutup kendisine

çevirmişti. Rose bir yandan güçlü kollardan kurtulmaya çalışırken,

diğer yandan da hırsla söy leniyordu.

"Buraya senin hakaretlerini dinlemeye gelmedim."

"O zaman niye geldin? Yerine bulduğun sekreteri kontrol etmeye

mi geldin? Eğer gelme sebebin buysa. Karen gayet iyi çalışıyor ve hiç

itiraz etmeden her isteğimi yerine getiren yumuşak başlı biriyle

çalışmamı sağladığın için, sana teşekkür borçluyum."

"Buraya hamile olduğumu söylemeye geldim!"

Odadaki sessizlik, sinir bozucuydu. Rose, yıllardır ilk kez onun

dili tutulmuş gibi öy lece kaldığını görmüştü. Gabriel'in yüzündeki

kan çekilmiş, Rose'un yüzüne bakakalmıştı. Rose bu süre içinde kalp

atışlarının durduğunu zannetmişti. Ancak Gabriel çabucak toparlandı.

Yüzündeki şaşkınlık yerini kuşkuya bıraktı.

"Bu imkansız. Önlem almıştık."

"Çoğunlukla Önlem almıştık doğru, ama ilk gece korunmasızdık.

Tekrar oturmamın sakıncası var mı?"

Rose otuımasaydı, titreyen bacakları onu daha fazla taşıyamayacaktı.

Oturup derin derin nefes aldı. Gabriel arkasında, hiç kımıldamadan

duruyordu. Rose'un dönüp onun yüzüne bakmaya hiç niyeti

yoktu. Çünkü şu an aklından binlerce şey geçtiğinden ve bunların hiç

birinden hoşlanmayacağından emindi. Gabriel için on beş günlük seks

karşılığı babalık, ödenecek en büyük bedeldi. Hem de yıllar boyu hiç

dikkatini çekmemiş biriyle.

Sonunda GabriePin birkaç adım attığım işitti. Hiç konuşmadan

yanından geçip, pencereye doğru yürüdü. Bira/ dışarıya baktıktan ya

da düşündükten sonra Rose'a döndü.

"Ne zaman anladın?"

"ün gün önce." Rose başını kaldırmadan konuşmaya devam etti.

"On gün önce diş hekimine gidinceye kadar, adet düzenim aklıma

bile gelmemişti. Diş hekimi hamile olup olmadığımı, hamiley- sem

yapılacak işlemlerin bebeğe zarar verme olasılığı bulunduğunu

söylediğinde, geciktiğini hatırladım."

"Sana inanacağımı nereden çıkardın?"

"Ne...Ne demek isliyorsun?"

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

1 0 0

"Demek istediğim dört yıl yanımda çalışıyorsun ve bu süre içinde

patronun olduğum gerçeği dışında varlığımın farkına bile varmıyorsun.

Sonra okyanusun ortasındaki bir adaya ayak basar basmaz,

beni karşı konulmaz buluyorsun. Hem de birkaç gün önce kendine yeni

bir sevgili bulmuşken. Sen olsan inanır mıvdın?

Rose'un karşı koyacak ya da ikna sözcükleri söyleyecek takati

kalmamıştı. Sessizce oturup. Gabriel'i dinlemeye karar verdi.

"İşini bıraktıktan aylar sonra buraya gelip hamile olduğun konusunda

masallar anlatıyorsun. Eğer bu doğruysa, o adaya gitmeden önce

hamile kalmadığın ne malum? Bana olan ani ilginin, sevgilinle birlikte

planladığınız iğrenç bir komplo olmadığını kim iddia edebilir?"

Rose daha fazla dayanamayacağını hissetti. Buradan hemen ama

hemen çıkmalı, dışarıda temiz hava almalıydı. Burada daha fazla

kalırsa, neler olabileceğini düşünmek bile istemiyordu. Bacaklarının

titremesine rağmen, iskemleden kalkmaya çalıştı, fakat başaramadı.

Gabriel'in elleri çelik bir mengene gibi iskemlesinin iki yanını kavradı

\e Rose'u tekrar oturmaya zorladı.

"Aklından bile geçirme!" diye kükredi Gabriel. "Buraya kadar

gelip, benim çocuğuma hamile olduğunu söyleyip, sonra da hiçbir şey

olmamış gibi çekip gidebileceğini sanıyorsan yanılıyorsun!"

"Sen de beni. seni kullanmakla suçlayabileceğini sanıyorsan yanılıyorsun.

Bu. birinin bana söy leyebileceği en büyük hakaret. Seninle

yatarken gizli hedeflerim olduğunu düşünmeye nasıl cesaret

edersin? Bu sözlerin senin insanlar hakkında ne kadar iğrenç düşüncelere

sahip olabileceğini gösteriyor, Gabriel Gessi."

Gabriel ayağa kalktı ve elleri cebinde dolaşmaya başladı. Bir ara

durup ellerini saçlarının arasından geçirdi ve dönüp Rose'a baktı.

"Ne bekliyordun?" diye sordu sertçe. "Buraya elinde bir bombayla

geliyorsun ve masamın üzerinde patlatıyorsun."

"Özür dilerim." Rose'un yüzüne buz gibi bir ifade yerleşmişti.

Evet, diye düşündü. Gabriel çok şaşırmış olmalıydı. Nedense Rose

için aşırı tepki göstermesi yerine vardım hatta para teklif etseydi çok

daha az aşağılayıcı olurdu. Bu denli hakaret etmesine neden bu kadar

şaşırdığını ve yaralandığını bile bilmiyordu. Gabriel çok zengindi ve

hamilelik, zengin bir erkeğin cüzdanına açılan en hızlı yol olmalıydı.

"Biliyorum, bu beklemediğin bir durumdu ve şoke oldun." diye

söze başladı Rose buz gibi bir tonda. "Buraya gelip gelmeme, sana

E Ş S İ Z S E K R E T E R

1 0 1

söyleyip, söylememe konusunda çok düşündüm. Sonunda bilmen

gerektiğine karar verdim. Bana daha fazla hakarette bulunmadan

söylemek istediğim bir şey var. Paranın peşinde değilim. Zamanı

geriye alıp. o adada aramızda geçenlerin olmamasını da sağlaya- mam.

Böyle olduğu için kendimi suçlu hissetmemi bekliyorsan, kusura

bakma ama böyle de hissetmiyorum." Rose, nihayet Gabriel'in

gözlerine bakmaya cesaret etli.

"Senin bebeğin. Gabriel İngiltere'ye döndüğümden bu yana Joe'yu

hiç görmedim. I lem zaten onunla hiç yatmamıştım."

Rose bunları söyler söylemez, aniden kendini bitkin hissetti. Son

on günü kendisine işkence etmekle geçirmişti. İşsiz olarak Londra'ya

dönmüş, hemen yelerince tatmin edici geçici bir iş bulmuştu Fakat bu

alıştığı hareketli, yoğun işten çok daha farklıydı. Çoğunlukla kalıp,

sevdiği adam ne öneriyorsa yetinmeli, ne kadar sürecckse izin vermeli,

bekleyip görmeliydin, diye düşünüp kendisine eziyet ediyordu. Gerçi

gururunu kurtarmıştı ama kendisiyle sürekli kavga halindeydi.

Bu arada meslek kursuna gitme planlarını da rafa kaldırmıştı.

Çünkü yaşamıyla ilgili pozitif düşünemeyecek kadar mutsuzdu. Ancak

on gün önce evde yaptığı hamilelik testi sonucu ağır depresyon

durumundan çıkmıştı. Artık depresyonda kalma hakkı yoktu. İçinde

bir hayat yeşerttiğini hiç aklından çıkarmamalıydı.

İşte buraya gelmiş, söylenmesi gerekeni söylemiş, en doğrusunu

yapmış, karşılığında kimsenin kolaylıkla bir başkasına söylemeye

cesaret edemeyeceği hakaretleri işitmişti.

'"Pekala, diyelim ki sana inandım..." diye başladı Gabriel. Aslında

ona inanıyordu. Gerçek tüm çıplaklığıyla Rose'un yüzünden

okunuyordu. Bir an bile Rose'un hamile kalmayı planlayarak kendisiyle

yattığını düşünmemişti. Rose onun bebeğini taşıyordu.

Baba olmayı, çok uzak bir gelecekte yaşayabileceğini düşünen

Gabriel, şu an içinde erkekçe bir tatmin duymasına şaşırıyor, yine de

kendisini zafer kazanmış gibi hissetmekten alamıyordu.

"Evet?" Rose bıkkınlıkla sordu.

"Zaman içinde DNA testi yaptırma hakkımı saklı tutuyorum." diye

devam etti Gabriel, buna asla gerek görmeyeceğini bile bile.

"Sana doğruyu söylüyorum, Gabriel. Buraya senden para koparmak

veya seninle herhangi bir ilişki geliştirmek için gelmediğimi

tekrar tekrar söylesem bir şey fark eder mi bilmiyorum. Ancak bil

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

1 0 2

diğim tek şey, bunu bilmeye hakkın vardı. Ne yapacağın senin bileceğin

iş. Ben...Ben geldim ve söyledim. Bunu sadece senin için değil,

bebeğim için de yapmam gerektiğini düşünmüştüm."

"Bak. bilmen gereken şey. oğlumun beıısiz..."

"Oğlun mu? Dur bir dakika!"

"Veya kızım tabi ki."

Gabriel omzunu silkti ve ofisin içinde dolaşmaya devam etti. Bir

yandan da kendi kendine söyleniyordu. "Kız ya da erkek, benim

çocuğum sahipsiz doğamaz."

"Bu sana bağlı. Eğer istersen çocuğuna varlığınla katkıda bulunursun."

"Katkıda bulunmak mı? Sen benim çocuğuna ayda bir çek gönderen

babalardan biri olacağımı sanıyorsun galiba? Ya da doğum

günlerinde pahalı armağanlar verecek, sonra da bir yıl boyunca ortadan

kaybolacak babalardan...Hayır, benim çocuğumla ilişkim senin

beklentilerinden çok daha yoğun olacak."

"Aklında ne var senin?"

"Şöyle diyebiliriz. Rose..." Gabriel masasına oturup, arkasına

yaslandı ve Rose'a baktı. Evet. Rose kilo almıştı. Yüzünde de sanki bir

pırıltı vardı. Sanki...Sanki bakışlarına yaşamın en önemli sırrını

keşfetmiş bir bilgenin olgunluğu yansımıştı.

"Benim çocuğum, gayri meşru doğamaz."

"Ne demek istiyorsun?"

"Ne söylemek istediğim son derece açık değil mi?"

"Yani?"

"Yani benimle evlenmek zorundasın."

Gabriel'in bulduğu çözümün sersemlettiği Rose, önce boş boş

bakındı sonra başını kararlılıkla salladı. "Böyle bir şey yapmaya hiç

de niyetim yok. Tanrı aşkına! Ortaçağda yaşamıyoruz. Artık çocuklar

ille de evlilik içinde doğmak zorunda değil. Günümüzde evlilik dışı

çocuklar bir utanç kaynağı falan gibi düşünülmüyor."

"Konuyu dağıtma."

"Dağıtmıyorum, aksine konu içinde kalıyorum."

Onunla evlenmek mi? Sadece çocuk, için olduğunu bile bile mi?

Bundan daha kötü bir evlilik gerekçesi olabilir miydi?

"Sırf hamileyim diye seninle evlcnemem. Bu hayatımda duyduğum

en kötü fikir."

E Ş S İ Z S E K R E T E R

1 0 3

Gabriel hiç kımıldamadan, ses çıkarmadan öylece Rose'a bakıyordu.

Bunun üzerine Rose kaldığı yerden devam etti.

"Senin kendini mecbur hissettiğin için benimle evlenmene izin

veremem."

"Sana seçme şansı bıraktığımı hatırlamıyorum."

"Senden seçme şansı istediğimi hatırlamıyorum. Ben...Ben hamile

kaldığı için dengesi bozulan, o zavallı kadınlardan değilim. Ben

başımın çaresine bakabilirim. Ben...Ben hiçbir şey yapama- sam,

Avustralya'ya gider, bebeğimi rahatlıkla..."

"Aklından bile geçirme!"

"Bana bağırmaya hakkın yok. Ben buray a bana hakaret edesin,

bağırasın diye değil, bir bebeğin olacağını bilmeye hakkın olacağını

düşündüğüm için geldim. Ancak anlaşılan..."

"Hiç kimse benim bebeğimi hak ettiği yaşamdan mahrum edip.

Avustralya çöllerine götüremez! Hiç kimse!"

"Avustralya çölleri mi? Sanırım sen ne dediğinin farkında bile

değilsin."

"Aksine Rose ne dediğimin son derece farkındayım."

Rose bugüne dek evlilikle ilgili düşüncelerini, beklentilerini hatırlamaya

çalıştı. Bunların içinde, bir erkeğe aşık olmak, onun bebeğini

doğurmak, sonra da umutsuzca aşkına karşılık görmeyi beklemek

yoktu. Sevdiği adam çocuklarının varlığına rağmen önünde sonunda

bıkıp, başka kadınları tercih etmeyecek miydi? Rose. Gabriel'in

sözleriyle düşüncelerinden sıyrıldı.

"Benimle evleneceksin, Rose. İstersen küçük bir tören, istersen

büyük bir kutlama...Sen bilirsin. Benim bildiğim tek şey, benimle

evlenmek zorunda olduğun. Bu konuda son derece kararlıyım."

ONUNCU BÖLÜM

»Vabriel cep telefonunu kapatırken, kafasındaki soru işaretleri

kaşlarını çatmasına neden oldu. Telefonda konuşurken, arka taraftan

bir erkek sesinin kulağına çalındığından neredeyse emindi. Bir an

yanılıp yanılmadığını düşündü. Belki de hayal gücü ona oyun oynuyordu.

Son günlerde sık sık başına geliyordu bu. Rose'un telefondaki,

Evlilik olmayacak diyen kararlı sesini duyduğundan beri.

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

1 0 4

Başlangıçta, sınırsız özgüveni sayesinde, Rose'un itirazlarını yok

edeceğinden emindi. Bunun için çok da uğraşmıştı doğrusu. Rose'un

bir ortaçağ derebeyi gibi davrandığı yolundaki suçlamalarını. sadece

sorumluluklarını yerine getirmeye çalıştığı, doğacak bebeğine aynı

çatı altında yaşayan, kararları birlikte alan bir anne ve babaya sahip

olmak gibi çok önemli bir avantajı sağlamayı hedeflediği şeklindeki

savunmalarla çürütmeye çalışmıştı.

"Beni hiçbir zaman en doğru şeyi yapmamakla suçlayamayacaksın,

demiş, daha sonra da ihtimal vermemesine rağmen, belki Rose

tam anlamıyla ikna olmamıştır diye, sözlerine devam etmişti.

"Oğlumun...Ya da kızımın kendisini güvende hissetmesi için...

Senin de kendini güvende hissetmen, işe gitme kaygısı yaşamadan,

hamileliğini sağlıklı yaşayabilmen için...Ayrıca biz...İyi

anlaşan bir çiftiz. Birbirimizden hoşlanıyoruz. Öyle değil mi?"

Rose öylece gözlerinin içine bakınca, daba da ileri gitmişti.

"İstersen bıınu bir iş anlaşması olarak görmeyi dene."

"Senin gördüğün gibi mi?"

Evet anlamında başını salladı Gabriel. Böyle düşünmek kendini

iyi hissetmesini sağlıyordu. Aslında evlilik düşüncesinin kendisini

böyle hissetmesine neden olacağını, rüyasında görse inanmazdı. Baba

olma duygusu ise. bugüne dek tattığı her duygudan daha güçlüydü.

İtalyan yanı baba olacağını öğrendiğinden beri. güçlü bir biçimde

kendini hissettiriyor. Erkek ya da kız, bebeği her ne olursa olsun,

heniiz yüzünü dahi görmeden onunla gurur duyuyordu.

Gabriel, bütün bu çabalar, ikna turları ve duygu yoğunluğu arasında

bocaladığı sırada Rose kararını bildirdiğinde şoke olmuştu.

Evlilik olmayacak.

Gabriel'in gerekirse kiliseye sürükleyerek götüreceği yolundaki

tehditlerini de suskunlukla karşılamıştı. Daha ileri gidip, evlilik

olmadığı takdirde babalıktan doğan haklarını kullanacağını, bu ıığurda

bütün servetini harcamaktan çekinmeyeceğini, önünde sonunda

çocuğunu alacağını ileri sürdüğünde ise, Rose arkasını dönmüş, üstüne

bu kadar gelip, sıkboğaz ettiği sürece değil evlenmek kendisinin ve

bebeğin yüzünü bile göremeyeceğini bildirmişti.

Sıkboğaz ermek!

Gabriel öfke içinde dişlerini sıktı. Ofise geldiği akşam onu para

avcısı bir fırsatçı diyerek suçladığını anımsadı. BazEn keşke diğer

E Ş S İ Z S E K R E T E R

1 0 5

kadınların binde biri kadar bile olsa servetinden etkilenseydi diye

düşünmeden edemiyordu.

Rose artık hamileliğinin altıncı ayının içindeydi ve hala ufukta

evlilik görünmüyordu.

Gabriel sonunda Rose'ıı evliliğe ikna etmenin en iyi yolu konusunda

annesine danışmaya karar verdi. Annesi Gabriel'i soru yağmuruna

tuttuktan sonra, nedense kendisine hiç kimsenin yardım

edemeyeceğini, insanlara istemediği şeyleri yaptıramayacağını söyleyerek,

onu yüzüstü bıraktı.

Gabriel, Rose'un isteği doğrultusunda oııu olabildiğince az ziyaret

ediyor, çalışmaması konusunda yaptığı telkinlere ise Rose öfkeleniyor

ve hamileliğin bir hastalık olmadığını tekrarlıyordu.

Neyse ki meslek kursuna gitmeyi ertelemişti. Gabriel, ona bunu kabul

ettirmenin bile büyiik bir başarı okluğunu düşünüyordu.

Bu arada Gabriel, her ne kadar ufukta evlilik umudu bulunmasa

da. sessizce kendilerine bir ev satın alma planı üzerinde çalışmaktaydı.

Olabilecek en güzel evleri geziyor, resimlerini çekiyor, bazen

kendisini hayaller kurarken buluyordu. Onlarca seçenek sunup, evin

seçimini Rose'a bırakacaktı. Bir ömür boyu yaşayacağı ve içinde

çocuğunu büyüteceği yuvaya bir görüşte vurulmasını istiyordu.

Peki bunca çabaya karşın ne elde etmişti?

Telefonda konuşurken arka planda bir erkek sesi işitmişti. Üstelik

Rose konuşurken sanki biraz nefes nefese gibiydi. Akşamın dokuz

buçuğuydu. Niçin nefes nefese kalmıştı ki? Gabriel, şoförüyle

kendisini ayıran cam bölmeyi tıklatarak, geri dönmesini emretti. Son

derece deneyimli ve soğukkanlı biri olan Harry, havaalanı yolunu terk

edip en yakın kavşaktan geriye döndü. Gabriel kendi kendine onu

kontrol etmek için dönmediğini tekrarlayıp duruyordu. Elbette evde

bir erkek falan yoktu. Rose altı aylık hamileydi. Ayrıca aylardır onu

daha yakından tanımış ve aldatan bir doğası olmadığı sonucuna

varmıştı. Öyleyse bütün bunlar ne anlama geliyordu? Nefes nefese

konuştuğuna göre. bir terslik olup olmadığına gidip bakması

gerekiyordu. Hemen sekreterini arayıp birkaç gün içindeki tüm

randevularını iptal etmesini istedi. Biraz sonra kararını vermişti. Ne

olursa olsun, Rose'ıı bu gece kendisiyle gelmeye ikna etmedikçe o

evden ayrılmayacaktı. Pekala, belki son derece makul davranmasına

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

1 0 6

rağmen, çocuğunun annesini henüz evliliğe ikna edememişti ama

birlikte yaşamaya ikna edebilirdi.

Yol otuz beş işkence dolu dakika sürdü. Jaguar, Rose'un evinin

önünde, kaldırıma yanaştığında, GabriePin gözleri hiç de görmek

istemediği sahneye şahit oldu. Artık arka plandaki erkek sesinin, hayal

gücünün bir ürünü olmadığını anlamıştı. Rose'un gizemli konuğunun

kim olduğunu anlamıştı. Eski sevgiliden başka kim olabilirdi ki?

Neydi adı? Joe?

Gabriel, Joe paltosunu giyip, arabanın yanından geçerek uzaklaşırken.

ellerini yumruk yapıp birkaç dakika arabada oturdu. Rose'un

yaşamını kontrol etmeye hakkı olmadığını tekrarlayıp duruyordu.

Ama bugüne dek varlığından bile haberdar olmadığı kıskançlık

duygusu tüm benliğini kasıp kavuruyordu. Kapıyı açarken sesini

olabildiğince doğal tutarak, Harry'ye kendisini beklememesi talimatını

verdi.

"Kemlim döneceğim, Harry. İyi geceler."

Rose kapı çalınmaya başladığında, sokak kapısından yeni ayrılmış,

birkaç basamağı ancak çıkabilmişti. İlk aklına gelen. Joe'nun

çıkarken bir şey unutup, almak için geri döndüğüydü

Kapıyı açtığında karşısında Gabriel'i görmeye hazırlıklı değildi.

Ancak aniden karşısına çıkması, bunun güzel bir sürpriz olmadığı

anlamına geliniyordu. Çünkü şu an onun Havaalanfnda. uçağını

bekliyor olması gerekiyordu. Mutlulukla gülümsedi ancak beklediği

karşılığı alamadı. Gabriel tek kelime söylemeden salona yürüdü ve

ardından kendisinin peşi sıra içeriye giren Rose'a dönüp baktı.

Rose, Gabriel'in yüzündeki ifadenin şaşkmlığıyla. duraklayarak

sordu. "Burada...Ne arıyorsun? Hong Kong'a gideceğini..."

"Programımda değişiklik oldu. diyelim."

"Değişiklik mi oldu?"

Gabriel, o adamın evinde ne aradığı, onunla arasında ne tür bir

ilişki olduğu gibi bir sürii soruyu sormamak için kendisim güçlükle

tutuyordu. Ancak her şeyi berbat etmemek için kendisine hakim olmak

zorundaydı. Son birkaç aydır karakterinde bugüne dek varlığından hiç

haberdar olmadığı sabırlı yanını keşfetmişti ve şu an bu yanını

kullanmanın tam sırasıydı. Rose'un hamileliği düşünülecek olursa,

tartışmak hiç de iyi bir fikir değildi ve zaten deneyimleri de

Gabriel'eona karşı nadiren kazandığını göstermişti.

E Ş S İ Z S E K R E T E R

1 0 7

Programında değişiklik olmuş, Gabriel de hemen onun evine

koşmuştu demek. Rose fazla abartmak istemiyordu ama basbayağı

ümitlenmişti işte. Hayatı boyunca hiçbir kadının peşinden koşmamış

olan Gabriel, şimdi kendisinin peşinden koşuyordu. Yapabileceği

dünya kadar iş, gideceği bir yer varken buraya gelmişti. Hem de

doğruca... Havaalanından... Birden bunun nedenini hatırlayınca keyfi

kaçar gibi oldu. Bebek. Bebek olmasaydı, Gabriel'in yaşamının bir

parçası olması mümkün müydü? Adadan döner dönmez Rose'un

gittiğini anladığında, onu aramaya veya bulmaya çalışma zahmetine

bile katlanmamıştı. Ya evlenme teklifi? Onun da nedeni bebekti.

Yalnızca bebek. Rose onun sorumluluklarını kabul eden tipik İtalyan

yanına minnettardı elbette ama. Gabriel ne aylar önce ne de şimdi hiç

evlenmemenin, aşksız bir evlilikten daha iyi olduğu fikrini kabul

etmeye yanaşmıyordu. En acısı da Rose'a aşık olmamasıydı.

Çocuğunun annesini korumaya, her şeyiyle ilgilenmeye son derece

istekliydi ama bir kez olsun aşktan söz etmemişti.

Rose, Gabriel ile evlenmenin avantajlarını görebiliyordu. Kesinlikle

cömert bir koca ve muhteşem bir baba olurdu ama...Sevmediği

bir kadına bağlı, sadık bir kocayı oynarken zaman içinde sıkılacağı,

gözlerinin etrafını tarayacağı, başka birini tercih edeceği açıklı.

Rose hiçbir evlilikte sadakat garantisi olmadığını biliyordu ama

en azından insanlar bu beklentiyle evleniyorlardı ve hiç olmazsa o

zamana dek sihirli bir yaşam sürüyorlardı.

"Niçin programın değişti?"

"Artık bu işi yoluna koymamız gerekiyor."

Gabriel bir süre konuşmadan beklemiş, Rose'un kendisinden az

önce evden çıkan adamdan söz etmesini ummuştu ama o bahsetmeyince

aniden söze girmişti. Anlaşılan Rose. Gabriel'in kendisinden az

önce evden ayrılan konuğundan habersiz olduğunu sanıyordu. Gabriel

öfke ve kıskançlıktan adeta hastalanmıştı. Yine de onurunu ayaklar

altına serecek hiçbir soruyu sormamaya kararlıydı.

"Yoluna koymak mı? Neler oluyor. Gabriel? Sorun nedir? İşle mi

ilgili?"

"Hayır, hayır. İşler bundan daha iyi olamazdı. Eğer aksi görünüşümü

kastediyorsan, kendime sinirleniyorum. Bu işin bu kadar

uzamasına izin verdiğim için. Artık ayrı yaşamamız olanaksız. Üç ay

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

1 0 8

sonra çocuğumuzu dünyaya getireceksin ve benim ara sıra ziyarete

gelen bir konuk olarak kalmaya niyetim yok."

Bir başka adamın varlığına izin vermeye de niyetim yok!

"Fakat. Gabriel, bunları daha önce konuşmuştuk!"

"Ve tıpkı bir sersem gibi senin özgürlüğünü koruma yolundaki

çılgınca arzularını hoşgörüyle karşılamıştım."

"Bunun özgürlüğümü korumakla ilgisi yoktu. Evde bir bebekle

özgürlüğümü korumak için ne diye çıldıracaktım ki?"

Ciabriel duymamazlıklan geldi. Makul düşünemiyordu. Rose'a ne

tür bir oyun oynadığım, yabancı erkekleri evine ne diye davet ettiğini

sormak istiyor ve böylesine zayıf hissettiği içiıı kendisinden nefret

ediyordu. "Güzel, o zaman uzlaştık demektir. Ve zaten kabul edip

etmemen gerçekten umurumda değil. Rose. Sen kabul edene dek

gitmeye niyetim yok."

"Bu değişikliğin sebebini sorabilir miyim?"

"Beynim aydınlandı. Benimle evlenmek istemiyorsun. Kabul.

Üstelik haklısın da. Seni zorla kiliseye götüremem. Ama çocuğumuzun

güvenliğini, mutluluğunu, geleceğini nasıl tehlikeye atabildiğini

anlamam mümkün değil."

"Ne demek..."

"Benim hoşgörümün de bir sınırı var. Evlenmek istemeyebilirsin

ama benimle birlikte yaşamak zorundasın."

"Metresin olmamı mı istiyorsun?"

"Nasıl istiyorsan, öyle isimlendir."

"Seni anlayamıyorum. Bu saatte buraya koşa koşa gelip tartışmanı

gerektirecek kadar acil bir konu değil ki bu. Bunları her zaman

konuşabiliriz. Ben...Gerçekten çok yorgunum."

"Eminim öylesindir."

Gabriel'in ses tonundaki bir şey Rose'u rahatsız etti.

"Ne demek istiyorsun?"

"Ne demek istediğimi sanıyorsun?"

"Hiçbir fikrim yok. Söyleyecek misin yoksa benim tahmin etmemi

mi bekleyeceksin?"

"Kimdi o?" Gabriel sorarak kendisini asla küçük düşürmek istememesine

rağmen, diline hakim olamamıştı.

"Kim kimdi? Sen neden bahsediyorsun?"

"Benimle oyun oynama. Rose! Dünkü çocuk değilim."

E Ş S İ Z S E K R E T E R

1 0 9

Tanrı aşkına! Neden bahsettiğim gayet açık değil mi? Yoksa hen

ortalarda yokken sayısız erkeği mi ağırlıyorsun?

"Neden söz ettiğin konusunda en ufak bir fikrim yok!"

"Kaldırıma yanaştığımda evden ayrılan bir adam gördüm. Ne diye

alelacele buraya geldiğimi sanıyorsun? Programımın değiştiğini

söylediğimde 11e kastettiğimi sanıyorsun? Seninle telefonda konuşurken,

onun sesini duydum. Hayal kurduğumu düşünmüştüm.

Buraya geldim ama kendi gözlerimle gördüm. Bir de hiçbir şey

olmamış gibi davranıyorsun. Pekala, böyle devam edemez, Rose! Artık

benimle birlikte yaşayacaksın ve son sözüm bu!"

"Beni kıskanıyor musun, Gabriel?" Rose içinden taşan heyecanı

bastıramadı. Eğer kıskanıyorsa, GabriePin hisleri düşündüğünden

daha güçlü demekti.

"Sence ne hissetmiş olabilirim? Kapına geliyorum. Gecenin karanlığında

evinden çıkan bir adamla karşılaşıyorum. Ne hissetmeliydim?

Onun kim olduğunu söylemiyorsun. Ama gerek yok, tahmin

edebilirim. Neydi adı? Joe? Joe idi, öyle değil mi?" Gabriel konuşurken.

Rose'un yüzüne bakmaya cesaret edememiş, arkasını dönmüştü.

"İkinizin görüştüğünüzü bilmiyordum."

"Görüşmüyorduk."

"Görüşmüyor muydunuz? Peki benim gördüğüm adam bir göz

yanılsaması mıydı?"

"Joe bana birkaç kez uğradı."

"Ya, demek öyle?"

"Şey, evet..." Rose bundan hiç söz etmediği için suçluluk duyduysa

da, söylemesi durumunda hoş karşılanmayacağını biliyordu.

"Niçin böylesine tepkili olduğunu anlayamıyorum. Yani demek

istediğim, kıskanmanı gerektirecek bir durum yok."

Rose son sözcükleri söylerken gülümsemesine engel olamamıştı.

Çünkü beyninin içinde bir yerde bir ses. sürekli olarak GabriePin

kıskandığını inkar etmediğini tekrar edip duruyordu.

"Gabriel!" dedi yıııe gülümseyerek. "Halime bir baksana!"

"Bakıyorum ve çok seksi bir kadın görüyorum."

GabriePin dişlerinin arasından söylediği, aslında pek de iltifatı

çağrıştırmayan sözler Rose'un içinin erimesine yol açtı. Ayağa kalkıp.

masanın üzerinden çantasını aldı. İçinden beyaz bir kart çıkarıp, bir

şey söylemeden Gabriel'e uzattı. Gabriel'in kartı yeterince inceleyip.

E Ş S İ Z S E K K l * T E R

1 1 0

okuduğundan emin olduktan sonra, "Bizi nişan partisine davet etti.

Birkaç hafta önce telefon etmiş, hamileliğimin nasıl gittiğini

sormuştu. O zaman biriyle tanıştığını ve ciddi düşünceleri olduğundan

söz etmişti. Onun adma çok sevinmiştim."

Gabriel elindeki davetiyeye tekrar göz attı. Aşırı tepki göstermiş

olduğunun farkındaydı. Farkında olmadığı şey, neden böylesine

kontrolsüz davrandığı, evlilik teklifini kabul ettirmek için neden o

denli çaba sarf ettiği, kabul etmeyeceğini anlayınca niçin birlikte

yaşamaya razı etmeye çalıştığıydı. Elinde tuttuğu karta bakan gözleri

bulanıklaşmıştı. Başını kaldırıp Rose'un mutlulukla aydınlanmış

yüzüne baktı ve elindeki davetiyeyi fırlattı ve iki eliyle Rose'un

yüzünü kavradı.

"Görüyorsun işte! Senden ayrı kalmak beni deliye çeviriyor.

Çılgınca şeyler kuruyorum. Benimle birlikte oturman gerekiyor."

"Ne demek istiyorsun?"

Rose nefesini tutup gözlerini kapattı. Gabriel'in söyleyeceklerinin

yaşamını tümüyle değiştireceğini hissediyordu.

"Demek istediğim, sen burada kendi başına yaşadığın sürece

benim mantıklı düşünmem mümkün değil. Uzun süredir böyle düşünüyordum

ama hep inkar ettim. Artık biliyorum, .loe'nun buradan

çıktığını gördüğümde neler hissettiğimi anlatamam. Sadece şunu

söyleyebilirim. Çılgına döndüm. Sen beni çıldırtıyorsun."

Gabriel elini Rose'un karnının üzerine koydu. "Senden başka

hiçbir şeye odaklanamıyorum. Sürekli senin için kaygılanıyorum.

Seninle bebek yüzünden evlenmek istediğime kendimi inandırmıştım.

Zamanla her şey değişti. Zaten açığa çıkmayı bekleyen şeyler."

"Ne hissediyorsun, Gabriel?"

"Sana ihtiyacım var...Seni seviyorum..."

Rose. Gabriel'in yüzüne gülümseyerek baktı. "Benimle evlenecek

misin? Çünkü ben de seni seviyorum ve ne kadar uzun zamandır bu

anı beklediğimi tahmin edemezsin." Gabriel, hayatının kadınım

kollarının arasına aldı. Dudaklarına uzun bir öpücük kondurup,

gözlerinin içine sevgiyle baktı.

"Sevgilim, sonsuza dek seninim."

SON