Tüm kötü aliskanliklarima tahammül eden

Carol Meader için

Tesekkürler

Olan tüm kötü seylere ragmen, sevgileri ve destekleri için asagidaki insanlara tesekkür etmek isterim.

Ina Gebert

Geoff Pleat

Mike Keefe

Michael Vern Smith

Suzie Vitello

Tom Spanbauer

Gerald Howard

Edward Hibbert

Gordon Growden

Dennis Stovall

Linni Stovall

Ken Foster

Monica Drake

Fred Palahniuk

DÖVÜS KULUBÜ

1

TYLER bana garson olarak bir is buluyor, sonra Tyler agzima bir silah sokuyor ve ebedi hayata ilk adim olarak ölmen gerekiyor diyor. Aslinda uzun bir süredir Tyler ve ben birbirimizin en iyi dostuyduk. Insanlar hep sorar, Tyler Durden hakkinda bir seyler biliyor muydum?

Silahin namlusu bogazimin sonuna kadar dayanmis, “Gerçekten ölmeyecegiz” diyor Tyler.

Dilimle silahin namlusuna açtigimiz susturucu deliklerini hissedebiliyorum. Bir silahin çikardigi sesin en önemli bölümünü genlesen gazlar olusturur, ve de kursunun çikardigi ince sonik bir patlama duyulur, çünkü kursun çok hizli gitmektedir. Susturucu yapmak için, silahin namlusuna sadece delik açmaniz gerekir, bir sürü delik. Bu delikler gazin kaçmasina ve kursunun hizinin, ses hizinin altina düsmesine sebep olur.

Delikleri yanlis açarsaniz, silah elinizi uçuracaktir.

“Bu aslinda ölüm degil.” diyor Tyler. “Efsane olacagiz. Yaslanmayacagiz.”

Namluyu dilimle yanagima dogru alip, Tyler sen vampirlerden bahsediyorsun diyorum.

Üstünde durdugumuz bina on dakika içinde burada olmayacak. Buharla dezenfekte edilmis nitrik asidin yüzde doksan sekiz konsantresini alirsin, ve bu aside üç kat fazla sülfürik asit eklersin. Bunu buz teknesinde yapmalisin. Göz damlasi ile damla damla gliserin eklersin. Nitrogliserinin olur.

Bunu biliyorum çünkü Tyler bunu biliyor.

Nitrogliserini talasla karistirirsin ve çok güzel bir plastik patlayiciya sahip olursun. Bir çok kisi nitrogliserini pamukla karistirip, sülfat olarak Epsom tuzu ekler. Bu da ise yarar tabi. Bazilari nitro ile parafin kullanir. Parafin hiçbir zaman benim isime yaramadi.

Böylece Tyler ve agzimda bir silahla ben Parker-Morris Binasinin tepesindeyiz ve camlarin kirildigini duyuyoruz. Kenardan bir bak. Bu yükseklikte olmamiza ragmen, bulutlu bir gün. Bu dünyanin en yüksek binasi ve bu yükseklikte rüzgar her zaman soguktur. Burasi çok sessiz, uzaya gönderilen deney maymunlarindan biriymissin hissi veriyor. Yapmak için egitilmis oldugun küçük görevi yapiyorsun.

Bir kolu çek.

Bir butona bas.

Ne yaptiginin farkinda bile olmazsin, ve sonra zaten ölürsün.

Yüz doksan bir kat yukarida, çatinin ucundan bakinca, asagidaki cadde, durup yukari bakan insanlardan olusmus tüylü bir hali ile benek benek olmus gibi görünüyor. Kirilan cam tam altimizdaki pencerelerden birine ait. Binanin kenarindan bir cam patliyor ve pesi sira siyah bir buzdolabi kadar büyük alti çekmeceli bir dosya dolabi firliyor, tam altimizda binanin sarp yüzünden alti çekmeceli bir dosya dolabi asagiya düsmeye basliyor, yavasça dönerek düsüyor, düstükçe küçülüyor, ve sikis tepis kalabaligin ortasina düsüp kayboluyor.

Altimizdaki yüz doksan bir kattan birinde Kargasa Projesinin Yikim Ekibindeki uzay maymunlari, tarihin her bir kirintisini parçalayarak, yabanilesiyorlar.

Insanin her zaman sevdigini öldürmesi ile ilgili o eski deyis, aslinda iki sekilde de geçerlidir.

Agzinda bir silah varken ve silahin namlusu dislerinin arasindayken, sadece sesli harflerle konusabilirsin.

Son on dakikamizdayiz.

Binanin bir cami daha patliyor ve camlar parlayan güvercin sürüsü gibi etrafa püskürüyor, ve sonra Yikim Ekibi tarafindan itilen koyu ahsap bir masa binanin kenarindan milim milim çikiyor ve kalabaligin içinde kaybolan büyülü bir uçan cisim oluyor.

Parker-Morris Binasi dokuz dakika sonra burada olmayacak. Yeteri kadar yanici jelatini herhangi bir seyin temel kolonlarina sararsan, dünyadaki her binayi devirebilirsin. Kum torbalariyla kuvvetlice bastirip sikistirmalisin ki, patlama kolonun karsisindaki garaja degil, dogrudan kolona yönelsin.

Bu nasil yapilir mavralari hiçbir tarih kitabinda yoktur.

Napalm yapmanin üç yolu: Bir, esit miktarda benzin ve konsantre portakal suyunu karistirabilirsiniz. Iki, esit miktarda benzin ve diyet kola karistirabilirsiniz. Üç, karisim koyulasana dek parçalanmis kedi yavrularini benzinde çözersiniz.

Nasil sinir gazi yapildigini sorun bana. Bütün su çilgin araba bombalarini.

Dokuz dakika.

Parker-Morris Binasi devrilecek, bütün yüz doksan dokuz kat, ormandaki agacin düsüsü gibi yavasça düsecek. Kereste. Herseyi devirebilirsiniz. Üstünde durdugumuz binanin, gökyüzündeki bir nokta olacagini düsünmek çok garip.

Tyler ve ben çatinin ucunda, agzimda bir silah ve ben silahin ne kadar temiz olabilecegini düsünüyorum.

Baska bir dosya dolabinin binanin kenarindan kayisini, çekmecelerin bosluga açilisini ve beyaz kagitlarin havayla yukari çekilisini ve rüzgarla savrulusunu izlerken, Tyler’in tüm cinayet-intihar olayini tamamen unutuyoruz.

Sekiz dakika.

Daha sonra kirilmis olan pencereden duman çikmaya basliyor. Yikim Ekibi belki sekiz dakika içinde ilk patlayici maddeyi harekete geçirecekler. Ilk patlayici, temeldeki patlayiciyi havaya uçuracak, temeldeki kolonlar devrilecek ve Parker-Morris Binasinin seriler halindeki fotograflari tarih kitaplarina geçecek.

Bes-resimli zaman-eskisi seriler. Burada, bina ayakta. Ikinci resimde bina seksen derecelik bir açida olacak. Sonra yetmis üç derece. Dördüncü resimdeki kirk bes derecelik açida bulunan binanin iskeleti çökmeye basliyor ve kule iskeletin hafif bir kemer olusturmasina sebep oluyor. Son karede kule, yüz doksan dokuz katin tamami, Tyler’in asil hedefi olan ulusal müzenin üstüne çöküyor.

“Bu bizim dünyamiz artik, bizim” diyor Tyler, “ ve tüm bu eski insanlar öldü.”

Bunun nasil sonuçlanacagini bilseydim, su anda ölü ve Cennette oldugum için mutluluktan daha fazlasini hissederdim.

Yedi dakika.

Tyler’in silahi agzimda, Parker-Morris Binasinin tepesindeyiz. Siralar, dosya dolaplari ve bilgisayarlar binanin etrafindaki insan kalabaliginin üstüne meteor gibi yagarken ve kirik camlardan duman tüterken ve üç blok asagidaki Yikim Ekibi saate bakarken, bunlarin hepsini biliyorum: silahlar, anarsi, patlama, hepsi Marla Singer’la ilgili.

Alti dakika.

Burada üçlü bir durum söz konusu. Ben Tyler’i istiyorum. Tyler, Marla’yi istiyor. Marla beni istiyor.

Ben Marla’yi istemiyorum ve artik Tyler da beni etrafinda istemiyor. Sefkat gösterme anlamindaki askla ilgili degil bu. Bu, mülkiyetteki mal ile ilgili.

Marla olmadan, Tyler’in hiçbirseyi olmazdi.

Bes dakika.

Belki efsane olurduk, belki de olmazdik. Hayir diyorum, ama bekleyin.

Eger birileri Incil’i yazmamis olsaydi, Isa nerede olurdu?

Dört dakika.

Silahin namlusunu yanagima itiyorum ve diyorum ki, efsane mi olmak istiyorsun Tyler, seni bir efsane yapacagim. Bastan beri buradaydim.

Herseyi hatirliyorum.

Üç dakika.

2

Beni içeride tutabilmek için Bob’un büyük kollari etrafimda kapanirdi ve Bob’un Tanri’ninkinin büyük oldugunu düsündügümüz boyutta iri olan yeni terlemeye baslamis gögüsleri arasinda karanlikta sikisirdim. Kilisenin erkek dolu olan zemininde gezinirken, her gece karsilasirdik: bu Art, bu Paul, bu Bob; Bob’un genis omuzlari bana ufku hatirlatirdi. Bob’un gür sari saçlari, saç kreminin kendini sekillendirci krema sanmasi gibiydi, çok gür ve sari ve kismen dik.

Kollari boynuma dolanmisken, Bob avcunun ayasi ile kafami, fiçi gibi gögsünden yeni filizlenmis memelerinin üstüne bastirirdi.

“Her sey iyi olacak” derdi Bob. “Agla simdi.”

Bob’un yanan gida ve oksijeni içinde, dizlerimden kafama kadar, kimyasal reaksiyonlar hissederdim.

“Belki yeteri kadar erken teshis etmislerdir,” derdi Bob. “Belki de sadece seminomadir. Seminoma ile neredeyse yüzde yüz kurtulma sansin var.”

Bob’un omuzlari kendilerini uzun uzun çekiyor, sonra düsüyor, düsüyor siddetli hiçkiriklarla düsüyordu.

Yukari çekiyordu. Düsüyor, düsüyor, düsüyordu.

Iki yildir buraya her hafta gelirim ve her hafta Bob bana sarilir ve ben aglarim.

“Sen agla” der Bob ve içini çeker ve hiçkirir, hiçkirir, hiçkirir. “Devam et ve agla.”

Büyük islak suratini kafamin üstüne yerlestirir ve ben onun vücudunda kaybolurum. Iste ben bu sirada aglarim. Bogucu karanlikta, birinin içine kapanmisken ve becerebilecegin her seyin sonunda bir çöpe dönüsecegini görürken aglamak kolaydir.

Ömrün boyunca gurur duydugun hersey çöpe atilacak.

Ve ben içeride kayboluyorum.

Ve bu neredeyse bir haftadir uyumaya en yakin oldugum andi.

Iste Marla Singer’la böyle tanistim.

Bob agliyordu çünkü alti ay önce testisleri alinmisti. Sonra hormon destek terapisi uygulanmisti. Bob’un gögüsleri vardi, çünkü testosteron orani çok yüksekti. Testosteron seviyesi yükseltildiginde, vücut denge kurmak için östrojeni yükseltir.

Ben bu anlarda aglarim, çünkü hayatin bir hiçtir, hatta hiçlikten öte, bir kayitsizliktir.

Östrojen yükselirse, kari gibi memelerin olur.

Sevdigin herkesin seni reddedecegini veya ölecegini fark ettiginde aglamak kolaydir. Yeterince uzun olan bir zaman diliminde, insanlarin kurtulma sansi sifira düsecektir.

Bob beni seviyor, çünkü benim de testislerimin alindigini düsünüyor.

Trinity Piskoposlugunun bodrumundaki magaza türü ekoseli kanepelerde, etrafimizda yaklasik yirmi adam ve bir kadin var, hepsi çiftli olarak birbirine sarilmis ve çogu agliyor. Bazi çiftler öne dogru egilmis, kulak kulaga kafalari birbirine yaslanmis, güresçilerin durusu gibi birbirlerine kilitlenmisler. Tek kadinla eslesen adam dirseklerini kadinin omuzlarina yerlestiriyor, kadinin omuzlari adamin elleri arasinda ve adamin yüzü kadinin ensesine agliyor. Kadinin yüzü diger tarafa dönüyor ve eliyle bir sigara çikariyor.

Koca Bob’un koltuk altindan gözetliyorum.

“Tüm hayatim boyunca” diyor Bob, “neyi neden yaptigimi hiç bilemedim.”

Buradaki Arta Kalan Erkekler Toplulugu, testis kanseri destek grubundaki tek kadin bir yabancinin yükü

altinda sigara içiyor ve gözleri gözlerimi yakaliyor.

Sahtekar.

Sahtekar.

Sahtekar.

Kisa, mat siyah saçli, Japon çizgi filmlerindeki gibi kocaman gözlü, kaymagi alinmis süt gibi teni olan, koyu güllerle bezenmis duvar kagidi desenindeki elbisesinin içinde tereyagi gibi soluk duran bu kadin, Cuma aksami katildigim tüberküloz destek grubumda da vardi. Çarsamba aksami melanoma yuvarlak masa toplantisinda da. Pazartesi aksami Sebatla Inananlar lösemi grubundaydi. Saçinin arkasindaki bir bölümden beyaz parlak kafa derisi görünüyor.

Bu tür destek gruplarini aradiginizda, hepsinin muglak ve iyimser isimleri vardir. Persembe aksami gittigim kan parazitleri grubumun adi Özgür ve Temiz.

Beyin parazitleri için gittigim grubun adi Yukarida ve Geride.

Ve Pazar ögleden sonra Trinity Piskoposlugunun bodrumunda Arta Kalan Erkekler Toplulugu grubumda yine bu kadin burada.

Daha kötüsü ise, o bakarken aglayamamam.

Umutsuz Koca Bob tarafindan sarmalanisim ve onunla aglayisim en sevdigim bölüm olmali. Hepimiz, her zaman çok çalisiyoruz. Burasi gerçekten rahatlayip, teslim oldugum tek yer.

Bu benim seyahatim.

Iki yil önce uykusuzluk hastaligim ile ilgili doktoruma gittikten sonra ilk destek grubuma katildim.

Üç hafta olmustu ve hala uyuyamamistim. Üç haftalik uykusuzluktan sonra, hersey beden disi bir tecrübeye dönüsür. Doktorum “Uykusuzluk daha büyük bir seyin belirtisidir. Aslinda neyin yanlis oldugunu bul. Vücudunu dinle.” dedi.

Ben sadece uyumak istiyordum. 200 miligramlik küçük mavi Amytal Sodyum kapsüllerden istiyordum.

Kirmizi ve mavi Tuinal kursun kapsüller, ruj kirmizisi Seconal’ler istiyordum.

Doktorum kediotu kökü çignememi ve biraz daha fazla egzersiz yapmami söylemisti. Nihayetinde uykuya dalacaktim.

Yüzüm, çürük, bayat bir meyve gibi öylesine çökmüstü ki, öldügümü sanirdiniz.

Doktorum, gerçek aci görmek istersem, Sali geceleri Ilk Rabbaniler’e ugramami söylemisti. Beyin parazitlerini görmemi. Dejenere kemik hastaliklarini görmemi. Organik beyin bozukluklari. Geçip giden kanser hastalarini görmemi.

Ben de gittim.

Ilk gittigim grupta tanisma fasli oldu: bu Alice, bu Brenda, bu Dover. Herkes kafasina dayanmis olan görünmeyen silaha ragmen gülümsüyordu.

Destek gruplarinda asla gerçek ismimi vermem.

Chloe isimli küçük bir kadin iskeleti; pantalonunun kiçi üzgün ve bombos sarkiyor ve Chloe bana beyin parazitleri ile ilgili en kötü seyin, kimsenin onunla cinsel iliskiye girmemesi oldugunu söylüyordu. Ölüme, sigorta poliçesinin kendisine yetmis bes bin papel ödemis olmasi kadar yakin olan Chloe’nin tek istedigi, son bir kez yataga yatirilmakti. Iliski degil, seks.

Bir insan buna ne diyebilir? Demek istedigim ne diyebilirsin ki?

Tüm bu ölüm Chloe’nin birazcik yorgun olmasiyla basladi ve artik tedavi edilmekten sikilmisti.

Pornografik fimler, evinde pornografik filmler vardi.

Chloe’nin anlattigina göre, Fransiz Ihtilali’nde hapiste olan kadinlar, düsesler, baronesler, markizler, her neyse, yukari tirmanan herhangi bir erkegi becerirlermis. Chloe enseme dogru nefes vermisti. Yukari tirmanmak. Para vermek, bilebilir miydim? Becermek, vaktin önüne geçmisti.

Fransizlar buna La petite mort derdi.

Eger ilgimi çekerse, Chloe’nin pornografik filmleri vardi. Nisasta nitrat. Yaglar.

Normal zamanda ereksiyon olurdum. Fakat bizim Chloe, sari renkli parlaticiya batirilmis bir iskeletti.

Chloe oldugu gibi görünüyordu, ben ise bir hiçtim. Hiçbirsey bile degildim. Tüylü halida bir çember etrafinda otururken, Chloe’nin omzu benimkini dürtüyordu. Gözlerimizi kapatiyorduk. Rehberli meditasyonda bizi yönlendirme sirasi Chole’nindi ve bizi konusarak huzur bahçelerine götürüyordu. Chloe konusarak bizi tepedeki yedi kapili saraya yönlendiriyordu. sarayin içindeydi yedi kapi; yesil kapi, sari kapi, turuncu kapi ve Chloe her bir kapiyi açarak, mavi kapi, kirmizi kapi, beyaz kapi, orada ne oldugunu buluyordu.

Gözlerimiz kapali, acimizin, ayaklarimizin etrafinda yüzen ve dizlerimize, belimize, gögsümüze yükselen, iyilestirici bir beyaz isik topu oldugunu hayal ediyorduk. Çakralarimiz açiliyordu. Kalp çakrasi. Bas çakrasi. Chloe bizi güç hayvanimizla karsilastigimiz magaralara götürüyordu. Benimki bir penguendi.

Magaranin zemini buzla kapliydi ve penguen kaymami söylüyordu. Hiç çaba sarfetmeden tünellerden ve galerilerden kayiyorduk.

Sonra sarilma vakti geldi.

Gözlerini aç.

Chloe bunun telepatik fiziksel temas oldugunu söylüyordu. Hepimiz birer partner seçmeliydik. Chloe kendini boynuma atiyordu ve agliyordu. Evinde askisiz iç çamasirlari vardi ve agliyordu. Chloe’nin masaj yaglari ve kelepçeleri vardi ve diger elinin saatimin etrafinda onbir kez dönüsünü izlerken agliyordu.

Iki yil önceki ilk destek grubumda aglayamamistim. Ikinci veya üçüncü destek grubumda da aglayamamistim. Kan parazitlerinde veya bagirsak kanserlerinde veya organik beyin demanslarinda da aglayamamistim.

Bu, insomniada da böyledir. Hersey çok uzaktadir, kopyanin, kopyasinin kopyasi. Herseyin uykusuzluk mesafesinde, hiçbirseye dokunamazsin ve hiçbirsey sana dokunamaz.

Sonra Bob geldi. Testis kanserine ilk gittigimde, Bob büyük geyik, büyük peynirli ekmek, tepemde hareket etti ve aglamaya basladi. Sarilma vakti gelince büyük geyik odanin hemen karsisinda dikildi, kollari yanlarinda, omuzlari yuvarlanmis. Büyük geyik çenesi gögsünde, gözleri simdiden yaslarla kapli, ve küçülmüs. Bodrum katinda kendini bana birakmak için Bob, ayaklarini sürüyerek, dizlerini birlestirip görünmeyen adimlarla bana dogru kaydi.

Ve üstüme dogru çakildi.

Bob’un büyük kollari bana dolandi.

Koca Bob eskiden bir vücutçuymus. Tüm o dianabollü salata günlerinden sonra, yaris ati dopingi Wistrol kullanmisti. Kendi vücut gelistirme salonu, Koca Bob’un bir vücut gelistirme salonu vardi. Üç kere evlenmisti. Ürün tasdiki yapmisti, yoksa onu hiç televizyonda görmemis miydim? Gögsünü genisletmekle ilgili nasil program yapacagin, pratik olarak onun bulusuydu.

Bu tarz dürüstlüge sahip yabancilar, bende plastik duygular uyandirirlar, ne demek istedigimi anlatabiliyor muyum?

Bob bilmiyordu. Belki huevolarindan[1] bir tanesi soyundan gelmisti ve o bunun bir risk faktörü

oldugunu biliyordu. Bob bana ameliyat sonrasi hormon terapisinden bahsetti.

Çok fazla testosterone alan bir sürü vücut gelistirmeci, kari memesi denen seye sahip olurdu.

Bob’a huevolar demekle neyi kastettigini sordum.

Huevolar, dedi Bob. Yumurtaliklar. Findiklar. Cevherler. Testisler. Toplar. Meksika’da, ki dopingini buradan satin alirsin, onlara “yumurta” denir.

Bosanma, bosanma, bosanma dedi Bob ve bana kendisinin bir yarismada çekilmis kocaman ve ilk bakista çiplakmis gibi görünen resmini gösterdi. Aptalca bir yasam, diye ekledi, ama kaslarini sisirip, tüylerini tiras ettikten sonra sahneye çikinca, vucüt yagin neredeyse yüzde iki oraninda parçalanmistir ve idrar getiren ilaçlar seni dondurmustur ve dokunuldugunda beton gibi sertsindir, isiklardan kör, ses sisteminin arka planindaki kosusturmacasindan sagir oldugun sirada hakem bagirir “sag dörtlünü uzat, kas ve bekle.”

“Sol kolunu uzat, bisepsini kas ve bekle.”

Bu Bob için gerçek hayattan daha iyiydi.

Kansere dogru hizli bir gidis. Daha sonra iflas etmisti Bob. Iki tane kocaman çocugu vardi ve Bob’un telefonlarina cevap vermiyorlardi.

Doktoruna göre kari memelerini tedavi etmenin yolu, gögüs boslugunu kesip, varsa içindeki siviyi bosaltmakti.

Tüm hatirlayabildigim buydu, çünkü sonra Bob kollarini etrafima dolayip, beni tamamen sarmalamak için kafasini üstüme egmisti. Sonrasinda hiçligin içinde kaybolmustum, karanlik ve sessiz ve bütün, ve sonunda Bob’un yumusak gögsünden uzaklastigimda, Bob’un tisörtünün önünde aglayan suratimin islak bir maskesi kalmisti.

Bu iki yil önce, Arta Kalan Erkekler Toplulugu grubuyla geçirdigim ilk gece olmustu.

Ondan sonraki hemen hemen her görüsmemizde, Koca Bob beni aglatmisti.

Bir daha asla doktora gitmedim. Bir daha asla kediotu kökü çignemedim.

Bu özgürlüktü. Tüm umudunu kaybetmek özgürlüktü. Herhangi birsey söylemedigim zaman, grup her zaman en kötüsünü düsünürdü. Daha çok aglarlardi. Ben de daha çok aglardim. Yildizlara bakip, kaybolus.

Bir destek grubundan eve dönerken, hiç hissetmedigim kadar canli hissederdim kendimi. Kansere veya kan parazitine yakalanmis degildim; sadece etrafimdaki kalabalik dünya hayatinin küçük sicak merkeziydim.

Ve uyudum. Bebekler bile böyle güzel uyuyamazdi.

Her gece ölüyordum ve her sabah tekrar doguyordum.

Diriliyordum.

Ta ki bu geceye kadar; basari ile geçen iki yildan sonra bu gece, bu kadin beni izlerken aglayamam.

Çünkü dibe vuramiyorum, korunmus hissedemiyorum. Agzimin içini o kadar çok isiriyordum ki, dilim kendini kumas görünümü verilmis duvar kagidi zannediyordu. Dört gündür uyuyamiyordum.

O beni izlerken, ben bir yalanciyim. O sahtekar. Yalanci olan o. Bu gece tanistirma safhasinda, kendimizi tanittik: ben Bob, ben Paul, ben Terry, ben David.

Asla gerçek ismimi vermem.

“Bu kanser, degil mi?” dedi

Sonra “Tamam, merhaba, ben Marla Singer” dedi.

Kimse Marla’ya ne tür bir kanser oldugunu söylemedi. Sonra hepimiz içimizdeki çocugu koruma isiyle mesgul olduk.

Adam hala ensesine aglarken, Marla sigarasindan bir nefes daha çekti.

Onu Bob’un titreyen memeleri arasindan izliyordum.

Marla’ya göre ben bir sahtekarim. Onu gördügüm ikinci geceden beri uyuyamiyorum. Hala daha buradaki ilk sahtekar bendim, evet belki buradaki herkes, hatta büyük geyik Koca Bob bile, yaralari, öksürmeleri ve tümörleri ile dalga geçiyordu.

Su sekillendirilmis saçina bakin.

Marla sigara içiyor ve göz gezdiriyordu.

Iste bu dakikada, Marla’nin yalani benim yalanimi yansitiyor, ve bütün görebildigim sey yalanlar. Onlarin tüm gerçekliginin ortasinda. Herkes en büyük korkusunu paylasmak için çaba sarfedip, risk alirken, ve ölümleri hizla yaklasiyorken ve bir silahin namlusu bogazlarina dayanmisken. Evet, Marla sigara içiyor ve etrafa göz atiyor, ve ben aglayan bir kilimin altina gömülmüsüm ve aniden sanki önemsiz bir olaymiscasina, ölüm ve ölmek videodaki plastik çiçeklerle ayni önemi tasimaya basliyordu benim için.

“Bob, beni eziyorsun” diye fisildamaya çalisiyorum, sonra vazgeçiyorum. Sesimi alçaltarak “Bob”

diyorum, sonra avazim çiktigi kadar bagirmaya basliyorum. “Bob, tuvalete gitmem lazim.”

Banyodaki lavabonun üstünde bir ayna var. Eger örnek kopya ediliyorsa, Marla Singer’i beyin parazitleri destek grubum Yukarida ve Geride’de görecektim. Marla orada olacakti. Tabii ki, Marla olacakti ve onun yaninda oturuyor olacaktim. Tanistirilma bölümünden ve sarayin yedi kapisinin ve iyilestirici beyaz isik topunun bulundugu ve çakralarimizin açildigi rehberli meditasyondan sonra, sira birbirimize sarilmaya geldiginde, bu küçük orospuyu yakalayacaktim.

Kollari iki yaninda dümdüz dururken, dudaklarimi kulaklarina yapistiracak ve Marla, seni büyük sahtekar, çik disari diyecektim.

Bu, hayatimdaki tek gerçek sey ve sen onu berbat ediyorsun.

Sen, büyük turist.

Bir daha ki karsilasmamizda, Marla, sen buradayken ben uyuyamam diyecektim. Buna ihtiyacim var. Git buradan.

3

Uluslararasi Air Harbor Havalimaninda uyanirsin.

Her kalkista ve iniste, veya uçak bir yöne yattiginda, çakilmasi için dua ettim. Çünkü zavalli bir sekilde ölecegimiz ve cesetlerimizin bir uçagin gövdesinde tütün gibi paketlenecegi düsüncesi, narkoz etkisi yapar ve uykusuzluguma iyi gelirdi.

Tyler Durden’la böyle tanistim.

O’Hare’de uyanirsin.

LaGuardia’da uyanirsin.

Logan’da uyanirsin.

Tyler yarim gün bir sinemada makinist olarak çalisiyordu. Yapisi geregi, Tyler sadece gece islerinde çalisabiliyordu. Bir makinist hastalandiginda, birlik Tyler’i ariyordu.

Bazi insanlar gece insanidir. Bazilari gündüz insani. Ben sadece gündüzleri çalisabilirim.

Dulles’te uyanirsin.

Eger is seyahatinde ölürsen, hayat sigortasi üç misli para öder. Rüzgarin uçaga biçak etkisi yapmasi için dua ettim. Uçagin türbinlerinin pelikanlari yutmasi, vidalarin gevsemesi ve kanatlarin buz tutmasi için dua ettim. Uçagin kalkis pistinde yol almaya basladigi ve flaplarin açildigi ve koltuklarimizin dik pozisyona ve servis sehpalarimiz kapali duruma getirildigi ve tüm kisisel bagajlarimizin tepedeki kompartmanda yer aldigi ve sigaralarimizin söndürüldügü ve kalkis pistinin bittigi kalkis esnasinda uçagin çakilmasi için dua ettim.

Love Field Havaalaninda uyanirsin.

Eger sinema yeterince eskiyse Tyler makinist odasinda degistirmeler yapardi. Degistirme yapabilmek için, biri çalisir vaziyette iki tane projektör olmasi gerekir.

Bunu biliyorum, çünkü Tyler bunu biliyor.

Ikinci projektörde bir sonraki film makarasi hazir bulunur. Çogu film, belli bir sira ile gösterilen alti veya yedi adet küçük film makarasindan ibarettir. Yeni sinemalarda, tüm makaralar, bes fitlik bir makaraya aktarilmistir. Böylece iki tane projektör olmasi ve degistirme yapilmasi, bir ileri bir geri makara takilmasi, birinci ve ikinci makarayi hazirlayip, birinci makara bittikten sonra ikinci projektörü çalistirip, birinci projektöre üçüncü makarayi yerlestirmek gerekmez.

Makara takmak.

SeaTac havaalaninda uyanirsin.

Tek yaprakli uçus koltuk kartindaki insanlari incelerdim. Okyanusta yüzen bir kadin, kumral saçlari arkasinda uçusuyor ve koltuk yastigi gögsüne baglanmis. Gözleri kocaman açilmis, ama kadin ne gülüyor, ne de somurtuyor. Baska bir resimde, Hindu inekleri kadar sakin olan insanlar, tavandan sarkan oksijen maskelerine dogru uzaniyorlar.

Bu acil durum olmali.

Aman Tanrim.

Kabin basincini kaybediyoruz.

Aman Tanrim.

Willow Run Havaalaninda uyanirsin.

Eski sinemalar, yeni sinemalar, filmlerin bir sinemadan ötekine tasinmasi, Tyler filmi orijinal alti yada yedi makaralik haline döndürüyor. Küçük makaralari iki adet çelikten yapilmis altigen çantaya yerlestiriyor.

Çantalarin üstünde kulpu var. Bir tanesini kaldirinca, insanin omzu yerinden çikiyor. O kadar agirlar.

Tyler ayni zamanda bir garson, sehir merkezinde bir otelde masalari bekliyor ve sinema makinistleri birligine bagli olarak makinistlik yapiyor. Uyuyamadigim bütün o gecelerde Tyler ne kadar çalismisti bilmiyorum.

Iki projektörle film oynatan eski sinemalarda, makinist tam zamaninda makaralari degistirebilmek için projektörlerin basinda bekler, böylece izleyiciler makara degisimini fark etmezler. Perdenin sag üst kösesindeki beyaz noktalara bakmalisiniz. Bu uyaridir. Filmi izlerken dikkat edin, bir makaranin sonunda perdedeki iki beyaz noktayi göreceksiniz.

Bunlara sinemacilikta “sigara yanigi” deniyor.

Ilk beyaz nokta, iki-dakika uyarisi. Ikinci projektörü çalistirirsin ki, istenilen hiza ulassin.

Ikinci beyaz nokta, bes-saniye uyarisi. Heyecan. Içine bakinca seni kör eden ksenon ampullerinden dolayi acayip sicak olan odada, iki projektör arasinda dikilirsin. Perdede ilk nokta çakar. Filmin sesi, perdenin arkasindaki büyük hoparlörden gelmektedir. Makinistin odasi ses geçirmezdir, çünkü içerde filmi lensten saniyede alti fit, bir fitte on çerçeve, altmis çerçeveyi bir saniyede geçiren bir zincir dislisi raketi var, ve eski model mitralyöz gibi gürültü yapiyor. Çalismakta olan iki projektörün arasinda durup, ikisinin de kapatma kolunu tutarsin. Gerçekten eski olan projektörlerde, makara verici çemberinin üstünde bir alarm olur.

Film televizyonda oynatildiginda bile, beyaz noktalar hala orada olurlar. Uçakta gösterildiklerinde bile.

Filmin çogu alt film makarasina aktarilirken, alt film makarasi yavas yavas, verici makara daha hizli döner.

Bir makaranin sonunda, verici makara öyle hizli döner ki, alarm çalmaya baslar ve kisa bir süre sonra bir degistirme yapilmasi gerektigini ikaz eder.

Karanlik, projektörlerdeki ampullerden sicaktir ve alarm çalmaktadir. Çalismakta olan iki projektörün arasinda durup, ikisinin de kapatma kolunu tutarsin ve perdenin kösesine bakarsin. Ikinci nokta parlar.

Bese kadar sayarsin. Kapatma kollarindan birini kapatirken, ayni anda digerini açarsin.

Degistirme.

Film devam eder.

Izleyicilerden hiçbirinin ne oldugu konusunda bir fikri yoktur.

Verici makaranin üstünde alarm vardir, çünkü böylece makinist uyuklayabilecektir. Film makinistleri yapmalari gerekenden çok daha fazlasini yaparlar. Her projektörün alarmi yoktur. Evde, bazi geceler karanlik yatagindan firlar ve makinist odasinda uykuya dalmis oldugun ve bir degistirmeyi kaçirdigin korkusuyla uyanirsin. Izleyiciler sana küfür ediyordur. Çünkü izleyicilerin filmle ilgili hayalleri yikilmistir, ve müdürün sinema makinistleri birligini aramaktadir.

Krissy Field havaalaninda uyanirsin.

Gittigim her yere seyahat etmenin güzel yani, küçük hayatlardan ibaret olmasidir. Bir otele giderim, küçük bir sabun, küçük sampuanlar, tek kisilik margarin, küçük bir lavabo ve tek kullanimlik dis firçasi. Standart uçak koltuguna yerlesirsin. Bir dev gibisindir. Tek problem omuzlarinin çok büyük olmasidir. Alice Harikalar Diyarinda türü bacaklarin birden öyle uzar ki, önde oturan kisinin ayaklarina deger. Aksam yemegi gelir, minyatür bir kendin pisir Cordon Bleu hobi kiti, bir seylerle oyalanip, vakit geçirmen için verilen bir kartondan ev yapma projesi gibidir.

Pilot kemerlerimizi baglamamiz için tepedeki kemer ikazini açar, ve kabin görevlisi dolasip durmamamizi rica eder.

Meigs Field havaalaninda uyanirsin.

Bazen Tyler karanlikta uyanir ve makara degistirmeyi unuttugunu, yada filmin bozuldugunu yada filmin projektörün içine kaçip, zincir dislisinin soundtrack’e delikler açtigini düsünerek korkudan titrerdi.

Film zincir dislisinden geçtikten sonra, ampülün isigi soundtrack’in içinden parlar ve her bir disli deliginden isik saçildikça, konusma yerine, vop vop vop seklinde helikopter pervanesi sesi gibi bir ses duyulur.

Bir makinistin yapmamasi gereken daha neler vardir: Tyler bir filmin en iyi sahnelerinden slaydlar yapar.

Herkesin hatirlayabilecegi, önden çirilçiplak çekilmis bir sahnenin bulundugu ilk filmde, çiplak aktrist Angie Dickinson vardi.

Bir zaman sonra filmin bir kopyasi Bati Yakasindan Dogu Yakasindaki sinemalara gönderilmisti, ve çiplak sahne gitmisti. Bir makinist bir kare çikarmisti. Digeri baska bir kareyi. Herkes Angie Dickinson’in çiplak bir slaydini yapmak istemisti. Porno sinemalara girmisti ve bu makinistler destansi koleksiyonlar yapmislardi.

Boeing Tarlasinda uyanirsin.

LAX’de uyanirsin.

Bu geceki uçusumuz hemen hemen bos, kolçaklari kaldirip, gerinmekten çekinmeyin. Gerinirsin, zigzag, dizler bükülmüs, bel bükülmüs ve dirsekler üç dört koltuk ileriye uzanmis. Saatimi, Pasifik, Dag, Merkezi veya Dogu zamanina göre iki saat önceye veya üç saat ileriye ayarliyorum; bir saat kaybedersin veya bir saat kazanirsin.

Bu senin hayatindir ve zamanin birinde bir dakika içinde sona erecektir.

Cleveland Hopkins’te uyanirsin.

Tekrardan SeaTac havaalaninda uyanirsin.

Makinistsen, yorgun ve sinirliysen, ve özellikle de sikilmissan, senden önceki makinistler tarafindan toplanip daha sonra odaya saçilmis pornografik kareleri alirsin ve ataga geçmis olan kirmizi bir penis veya esneyen islak bir vajinadan ibaret olan bu kareleri, baska türden bir filmin içine eklersin.

Seyahat eden bir aile tarafindan geride birakilan ve evlerine dönmek zorunda olan kedi ile köpegin hikayesinin anlatildigi hayvan maceralari türünde bir film bu. Üçüncü makarada, kendilerine insan sesi verilmis olan ve birbirleriyle konusan kedi ile köpek çöpten yemek yedikten hemen sonra, bir saniyelik bir ereksiyon sahnesi görülür.

Bunu yapan Tyler’dir.

Tek bir kare perdeden saniyenin altmista biri hizla geçer. Bir saniyeyi esit altmis parçaya böl. Iste ereksiyonun süresi o kadardir. Sinemanin dört katli bina yüksekliginde uzanan perdesi büyüklügünde, kaygan, kirmizi ve igrenç, ama kimse onu fark etmiyor.

Tekrar Logan havaalaninda uyanirsin.

Bu seyahat etmek için berbat bir yol. Patronumun katilmak istemedigi toplantilara gidiyorum. Notlar aliyorum. Size geri dönüyorum.

Nereye gidersem gideyim, her zaman ayni formülü uyguluyorum. Bozulmamis sirri sakliyorum.

Basit bir aritmetik.

Problem hikayesi.

Sirketim tarafindan üretilen bir araba Chicago’dan ayrilip, saatte 60 mille batiya giderken, yan difransiyel kilitlenip, araba kaza yaparsa, ve içeride sikisan herkes yanarsa, sirketim geri alim yapar mi?

Alandaki araçlarin sayisi alinir ( A), olasi hata orani ile çarpilir ( B), çikan sonuç, mahkeme disi bir anlasma saglanmasi için gereken ortalama giderle çarpilir ( C).

Açarpi B çarpi C esittir X . Geri alim yapmazsak, X bu isin bize kaça patlayacagidir.

Eger X geri alim maliyetinden yüksekse, arabalari geri aliriz, kimse de yaralanmaz.

Eger X geri alim maliyetinden düsükse, geri alim yapmayiz.

Gittigim her yerde, yanmis veya tarumar olmus bir arabanin kasasi beni bekliyor olurdu. Iskeletlerin nerede olacagini bilirdim. Bunun benim is emniyetim oldugunu varsayin.

Otel zamani, restoran yemegi. Gittigim her yerde, Logan’dan, Krissy’e, ordan Willow Run’a yanimda oturan insanlarla küçük arkadasliklar kurardim.

Yanimda oturan tek kullanimlik arkadasima, geri alim kampanyasi koordinatörü oldugumu, fakat aslinda bulasikçi olarak kariyer yapmayi hedefledigimi söylüyorum.

Tekrar O’Hare’de uyanirsin.

Ondan sonra Tyler her filmin içine bir penis koymaya basladi. Özellikle kapanislara, veya Grand Kanyon’a bir vajina yansimasi, Sinderella Prensi ile dans ederken dört kat uzunlugunda ve basinçtan sismis bir penis, ve insanlar izliyordu. Kimse sikayet etmiyordu. Insanlar yiyip içiyorlardi ama gece olunca hersey ayni olmuyordu. Hastalaniyorlar veya aglamaya basliyorlardi ama nedenini bir türlü çözemiyorlardi.

Tyler’i ancak bir sinekkusu yakalayabilirdi.

JFK havaalaninda uyanirsin.

Inis aninda bir tekerlek piste degip gümbürtü çikartinca, uçak o yana yatip, düzelmekle, yuvarlanip gitmek arasinda kararsiz kaldigi anlarda erir, siserim. O anda, hiçbir seyin önemi yoktur. Yildizlara bakarsin ve kaybolup gidersin. Bavulunun hiçbir önemi yoktur. Hiç bir seyin önemi yoktur. Agzindaki kötü kokunun önemi yoktur. Pencereden disarisi karanliktir ve türbin motorlari geriye dogru kükrer.

Kabin, türbinlerin kükremesi altinda yanlis bir açida bulunmaktadir ve bundan sonra bir masraf listesi daha vermek zorunda degilsindir artik. Yirmi bes dolarin üstündeki harcamalar için fatura alman gerekmemektedir. Bir kez daha saçini kestirmek zorunda degilsindir.

Bir gümbürtü daha ve ikinci tekerlek asfalta vurur. Yüzlerce emniyet kemerinin kisa ve kesik seslerle açilmasinin ardindan, neredeyse birlikte ölecegin tek kullanimlik arkadasin der ki: Umarim baglantiyi koparmazsin.

Aa evet ben de umarim.

Ve iste bu hayatinin tekrardan ne kadar uzadigidir. Ve hayat devam eder.

Ve her nasilsa, kaza ile, Tyler’la tanistik.

Seyahat zamaniydi.

LAX’de uyanirsin.

Tekrar.

Tyler’la, çiplaklar plajina gittigimde tanistik. Yaz sonuydu ve çok uykuluydum. Tyler çiplakti ve terliyordu, her yani kum içindeydi. Saçlari islakti, tel tel olmus ve suratina yapismisti.

Tyler bizim karsilasmamizdan çok öncedir buralardaydi.

Sörfle denizden gelen kereste parçalarini çekiyordu ve onlari kumsala sürüklüyordu. Islak kumda kerestelerle neredeyse yarim bir daire yapmisti ve kerestelerin arasinda sadece yarim inçlik mesafe vardi.

Dört tane kütük vardi ve uyandigimda Tyler besinci kütügü plaja sürüklüyordu. Sonra kütügün bir ucunda bir çukur kazdi ve digerin ucundan kaldirip, kütügü bu çukura kaydirdi, kütük hafif egimli bir sekilde duruyordu.

Plajda uyanirsin.

O sirada plajda bir tek biz vardik.

Tyler eline aldigi bir çubukla kuma birkaç fitlik düz bir çizgi çizdi. Sonra da, yan duran kütügün altini kumla besleyerek kütügü iyice diklestirdi.

Bunu izleyen tek kisi bendim.

“Saatin kaç oldugunu biliyor musun?” diye seslendi Tyler.

Her zaman saat takardim.

“Saatin kaç oldugunu biliyor musun?”

Nerede , diye sordum.

“Tam burada” dedi Tyler, “su anda.”

Ögleden sonra 4:06’ydi.

Bir süre sonra Tyler kuma diktigi kütüklerin gölgesine bagdas kurarak oturdu. Birkaç dakika oturduktan sonra, kalkip yüzdü, sonra da bir tisört ve pantolon giyerek gitmeye hazirlandi. Sormak zorundaydim.

Ben uyurken, Tyler’in ne yaptigini sormak zorundaydim.

Farkli bir yerde ve farkli bir zamanda uyanmis olsaydim, farkli bir insan olarak mi uyanirdim?

Tyler’in sanatçi olup olmadigini sordum?

Tyler omuz silkti ve kuma diktigi bes kütügün tabaninin daha genis oldugunu gösterdi. Kuma çizdigi çizgiyi gösterip, her bir kütügün yaratacagi gölgeyi bu çizgi ile nasil hesapladigini söyledi.

Bazen uyanirsin ve nerede oldugunu sorman gerekir.

Tyler kütüklerle, dev bir el gölgesi yaratmisti. O anda parmaklar Nosferatu kadar büyüktü, fakat basparmak digerlerine göre çok küçüktü, ama saat dört otuzken el mükemmel görünüyordu dedi. Dev gölge el bir dakikaligina mükemmeldi ve o bir dakika boyunca Tyler kendi yarattigi mükemmelligin ayasinda oturmustu.

Uyanirsin, hiçbir yerdesindir.

Bir dakika yeterli dedi Tyler, insanin bunun için çok çalismasi gerekebilir ama bir dakikalik bir mükemmellik için harcanan çabaya deger. Mükemmellikten bekleyebileceginin en fazlasi bir dakikadir.

Uyanirsin, ve bu yeterlidir.

Adi Tyler Durden’di, birlige bagli olarak sinema makinistligi ve sehirdeki bir otelde garsonluk yapiyordu ve bana telefon numarasini vermisti.

Biz iste böyle tanismistik.

4

O gece bütün olagan beyin parazitleri oradaydi. Yukarida ve Geride Destek Grubunun mevcudu her zaman çok olurdu. Bu Peter. Bu Aldo. Bu Marcy.

Selam.

Tanistirma safhasi, hey millet, bu Marla Singer ve ilk kez bize katiliyor.

Selam Marla.

Yukarida ve Geride Destek Grubunda, öncelikle Sorunumuzu Bulma Bölümü ile baslardik. Gruba asla Parazitik Beyin Parazitleri Grubu denmezdi. Hiç kimsenin agzindan “parazit” kelimesi duyulmazdi. Herkes her zaman iyilesme yolundaydi. Ah evet, bu yeni bir iyilestirme yoluydu. Herkes her zaman köseleri daha yeni dönmüs olurdu. Fakat hala her yerde bes-günlük bas agrisinin izleri bulunurdu. Kadinin biri isteksizce akan gözyaslarini silerdi. Herkesin yakasinda isminin yazili oldugu bir kart bulunurdu ve bir yildir her Sali karsilastigin bu insanlar yaklasarak, elini sikmak için ellerini uzatirlar ve yakandaki karta bakarlardi.

Tanistigimizi sanmiyorum.

Kimse parazit demezdi. Ajan derlerdi.

Tedavidemezlerdi. Iyilestirme derlerdi.

Sorunumuzu Bulma Bölümünde, adamin biri ajanin omurgasina siçradigini ve simdi birden sol elini kontrol altinda tutamadigini söylerdi. Bir digeri, ajanin beyin astarini kuruttugunu ve artik beyninin kafatasinin içinden çekildigini ve bunun agriya yol açtigini söylerdi.

En son buraya geldigimde, Chloe isimli kadin bize sevinçli bir haber verecegini müjdelemisti. Oturdugu tahta sandalyeden kalkarak, artik ölümden korkmadigini söylemisti.

En son gece, tanistirilma ve Sorunumuzu Bulma Bölümlerinden sonra, isim kartinda Glenda yazan, tanimadigim bir kiz, Chloe’nin kiz kardesi oldugunu ve Chloe’nin geçen Sali sabah saat ikide öldügünü

söyledi.

Bu çok güzel olmaliydi. Sarilma vakti gelince Chloe, iki yildir bana sarilip aglardi ve simdi ölmüstü, ölüp topragin altina girmisti, külleri bir kavanoza, bir türbeye veya mahzene doldurulmustu. Bu, bir gün düsünüp, ortalikta gezerken, bir sonraki gün soguk bir gübre ve solucan yemi oldugunun kanitiydi. Bu büyüleyici ölüm mucizesiydi ve öbürü için olmasaydi, çok güzel bir sey olacakti.

Marla.

Ve Marla tüm beyin parazitlerinin içinde tek basina durup, bana bakiyordu.

Yalanci.

Sahtekar.

Marla sahtekardi. Sahtekar olan oydu. Etraftaki herkes ürküp, çekindiginde ve bagirarak düstügünde, ve kot pantolonlarinin agi koyu mavi oldugunda, bu büyük bir harekettir.

Bu gece rehberli meditasyonun bana hiçbir faydasi olmayacak. Sarayin yedi kapisinin ardinda, yesil kapinin, portakal rengi kapinin ardinda Marla var. Mavi kapinin ardinda Marla dikiliyor. Yalanci. Güç

hayvanimin bulundugu magaraya yöneliyorum ve güç hayvanim Marla oluyor. Sigarasini tüttürüyor.

Gözlerini döndürüyor. Yalanci. Siyah saç ve yastik gibi kalin Fransiz dudaklar. Sahtekar. Koyu deriden Italyan modeli kanepe gibi dudaklar. Kaçisin yok.

Chloe içten bir yaratikti.

Chloe, Joni Mitchell’in gülen ve bir partide ortada salinarak gezerken herkese son derece iyi davranan iskeleti gibiydi. Chloe’nin bir böcek büyüklügündeki popüler iskeletini, kendi iç organlarinin mahzen ve galerilerinde sabahin saat ikisinde kosusturdugunu gözünde canlandir. Siren misali nabzi, on saniye, dokuz saniye, sekiz saniye sonra ölüme hazirlan diye duyuru yapiyor. Ölüm, yedi saniye sonra baslayacak, alti saniye…

Chloe o gece kendi toplardamarlarinin dehlizlerinde kosusturdu ve sicak akkan veren tüpleri patladi.

Sinirler dokunun içinden elektrik telleri gibi yüzeye çikti. Dokusunun içindeki apseler, sicak beyaz inciler gibi sisti.

Tepesindeki siren duyuru yapmaya devam etti; on saniye içinde iç kisimlarin tahliye edilmesine hazir olun, dokuz saniye, sekiz saniye, yedi.

Ruhunuzu on saniye içinde teslim etmeye hazir olun, dokuz, sekiz, yedi.

Chloe bitik böbreklerindeki azalmis olan böbrek suyunun içinde daldi.

Ölüm bes saniye içinde baslayacak.

Bes, dört.

Dört.

Parazitli hayat kurtarma spreyi Chloe’nin kalbini boyadi.

Dört, üç.

Üç, iki.

Chloe bogazindaki pihtilasmis astara elleriyle tirmandi.

Ölüm üç saniye içinde baslayacak, iki.

Ay isigi Chloe’nin açik agzindan içeri girdi.

Son nefesini almaya hazirlan, simdi.

Bosalt.

Simdi.

Ruhsuz bir beden.

Simdi.

Ölüm basliyor.

Simdi.

Bu his çok güzel olmali, hala kollarimda olan Chole’nin o tatli karmasasini hatirlamak ve Chloe simdi bir yerlerde ve ölü.

Ama hayir, Marla tarafindan izleniyorum.

Rehberli meditasyonda içimdeki çocugu kucaklamak için kollarimi açiyordum ve içimdeki çocuk sigarasini tüttüren Marla oluveriyor. Iyilestirici beyaz isik topu yok. Yalanci. Çakralar yok. Çakralanizin çiçekler gibi açildigini ve her birinin ortasinda tatli bir isigin yavasça patladigini hayal edin.

Yalanci.

Çakralarim açilmiyor.

Meditasyon bittiginde, herkes esneme hareketleri yapiyor ve kafalarini döndürüyor ve hazirlik olsun diye birbirlerinden destek alip ayaklarina dogru egiliyorlar. Tedavi edici fiziksel temas. Sarilmak için üç adim atip, gözlerini bana dikmis olan Marla’nin önünde duruyorum, bir yandan da siradaki digerlerini kesiyorum.

Haydi yakinimizdaki birini kucaklayalim.

Kollarimla Marla’yi mengene gibi sikistiriyorum.

Bu aksam sizin için özel olan birini seçin.

Marla’nin sigaradan elleri gögsünde kavusmus.

Nasil hissettiginizi o kisiye anlatin.

Marla’nin testis kanseri yok. Marla’nin tüberkülozu yok. O ölmüyor. Tamam, o saçma sapan felsefeye göre, hepimiz ölecegiz, ama Marla Chloe’nin öldügü anlamda ölmüyor.

Birbirinize sarilin ve birbirinizi paylasin.

Evet Marla, elmalari sever misin?

Kendinizi tamamen paylasin.

Evet Marla, çik disari. Çik disari. Çik disari.

Git ve aglaman gerekiyorsa, baska bir yerde agla.

Marla bana bakiyor. Gözleri kahverengi. Kulak memeleri, küpe deliklerinin etrafinda büzüsmüs, küpeleri yok. Çatlamis dudaklari, derisi öldügü için buz gibi duruyor.

Evet durmayin, aglayin.

“Sen de ölmüyorsun” diyor Marla.

Etrafimizdaki çiftler birbirlerine destek olmus vaziyette aglayip, hiçkiriyorlar.

“Eger beni ispiyonlarsan,” diyor Marla, “ben de seni ispiyonlarim.”

O zaman haftayi böleriz diyorum. Marla kemik hastaliklarini, beyin parazitlerini ve tüberkülozu alabilir.

Testis kanseri, kan parazitleri ve organik beyin bozukluklari bende kalacak.

“Bagirsak kanseri ne olcak?” diyor Marla.

Kiz ödevini yapmis.

Bagirsak kanserini böleriz. Her ayin ilk ve üçüncü Pazarlari o gider.

“Hayir” diyor Marla. Hayir, o hepsini istiyor. Kanserler, parazitler. Marla’nin gözleri inceliyor. Kendini bu kadar mükemmel hissedebilecegi aklinin ucundan bile geçmemisti. Kendini canli hissediyor. Derisi temizleniyor. Tüm hayati boyunca hiç ölü bir insan görmemisti. Hiç gerçek anlamda hayati duygulari yoktu, çünkü onun buna ters düsecek herhangi bir seyi olmamisti. Ama simdi ölenler ve ölüm vardi, kayip ve kizginlik vardi. Aglama ve titreme, terör ve pismanlik. Artik hepimizin nereye gittigini biliyordu, ve hayatinin her bir dakikasini hissediyordu.

Hayir, hiç bir grubu terk etmiyordu.

“Hayir, tekrar eski hayatima geri dönemem.” diyor Marla. “Kendimi iyi hissetmek, nefes aldigimi hatirlamak için eskiden bir cenaze evinde çalisiyordum. Ya kendi alanimda bir is bulamazsam.”

O zaman eskiden çalistigin cenaze evine dönersin diyorum.

“Bununla kiyaslandiginda cenazeler hiçbir seydir.” diyor Marla. “Cenazeler sadece soyut birer merasimdir. Burada gerçek bir ölüm tecrübesi var.”

Etrafimizdaki çiftler birbirlerinin göz yaslarini siliyor, iç çekiyor, birbirlerinin sirtlarini sivazliyor ve ayriliyorlar.

Ikimizin bir arada yapamayacagini söylüyorum.

“Öyleyse gelme.”

Buna ihtiyacim var.

“O zaman cenazelere git.”

Herkes birbirinden ayrilmis ve son dua için el ele tutusuyor. Marla’nin kollarimdan ayrilmasina izin veriyorum.

“Ne kadar zamandir buraya geliyorsun?”

Kapanis duasi.

Iki yildir.

Dua çemberindeki bir adam elimi tutuyor. Baska bir adam Marla’nin elini tutuyor.

Bu dualar basladiginda genellikle benim nefesim tükenmis olur. Tanrim bizi bagisla. Bizi kizginligimizla ve korkumuzla bagisla.

Marla fisildamak için kafasini çeviriyor “Iki yil?”.

Tanrim bizi bagisla ve bizi koru.

Bu iki yil içinde beni taniyan herkes ya öldü ya da iyilesip, bir daha geri gelmedi.

Bize yardim et ve bize yardim et.

“Tamam” diyor Marla, “tamam, tamam testis kanserini alabilirsin.”

Koca Bob’un üstümde aglayisini hatirliyorum. Tesekkürler.

Bizi kaderimizle birlestir. Bize baris ihsan et.

“Tesekkür etmene gerek yok.”

Marla ile böyle tanistim.

5

Güvenlik masasi yetkilisi bana herseyi açikladi.

Bagaj görevlileri saat gibi tiklayan bir bagaji önemsemezler. Güvenlik masasi yetkilisi bagaj görevlilerine Aticilar diyordu. Modern bombalar artik tiklamiyorlardi. Fakat titreyen bir bagaj oldugunda, bagaj görevlileri, yani Aticilar polisi aramak durumundaydi.

Tyler ile birlikte yasamak zorunda kalmamin sebebi, çogu havayolunun titresimli bagajlarla ilgili olarak aldiklari önlemle baglantiliydi.

Dulles’dan dönerken, her seyim bir tek çantanin içindeydi. Çok seyahat eden biri olarak, her seyahat için ayni seyleri yanima almayi ögrenmistim. Alti adet beyaz gömlek. Iki siyah pantolon. Yasamak için mübalagasiz asgari seyler.

Seyahat tipi alarmli saat.

Kordonsuz elektrikli tiras makinesi.

Dis firçasi.

Alti çift iç çamasiri.

Alti çift siyah çorap.

Güvenlik masasi yetkilisinin söyledigine göre, uçagim Dulles’dan kalkarken, bavulum titriyordu ve polis uçustan önce bavulu uçaktan çikarmisti. Her seyim o bavulun içindeydi. Kontak lenslerimin gereçleri.

Mavi çizgili, kirmizi bir kravat. Kirmizi çizgili, mavi bir kravat. Bu çizgiler askeri çizgilerdi, klüp kravati çizgileri degil. Ve bir adet düz kirmizi kravat.

Tüm bunlarin bir listesi evimdeki yatak odamin kapisinda asiliydi.

Evim, dullar ve genç profesyoneller için, dosyalama dolabi tipinde, yüksek bir binanin on besinci katinda bir daireydi. Pazarlama brosüründe, komsu bir müzik seti veya yüksek sesli bir televizyon ile benim aramda bir fit genisliginde beton bir taban, beton bir tavan ve beton bir duvar olacagini garanti ediyordu.

Bir fitlik beton ve klima bir araya geldiginde, pencereler hiç bir zaman açilmaz ve isin içine parke yerler ve los bir isik girince de, bin yedi yüz fitin tamami, son pisirdiginiz yemek yada banyoya son seyahatiniz gibi kokar.

Evet, kasap tezgahi gibi tezgahlar ve düsük voltajli elektrik tesisati da vardi.

Yine de kapi komsunuzun isitme cihazinin pili bitipte, televizyondaki oyunlari son ses dinlemek zorunda kaldigi zamanlarda bir fitlik beton büyük önem kazanir. Yada yanan gazin volkan gibi patlamasi ile bir zamanlar oturma odasi olan enkaz, boydan boya camlari patlatip, yanarak asagi inerken, binanin yaninda hendek gibi kömürlesmis beton bir delik birakir, orasi senin evindir.

Böyle seyler oluyor.

Her sey, bilmem nerenin dürüst, sade, çaliskan, orijinal yerli insanlari tarafindan elde yapildigi belli olsun diye içinde minik baloncuklar ve kum parçaciklari birakilmis el yapimi yesil cam tabaklar da dahil olmak üzere hersey bu patlama ile tuz buz olmustur. Yerden tavana asili perdelerin patlama ile yanarak parçalar halinde sicak rüzgara karistigini hayal edin.

Sehrin on bes kat yukarisindan tüm bu esyalarin yanarak, darbeler yaparak ve parçalayarak herkesin arabasinin üstüne düstügünü hayal edin.

Ben uyuklar vaziyette, Mah 0.83 veya gerçek hava hizi ile 455 mille batiya dogru giderken, FBI Dulles’da bavulumun içinde bomba olup olmadigini arastiriyor. Güvenlik masasi yetkilisi, on kerede dokuz kez titremenin elektrikli tiras makinesinden kaynaklandigini söylüyor. Benim kordonsuz elektrikli tiras makinem. Bazen de bunun titresimli bir vibratörden kaynaklandigini söylüyor.

Bunu bana güvenlik masasi yetkilisi söyledi. Bavulum olmadan eve gitmek ve gittigimde de yatak çarsaflarimin parçalanmis vaziyette yerde oldugunu görmek için bir taksi tutmak üzere oldugumda söyledi.

Güvenlik masasi yetkilisi, vardigi zaman bir yolcuya, içinde bir vibratör olmasi sebebiyle bavuluna Dogu Yakasinda el konuldugunu söyledigini hayal etmemi istiyor. Yolcu bazen bir erkek bile olabiliyormus. Bir vibratör bulundugu zaman, sahibinin isminin açiklanmamasi hava yolu sirketlerinin prensibi. Belirsiz ibaresi kullaniliyor.

Bir vibratör.

Asla senin vibratörün degil.

Asla vibratörün kendi kendine çalismaya basladigini söyleme.

Bir vibratör kendi kendine çalismaya basliyor ve bavulun bosaltilmasini gerektiren acil bir durum meydana geliyor.

Stapleton baglantisi için uyandigimda yagmur yagiyordu.

Eve çok yakin bir noktada uyandigimda yagmur hala yagiyordu.

Geride birakmis olabilecegimiz kisisel esyalarimizi tekrar kontrol etmemizi rica eden bir duyuru yapildi.

Sonra benim ismim anons edildi. Çikista bekleyen havayolu yetkilisi ile görüsmem rica edildi.

Saatimi üç saat geriye aldim, ve hala gece yarisini geçmisti.

Çikista hava yolu yetkilisi ve güvenlik masasi yetkilisi, bagajinizin Dulles’ta tutulmasinin sebebi elektrikli tiras makinenizmis demek için bekliyorlardi. Güvenlik masasi yetkilisi bagaj görevlilerine Aticilar dedi.

Daha sonra da onlara Yokus Yukari Sürücüler dedi. Islerin daha da beter olabilecegini kanitlamak için, bunun en azindan bir vibratör vakasi olmadigini söyledi. Daha sonra, belki ben de o da erkek oldugumuz ve sabahin saat biri oldugu için yada belki de sadece beni güldürmek için, uçus görevlisine endüstriyel argoda Uzay Garsonu dendigini söyledi. Yada Hava Metresi. Adam pilot kiyafeti giymis gibi duruyordu, küçük apoletli beyaz gömlek ve mavi kravat. Bagajim temizlenmisti ve bir sonraki gün buraya varacakti.

Güvenlik görevlisi adimi, adresimi ve telefon numarami sorduktan sonra, prezervatif ile kokpit arasindaki farki sordu.

“Bir prezervatife anca bir penis sokabilirsin.” dedi.

Son onlugumla eve gitmek için bir taksi çevirdim.

Yerel polis de bir sürü soru sormustu.

Bomba ile bir ilgisi olmayan elektrikli tiras makinem hala benden üç zaman dilimi uzaktaydi.

Gerçekten büyük bir bomba olan bir sey, açik yesil yin ve turuncu yang seklinde ve bir araya gelince bir yuvarlak olusturan Njurunda marka akilli kahve sehpami havaya uçurmustu. Akilli sehpam artik iki parça degildi, paramparça olmustu.

Erika Pekkari dizayni, turuncu kapli Haparanda marka oturma grubum, artik çerçöp haline gelmisti.

Isin kötüsü, yuva kurma içgüdüsünün tek kölesi de ben degildim. Tuvalete porno dergilerle giren tanidiklarim, artik tuvalete IKEA dekorasyon kataloglariyla giriyorlardi.

Hepimizin ayni yesil seritli Johanneshov koltugu vardi. Benim ki yanarak on besinci kattan, bir süs havuzuna düsmüstü.

Hepimizin tel ve çevre dostu agartilmamis kagittan yapilmis Rislampa/Har marka kagit lambalarimiz vardi.

Benim ki konfeti olmustu.

Simdi hepsi banyoda oturuyorlardi.

Alle marka çatal biçak takimi. Paslanmaz çelik. Bulasik makinesinde yikanabilir.

Galvanize çelikten yapilmis, Vild marka koridor saati, iste bu olmazsa olmazdi.

Klipsk marka raf ünitesi, ah evet.

Hemlig marka sapka kutulari. Evet.

Evimin önünden geçen cadde tüm bunlarla doluydu ve cadde parliyordu.

Mommala marka yatak örtüsü takimi. Tomas Harila dizayniydi ve asagidaki renkleri mevcuttu: Orkide.

Fusya.

Kobalt.

Abanoz siyahi.

Jet.

Yumurta kabugu veya funda mavisi.

Bunlari alabilmek için ömrüm boyunca çalismistim.

Kalix marka bakimi kolay lakeden yapilmis masalarim.

Steg marka iç içe geçen sehpalarim.

Mobilya alirsin. Ve kendine aldigin bu kanepenin ihtiyacin olan son mobilya oldugunu söylersin.

Kanepeyi aldiktan sonra, ne olursa olsun kanepe problemini çözdügün için birkaç yil için tatmin olmussundur. Sonra uygun bir yemek takimi. Sonra en mükemmel yatak. Perdeler. Halilar.

Sonra güzel yuvana kisilir kalirsin, sahip oldugun seyler, sana sahip olmaya baslar.

Tabi bu havaalanindan eve dönene kadardi.

Bir kaza oldugunu söylemek için kapici gölgelerden disari çikti. Polisin burada oldugunu ve bir çok soru sorduklarini söyledi.

Polis bunun gazdan kaynaklanmis olabilecegini düsünüyordu. Belki ocaktaki pilot çakmak çakmisti veya ocak açik kalmis, gaz sizintisi olmus, gaz tavana yükselmis ve sonra da tüm odalari yerden tavana kadar doldurmustu. Daire bin yedi yüz fit kareydi ve yüksek tavanliydi ve demek ki tüm odalari doldurana kadar gaz sizmaya devam etmisti. Odalar tamamen gazla dolduktan sonra, buzdolabinin altindaki kompresör çitirdamisti.

Infilak.

Alüminyum çerçeveli boydan boya pencereler disari firlamisti, ve kanepeler de, ve lambalar da, ve tabaklar da, ve yanan çarsaf takimlari da, ve okul yilliklari, diplomalar ve tabi telefon da. Her sey on besinci kattan günes alevi gibi firlamisti.

Aman tanrim, benim buzdolabim olamazdi. Raflar dolusu farkli hardallar toplamistim, bazilari unlu, bazilari Ingiliz pub tarzi. On dört çesit yagsiz salata sosu ve yedi çesit tursu vardi.

Tamam, biliyorum, çesni dolu bir ev ama dogru düzgün yemek yok.

Kapici sümkürdü ve top aticinin beysbol topunu, top tutucunun eldivenine yapistirmasi gibi bir sey mendiline yapisti.

Kapici on besinci kata çikabilecegimi ama eve giremeyecegimi söyledi. Polis emriymis. Polis, böyle birsey yapmak isteyecek eski bir kiz arkadasim olup olmadigini, veya dinamit ele geçirebilecek bir düsman edinip edinmedigimi soruyormus.

“Yukarida görülmeye deger bir sey yok,” dedi kapici. “Tek kalan sey beton duvarlar.”

Polis kundaklamadan süphelenmemis. Çünkü kimse gaz kokusu almamis. Kapici tek kasini kaldiriyordu.

Bu adam, temizlikçi kadinlarla ve üst kattaki büyük dairelerde bakici olarak çalisan kadinlarla fingirdesiyordu, ve lobideki sandalyelerde oturup, onlari isten sonra eve atmak için bekliyordu. Üç yildir burada yasiyordum ve her gece kendimi içeri sokabilmek için elimdeki paketleri yere birakip, dis kapiyi açmak için ugrasirken, bu adam hiç istifini bozmadan Ellery Queen dergisini okumaya devam ediyordu.

Kapici tek kasini kaldirdi ve insanlarin uzun bir seyahate çikmadan önce, büyük bir benzin göletinin ortasina uzunca bir mumu yakip gittiklerini söyledi. Tabi para sikintisi olan kisiler yapiyordu bu tür seyleri.

Asagilardan kurtulmak isteyen kisiler.

Lobideki telefonu kullanabilir miyim diye sordum.

Kapici “Bir çok genç insan dünyayi etkilemek için bir sürü sey satin aliyor.” dedi.

Tyler’i aradim.

Tyler’in Paper Sokagindaki kiralik evinin telefonu çaldi.

Tyler, lütfen kurtar beni.

Telefon bir kez daha çaldi.

Kapici omzuma dogru egildi ve “Birçok genç insan ne istedigini bilmiyor.” dedi.

Tyler, lütfen koru beni.

Ve telefon bir kez daha çaldi.

“Genç insanlar tüm dünyayi istediklerini saniyorlar.”

Beni Isveç mobilyasindan kurtar.

Beni akilci sanattan kurtar.

Ve telefon bir kez daha çaldi ve Tyler telefonu açti.

“Eger ne istedigini bilmiyorsan” dedi kapici, “kendini istemedigin bir sürü seyi satin almis olarak bulursun.”

Bir daha asla tam olmayayim.

Bir daha asla hosnut olmayayim.

Bir daha asla mükemmel olmayayim.

Tam ve mükemmel olmaktan koru beni Tyler.

Tyler’la bir barda bulusmaya karar verdik.

Kapici, polisin bana ulasabilecegi bir numara birakmami istedi. Hala yagmur yagiyordu. Audi’m hala park yerindeydi ama ön cama Dakapo marka halojen lambasi bir mesale gibi saplanmisti.

Tyler ve ben bulustuk ve bir sürü bira içtik ve Tyler ona tasinabilecegimi söyledi ama onun için bir kiyak yapacaktim.

Bir gün sonra, içinde alti adet gömlek ve alti adet iç çamasiri olan minimum bavulum gelecekti.

Bizi kimsenin izlemedigi ve umursamadigi o barda sarhos vaziyette otururken Tyler’a benden istedigi kiyagin ne oldugunu sordum.

Tyler “Bana bütün gücünle vurmani istiyorum.” dedi.

6

Microsoft için hazirlamis oldugum demoyu göstermeme iki ekran kala kanin tadini aliyorum ve yutmaya çalisiyorum. Patronum içerigin ne oldugunu bilmiyor ama bir gözüm mor ve yanagimin içindeki dikisler yüzünden yüzümün bir yarisi sis vaziyetteyken demoyu göstermeme izin vermiyor. Dikisler gevsemis ve dilimle onlari hissedebiliyorum. Kumsalda dolasmis balik aglarini düsünün. Dikislerimi bir köpegin üstündeki siyah dikisler olarak hayal edebiliyorum ve kan yutmaya devam ediyorum. Patronum benim yazmis oldugum notlardan prezentasyon yapiyor ve ben de odanin karanlik bir kösesinde projektörü

çalistiriyorum.

Kani yalamaya çalistikça dudaklarim iyice yapis yapis oluyor ve isiklar açildiginda, danismanlar Ellen ve Walter ve Microsoft temsilcileri Norbert ve Linda’ya dönüp, katildiginiz için tesekkürler diyecegim ama dudaklarim kandan dolayi parliyor ve kan dislerimin arasindaki çatlaklardan siziyor.

Bayilmadan önce insan yarim litre kan yutabilir.

Dövüs kulübü yarin ve ben dövüs kulübünü kaçirmayacagim.

Prezentasyondan önce Microsoft’tan Walter, barbekü edilmis patates kizartmasi rengindeki, buharli ekskavatör çenesini, bir pazarlama aleti gibi açarak gülümsüyor. Parmaginda mühür yüzügü olan elini uzatip, elimi sikiyor ve elim onun pürüzsüz ve yumusak elindeyken, “Diger herife ne oldugunu görmek istemem” diyor.

Dövüs kulübünün ilk kurali, dövüs kulübü hakkinda konusmamaktir.

Walter’a düstügümü söylüyorum.

Bunu kendime ben yaptim.

Prezentasyondan önce, patronumun karsisina oturup, konusmanin neresinde hangi slaytin girecegini ve video gösterisini hangi arada yapmak istedigimi anlatirken, patronum “Sen her hafta sonu kendine ne yapiyorsun böyle?” diye soruyor.

Birkaç yara almadan ölmek istemedigimi ve artik piril piril bir vücuda sahip olmanin önemi olmadigini söylüyorum. Su orijinal kirmizi arabalari görüyor musun, 1955’te ilk satilmaya hazirlandiklari günkü

gibiler, ne yazik.

Dövüs kulübünün ikinci kurali, dövüs kulübü hakkinda konusmamaktir.

Ögle yemeginde garson masaniza gelir ve geçen haftaki dövüs kulübünden dolayi gözleri dev bir pandaninki gibi simsiyahtir. Çünkü onu geçen hafta gördügümüzde kafasi betonla, markette çalisan iki yüz pound’luk bir çocugun dizi arasindaydi ve çocuk garsonun burnuna art arda, tüm çigliklarin içinde kolayca duyulabilecek düz ve sert sesler çikaran yumruklar atiyordu, ta ki garson dur diyebilecek kadar nefes alip, agzindan kan püskürtene kadar.

Garsona hiç bir sey söyleyemezsiniz, çünkü dövüs kulübü sadece dövüs kulübünün basladigi ve bittigi saatler arasinda vardir.

Fotokopi dükkaninda çalisan çocugu bir ay önce görmüssünüzdür ama ya fotokopilere üçlü delik delmeyi yada kopyalarin arasina renkli seperatör koymayi unutan bu çocuk, dövüs kulübünde kendinden iki kat büyük olan bir muhasebecinin cigerlerindeki havayi bosaltip, onu yumruklariyla bayiltirken, on dakikaligina da olsa, bin tanriydi. Dövüs kulübünün üçüncü kurali, biri dur dediginde veya bayildiginda, bayilmis numarasi yapiyor olsa bile, dövüsün bitmesidir. Bu çocugu her gördügünde, ona ne kadar muhtesem bir dövüs çikardigini söyleyemezsin.

Bir dövüste sadece iki kisi olur. Bir seferde sadece tek dövüs yapilir. Dövüse girerken tisört ve ayakkabilar çikarilir. Dövüs sürmesi gerektigi kadar sürer. Bunlar dövüs kulübünün diger kurallaridir.

Dövüs kulübündeki herifler gerçek hayattaki herifler degildirler. Fotokopi dükkanindaki çocuga çok iyi bir dövüs çikardigini söyleseniz bile, ayni adama konusuyor olmazsiniz.

Benim dövüs kulübündeki halimi, patronum tanimiyor.

Dövüs kulübünde geçen bir geceden sonra, gerçek dünyadaki her seyin sesi kisilir. Seni hiç bir sey kizdirmaz. Sözün kanundur ve diger insanlar bu kanunu ihlal etse veya seni sorgulasa bile, yine de kizmazsin.

Gerçek hayatta ben, gömlek giyen ve kravat takan bir kampanya koordinatörüyüm, agzim kan içinde karanlikta oturmus, patronum Microsoft yetkililerine bir ikon için seçtigi soluk mavi rengi anlatirken, slaytlari degistiriyorum.

Dövüs kulübünün ilk üyeleri Tyler ve bendik.

Bes yillik planimin hayatimla örtüsmedigini fark edip, eve sinirli bir sekilde geldigimde, evimi veya arabami temizlemek bana yeterdi. Günün birinde hiç yara almadan ölüp gidecektim ve geride güzel bir ev ve araba birakacaktim. Ta ki pislik veya yeni sahibi yerlesene kadar. Hiç bir sey duragan degildir. Mona Lisa bile dökülüyor. Dövüs kulübüne kadar agzimdaki dislerin yarisini oynatabilirim.

Kendini gelistirmek belki de çözüm degildir.

Tyler hiç bir zaman babasini tanimamisti.

Belki çözüm kendini yok etmektir.

Hala Tyler’la birlikte dövüs kulübüne gidiyoruz. Dövüs kulübü artik bir barin bodrumunda, Cumartesi geceleri bar kapandiktan sonra yapiliyor. Ve her hafta katilan heriflerin sayisi artiyor.

Tyler kara betondan yapilmis olan bodrumun tek lambasinin altina geçiyor ve o isigin karanligin içindeki yüz çift gözde parladigini görüyor. Tyler’in ilk söyledigi sey “Dövüs kulübünün ilk kurali, dövüs kulübü

hakkinda konusmamaktir” oluyor.

Tyler bagirmaya devam ediyor “Dövüs kulübünün ikinci kurali, dövüs kulübü hakkinda konusmamaktir.”

Ben babami alti yildir taniyordum ama onunla ilgili hiç bir sey hatirlamiyorum. Babam, her alti yilda bir farmil bir kasabada, yeni bir aile kurar. Bu bir aile kurmaktan çok, acente açmaya benzer.

Dövüs kulübünde gördügünüz sey, kadinlar tarafindan yetistirilmis bir erkekler jenerasyonudur.

Erkeklerle dolu bir bodrumun gece yarisi karanliginda, tek lambanin altinda duran Tyler diger kurallari sayiyor: her dövüs için iki erkek, bir seferde bir dövüs, ayakkabi yok, tisört yok, dövüsler sürmesi gerektigi kadar sürer.

“Ve yedinci kural” diye bagiriyor Tyler, “bu sizin dövüs kulübündeki ilk gecenizse, dövüsmek zorundasiniz.”

Dövüs kulübü, televizyondaki futbol maçi degildir. Dövüs kulübünde, dünyanin dört bir yanindan gelen tanimadiginiz adamlarin birbirini, iki dakikalik gecikme ile uydu yayinindan dövdügünü izlemezsiniz, her on dakikada bir bira reklami çikmaz, ve istasyon aramak için beklemek zorunda degilsinizdir. Dövüs kulübüne gittikten sonra televizyonda futbol izlemek, muhtesem seks yapmak varken, porno izlemeye benzer.

Dövüs kulübü, spor salonuna gitmek, saçinizi ve tirnaklarinizi kestirmek için sebebiniz olmaya baslar.

Gittiginiz spor salonu, erkek gibi görünmeye çalisan heriflerle doludur, sanki erkek gibi görünmeye çalismak bir heykeltiras veya art direktörün söyledigi sekilde görünmekmis gibi.

Tyler’in da dedigi gibi, sufle bile sisirilmis görünür.

Babam hiçbir zaman üniversiteye gitmedigi için, benim üniversiteye gitmem gerçekten çok önemliydi.

Üniversiteden sonra, onu sehirlerarasi aradim ve simdi ne olacak diye sordum.

Babam bilmiyordu.

Kendime bir is bulup, yirmi bes yasima girdigimde, yine sehirlerarasi aradim ve simdi ne olacak diye sordum. Babam yine bilmiyordu, ve evlenmemi söyledi.

Otuz yasinda bir erkegim ve gerçekten çözümün bir kadin olup olmadigini merak ediyorum.

Dövüs kulübünde olanlar, kelimelerle anlatilmaz. Bazi heriflerin her hafta dövüsmeye ihtiyaci vardir. Bu hafta, Tyler kapidan giren ilk elli kisinin içeri alinacagini söylüyor. O kadar.

Geçen hafta, omzunu sivazladigim bir herifle dövüsmek için listeye yazildik. Herif kötü bir hafta geçirmis olmali ki, künde pozisyonunda ellerimi kafamin arkasina bagladi ve dislerim yanagimda bir delik açip, gözüm tamamen kapanip, kanayana kadar suratimi betona vurdu, ve ben ancak dur dedikten sonra yere bakip, suratimin yarisinin kanla çizilmis resmini görebildim.

Tyler’la beraber yerde agzimin çizmis oldugu kanli büyük O harfine ve yerden bize bakan gözümün kisik sekline bakiyorduk, Tyler “Çok iyi.” dedi.

Adamin elini sikip, iyi dövüstü dedim.

“Gelecek haftaya ne dersin?” diye sordu.

Suratimin tüm siskinligine ragmen gülümsemeye çalisip, su halime bak dedim. Gelecek aya ne dersin?

Hiçbir yerde, dövüs kulübünde oldugunuz kadar canli olamazsiniz. Hele bütün gözler üzerinizdeyken, diger herifle birlikte o tek lambanin altina geçtiginiz zaman. Dövüs kulübü kazanmak veya kaybetmekle ilgili degildir. Dövüs kulübü kelimelerle anlatilamaz. Dövüs kulübüne ilk kez gelen bir herifin kiçinin beyaz ekmek dilimi gibi oldugunu görürsünüz. Ayni adami alti ay sonra gördügünüzde, tahtadan oyulmus gibi durur. Bu adam artik her isi yapabilecek kadar güvenmektedir kendine. Dövüs kulübünde de, spor salonlarinda oldugu gibi homurtular ve gürültüler vardir ama dövüs kulübü iyi görünmek için degildir.

Kiliselerde oldugu gibi histerik bagirtilar gelir ve Pazar sabahi uyandiginizda kendinizi kurtarilmis hissedersiniz.

Son dövüsten sonra beni döven adam yerleri silerken, ben de sigorta sirketimi arayip, acile gitmek için ön onay talep ettim. Hastanede Tyler düstügümü söyledi.

Tyler bazen benim adima konusur.

Bunu kendime ben yaptim.

Disarida, günes doguyordu.

Dövüs kulübü hakkinda konusmazsiniz, çünkü Pazar sabahi saat iki ile yedi arasi hariç, dövüs kulübü

diye bir sey yoktur.

Dövüs kulübünü ilk buldugumuzda ne Tyler ne de ben hiç kavga etmemistik. Eger hiç kavga etmediyseniz, merak edersiniz. Caninizin nasil yandigini, baska bir adam karsisinda neler yapabileceginizi merak edersiniz. Tyler’in soracak kadar güven duydugu ilk kisi bendim, ikimizde sarhostuk ve kimsenin umurunda olmayacak bir bardaydik, Tyler “Bana bir iyilik yapmani istiyorum. Bana olanca gücünle vurmani istiyorum.” dedi.

Ben böyle bir sey yapmak istemiyordum ama Tyler tek bir yara bile almadan ölmek istemedigini, sadece profesyonellerin dövüsünü izlemekten sikildigini ve kendi hakkinda daha fazla bilgi sahibi olmak istedigini söyledi.

Kendi kendine zarar vermekten bahsetti.

O zamanlar hayatim tastamam görünüyordu, ve belki de içimizden daha iyisini çikarabilmek için her seyi kirmak gerekiyordu.

Etrafima baktim ve tamam dedim. Tamam ama disaridaki parkta yapacagiz.

Disari çiktik ve Tyler’a yumrugu suratina mi yoksa midesine mi istedigini sordum.

Tyler “Sasirt beni” dedi.

Daha önce hayatimda hiç kimseye vurmadigimi söyledim.

Tyler “O zaman çildir, be adam” dedi.

Gözlerini kapamasini söyledim.

Tyler “Hayir” dedi.

Her erkegin dövüs kulübündeki ilk gecesinde oldugu gibi nefesimi tuttum ve bütün kovboy filmlerinde görmeye alisik oldugumuz sekilde yumrugumu Tyler’in çenesine salladim ve yumrugum Tyler’in boynunun kenarina girdi.

Kahretsin dedim, bu sayilmaz. Bir daha denemek istiyorum.

Tyler “Kesinlikle sayildi.” dedi ve Cumartesi sabahlari yayinlanan çizgi filmlerdeki karton boks eldiveni gibi gögsümün ortasina bam diye geçirdi ve ben bir arabanin üstüne uçtum. Orada öylece durduk, Tyler bogazinin kenarini ovustururken, ben de gögsümü tutuyordum ve daha önce hiç gitmedigimiz bir yere gittigimizi biliyorduk, dahasi çizgi filmlerdeki kedi ve fare gibi hala hayattaydik, ve bunu nereye kadar ilerletip, hala hayatta kalabilecegimizi merak ediyorduk.

“Çok iyi” dedi Tyler.

Tekrar vur bana dedim.

Tyler “Hayir, sen bana vur” dedi.

Ben de vurdum, bir kiz gibi yumrugumu sallayip, tam kulaginin altina indirdim ve Tyler karsilik verdi, pabucunun topugunu mideme geçirdi. Ondan sonra ve daha sonra olanlar kelimelerle tarif edilemez ama bar kapandi, insanlar disari çikti ve etrafimiza toplanip, bagirmaya basladilar.

Tyler’in yerine ben dünyada yolunda gitmeyen her seye el atmaya hazir hissettim kendimi, kirilan yaka dügmeleri ile nükseden temizlik takintim, yüzlerce dolar içerde oldugumu söyleyen bankam, bilgisayarimi açip, DOS isletim komutlarini karistiran patronum ve isim. Ve, destek gruplarini benden çalan Marla Singer.

Ilk kavga bittiginde hiçbir problem çözülmüs degildi, ama hiçbir seyin de önemi yoktu.

Ilk kavga ettigimiz gece bir Pazar gecesiydi ve Tyler tüm hafta sonu tiras olmamisti. Tyler’in iki günlük sakallari yüzünden parmaklarimin bogumlari yaniyordu. Park yerinde sirt üstü yatip, sokak isiklarinin arasindan görünen tek yildiza bakarken Tyler’a ne ile dövüstügünü sordum.

Tyler babasi ile dövüstügünü söyledi.

Kendimizi tamamlamak için bir babaya ihtiyacimiz yoktu belki. Dövüs kulübünde kiminle dövüstügünüzün hiçbir kisisel yani yoktur. Dövüsmek için dövüsürsünüz. Dövüs kulübü hakkinda konusmamaniz gerekir ama biz konustuk ve sonraki birkaç hafta boyunca bar kapandiktan sonra park yerinde bulustuk. Havalar soguduktan sonra, baska bir bar bodrumunu kullanabilecegimizi söyledi.

Dövüs kulübü bulustugunda Tyler birlikte kararlastirmis oldugumuz kurallari açiklar. Erkeklerle dolu zeminin bodrum katinin ortasinda ki isik huzmesinin altinda Tyler bagiriyor, “Çogunuz, birileri kurallari bozdugu için buradasiniz. Birileri size dövüs kulübünden bahsetti.”

“Ya dövüs kulübü hakkinda konusmaktan vazgeçin, ya da baska bir dövüs kulübü kurun, çünkü gelecek hafta buraya geldiginizde adinizi listeye ekleyeceksiniz ve sadece listedeki ilk elli kisi içeri girebilecek.

Eger içeri girebilirseniz, ve eger dövüsmek isterseniz, hemen dövüse baslayacaksiniz. Eger dövüsmek istemiyorsaniz, evinizde oturun, çünkü dövüsmek isteyenler var.” diyor Tyler.

“Eger bu dövüs kulübünde ilk gecenizse,” Tyler bagiriyor, “dövüsmek zorundasiniz.”

Birçok erkek dövüs kulübüne gelir çünkü dövüsmekten çok korktugu bir sey vardir. Birkaç dövüsten sonra korku oldukça hafifler.

Bir sürü yakin arkadas dövüs kulübünde ilk kez karsilasir. Artik toplantilara veya konferanslara gittigimde, konferans masalarinda yüzler görüyorum, muhasebeciler, yöneticiler yada avukatlar bandajlarin altindaki kirik burunlari veya gözlerinin altindaki kirik dikisler veya simsiki tutturulmus çeneleriyle her yerde bitiveriyorlar. Bunlar, karar verme zamani gelene kadar dinleyen sessiz genç adamlar. Baslarimizi egerek selamlasiyoruz.

Sonra patronum bana bu kadar çok adami nasil taniyabildigimi soruyor.

Patronum, is camiasinda gün geçtikçe daha az centilmen kaldigini ve eskiyalarin arttigini söylüyor.

Demo dönmeye devam ediyor.

Microsoft’tan Walter’la göz göze geliyoruz. Iste, mükemmel disleri, tertemiz bir cildi ve sahip olabilmek için alumni dergisine yazacaginiz türden ise sahip olan genç bir adam. Onun herhangi bir savasa katilamayacak kadar genç oldugunu ve eger ailesi bosanmamis olsa, babasinin asla eve gelmeyecegini bilirsiniz, ve o orada durmus, yarisi tirasli, yarisi karanlikta sakli ve kuskulu çürüklerle dolu suratima bakiyor. Dudaklarimdaki kan parliyor. Ve belki de Walter geçen hafta sonu katildigi etsiz, acisiz yemegi düsünüyor yada ozon tabakasindaki deligi, veya hayvanlar üstünde acimasizca yapilan ürün testlerinin durdurulmasi gerektigini, ama muhtemelen bunlari düsünmüyor.

7

Bir sabah tuvaletin içinde ölü deniz anasi gibi görünen kullanilmis bir prezervatif görüyorum.

Tyler ile Marla’nin tanismasi.

Isemek için tuvalete gidiyorum ve tuvaletin içindeki, magara resimlerine benzeyen pisligin içinde prezervatif duruyor. Spermin ne düsündügünü merak ediyorum.

Bu?

Vajina dedikleri mekan bu mu?

Burada neler oluyor?

Bütün gece rüyamda Marla Singer’i becerdigimi görüyorum. Marla Singer sigarasini içiyor. Marla Singer gözlerini yuvarlarinda döndürüp duruyor. Yatagimda tek basima uyaniyorum ve Tyler’in odasinin kapisi kapali. Tyler’in odasinin kapisi asla kapali olmaz. Bütün gece yagmur yagdi. Çatida su kabarciklari toplaniyor, egriliyor, bükülüyor ve yagmur çatidan geçip, tavandaki alçinin üstünde birikiyor ve elektrik teçhizatindan yere damliyor.

Yagmur yagdigi zaman, salterleri kapatmak zorunda kaliyoruz. Elektrikleri açmaya cesaret bile edemezsin. Tyler’in kiralamis oldugu ev üç katli ve bir de bodrum kati var. Elimizde mumlarla geziyoruz.

Evin kilerleri, paravana ile ayrilmis uyuma bölümleri ve merdiven sahanliginda renkli camli pencereleri var.

Salonda, içinde oturabileceginiz genislikte pencereleri olan cumbalar var. Süpürgelik pervazlari oymalarla süslenmis, cilalanmis ve onsekiz inç yüksekliginde.

Yagmur evin her yerinden içeri damliyor. Tahta olan her sey sisiyor ve çekiyor, yerlerdeki, süpürgeliklerdeki ve pencere kasalarindaki çiviler disari firliyor ve paslaniyor.

Her yerde rahatça üstüne basabileceginiz veya kolunuzu geçirebileceginiz pasli çiviler var. Yedi yatak odasina sadece bir banyo düsüyor ve simdi o banyoda bir prezervatif duruyor.

Ev bir seyin olmasini bekliyor sanki, büyük bir degisiklik veya bir denemeden geçmek istiyor, sonra yikilip gidecek. Tyler’a ne kadar zamandir burada oturdugunu sordugumda, sadece alti hafta demisti.

Zamanin safagi bile sökmeden önce, evin National Geographic ve Reader’s Digest yiginlari biriktiren bir sahibi varmis. Her yagmur yagdiginda daha da uzayan büyük magazin yiginlari. Tyler son kiracinin, parlak magazin sayfalarini kokain zarfi olarak kullandigini söylemisti. Polis veya her kimse kapiyi kirdigindan beri ön kapida kilit yok. Yemek odasinin duvarlarindaki dokuz kat duvar kagidi sismis, çiçeklerin altindan çizgiler, onun altindan yine çiçekler, onun altindan kuslar ve onun altindan yesillik görünüyor.

Tek komsumuz kapanmis olan bir makine dükkani ve tam karsimizda bir blok uzunlugundaki depo.

Evde, damasko kumasindan yapilma masa bezlerinin bir daha asla burusmamasi için kullanilan yedi fitlik silindirlerin durdugu bir klozet var. Yünlüleri güveden korumak için sedir agacindan yapilmis sogutmali bir sandik var. Banyo duvarlarindaki çinilerde küçük çiçekler var, bir çok kisinin dügünündeki porselen takimindan daha güzel ve simdi tuvaletin içinde kullanilmis bir prezervatif duruyor.

Yaklasik bir aydir Tyler’la birlikte yasiyorum.

Tyler kahvaltiya iniyor, bütün gögsü ve boynu morluklarla kapli, ve ben eski bir Reader’s Digest magazini okuyorum. Bu ev uyusturucu ticareti yapmak için mükemmel bir yer. Hiç komsu yok. Depolar ve degirmenler disinda Paper Sokaginda hiç bir sey yok. Kagit degirmeninden gelen osuruk kokusu ve degirmenin etrafinda portakal renkli piramitler olusturmus tahta talasindan gelen hamster yuvasi tarzindaki kokuyu da unutmamak gerekir. Bu ev uyusturucu ticareti yapmak için en mükemmel yer çünkü gündüzleri Paper Sokagindan milyonlarca kamyon geçmesine ragmen, geceleri Tyler ve ben her yöne yarim mil uzakliginda yapayalniziz.

Bodrumda yiginlarca Reader’s Digest dergisi buldum ve artik her odada Reader’s Digest birikintileri var.

Amerika Birlesik Devletlerinde Yasam.

Kahkaha En Iyi Ilaçtir.

Evdeki tek mobilya bu magazin yiginlari.

En eski dergilerde, insan vücudundaki organlarin birinci tekil sahis olarak birbirleri arasindaki konusmalarini veren bir makale dizisi var: Ben Jane’in Rahmiyim.

Ben Joe’nun Prostatiyim.

Dalga geçmiyorum, ve Tyler yari çiplak vaziyette ve belden yukarisi morluklar içinde mutfaga gelip car, car, car konusuyor, dün gece Marla Singer ile tanistigini ve seks yaptiklarini anlatiyor.

Bunu duyunca kesinlikle Joe’nun Safra Kesesi oluveriyorum. Bunlarin hepsi benim hatam. Bazen bir sey yaparsiniz ve tamamen zivanadan çikarsiniz. Bazen sizin yapmadiginiz seyler sizi zivanadan çikarir.

Dün gece Marla’yi aradim. Bir sistem oturttuk, eger bir destek grubuna gitmek istersem, Marla’yi ariyorum ve ne yapmayi planladigini ögreniyorum. Dün Melanoma grubu vardi ve kendimi biraz kötü

hissediyordum.

Marla Regent Otelinde yasiyor. Regent Oteli kahverengi tuglalarin özensiz bir sekilde bir araya getirildigi, tüm çarsaflarin kaygan plastik örtülerin içine kondugu bir yer ve insanlarin çogu oraya ölmek için gidiyorlar. Yatagin yanlis tarafina oturursan, hem sen, hem çarsaflar, hem de battaniye dogrudan yere kayiyorsunuz.

Melanoma grubuna gidip gitmeyecegini ögrenmek için, Marla’yi Regent otelinden aradim.

Marla telefona agir çekimde cevap verdi. Bunun gerçek bir intihar degil, muhtemelen yardim-için-çagri türü seylerden biri oldugunu söyledi, ama bir sürü Xanax yutmustu.

Beni, Marla’nin Regent Oteldeki pis odasinda düsünün, Marla “ben ölüyorum. Ölüyorum. Ben ölüyorum.

Ölüm. Ölü-yorum. Ölüyorum.” diyerek odanin içinde dolanirken onu izledigimi düsünün.

Bu saatlerce sürebilir.

Öyleyse bu gece evdeydi, degil mi?

Büyük ölüm olayini gerçeklestirdigini söyledi. Eger izlemek istiyorsam, hemen yetismeliydim.

Tesekkür ederim dedim, baska planlarim var.

Peki öyleyse dedi Marla, televizyon izleyerek de ölebilirim. Izlemeye degecek birseyler olmasini umuyordu.

Kosturarak Melanoma grubuna gittim. Eve erken geldim. Uyudum.

Ve iste bir sonraki sabah kahvaltida Tyler morluklar içinde karsimda oturmus, Marla’nin çilgin bir orospu oldugunu ama bundan çok hoslandigini söylüyor.

Dün gece ki Melanoma grubundan sonra, eve geldim ve yataga gidip, uyudum. Ve rüyamda Marla Singer’i becerip durdugumu gördüm.

Ve bu sabah Tyler’i dinlerken, Reader’s Digest okuyormus gibi yapiyorum. Çilgin bir orospu, bana sorsaydin ben bunu sana söylerdim. Reader’s Digest . Uniformali Eglence.

Ben Joe’nun Safrasindaki Salgi Beziyim.

Tyler, Marla’nin dün gece kendisine anlatmis oldugu seyleri söylüyor. Hiçbir kiz onunla bu sekilde konusmamis.

Ben Joe’nun Bilenmis Disiyim.

Ben Joe’nun Alev Almis Burun Delikleriyim.

Tyler’la Marla on kez seks yaptiktan sonra Marla, hamile kalmak istedigini söylemis. Tyler’dan bebek aldirmak istiyormus.

Ben Joe’nun Beyaz Mustasiyim.

Tyler böyle bir seye nasil kanardi? Sanki geçen gece tek basina oturup, Pamuk Prenses çizgi filmine cinsel organlari ekleyen o degildi.

Tyler’in dikkatini çekmek için nasil rekabet edebilirdim?

Ben Joe’nun Öfkelenmis, Alev Almis Reddetme Duygusuyum.

En kötüsü de, bunun benim hatam olmasi. Ben dün gece uykuya daldiktan sonra, Tyler garson olarak çalistigi vardiyadan gelmis ve Marla Regent Otelinden tekrar aramis. “Iste bu” demis Marla. Tünel, ona tünelde yol gösteren isik. Ölüm tecrübesi öyle güzeldi ki, ruhu bedeninden kalkip, havada asili kaldigi sirada Marla bunu bana telefonda anlatmak istemisti.

Marla ruhunun telefon açip açamayacagini bilmiyordu ama en azindan birinin onun son nefes alisini duymasini istiyordu.

Ama maalesef telefonu Tyler açmisti ve bütün olayi yanlis anlamisti.

Hiç karsilasmadiklari için Tyler, Marla’nin ölmek üzere olmasini kötü bir sey sanmisti.

Olacak is degil.

Hiç Tyler’a göre olmamasina ragmen, polisi arayip, hemen Regent oteline dogru yola çikmisti.

Bu durumda, hepimizin televizyondan bildigi eski Çin gelenegine göre, Tyler sonsuza kadar Marla’dan sorumlu olacak, çünkü Tyler Marla’nin hayatini kurtardi.

Eger sadece birkaç dakikami ziyan edip, Marla’nin ölümünü izlemeye gitmis olsaydim, bunlarin hiçbiri olmayacakti.

Tyler, Marla’nin Regent Otelinin en üst katinda, sekiz katlik merdiven ve kapilardan televizyon gürültüsünün tastigi uzun ve gürültülü bir koridorun sonunda, 8G numarali odada yasadigini söylüyor. Her iki saniyede bir, ya bir aktristin bagirdigi, ya da bir kursun yagmurunda bir aktörün bagirarak can verdigi bir koridor. Tyler koridorun sonuna variyor ve daha kapiya dokunmadan, incecik, beyaz bir kol 8G’nin kapisindan sapan gibi çikip, Tyler’i gögsünden yakalayip, içeri çekiyor.

Bir Reader’s Digest dergisine gömülüyorum.

Marla Tyler’i içeri çeker çekmez, Tyler Regent otelinin önündeki fren ve siren seslerini duyuyor. Sonra sifoniyerin üstünde, barbie bebeklerin yapildigi yumusak pembe plastikten yapilma bir vibratör dikkatini çekiyor, ve bir dakikaligina Tyler, milyonlarca bebegin, barbie’nin ve vibratörün Tayvan’daki bir montaj fabrikasinda eritilip, hazirlandigini gözünün önüne getiriyor.

Marla, Tyler’in vibratörüne baktigini fark ediyor, ve “Korkma. Sana bir zarari olmaz.” diyor.

Marla Tyler’i bu defada koridora sürüklüyor ve üzgün oldugunu ancak polisi aramamasi gerektigini, ve asagidan gelen seslerin muhtemelen polis oldugunu söylüyor.

8G’nin kapisini kilitliyor ve Tyler’a merdivenlere dogru yürümesini isaret ediyor. Merdivenlerde, Marla ve Tyler duvara yapisiyorlar çünkü polisler ve ellerinde oksijen maskeleri ile doktorlar yukari kosusturuyorlar. Bu arada 8G’nin hangi oda oldugunu soruyorlar.

Marla koridorun sonundaki oda oldugunu söylüyor.

Marla polise 8G’de yasayan kizin bir zamanlar tatli, çekici bir kiz oldugunu ama artik bir canavara dönüstügünü söylüyor. Kiz bulasici bir insan artigi ve kafasi karismis, yanlis seyi yapmaya cesareti yok, o yüzden intihar falan etmis olamaz.

“8G’deki kizin kendine inanci yok,” diye bagiriyor Marla, “ve yaslandikça, seçeneklerinin azalacagindan korkuyor.”

“Iyi sanslar” diye bagiriyor Marla polislerin arkasindan.

Polisler 8G’nin kilitli kapisinin önüne yigiliyorlar, Marla ve Tyler lobiye kosusturuyorlar. Arkalarindan bir polisin kapiya bagirisi geliyor:

“Birakin size yardim edelim Bayan Singer! Yasamak için bir sürü sebebiniz var! Içeri girmemize izin ver Marla, ki sana problemlerinde yardimci olabilelim.”

Böylece Marla ve Tyler sokaga çikmisti. Tyler Marla’yi bir taksiye bindirirken, otelin sekizinci katinda, Marla’nin odasinin penceresinin önünde gölgelerin ileri geri hareket ettiklerini görmüstü.

Bir sürü isik, araba ve ucu bucagi görünmeyen alti seritlik trafigin oldugu otobana çiktiklarinda, Marla Tyler’dan kendisini sabaha kadar ayakta tutmasini istemisti. Çünkü Marla uyursa, ölecekti.

Marla bir sürü insanin kendisinin ölmesini istedigini söylemisti. Bu insanlar çogu zaten ölmüs ve öte tarafa gitmisti ve geceleri ona telefon açiyorlardi. Marla barlara gidiyordu ve barmenin ismini seslendigini duyuyordu. Ve telefona cevap verdiginde, hattin kesilmis oldugunu anliyordu.

Tyler ve Marla, yanimdaki odada sabaha kadar uyanikti. Tyler daha sonra uyandiginda, Marla Regent Otelindeki odasina dönmüstü bile.

Tyler’a Marla’nin bir sevgiliye degil, bir sosyal danismana ihtiyaci oldugunu söyledim.

Tyler “Buna ask deme” dedi.

Uzun lafin kisasi, Marla simdide hayatimin baska bir parçasini mahvetmeye hazirlaniyordu. Üniversiteden beri arkadaslar ediniyorum. Evleniyorlar. Onlari kaybediyorum.

Pekala.

Temiz is, diyorum.

Tyler bunun benim için problem olup olmayacagini soruyor.

Ben Joe’nun Birbirine Geçmis Bagirsaklariyim.

Hayir, diyorum, sorun yok.

Kafama bir silah dayayin ve duvarlari beynimle boyayin.

Harika diyorum. Gerçekten harika.

8

Pantolonumdaki kurumus kanlar yüzünden patronum beni eve yolladi, korkunç bir keyif aldim.

Çeneme açilmis olan delik bir türlü iyilesmiyor. Ise gidiyorum ve yumruklanmis göz oyuklarim, görebilmek için biraktigim ufak deliklerin etrafinda sisik esmer ekmek gibi duruyor. Bugüne kadar bu derece ortada olan bir Zen Ustasi haline gelmek ve kimse tarafindan fark edilmemek beni delirtirdi. Ama hala küçük FAKS olayini yapiyorum. Küçük HAIKU’lar[2]yaziyorum ve herkese FAKSLIYORUM. Is yerinde insanlar yanimdan geçiyor ve herkesin düsmanca YÜZÜNDE tamamen ZEN oluyorum.

Isçi arilar ayrilabilir

Hatta erkek arilar bile uçup gidebilir

Kraliçe ari onlarin kölesidir

Tüm dünya nimetlerinden ve arabandan vazgeçip, sehrin toksik atigi bir kösesinde, gecenin bir vakti Marla ve Tyler’i, Tyler’in odasinda birbirlerine insanin kiç mendili dediklerini duydugunuz kiralik bir evde yasamaya baslarsiniz.

Al sunu, insanin kiç mendili.

Yap sunu, kiç mendili.

Tut sunu. Yükselmesine izin verme bebek.

Ters olmasina ragmen, bu beni dünyanin sakin, küçük merkezi yapiyor.

Sismis gözlerim, pantolonumdaki siyah, kurumus kan lekeleri ile ben, is yerindeki herkese MERHABA diyorum. MERHABA! Bana bakin. MERHABA. Fazlasiyla ZEN’im. Bu KAN. Bu HIÇBIR SEY’dir.

Merhaba. Hiçbir seyin anlami yok ve AYDINLANMIS olmak çok kiyak. Benim gibi.

Göz at.

Bak. Pencerede. Bir kus.

Patronum pantolonumdaki kanin benim kanim olup olmadigini sordu.

Kus rüzgarla uçup gidiyor. Kafamda küçük bir haiku yaziyorum.

Bir yuvasi bile olmadan

Bir kus dünyaya evim diyebilir

Hayat senin kariyerindir

Parmaklarimla sayiyorum: bes, yedi, bes.

Kan benim mi?

Evet, diyorum. En azindan bir kismi.

Bu yanlis bir cevap.

Bu büyük bir olay. Iki tane siyah pantolonum vardi. Alti tane beyaz gömlek. Alti tane iç çamasiri. En asgari. Dövüs kulübüne gidiyorum. Bunlar olagan seyler.

Patronum, “Eve git,” diyor. “Üstünü degis.”

Tyler’la Marla’nin ayni insan oldugundan süphelenmeye basliyorum. Her gece Marla’nin odasinda tepismeleri hariç.

Yapiyorlar.

Yapiyorlar.

Yapiyorlar.

Tyler’la Marla hiçbir zaman ayni odada olmuyorlar. Onlari hiç yan yana görmüyorum.

Aslina bakarsaniz, beni de kimse Zsa Zsa Gabor’la birlikte görmüyor ve bu ayni insan oldugumuz anlamina gelmiyor. Sadece, Marla etrafta olunca Tyler hiç disari çikmiyor.

Artik pantolonlari yikayabilecegim, nasil sabun yapildigini Tyler’in bana göstermesi gerek. Tyler yukarida ve mutfagi baharat ile yanik saç kokusu kaplamis. Marla mutfak masasinda oturmus, kolunun iç kismini baharat kokulu bir sigara ile yakarken, kendine insan kiçi mendili diyor.

Marla sigarasinin ucundaki visne görünümlü yaraya “Kendi içimdeki hastalikli ve iltihapli pisligi kucakliyorum” diyor. Sigarasini, kolunun yumusak ve beyaz etinde döndürürken, “Yan cadi, yan.” diye bagiriyor.

Tyler yukarida benim odamda, benim aynamda dislerine bakarken, bana part time garsonluk isi buldugunu söylüyor.

“Is Pressman Otelinde, eger gece çalismak istersen” diyor Tyler, “bu is senin sinif nefretini kabartacak.”

Tamam, diyorum, her neyse.

“Büyük, siyah bir papyon takman gerekiyor. Orda çalismak için sadece beyaz bir gömlege ve siyah pantolona ihtiyacin var.”

Tyler sabun, sabuna ihtiyacimiz var diyorum. Sabun yapmamiz gerekiyor. Pantolonlarimi yikamam lazim.

Tyler her günkü iki yüz mekigini çekerken, bacaklarini tutuyorum.

“Sabun yapmak için, önce yag bulmamiz gerek” diyor. Tyler bir sürü faydali bilgi ile dolu.

Tepismeleri disinda, Tyler’la Marla asla ayni odada olmuyorlar. Tyler etrafta oldugu zaman, Marla onu görmezlikten geliyor. Her zamanki durum. Bu aynen annemle babamin birbirlerine karsi görünmez olmalarina benziyor. Sonra babam baska bir ortaklik baslatmak için gitti.

Babam her zaman “Seks sikici olmaya baslamadan evlen, yoksa hiçbir zaman evlenemezsin” derdi.

Annem “Asla naylon fermuarli bir sey alma” derdi.

Ailem asla bir yastigin üstüne islemek isteyeceginiz türden sözler etmedi.

Tyler yüz doksan sekizinci mekigini çekiyor. Yüz doksan dokuz. Iki yüz.

Tyler’in üstünde sakiz gibi bir faniladan yapilmis bornoz ve esofman var. “Marla’yi evden çikar. Kül suyu almasi için onu dükkana yolla. Pullu olandan alsin. Kristalli olandan degil. Gönder onu. Bir seyler yap, kurtul ondan.” diyor Tyler.

Kendimi, annemle babam arasindaki mesajlari tasiyan alti yasindaki ben gibi hissediyorum. Bundan alti yasindayken nefret ederdim. Simdi de ediyorum.

Tyler bacaklarini çalistirirken, Marla’ya pullu kül suyu almasini söylemek için asagiya iniyorum. Ona on dolar ve otobüs pasomu veriyorum. Marla hala mutfak masasinda otururken, parmaklarinin arasinda duran sigarayi çekip aliyorum. Kolay ve yavas. Mutfak bezlerinden biriyle, kanamaya baslamis olan sigara yaniklarinin üstündeki külleri temizliyorum kolundan. Sonra yüksek topuklu ayakkabilarini giydiriyorum ayagina.

Ben Çekici Prens rolünde ayakkabisini giydirirken Marla bana bakiyor ve “Içeri kendim girdim. Evde kimse oldugunu düsünmemistim. Ön kapida kilit yok.” diyor.

Hiçbir sey söylemiyorum.

“Biliyorsun ki, prezervatif bizim jenerasyonumuzun camdan terligi. Bir yabanci ile tanistiginda, geçiriveriyorsun onu. Bütün gece dans ediyorsun, sonra da ativeriyorsun. Prezervatifi kastediyorum, yabanciyi degil.”

Marla ile konusmuyorum. Destek gruplarina ve Tyler’a burnunu sokabilir ama benimle hiçbir sekilde arkadas olamaz.

“Sabahtan beri burada seni bekliyorum.”

Çiçekler açar ve solar

Rüzgar kelebekleri yada kari getirir

Bir tas bunun farkinda bile olmaz

Marla mutfak masasindan kalkiyor, üstünde parlak bir malzemeden yapilmis, kolsuz, mavi bir elbise var.

Iç kisimdaki dikis yerlerini görebilmem için eteginin ucunu tutup, yukari kaldiriyor. Iç çamasiri giymemis.

Göz kirpiyor.

“Sana yeni elbisemi göstermek istedim. Bu bir nedimenin elbisesi ve tamamen elde yapilmis. Begendin mi? Iyi Niyet Tasarruf dernegi bir dolara satti. Bu çirkin mi çirkin elbiseyi yapmak için birileri bu küçücük dikislerle ugrasmis” diyor Marla, “Inanabiliyor musun?”

Etegin bir ucu diger ucundan daha uzun ve elbisenin beli Marla’nin kalçasinda dönüyor.

Dükkana gitmeden önce, Marla eteklerinin ucunu kaldiriyor ve mutfak masasinin etrafinda dans ediyor, poposu eteginin içinde uçuyor sanki. Marla, insanlarin deli gibi sevdigi seyleri, bir saat veya bir gün sonra ativermelerine bayildigini söylüyor. Ilgi odagi olan Noel agaçlarinin, Noelden sonra otoban kenarlarina süsleriyle birlikte atilmalari gibi. Bu agaçlari görünce insanin aklina yol kenarindaki hayvan cesetleri veya iç çamasirlari paramparça olmus ve elektrik bandiyla sarilmis seks kurbanlari geliyormus.

Onun buradan gitmesini istiyorum.

“Hayvan Kontrol Merkezi gidilecek en iyi yer,” diyor Marla. “Insanlarin sevip, sonra da ativerdikleri küçük köpekçiklerin, kedi yavrularinin, hatta yasli hayvanlarin ilgini çekmek için hoplayip zipladiklari bir yer, çünkü üç gün sonra asiri dozda sodyum fenobarbital verilip, büyük hayvan firinina gidecekler.

“Büyük uyku, ‘Köpekler Vadisi’ sitilinde.

“Birileri seni, hayatini kurtaracak kadar sevse bile, yine de kisirlastirilmaktan kurtulamazsin.” Marla yüzüme, sanki onu beceren benmisim gibi bakiyor, ve “Seni kazanmam mümkün degil, degil mi?” diyor.

Sonra da o igrenç “Köpekler Vadisi” sarkisini söyleyerek, arka kapidan çikip gidiyor.

Onun gidisine bakiyorum.

Marla’nin tamami odadan çiktiktan sonra, bir, iki, üç dakikalik bir sessizlik oluyor.

Arkami dönüyorum ve Tyler beliriveriyor.

“Ondan kurtuldun mu?” diyor.

Ne bir ses, ne bir koku ve Tyler ortaya çikiveriyor.

Mutfagin kapisindan bir hamleyle buzlugun içine daliyor ve “Önce biraz yag bulmamiz gerekiyor” diyor.

Tyler, eger patronuma gerçekten kizdiysam, bir postaneye gidip, adres degisikligi formu doldurmami ve tüm mektuplarimin Kuzey Dakota’daki Rugby’e gönderilmesini saglamam gerektigini söylüyor.

Içinde beyaz donmus bir maddenin bulundugu sandviç torbalarini buzluktan çikarip, lavaboya bosaltiyor.

Benim büyük bir tencereyi ocaga koymam ve tencerenin yarisindan fazlasini su ile doldurmam gerekiyor.

Su az olursa, donyagindan ayrildigi için yag kararir.

“Bu yagin içinde çok fazla tuz var, o yüzden ne kadar çok su olursa, o kadar iyi” diyor Tyler.

Yagi suya koy ve suyun kaynamasini bekle.

Tyler sandviç torbalarindaki beyaz seyi suyun içine akitiyor, sonra da bos torbalari çöpün dibine gömüyor.

“Biraz hayal gücünü kullan. Izci kamplarinda sana ögretilen bütün o öncü saçmaliklarini hatirla. Lisede aldigin kimya derslerini hatirla.” diyor Tyler.

Tyler’i izci olarak hayal etmek çok zor.

Tyler yapabilecegim diger seyin, bir gece patronumun evine gitmek ve bahçedeki bir musluga hortum takmak olabilecegini söylüyor. Hortumu bir el pompasina takmali ve evin tesisatina endüstriyel boya doldurmaliymisim. Kirmizi, mavi veya yesil, ve ertesi gün patronumun nasil görünecegine bakmak için beklemeliymisim. Yada çaliliklarin arasinda oturup, evin tesisatinin basinci 110 psi’ye çikana kadar el pompasini pompalayabilirmisim. Böylece evdeki herhangi biri tuvaletin sifonunu çektiginde, tuvaletteki su tanki patlarmis. Basinç 150 psi’yi buldugunda, biri dusu açarsa, su basinci dus basligini uçurur, vidalari söker ve dus, ölümcül bir yere dönüsürmüs.

Tyler bunlari, kendimi daha iyi hissetmem için anlatiyor. Gerçek su ki, ben patronumu seviyorum. Ayrica, ben artik aydinlandim. Bilirsiniz iste, sadece Buda tarzi bir yasam stilim var. Camdan krizantemler.

Pirlantadan Sutra ve Mavi Kanyon Plaklari. Hari Rama, hani su Krisna, Krisna. Aydinlanma, iste canim.

“Kiçina tüy takmis olman, seni tavuk yapmaz” diyor Tyler.

Yag eridikçe, donyagi kaynayan suyun üstüne çikacak.

Ne yani, diyorum, ben kiçima tüy mü takmisim?

Sigara yanigi ile dolu kollarini sallayip duran Tyler, sanki kurtulmus bir ruh da, kalkmis bana bunu söylüyor. Bay ve Bayan Insan Kiç Mendili. Yüzümü sakinlestirip, havayollarinin acil durum kartlarindaki, mezbahaya giden Hintliler gibi duruyorum.

Ocagin atesini kis.

Kaynayan suyu karistiriyorum.

Suyun üstünde sedefli gökkusagi gibi bir katman olusana kadar, sürekli donyagi çikar. Bu katmani alip, bir kenara ayirmak için büyük bir kasik kullanirsin.

Söyle bakalim, Marla nasil diyorum.

Tyler “Marla en azindan dibe vurmak için çaba sarf ediyor” diyor.

Suyu karistirmaya devam ediyorum.

Donyagi çikmayacak hale gelene kadar, yagi alip kenara ayirmaya devam edin. Sudan aldiginiz sadece donyagi. Iyi ve temiz donyagi.

Tyler, dibe vurmanin yakinindan bile geçmedigimi söylüyor. Ve eger sonuna kadar düsmezsem, kurtarilamazmisim. Isa bu dibe vurma olayini çarmiha gerilerek halletmis. Sadece para, mülk ve bilgiden vazgeçerek bir yere varamazmisim. Bu sadece, hafta sonu inzivasina yararmis. Kendimi gelistirmekten kaçmali ve felakete dogru kosmaliymisim. Daha fazla emniyete alamazmisim.

Bu bir seminer degilmis.

“Eger dibe vurmadan cesaretini kaybedersen, gerçekten basarmis olmayacaksin” diyor Tyler.

Sadece felaketten sonra yeniden dirilebilirmisiz.

“Ancak her seyini kaybettikten sonra, gerçekten özgür olursun” diyor Tyler.

Hissettigim prematüre bir aydinlanmaymis.

“Ve karistirmaya devam et” diye de ekliyor.

Yag yeterince kaynayip, don yagi çikmaz olunca, kaynar suyu dökersin. Tencereyi yikayip, temiz su ile doldurursun.

Dibe vurmaya yakin bir yerde olup olmadigimi soruyorum.

“Su anda oldugun noktadan, dibe vurmanin nasil bir sey oldugunu tahmin bile edemezsin” diyor Tyler.

Ayni islemleri kenara ayirdigin don yagi ile tekrarlarsin. Don yagini suda kaynatirsin. Yukari çikan katmani ayirirsin. “Kullandigimiz yagda çok fazla tuz var” diyor Tyler. “Çok fazla tuz olursa, sabun sertlesmez.” Kaynat ve katmanlari kenara ayirmaya devam et.

Kaynat ve ayir.

Marla döndü.

Marla dis kapiyi açar açmaz, Tyler gidiyor, kayboluyor, odadan kaçiyor, uçuveriyor.

Ya yukarda yada asagida, bodrumda.

Püf. Yok.

Marla elinde bir kutu kül suyu ile arka kapidan giriyor.

“Markette yüzde yüz dönüstürülmüs tuvalet kagidi var” diyor. “Dünyadaki en berbat is kullanilmis tuvalet kagitlarini dönüstürmek olsa gerek.”

Elindeki kutuyu alip, masaya koyuyorum. Tek kelime bile etmiyorum.

“Bu gece burada kalabilir miyim?” diyor.

Cevap vermiyorum. Kafamda sayiyorum: bes hece, yedi, bes.

Bir kaplan gülümseyebilir

Yilan seni sevdigini söyleyebilir

Yalanlar bizi seytan yapar

Marla “Ne pisiriyorsun?” diye soruyor.

Ben Joe’nun Kaynama Noktasiyim.

Git, diyorum, sadece çik ve git. Tamam mi? Daha simdiden hayatimin büyük bir bölümünü almadin mi zaten?

Kolumu yakaladigi gibi, beni kenara sikistiriyor ve yanagimda bir öpücük konduruyor. “Lütfen ara beni,”

diyor. “Lütfen. Konusmamiz gerekiyor.”

Tabi, tabi, tabi, tabi, tabi diyorum.

Marla kapidan çiktigi anda, Tyler tekrar odada beliriveriyor.

Bir hokkabazin hilesi kadar çabuk. Ailem bu hileyi bes sene boyunca yapti.

Tyler buzlukta yer açarken, ben kaynatip, ayirmaya devam ediyorum. Odayi buhar kapliyor ve tavandan su damlamaya basliyor. Buzdolabinin arkasinda saklanmis olan kirk vatlik ampul, bos ketçap siselerinin, tursu veya mayonez kavanozlarinin arkasindan parlak ve ince bir isik hüzmesi yayiyor ve Tyler’in profilini çiziyor.

Kaynat ve ayir. Kaynat ve ayir. Ayirdigin don yagini agzi tamamen açik olan süt kutularina doldur.

Buzdolabinin kapisini açik tutmak için koydugu sandalyede oturan Tyler, don yaginin sogumasini izliyor.

Mutfagin sicaginda, soguk duman bulutlari buzdolabinin içinden tasiyor ve Tyler’in ayaginin etrafinda birikiyor.

Ben süt kutularini doldurdukça, Tyler onlari buzdolabina yerlestiriyor.

Buzdolabinin önünde çömelmek için Tyler’in yanina gidiyorum ve Tyler ellerimi açip, bana gösteriyor.

Hayat çizgisi. Ask çizgisi. Venüs ile Mars kümecikleri. Soguk duman etrafimizda toplaniyor, yüzümüze açik ve parlak bir isik vuruyor.

“Benim için bir iyilik daha yapmani istiyorum” diyor Tyler.

Marla ile ilgili, degil mi diyorum.

“Onunla asla benim hakkimda bir sey konusma. Arkamdan benim hakkimda konusma. Söz veriyor musun?” diyor Tyler.

Söz veriyorum.

“Eger O’na benden bir kere bile benden bahsedersen, beni bir daha asla göremezsin. Söz veriyor musun?”

Söz veriyorum.

“Söz mü?”

Söz.

“Ve simdi unutma ki, bana tami tamina üç kez söz verdin.” diyor Tyler.

Dolaptaki don yaginin üstünde kalin ve temiz bir katman olusmaya basliyor.

Don yagi ayrilmaya basladi diyorum.

“Meraklanma,” diyor Tyler. “Temiz olan katman gliserin. Sabun yaparken gliserini tekrar katabilirsin.

Yada gliserini ayirip, atabilirsin.”

Tyler dudaklarini yaliyor ve avuç içim sakiz gibi olmus bornozuna bakacak sekilde elimi dizinin üstüne yerlestiriyor.

“Gliserini nitrik asit ile karistirirsan, nitrogliserin elde edersin” diyor Tyler.

Soluk verip, nitrogliserin diyorum.

Tyler tekrar dudaklarini yalayip, iyice islatiyor ve elimin üstünü öpüyor.

“Dinamit yapmak için, nitrogliserini, sodyum nitrat ve talas ile karistirirsin” diyor.

Öptügü yer, beyaz elimin üstünde islak islak parliyor.

Dinamit derken, topuklarimin üstüne oturuyorum.

Kül suyu kutusunun kapagini açiyor. “Köprüleri havaya uçurabilirsin.”

“Jelatin patlayicilar elde etmek için, nitrogliserini, daha fazla nitrik asit ve parafin ile karistirirsin.” diyor Tyler.

“Böylece bir binayi kolayca yikabilirsin” diyor Tyler.

Kül suyunun kutusunu, elimin üstündeki parlak ve islak öpücügün bir inç üstünden elime dogru egiyor.

“Bu kimyasal bir yanik” diyor Tyler, “simdiye kadar hissettigin tüm yanik acilarindan daha fazla canini yakacak. Yüz tane sigaradan beter.”

Elimin üstündeki öpücük parliyor.

“Bir yaran olacak” diyor Tyler.

“Yeterince sabun ile tüm dünyayi havayi uçurabilirsin. Simdi verdigin sözü hatirla” diyor Tyler.

Ve kül suyunu elime döküyor.

9

Tyler’in salyasi iki ise yaradi. Kül suyu elimi yakarken, elimin üstündeki islak öpücük elimi biraz olsun korudu. Bu ilk göreviydi. Ikincisi ise, kül suyu sadece su ile karistiginda yakici oluyordu. Ya da salya ile.

“Bu kimyasal bir yanik” diyordu Tyler, “ve simdiye kadar hissettigin tüm yaniklardan daha çok aciyacak.”

Kül suyunu, tikanmis kanallari açmak için kullanabilirsiniz.

Gözlerini kapa.

Birazcik kül suyu macunu ve su ile alüminyum bir tavayi delebilirsiniz.

Kül suyu solüsyonunda tahta bir kasigi eritebilirsiniz.

Su ile birlestiginde kül suyunun isisi iki yüz derecenin üstüne çikiyordu ve isindikça elimin içine isliyordu.

Tyler elleriyle elimi bastirirken, ellerimiz kan lekeli pantolonumun üstünde bulusuyor ve Tyler dikkatimi elime vermemi çünkü bunun hayatimdaki en önemli an oldugunu söylüyordu.

“Çünkü su andan önce olmus olan her sey bir hikayeden ibaret” diyordu Tyler, “bu andan sonra olacak olan her sey de hikaye olacak.”

Bu hayatimizin en önemli ani.

Tam olarak Tyler’in öpücügünün seklini olan kül suyu, bir mesale, kizgin bir ütü veya benden çok uzakta hayal ettigim bir yolun sonunda elimde eriyen atomik bir yigin halini aliyordu. Tyler kendime gelip, onunla kalmami söylüyordu. Elim, yolun sonundaki ufuk çizgisinde veda ediyordu.

Yanan atesi hayal edin ama su anda ates ufuk çizgisinin ötesinde. Gün batimi gibi.

“Aciya dön” diyor Tyler.

Bu, destek gruplarinda kullanilan rehberli meditasyon gibi.

Acikelimesini asla düsünme.

Rehberli meditasyon kansere faydali olabiliyorsa, buna da olmali.

“Eline bak” diyor Tyler.

Daglamak veya ten veya yara veya kavrulmak kelimelerini düsünme.

Agladigini duyma.

Rehberli meditasyon.

Irlanda’dasin. Gözlerini kapa.

Üniversiteden ayrildiktan sonra ki yaz Irlanda’dasin ve hergün otobüsler dolusu Ingiliz ve Amerikan turistin Blarney tasini öpmek için geldigi kalenin yanindaki pub’da içki içiyorsun.

“Buna son verme” diyor Tyler. “Sabun ve insanlarin kurban edilisi el ele.”

Insan kalabaligi içinde pub’dan çikar, henüz yagan yagmurdan islanmis sokaklardaki sessiz araba siralari içinde yürürsün. Blarney tasinin bulundugu kaleye varana kadar gece olur.

Kaledeki yerler çürümüstür ve her adim atista etraftaki karanligin derinlestigi tas merdivenleri tirmanirsin.

Herkes tirmanisa ve bu küçük asilik hareketinin gelenegine karsi sessizdir.

“Beni dinle” diyor Tyler. “Aç gözlerini.

“Eski tarihte, insanlar bir nehrin yukarisindaki tepede kurban edilirlerdi. Binlerce insan. Dinle beni.

Kurban edilme islemi yapilir ve kurban edilen cesetler bir odun yigininin üstünde yakilirdi.

“Aglayabilirsin” diyor Tyler, “Lavaboya kosup, elini suyun altina sokabilirsin ama öncelikle aptal oldugunu ve ölecegini bilmelisin. Bana bak!

“Bir gün” diyor Tyler, “öleceksin, ve bunu belleyene kadar benim için bes para etmezsin!”.

Irlanda’dasin.

“Aglayabilirsin,” diyor Tyler “ama elinin üstüne düsecek her damla, elinde bir sigara yanigi yarasi açacaktir.”

Rehberli meditasyon. Üniversiteden ayrildigin yaz Irlanda’dasin ve belki de burasi ilk kez anarsi istedigin yer. Tyler Durden’la tanismadan yillar önce, ilk kremali tatliya isemeden önce, küçük asilikler ögrenmistin.

Irlanda’da.

Kaledeki merdivenlerin sonundaki platformun üstünde duruyorsun.

“Yanmayi nötralize etmek için, sirke kullanabilirsin,” diyor Tyler, “ama önce vazgeçmen gerekiyor.”

Yüzlerce insan kurban edilip, yakildiktan sonra, diye devam ediyor Tyler, kurban tasindan asagiya nehre beyaz kalin bir sivi akar.

Öncelikle dibe vurmalisin.

Irlanda’da ki bir kalenin platformunda dipsiz bir karanligin içinde durursun ve bir metre ötede, karsinda kayadan bir duvar vardir.

“Yagmur” diyor Tyler, “yillar boyu yanan kurban tasini yikar ve her yil insanlar yakilir ve kurban tasindan akan su, odunlarin küllerinin arasindan sizarak, kül suyu solüsyonu olusturur ve kül suyu, yanan kurbanlarin eriyen yaglari ile karistiginda, kurban tasinin altindan, nehre dogru kalin ve beyaz sabun akardi.”

Ve karanliktaki isyankar tavirlari ile etrafindaki Irlandalilar platformun ucuna yürüyüp, dipsiz karanligin ucunda durup, iserler.

Ve sana dönüp, haydi durma, asiri vitaminden sararmis, zengin Amerikan çisini bosalt derler.

“Bu hayatinin en önemli ani” diyor Tyler, “ve sen bunu kaçiriyorsun.”

Irlanda’dasin.

Ah evet, yaparsin. Oh, evet. Amonyak ve günlük olarak alinan B vitaminlerinin kokusunu duyarsin.

Sabunun suya karistigi yerde, diyor Tyler, insanlarin öldürülmesinden binlerce yil sonra, insanlar elbiselerini o noktada yikadiklarinda, elbiselerinin daha temiz oldugunu kesfettiler.

Blarney tasina isiyorum.

“Tanrim” diyor Tyler.

Üstünde, patronumun midesinin kaldirmadigi kan lekeleri olan siyah pantolonuma isiyorum.

Paper sokaginda kiralik bir evdesin.

“Bunun bir anlami var,” diyor Tyler.

“Bu bir isaret,” diyor. Tyler bir sürü yararli bilgi ile dolu. Sabunu olmayan toplumlar, diyor Tyler, elbiselerini ve saçlarini yikamak için kendilerinin ve köpeklerinin çisini kullanirlardi.

Uzayip giden yolun sonunda sirke ve elindeki yanigin kokusu var.

Sinüslerinin kivrimli seklini haslayan kül suyunun kokusu ve hastanelerin kusturan çis ve sirke kokusu var.

“Bütün o insanlari kurban etmek dogruydu” diyor Tyler.

Elimin arkasi, aynen Tyler’in öpücügünün seklinde bir dudak gibi kirmizi ve parlak. Öpücügün etrafinda, aglayan birinin gözyaslarinin açtigi sigara yanigi izleri var.

“Aç gözlerini” diyor Tyler ve yüzü yaslardan dolayi parliyor. “Tebrikler,” diyor Tyler. “Dibe vurmaya bir adim daha yaklastin.”

“Ilk sabunun kahramanlardan yapildigini görmelisin” diyor Tyler.

Ürün testlerinde kullanilan hayvanlari düsün.

Uzaya yollanan maymunlari düsün.

“Onlarin ölümü, hissettigi acilar, kurban edilmeleri olmasa,” diyor Tyler, “elimizde hiçbir sey olmazdi.”

10

Tyler kemerini çözerken, asansörü kat arasinda durduruyorum. Asansör durunca, çorba kaselerinin sangirdamasi da duruyor. Tyler büyük çorba kasesinin kapagini açinca, çorbanin dumani mantar seklini alip, asansörün tavanina dogru yükseliyor.

Tyler kendininkini disari çikarirken, “Bana bakma. Bakarsan yapamam.” diyor.

Kasede istiridyeli domates çorbasi var. Ikisinin kokusu varken, kimse içine koyacagimiz bir seyin kokusunu alamaz.

Çabuk ol diyorum ve omzumun üzerinden bakinca, Tyler’in son santiminin de çorbaya girmek üzere oldugunu görüyorum. Gerçekten çok komik görünüyor, sanki garson gömlegi giymis ve papyon takmis uzun boylu bir fil hortumuyla çorba içiyormus gibi.

Tyler “’Bakma’ dedim” diyor.

Asansörde, servis koridoruna bakan küçük bir pencere var. Asansör kat arasinda durdugu için, görüntüm, yesil musambanin üstünde duran bir hamamböcegi gibi ve hamamböcegi seviyesinden yesil koridor, kaybolma noktasina kadar uzaniyor ve yari açilan kapilardan titanlar ve onlarin dev karilari görünüyor, fiçilarla sampanya içiyorlar ve hissettigimden daha büyük elmaslar içinde birbirlerine bögürüyorlar.

Geçen hafta Empire State Avukatlari’nin Noel partisinde, seyimi hepsinin portakalli kremasina soktugumu söylüyorum Tyler’a.

Geçen hafta Junior Ligi’nin çayinda, asansörü durdurup, Boccone Tatlisinin üstüne osurdugunu söylüyor Tyler.

Tyler kremalarin kokuyu nasil emdigini çok iyi biliyor.

Hamamböcegi seviyesinden, titanlar kuzu pirzolalarindan, domuz büyüklügünde isiriklar alirken, her birinin agzi parçalayan fil disleri gibi görünüyor ve tutsak olmus bir harpçi, titanlara müzik yapiyor.

Hadi bitir artik sunu diyorum.

“Yapamiyorum” diyor Tyler.

Çorba sogursa, geri gönderirler.

Gerçi titanlar herhangi bir yemegi ortada hiçbir sebep olmadan da mutfaga geri gönderirler. Verdikleri para karsiliginda seni ortalikta kosustururken görmek hoslarina gider. Böyle yemeklerde ve resmi ziyafetlerde bahsisin zaten faturaya eklendigini bildikleri için garsonlara pislik muamelesi yaparlar. Geri gönderdikleri yemekleri gerçekten geri götürdügümüz yoktu. Pommes Parisienne’i ve Asperges Hollandaise’leri tabakta düzeltip, baskasina veriyorduk ve hiçbir sorun çikmiyordu.

Niagara Selalesi diyorum. Nil Nehri. Okul zamaninda, uyuyan birinin elini sicak su dolu kaseye sokunca, yatagi islatacagini bilirdik.

“Ohhh” diyor Tyler. Arkamdan Tyler’in “Ohhh, evet. Ohhh, yapiyorum. Ohh, evet. Evet” sesleri geliyor.

Servis koridorunun sonundaki açilir kapanir kapinin ardindaki balo salonunda, eski Broadway Tiyatrosu’nun altin sarisi kadifeden perdesi kadar uzun, sari, siyah, kirmizi etekler saliniyor. Ön camin yerinde ayakkabi bagciklari olan, siyah deri kapli sedan Cadillac’lar geliyor sürekli. Arabalarin üstünde, kirmizi kemerli ofis kuleleri ile dolu bir sehir var.

Çok fazla iseme, diyorum.

Tyler’la, servis endüstrisinin gerilla teröristleri olduk. Parti sabotajcilari. Otel, yemek davetlerine yemek temin ediyordu ve birileri yiyecek istedigi zaman otel, sarap, Çin porselenleri, bardak takimlari ve garson da yolluyordu. Bunlarin hepsi bir faturada toplaniyordu. Seni bahsisle tehdit edemeyeceklerini bildikleri için, onlarin gözünde bir hamamböceginden öteye gidemiyordun.

Tyler, bir seferinde bir ziyafet partisinde çalismisti. Bu, Tyler’in hain garsona dönüstügü partiydi. Bu ilk ziyafet partisinde Tyler, bir yamaca çelik bacaklarla tutturulmus ve sehrin üzerinde yüzüyormus gibi görünen bu beyaz ve camdan bulut tarzi evde balik servisi yapiyordu. Baligin bitmesine yakin, Tyler makarna servisinden kalan kirli tabaklari yikarken, ev sahibesi elinde bayrak gibi sallanan bir kagit parçasiyla mutfaga girmisti, elleri o denli titriyordu. Birbirine kenetlenmis olan dislerinin arasindan, garsonlarin, evin yatak odasi bölümüne giden koridorda misafirlerden herhangi birini görüp görmedigini soruyordu. Özellikle kadin misafirlerden birini. Ya da ev sahibini.

Mutfakta, tabaklari temizleyip, yerlestiren ve yemek hazirlayan Tyler, Albert, Len ve Jerry, ve ayrica karides ve salyangoz ile doldurulmus enginar göbeklerine sarimsakli yag süren Leslie vardi.

“Evin o bölümüne gitmemize müsaade edilmiyor” diyordu Tyler.

“Garajdan giriyoruz. Görebildigimiz yerler garaj, mutfak ve yemek odasi.”

Ev sahibi karisinin ardindan mutfaga girip, titreyen elindeki kagit parçasini çekip almisti. Hersey yoluna girecek” diyordu.

“Bunu kimin yaptigini ögrenemezsem, o insanlarin suratina nasil bakarim?” diyordu Madam.

Ev sahibi, Madamin evin rengi ile uyumlu olan beyaz parti elbisesinin sirtina elini koyuyordu ve Madam birden diklesip, omuzlarini kaldirip, sessizlesiyordu. “Onlar bizim misafirlerimiz” diyordu adam, “ve bu parti çok önemli.”

Bu durum, bir vantrologun kuklasini canlandirmasi gibi görünüyordu ve gerçekten komikti. Madam kocasina bakmis ve biraz yardim ile kocasi onu yemek odasina geri götürmüstü. Not yere düsmüs ve mutfagin açilir kapanir kapisinin salinimi ile Tyler’in ayagina gelmisti.

Albert “Ne yaziyor?” demisti.

Len balik servisini toplamak için çikmisti.

Leslie enginar göbeklerinin oldugu tepsiyi firina sürerken, “Ne yaziyor?” diye sormustu.

Tyler notu eline bile almadan, direk Leslie’ye bakarak, “’Seçkin parfümlerinizden en az bir tanesinin içine bir miktar ürin koydum’ yaziyor” demisti.

Albert gülümsüyordu. “Parfümüne mi isedin?”.

Hayir demisti Tyler. Notu siselerin arasina birakmisti. Banyodaki etajerin üstünde yaklasik olarak yüze yakin sise vardi.

Leslie gülüyordu. “Gerçekten yapmadin yani, öyle mi?”.

Hayir demisti Tyler, “ama O bunu bilmiyor.”

Gökyüzündeki beyaz ve camdan partinin oldugu o gecenin geri kalani boyunca Tyler, soguk enginar,soguk Pommes Duchesse ile servis edilen soguk dana eti ve soguk Choufleur a la Polonaise tabaklarini temizlemeye ve Madamin sarap bardagini doldurmaya devam etmisti. Madam bütün gece kadin misafirlerinin yemek yiyisini gözlemisti ve sorbe tabaklarinin temizlenmesi ile kayisi tatlisinin servisi arasinda, Madam’in masanin basinda bulunan yeri aniden bosalmisti.

Misafirler gittikten sonra, bulasiklari yikayip, sogutuculari ve Çin porselenleri otelin kamyonetine yüklerken ev sahibi mutfaga gelerek, Albert’tan agir bir seyin tasinmasinda yardimci olmasini rica etti.

Leslie, Tyler’in belki de biraz fazla ileri gittigini söylüyordu.

Hizli ve yüksek bir sesle Tyler, bir mili litresinin altindan fazla para ettigi o parfümü yapmak için balinalari katlettiklerini söylemisti. Pek çok insan hayatinda hiç balina görmemisti. Leslie’nin, bir otobanin yanindaki apartmanda yasayan iki tane çocugu vardi ve ev sahibi Madam’in, onun bir yilda çalisip da kazanacagi paradan daha fazlasi, banyodaki etajerin üstünde, siselerde duruyordu.

Albert ev sahibine yardim edip döndükten sonra, 9-1-1’i aramisti. Ahizeyi eliyle kapatip, tanrim, Tyler o notu birakmamaliydin demisti.

Tyler “O zaman gidip durumu yiyecek müdürüne anlatin. Kovdurun beni. Bu boktan isle evli degilim”

demisti.

Herkes yere bakiyordu.

“Kovulmak” diyordu Tyler, “ basimiza gelebilecek en iyi sey. En azindan suyun üstünde kalmaya çabalamaktan vazgeçip, hayatlarimiz için bir seyler yapariz.”

Albert telefona adresi söyleyip, bir ambulans çagirmisti. Hatta beklerken, ev sahibesinin su anda gerçekten berbat bir halde oldugunu söylemisti. Albert onu tuvaletin yanindan kaldirmak zorunda kalmisti.

Bu isi ev sahibi yapamamisti, çünkü Madam parfüm siselerine iseyenin o olduguna emindi, gelen misafirlerden biriyle iliskisi oldugunu ve asil amacinin kendisini delirtmek oldugunu söylemisti. Yorulmustu, arkadaslari olarak kabul ettikleri bütün insanlardan yorulmustu.

Ev sahibi Madam’i kaldiramamisti çünkü beyaz elbisesi ile düstügü yerden elindeki kirik parfüm sisesini salliyordu. Ve eger dokunmaya kalkarsa, adamin bogazini kesecegini söylüyordu.

Tyler “Sahane.” diyordu.

Ve Albert kokuyordu. Leslie “Aybert, tatlim, sen kokuyorsun” diyordu.

O banyodan kokmadan çikmanin imkani yok diyordu Albert. Tüm parfüm siseleri kirilmis vaziyette yerdeydi ve bir kismi da tuvalete atilmisti. Buz gibi görünüyorlar diyordu Albert, otelde yapilan en iyi partilerde klozete doldurdugumuz buzlar gibi. Banyo kokuyordu ve yerler erimeyecek olan buz parçaciklariyla doluydu. Albert, beyaz elbisesi sari lekeler içinde kalan Madam’i kaldirmaya çalisirken, Madam elindeki kirik siseyi ev sahibine dogru sallamis, islak ve cam kirigi içindeki zeminde kayip, ellerinin üstüne düsmüstü.

Tuvalete dogru bükülmüs vaziyette duruyordu, elleri kaniyor ve agliyordu. Kokuyor diyordu. “Ah, Walter, kokuyor. Çok kötü kokuyor.” diyordu Madam.

Parfüm, elindeki kesiklerden sizan ölü balinalar, kokuyordu.

Ev sahibi Madam’i ayaga kaldirmisti, Madam dua eder gibi ellerini havada açmisti, ama kan avuç

içlerinden bileklerine ilerliyor, elmas bir bilezigin üzerinden dirseklerine akiyor ve yere damliyordu.

Ev sahibi “Her sey yoluna girecek Nina” diyordu.

“Ellerim, Walter” diyordu Madam.

“Her sey yoluna girecek.”

“Bunu bana kim yapmis olabilir? Kim benden bu kadar nefret ediyor olabilir?” diyordu Madam.

Ev sahibi Albert’a “Bir ambulans çagirir misin?” demisti.

Servis endüstrisinin teröristi olarak bu Tyler’in ilk göreviydi. Gerilla garson. Asgari maas soyguncusu.

Tyler bunu yillardir yapiyordu ama bu tür faaliyetler paylasildiginda daha eglenceli olur diyordu.

Albert’in anlattigi hikayenin sonunda Tyler gülümseyip, “Çok iyi!” demisti.

Kat arasindaki asansörün içinde Tyler’a, dermatolojistlerin konvensiyonunda garnitürlü alabaliga hapsurdugumu ve üç kisinin yemegi çok tuzlu buldugunu ve bir kisinin çok lezzetli dedigini söylüyorum.

Tyler seyini çorbadan çikarip sallarken, hiç çisinin kalmadigini söylüyor. Bunu soguk çorba veya sefin taze olarak hazirladigi gazpacho ile yapmak çok daha kolay. Ama içinde erimis peynirli ekmek kirintilari bulunan sogan çorbasi ile yapmak imkansiz. Eger burada yemek yiyecek olsaydim, siparis edecegim tek sey sogan çorbasi olurdu.

Tyler’le fikir sikintisi çekmeye baslamistik. Yemeklere bu tür seyler yapmak sikici olmaya baslamisti.

Sonra ben bir doktordan, yada avukattan, her neyse, hepatit böceginin paslanmaz çelikte alti ay yasayabildigini duydum. Bu böcegin Romlu Kremali Pastada ne kadar uzun yasayacagini tahmin bile edemezsiniz.

Ya da yumurtali som baliginda.

Doktora bu hepatit böceklerinden nerede bulabilecegimi sordum. Gülecek kadar sarhostu.

Her sey tibbi atik çöplügüne atiliyor demisti.

Ve gülmüstü.

Her sey..

Tibbi atik çöplügü, dibe vurmak gibi geliyordu kulaga.

Tek elim asansörün dügmelerinde, Tyler’a hazir olup olmadigini soruyorum. Elimin üstündeki yara, Tyler’in öpücügünün seklindeki bir dudak gibi kirmizi ve parlak.

“Bir saniye” diyor Tyler.

Domates çorbasi hala sicak olmali çünkü Tyler’in pantolonuna tiktigi sey, jumbo karides gibi kaynamaktan pembe olmus.

11

Güney Amerikanin büyülü topraklarinda, küçük baliklarin Tyler’in idrar yoluna kaçtigi bir nehirde yürüyor olabilirdik. Baliklarin yayilip toparlanan çengelli kilçigi oldugundan, Tyler’in içine bir kez girdiklerinde, yuvalarini yapip, yumurtalarini birakmak için hazirlanirlar. Geçirmekte oldugumuz Cumartesi gecesi, bir çok yönden çok daha beter olabilirdi.

“Marla’nin annesine yaptigimiz sey” diyor Tyler, “çok daha kötü olabilirdi.”

Kapa çeneni diyorum.

Tyler, Fransiz hükümeti bizi Paris’in disindaki bir yeralti kompleksine götürebilir ve aerosol günes yaginin toksik testinin bir parçasi olarak göz kapaklarimizi kesmek üzere birak cerrahlari, yari egitimli teknisyenler yollayabilirdi diyor.

“Böyle seyler oluyor” diyor Tyler. “Gazetelere bak.”

Isin kötüsü Tyler’in Marla’nin annesine ne yaptigini biliyorum ve onu tanidigimdan beri ilk kez elinde dogru düzgün para var. Tyler gerçekten iyi para yapiyordu. Nordstrom arayip, Noel’den önce teslim edilmek üzere Tyler’in esmer sekerli yüz sabunundan iki yüz adet siparis etmisti. Tavsiye edilen satis ücreti olan sabun basina yirmi dolardan hesapladiginizda, Cumartesi gecesi disari çikacak kadar paramiz vardi.

Gaz hattindaki sizintiyi tamir etmeye yetecek kadar para. Dans etmeye yetecek kadar. Para için endise etmeme gerek kalmadigina göre, belki isimden de istifa edebilirim.

Tyler artik kendine Paper Sokagi Sabun Sirketi diyor. Insanlar onun yaptigi sabunun en iyisi oldugu söylüyorlar.

“Daha da kötüsü” diyor Tyler, “ Marla’nin annesini yemis olabilirdin.”

Agzim Kung Pao Tavugu ile doluyken, lanet olasi çenesini kapamasini söylüyorum.

Bu Cumartesi aksami kullanilmis araba alaninin ön sirasinda, lastikleri patlamis 1968 model bir Impala’nin ön koltugunda otuyoruz. Tyler ve ben, konusuyoruz, kutu bira içiyoruz ve bu Impala’nin ön koltugu bir çok insanin kanepesinden daha büyük. Bulvarin bu kisminda arabalar sürekli bir asagi bir yukari geçip duruyor, endüstride bu alanlara Avanta Alani deniyor, çünkü gün içinde buradaki arabalarin hepsi iki yüz dolar civarinda ve buralari isleten çingeneler kontrplak ofislerinin içinde gezinip, ince, uzun sigaralar içiyorlar.

Arabalar çocuklarin lisede kullandigi türden: Gremlin’ler ve Pacer’lar, Maverick’ler ve Hornet’ler, Pinto’lar, Harvester pikaplar, alçaltilmis Camaro’lar, Duster’lar ve Impala’lar. Insanlarin bir zamanlar sevmis oldugu ve sonra da kaldirip attigi arabalar. Belediyelerin topladigi basibos hayvanlar. Iyi Niyet Tasarruf Dernegi’ndeki nedime elbiseleri. Darbeli, cilasi gri, kirmizi veya siyah kaportalar ve keskin kavisli kaportalar, ve kimsenin kumlamaya yanasmadigi kireç yiginlari. Plastik tahta ve plastik deri ve plastik krom iç paneller. Geceleri çingeneler bu arabalarin kapilarini bile kilitlemezler.

Bulvardan geçen arabalarin farlari, Impala’nin büyük sinemaskop ön caminda boyanmis olan fiyat listesinin arkasindan parliyor. A.B.D.’yi görün. Arabanin fiyati doksan sekiz dolar. Içeriden seksen dokuz sent gibi görünüyor. Sifir, sifir, ondalik nokta, sekiz, dokuz. Amerika aramanizi istiyor.

Buradaki arabalarin çogu yüz dolar ve hepsinin caminda “OLDUGU GIBI” satis anlasmasi asili.

Impala’yi seçtik çünkü eger Cumartesi gecesi arabada uyumamiz gerekirse, en büyük koltuklar bu arabada.

Eve gidemedigimiz için Çin yemegi yiyoruz. Ya burada uyuyacak yada bir dans kulübüne gidip bütün gece ayakta kalacaktik. Biz dans kulüplerine gitmeyiz. Tyler müzigin, özellikle de basin çok yüksek oldugunu ve bioritmini destigini söylüyor. En son disari çiktigimizda Tyler yüksek sesli müzigin kendisini kabiz ettigini söylemisti. Kulübün gürültüsü konusmaya da engel oldugu için, bir kaç bardak içkiden sonra, herkes ilginin merkezi oldugunu saniyor ama baska biri ile herhangi bir paylasima girmekten tamamen uzaklasiyor insan.

Ingiliz cinayet romanlarindaki cesetler gibiyiz.

Bu gece bir arabada uyuyoruz çünkü Marla eve gelip, polisi aramakla ve beni annesini pisirdigim için tutuklatmakla tehdit etti, daha sonra kapilari çarpti, benim bir gulyabani ve yamyam oldugumu söyledi, Reader’s Digest ve National Geographic yiginlarina tekmeler atti, ben de onu birakip çiktim. Onu bir ceviz kabugunun içinde birakip çiktim.

Regent Otelindeki maksatli kaza süsü verilmis Xanax intiharindan sonra, Marla’nin polisi arayacagini sanmiyorum ama Tyler bu geceyi disarida geçirmenin iyi bir fikir oldugunu düsünüyor. Ne olur, ne olmaz.

Hani olurda Marla evi yakarsa.

Hani olurda Marla çikip, bir silahla geri dönerse.

Hani olurda Marla hala evdeyse.

Ne olur, ne olmaz.

Konsantre olmaya çalisiyorum:

Beyaz ayin yüzünü izlerken

Yildizlar asla öfke duymazlar

Falan, filan, son

Bulvardan arabalar geçerken, ben Impala’nin soguk ve sert bakalitten yapilmis ve yari çapi neredeyse üç

fit olan direksiyonuna dayanmis vaziyette bira içiyorum ve arabanin çarpilmis vinil dösemeleri, kotumdan geçip, kiçimi çimdikliyor ve Tyler “Bir kez daha. Bana tam olarak ne oldugunu anlat.” diyor.

Haftalardir Tyler’in ne isler çevirdigini göz ardi ettim. Bir seferinde birlikte Western Union ofisine gittik ve onun Marla’nin annesine bir telgraf çekisini izledim.

KORKUNÇ KIRISTIM (nokta) LÜTFEN BANA YARDIM ET! (son)

Tyler memura Marla’nin kütüphane kartini gösterip, telgraf talimatini Marla adina imzaladi ve, evet, ne var bunda, Marla bazen erkek ismi de olabiliyor iste, diye bagirdi, ve memurun umurunda bile olmadi.

Western Union’dan ayrilirken Tyler, eger onu seviyorsam, ona güvenmem gerektigini söyledi. Tyler bunun bilmem gereken bir sey olmadigini söyledikten sonra humus yemek için beni Garbonzo’nun yerine götürdü.

Beni korkutan telgraf degil, Tyler’la disarida yemek yiyor olmamizdi. Asla, hayir Tyler asla herhangi bir sey için nakit para ödemezdi. Giysi için Tyler jimnastik salonlarina ve otellere gidip, kayip esya bölümünden giysi alirdi. Tabii Tyler’in durumu, umumi çamasirhanelere gidip, kurutuculardan kot çalan ve bunlari kullanilmis kot alan yerlere on iki dolara satan Marla’dan daha iyiydi. Tyler asla restoranlarda yemek yemezdi ve Marla kirismamisti.

Herhangi bir sebep olmadan Tyler, Marla’nin annesine bir kutu çikolata yollamisti.

Impala’nin içinde Tyler bu Cumartesi gecesinin kahverengi örümcek sayesinde daha da beter olabilecegini söylüyor. Isirdigi zaman, sadece zehrini akitmakla kalmiyor, isirdigi yerde ki deriyi eriten bir asit salgiliyormus, yani kolunu, veya bacagini veya yüzünü eritiyormus.

Bütün bunlar olmaya basladiginda, o gece Tyler saklaniyordu. Marla çikip eve geldi. Kapiyi bile çalmadan, ön kapidan içeri uzandi ve “Tak,tak” dedi.

Mutfakta Reader’s Digest okuyordum. Tamamen saskina dönmüstüm.

Marla “Tyler. Içeri girebilir miyim? Evde misin?” diye seslendi.

Tyler evde degil diye bagirdim.

Marla bagirarak cevap verdi “Saçmalama!”.

Hemen ön kapiya gittim. Marla elinde bir FedEx zarfiyla sundurmada duruyordu. “Buzluguna bir sey koymam gerekiyor” dedi.

Mutfaga dogru adimlarini takip ederken, hayir diyorum.

Hayir.

Hayir.

Hayir.

Yoo hayir, çöplerini bu evde tutmaya baslayamazdi.

“Ama balkabagim,” diyordu Marla, “otelde buzlugum yok ve sen bana bunu kullanabilecegimi söylemistin.”

Hayir söylememistim. Isteyebilecegim en son sey, Marla’nin en ufak bir çöp parçasini bu eve tasimasi olur.

Marla FedEx zarfini mutfak masasinin üstünde yirtarak açtiktan sonra köpük kutunun içinden beyaz bir sey çikariyor ve suratima dogru salliyordu. “Bu çer çöp degil” diyordu. “Burada bahsettigimiz sey annem, o yüzden siktir git!”

Marla’nin paketin içinden çikardigi sey, Tyler’in sabun yapmak için sandviç torbalarina doldurdugu beyaz seyin aynisiydi.

“Her sey daha da kötü olabilir di” diyor Tyler, “mesela o sandviç torbalarinin içindekileri yanlislikla yemis olabilirdin. Gecenin bir yarisi kalkip, o yapiskan beyaz maddeyi sikip, üstüne Kaliforniya usulü sogan çorbasi karisimini ekleyip, patates kizartmasinin yaninda dip olarak yiyebilirdin. Yada brokolinin yaninda.”

Marla ile birlikte mutfakta dikilirken, dünyada en son isteyecegim sey Marla’nin buzlugu açmasi olmustu.

O beyaz seyle ne yapacagini sordum.

“Paris dudaklari” dedi Marla. “Yaslandikça insanin dudaklari agzinin içine dogru çekiliyor. Kolajen dudak enjeksiyonu için biriktiriyorum. Buzlugunuzda neredeyse otuz poundluk kolajenim var.”

Ne büyüklükte dudaklar istedigini sordum.

Marla, aslinda korktugu seyin ameliyatin kendisi oldugunu söyledi.

Tyler’a Impala’nin içinde anlatmaya devam ediyorum, FedEx zarfinin içindeki maddenin, bizim sabun yaptigimiz madde ile ayni oldugunu söylüyorum. Silikonun zararli oldugu kesfedildiginden beri, kolajen, kirisikliklari gidermek, ince dudaklari veya çeneleri doldurmak için bulunmaz hint kumasi oluverdi.

Marla’nin açiklamalarina göre, bulabilecegin ucuz kolajenler, sterilize edilmis ve islemden geçirilmis inek yagiymis, ama bu tür ucuz kolajenler vücutta çok uzun süre kalmiyormus. Nerene enjekte ettirirsen, diyelim ki dudaklarina, vücut bu maddeyi reddedip, disari atmaya basliyormus. Alti ay sonra dudaklarin yine eski ince haline dönüyormus.

Marla’ya göre en iyi kolajen insanin kendi yagiymis. Kalçadan emilen yaglar islemden geçirilip, temizlenip, dudaklara enjekte ediliyormus. Yada nereye istersen. Bu tür kolajen uzun süreli olarak dayaniyormus.

Evdeki dolabin içinde bulunan madde, Marla’nin kolajen yatirim fonuymus. Annesi ne zaman biraz yaglansa, emdirip, paketletiyormus. Bu isleme hasat toplamak deniyormus. Eger annesinin aldirdigi yaglara ihtiyaci yoksa, paketleri Marla’ya gönderiyormus. Marla hiç kendi yagini kullanmamis ve annesi ucuz inek yagini kullanmasindansa, aileden birinin yagini kullanmasinin daha iyi olacagini belirtmis.

Sokak lambalarinin isigi, arabanin caminda asili olan satis anlasmasinin içinden geçip, Tyler’in yanagina

“OLDUGU GIBI” yazisini yansitiyor.

“Örümcekler” diyor Tyler, “yumurtalarini birakir ve larvalar derinin içinden tünel açarlar. Iste hayat bazen bu kadar kötü olabiliyor.”

Yemekte oldugum sicak ve kremali soslu tavuk, Marla’nin annesinin kalçalarindan emilmis olan yag gibi bir tat vermeye basliyor.

Iste o anda Marla’yla mutfagin ortasinda dikilirken, Tyler’in ne yapmis oldugunu anladim.

KORKUNÇ KIRISTIM.

Ve Marla’nin annesine neden çikolata gönderdigini de anladim.

LÜTFEN YARDIM ET.

Marla, dedim, buzluga bakmamalisin.

Marla “Ne yapmaliyim peki?” dedi.

“Hiç kirmizi et yemiyoruz” diyor Tyler Impala’nin içinde, ve tavuk yagi sabunu sertlestirmez. “O zimbirti”

diyor Tyler, “bizi zengin ediyor. Kirayi o yag sayesinde ödedik.”

Bunu Marla’ya söylemeliydin diyorum. Simdi benim yaptigimi saniyor.

“Ayristirma islemi” diyor Tyler, “ iyi sabun yapmak için ihtiyacin olan kimyasal reaksiyondur. Tavuk yagi ise yaramaz, ya da çok tuzlu herhangi bir seyin yagi.”

“Dinle,” diyor Tyler, “teslim etmemiz gereken bir siparisimiz var. Yapacagimiz sey su, Marla’nin annesine biraz çikolata gönderecegiz ve belki de biraz kek.”

Bunun artik ise yarayacagini zannetmiyorum.

Uzun lafin kisasi, Marla buzluga bakti. Tamam, basta biraz patirti koptu. Onu durdurmaya çalistim, elinde tuttugu torba yere düstü ve içindekiler yerlere saçildi. Ikimizde kayip yere düstük ve ögürerek ayaga kalktik. Marla’yi arkasindan beline sarilip tuttum, saçlari yüzümü dövüyordu, kollari yanlarina sikica yapismisti ve tekrar tekrar bunu ben yapmadim diyordum. Ben degildim.

Ben yapmadim.

“Annem! Annemi kaynatiyorsun!”

Suratim arkasindan kulagina yapismis vaziyette, sabun yapmamiz gerekiyordu diyorum. Pantolonlarimi yikamamiz gerekiyordu, kirayi ödememiz, gaz hattindaki sizintiyi tamir etmemiz gerekiyordu. Ben degildim.

Tyler’di.

Marla avazi çiktigi kadar bagiriyordu “Sen neden bahsediyorsun?” ve eteginin içinde çirpinip duruyordu.

Kollarimda Marla’nin Hindistan isi baskili etegi, kaygan zeminden kalkmaya çalisiyorum ve Marla altinda donu, ayaginda dolgu topuklu pabuçlari ve üstünde köylü gömlegi ile dolabin buzlugunu açmayi basariyor ve içeride kolajen yatirim fonunun olmadigini görüyor.

Buzlukta iki adet eski pil var, hepsi bu.

“Nerede o?”

Geri geri emeklemeye basliyorum, ellerim kayiyor, ayakkabilarim kayiyor ve kiçim yagla kapli yer musambasinin üstünde, Marla ile buzdolabinin önünden ileriye dogru temiz bir patika açiyor. Etegi yüzüme tutuyorum, böylece ona söylerken Marla’nin yüzünü görmüyor olacagim.

Gerçegi.

Sabun yaptik. Ondan. Marla’nin annesinden.

“Sabun mu?”

Sabun. Yagi kaynatirsin. Kül suyu ile karistirirsin. Sabun elde edersin.

Marla bagirmaya baslayinca, etegi suratina firlatip, kaçiyorum. Kayiyorum. Kaçiyorum.

Birinci katin çevresinde, pesimde Marla kosturup duruyoruz, köselerde kayiyoruz, dengemizi bulabilmek için pencerelerin kasalarina tutunuyoruz. Kayiyoruz.

Duvar kagitlarindaki çiçeklerin üstünde yagli pis el izlerimizi ve yerin kirini birakiyoruz. Yerdeki tahta kaplamanin üstüne düsüyoruz, kayiyoruz, sonra tekrar ayaga kalkip, kosmaya devam ediyoruz.

Marla “Annemi kaynattin!” diye bagiriyor.

Annesini Tyler kaynatti.

Marla sürekli bagiriyor ve tirnaklari sürekli olarak sirtima darbe yapiyor.

Annesini Tyler kaynatti.

“Sen annemi kaynattin!”

Ön kapi hala açikti.

Sonra ön kapidan firladim, Marla hala arkamda bagiriyordu. Ayaklarim beton zeminde kaymiyordu ve kosmaya devam ettim. Ta ki Tyler’i, yada Tyler beni bulana kadar ve ona olanlari anlattim.

Elimizde biralar Tyler’la arabanin içine yayiliyoruz, Tyler arka koltuga geçiyor, ben önde kaliyorum. Su anda Marla hala evde duvarlara magazinleri firlatip, benim ne kadar asagilik ve canavar ruhlu, iki yüzlü, kapitalist kiçi yalayan bir piç oldugumu bagiriyor olabilir. Marla ile aramda ki gecenin uzunlugu bana böcekleri, melanomalari ve et yiyen virüsleri takdim ediyor. Ama su anda bulundugum yer o kadar da kötü degil.

“Bir insana yildirim çarptiginda” diyor Tyler, “kafasi için için yanan bir beysbol topuna dönüsür ve fermuari kaynaklanmis gibi bir daha açilmamak üzere kapanir.”

Bu gece dibe vurduk mu diye soruyorum.

Tyler geriye yaslanip soruyor “ Eger Marilyn Monroe yasiyor olsaydi, ne yapiyor olurdu?”

Iyi geceler diyorum.

Baslik ince seritler halinde tavandan sarkiyor ve Tyler “kefenin basligini yirtmaya çalisiyor olurdu” diyor.

12

Patronum, dudaklari kenetlenmis ve incelmis, yüzündeki küçük gülümseme ile masama oldukça yakin bir mesafede durmus, kasiklari dirsegime degiyor. Yazmakta oldugum bir geri alim kampanyasinin kapak sayfasindan basimi kaldirip bakiyorum. Bu yazilar hep ayni sekilde baslar:

“Bu ihtar size Ulusal Motorlu Araçlar Güvenlik Kanununun gereklerine bagli olarak gönderilmistir.

Aracinizda bir hata meydana geldigini tespit etmis bulunuyoruz....”

Bu hafta yükümlülük formülünü uyguladigim zaman, ilk kez A çarpi B çarpi C, geri alim maliyetinden yüksek çikti.

Bu hafta, sileceklerin ucundaki kauçugu tutan plastik klips hataliydi. Basit bir durum. Sadece iki yüz araç

etkilenmisti. Isçi giderlerinin yaninda neredeyse hiçbir sey.

Geçen hafta durum daha tipikti. Geçen hafta konu, derinin bilinen ucubik bir madde, sentetik bir Nirret veya hala üçüncü dünya ülkelerinde günes yagi olarak kullanilan yasal olmayan herhangi bir madde ile sertlestirilmesi söz konusu idi. Öyle güçlü bir maddeydi ki, hamile bir kadinin cenininde dogum hatalarina yol açabilirdi. Ama geçen hafta Ulastirma Bakanligini arayan hiç kimse olmadi. Hiç kimse geri alim kampanyasi talebinde bulunmadi.

Bu yeni deri, isçi giderleriyle çarpilip, sonrada idari giderlerle çarpildiginda, ilk çeyrek dönem karimizin üstünde bir rakama tekabül etmekteydi. Eger herhangi bir kimse hatamizin farkina varsa, bir çok izdirap çeken aileye gerekli parayi öderdik, ve buna ragmen alti bin bes yüz aracin deri iç kaplamalarini yenilemek için gerekli olacak maliyetin yanina bile yaklasamazdik.

Ama bu hafta, bir geri alim kampanyasi yapiyorduk. Ve bu hafta uykusuzluk hastaligim geri gelmisti.

Uykusuzluk, ve bütün dünya durup, mezarimin üstünde bosalmaya karar vermisti.

Patronum gri kravatini takmis, bugün günlerden Sali olmali.

Patronum masama bir kagit getirmisti ve bir sey arayip aramadigimi soruyordu. Bu kagit fotokopi makinesinde kalmis diyor ve okumaya basliyor:

“Dövüs kulübünün ilk kurali, dövüs kulübü hakkinda konusmamaktir.”

Gözleri kagidin bir ucundan diger ucuna gidiyor ve kikirdiyor.

“Dövüs kulübünün ikinci kurali, dövüs kulübü hakkinda konusmamaktir.”

Tyler’in kelimelerinin patronumun agzindan çikisini duyuyordum, orta yasi geçmis, aile fotografi masasinin üstünde duran ve erken emeklilik ile Arizona çölünün bir yerinde karavan parkinda geçirilecek kislari hayal eden Bay Patronum. Fazla beyazlatilmis gömlekleriyle, her Sali ögle yemeginden sonra saçini kestirmek için randevusunu bekleyen patronum, bana bakip, konusmaya devam ediyor:

“Umarim bu kagit senin degildir.”

Ben Joe’nun Kani Kaynayan Öfkesiyim.

Tyler benden dövüs kulübü kurallarini bilgisayarda yazmami ve onun için on kopya yapmami istemisti.

Dokuz degil, on bir degil. On tane demisti Tyler. Uykusuzluk basladigi için, üç günden beri uyuyabildigim bir zaman hatirlamiyorum. Bu benim daktilo ettigim orijinal olmali. On kopya yaptim ve orijinali fotokopi makinesinde unuttum. Fotokopi makinesinin paparazzi flasi suratimda patliyor. Uykusuzlugun vermis oldugu uzaklik, kopyanin, kopyasinin, kopyasi. Hiçbir seye dokunamazsin, hiçbir sey de sana dokunamaz.

Patronum okumaya devam ediyor:

“Dövüs kulübünün üçüncü kurali, bir dövüste iki kisi karsilasir.”

Ikimizde gözlerimizi kirpmiyoruz.

Patronum devam ediyor:

“Bir seferde, sadece bir dövüs.”

Eger simdi uyumuyorsam, üç gündür hiç uyumadim. Patronum kagidi burnumun altinda salliyor. Nedir bu diyor. Sirketin çalisma saatinde oynadigim minik bir oyun mu? Bana, dikkatimi tam olarak isime vermem için para ödeniyor, küçük savas oyunlariyla vaktimi bosa harcamam için degil. Fotokopi makinesini bosa kullanmam için maas vermiyorlar bana.

Nedir bu? Kagidi burnumun altinda salliyor. Sirketin vaktini küçük bir fantezi dünyasinda harcayan bir memur ile ne yapabilecegini bana soruyor. Eger onun yerinde olsam, ben ne yapardim?

Ne yapardim?

Yanagimdaki delik, gözümün etrafindaki mavi-siyah sislik ve elimin üstünde sismis bir yara olan Tyler’in öpücügü kopyanin, kopyasinin, kopyasi.

Spekülasyon.

Neden Tyler dövüs kulübü kurallarindan on kopya istemisti?

Hint inegi.

Yapacagim su olurdu, diyorum, bu kagit ile ilgili kiminle konustuguma çok dikkat ederdim.

Bunu tehlikeli psikopat bir katil yazmis gibi görünüyor, ve bu bastirilmis sizofren çalisma gününün herhangi bir dakikasinda sinirini asip, elinde gaz ateslemeli, yari otomatik Armelite AR-180 tüfekle ofis ofis dolasiyor olabilir.

Patronum sadece bana bakiyor.

Herif, diyorum, incecik dosyasi ile her gece muhtemelen evinde oturup, listesini yaptigi etrafindaki herkesin yanina bir çarpi isareti koyuyordur. Böylelikle bir sabah ise gelip de, dirdirci, etkisiz, ise yaramaz, zirlayan, yalaka ve yumusak kiçli patronuna nisan aldiginda ve o atis, domdom kursununun içinde çiçek açtirmasi gibi, kokusmus bagirsaklarindan girip, omurgana bir yol açabilir.

Patronum kagidi burnumun dibinden çekiyor.

Durma diyorum, okumaya devam et.

Gerçekten çok etkileyici diyorum. Tamamen hasta bir beynin isi bu.

Gülümsüyorum. Yanagimdaki kiç deligi görünümlü deligin etrafi, köpeklerin diseti gibi mavi-siyah görünüyor. Gözlerimin etrafindaki sislikten dolayi cildim gerilmis durumda ve cilalanmis gibi duruyor.

Patronum bakiyor öylece.

Sana yardim edeyim diyorum.

Dövüs kulübünün dördüncü kurali bir kerede bir dövüs olmasidir diyorum.

Patronum bir kagida, bir bana bakiyor.

Besinci kural dövüslerde ayakkabi ve gömlek olmamasi diyorum.

Patronum bir kagida, bir bana bakiyor.

Belki de bu ruh hastasi manyak bir Eagle Apache tüfegi kullaniyordur diyorum, çünkü bu silahin otuz atislik haznesi vardir ve sadece dört kilo agirligindadir. Armelite tüfek sadece bes kez atis yapar. Otuz atisla ruh hastasi manyak kahramanimiz sadece maun sira uzunlugunda bir mesafe kat edip, bütün baskan yardimcilarini gebertir, her bir direktör için de bir fisek arttirir.

Tyler’in sözleri agzimdan dökülüyor. Bir zamanlar çok iyi bir insandim.

Patronuma sadece bakiyorum. Patronumun mavi, açik mavi peygamber çiçegi renginde gözleri var.

J&R yari otomatik tüfegin de otuz atislik haznesi var ve sadece üç kilo agirliginda.

Patronum bana bakiyor.

Bu korkunç diyorum. Belki de yillardir tanidigi biri. Belki de bu herif, patronumla ilgili her seyi biliyor, nerede yasadigini, karisinin nerede çalistigini ve çocuklarinin okulunu.

Bu çok heyecanlandirici, ve aniden çok, gerçekten çok sikici oluveriyor.

Peki ama Tyler neden Dövüs Kulübü kurallarinin on kopyasini istemisti?

Dogum hatalarina sebep olan deri iç dösemeleri bildigimi söylemek zorunda degilim. Satin alan araci firmayi kandiracak kadar iyi görünen ama iki bin milden sonra bozulan sahte fren balatalarini biliyorum.

Fazla isindigi için torpido gözündeki haritalari atese veren havalandirma reostasi hakkinda her seyi biliyorum. Yakit enjeksiyonunun geri atesleme yapmasi yüzünden kaç kisinin canli canli yandigini biliyorum. Turbo sarjörler patladigi ve pervanesi radyatörden geçip, yolcu bölümüne firladigi için bacaklari dizden kopan insanlar gördüm. Olay mahalline gidip, yanmis arabalari ve BOZULMA SEBEBI’nin “bilinmiyor” olarak kaydedildigi raporlari gördüm.

Hayir, diyorum, o kagit bana ait degil. Kagidi iki parmagimin arasina alip, elinden çekiyorum. Kagidin kenari elini kesmis olmali ki, elini hemen agzina götürüyor, parmagini deli gibi emiyor, gözleri kocaman açilmis. Kagidi top yapip, masamin yanindaki çöp kutusuna firlatiyorum.

Belki de, diyorum, buldugun her küçük çöp parçasini bana getirmemelisin.

Pazar aksami, Arta Kalan Erkekler Topluluguna gidiyorum ve Trinity Piskoposlugu neredeyse bombos.

Sadece Koca Bob var ve ben her bir kasim içten ve distan çürümüs bir vaziyette olaya dahil oluyorum ama kalbim hala kosusturuyor ve düsünceler kafamda kasirgalar gibi. Buna insomnia deniyor. Bütün gece düsünceler yayindaydi.

Bütün gece, düsünürsün: Uyuyor muyum? Uyudum mu?

Koca Bob’un kaslarla doldurulmus ve sertlikten parlayan kollari tisörtünden uzaniyor. Gülüyor, beni gördügüne çok sevinmis.

Öldügümü düsünmüs.

Evet, diyorum, ben de öyle sandim.

“Iyi haberlerim var” diyor Koca Bob.

Millet nerede?

“Iyi haber bu iste” diyor Koca Bob. “Grup dagitildi. Ben de ugrayan olursa durumu anlatmak için geliyorum buraya.”

Ucuzluk magazalarindan alinmis kanepelerden birine çöküyorum, gözlerim kapali.

“Bir diger iyi haber ise,” diyor Koca Bob, “artik yeni bir grup var, ama bu yeni grubun ilk kurali, grup hakkinda konusmamak.”

Oh.

Koca Bob devam ediyor “Ikinci kural ise, grup hakkinda konusmamak.”

Boku yedik. Gözlerimi açiyorum.

Siçtik.

“Grubun adi dövüs kulübü,” diyor Koca Bob, “ve grup her Cuma gecesi sehirdeki kapali bir garajda bulusuyor. Persembe aksamlari daha yakin bir garajda toplanan baska bir dövüs kulübü daha var.”

Bahsettigi bu iki yeri de bilmiyorum.

“Dövüs kulübünün ilk kurali” diyor Koca Bob, “dövüs kulübü hakkinda konusmamaktir.”

Çarsamba, Persembe ve Cuma aksamlari Tyler makinistlik yapiyor. Geçen hafta ödeme koçanini gördüm.

“Dövüs kulübünün ikinci kurali,” diyor Koca Bob, “dövüs kulübü hakkinda konusmamaktir.”

Cumartesi aksami Tyler benimle dövüs kulübüne geliyor.

“Her dövüs için sadece iki kisi.”

Pazar sabahi dövülmüs vaziyette eve gelip, bütün ögleden sonra uyuyoruz.

“Her seferinde sadece bir dövüs, “ diyor Koca Bob.

Pazar ve Pazartesi aksami, Tyler garsonluk yapiyor.

“Tisört ve ayakkabilar olmadan dövüsmek zorundasin”

Sali aksami Tyler evde sabun yapip, paketleyip, kargoya veriyor. Paper Sokagi Sabun Sirketi.

“Dövüsler devam etmesi gerektigi kadar sürer. Bu kurallar dövüs kulübünü icat eden adam tarafindan konuldu.” diyor Koca Bob.

“Onu taniyor musun?” diye soruyor Koca Bob.

“Ben hiç görmedim,” diyor Bob “ama herifin adi Tyler Durden.”

Paper Sokagi Sabun Sirketi.

Onu taniyor muyum?

Bilmiyorum, diyorum.

Belki.

[1]Ispanyolca testis anlaminda (Ç.N.)

[2]Haiku: Japonlara özgü üç misralik kisa siir (Ç.N.)