Murathan Mungan'ın Seçtikleriyle Erkeklerin Hikâyeleri

İÇİNDEKİLER

MURATHAN MUNGAN Önsöz I 9

CESAREPAVESE Kendini Öldürenler I 13

HENRY MILLER Madmazel Claude I 29

VLADIMIR NABOKOV Sesler I 38

BERNARD MALAMUD Meslek Seçimi I 51 JOHN CHEEVER Merhem I 66

RAYMOND CARVER Kameriye I 77

ALBERTO MORAVIA Fazla Karıştırma I 84

HANIF KUREISHI Gün Boyu Gece Yarısı I 90 TRUMAN CAPOTE Benim Anlatışım I 107

CHARLES BUKOWSKI Buluşma I 118

PAUL BOWLES taçen'le Hıdır'ın Öyküsü I 124 JORGE LUIS BORGES Araya Giren I 133

MILAN KUNDERA Otostop Oyunu I 138

BERNHARO SCHLINK Benzin istasyonundaki Kadın I 157 KAZUO ISHIGURO Bir Aile Yemeği I 175

ERNEST HEMINGWAY Aydınlık ve Temiz Bir Yer I 185

MURATHAN MUNGAN I Önsöz

Elinizde tuttuğunuz kitabın, anlam esnekliği bakımından yorumla- maya açık olan adı, "Bu da erkeklerin hikâyeleri," diye okunabilir. Ya da erkeklerin nasıl gördüğü, nasıl hissettiği, nasıl yaĢadığı ve nasıl anlattığı üzerine olan bu hikâyeler için "bir de erkeklerden dinleyelim bakalım," denebilir. Yazarların yalnızca erkeklerden seçildiğine bakılırsa, "erkek yazarların hikâyeleri" diye de yorumlanabilir. Bir kitabın adı, hemen her kitapta olduğu gibi, okurun kulağında asıl okunup bittikten sonra yankısını bulur; okurun kendi okumasının, kendi anlamlandırmasının tınısını taĢır. Bana öyle geliyor ki, sonuçta adı erkeklerin hikâyeleri olsa da daha çok kadınlar okuyacak bu kitabı.

ĠliĢki kurmada ya da sürdürmede, birlikte yaĢamanın ortak dilini tutturmada çeĢitli güçlükler yaĢayan; kadınlar tarafından kapana kıs- tırılma, tuzağa düĢürülme, kafeslenme kuĢkuları taĢıyan erkeklerin iliĢkiden anladıklarıyla kadınlarınki birbirinden farklı olmuĢ tarih boyunca. AnlaĢıldığı kadarıyla yüzyılları dolduran bütün bu hikâye- lerin, oyunların, romanların, filmlerin gürültüsü de buradan çıkıyor. Erkeklerin bağımsızlık meraklan, serüven tutkuları, sevgi gereksi- nimleri, sahiplenme istekleri, bağlanma korkuları, toplumsal rolleri ve birlikteliğin tuzaklarından kalkarak çoğaltılabilecek nice durumun yarattığı iki cins arasındaki ezeli sorunlar içinde sıkıĢıp kalmıĢ bu hi- kâyeler toplu olarak okunduğunda baĢka bir boyut kazanıyor.

Okuduğunuz onca hikâye arasından bir gün bir tanesi öne çıkarak size içinizi kamaĢtıran yeni bir kitap düĢüncesi esinler. Hemen ardından hızlı bir çağrıĢımla aklınıza düĢen ilk birkaç öykü kendi aralann-da eĢleĢerek birbiri ardına dizilmeye baĢlar ve birkaç dakika içinde

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

kitabı kafanızda neredeyse yarılamıĢ olursunuz. O hikâyelerin sizde, içinizde bir yerlerde bunca zaman bir saklı su gibi beklemiĢ olduğunu fark eder, edebiyatın saklama gücüne duyduğunuz hayranlıkla bir zamanlar tanımıĢ, tanıĢmıĢ olduğunuz, bir biçimde hayatınıza karıĢ- mıĢ kiĢileri anar gibi o hikayelerdeki kiĢileri anarsınız. Sanatın haya- tın önüne geçtiği anlardır bunlar. Sonuçta sanat, hayatı çoğaltmak için değil midir?

OluĢturduğunuz bu bağlam çerçevesinde kuracağınız kitaba uy- gun yeni hikâyelerin avına çıkar, her Ģeyi neredeyse bu gözle okuma- ya baĢlar, kendinizi birdenbire bir tutkunun izinde hikâye kitaplarına gömülüp gitmiĢ bulursunuz. Ġlk çağrıĢımlarla hemen anımsadığınız hikâyelerin yanı sıra, bir zamanlar okuyup unuttuğunuz, aklınızda kalan solgun imgelerden yola çıkarak ardma düĢtüğünüz, sizi yeniden okumalara çağıran hikâyelerle, bu çalıĢma sırasmda keĢfedeceğiniz hikâyeler iç içe geçerek baĢlı baĢına bir serüven oluĢturur. Bir kitabın yazılma serüveni gibi, bir kitabın yapılma serüveni de vardır. Birikimine, belleğine, edebiyat beğenisine güvendiğiniz ve bu kitap için seferber ettiğiniz bazı arkadaĢlarınızın önerileriyle sürmeye baĢ- ladığınız izler, sizi baĢka konaklamalara çıkarır; bazı yazarlara yeni- den uğrar, kimi kitapları yeni keĢfedersiniz. Bütün bu süreç, farkında olmasanız da sizi yeniden öykü sanatının eğitiminden geçirir; sizi yeniden hikâye anlatmak, hikâye kurmak üzerine düĢünmeye, derin- leĢmeye; önceki bilgilerinizi gözden geçirmeye yönlendirir. Bir hikâ- ye seçkisi hazırlama sürecinin benim için aynı zamanda böyle bir an- lamı da vardır. Her seferinde kendi açtığım bir okula yeniden öğrenci yazılırım.

Raslantılar, birikimlerin kıvılcımlarıdır; bazen baĢlatmak, bazen sonuçlandırmak için - bazen de bir döngüyü yeniden katetmek için. Bu kitabın ilk öyküsündeki Pavese'nin yakıcı, sade anlatımı, koyu bir yalnızlığı seyreltmeden sadeleĢtirme gücü olmasaydı, bu kitap ortaya çıkar mıydı, bilmiyorum. Bu örnekte olduğu gibi, o güne kadar er- kekler, kadınlar, iliĢkiler, roller üzerine düĢündüğünüz, biriktirdiğiniz her Ģeyin ıĢığında bir öykü birdenbire kendinden daha geniĢ bir alanı aydmlatmaya baĢlar. Kitaba kadar giden bir alanı.

Belki de bu nedenle ilk hikâyenin taĢıdığı temel duygu, kitabın bütününü de kurmaya baĢlar. Ardına düĢülen hikâyelerde yalnızca konu ve izlek benzerliği değil, duygu benzerliği de aranır. Nitekim

10

ÖNSÖZ

bu kitaptakilere topluca bakıldığında, hepsinin de erkeklere özgü belli bir bakıĢ açısının, bir yaklaĢımın, bir tutumun benzeĢ özelliklerini taĢıdığı görülür.

Söylediğim gibi, bu kitabın fikri Cesare Pavese'nin öyküsünden yola çıktı. Ben de bu nedenle kitabı onunla açmak istedim. Yazık ki, böyle dergilerde kalmıĢ, unutulmuĢ nice güzel öykü vardır. Belki de bu çeĢit seçkilerin bir hizmeti de, onları yeniden suyüzüne çıkarmak, yeniden okumaya açmak oluyor. Pavese'nin öyküsünün bendeki ça- kımının hemen ardmdan Henry Miller'ın, Bernard Malamud'un, John Cheever'ın, Nabokov'un, Raymond Carver'ın belleğimde tazeliklerini koruyan öyküleri neredeyse aynı anda üĢüĢtüler kafama. Birden kitap zihnimde çatılmıĢ oldu. ĠĢin bu yanı, yeni bir oyun öğrenmeye benzeyen hmzır bir sevinç ve heyecan kaynağıdır. Size yeni bir kitap yapmanın heyecanını, telaĢmı yaĢatan canlı bir süreç baĢlar. Her ne kadar bir yanıyla benzese de, her Ģeyini sizin uydurduğunuz bir kitabı sıfırdan yazıyor olmaktan farklı bir süreçtir bu; en azından oyun kurma duygusu farklıdır. Bu sürecin sonunda, birbirinden farklı ya- zarların elinden çıkmıĢ parçalardan yeni ve bütünlüklü bir yapı çıkar- tacaksınızdır ortaya.

Ġster yazılmıĢ, ister yapılmıĢ olsun, bir hikâye kitabında benim için bütünlük, tutarlılık, süreklilik, izlek birliği sağlanmıĢ olması önemlidir. Bu öykülerin art arda geliĢleriyle kitabın genel havası, ka- zandığı tempo, yarattığı süreklilik duygusu, kitabın toplamının çalıĢ- tığı üst cümle önemlidir. Her kitap aslında bir üst cümleye çalıĢır. Tek tek anlattıklarından bağımsız, ama hepsinin toplamından ortaya çıkan bir üst cümledir bu.

Her zaman söylediğim gibi, dilerim bu kitap okuru, baĢka kitap- lardaki baĢka öykülerin varlığını keĢfetmeye, edebiyatçıları baĢka seçkiler için baĢka toplamalar yapmaya kıĢkırtmayı baĢarmıĢ olsun.

Erkek yalnızlığını en iyi anlatan hikâyelerden biri olduğunu dü- Ģündüğüm Hemingway'in öyküsü ile kapatmak istedim bu kitabı. Her zaman olduğu ve hepimizin bildiği gibi, bütün gürültülerden sonra geriye yalnızlık kalır.

Mayıs - Haziran 2004

11

CESAREPAVESE l Kendini Öldürenler

i.

BAZI günler oluyor, yaĢadığım Ģehir, gelip geçen insanlar, arabalar, ağaçlar, sabah tuhaf bir görünümle uyanıyor her Ģey, her zamanki gibi ama tanınamaz bir biçimde, insanın aynaya bakıp da "Bu da kim?" diye kendi kendine sorduğu anlarda olduğu gibi. Benim için, yılın tek sevilecek günleri bunlar.

Böyle günler biraz erken kaçıyorum iĢten, becerebilirsem, sokak- lara inip kalabalığa karıĢıyorum, yoldan geçen herkesi gözlemekten alamıyorum kendimi, sanırım, bazılarının da bana baktığı gibi, bu an- larda gerçekten pervasız oluyorum, baĢka bir insan oluyorum çünkü.

YaĢamdan daha değerli bir Ģey alamayacağıma inanıyorum, bu anların bana verdiği tattan daha değerli bir Ģey. Bazen uzatma yolunu buluyorum bu anları, birkaç kez baĢardım bunu, camlı aydınlık bir kahveye oturarak, sokağın, geliĢ gidiĢlerin gürültüsünü, parıldayan renklerle sesleri ve içerinin bütün bu uğultuyu dengeleyen dinginliğini algılayarak.

Çok hayal kırıklığına uğradım, çok vicdan azabı çektim birkaç yıl içinde, yine de en içten istediğim Ģeyin bu susku, bu dinginlik ol- duğunu söyleyebilirim. Fırtınalara, kavgalara göre değilim ben: Bazı sabahlar tir tir titreyerek insem de sokakları dolaĢmaya, meydan okur gibi atsam da adımlarımı, yine söylüyorum, tek istediğim Ģu yaĢam- dan, bıraksın gözleyeyim onu.

Ama bu alçakgönüllü zevk bile bazen bir kusur acılığı bırakıyor bana. Farkına ilk dün varmadım insanın yaĢamak için baĢkalarından önce kendisine karĢı kurnaz olması gerektiğinin. Önceden, yaptıkla- rını kendi bilinçlerine karĢı doğru gösterecek bir nedenler zinciri ha- zırlayıp kötü bir davranıĢta bulunmayı, bir haksızlık yapmayı ya da

13

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

yalnızca bir kaprislerini yerine getirmeyi baĢaran insanları -özellikle kadınlar bunlar- kıskanıyorum. Büyük kusurlarım yok -bu, gü- vensizlik yüzünden savaĢtan çekilip sessiz bir yalnızlık aramak ku- surların en büyüğü değilse- ama bana verilen o pek az Ģeyin tadını çıkarırken kendimi kurnazca kullanmayı, kendime sahip olmayı bile beceremiyorum.

Sonunda ne oluyor, bazen caddede duruyor, çevreme bakmıyor, bu pervasızlıktan tat almaya hakkım olup olmadığını soruyorum kendi kendime. Özellikle, çıkıĢlarım daha süreklileĢtiği zamanlar oluyor bu. ĠĢimden zaman çalıyorum anlamına gelmesin: Rahat geçiniyor, annem denilen o yaĢlı kadının evde istemediği tek yeğenimi yatılı okulda okutuyorum. Kendi kendime sorduğum, o coĢkulu gezintilerde gülünç olup olmadığım: gülünç ve iğrenç. Çünkü gerçekte buna değmediğimi düĢünüyorum arada bir.

Ya da, geçen sabah olduğu gibi, bir kahvede, baĢlangıçta kiĢile- rinin olağanlığıyla beni aldatan bir sahneyi ihtiyatsızca izlemem, suçlu bir yalnızlık duygusunun içine, ne kadar uzaklaĢırlarsa, korkunç anlamları, kımıltısız yaĢamları içinde kıvrım kıvrım o kadar ortaya çıkan nice sıkıcı anıya düĢmem için yetiyor.

Yanında arkadaĢı olan açık renk pardösülü genç bir müĢteriyle kasadaki genç kız arasında beĢ dakika süren bir ĢakalaĢmaydı bu. Delikanlı bağırarak kasadaki kızm kendisine yüz liretin üstünü ver- mesi gerektiğini söylüyor, eliyle kasaya vuruyor, çantasını, ceplerini arayacağını öne sürüyordu.

"MüĢteriye böyle davranılmaz küçük hanım," diyordu, sıkılgan arkadaĢına göz kırparak. Kasadaki kız gülüyordu. Delikanlı o yüz li- retle birlikte bir otelin asansöründe yapacakları bir yolculuk hikâyesi uydurdu. Güçlükle durdurulan neĢe patlamaları arasında o parayı, ellerine geçtiği zaman, bir bankaya yatırmaya karar verdiler.

"Allahaısmarladık, küçük hanım," diye bağırdı sonunda, çıkar- ken. "Beni düĢün bu gece."

Kasadaki kızsa, kıkır kıkır gülerek, garsona, "Amma tip," diyor- du.

BaĢka sabahlar da gözlemiĢtim bu kızı, bazen bakmadan gülüm- süyordum ona, bir unutuĢ anında. Ama dinginliğim çok oynaktır be- nim, bir hiçten yapılmıĢtır. Sonunda, her zamanki gibi piĢman oldum.

14

KENDĠNĠ ÖLDÜRENLER

"Hepimiz iğrenciz bu dünyada, ama bir gülümseyen, gülümseten, içten bir iğrençlik var, bir de çevresinde boĢluk yaratan, baĢka, yalnız bir iğrençlik. Ġlki, sonuç olarak, en aptalcası da değil."

Beni her seferinde yenilenmiĢ yakalayan, böyle sabahlar, yaĢa- mımda suç olarak gerçekten aptallıktan baĢka bir Ģey olmadığı dü- Ģüncesi. BaĢkaları, hesapla, kendine güvenle, kurban ve oyunla ilgi- lenerek, esaslı bir kötülüğe neden olacaklar belki -böylesine harcan- mıĢ bir yaĢamın çok sayıda hoĢnutluk verebileceğinden de kuĢkulu- yum-; bana gelince, büyük, beceriksizce bir kararsızlığın acısmı çek- mekten, baĢkalarıyla iliĢkiye girdiğim anda, kendimi budalaca bir acımasızlığın içine atmaktan baĢka bir Ģey yapmadım. Birkaç saniye yalnızlığımın vicdan azabına eğilmem -baĢka çare yok- yetiyor çünkü, çünkü Carlotta'yı düĢünüyorum yine.

Öleli bir yılı geçti, anısının beni ansızın bastırmak için geçebile- ceği bütün yollan da biliyorum artık. Ġstersem, belirivermelerini ha- zırlayan, baĢlatan ruh durumunu da tanıyabilir, sarsıp kurtarabilirim kendimi. Ama, her zaman istemiyorum; hâlâ bir yıl öncenin titreyen kuĢkusuyla incelediğim karanlık köĢeler, yeni noktalar getiriyor bana o vicdan azabı. Öyle çeliĢkili bir biçimde gerçek oldum ki karĢısında, o eski günlerin her biri, belleğime, belirli bir Ģey değil, benim için bugünkü gerçeği, aynı gerçeği taĢıyan aldırmaz yüzünü sunuyor.

Carlotta'nın bir gizem olduğu anlamına gelmez bu. Tersine, o bir an kendilerine bağlı kalmayı bırakıp bir kurnazlığa sapmaya, nazlan- maya kalktıklarında insanı kızdıran aĢın basit kadınlardan -zavallı- cıklar- biriydi. Ama basit olduklarından kimse bakmaz bile. Kasa- darlık yaparak yaĢamaya nasıl dayandığını hiçbir zaman anlatmadım. Tam bir kız kardeĢ olabilirdi.

Bugün hâlâ köküne inemediğim Ģey, o zamanki duygularım, dav- ranıĢım. Carlotta'nın beni iki odalı küçük dairesinde kabul etmek için kadife bir elbise giymiĢ olduğu -eski bir elbiseydi bu- benim kendisini mayoyla görmeyi istediğimi söylediğim o akĢam için ne demeli sözgelimi? Onu görmeye ilk gidiĢlerimden biriydi, daha bir kez bile öpmemiĢtim.

Neyse, Carlotta bana ürkek bir gülümseyiĢten sonra öbür odaya geçmiĢ ve inanılmaz bir Ģey bu, mayo giyip geri dönmüĢtü. O akĢam oldu, kucaklayıp divanın üstüne atmam da, ama, bittikten sonra, se-

15

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

viĢmeden sonra yalnız olmaktan hoĢlandığımı söyleyip çıktım, üç gün görünmedim, döndüğüm zamansa sizli bizli konuĢuyordum.

Sonra, onun titrek iç açmalanyla benim tek tük sözcüklerimden oluĢan saçma bir kırıĢtırma baĢladı yeniden; sonra ansızın sen diye konuĢmaya baĢladım ama Carlotta yanaĢmadı bu kez. O zaman ko- casıyla barıĢıp barıĢmadığını sordum. Ağlamaklı oldu Carlotta. "Asla sizin davrandığınız gibi davranmadı bana karĢı," dedi.

BaĢmı göğsüme yaslatmak, okĢamak, kendisini sevdiğimi söyle- mek kolay oldu - yalnız olduğuma göre, bu bir tür dul olan kadını se- vemez miydim sanki? Kendisini bıraktı Carlotta^ içini döktü hafif bir sesle, beni ilk andan beri sevdiğini, onun için olağanüstü bir adam ol- duğumu, ama Ģimdiden, tanıĢtığımız bu kısa süre içinde, ona çok acı çektirdiğimi, ona bütün erkeklerin böyle davrandığını -neden bilmi- yordu- anlattı anlattı.

"Bir sıcak, bir soğuk", saçlarının üzerinden gülümsedim, "aĢkın sürmesini sağlar."

Solgundu Carlotta, yorgunluktan donuklaĢmıĢ iri gözleriyle, gövdesi bile solgundu. O gece, geçen sefer vücudunu beğenmediğim için mi bırakıp gittiğimi sordu, odasının karanlığında.

Ama bu defa da acımadım, geceyarısı, giyindim, bahane filan ileri sürmeden, hareket etmek zorunda olduğumu söyleyip çıktım. Carlotta da benimle çıkmak istiyordu. "Olmaz, yalnız kalmayı sevi- yorum," diye bir öpücükle bıraktım onu.

II.

Carlotta'yı tanıdığımda, neredeyse yaĢamıma mal olacak bir fırtınayı atlatmak üzereydim; beni sevenden kaçmıĢ, Ģehrin ıssız sokaklarından dönerken buruk bir sevinç duyuyordum. Uzun süre, gecelerimi gündüzlerimi bir kadının kaprisiyle aĢağılanmıĢ ve çılgına dönmüĢ olarak geçirmek düĢmüĢtü payıma.

ġimdi, hiçbir tutkunun, o tutkuyu içinde taĢıyan kiĢinin yapısını değiĢtirecek kadar güçlü olmadığına inanıyorum. Ölünebilir, yine de değiĢmez hiçbir Ģey. CoĢkunun doruğu aĢıldıktan sonra, yine onurlu

16

KENDĠNĠ ÖLDÜRENLER

kiĢi ya da dolandırıcı, aile babası ya da çocuk olur insan, daha önce neyse; hayatını yaĢamayı sürdürür. Ya da daha iyisi: Kendi gerçek ki- Ģiliğimizi görürüz bunalım sırasında, bizi dehĢete düĢürür bu, ola- ğanlık bıktırır, uğradığımız aĢağılamanın ağırlığı ölçüsünde ölmek isteriz belki, ama kendimizden baĢka suçlayacak kimse de yoktur. Bu yalnız yaĢamı sürüyorsam, günlerimi amaçsız, dünyayla bağ kurmakta yeteneksiz yakınlarıma sevgi duymadan -dayandığım anneme, sevmediğim yeğenime karĢı kayıtsız- geçiriyorsam, ona borçluyum bütün bunları: Her Ģeyi ona borçluyum, ama baĢka biriyle daha iyi olmaz mıydım acaba? Beni, doğamm istediği gibi aĢağılama ye- teneğinde olan baĢka biriyle demek istiyorum.

Bununla birlikte, bana kötülük yapıldığı, kadınımın beni aldatmıĢ olabileceği düĢüncesi biraz rahatlatıyordu beni, o sırada. Acının bir derecesinde, haksız olarak acı çekildiğinin düĢünülmesi, kaçınılmaz bir Ģey, doğal bir uyuĢturucudur: En kıskanç isteklerimize göre, yaĢamın büyüsüne güç kazandırır yeniden bu; nesnelerin karĢısına değerimizi duyurur yeniden; yükseltir. Denedim bunu ve haksızlık, nankörlük daha da vahĢice olsun isterdim, ayrıca. Bir hava ya da ıĢın yayılması gibi gizli, yaygın bir duygu -o uzun günlerde, o acı dolu gecelerde- anımsıyorum: Bir ĢaĢkınlık bu, bütün bunların böyle ol- masının, kadının gerçekten kadın olmasının, sayıklamaların, kasıl- maların böyle olmasının, iç çekiĢlerin, sözlerin, olayların, benim kendimin gerçekten böyle olmamın verdiği ĢaĢkınlık.

ĠĢte böyle, bir haksızlığa uğrayınca, ben de bir baĢkasına, bu dün- yada hep olduğu gibi, suçluya değil bir baĢkasına haksızlık ederek karĢılık veriyordum.

DoymuĢ, dinlenmiĢ olarak çıkıyordum gece Carlotta'nın daire- sinden, özgür, uzayıp giden bulvarın tadına vararak, her türlü sevgi gösterisinden uzak, ilk gençliğimin duygulanmaları, düĢünceleri pe- Ģinde, tek baĢına dolaĢmak hoĢuma gidiyordu. Gecenin basitliği -ka- ranlık, lambalar- her zaman Ģefkatle almıĢtır beni içine, en sevgili, saçma düĢleri kurdurtmuĢtur bana, karĢıtlığıyla renklendirmiĢtir on- ları, büyütmüĢ büyütmüĢtür. Arzulu alçakgönüllülüğü yüzünden Carlotta'ya duyduğum hınç bile, karĢısında duyduğum acımanın beni içine düĢürdüğü tutukluktan kurtuluyor, yalnızca bir oyun oluyordu burada.

17

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

Ama genç değildim artık. Carlotta'dan daha iyi kopmak için uzun uzun düĢünüyor, gövdesini, okĢayıĢlarını inceliyordum. Carlot-ta gibi kocasından ayrılmıĢ, henüz genç, çocuksuz bir kadının benimle avunabilmesi olacak iĢ mi diye düĢünüyordum, acımasızca. Ama çok basit bir sevgiliydi zavallıcık, belki bunun için aldatmıĢtı ya kocası da.

Yarı karanlık sokaklardan kol kola geçerek sinemadan döndüğü- müz akĢamı anımsıyorum:

"Memnunum. Seninle sinemaya gitmek çok güzel bir Ģey," de- miĢti Carlotta.

"Kocanla da gider miydin?"

Gülümsüyordu Carlotta. "Kıskanıyor musun?"

Omuz silktim. "Kıskanmam neyi değiĢtirir?"

"Yorgunum," diyordu Carlotta, sıkı sıkı koluma girerek, "bizi bağlayan bu yararsız zincir hem benim hem onun yaĢamını yıkıyor, bana yalnız kötülüğü dokunan bir ada saygı göstermek zorunda bıra- kıyor beni. Ġnsan hiç olmazsa çocuğu olmayınca boĢanabilmeliydi."

Uzun ılık dokunuĢun, isteğin verdiği bir yumuĢaklık vardı üze- rimde o akĢam.

"Ne çok derdin varmıĢ!"

"Ah sevgilim," dedi Carlotta, "niçin her zaman bu akĢamki gibi iyi değilsin? DüĢün, bir boĢanabilseydim."

Hiçbir Ģey söylemedim. Yine boĢanmaktan söz ettiği bir defasın- da patlamıĢtım. "Biraz insaflı ol ama, senden rahatı var mı? Canının istediğini yapıyorsun, ayrıca, seni aldattığı doğruysa bile, sen de kar- Ģılığını veriyorsun sanırım."

"Hiçbir Ģey yapmak istemedim," diye karĢılık vermiĢti Carlotta. "O günden beri çalıĢıyorum." Bana bakarak: "Üstelik Ģimdi sen var- sın, öyle bir Ģey olsa, seni aldatmıĢ duyumsardım kendimi."

Ağzını öperek kapatmıĢtım o sinema akĢamı. Sonra istasyon kahvesine götürüp iki bardak içki içirmiĢtim.

Camların buğulu ıĢığında bir köĢede iki sevgili gibi oturuyorduk. Ben de epey içtikten sonra, yüksek sesle:

"Bu gece bir çocuk yapalım mı, Carlotta?" dedim.

Birkaç kiĢi dönüp baktı, eliyle ağzımı kapatmıĢtı çünkü Carlotta, yüzü kıpkırmızı, ama gülerek.

18

KENDĠNĠ ÖLDÜRENLER

KonuĢuyor konuĢuyordum ben. Carlotta filmden söz ediyor, ap- talca Ģeyler söylüyordu, tutkulu ve aptalca. Ben içiyordum, Carlotta' yi ancak öyle sevebileceğimi bildiğim için.

DıĢarıya çıkınca soğuk canlandırdı bizi, eve koĢtuk. Bütün gece onunla kaldım, sabah uyandığımda, saçları dağılmıĢ, uykulu, bana sarılmaya çalıĢır duyumsadım onu yanımda. Ġtmedim; kalktığımda baĢım ağrıyordu bununla birlikte, Carlotta'nm Ģarkılar mmldanarak bana kahve hazırlamasmdaki sevinç öfke veriyordu. Sonra da birlikte çıkmak zorunda kalacaktık, neyse kapıcı kadmı anımsadı da beni önden gönderdi, kapının arkasında sarılıp öpmeyi unutmadan elbet.

O uyanıĢtan kalan en canlı anım caddedeki ağaçların dalları: Odanın perdelerinin ardından, siste belli belirsizdiler. Ġçerdeki o ılık- lık, o üstüme düĢme, bekleyen sabahın çıplak havası diriltti beni; is- tediğim tek Ģey, tek başıma, çok başka bir uyanış, çok başka bir eş düĢleyerek çevreyi seyretmek ve sigara içmekti, yalnızca.

Carlotta'nm bu durumlarda benden kopardığı yumuĢaklığa, ondan ayrılır ayrılmaz kızmaya baĢlıyordum. Onun en zavallı anısından kurtulmak için ruhumu didik didik ederek, zaten yeterince katı olan yüreğimi daha da katılaĢtırarak, öfkeli anlar geçiriyordum. BoĢluktan ya da kötülüğe eğilimli olduğumuz için, ama onun kendini aldatmak istediğinden baĢka herhangi bir nedenle seviĢtiğimiz açıktı. SeviĢme- den sonraki ağır, mutlu bakıĢını anımsamak öfkelendiriyordu beni, yüzüne bakmak istemiyordum; bu bakıĢı istediğim tek insansa onu hep esirgemiĢti benden.

"Beni böyle olduğum gibi kabul edersen et," dedim bir defasında, "ama yaĢamıma girmeyi kafandan çıkar."

"Beni sevmiyor musun?" diye kekeliyordu Carlotta.

"Bir parça sevme yeteneğim vardı, gençliğimde yok ettim onu da."

Bazen de, utanç ya da Ģehvet yüzünden onu biraz sevdiğim için öfkeleniyordum kendime.

Carlotta gülümsemeye çalıĢıyordu.

"Hiç olmazsa iyi birer dostuz, değil mi?"

"Bak," diyordum, ciddi, "iğreniyorum bu hikâyelerden: Sıkılan bir erkekle bir kadmız biz, yatakta iyi anlaĢıyoruz..."

19

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

"Ah, bu doğru," diyordu tırnaklarını koluma geçirip yüzünü sak- layarak, "hoĢuma gidiyorsun."

"O kadar iĢte."

Ondan haftalar boyu kaçmam, kahvesinden daireye telefon eder- se çok iĢim var diye yanıtlamam için, böyle bir konuĢmadan sonra zayıf davrandığımı düĢünmem yetiyordu. Ġlk defasında darılmayı de- nedi Carlotta. Üzüntülü bir akĢam geçirttim o zaman, soğuk soğuk divanda oturuyordum, abajurdan dizlerine beyaz bir ıĢık düĢüyor, ba- kıĢlarındaki acılı titremeyi duyumsuyordum yan gölgede. Bu daya- nılmaz gerilim içinde, "TeĢekkür edin bana, signora: Bu oturumu belki de diğerlerinden daha çok anımsarsınız," dedim sonunda.

Carlotta kımıldamadı.

"Niçin beni öldürmüyorsun, signora? Bana kadın tavrı takındığı- nı sanıyorsan vakit kaybediyorsun. Ben kendim yaparım kaprisleri."

Soluğu duyuluyordu.

"Mayo bile," dedim, "iĢine yaramaz bu akĢam..."

Birden önüme atıldı Carlotta, siyah baĢının atılmıĢ bir eĢya gibi beyaz ıĢıktan geçtiğini gördüm. Ellerimi ileri uzattım. Ama Carlotta, dizlerime kapanmıĢ ağlıyordu. Elimi iki-üç kez baĢından geçirdim, sonra kalktım.

"Ben de ağlamalıydım Carlotta. Ama bir Ģeye yaramayacağını biliyorum. Senin denediğin her Ģeyi denedim. Kendimi öldürme de- recesine geldim, cesaretim yetmedi ama. Oyun burda iĢte: Kendini öldürmeyi düĢünecek kadar zayıf olan, öldüremeyecek kadar da za- yıf oluyor... Hadi, kendine gel, Carlotta."

"Böyle davranma bana," diye kekeliyordu.

"Sana böyle davranmıyorum. Ama yalnız olmaktan hoĢlandığımı biliyorsun. Yalnız gitmeye bırakırsan beni, dönerim; yoksa, bir daha görüĢmeyiz. Bak, seni sevmemi ister miydin?"

Elimin altında, bozulmuĢ yüzünü kaldırdı.

"Öyleyse beni sevmeyi bırak. BaĢka yolu yok. Asıl avcı tavĢan- dır."

Bu tür sahneler, Carlotta'yı, beni bırakmayı düĢündürecek kadar sarsıyordu. Bir mizaç benzerliğinin belirtileri değil miydi bunlar son- ra? Aslında basit, çok basitti Carlotta, açıkça göremiyordu bunu, ama seziyordu mutlaka. Beni, iĢi alaya vurarak bağlamayı deniyor, "Ya-

20

KENDĠNĠ ÖLDÜRENLER

Ģam böyle iĢte," diyordu arada bir -talihsiz-, arada bir de "Ne kadar zavallıyım."

O zamanlar cesur davransa, beni itmeyi bilseydi, biraz dayanabi- lirdim ona. Ama beni itmeyi bilmiyordu. Ġki akĢam üst üste uğrama- sam, gözleri ĢiĢ karĢılıyordu beni. Bazen acıma ya da yumuĢaklık gi- bi bir nedenle kahvesine uğrayıp birlikte çıkmamızı istediğimde he- men alevlenip kalkıyor, allak bullak oluyor, hatta güzelleĢiyordu.

Hıncım ona karĢı değil, iliĢkimizin beni içine sokar gibi görün- düğü sınırlamalara, köleleĢtirmelere karĢıydı. Onu sevmediğimden, üzerimde en küçük bir hakkı olması canavarca bir Ģey gibi görünü- yordu bana. Öyle günler oluyordu ki ona sen demek içime bir iğren- me, bir aĢağılanma duygusu veriyordu. Koluma girmek için neyim oluyordu benim bu kadın?

KarĢılık olarak, iĢimi bitirdikten sonra, güneĢli, serin havada, on- dan, her Ģeyden uzak, gövdem doymuĢ, bir zamanların o eski acısı yatıĢmıĢ, ıĢıklı yollarda dolaĢabildiğim bazı öğleden sonraları, bazı saatler yeniden doğuyormuĢum gibi geliyordu bana: genç olduğum zamanlardaki gibi görmeye, koku almaya, duymaya hazır. Carlot- ta'nın benim aĢkım yüzünden acı çekmesi, geçmiĢ acılarımı hafifle- tip zavallılaĢtırıyor, gülünecek bir dünyayla ilgiliymiĢler gibi bana yabancılaĢtmyordu onları; kendimi, ondan uzakta, el değmemiĢ, da- ha az görmüĢ geçirmiĢ buluyordum. Beni temizleyen bir süngerdi, sık sık böyle düĢünüyordum onu.

m.

Bazı akĢamlar konuĢuyor konuĢuyor, oyunun içinde erimiĢ, yeniden çocuklaĢıyor, hıncımı unutuyordum.

"Carlotta," diyordum, "nasıl âĢık olunur? Uzun süredir âĢık de- ğilim. Güzel bir Ģey olmalı, diye düĢünüyorum. Ġyi giderse tadı çıka- rılır, kötü giderse umulur. Günü gününe yaĢandığını söylediler bana. Nasıl oluyor, Carlotta?"

Carlotta gülümseyerek baĢını sallıyordu.

"Sonra ne güzel düĢüncelerimiz oluyor Carlotta. Sevdiğimiz, aĢ-

21

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

kımızın lafını bile duymak istemeyen kiĢi, hiçbir zaman bizim kadar mutlu olamaz. Yalnız," gülümsüyordum, "baĢkalarıyla yatıp iĢi alaya almasın."

Carlotta kaĢlarını çatıyordu.

"Güzel Ģey aĢk," diye bitiriyordum sözlerimi, "Kimse kaçamaz aĢktan."

Herkes gibi bana da içecek bir Ģey veriyordu Carlotta. Kendi adı- ma konuĢuyordum böyle akĢamlar. En güzel konuĢmaktır bu.

"AĢk da vardır, aldatma da. Gerçekten aĢkın tadını çıkarabilmek için, aldatmanın da olması gerekir. Gençlerin anlamadığı Ģey de bu iĢte. Siz kadınlar daha çabuk öğreniyorsunuz bunu. Sen hiç kocanı aldattın mı?"

Carlotta kızararak gülümsemeye çalıĢıyordu. "Biz erkekler daha aptaldık. Bir oyuncuya ya da bir kadın arkadaĢımıza âĢık oluyor, en iyi düĢüncelerimizi sunuyorduk ona. Yalnızca, söylemeyi unutuyorduk bunu. AĢkın bir kurnazlık sorunu olduğunu bilmeyen bizim yaĢımızda tek kız tanımıyorum. Erkeklerin genelevlere gidip sonra dıĢardaki kadınların farklı olduğu sanısına varmaları olacak iĢ değil. On altı yaĢında sen ne yapıyordun Carlotta?"

Ama Carlotta'nın baĢka bir düĢüncesi vardı. Yanıtlamadan önce gözleriyle kendisinin olduğumu söylüyordu bana; bense bakıĢlarında parlayan o üstüme düĢmenin katılığından nefret ediyordum.

"On altı yaĢında ne yapıyordun?" diye yineliyordum yere baka- rak.

"Hiç," diye yanıtlıyordu, ağır.

Ne düĢündüğünü biliyordum.

Sonra bağıĢlamamı diliyor, zavallının biri olduğunu söylüyor, bir hakkı olmadığını kabul ediyordu. Ama, gözlerindeki o parıltı yetmiĢ oluyordu. "Aptalın biri olduğunu biliyor musun? Benim için önemli olan Ģey yüzünden kocan yeniden alabilirdi de seni." Soma, rahatla- mıĢ, çekip gidiyordum.

Ertesi gün ürkek bir telefon geliyor, kuru bir yanıt veriyordum. AkĢama görüĢüyorduk.

Carlotta, kolejdeki yeğenimden söz ettiğim zaman eğleniyor, asıl annemi koleje kapatıp çocukla birlikte yaĢamak isterdim, dediğim zaman, inanmaz bir tavırla baĢını sallıyordu. Bizi, dayıyla yeğenmiĢ

22

KENDĠNĠ ÖLDÜRENLER

gibi davranan, ama gerçekte, kendilerini hoĢnut eden, içinde eridikleri bir gizler ve alaylar dünyası olan ayrı iki varlık olarak düĢlüyordu. Benim kızım olup olmadığını soruyordu, ters bir tavırla.

"Tabii, doğduğunda on altı yaĢındaydım. Bana inat sarıĢın oldu. Nasıl olur da sansın doğulur? SarıĢınlar hayvandır benim için, may- mun ya da aslan gibi bir Ģeydir. Hep güneĢteymiĢim gibi gelirdi bana."

"Ben küçükken sarıĢındım," diyordu Carlotta.

"Bense keldim."

Bu son sıralarda, Carlotta'nın geçmiĢine karĢı, zaman zaman bana daha önce anlattıklarını unutturan, sıkıcı bir merak duyuyordum. Bir tarih inceler gibi inceliyordum onu. Onunla oynuyor, garip çıkıĢlarla deĢiyor, acımasız sorular sorup yanıtlarım kendim veriyordum. Gerçekte, kendimden baĢkasını dinlemiyordum.

Ama Carlotta beni anlamıĢtı. "Kendinden söz et bana," diyordu bazı akĢamlar, kolumu sıkarak. Beni kendimden konuĢturmanın, dostu kalmam için tek yol olduğunu biliyordu.

"Sana hiç anlattım mı, Carlotta?" dedim bir akĢam, "birinin be- nim için kendini öldürdüğünü?" Gülerek, ama ĢaĢırmıĢ, baktı bana.

"Gülecek ne var," diye sürdürdüm. "Ġkimiz birlikte denedik ken- dimizi öldürmeyi, o baĢardı. Gençlikte olur böyle Ģeyler." Garip, diye düĢünüyordum o zaman, bunu hiç kimseye anlatmamıĢtım: Anlatacak tam da Carlotta'yı buldum. "Bir arkadaĢım, sarıĢın bir çocuk. Gerçek bir aslana benziyordu. Siz kızların böyle arkadaĢlıklarınız olmaz. O yaĢta aĢırı kıskanç olursunuz. Okula birlikte gider, ama hep akĢamları görüĢürdük. Çocukların hep yaptığı gibi, pis Ģeyler konuĢurduk, ama bir hanıma âĢık olmuĢtuk. Bizim ilk aĢkımızdı bu, Carlotta. AkĢamları aĢktan, ölümden söz ederek geçirirdik. Hiçbir âĢık, arkadaĢının kendisini anladığına bizden daha çok güvenmemiĢtir. Beni utandıran, atak bir hüznü vardı Jean'ın - adı Jean'dı. Siste gezdiğimiz o akĢamların bütün hüznünü o yaratırdı. Bu kadar acı çekilebileceğine hiç inanmazdık..."

"Sen de âĢık miydin?"

"Jean'dan daha az hüzünlü olduğum için acı çekiyordum. Sonun- da kendimizi öldürebileceğimizi buldum, ona da söyledim bunu. Her zaman bir hayalci olan Jean bu düĢünceyi yavaĢ yavaĢ benimsedi. Bir tek tabancamız vardı. Patlayacak mı diye denemek için tepeye

23

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

çıktık. AteĢ eden Jean oldu. Gözüpek bir çocuktu, kadını sevmekten vazgeçse ben de vazgeçerdim, inanıyorum. Denemeden sonra -çıplak bir keçiyolundaydık, kıĢtı, kıyıya yakın- hâlâ patlamanın Ģiddetini düĢünüyordum ki Jean namluyu ağzına koyup: '...yapanlar da var...' derken ateĢ aldı tabanca, öldürdü onu."

Carlotta, dehĢet içinde, bana bakıyordu.

"Ne yapacağimı bilemedim ben, kaçtım."

O akĢam, "Gerçekten seviyor muydun o kadını?" diye sordu Car- lotta.

"O kadını mı? Jean'ı seviyordum ben, söyledim ya."

"Sen de kendini öldürmek istiyor muydun?"

"Elbet. Bir aptallık olacaktı tabii. Yapmamaksa büyük bir alçak- lık oldu ama. Bazen vicdan azabı çekiyorum."

Carlotta bu hikâyeyi sık sık anımsıyor, Jean'dan söz ediyordu ba- na tanımıĢ gibi. Bana onu tanımlattırıyor, o zamanlar benim nasıl ol- duğumu soruyordu. Tabancayı saklayıp saklamadığımı sordu.

"Kendini öldürme sakın. Hiç kendini öldürmeyi düĢündün mü?" derken bir yandan inceliyordu beni.

"Her âĢık olan düĢünür bunu."

Carlotta gülümsemiyordu bile.

"Hâlâ düĢünüyor musun bu olayı?"

"Jean'ı düĢünüyorum, ara sıra."

IV.

Öğlen daireden çıkıp kahvesinin camlarının önünden geçerken, girip onunla konuĢmak zorunda kalmamak için saklandığımda çok acıyor- dum Carlotta'ya. Öğlenleri eve dönmüyordum, o bir saatçik, bir lo- kantada, gözlerim yarı kapalı sigara içerek oturmak çok hoĢuma gi- diyordu. Carlotta, iskemlesinde, oturduğu yerde, makinalaĢmıĢ bi- çimde fiĢ kesiyor, baĢıyla iĢaretler yapıyor, gülümsüyor, kaĢlarını ça- tıyordu, birkaç müĢteri de ona takılıyordu bu arada.

Sabahın yedisinden öğleden sonra dörde kadar orda oluyordu. Mavi bir giysi oluyordu üstünde. Ayda dört yüz seksen liret alıyordu.

24

KENDĠNĠ ÖLDÜRENLER

ÇalıĢma saatlerini ara vermeden doldurduğu için memnundu. Öğlen yemeğini, yerinden ayrılmadan, büyük bir fincan sütle yiyordu. Gelip gidenlerin sürekli kapı çarpmaları olmasa kolay bir iĢ olduğunu söylüyordu bana. Sanki beynine tokmakla vurulur gibi oluyormuĢ bazen.

O zamandan beri, kahveye girince yavaĢça kapatırım kapıyı. MüĢterilerin yaptıklarını bana anlatmaya çalıĢırdı Carlotta, ama benim gibi konuĢmayı baĢaramazdı, bazı yaĢlı müĢterilerin yaptığı öne- rilerden üstü kapalı söz ederek sarsmayı da baĢaramadığı gibi.

"Sen de kabul et," dedim ona, "yalnız bana gösterme. Tek sayılı günlerde kabul edersin onu. Hastalık almamaya dikkat et."

Carlotta ağzını büzüyordu.

Birkaç günden beri bir düĢünce kemiriyordu içini. "Yeniden âĢık mı olduk, Carlotta?" dedim bir akĢam.

Dayak yemiĢ bir köpek gibi bakıyordu bana. Bense yine sabır- sızlanmaya baĢlıyordum. AkĢam, yarı karanlık odada, o ıĢıklı göz atıĢlar, o el sıkıĢlar öfkelendiriyordu beni. Hep Carlotta'yla bağlan- maktan korkuyordum. Yalnızca düĢünmekten bile nefret ediyordum bunu.

SessizleĢtim yeniden, kabalaĢtım. Ama Carlotta bir zamanlarki alçakgönüllü coĢkuyla karĢılamıyordu artık sarılıĢlarımı. Kımıltısız kalıyor, donuk bir bakıĢla bakıyordu bana; arada bir, Ģefkatli bir dav- ranıĢla, onu dinginleĢtirmek için uzattığım okĢayıĢlarıma katılıyordu.

Bu, daha da az hoĢuma gitti. Ona sahip olmak için kur yapmak zoruma gidiyordu. Ama olanlar birdenbire olmadı. Carlotta:

"BaĢım çok ağrıyor... o kapı! Bu akĢam oturalım. Bir Ģeyler anlat bana," diyordu.

Carlotta'nın ciddi olduğunu, kendine yıkıma uğramıĢ havası ver- diğini, piĢmanlıklar yarattığını fark ettiğim zaman, ben de, eskisi gibi sarılmadım artık: Basit bir Ģekilde aldattım onu. Bir zamanların, bir randevuevinden dönerken, sevinçsiz ve hüzünsüz, bunalmıĢ bir kahvede oturup dinlendiğim donuk akĢamlarını yeniden yaĢadım. Bunun doğru olduğunu düĢünüyordum: Ya bütün tehlikeleriyle kabul edilir aĢk ya da fahiĢelere gitmekten baĢka yol kalmaz.

Bunun Carlotta'nın kıskançlık yapma gösterisi olduğunu düĢünü- yor, gülüyordum. Ama çektiği acıdan yararlanabilmek için çok basit-

25

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

ti. Tersine, gerçekten acı çekenler gibi, çirkinleĢiyordu. Üzülüyor, ama onu bırakmak zorunda olduğumu duyumsuyordum.

Carlotta darbeyi önceden sezdi. Yatakta olduğumuz, içgüdüme uyarak konuĢmaktan sakındığım bir akĢam, beni birden itip duvarın dibine büzüldü.

"Ne var?" diye sordum, öfkeyle.

"Ben yarın kendimi vursam," dedi birden bana dönerek, "senin için hiç önemi olur mu bunun?"

"Bilmem," diye kekeledim.

"Ya seni aldatsaydım?"

"YaĢam baĢtan sona bir aldatmadır."

"Ya kocama dönseydim?"

Ciddi konuĢuyordu. Omuz silktim.

"Zavallı bir kadınım ben," diye yeniden baĢladı Carlotta. "Seni aldatmaya yeteneğim de yok. Kocamı gördüm."

"Nasıl?"

"Kahveye geldi."

"Peki Amerika'ya kaçmamıĢ mıydı?"

"Bilmiyorum," dedi Carlotta. "Kahvede gördüm onu."

Belki söylemek istemiyordu ama ağzından kaçtı: Kocasının ya- nında kürklü bir bayan varmıĢ.

"Öyleyse konuĢmadınız mı?"

Carlotta duraksadı. "Ertesi gün yine geldi. Benimle konuĢtu ve eve kadar getirdi sonra."

Kendimi sıkılmıĢ duyumsuyordum, kabul etmeliyim. Hafif bir sesle, "Buraya mı?" dedim.

Carlotta bütün gövdesiyle sarıldı bana. "Ama ben seni seviyo- rum," diye fısıldadı. "Sanma ki..."

"Buraya mı?"

"Önemli değil sevgilim. ĠĢlerinden söz etti bana. Yalnız, onu ye- niden görmekle seni ne kadar çok sevdiğimi anladım, bana yalvarsa bile dönmezdim artık ona."

"Demek sana yalvardı?"

"Hayır, bir daha evlenmek zorunda kalsa, yine benimle evlene- ceğini söyledi bana."

"Sonra yine gördün mü onu?"

26

KENDĠNĠ ÖLDÜRENLER

"Kahveye geldi yine o kadınla..."

Carlotta'yla geçirdiğim son gece oldu. Gövdesine veda etmeksi- zin, yakınmasız, onu aramayı, evine gitmeyi kestim. Bana telefon et- mesine, kahvede beklemesine izin veriyordum, her akĢam değil ama, ara sıra. Her defasında geliyordu Carlotta, gözleriyle parçalıyordu sanki beni. Ayrılacağımıza yakın, sesi titriyordu.

"Onu bir daha görmedim," diye fısıldadı bir akĢam.

"Ġyi yapmıyorsun," diye karĢılık verdim, "onu yeniden elde et- meye çalıĢmalıydın."

Carlotta'nın kocasını kaybettiğine üzülmesi -yüzde yüz üzülü- yordu buna- öfkelendiriyordu beni, bu konuĢmalarla beni kendine bağlayacağını umması da öfkelendiriyordu. Ne Carlotta'nın vicdan azabı çekmesine, ne benim kendimi tehlikeye atmama değerdi bu be- yaz aĢk.

Bir akĢam evine uğrayacağımı söyledim ona telefonda. İnanmaz, kuĢkulu bir tavırla açtı kapıyı. Salonda, biraz kuĢkuyla, çevreme ba- kındım. Üzerinde kadife bir giysi vardı. Nezle olduğunu, elinde men- dilini buruĢturup durduğunu, arada bir de kızarmıĢ burnuna götürdü- ğünü anımsıyorum.

AnlamıĢ olduğunu gördüm hemen. Uysal, sessiz, zavallı bakıĢ- larla karĢılık veriyordu sözlerime. Mendilin üzerinden kaçamak ba- karak her Ģeyi söylemeye bıraktı beni. Sonra ayağa kalktı, karĢıma gelip gövdesini yüzüme dayadı, sarılmak zorunda kaldım.

Hafifçe, "Yatağa gelmiyor musun?" dedi her zamanki sesiyle.

Gittim yatağa, yattığımız sürece nezleden alev alev yanan, nemli yüzü sinirime dokundu. Geceyarısı yataktan atlayıp giyinmeye baĢladım. IĢığı yakıp bir an baktı Carlotta. Sonra söndürdü ve "Git, git," dedi. Ne diyeceğimi bilemeyerek, yolumu el yordamıyla bulup çıktım.

Sonraki günlerde telefon etmesinden korkuyordum, ama hiç ra- hatsız etmedi beni. Haftalarca dinginlik içinde çalıĢtıktan sonra, bir akĢam Carlotta'yı arzuladım yine, ama utancım gitmeme engel oldu. O kapıyı çalsam mutluluk götüreceğimi de biliyordum oysa. Hep ke- sinlikle bildiğim bir Ģeydi bu.

Gitmedim, ama ertesi gün kahvesinin önünden geçtim. Kasada bir sarıĢın vardı. Saatlerini değiĢtirmiĢ olmalıydı. AkĢam da görme-

27

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

yince, hasta ya da kocasına dönmüĢ olabileceğini düĢündüm. Bu dü- Ģünce canımı sıktı.

Ama, kapıcı kadın sert, kötü kötü bakan gözleriyle beni süzerek, onu bir ay önce yatağmda ölü ve gazı açık bulduklarını söylediğinde, o zaman bacaklarım titredi.

HENRY MILLER I Madmazel Claude

Ç EVİ R E N : E G E M E N B E R KÖ Z

BU ÖYKÜYÜ ilk yazmaya baĢladığımda, Madmazel Claude'un orospu olduğunu söyleyerek söze girmiĢtim. Orospu tabii, yadsımaya çalıĢ- mıyorum, ama demek istediğim Ģu: Madmazel Claude orospuysa, ta- nıdığım öbür kadınlara ne demeli? Nedense, orospu sözcüğü yeterince kapsamlı değil. Madmazel Claude orospudan öte bir Ģey. Onu nasıl tanımlayacağımı bilemiyorum. Belki yalnızca Madmazel Claude diye. Soit.1

Onu her gece oturup bekleyen bir teyzesi vardı. Bunu pek yut- mamıĢtım, doğrusu. TeyzesiymiĢ! Büyük bir olasılıkla, maquereau' suydu2 bekleyen. Ama bu da ondan baĢka kimseyi ilgilendirmezdi... Gene de bozuluyordum bu iĢe - o pezevengin onu beklediğini, paralan sökülmezse belki de bir tane patlatıverdiğini düĢünüyordum. Ve Claude ne denli sevecen olsa (yani Claude, gerçekten sevmesini bili- yordu), kafamın içinde, aslan payını alan o kan emici, aĢağılık piçin imgesi vardı. Kendinizi aldatmayın orospular konusunda - ne denli cömert olurlarsa olsunlar, kendilerini ne denli verirlerse versinler, onlara bin frank bile verseniz (kim verir? O baĢka), arkada bekleyen bir herif vardır hep, sizin aldığınız da bir tadımlıktır ancak. Aslan pa- yını arkadaki alır hep, bundan emin olabilirsiniz!

Ama boĢuna heyecanlanıp öfkelendiğimi sonradan anladım. Or- tada maquereau falan yoktu - Claude'un maquereau 'su yoktu yani. Claude'un ilk maquereau'su benim. Kendime maquereau da demi- yorum üstelik. Pezevenk diyorum. Onun pezevengi benim Ģimdi. Tamam.

1. Olsun. 2. Pezevenk.

29

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

Onu odama ilk getiriĢimi ayrıntısıyla anımsıyorum - nasıl rezil etmiĢtim kendimi. ĠĢin içine kadınlar girdi mi, hep rezil ederim ken- dimi. Sorun, benim kadınlara tapmamdan çıkıyor, kadınlar da kendi- lerine tapılmasını istemiyorlar. Onların istedikleri... Her neyse, o ilk gece, ister inanın ister inanmayın, sanki ömrümde hiçbir kadınla yat- mamıĢım gibi davrandım. Bugüne dek de anlayamadım niçin öyle ol- duğunu. Ama öyle oldu iĢte.

Anımsıyorum, daha üstündekileri çıkarmaya bile baĢlamadan yatağın yanında durup bana baktı; bir Ģey yapmamı bekliyordu her- halde. Titriyordum. Kahveden çıktığımızdan beri titriyordum. Hafifçe öptüm - dudaklarından galiba. Bilmiyorum -belki de alnından öp- müĢümdür- beklenir benden böyle Ģeyler... ĠĢin içinde kadınlar oldu mu, bilemiyorum. Bana çok büyük bir iyilik yaptığı duygusu vardı içimde nedense. Bir orospu bile bir adama bu duyguyu verebilir ba- zen. Ama dediğim gibi, yalnızca bir orospu değil Claude.

Daha Ģapkasını bile çıkarmadan gitti, pencereyi kapayıp perdeleri çekti. Sonra Ģöyle bir yan gözle baktı bana, gülümsedi ve soyunmakla ilgili bir Ģeyler mırıldandı. O, muslukla haĢır neĢir olurken, ben de soyundum. Sinirliydim aslında. Onu seyredersem, utanacağını düĢündüm, onun için de masamın üstündeki kâğıtları karıĢtırdım biraz, anlamsız birkaç not yazdım, yazı makinesinin üstünü örttüm. Döndüğümde musluğun yanında kombinezonuyla duruyor, bacakla- rını siliyordu.

"Çabuk! Yatağa gir!" dedi. "Isıt!" Ve biraz daha sildi orasını bu- rasını.

Her Ģey öylesine doğaldı ki, huzursuzluğum, sinirim geçmeye baĢladı. Çoraplarını özenle yuvarlamıĢ olduğunu gördüm. Belinden jartiyer gibi bir Ģey sarkıyordu, onu da az sonra çıkanp iskemlenin arkalığına astı.

Oda gerçekten soğuktu. Bir süre, uzunca bir süre, birbirimize so- kulup sarıldık ve sessizce yattık, birbirimizi ısıttık. Bir kolumu boy- nuna dolamıĢ, öbürüyle de kendime çekmiĢtim onu. Odaya ilk girdi- ğimizdeki o bir Ģeyler uman bakıĢını gözlerime dikiyordu durmadan. Titremeye baĢladım gene. Fransızcam yok olmaya baĢlıyordu.

Onu sevdiğimi hemen o anda söyleyip söylemediğimi anımsaya- mıyorum. SöylemiĢimdir herhalde. Her neyse, söylediysem de, he-

30

MADMAZEL CLAUDE

men unutmuĢtur. Giderken de ona, okumadığını söylediği "Afrodit" romanını ve bir baĢkası için aldığım bir çift ipek çorabı armağan et- tim. Çorapları beğendiği belliydi.

Onu bir daha gördüğümde otel değiĢtirmiĢtim. O aceleci, hevesli bakıĢıyla ortalığa bir göz attı ve durumun pek parlak olmadığını kav- radı hemen. Ġyi beslenip beslenmediğimi sordu, büyük bir saflıkla.

"Burada uzun süre kalmamalısın," dedi. "Çok hüzün verici buyer burası."

Hüzün verici sözcüklerini kullanmadı belki, ama anlatmak iste- diği oydu, eminim.

Oda hüzün vericiydi gerçekten de. EĢyalar dökülüyordu, pencere camlan kırıktı, halı yırtık ve pisti, su akmıyordu. IĢık da soluk, yatak örtüsüne gri, küflü bir renk veren soluk, san bir ıĢıktı.

Nedense o gece beni kıskanıyormuĢ gibi davrandı. "Sevdiğin bir baĢkası var," dedi.

"Hayır, baĢka kimse yok," dedim.

"Öp beni öyleyse," dedi ve sıcak, diri gövdesi sevgiyle sanldı ba- na. Etinin sıcaklığında yüzüyor gibiydim... Yüzüyor değil, boğulu- yordum, zevk içinde boğuluyordum.

Sonra Pierre Loti'den, Ġstanbul'dan söz ettik. Bir gün Ġstanbul'a gitmek istediğini söyledi. Ben de istediğimi söyledim. Sonra birden- bire galiba Ģöyle dedi: "Sen ruhu olan bir adamsın." Yadsımaya ça- lıĢmadım - çok mutluydum herhalde. Bir ruhunuz olduğunu bir orospu söyleyince daha anlamlı oluyor nedense. Orospular genellikle ruhtan falan söz etmezler.

Sonra tuhaf bir Ģey daha oldu. Para almadı benden.

"Parayı düĢünmemelisin," dedi. "YoldaĢız Ģimdi. Ve sen çok yoksulsun..."

Onu kapıya kadar yolcu etmek için yataktan kalkmama izin ver- medi. Çantasından birkaç sigara döküp baĢucu masasının üzerine yerleĢtirdi; birini dudaklarımın arasına koyup, birisinden armağan küçük bronz bir çakmakla yaktı. Beni öpmek için eğildi.

Kolundan tuttum. "Claude," dedim, "vous etes presque un an- ge"3

3. Siz bir meleksiniz, neredeyse.

31

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

"Ah, non!"4 dedi hızla; acıya, ya da dehĢete benzer bir Ģey vardı gözlerinde.

O "presque"5 sözcüğü mahvetti aslında Claude'u, eminim. Hemen anladım bunu. Bir de, kısa bir süre sonra ona verdiğim mektup - ömrümde yazdığım en güzel mektuptu, Fransızcasının tüm berbat- lığına karĢm. Her zaman buluĢtuğumuz kahvede, birlikte okuduk mektubu. Dediğim gibi, Paul Valery'den yürüttüğüm bir-iki paragraf dıĢında, mektubun Fransızcası iğrençti. O paragraflara geldiğinde bir an duraladı. "Çok güzel yazmıĢsın!" dedi. "Gerçekten çok güzel!" Sonra da bana tuhaf tuhaf bakıp yeniden okumasına döndü. Valery değildi ona koyan. Valery'siz de idare edebilirdim. Hayır, ona koyan o meleklikle ilgili sözlerdi. Aynı numarayı çekmiĢtim gene - ama bu kez elimden geldiğince ince ve inandırıcı bir biçimde süslemiĢtim konuyu. Oysa, mektubun sonuna geldiğimizde oldukça huzursuz ol- muĢtum. Ondan böylesine yararlanmak boktan bir iĢti. Yazdıklarımın içten olmadığını söylemiyorum, ama o ilk, içten yazıĢtan sonra - ne bileyim, yalnızca edebiyattı, geriye kalan. Sonradan yatağa birlikte oturup Claude da ısrarla mektubu yeniden okuyarak bu kez dil yan- lıĢlarını düzeltince, durum daha da boktanlaĢtı. Biraz sabırsız dav- randım ona karĢı, o da alındı. Ama gene de çok mutluydu. Mektubu ömür boyu saklayacağım söyledi.

Tan yeri ağarırken gitti. Teyze sorunu gene. AlıĢmaya baĢlamıĢ- tım bu teyzeye. Hem de, gerçekten bir teyze yoksa ortalıkta, nasıl olsa yakında öğrenirdim. Claude gizli kapaklı iĢlerde baĢarısızdı - sonra bir de o meleklik sorunu... Ġyice koymuĢtu.

Yatağa uzanıp onu düĢünüyordum. Gerçekten çok iyi davranmıĢtı bana. Ya maquereaul Onu da düĢündüm, ama pek değil, endiĢe kaynağı olmaktan çıkmıĢtı artık. Claude'u - yalnız onu ve onu nasıl mutlu edebileceğimi düĢündüm. Ġspanya... Capri... Ġstanbul... Onu, tembel tembel güneĢin altında dolaĢarak güvercinlere ekmek kırıntı- ları atıp yıkanmalarını seyrederken, ya da elinde bir kitapla -benim ona salık vereceğim bir kitapla- bir hamağa uzanmıĢ yatarken getiri- yordum gözlerimin önüne. Kim bilir, yavrucak ömründe Versail- les'dan öteye gitmemiĢti belki de. Trene binerken yüzündeki bakıĢı

4. Hayır. 5. Neredeyse.

32

MADMAZEL CLAUDE

görür gibi oluyordum, sonra da bir yerlerde, bir çeĢme baĢında... Madrid ya da Seville'de. Onun yanımda yürüdüğünü içimde duyu- yordum; yakındı, hep yakmdı bana, çünkü bir basma kalırsa ne yapa- cağını bilemeyecekti ve bu, salakça bir düĢünce de olsa, hoĢuma gi- diyordu. Allahın belası bir kaltaktan, yanında yatarken bile seni en kısa yoldan ekmeyi düĢünen kuĢbeyinli bir Ģırfıntıdan çok daha iyiydi tabii. Hayır, Claude'a güvenebilirdim. Somadan can sıkıcı olabilirdi bu - sonradan... somadan. Bir orospu seçmiĢ olmaktan mutluluk duyuyordum. Sadık bir orospu! Bu sözleri benden duysalar, kahka- halarla gülecek bir yığın insan biliyorum.

Her Ģeyi en küçük ayrıntısına dek tasarlıyordum: duracağımız yerleri, giyeceği giysileri, konuĢacağımız Ģeyleri... Her Ģeyi..: her Ģeyi. Katolik olduğunu sanıyordum, ama iplediğim yoktu. Aksine, hoĢuma bile gidiyordu. Kiliseye Tanrı'ya yakarmak için gitmek, mimarlık öğrenmek ya da benzeri boktan bir gerekçeyle gitmekten yeğdi. Ġstese ben de Katolik olurdum... Ne olacak! HoĢuna gittiği sürece, ne istese yapardım. Çoğunun olduğu gibi, onun da bir yerlerde bir çocuğu olup olmadığını düĢündüm. DüĢünün, Claude'un çocuğu! Kendi çocuğumdan da çok severdim onu. Evet, bir çocuğu olmalı Claude' un - üzerine eğilmem gerek bu iĢin. Bir gün, balkonu, ırmağa bakan bir odası, pencere kenarında çiçekleri olan ve Ģakıyan kuĢlarla dolu bir evimiz olacağını biliyordum. (Elimde bir kuĢ kafesiyle eve girerken görüyorum kendimi. Tamam. Yeter ki o mutlu olsun.) Ama ırmak - aslında birçok ırmak olması gerekli. Bayılırım ırmaklara. Anımsanın, bir seferinde, Rotterdam'da... Ama o sabah uyanma düĢüncesi, güneĢ pencerelerden içeri dolmuĢ, yanında seni seven, ölesiye seven, iyi, sadık bir orospu, kuĢlar Ģakıyor, sofra kurulmuĢ, ve o yıkanıp, saçlarını tarar ve eskiden birlikte olduğu tüm erkekleri aralarından atarken, Ģimdi sen, yalnız sen, ve gemiler geçiyor tekneleri ve direk- leriyle, yaĢam akıp gidiyor içinizden, onun içinden, senden önceki tüm heriflerden ve belki sonrakilerden, çiçekler ve kuĢlar ve güneĢ doluyor içeri ve bu koku boğuyor seni, bitiriyor. Ulu Tanrım! Hep, hep bir orospum olsun!

Claude'a birlikte yaĢamamızı önerdim, reddetti. Yıkım bu benim için. Yoksul olduğumdan değil bu, biliyorum - Claude parasal duru- mumu, yazdığım kitabı falan biliyor. Hayır, daha baĢka, daha derin

33

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

bir nedeni olsa gerek. Ama ne olduğunu söylemiyor.

Sonra bir Ģey daha var - ermiĢ bir adam gibi davranmaya baĢla- dım. Tek baĢıma uzun yürüyüĢlere çıkıyorum, Ģu yazdıklarımın da kitabımla hiç ilgisi yok. Sanki evrende tek baĢımayım, sanki yaĢamım bir heykelinki gibi bütün ve ayrı. Yaradammın adını bile unuttum. Sanki tüm yaptıklarım yükseklerden bir yerlerden esinleniyor, sanki bu dünyaya sırf iyilik etmek için gelmiĢim gibi bir duygu var içimde. Kimsenin onayını beklemiyorum.

Claude'dan yardım kabul etmiyorum artık. Ona olan her borcu- mun çetelesini tutuyorum. Üzgün görünüyor bugünlerde Claude. Ba- zen, oturduğu kahvenin terasının önünden geçerken, gözlerinin yaĢlı olduğuna yemin edebilirim. O da bana âĢık Ģimdi, biliyorum. DehĢetli seviyor beni. Saatlerce, saatlerce oturuyor kahvenin terasında. Ben de onu alıp götürüyorum bazen, çünkü orada, tek baĢına, hüzün içinde beklerken, beklerken, beklerken görmeye dayanamıyorum... Bazı arkadaĢlarıma ondan söz ettim, kulaklarına fısıldadım bir bakıma. Evet, ne de olsa, Claude'u orada oturup beklerken, beklerken gör- mekten iyidir. Orada tek baĢına otururken neler düĢünüyor?

Bir gün gidip ona bir bin franklık veriversem ne der acaba? Göz- leri o hüzünlü bakıĢla doluyken, yanına gidip, "Void quelque chose quej'ai oublie I'autre jour"6 diyeyim. Bazen, birlikte yattığımızda, o uzun, dolu sessizliklerden biri oluĢuverince, soruyor: "Que pensez- vous mainteriant?"1 Ben de hep, "Rien,"8 diye karĢılık veriyorum. Ama aslında içimden geçirdiğim, "Void quelque chose que.."9 L'amour a credit'nin10 güzel yanı bu.

Benden ne zaman ayrılsa, çanlar çılgınca çalıyor. Ġçimdeki her Ģeyi öylesine güzelleĢtiriyor ki. Sırtımı yastığa verip bana bıraktığı hafif içimli sigaranın keyfini çıkarıyorum. Hiçbir Ģey için kımılda- mama gerek yok. Eminim, ağzımda takma diĢ olsa, baĢucu masamın üstüne, çalar saatin, kibritin ve öbür zırıltıların arasında duran barda- ğın içine koymayı unutmayacaktır. Pantolonlarım özenle katlanmıĢ,

6. ĠĢte geçen gün unuttuğum bir Ģey. 7. ġimdi ne düĢünüyorsunuz? 8. Hiç.

9. ĠĢte geçen gün...

10. Taksitle aĢk.

34

MADMAZEL CLAUDE

paltomla Ģapkam kapının yanma asılı. Her Ģey yerli yerinde. Harika! Ġnsanın bir orospusu olsun, milyon borcu olsun...

En iyisi de, bu güzel duygunun sürmesi. Mistik bir duygu bu, mistik olmak da yaĢamın bütünlüğünü kavramak demek. ErmiĢ mi- yim, değil miyim, pek iplemiyorum artık. ErmiĢler fazla çaba harcı- yorlar. Ben iyilik, barıĢ, huzur saçıyorum. Claude'a gittikçe daha çok müĢteri buluyorum, yanından geçtiğimde de o hüzünlü bakıĢ yok artık gözlerinde. Hemen her gün birlikte yemek yiyoruz. Beni hep pahalı yerlere götürmekte direniyor, ben de artık nazlanmıyorum. YaĢamın her evresinden keyif alıyorum - pahalı yerlerden de, ucuz yerlerden de. Claude mutlu olsun da...

Pourtantje pense â quelque chose.n Küçük bir Ģey tabii, ama ka- famda gün geçtikçe önem kazanıyor. Önceleri bununla ilgili hiçbir Ģey söylemedim. Ġstenmedik bir incelik diye düĢündüm kendi kendime. Çok hoĢtu üstelik. Ġkinci seferinde - incelik mi, dikkatsizlik mi? Gene de, rien â dire11. Ġkinciyle üçüncü arasında, denebilirse, aldattım onu. Evet, bir akĢam, biraz sarhoĢ, Grands Boulevards'daydım. Place de la Republique'den Le Matin'e. dek her yere girip çıktıktan sonra, olağan halimde üzerine iĢemeyi bile istemeyeceğim koskoca,» çıbanlarla dolu bir akbaba kaptı beni. Eğlenceli bir olaydı. Dakika baĢı kapımızı çalan konuklar. Ġyi yürekli mösyönün kendilerine bahĢiĢ vermesini isteyen zavallıcık Folies Bergeres kızları, çok değil -otuz frank kadar. Peki, ama niçin? Pour rien... pour le plaisirP Acayip, gülünç bir gece. Bir- iki gün sonra da kaĢıntı. EndiĢe. Amerikan Hastanesini acele bir ziyaret. Kapkara puntolarıyla Ehrlich geliyor gözümün önüne. Ama bir Ģey yok. Yalnızca endiĢe.

Konuyu Claude'a açtığımda, bana hayretle bakıyor. "Bana sonsuz güvenin olduğunu biliyorum, Claude, ama..." Claude zamanını böyle bir konuya harcamayı reddediyor. Bir kadına bile bile hastalık geçiren bir adam katildir. Claude durumu böyle görüyor. "C'est vrai, n'est-ce pas?"H diye soruyor. Vrai15 tabii. Gene de... Ama konu ka il. Oysa bir Ģey düĢünüyorum.

12. Diyecek bir Ģey yok.

13. Hiç... zevk için.

14. Doğru, değil mi?

15. Doğru.

35

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

MADMAZEL CLAUDE

panmıĢtır. Böyle bir Ģey yapan adam katildir.

Bugünlerde her sabah parafin yağımı yutarken -yanında bir de portakal yiyorum hep- kadınlara hastalık bulaĢtıran katilleri düĢünü- yorum. Parafin yağı, kaĢığı yapıĢ yapıĢ ediyor. Çok iyi yıkamak ge- rek. Bıçağı ve kaĢığı büyük bir özenle yıkıyorum. Her Ģeyi özenle ya- pıyorum - yaradılıĢım böyle. Yüzümü yıkadıktan sonra havluya ba- kıyorum. Otelin sahibi haftada üç havludan fazlasını vermiyor; salı günü leĢ gibi oluyor hepsi. Bıçağı ve kaĢığı havluya siliyorum, yüzü- mü kurulamak için de yatak örtüsünü kullanıyorum. Silmiyorum yü- zümü - yatak örtüsünün ayakucuna yakın bir köĢesini hafifçe yüzüme basıyorum.

Hippolyte Mandron sokağı iğrenç görünüyor gözüme. Bu çevre- deki pis, dar, kargacık burgacık, romantik adlı sokakların tümünden nefret ediyorum. Ġri, çirkin bir çıbana benzetiyorum Paris'i. Sokaklar kangren olmuĢ. Herkes hasta - ya belsoğukluğu, ya frengi. Avrupa'nın tümü hasta ve tümünü hasta eden de Fransa. Voltaire'le Rabe-lais'ye hayran olursa insan, böyle olur iĢte. Ġlk niyet ettiğim gibi, Moskova'ya gitmeliymiĢim. Rusya'da pazar günü yokmuĢ, ne olacak? Pazarları da öbür günler gibi Ģimdide, yalnız sokaklar daha kalabalık oluyor, daha çok sayıda garip ortalarda dolaĢıp birbirine hastalık bulaĢtırıyor.

YanlıĢ anlaĢılmasın, Claude'a karĢı değil öfkem. Claude bir hari- kadır, un ange,16 bu iĢin presque'i11 falan da yok üstelik. KuĢ kafesi pencerenin dıĢına asılı, çiçekler de var - ama Madrid ya da Seville değil, çeĢmeyle güvercinler de yok. Hayır, her gün kliniğe gidiliyor. Bir kapıdan o giriyor, bir kapıdan ben. Pahalı lokantalar bitti. Her ak- Ģam sinemaya gidilip huzursuz olmamaya çalıĢılıyor. Döme'u ya da Coupole'u görmeye bile dayanamıyorum artık. Kahve teraslarında sağlıklı görünümleri, bej takımları, kolalı gömlekleri ve kolonyala- nyla oturan o piç kurulan. Suç yalnız Claude'un değil. Bu Ģık giyimli puĢtlara dikkat etmesini söylemiĢtim ona. Ama çok güveniyordu kendine - aĢılar, maĢılar. Ondan sonra da her gelenle... Tam da öyle oldu iĢte. Bir orospuyla yaĢamak -dünyanın en iyi orospusu bile olsa- güçlüklerle dolu. Her ne kadar bazen can sıkıyorsa da, adamların

sayısı değil önemli olan; bitmek tükenmek bilmeyen temizlikler, ön- lemler, yıkanmalar, incelemeler, endiĢeler, korkular. Sonra da, her Ģe- ye karĢın... Claude'a söylemiĢtim oysa... Kaç kez söylemiĢtim - "Dikkat et bu bitirimlere!"

Hayır, olanların hepsi benim suçum. Ermekle yetinmeyip bir de ermiĢliğimi kanıtlamaya kalktım. KiĢi bir kez erdiğini fark edince, durmalı orada. Küçük bir orospuya ermiĢlik taslamak, cennete arka merdivenlerden çıkmak gibi bir Ģey. Bana sokuluverdiği zamanlar - her zamankinden çok seviyor Ģimdi beni- ruhuna iĢlemeyi baĢarmıĢ boktan bir mikropmuĢum gibi geliyor bana. Bir melekle birlikte ya- Ģıyor olsam bile, kendimi adam etmem gerektiğini düĢünüyorum. Bu iğrenç izbeden çıkıp güneĢte bir yerde, bir ırmağa bakan balkonlu bir odada yaĢamalıyız, kuĢlar, çiçekler, yaĢam, akıp gitmeli önümüzden, yalnız o ve ben, baĢka kimse olmamalı.

Ç EVİ R E N : Sİ N A N FİŞEK

16. Bir melek. 17. Neredeyse.

36

37

VLADIMIR NABOKOV I Sesler

PENCEREYĠ kapatmak gerekiyordu: Yağmur pervaza çarpıp parkeyle koltukların üstüne sıçrıyordu. Dev gümüĢ hayaletler canlı, hıĢırtılı sesler çıkartarak bahçede, yaprakların arasında, portakal renkli kum- ların üstünde koĢuĢuyorlardı. Yağmur oluğu takırdıyor, boğulurcası- na gurulduyordu. Sen Bach çalıyordun. Piyano cilalı kanadını kaldır- mıĢtı, kanadın altında bir lir vardı ve küçük çekiçler teller üzerinde dalgalanıyordu. Brokar örtü kaba kıvrımlar oluĢturarak yarıĢma kadar piyanonun kuyruğundan aĢağı kaymıĢ ve sayfaları açık bir nota defterini de beraberinde sürüklemiĢti. Haziran sağanağı durmadan, görkemle camları döverken fügün coĢkusu arasında tuĢlara çarpan yüzüğünün tıkırtısı duyuluyordu. Ve sen, çalmaya ara vermeksizin, baĢını hafifçe geri atarak, ritme ayak uydurarak haykırıyordun: "Yağ- mur, yağmur... Onun sesini bastıracağım..."

Ama bastıramıyordun.

Masanın üstünde kadife tabutlar gibi duran albümlerden baĢımı kaldırmıĢ, seni izliyor, fügü ve yağmuru dinliyordum. Ġçimi her yan- dan, raflardan, piyanonun kanadından, avizenin uzun prizmalarından süzülen ıslak karanfillerin kokusuna benzer bir ferahlık kapladı.

GümüĢsü yağmur hayaletleri ile harelenen ıĢıltıya parmaklarını bastırdığında ürperen eğik omuzlarının arasındaki müzikal bağı du- yumsadığımda esrik bir dengelenmiĢtik duygusu sardı beni. Ve kendi benliğimin derinliklerine çekildiğimde bütün dünya da öyle göründü bana: türdeĢ, uyumlu, armoni yasalarına bağlı. O anda sen, ben, karanfiller, hepimiz porte üzerinde dikey notalar oluverdik. Evrendeki her Ģeyin -ağaçların, suyun, senin- özdeĢ tanecikler arasında farklı farklı titreĢim uygunlukları oluĢturan bir etkileĢimden iba-

38

SESLER

ret olduğunun ayırdına vardım. Her Ģey bir, eĢit ve kutsaldı. Sen ye- rinden kalktın. Yağmur hâlâ gün ıĢığını biçmekteydi. Su birikintileri koyu renkli kumlar üzerinde birer delik, yeraltından süzülüp geçen baĢka gökkubbelere açılan birer menfez gibiydiler. Bir sıranın üze- rinde Danimarka porseleni gibi parlayan raketin unutulmuĢ duruyor- du; telleri yağmurdan kahverengileĢmiĢti, kasnağı sekizgen biçiminde idi.

Patikaya girdiğimizde alacalı gölgeler ve çürümüĢ mantar kokusu baĢımı döndürdü.

Seni güneĢin tesadüfen üstüne vurduğu bir andaki halinle anım- sıyorum. Dirseklerin sivri ve solgun, bakıĢların bulanıktı. KonuĢurken küçük elinin kemikli kenarıyla ve ince bileğindeki bileziğin pı- nltısıyla havayı yarardm. Saçın eriyerek çevresinde titreĢen ıĢıltılı havayla kaynaĢırdı. Sinirli sinirli çok miktarda sigara içerdin. Dumanı her iki burun deliğinden üfleyip, külü bir fiskeyle yana silkerdin. Kumru grisi malikânen bizimkinden beĢ verst uzaklıktaydı. Ġçerisi yankılı, tumturaklı ve serindi. GösteriĢli bir metropol dergisinde fo- toğrafı çıkmıĢtı. Hemen her sabah bisikletimin deri selesine atlayıp patika boyunca ormandan, sonra anayol boyunca köyün içinden, der- ken bir baĢka patikadan rüzgâr gibi geçerek sana gelirdim. Sen koca- nın eylülde gelmeyecek olmasından cesaret alıyordun. Hiçbir Ģeyden korkumuz yoktu, senin ve benim - ne hizmetkârların dedikoduların- dan, ne de benim ailemin kuĢkulanmasından. Her ikimiz de farklı bi- çimlerde kadere güveniyorduk.

AĢkın da sesin gibi biraz pes perdedendi. Göz ucuyla sevdiğin söy- lenebilirdi ve asla aĢktan söz etmezdin. Sen suskunluklarına hemen alıĢılan her zaman ketum kadınlardandın. Ancak, arada bir içinde bir Ģey patlayıverirdi. ĠĢte o zaman kocaman Bechstein'ın gümbürderdi ya da buğulu gözlerini dosdoğru ileri dikerek bana kocandan ya da onun bölükteki yoldaĢlarından dinlediğin son derece gülünç fıkralar anlatırdın. Ellerini anımsıyorum - mavimsi damarlarıyla uzun, solgun eller.

39

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

Yağmurun kamçı gibi sakladığı ve senin ĢaĢırtıcı bir ustalıkla piyano çaldığın o mutlu günde aĢkımızın ilk haftalarının ardından aramızda belli belirsiz oluĢan tanımsız bir Ģey çözümleniverdi. Benim üzerimde bir gücün olmadığını, sevdiğimin yalnızca sen değil, tüm dünya olduğunu ayrımsadım. Sanki ruhum her yana sayısız duyargalar uzatmıĢtı ve ben aynı anda hem okyanusun ötesinde, çok uzaklarda gürleyen Niagara ġelaleleri'ni, hem de patikada hıĢırdayıp tıpırdayan uzun altrnsı yağmur damlalarını algılayarak her Ģeyin içinde yaĢıyor- dum. Bir kayın ağacının parlayan gövdesi iliĢti gözüme ve ansızın kollarımın yerine küçük ıslak yapraklarla örtülü eğik dallarım, ba- caklarımın yerine toprağın içine büklüm büklüm uzanarak onu emen binlerce narin köküm olduğunu duyumsadım. Tüm doğayla böylece hemhal olmak, süngerimsi sarı alt yüzeyli olgun bir mantar, bir yu- sufçuk ya da güneĢ küre olmanın neye benzediğini yaĢamak istiyor- dum. Öyle mutluydum ki, birden kahkahalarla gülmeye baĢladım ve boynunla köprücük kemiğinden öptüm seni. Sana bir Ģiir bile okuya- bilirdim, ama sen Ģiirden hiç hoĢlanmazdın.

Yüzünde cansız bir gülücük belirdi ve "Yağmur sonrası ne hoĢ," dedin. Sonra, bir an düĢünüp ekledin: "Biliyor musun, Ģimdi aklıma geldi - bugün çaya davetliyim, Ģeye, adı neydi... Pal Paliç'e. Sıkıcı adamın biridir. Ama, anlarsın ya, gitmem gerek."

Pal Paliç'i eskiden beri tanırdım. Birlikte balığa çıkardık ve ansı- zın, durup dururken gıcırtılı tenor sesiyle "AkĢam Çanları" Ģarkısını söylemeye baĢlardı. Onu pek severdim. AteĢten bir damla bir yaprak- tan dudaklarımın tam üstüne düĢtü... Sana eĢlik etmeyi önerdim.

Ürpererek omuz silktin. "Orada can sıkıntısından öleceğiz. Ne korkunç." Bileğine bir göz atıp göğüs geçirdin. "Gitme zamanı. Ayakkabılarımı değiĢtirmeliyim."

Puslu yatak odanda inik jaluzilerin arasından sızan gün ıĢığı yer- de iki altın merdiven oluĢturmuĢtu. Pes sesinle bir Ģeyler söyledin. Pencerenin dıĢında ağaçlar hoĢnut bir hıĢırtıyla soluklanıp üzerlerin- den sular damlatıyorlardı. Ve ben bu hıĢırtıya gülümseyerek sana ha- fifçe, tutkusuzca sarıldım.

40

SESLER

Olay Ģöyle geliĢti. Irmağrn bir kıyısında senin parkın, senin çayırların, karĢı kıyıda ise köy vardı. Ana yolda yer yer derin tekerlek izleri oluĢmuĢtu. Çamur canlı bir menekĢe moruydu ve tekerlek izlerinin içleri sütlü kahverengi suyla doluydu. Kütüklük kara ağaçların eğik gölgeleri özellikle belirgindi.

Gölgelerin altında sık kullanılan bir patikayı izleyerek yürüdük, bir manavın, levhası zümrüt yeĢili bir hanın, buram buram gübre ve taze saman kokan güneĢli avluların önünden geçtik.

Okul binası yeniydi, taĢtan yapılmıĢtı ve çevresine akçaağaçlar dikilmiĢti. Okulun eĢiğinde bir köylü kadın bezini bir kovaya sıkarken beyaz baldırları parlıyordu.

Sen sordun: "Pal Paliç evde mi?" Çilli, örgülü saçlı kadın güneĢe karĢı gözlerini kıstı. "Evde, evde." Topuğuyla ittirdiğinde kova çıngırdadı. "Ġçeri buyrun, hanımefendi. ĠĢlikte olmalılar."

Gıcırtılar arasında karanlık bir holden, derken ferah bir derslik ten geçtik.

Giderayak gözüm gök mavisi bir haritaya takıldı ve iĢte bütün Rusya böyle, diye geçirdim içimden - gün ıĢığı ve çukurluklar. Bir köĢede ezilmiĢ bir tebeĢir parçası ıĢıldıyordu.

Daha ilerde, küçük iĢlikte hoĢ bir marangoz zamkı ve çam talaĢı kokusu vardı. Ceketsiz, iriyarı ve terli Pal Paliç sol ayağını öne uzat- mıĢ, inildeyen beyaz bir keresteyi iĢtah kabartacak biçimde planya- lamaktaydı. Nemli, çıplak kafası tozlu bir ıĢık demetinde ileri geri sallanıyordu. Tezgâhın altında, yerde talaĢlar cılız saç lüleleri gibi kıvrık kıvrıktılar.

"Pal Paliç, konukların var!" diye seslendim.

Ġrkildi, anında eli ayağına dolandı, uzattığın eline tanıdık bir ha- reketle son derece kayıtsızca edepli bir öpücük kondurdu, sonra nemli parmaklarını bir an avcumun içine boĢaltıp benimle tokalaĢtı. Sarkık bıyıkları ve ĢaĢılası derin çizgili yüzü tereyağımsı kilden biçim- lendirilmiĢ gibiydi.

"Kusura bakmayın - görüyorsunuz ya, henüz giyinmedim," dedi suçlu bir gülümsemeyle. Pencere pervazında yan yana iki silindir gibi duran bir çift gömlek manĢetini kapıp alelacele kollarına geçirdi.

41

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

"Ne üzerinde çalıĢıyorsunuz?" diye sordun sen, bileğini bir an ıĢıldatarak. Pal Paliç elini kolunu savurarak ceketini giymeye çabalı- yordu. "Hiç, yalnızca oyalanıyordum," dedi tükürükler saçarak ve dudaksıl ünsüzlerde hafifçe dili dolanarak. "Bir çeĢit küçük raf. He- nüz bitmedi. Daha zımparalanıp cilalanacak. Ama Ģuna bir bakın -ona Sinek adını verdim..." Avuçlarının arasında sürterek hız verdiği minyatür bir tahta helikopteri havalandırdı, araç vızıldayarak yüksel- di, sonra tavana çarpıp yere düĢtü.

Senin yüzünde nazik bir gülücüğün gölgesi görünüp kayboldu. "Ah, ne aptalım!" diye yeniden söze baĢladı Pal Paliç. "Dostlarım, yukarda bekleniyordunuz. Bu kapı gıcırdıyor. Kusura bakmayın. Ġz- ninizle önden gideyim. Korkarım odam çok dağınık..."

"Beni davet ettiğini unutmuĢ galiba," dedin sen, Ġngilizce konu- Ģarak, gıcırtılı basamakları çıkmaya baĢladığımızda.

Senin sırtını izliyordum, bluzunun ekose ipeğini. AĢağıda bir yerlerden, herhalde avludan, çınlayan bir köylü kadm sesi yükseldi: "Gerosim, hey Gerosim!" Ve ansızm dünyanın yüzyıllardır sırf Ģu an- da aĢağıda çınlayan sesi, senin ipeklere bürünmüĢ köprücük kemik- lerinin devinimini ve çam kerestelerinin kokusunu birleĢtirip tek bir dikey akor halinde kaynaĢtırmak amacıyla açarak, solarak, dönerek değiĢtiğini kavrayıverdim apaçık.

Pal Paliç'in odası güneĢli ama oldukça sıkıĢıktı. Ortasına san bir aslan iĢlenmiĢ kıpkırmızı bir halı yatağın üstündeki duvara çivilen- miĢti. Bir baĢka duvarda Anna Karenina'nın çerçevelenmiĢ bir bölü- mü asılıydı ve öyle düzenlenmiĢti ki koyu ve açık renkli harflerin di- ziliĢleriyle satırların ustalıklı yerleĢimi Tolstoy'un yüzünün resmini oluĢturuyordu.

Ev sahibimiz ellerini ovuĢturarak sana yer gösterdi. Bunu yapar- ken ceketinin eteğiyle bir sehpanın üstünde duran bir albüme çarpıp onu yere düĢürdü. Albümü yerden kaldırdı. Çay, yoğurt ve birtakım yavan bisküviler çıktı ortaya. Pal Paliç bir büfenin çekmecesinden çi- çekli bir Landrin Ģekerlemesi kutusu çıkarttı. Öne eğilince yakasının arkasından sivilceli bir deri kıvrımı pırtladı. Pencere pervazmdaki bir örümcek ağının ince telleri arasında sarı, ölü bir yabanarısı vardı. Sen bir koltuğun üstünden kayıtsızca almıĢ olduğun bir gazetenin yapra- ğını hıĢırdatarak ansızın, "Saraybosna nerede?" diye sordun. Pal Pa-

42

SESLER

liç bardaklara çay koyarken seni yanıtladı: "Sırbistan'da."

Ve dumanı tüten gümüĢ zarflı bardağı eli titreyerek, dikkatle sana uzattı.

"Buyrun. Size bir parça bisküvi ikram edebilir miyim? Hem ne diye bomba atıyorlar ki?" diye sordu bana bakıp omuzlarını sertçe silkerek.

Ben kocaman cam bir kâğıt ağırlığını belki de yüzüncü kez ince- lemekteydim. Camın içinde pembeye çalan bir gök ve altın rengi kum tanecikleriyle nokta nokta bezenmiĢ Aziz Ġshak Katedrali bulu- nuyordu. Sen güldün ve yüksek sesle okudun: "Dün Ġkinci Esnaf Bir- liği üyelerinden YeroĢin adlı bir tüccar Quisisana Lokantası'nda tu- tuklanmıĢtır. YeroĢin'in yalan vaatlerde bulunarak..." Yeniden güldün. "Yo, gerisi pek yakıĢıksız."

Pal Paliç telaĢlandı, yüzü kahveye çalan bir kızıllığa büründü ve kaĢığım düĢürdü. Pencerenin hemen dibinde akçaağaç yapraklan pı- rıldadı. Bir yük arabası takırdayarak geçti. Bir yerlerden kederli, do- kunaklı bir feryat yükseldi: "Dondur-maa!.."

Pal Paliç okuldan, sarhoĢluktan, ırmakta beliren alabalıklardan söz etmeye baĢladı. Ben de onu incelemeye koyuldum ve eski tanıĢ ol- mamıza karĢın onu gerçekte ilk kez görüyormuĢum duygusuna kapıl- dım. Ġlk karĢılaĢmamızda bende oluĢan imgesi, benimsenip alıĢkanlığa dönüĢmüĢ bir Ģey gibi beynime kazınıp hiç değiĢmeden kalmıĢtı sanki. Pal Paliç'i ne zaman zihnimde canlandırsam her nedense yalnız koyu sarı bıyıkları değil onlara uyan küçük bir sakalı da varmıĢ gibime gelirdi. DüĢ ürünü bir sakal pek çok Rus çehresinin karakteristiğidir. ġimdi ona, deyim yerindeyse, içsel gözümle özel bir bakıĢ atınca gerçekte çenesinin yuvarlak, tüysüz ve hafifçe çukur olduğunu gördüm. Burnu etliydi ve sol göz kapağının üstünde seve seve kesip alabileceğim sivilcemsi bir et beni çarptı gözüme - ama bu beni kesmek onu öldürmek olurdu. Tam anlamıyla, benzersiz bir biçimde onu içeriyordu ben. Bunların tümünün ayırdma vanp onu bir bütün olarak inceledikten sonra yokuĢ aĢağı kaymasını sağlamak için ruhu- mu dürter gibi belli belirsiz bir hareket yaptım ve Pal Paliç'in içine süzülüverdim, onun içinde rahatça yayıldım ve adeta içinden kurıĢık

43

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

gözkapağının üstündeki o çıkıntıyı, yakasının kolalı uçlarını, kafasının kelinde yürümekte olan sineği duyumsadım. Onun her yanını de- vingen, kuru gözlerle inceledim. Yatağm üstündeki san aslan Ģimdi çocukluğumdan beri benim duvarımda duruyormuĢ kadar tanıdıktı. DıĢbükey camın arkasındaki renkli kartpostal olağanüstü, zarif, keyifli bir Ģeye dönüĢtü. Önümde, sırtımın artık benimsediği o alçak hasır koltukta oturan artık sen değil, okulun bir hamisi, hemen hiç ta- nımadığım suskun bir hanımefendiydi. Anında aynı kolaylıkla senin de içine süzüldüm, dizinin üstünde jartiyerinin kurdelesini ve onun hemen üstünde ince patiskanın gıdıklayıĢını algıladım ve senin yerine, havanın çok sıcak, çok sıkıcı olduğunu, insanın canının sigara çektiğini düĢündüm. Tam o anda çantandan altm bir tabaka çıkarttın ve ağızlığına bir sigara taktm. ĠĢte ben her Ģeyin içindeydim - senin, sigaranın, ağızlığın, beceriksizce kibriti yakmaya çalıĢan Pal Paliç'in, cam kâğıt ağırlığının, pervazdaki ölü yaban arısının.

Aradan yıllar geçti, ürkek, tombul Pal Paliç'in Ģimdi nerede ol- duğunu bilmiyorum. Yine de bazen, aklımın ucundan bile geçmezken, onu o andaki yaĢantımın mekân ve zamanına aktarılmıĢ olarak düĢümde görüyorum. Elinde rengi solmuĢ Panama Ģapkası, telaĢlı ve güleç, bir odaya giriyor, yürürken eğilerek selam veriyor, kocaman bir mendille kafasının kelini ve pembe ensesini siliyor. Ve ne zaman onu düĢlesem sen sırtında düĢük belli bir ipek bluzla, tembelce düĢümün içinden geçiyorsun.

O olağanüstü mutlu günde konuĢkanlığım üstümde değildi. Sütün kaygan kesmiklerini yudumlayıp her sese kulak kabartıyordum. Pal Paliç sustuğunda karnının mırıldanıĢını duyabiliyordum - hafif bir gıcırtı ve ardından minnacık bir gurultu. Bunun üzerine alayiĢli bir biçimde boğazını temizliyor ve alelacele herhangi bir konuda konuĢ- maya baĢlıyordu. Takılıyor, doğru sözcüğü bulmaya çalıĢarak kaĢla- rını çatıp parmaklarıyla masanın üstünde tempo tutuyordu. Sen alçak koltuğa gömülmüĢ, aldırmaz ve suskun oturuyordun. BaĢını yana çe- virip sivri dirseğini kaldırarak ensendeki firketeleri düzeltirken kir- piklerinin arasından bana bir bakıĢ atıyordun. Ġkimiz birlikte geldiği- miz için Pal Paliç'in iliĢkimizi anlamıĢ olabileceğini düĢündüğümü

44

SESLER

ı

ye bu yüzden onun yanında tedirginliğe kapıldığımı sanıyordun. Se-, nin böyle sanman beni eğlendiriyordu. Kasıtlı olarak kocandan ve kocanın iĢlerinden söz ettiğinde Pal Paliç'in hafifçe ve kederle kızarması da beni eğlendiriyordu.

Okulun önünde güneĢin sıcak sarısı akçaağaçlann altma saçılmıĢtı. EĢikte Pal Paliç uğradığımız için teĢekkür ederek önümüzde eğildi, sonra kapı aralığında durup bir kez daha eğildi ve dıĢ duvarda bir ter- mometre, cam beyazı ıĢıldadı.

Köyü geride bırakıp, köprüden geçip evine giden yokuĢu çıkmaya baĢladığımızda seni dirseğinden tuttum ve sen mutlu olduğunu gösteren o özel çarpık gülücüğünü patlattın. Birden Pal Paliç'in küçük kırıĢıklarından, pullarla bezenmiĢ Aziz Ġshak Katedrali'nden söz etmek istedim sana, ama daha konuĢmaya baĢlar baĢlamaz ağzımdan yanlıĢ sözcüklerin döküldüğü, garip Ģeyler söylediğim duygusuna kapıldım ve sen sevecenlikle, "Gariban," deyince konuyu değiĢtirdim. Nelere ihtiyaç duyduğunu biliyordum: basit duygulara, basit sözcüklere. Suskunluğun kendiliğinden ve durgundu, bulutların ve bitkilerin suskunluğu gibi. Her suskunluk bir gizemin kabulüdür. Sende gizemli görünen pek çok Ģey vardı.

Kabarık gömlekli bir iĢçi orağını çınlata çınlata, sertçe biliyordu. Bi- çilmemiĢ uyuzotu çiçeklerinin üstünde kelebekler uçuĢuyordu. Omuzlarına açık yeĢil bir baĢörtüsü atmıĢ, koyu saçlarının arasına papatyalar takmıĢ bir genç kız yoldan bize doğru geliyordu. Onu daha önce üç-beĢ kere görmüĢtüm ve güneĢ yanığı ince boynu belleğimde yer etmiĢti. Kız geçerken hafifçe çekik gözleriyle sana dikkatle baktı. Sonra hendeğin üstünden dikkatle sıçrayarak kızılağaçların ardında gözden kayboldu. Mat dokulu çalıların arasından gümüĢsü bir titreĢim geçti. Sen, "Bahse girerim, benim parkımda hoĢ bir gezintiye çıkmıĢ. Bu tatilcilere öyle sinir oluyorum ki..." dedin. Bir av köpeği, yaĢlı, ĢiĢman bir diĢi, sahibinin ardı sıra yolda koĢturuyordu. Sen köpeklere bayılırdın. Küçük yaratık karnının üstünde sürünerek, kulakları geriye yapıĢık, kuyruk sallayarak yanımıza geldi. Uzattığın

i ■

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

elinin altında sırtüstü yuvarlanıp sana haritamsı gri beneklerle kaplı pembe göbeğini açtı. "Ay, ne Ģeker Ģeysin," dedin o özel okĢayan - tüyleri karıĢtıran sesinle.

Av köpeği bir süre yuvarlandıktan sonra nazikçe cıyakladı ve hendeği bir koĢu aĢıp yoluna devam etti.

Alçak park kapıĢma yaklaĢtığımızda sen canının sigara çektiğine karar verdin, ama çantanın içini karıĢtırınca hafifçe dilini Ģaklattın. "Ne aptalım. Ağızlığımı Pal Paliç'te bırakmıĢım." Omzuma dokun- dun. "Hayatım, bir koĢu gidip getiriver. Yoksa sigara içemem." Ben senin kırpıĢan kirpiklerini ve tutuk gülücüğünü öpüp kahkahayla gül- düm.

Arkamdan seslendin: "Acele et!" KoĢmaya baĢladım - acele et- memi gerektiren bir Ģey olduğundan değil, yalnızca çevremde her Ģey -çalıların yanardöner ıĢıltıları, nemli çimenlerde bulut gölgeleri, çimen biçme makinesinin çakan ĢimĢeği önünde can havliyle kendi- lerini bir hendeğe atan morumsu çiçekler- koĢturduğu için.

On dakika kadar sonra kan ter içinde okulun basamaklarını çıkıyor- dum. Kahverengi kapıyı yumrukladım. Ġçerde bir Ģilte yayı gıcırdadı. Kapının kolunu çevirdim ama kilitliydi. Pal Paliç'in, "Kim var orada?" diyen telaĢlı sesi duyuldu.

"Haydi, aç kapıyı!" diye bağırdım. ġilte yine çıngırdadı ve çıplak ayakların Ģapırtısı iĢitildi. "Kapıyı neden kilitledin ki Pal Paliç?" Bunu söyler söylemez gözlerinin kızarmıĢ olduğunu fark ettim.

"Gel, gir içeri... Seni gördüğüme sevindim. Gördüğün gibi, uyu- muĢum. Haydi, gir içeri."

"Burada bir ağızlık unutmuĢuz," dedim bakıĢlarımı "kaçırarak.

Sonunda yeĢil mineli tüpü koltuğun altmda bulduk. Onu cebime tıktım. Pal Paliç mendiline sümkürüyordu.

Durup dururken, "O harika bir kadın," dedi, kendini yatağın üs- tüne atarak. Göğüs geçirdi ve göz ucuyla beni süzdü. "Rus kadınla- rında öyle bir Ģey var ki, belirli bir..." Yüzü çizgi çizgi kırıĢıklarla doldu ve alnını ovuĢturdu. "Belirli bir..." Ağzından hafif bir homurtu döküldü, "...özveri ruhu. Dünyada bundan daha yüce bir Ģey yoktur. Olağanüstü incelikli, olağanüstü yüce bir özveri ruhu." Ellerini baĢı-

46

SESLER

run arkasında kavuĢturdu ve yüzüne coĢkulu bir gülücük yayıldı.

"Olağanüstü..." Sustu, derken bambaĢka bir ses tonuyla, sık sık beni güldürmek için kullandığı tonla sordu: "Pekâlâ, bana baĢka neler söyleyeceksin dostum?" Ġçimden ona sarılmak, ihtiyaç duyduğu sımsıcak sözcükleri söylemek geldi. "YürüyüĢe çıkmalısın Pal Paliç. Ne diye havasız bir odada oturup somurtuyorsun?"

Elini, boĢ ver dercesine salladı. "Görülecek ne varsa gördüm. Dı- Ģarıda sıcaktan bunalmaktan baĢka ne yapılır ki..." ġiĢ gözlerini ve bıyığını sıvazladı. "Belki bu akĢam balığa çıkanm." Gözkapağındaki sivilcemsi et beni seyirdi.

Ona Ģunları sormak gerekiyordu aslında: "Sevgili Pal Paliç, de- min neden yüzünü yastıklara gömüp yatmıĢtın? Saman nezlesi mi ol- dun, yoksa büyük bir derdin mi var? Sen hiç bir kadma âĢık oldun mu? Hem dıĢarıda pırıl pırıl bir güneĢ ve su birikintileri varken böy- lesine güzel bir günde neden ağlıyorsun?.."

"Neyse, kaçmalıyım, Pal Paliç," dedim, kendi hallerine bırakılmıĢ bardaklara, tipografik olarak yeniden yaratılmıĢ Tolstoy'a, masanın altındaki, ilik halkaları kulakları andıran postallara göz gezdirerek.

Kırmızı zemine bir çift sinek kondu. Biri ötekinin üstüne bindi. VızıldaĢıp ayrıldılar.

Pal Paliç soluğunu ağır ağır koyverdi ve "Kırılmak yok!" dedi. "Gülümseyip sineye çekeceğim - git, seni tutmayayım."

Gene patikada kızılağaçların yanı sıra koĢuyordum. Sanki bir baĢka- sının üzüntüsüyle yıkanmıĢtım, onun gözyaĢlarıyla pırıl pırıl olmuĢ- tum. O gün bugündür pek ender yaĢadım böylesi bir mutluluğu: yal- nızca yerlere eğilmiĢ bir ağacın, delik bir eldivenin, bir atın gözlerinin karĢısında... Herhangi bir devinim ya da ıĢıma nasıl mutlu olursa, öyle bir mutluluktu bu. Bir zamanlar milyonlarca varlığa ve nesneye bölünmüĢtüm. Bugün birim. Yarm yine bölüneceğim. Evrendeki her Ģey bu biçimde damıtılıp düzenlenir. Ben o gün bir dalganın te- pesindeydim. Çevremdeki her Ģeyin tek bir armoninin notaları oldu- ğunun bilincindeydim; içten içe, bir anlığına bir araya gelen seslerin kaynağını ve kaçınılmaz çözülümünü ve dört bir yana dağılan nota-

47

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

ların her birinden doğacak yeni akorları da biliyordum. Ruhumun müzik kulağı her Ģeyi bilip anlıyordu.

Beni bahçenin taĢlık bölümünde, verandaya çıkan basamakların önünde karĢıladın. Ve söylediğin ilk söz Ģu oldu: "Ben yokken kocam Ģehirden aramıĢ; On treniyle geliyor. Herhalde bir Ģey oldu. Belki de tayini çıkmıĢtır."

Bir kuyruksallayan gri-mavi bir rüzgâr gibi kumların üstünde hızla sekmekteydi. Duraklıyor, iki-üç adım sekiyor, yine duraklıyor, birkaç adım daha sekiyor... Kuyruksallayan, elimdeki ağızlık, senin gözlerin, elbisenin üstünde güneĢ ıĢığı benekleri... BaĢka türlüsü ola- mazdı.

"Aklından geçenleri biliyorum," dedin kaĢlarını çatarak. "Birile- rinin ona her Ģeyi anlatacağını filan düĢünüyorsun. Ama fark etmez... Biliyor musun, ben..."

Dimdik yüzüne baktım. Bütün varlığımla, dosdoğru baktım. Se- ninle çarpıĢtım. Gözlerin, değerli kitaplardaki resimleri korumakta kullanılan incecik ipek kâğıt tabakaları üzerlerinden kaldırılmıĢçası- na duruydular. Sesin de ilk kez duruydu. "Ben neye karar verdim, bi- liyor musun? Dinle. Sensiz yaĢayamam. Kocama aynen bunu söyle- yeceğim. Beni hemen boĢayacaktır. ĠĢte o zaman, diyelim sonbahara, biz..."

Suskunluğumla sözünü kestim. Sen hafifçe geri çekilince bir ıĢık beneği eteğinden kumların üstüne kaydı.

Sana ne diyebilirdim? Özgürlükten, tutsaklıktan dem vurup seni yeterince sevmediğimi mi söyleseydim? Yoo, bu çok yanlıĢ olurdu.

Bir an geçti. Bu an süresince dünyada pek çok Ģey oldu: Bir yer- lerde dev bir gemi denizin dibini boyladı, bir savaĢ ilan edildi, bir dâ- hi doğdu. An geçip gitti.

"ĠĢte ağızlığın," dedim. "Koltuğun altından çıktı. Ne oldu biliyor musun? Ben içeri girdiğimde Pal Paliç..."

"Tamam, artık gidebilirsin," dedin sen. Döndün ve basamakları hızla koĢarak çıktın. Camlı kapının kolunu tuttun ama bir an açama- dın. Senin için tam bir iĢkence olmalıydı.

48

SESLER

Tatlımsı ıslaklığın ortasında bahçede bir süre durdum. Sonra ellerimi ceplerime daldırıp evin çevresini dolanan alacalı kumluk boyunca yürüdüm. Ön balkonda bisikletimi buldum. Gidonun alçak kollarının üstlerine eğilerek park yolunda sürdüm. Sağda solda kara kurbağalar vardı. Elimde olmadan birini ezdim. Lastiğin altında "poff' etti. Yolun sonunda bir sıra vardı. Bisikleti bir ağaç gövdesine yasladım ve davetkâr beyazlıkta tahtanın üstüne oturdum. Birkaç güne kadar sen- den bir mektup alacağımı, beni çağıracağım, ama sana geri dönme- yeceğimi kurdum. Kuyruklu piyanosuyla, Sanat Dergisi'nin tozlu dilleriyle, yuvarlak çerçeveler içindeki siluefleriyle birlikte evin ha- rikulade, hüzünlü bir uzaklığa doğru süzüldü. Seni yitirmek harikaydı. Camlı kapıyı sertçe çekiĢtirerek gittin. Ama bir baĢka sen, coĢkulu öpücüklerimin altmda soluk gözlerini açarak baĢka türlü ayrıldın.

AkĢama kadar orada öylece oturdum. Tatarcıklar görünmez ipler ta- rafından çekiĢtiriliyormuĢ gibi aĢağı yukarı zıplıyorlardı. Ansızın ya- kınlarda bir yerde parlayan bir leke iliĢti gözüme - senin elbisendi ve sen...

Son titreĢimler durulmamıĢ mıydı? Bunun için bir kez daha bu- raya gelmen, yan tarafta bir yerde, görüĢ alanımın dıĢında durman, yürüyor, yaklaĢıyor olman beni tedirgin etti. Kendimi zorlayarak ba- Ģımı çevirdim. Gelen sen değildin, Ģu yeĢilimsi baĢörtülü kızdı - anımsadın mı, hani yolda karĢılaĢtığımız kız? Bir de onun Ģu komik göbekli av köpeği...

Yaprakların arasındaki boĢluklardan geçip gitti ve renkli camlan olan küçük bir kameriyeye uzanan köprüyü geçti. Kızın canı sıkılıyor, senin parkında geziniyor, herhalde bir ara onunla tanıĢırım.

YavaĢça yerimden kalktım, bisikletimi ağır ağır sürerek kıpırtısız parkı geçip anayola, doğruca görkemli bir günbatımına çıktım ve bir dönemecin sonuna doğru bir at arabasını geçtim. Bu tıngır mıngır is- tasyona gitmekte olan arabacın Semyon'du. Beni görünce yavaĢça kasketini çıkardı, baĢınm arkasındaki parlak saç tutamlarını sıvazladı ve yeniden baĢına geçildi. Oturma yerinin üstünde ekose bir diz

49

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

örtüsü katlanmıĢ duruyordu. Siyah beygirin gözünde ĢaĢırtıcı bir yansıma çaktı. Hareketsiz pedallarla ırmağa doğru yokuĢ aĢağı uçar- casına indiğimde köprünün üstünden aĢağıda avcunda bir balık olta- sıyla plaj kabininin bir uzantısı üzerinde oturan Pal Paliç'in Panama Ģapkasmı ve yuvarlak omuzlarını gördüm.

Frene basıp elimle köprü korkuluğuna tutunarak durdum.

"Hey, hey, Pal Paliç! Oltaya geliyorlar mı?" Yukarıya baktı ve sevimli, içten el salladı.

Gül rengi aynamsı yüzeyin üstünde bir yarasa ok gibi havalandı. Yaprakların yansıları siyah danteli andırıyordu. Pal Paliç uzaktan ba- na sesleniyor, el ediyordu. Ġkinci bir Pal Paliç kara dalgacıkların ara- sında titreĢiyordu. Bir kahkaha savurarak korkuluğun yanından çe- kildim.

Zemini iyice sıkıĢtırılmıĢ patika üzerinde bir tek sessiz savruluĢla kütüklük ağaçların önünden geçtim. Donuk havada asılı inek bö- ğürtüleri uzaklaĢtı. Bir-iki yaban kuĢu gaklayarak havaya yükseldi. Derken, daha ilerde, anayolda, günbatımının uçsuz bucaksızlığında, hafifçe puslu tarlaların arasında, sessizlik.

Ç EVİ R E N : S E Nİ HA AKAR

50

BERNARD MALAMUD l Meslek Seçimi

CRONIN, karısı Marge'ın kendisini bir arkadaĢıyla aldattığını fark et- tikten sonra aylar süren bir bunalıma girdi. Marge'ı sevmiĢti ve onu deliler gibi kıskannııĢtı. Bir süre kendisini aĢağılanmıĢ hissetti ve acı içinde kıvrandı. BoĢanmasından birkaç ay sonra, Chicago'daki ka- zançlı iĢini bıraktı ve öğretmenliğe baĢladı. Her zaman öğretmenlik yapmak istemiĢti. Kuzey California'da küçük bir üniversite kasaba- sında kompozisyon ve edebiyat dersleri vermeye baĢladı. BaĢlangıçta bu iĢ ona heyecan veriyordu, ancak bir süre sonra sıkılmaya baĢladı. Bu durum onu kaygılandırıyordu, çünkü iĢinde huzur bulmayı ummuĢtu. Bu gerçek bir can sıkıntısı mıydı, yoksa hayatmın geri ka- lan kısmında öğretmenlik yapmayı isteyip istemediğini bilmemek miydi, bundan emin değildi. Onu daha çok dersler dıĢmdaki angarya iĢler sıkıyordu; okunacak ve notları hesaplanacak bir sürü sınav kâğıdı vardı, kendisinin de sürekli ders çalıĢması gerekiyordu. Öğretmenlik mesleğinden çok Ģey umduğunu fark etti. Öğretmenliği her zaman kutsal bir iĢ olarak düĢünmüĢtü, hâlâ da öyle düĢünüyordu. Öğretmenlik, bir bakıma kendini baĢkaları için feda etmekti; bu, ev- liliğinde hiçbir zaman baĢaramadığı bir Ģey olmuĢtu. Cronin, uzun boylu ve geniĢ omuzluydu; duyarlı gözleri ve kahverengi sık bıyıklan vardı. Çok fazla sigara içiyordu; sürekli fırçaladığı pantolonları sigara küllerine bulanmıĢ oluyordu. Son zamanlarda bir süre kendi kendisiyle savaĢ vermiĢ, ama ne yazık ki daha sonra içki içmeye de baĢlamıĢtı. Öğrencilerin dıĢında çevresinde evli olmayan birkaç bayan vardı, ama genellikle yalnızdı. BaĢlangıçta onu okul partilerine davet ediyorlardı, ancak Cronin, meslektaĢlarının eĢleriyle vakit geçirmek istemiyordu.

51

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

Sonbahar geçip gitti. Cronin, kıĢ tatili için bir plan yapmamıĢtı ve kasabada kaldı. Bahar döneminde edebiyat derslerine yaĢı büyükçe olan bir kız öğrenci girmeye baĢladı, öbür kızların aksine, bu kız çekici parlak elbiseler ve yüksek topuklu ayakkabılar giyiyordu. Cro- nin, onun parlak saçlarını dağınık topuz yaptığını, ancak bununla be- raber, zarif ve olgun bir bayan olduğunu fark etti. Aslında pek sevimli değildi, ama temiz yüzlüydü ve çekiciydi. Cronin, onun anlamlı gözlerine ve dolgun göğüslü vücuduna hayran kalmıĢtı. Yuvarlak omuzlan, kaim ama biçimli bacakları vardı. BaĢlangıçta onun, hoca- lardan birinin eĢi olabileceğini düĢünmüĢtü, ancak o kadınlardaki cü- retkâr ve çekingen havayı taĢımıyordu ve büyük bir ihtimalle evli de- ğildi. Bu kızın derslerde kendisini dinlemesi de hoĢuna gidiyordu. Cronin ders anlatırken öğrencilerin yüz ifadeleri uykulu, sersemlemiĢ ya da heyecanlı olurdu ama, o, Cronin'i sanki ondan bir mesaj beklermiĢçesine ya da mesajı almıĢçasına bir ciddiyetle dinliyordu. Cronin, sınıftaki öbür öğrencilerin Ģiiri dinlemediğini, ama onun kendisini dinlediğini fark etti. Kızm ismi oldukça sıradan bir isimdi: Mary Lou Miller. Mary Lou kendisine baktığında, kendisini tam bir erkek olarak hissediyordu. Tedirgin geçen uzun bir süre sonunda o da Mary Lou'ya bir kadın olarak bakmaya baĢladı. Öğrencilerle iliĢkiye girmeyi düĢünmediği halde, zaman zaman "neden olmasın" diye dü- Ģündüğü de oluyordu; ancak prensipte buna karĢıydı. AĢkta bazı ku- ralları olsun istiyordu, ama bir öğrenciyi sevmek kural sayılmazdı.

Cronin, Mary Lou'ya ilgi duyuyordu. Kız da zaman zaman ders- lerden sonra onu bekliyor ve ofisine kadar ona eĢlik ediyordu. Cronin, her defasında onun kendisine söyleyeceği özel bir Ģeyler olduğunu hissediyordu, ama kız konuĢtuğu zaman Ģu ya da bu Ģiirin kendisini nasıl etkilediğini anlatıyordu. Cronin'e göre oldukça geniĢ kapsamlı bir zevke sahipti. Mary Lou sınıfta nadiren konuĢuyordu ve birlikte beĢ dakikadan fazla konuĢtuklarında biraz sıkıcı oluyordu ama bu durum içten içe Cronin'in hoĢuna da gidiyordu, çünkü onu oldukça çekici buluyordu ve bu durumu bir garanti olarak görüyordu. Bir sabah boĢ bir saatinde bir Ģeyleri bahane edip kayıt bürosuna gitti ve onunla ilgili notlara baktı. Mary Lou yirmi dört yaĢındaydı ve hâlâ birinci sınıf öğrencisiydi. Onun hakkında öğrendikleri Cronin'i oldukça ĢaĢırtmıĢtı. Zaman zaman kendisini kırklarında hissetmesine

52

MESLEK SEÇĠMĠ

rağmen henüz yirmi dokuz yaĢındaydı. Malum sebeplerin yanı sıra, yaĢlarının birbirine denk olmasından dolayı ona çıkma teklif etmeye karar verdi. Aynı günün akĢamı, Mary Lou onun kapısını çaldı ve he- nüz öğrendiği bir sınav sonucu hakkında görüĢmeye geldi. C almıĢtı ve bu da kendisini oldukça üzmüĢtü. Cronin kızm sigarasını yaktı ve sınavda neler yazması gerektiğini açıklarken onun kendisini, gözle- rini, bıyığını, ellerini dikkatle izlediğini fark etti. Birbirlerine yakın oturuyorlardı ve Mary Lou topuzunu düzeltmek için kollarını kaldır- dığında, elbisesinin altmda belirginleĢen göğüs uçları dikkatini çekti. Cronin, hafta sonu bir akĢam arabayla gezintiye çıkmayı teklif etti. Mary Lou bir yerlerde oturup bir Ģeyler içebileceklerini de söyleyerek kabul etti. Karar verilmiĢti. Tüm bu konuĢmalar sırasında kız ona derinlerden bir yerlerden bakıyordu, ancak Cronin içten içe onun yüzeysel bir insan olduğunu düĢünüyordu.

O gece çıktıklarında, Mary Lou, Cronin'e oldukça yakın oturdu. Ġlk önce kapı kenarında oturmuĢtu, ama sonradan Cronin, onun hare- ket ettiğini fark etmediği halde yanında sıcaklığını hissetmeye baĢladı. GüneĢ batarken yola çıkmıĢlardı ve bir saattir yolda olmalarına rağmen gökyüzü hâlâ aydınlıktı. Kuzey California'nın kıĢları Chica- go'dakilere göre daha ılıman geçiyordu. Gerçi Cronin burada kıĢm daha soğuk geçeceğini ummuĢtu, ama hayatından memnundu, çünkü burada baharı hissedebiliyordu ve uzun günleri severdi. O gece tekrar bir kadınla beraber olmak onu rahatlatmıĢtı. Daha önce hiç görmediği kasabalardan geçtiler; hepsi de neon ıĢıklarıyla aydınlatılmıĢtı. Önlerinden geçtikleri otellerin aralıklarla yanan ıĢıklı tabelaları vardı. Cronin bir yandan hayatında yeni bir dönemin baĢladığını hissediyor, bir yandan da bu durum kafasını kurcalıyordu, ama sonunda tasalanacak bir Ģey olmadığına karar verdi, çünkü Mary Lou kendi- sinden faydalanılacak on sekiz yaĢında bir çocuk değildi, aksine ye- tiĢkin bir kadındı; kendisi de ne evliydi ne de zina yapmak üzereydi. Ona daha da yakınlaĢtığını hissediyordu.

Arabayla yaptıkları bu hoĢ gezinti mart baĢlarında bir akĢama rastlıyordu. DönüĢte, Red Bluff da bir barda mola verdiler; burası okula kırk mil uzaklıktaydı ve burada onları kimsecikler göremezdi. Garson içkilerini getirdi. Mary Lou kendininkini bitirince izin istedi, tuvalete gitti ve dönüĢünde sek bir viski ısmarladı. Üzerinde oldukça

53

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

kısa parlak mavi bir elbise vardı ve çorap giymemiĢti. Daha önce hiç ruj ya da oje gibi kozmetik ürünleri kullanmadığı halde, o gece her ikisini de sürmüĢtü. Ancak Cronin, onun sade haliyle daha hoĢ oldu- ğunu düĢünüyordu. Mary Lou gülümsüyordu; ikinci içkiden sonra yüzü kızarmıĢtı. Gülümsemesinde alaycılıkla katıĢık derin bir acı ifa- desi vardı ve Cronin bunun sebebini merak etmiĢti. Arabada kendile- rinden bahsetmiĢlerdi; Cronin açık vermemeye gayret etmiĢ, Mary Lou ise az konuĢmuĢtu. Mary Lou, Idaho'da bir çiftlikte büyümüĢtü. Cronin ise hayatının büyük bir kısmını büyükbabasınm protestan bir papaz olarak yaĢadığı ve vaaz verdiği Illinois, Evanston'da geçirmiĢti. Babası, o on dört yaĢındayken ölmüĢtü. Mary Lou ona, bir zamanlar evli olduğunu, ama sonradan boĢandığını anlattı. Cronin onun farklı bir hikâyesi olduğunu hissediyordu ve kendisinin de boĢanmıĢ olduğunu söyledi. Masanın altında Mary Lou'nun bacağının kendisi- ninkine değdiğini hissediyordu ve bunu onun bilerek yaptığını fark etti. Cronin birinci içkiyle, Mary Lou ise ikincisiyle gevĢemiĢti; Mary Lou üçüncüyü ısmarladığında, Cronin daha birincisini bitirmemiĢti. Mary Lou bir an suskunlaĢtı, ama göz göze geldiklerinde tekrar gülümsedi.

"Sana Mary Louise diyebilir miyim?" diye sordu Cronin.

"Eğer istiyorsan tabii ki," dedi, "ama benim gerçek ismim Mary Lou. Nüfus cüzdanımda öyle yazar." Cronin ona, ne kadar evli kaldı- ğını sordu.

"Üç sene kadar. Bir senesinde ayrı yaĢadık. Peki ya sen?"

"Ġki," dedi Cronin.

Mary Lou içkisinden bir yudum aldı. GeçmiĢini çok fazla kurca- lamaması Cronin'in iĢine gelmiĢti. Birbirlerinin sırlarını bilmek için daha çok erken olduğunu düĢünüyordu. Cronin bir sigara yaktı; gel- diklerinden beri bu ikinci oluyordu. Mary Lou ise birini söndürüp di- ğerini yakıyordu. Cronin, onun niye bu kadar gergin olduğunu merak ediyordu.

Cronin, "Mutlu musun?" diye sordu.

"Ġyiyim, sağ ol." Yeni yaktığı sigarayı söndürdü, biraz düĢündü ve bir tane daha yaktı. Bir Ģeyler söylemek ister gibiydi, bir an du- rakladı ve, "Ne kadar zamandır öğretmenlik yaptığını sorabilir mi- yim?" dedi.

54

MESLEK SEÇĠMĠ

Cronin, onun aklından neler geçtiğini merak ediyordu. "Çok uzun zamandır değil," diye yanıtladı. "Ġlk senem."

"Kesinlikle iyi bir hocasın."

Cronin, Mary Lou'nun bacaklarının kendisine sıcacık sürtündü- ğünü hissediyordu. Mary Lou çevredekileri gözetmeden, dikkatsizce davranıyordu.

Cronin, "Senden ne haber?" diye sordu.

"Ne bakımdan?"

"Nasıl oldu da bu fakülteye bu kadar geç baĢladın?" Mary Lou içkisini bitirdi.

"Liseyi bitirdiğimde devam etmeyi hiç istemedim. Onun yerine birkaç sene çalıĢtım, sonra da orduya katıldım." SuskunlaĢtı. Cronin, bir içki daha isteyip istemediğini sordu.

"Henüz değil." Mary Lou dikkatle Cronin'in yüzüne bakıyordu. "Önce sana kendim hakkında bazı Ģeyler anlatmak istiyorum. Duy- mak ister misin?"

"Tabii, eğer anlatmak istiyorsan."

"GeçmiĢim hakkında," dedi Mary Lou. "Ordudayken Rhode Is- land bölgesinde T-5 olarak görev yapan bir adamla tanıĢtım; adı Roy A. Miller idi. Bir süre sonra gizlice Las Vegas'ta evlendik. Birinci sı- nıf bir baĢ belasıydı."

Cronin ona baktı, daha baĢka Ģeylerin de olup olmadığını merak ediyordu; o anda kalkmalarını önermeyi düĢündü, ama Mary Lou pa- ketteki son sigarayı içerken orada öylece oturuyordu ve anlatmaya devam ediyordu.

"Ona baĢ belası dedim, çünkü gerçekten öyleydi. Benimle sadece benden faydalanmak için evlendi. Bana ne istiyorsa yaptırıyordu; ben de hayır diyemeyecek kadar aptaldım çünkü o zamanlar onu se- viyordum. Ordudan ayrıldıktan sonra beni San Francisco'da pire dolu üç gözlü bir daireye tıktı, orada telekızlık yaptım. O sefasını sulu- yordu, ben de cefasını çekiyordum."

"Telekız mı?" diye inledi Cronin.

"FahiĢe de denebilir."

Cronin'in baĢından aĢağı kaynar sular dökülmüĢtü. O anda kalbi- nin sıkıĢtığını hissetti; bir yandan korkuyor, bir yandan da tuhaf bir Ģekilde kıskanıyordu. Ardmdan içini hayal kmklığı ve umulmadık

55

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

bir boĢluk duygusu kapladı. "Üzüldüm," dedi. Mary Lou'nun bacağı Cronin'inkine yapıĢmıĢtı. Cronin kendi bacaklarının titrediğini hisse- diyor, ancak onları kıpırdatamıyordu. Sigarasının külü dökülmüĢtü ve külü silkelerken bacaklarını çekmeyi baĢardı. Mary Lou'nun yüzü donuklaĢmıĢtı.

Mary Lou usulca topuzunu düzeltti; tokalarını çıkarttı, sonra hepsini sıkıca geri taktı. "Herhalde Ģu anda hakkımda kötü Ģeyler dü- Ģünüyörsündür..." diye sordu saçını düzelttikten sonra.

Cronin öyle bir Ģey düĢünmediğini söyledi, ama aslında düĢünü- yordu. "Sadece böyle Ģeyler yaĢadığına üzüldüm."

Mary Lou dikkatle ona baktı. "Bilmeni isterim ki, artık öyle bir hayatım yok. O tür bir hayat ilgimi çekmiyor. O iĢ olacaksa olur, ama artık para için yapmam. Bir daha bana böyle Ģeylerin olmasına izin vermeyeceğim."

Cronin böyle bir Ģeyin nasıl olabileceğine ĢaĢırdığını söyledi.

"Bu bir iĢti ve yapmam gerekiyordu," dedi Mary Lou. "Hep bir iĢ olarak düĢündüm. Yaptım çünkü Roy'un beni terk etmesinden kor- kuyordum. O hep ne istediğini bilirdi, ama ben bilmiyordum. O güç- lüydü, ben ise değildim."

"Seni terk mi etti?"

Mary Lou baĢını sallayarak onayladı. "Parayı ne yapacağımız konusunda kavga ederdik. Hep bir iĢ kuracağını söylerdi, ama hiç yapmadı."

"Sen de iĢi bıraktın?"

Mary Lou bakıĢlarını yere çevirdi. "Tam olarak değil. Bir süre devam ettim. Fakülteye baĢlamam için para gerekliydi, ama yeterince param yoktu. Ben de bir kafeteryada çalıĢmaya baĢladım."

"Tam olarak ne zaman baĢladın?"

"Üç ay sonra tutuklandığımda."

Cronin bu konu hakkında her Ģeyi bilmek istiyordu.

"Daireme iki San Francisco polisi baskın yaptı. Ama ilk suçum olduğu için Ģartlı tahliye edildim. Gözetimim bunun dıĢında bir sene daha sürecek."

"Anladığım kadarıyla büyük sıkıntılar geçirmiĢsin," dedi Cronin gözlüğüyle oynayarak...

"Tabii ki geçirdim," diye yanıtladı Mary Lou, "ama artık eski

56

MESLEK SEÇĠMĠ

ary Lou değilim. Çok Ģey öğrendim."

"Kalkmadan önce son bir içki alır mısın?" diye sordu Cronin. |5eç oluyor; daha bir saatlik yolumuz var."

"Hayır, gene de sağ ol."

"Ben son bir içki daha içeceğim." Garson Cronin'e bir viski getrdi. "Bana bunları niye anlattığını söyler misin?" diye sordu içkisini yudumladıktan sonra.

"Emin değilim," dedi. "Belki biraz seni beğendiğim için. Sınıfta ders anlatıĢın hoĢuma gidiyor. Bir bakıma sana açılmamın sebebi bu."

"Ama tam olarak neden?"

"Çünkü Ģimdi her Ģey daha farklı."

"GeçmiĢte yaĢadıkların seni rahatsız etmiyor mu?"

"Pek değil. Sana bunları daha önce de anlatmak istedim, ama Ofi- sinde olmazdı. Hem içki içerek daha rahat konuĢabileceğimizi dü- Ģündüm."

"Senin için yapabileceğim bir Ģey var mı?" diye sordu Cronin.

"Ne gibi?" dedi Mary Lou.

"Birileriyle konuĢmak istersen sana bir psikiyatrist ayarlayabili- rim."

"Sağ ol," dedi. "Buna ihtiyacım yok. Birisiyle konuĢacağım za- man bunu gerçekten istediğim için yaparım, laf olsun diye değil."

Mary Lou bir sigara istedi ve Cronin içkisini yudumlarken o da sigarasını içti. Kalkmak için hazırlanırlarken Mary Lou, "Bunlar tam olarak benim hatam değildi. Her Ģey yaĢandı ve bitti. Artık geleceğimi düĢünmeyi hakediyorum," dedi.

"Tabii ki ediyorsun," dedi Cronin.

Yolda Cronin Mary Lou'ya daha tarafsız bir gözle bakabildi ve hatta onun neler hissedebileceğini dahi anlamaya çalıĢtı. Ama hâlâ hayal kırıklığı içindeydi ve zaman zaman kendi kendine kızıyordu.

"Olan olmuĢ," dedi Cronin, "bundan sonra yeni bir hayat kurma- ya çalıĢırsın."

"Eğitim görmek istememin sebebi de bu," dedi Mary Lou.

57

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

Cronin, Mary Lou'nun anlattıkları yüzünden büyük bir hayal kırıklı- ğına uğramıĢtı ve bunu atlatması oldukça uzun zaman aldı. Onu hep, birlikte hoĢ vakit geçirebileceği bir kadm olarak hayal etmiĢti, ancak Mary Lou'nun itiraflarının yarattığı ĢaĢkınlık ve hayal kırıklığı o kadar uzun sürdü ki, Cronin'in tüm planlan altüst oldu. "Bu da ne böyle, baĢka bir Marge daha mı?" Daha önce yaĢadıklarını bu kızla yeni baĢtan yaĢamak istemiyordu. Onu eskiden olduğu gibi haftada üç kere derslerinde görüyordu. Mary Lou, kendisini aynı ilgiyle dinler gö- rünüyordu, belki biraz hevesi kırılmıĢtı, ama artık ona yaklaĢmıyordu ve ofisine kadar eĢlik etmek için onu kapıda beklemiyordu. Cronin tüm bunların ne demek olduğunu anlamıĢtı ve ilk adımı kendisinin atması gerektiğini de biliyordu, ama yapmadı. O ne diyebilirdi ki, tüm bunları bilmemesinin daha iyi olacağını mı söyleseydi? Ama artık her Ģeyi biliyordu ve zaman zaman derste Mary Lou'ya baktığında, onu yattığı son adamdan parasını alırken görüyordu. Zamanının büyük bir kısmını onu düĢünerek geçiriyordu. Eğer Mary Lou ona bu itirafta bulunmasaydı, beraber neler yaĢayabileceklerini hayal ediyordu. Acaba yataktaki halinden onun bir profesyonel olduğunu anlayabilir miydi? Onunla birlikte olduğunu hayal ediyordu ve kimi zaman bu hayaller yüzünden o kadar yorgun düĢüyordu ki, derslerde onun yüzüne bakamıyordu. Arzuları o kadar ĢiddetlenmiĢti ki, artık dayanamaz hale gelmiĢti, ancak bir ay sonra hepsi tükendi. Artık Mary Lou'ya ilgi duymuyordu, hatta kızın ifadesindeki iticiliğin bile farkına vardı. Cronin, Mary Lou için üzülüyordu, zaman zaman ona selam bile veriyordu ve hatta bir keresinde o da ona alaycı bir ifadeyle karĢılık verdi.

Cronin, George Getz adında bir ressamla arkadaĢ olmuĢtu. Sanat bölümünde asistan olan George oldukça hareketli bir yapıya sahipti ve saçları erken yaĢta dökülmüĢtü. George genellikle cumartesi veya pazar akĢamları resim yapabileceği bir yerler arar, Cronin de ona eĢlik ederdi. Ressam bir Ģeyler çizip boyayla su renklerini elde etmeye çalıĢırken, Cronin de bir ağaca yaslanıp sigarasını içerdi. Bazen nehir kenarında ya da ormanda dolaĢırlardı. Genç yaĢta evlenmiĢ olan ressam, Ģimdi üç kız çocuğu babasıydı. George hafta sonları meĢgul olduğunda, Cronin ya tek baĢına arabayla gezinir ya da yürüyüĢe çı- kardı; ama aslında kasabada dolaĢmaktan pek hoĢlanmazdı ve ne ya-

58

MESLEK SEÇĠMĠ

pacağını bilemezdi. Nisan ayında güzel bir pazar günü George ailesi ile birlikteydi; Cronin ise yürüyüĢe çıktı, ancak bir süre sonra sıkılıp evine geri döndü ve yatağına uzandı. Bir arkadaĢa ihtiyacı vardı, ama bu kim olabilirdi? Biraz tereddüt ederek Mary Lou'nun telefon nu- marasını buldu ve çevirdi. Aslmda çok çekiniyordu ve bunu neden yaptığından pek emin değildi.

"Buyrun?"

Mary Lou, Cronin'in sesini duyduğunda bir an duraksadı, ama sonra oldukça samimi bir ifâdeyle konuĢtu. Cronin ona arabayla dolaĢmayı teklif etti; o da kabul etti. Mary Lou arabaya geldiğinde biraz mesafeli davranıyordu, ancak oldukça çekiciydi. Cronin, Mary Lou'dan çok etkilenmiĢti ve onun sıcak havalarda daha tatlı görün- düğünü düĢündü.

"ĠĢler nasıl gidiyor?" diye sordu Cronin ona kapıyı açarken.

"Sanırım iyi, ya seninkiler?"

"Ġyi," dedi Cronin.

"Öğretmenlik nasıl gidiyor?"

"Oldukça iyi. ĠĢimden eskisine göre daha çok zevk alıyorum." Aslmda çok da zevk alıyor değildi, ama Ģimdi bunun sebebini açık- lamak oldukça zor olurdu.

Mary Lou rahat görünüyordu. Cronin'in daha önce George ile keĢfettiği yollardan geçerek dağlara doğru gittiler ve sonunda uçan bir kuĢ Ģeklindeki uzun mavi bir göle geldiler. Cronin arabayı park etti ve beraber çam ağaçlarının arasından geçip göl kenarına geldiler. Cronin'in isteği üzerine göl kenarında biraz yürüyüĢ yapıp geri dön- düler. Bu yürüyüĢ bir saatten fazla sürmüĢtü ve Mary Lou yıllardır bu kadar çok yürümediğini söyledi.

"Hayattan zevk almak kolaydır," dedi Cronin.

"Hayır, değildir," diye karĢılık verdi Mary Lou.

Cronin bu konu üzerinde pek fazla durmadı. Her ikisi de daha önceki görüĢmeleri hakkında konuĢmak istemiyordu; aslında söyle- necek pek bir Ģey de yoktu. Her Ģeyin yolunda gitmesi Cronin'i keyif - lendirmiĢti; daha bir gece önce Mary Lou'yu hayal etmiĢ ve huzursuz bir gece geçirmiĢti. Ama Ģu bir gerçekti ki, Mary Lou ile arkadaĢlık etmekten ve onunla beraber göl kenarında yürüyüĢ yapmaktan büyük keyif duymuĢtu. Mary Lou vücut hatlarını belli eden pamuklu sarı bir

59

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

elbise giymiĢti ve saçlarını ensesinde büyük ve ilk kez düzgün bir to- puzla toplamıĢtı. Oldukça sessizdi; sanki hata yapmaktan korkar gi- biydi ama zamanla rahatladı ve tatlı bir sohbete koyuldular. Cronin, Mary Lou'nun yanında göle bakarak öylece otururken, onun Ģimdiye kadar tanıdığı kadmlardan çok farklı olmadığını düĢünüyordu. Aslın- da Mary Lou hatalarının kurbanı olmuĢtu. Cronin de kendi hatalarının kurbanı değil miydi? Mary Lou'nun geçmiĢi hakkında bildiklerini unutmaya çalıĢıyordu, ancak onun bir zamanlar fahiĢelik yaptığı gerçeği Cronin'i rahatsız etmeye devam ediyordu. Birçok erkekle ya- tıp kalkmıĢtı; Cronin onun kaç kiĢiyle beraber olduğunu düĢünmek bile istemiyordu. Daha önce böyle biriyle hiç beraber olmamıĢtı ve Ģimdi Mary Lou ile arkadaĢlığı kendisine tuhaf geliyordu. Ama gene de Cronin o anda yaĢadıklarının çok olağandıĢı olduğunu düĢünüyor- du. Çünkü bir insan geçmiĢte yaĢadıklarına göre değerlendirilmeme- lidir. Önemli olan, geçmiĢte değil, Ģu anda nasıl bir insan olduğunuz- dur. Mary Lou, üzerinde sarı elbisesi, dolgun ancak biçimli bacakla- rıyla Cronin'in yanında oturuyordu ve genç adam onun ait olduğu yerde olduğunu hissediyordu. Cronin, bu durumun kendisi için ilginç bir ders olduğunu düĢünüyordu. Kendi geçmiĢi kiĢiye zarar verebilir; insanlar geçmiĢlerinden çekinirler çünkü geçmiĢ geleceğin belirleyi- cisidir. Ancak yaĢamın ne kadar değiĢken olduğunun farkına varır, onu ne Ģekilde değiĢtirebileceğinizi düĢünür ve bunu yaparsınız, geç- miĢiniz geleceğinizin belirleyicisi olmaktan çıkar. Cronin, Mary Lou ile tekrar arkadaĢ olabileceklerine inanmaya baĢladı.

Mary Lou elbisesindeki çam ağacı iğneciklerini silkeleyerek ayağa kalktı. "Hava çok sıcak," dedi. "Soyunup suya girmemin sence bir sakıncası var mı?"

"Hayır, yok," diye yanıtladı Cronin.

"Neden sen de geliniyorsun?" diye sordu Mary Lou. "Ġstemiyor- san çamaĢırlarını çıkarmazsın, nasıl olsa güneĢte kururlar."

Cronin, "Yok, istemem," dedi. "Pek iyi bir yüzücü sayılmam." "Ben

de değilim," dedi Mary Lou, "ama suyu seviyorum." Mary Lou

fermuvarını indirdi ve elbisesini kafasından çıkardı. Sonra ayakkabılarını çıkardı, kombinezonundan sıyrıldı ve son olarak beyaz

külotunu çıkardı. Vücudunun güzelliği ve göğüslerinin dolgunluğu

Cronin'i etkilemiĢti. Mary Lou suya girdi, önce tüyleri

60

MESLEK SEÇĠMĠ

ürperdi, ama sonra zevkle yüzmeye baĢladı. Cronin bir sigara yaktı ve onu seyretmeye koyuldu. Mary Lou bir süre yüzdükten sonra sudan çıktı. Çıplak vücudu güneĢte parlıyordu. Ġç çamaĢırlarını giydi. Bir yandan ıslak saçlarını topluyor, bir yandan da güneĢte kurumaya çalıĢıyordu. Kızın ıslak vücudu Cronin'i heyecanlandırmıĢtı.

Mary Lou giyindiğinde, Cronin ona akĢam yemeğini birlikte ye- meyi teklif etti; o da kabul etti. "Ama önce bir Ģeyler içmek için da- ireme gel, sana orayı nasıl düzenlediğimi göstermek istiyorum." Cro- nin bu teklifi memnuniyetle kabul etti.

DönüĢ yolunda Mary Lou oldukça konuĢkandı. Cronin'e çocuk- luğunu anlattı. Babası Idaho'da bir buğday çiftçisiydi. Evli bir kız kardeĢi ve evli iki erkek kardeĢi vardı. Büyük ağabeyinin tam bir piç kurusu olduğunu söyledi.

"ġimdi çok zengin," dedi, "sürekli Tanrı'nm rahmetinden bahse- der ama gerçekte tam bir piç kuruĢudur. On üç yaĢındayken beni ahırda yakaladı ve zorla benimle iliĢkiye girdi."

"Aman Tanrım," dedi Cronin, "yani siz ensest iliĢkide mi bulun- dunuz?"

"Evet, ama o zamanlar daha çocuktum."

"Neden bunları kendine saklamıyorsun?" diye sordu Cronin. "Bütün bunları duymak istediğimi de nereden çıkarıyorsun?"

"Sanırım sana güvenebileceğimi hissettim."

"Bana sakm güvenme," diye bağırdı Cronin.

Cronin arabasıyla Mary Lou'yu evine kadar götürdü ve onu kal- dırımın köĢesinde indirdi. Daha sonra da çekip gitti.

Ertesi sabah Mary Lou, Cronin'in dersine girmedi; birkaç gün sonra da onun dersi bıraktığı haberi geldi.

Aradan bir hafta geçmiĢti ki, bir gün Cronin, Mary Lou'yu George Getz ile beraber yürürken gördü ve birden içini büyük bir kıskançlık duygusu kapladı. Ona karĢı hissettiği arzulardan arındığını hissedi- yordu; ama iĢte Mary Lou ressamın yanı baĢında yürürken neĢeyle konuĢuyordu ve George da onu ilgiyle dinliyordu. Mary Lou üzerin- deki yazlık beyaz elbiseyle çok hoĢ görünüyordu ve Cronin'siz de her Ģey yolunda gidiyordu. Gördükleri Cronin'de büyük bir boĢluk ve

61

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

kıskançlık duygusu uyandırdı ve hatta Mary Lou'ya âĢık olabileceğini dahi düĢündü. Cronin, onların sanat binasmın merdivenlerinden çıkıĢını seyretti ve birdenbire onları George'un stüdyosundaki kane- pede çırılçıplak birbirlerinin kollarında görür gibi oldu. Hayalinin kendisi üzerinde bıraktığı etki dehĢet vericiydi.

"Aman Tanrım," dedi Cronin, "iĢte Marge için hissettiğim sefil duygulan Mary Lou için tekrar hissediyorum. Aynı Ģeyleri tekrar ya- Ģamak istemiyorum."

Mary Lou'yu aklından çıkarmaya çalıĢıyordu. Acaba o ve ressam arasında bir iliĢki olabilir miydi? Mary Lou'nun göldeki ıslak vücu- dunun hayalini hatırlamak, yabancı erkeklerle yaĢadığı tecrübeleri hayal etmek; mesela George'la neler yaptığını ve eğer sevgili olsalar- dı, kendisiyle neler yapabileceklerini düĢünmek Cronin'i çileden çı- karıyordu. Bu kızla yaĢadıkları Cronin için sürekli kanayan bir yaraya benziyordu ve bu yaranın sancısı ancak baĢka bir yara kanamaya baĢlarsa unutulabilirdi. Cronin sadece sarhoĢ olduğunda teselli bulu- yordu, ama kendine geldiğinde daha da kederleniyordu.

Bir sabah, yoğun bir kıskançlık duygusu Cronin'in içini kemir- meye baĢladı. Aslında bu çok yersiz bir duyguydu; Mary Lou'nun kendisi için hemen hemen hiçbir Ģey ifade etmediğine inandığı bir sı- rada niye böyle hissediyordu ki? Hem kızın geçmiĢi kendisinin tüm inanç ve iyi niyetine rağmen kabul edilir gibi değildi. Ama gene de onları saatlerce sanat binasmın karĢı tarafındaki mimarlık bölümünün önünde bekledi. Cronin ilk baĢta niye ve neyi beklediğini bilmiyordu, ama beklemek zorunda olduğunu hissediyordu, çünkü onların gerçekten bir iliĢki yaĢayıp yaĢamadığını öğrenmesi gerekiyordu. Fa- kat o gün ikisi de görünmedi. Ertesi akĢam Cronin, ressamı uzaktan Mary Lou'nun apartmanına kadar takip etti ve saat beĢe birkaç dakika kala onun içeri girdiğini gördü. George, on buçukta Mary Lou'nun apartmanından çıktığında Cronin hâlâ umutsuzca caddenin karĢısında bir ağacın altında bekliyordu. O gece hiç uyuyamadı.

Cronin, bu duruma daha fazla katlanamayacağını hissederek çıkıĢ yolları aramaya koyuldu. Acaba Mary Lou'yu aramalı ve ona dersini tekrar almasını mı teklif etmeliydi; böylece iliĢkileri bir kez daha düzelebilirdi. Ama kayıt bürosu bu durumu kabul etmeyebilirdi. Belki de onu arayıp davranıĢı için özür dilemeliydi, daha sonra da

62

i1 ''

MESLEK SEÇĠMĠ

tekrar arkadaĢlık teklif ederdi. Yoksa Mary Lou'nun geçmiĢinden bahsedip George'un gözünü korkutmak daha mı iyi olurdu?

Ressam saygın bir aile babasıydı ve Ģayet Mary Lou ile iliĢkisi fark edilirse, bu iĢi hemen bitirirdi. Cronin bundan emindi. Ne de olsa bakılacak üç kızı vardı. Ancak ona Mary Lou'nun geçmiĢini anlatmak aĢağılık bir davranıĢ olurdu ve Cronin böyle bir Ģey yapamazdı. Bununla beraber her Ģey öyle sarpa sarıyordu ki, Cronin en sonunda George ile konuĢmaya karar verdi. Ressamın Mary Lou ile iliĢkisi ol- madığını öğrenecek olursa, kıskançlığının geçeceğini ve kızın kendi hayallerinden silineceğini düĢünüyordu.

Cronin, George'un kendisini bir akĢam gezintiye davet etmesini bekledi. Onunla ofiste ya da stüdyoda konuĢmaktansa, konuyu böyle bir ortamda açmak daha iyi olurdu. Cronin Mary Lou'dan bahse dip, George'a onun San Francisco'da birkaç sene fahiĢelik yaptığım bilip bilmediğini sorduğunda ormandaydılar ve George resim yapmaya çalıĢıyordu. George bir bez parçasıyla fırçasını kuruladı ve Cronin'e bu bilgiyi nereden edindiğini sordu.

Cronin, Mary Lou'nun kendisinden öğrendiğini söyledi. "Onu bu iĢte kullanan herifin tekiyle evlenmiĢ, adam bütün parayı almıĢ, sonra da çekip gitmiĢ. Adamın kendisini terk etmesinden bir süre sonra Mary Lou da iĢi bırakmıĢ."

"Vay orospu çocuğu vay," dedi George. Bir süre çalıĢmaya de- vam etti, sonra Cronin'e dönüp sordu: "Bana bunları niye anlatıyor- sun?"

"Bilmen gerektiğini düĢündüm."

"Neden bilmem gerekiyormuĢ?"

"Senin öğrencin değil mi?"

"Hayır, değil. Ofisime geldi ve bana modellik yapabileceğini söyledi. Buralarda çıplak poz verecek birilerini bulmak oldukça zor oluyor, o yüzden ben de kabul ettim. Aramızdaki tek iliĢki bu." Ge- orge duyduklarına ĢaĢırmıĢ görünüyordu.

Cronin kafasını çevirdi. "Zaten aranızda bir Ģey olduğunu düĢün- memiĢtim. Sadece öğrencin olduğuna göre bilmek isteyeceğini dü- Ģündüm, tabii öğrencin olmadığını bilmiyordum."

"Evet," dedi George, "artık biliyorum, ama gene de onu model olarak kullanmaya devam edeceğim."

63

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

"Neden olmasın ki?"

"Gene de söylediğin için sağ ol," dedi George. "Zaman zaman o kızda hafif bir sürtüklük havası seziyordum. Aman canım boĢ ver, uğraĢmaya değmez."

Cronin, kendinden biraz da tiksinerek: "Doğrusunu söylemek gerekirse George, bu konuda ben de çok masum sayılmam. Kızı ya- tağa atmak istemiĢtim."

"Attın mı?"

"Hayır."

"Ben attım sayılır," dedi George.

Cronin, ressamın bu iĢi yapıp yapmadığından emin değildi, ama kesinlikle emin olduğu bir Ģey vardı; artık Mary Lou'ya yaklaĢmaya asla cesaret edemezdi. Eve döndüğünde utançla karıĢık bir rahatlama hissediyordu ve bir süre kendi kendine söylendi, ama o gece çok daha iyi uyudu.

Birkaç gece sonra, Mary Lou Cronin'in kapısını çaldı, merdivenleri çıktı ve dairesine girdiğinde onunla konuĢmak istediğini söyledi. Cronin pijamasını giymiĢti ve bir Ģeyler okumaya çalıĢıyordu. Mary Lou'ya bir içki ikram etti ama o kabul etmedi. Mary Lou'nun yüzü solgundu ve ifadesi acılıydı. Üzerinde kot pantolon ve sarkmıĢ bir ka- zak vardı; topuzu darmadağın olmuĢtu.

Mary Lou, Cronin'e, "Bana bak," dedi. "Buraya seninle sohbet etmeye gelmedim. Profesör Getz'e baĢıma gelenleri anlattın mı? Yani San Francisco'da olanları..."

"Anlattığımı mı söyledi?" diye sordu Cronin.

"Hayır, ama onunla tam dost olmaya baĢlamıĢtık ki, birdenbire bana karĢı değiĢiverdi. Ben de birilerinin ona bir Ģeyler anlatmıĢ ola- bileceğini tahmin ettim. Bu da ancak sen olabilirsin, çünkü senin dı- Ģında kimse bir Ģey bilmiyor."

Cronin, George'a her Ģeyi anlattığını itiraf etti. "Bu Ģartlar altoda bilmesi gerektiğini düĢündüm."

"Hangi Ģartlar?" diye sordu Mary Lou yüzünü asarak.

Cronin bir an duraksadı. "O, evli ve üç çocuklu bir adam. Ciddi sorunlar çıkabilirdi."

64

MESLEK SEÇĠMĠ

"Bu onun problemi."

Cronin ona hak vermiĢti: "Üzgünüm, Mary Lou. Söyleyebilece- ğim tek bir Ģey var; o da hayatımın son zamanlarda çok karmaĢıklaĢ- tığı ve zorlaĢtığı..."

"Peki ya benimki?" Mary Lou sandalyede oturuyordu, kafasmı çevirdi ve ağlamaya baĢladı.

Cronin ona bir içki hazırladı, ama Mary Lou içmedi.

"Sana bunları anlattım, çünkü sana güvendim, hatta arkadaĢ ola- bileceğimizi dahi düĢündüm. Ama yanılmıĢım. Anlattıklarım seni sıktıysa özür dilerim, ama dahası da var ve bilmeni isterim ki, artık bunlar beni üzmüyor, çünkü hayatla barıĢık olmayı öğrendim."

"Ama ben öğrenemedim," dedi Cronin inleyerek.

"Bunları duymak istemiyorum," diye yanıtladı Mary Lou ve Cronin ondan kalmasını rica ettiği halde çekip gitti.

Mary Lou gittikten sonra, Cronin kendi kendine düĢündü. Mary Lou yaĢadıklarından birçok Ģey öğrenmiĢti, ama Cronin kendi yaĢa- dıklarından hiçbir Ģey öğrenememiĢti ve Mary Lou'ya yaptıklarmdan dolayı piĢmanlık duyuyordu. Ahlaklı olmak kolay değil, diye düĢündü Cronin. Yatağına girmeden önce bir karar verdi; güz döneminde okula geri dönmeyecekti ve öğretmenliği bırakacaktı.

Diploma günü Cronin yolda Mary Lou ile karĢılaĢtı; Mary Lou' nun üzerinde sarı elbisesi vardı. Her ikisi de konuĢmak için durdu. Mary Lou kilo almıĢtı ve pek iyi görünmüyordu. KonuĢurlarken mi- desi guruldadı, o da utanarak karnını tuttu.

"Çok çalıĢmaktan," dedi. "Finallerim için çok endiĢeleniyorum. Revirdeki doktor kendime dikkat etmemi yoksa ülser olabileceğimi söyledi."

Cronin de ona, kendisine dikkat etmesini öğütledi: "Sağlık her Ģeyden önce gelir."

VedalaĢtılar. Cronin Mary Lou'yu bir daha hiç görmedi, ama bir sene sonra Chicago'da ondan bir kart aldı. Mary Lou kartta hâlâ okula devam ettiğini, eğitim konusunda uzmanlaĢtığını ve bir gün öğretmen olmak istediğini yazmıĢtı.

Ç EVİ R E N : YASEMİ N GÜ Nİ Z S E R T E L

65

JOHN CHEEVER l Merhem

ġĠMDĠ anlatacaklarım, yazın oldu. Hava çok sıcaktı, anımsıyorum. New York'ta da boğucuydu, bizim oturduğumuz banliyöde de. Ka- rımla kavga ettik, o da çocukları alıp steyĢına atladı, gazladı gitti. Di- kizci, onların gidiĢinden iki hafta sonraya kadar görünmedi - ya da ortalıktaydı da ben görmedim - yine de Rachel'ın gidiĢiyle onun geliĢi arasında bir bağlantı vardı. Rachel geri dönmeyecekti. Daha önce de iki kere beni terk etmiĢti -ikincisinde boĢandık, sonra yine evlendik- ve ben her keresinde, pek mutluluk sayılmasa da acı bir gerçekle yüzleĢmenin ödülü olan eski saygınlığıma ve sağlam sinirlerime kavuĢma duygusunu yaĢamıĢtım. Dediğim gibi mevsim yazdı, karımın çıngar çıkarmak için bu mevsimi seçmesine bir bakıma se- vinmiĢtim.

Ayrılığımızı bir an önce yasallaĢtırma telaĢından kurtuluyorduk. Birkaç kopukluk sayılmazsa, on üç yıl birlikte yaĢamıĢtık, üç çocu- ğumuz, birtakım ortak banka hesaplarımız vardı. Onun da benim gibi, eylüle ya da ekime kadar resmi iĢleri savsaklamaktan yana olduğunu düĢünüyordum.

Ayrılığın yaza denk gelmesine sevinmemin nedeni, yılın o mev- siminde iĢlerimin yoğunluğuydu, o kadar ki akĢamları kolumu kaldı- ramayacak kadar yorgun olurdum; bir baĢka neden de yaz, tek baĢıma en kolay geçirdiğim mevsimdir, önceki deneylerimden biliyorum. Ayrıca, dava sonuçlandığında evin Rachel'a kalacağını seziyordum, evimizi çok sevdiğimden önümdeki günlere orada geçireceğim son günler gözüyle bakıyordum. Evde birkaç önemsiz huzursuzluk çıkmadı değil. Önce köpek kaçtı, sonra da kedi. Derken bir gece eve geldiğimde hizmetçimiz Mrs. Maureen'i zil zurna sarhoĢ buldum.

66

MERHEM

Bana kocasının ĠĢgal Ordusu'yla Almanya'da görev yaparken baĢka bir kadına âĢık olduğunu anlattı. Hüngür hüngür ağlıyordu. Önümde diz çöktü. Ġkimizin, içinde kadm ve çocuk yokken ıpıssız görünen bir evde bir yaz akĢamı baĢ baĢa kalmamız, hiç olağan değildi, bu tür grotesk olayların kiĢinin kararlılığını sıfıra indirdiğini görmüĢümdür. Ona kahve yaptım, iki haftalık ücretini peĢin verip arabamla evine götürdüm, birbirimize iyi geceler dilerken, kendini toparlamıĢ, ol- dukça ayılmıĢ görünüyordu, demek grotesk durumlar unutulabiliyor- du pekâlâ. Bu olaydan sonra, sonbahara kadar uygulayacağım basit bir program çizdim kendime.

KiĢi, duygusal açıdan romantik, cinsel açıdan azgın bir evliliğin belalarından pekâlâ kurtulabilir, dedim kendime, ama tıpkı bakım sü- recinin sancılarını çeken bir bağımlı gibi attığın her adımı çok ince hesaplamalısın. Gelen telefonları açmamaya karar verdim, çünkü Rachel'ın piĢmanlığa kapılma olasılığı vardı, bizi yeniden bir araya getirebilecek Ģeylerin boyutları ve özellikleri artık apaçıktı gözümde. Diyelim yağmur beĢ gün boyunca yağsa, çocuklardan birinin ateĢi çıksa, aldığı mektupta üzücü bir haber okusa, bu tür olaylarda Rachel hemen telefona sarılırdı, ben de bu berbat iliĢkiyi sürdürmeye kıĢkırtılmak istemiyordum. Ġlk aylar merhem gibi gelecek düĢünce- siyle zamanımı düzene oturttum. Sabahları sekizi on geçe treniyle kente inip akĢamları altı otuz treniyle döndüm. Yaz alacakaranlığında bomboĢ bir eve girmenin iyi gelmeyeceğini bildiğimden, istasyona park ettiğim arabama atlayıp Orpheo'nun Yeri denilen Ģık bir lo- kantaya gidiyordum. Orada konuĢacağım biri nasılsa çıkıyordu, birkaç martini içtikten sonra bifteğimi yiyordum. Sonra, Stony-brook Açıkhava Sineması'nda iki film izliyordum peĢ peĢe. Bütün bunlardan -yani martiniler, biftekler, sinemalar falan- bir çeĢit uyuĢturucu iĢlevi bekliyordum, oluyordu da. ĠĢyerimdekilerin dıĢında kimseyi görmek bile istemiyordum artık.

Ne yazık ki bomboĢ bir yatakta kolay kolay uyuyamam, Ģimdi baĢıma bir de uykusuzluk sorunu çıkmıĢtı o yetmezmiĢ gibi. Sinema- dan döndüğümde hemen uyuyordum ama birkaç saatliğine. Ben de uykusuzluğun tadını çıkarmaya karar verdim. Yağmur yağıyorsa, yağmura, gökgürültüsüne kulak kabartıyordum. Yağmıyorsa, turni- keden geçen kamyonların uzaktan gelen seslerine kulak kabartıyor-

67

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

dum, bana Bunalım Dönemi'ni anımsatan bir sesti, o aralar boĢta ge- ziyordum. Kamyonlar -tavuklar, konserveler, sabun tozları ya da mobilyalarla tepeleme dolu olarak- dalıyorlardı turnikeye. O ses, ka- ranlık demekti benim gözümde, karanlık ve serüven duygusu - bir de gençlik herhalde, kulağa iyi geliyordu çünkü. Ara sıra ya yağmurun sesi, ya trafiğin gürültüsü ya da ona benzer bir Ģey aklımı çelince ye- niden uyuyabiliyordum, ama bir gece hiçbirinin yararı dokunmadı, sabahın üçünde aĢağıya inip okumaya karar verdim.

Oturma odasındaki ıĢığı yaktım, Rachel'm kitaplarına bir göz at- tım. Lin Yutang adlı bir yazarın yapıtını seçtim, sedire ıĢığın altına kurulup okumaya baĢladım. Oturma odamız çok rahattır. Kitap da il- ginç gibiydi. Ön kapıların çoğunun kilitlenmediği bir mahallede, yaz geceleri ıpıssız kalan bir sokaktaydım. Bütün hayvanlar evcilleĢtiril- miĢtir burada, seslerini geceleri duyduğum tek kuĢlarsa, istasyon ya- kınlarındaki baykuĢlardır. Yani çok sessizdi ev. Barstow'larrn köpeği- nin, bir karabasandan uyanmıĢçasma kesik kesik havladığını duydum, sonra sustu. Her Ģey yine sessizliğe gömüldü. Sonra çok yakınımda bir ayak sesi, bir öksürük duydum.

Tüylerim diken diken oldu -o duyguyu bilirsiniz- yine de baĢımı kitabımdan kaldırmadım, izlendiğimi hissetsem de. Sezgi denilen türden Ģeyler belki gerçekten vardır da ben yok sayınca daha mutlu oluyorum, yine de gözlerimi kitabımdan kaldırmadan yalnızca izlen- diğimi değil, oturma odasının öbür ucundaki geniĢ pencereden beni Özellikle dikizleyen, düpedüz kiĢisel yaĢamıma el atan biri tarafından izlendiğimi anlamıĢtım. Parlak bir ıĢığın altında karanlık bir odada oturmak, silahlarımı elimden alıyordu. Bir sayfa çevirip okur gibi yaptım. Derken müthiĢ bir korku, pencerenin dıĢındaki kaçığın duy- duğundan çok daha beter bir korkuya kapıldım. O öksürük, o ayak sesi, o izleniyormuĢluk duygusu benim kuruntum muydu yoksa. Ba- Ģımı kaldırdım.

Onu gördüm görmesine, o da zaten görmemi istiyordu ki sırıtı- yordu. IĢığı söndürdüm ama dıĢarısı çok karanlıktı, gözlerim parlak okuma ıĢığına o kadar alıĢmıĢtı ki camın dıĢındaki herhangi bir ka- raltıyı seçemezdim. Sofaya koĢarak ön kapıdaki fenerleri yaktım (ıĢıkları parlak değildi ama çimenliği geçen birini görmeme yetiyor- du), gelgelelim pencerenin baĢına döndüğümde çimenlik bomboĢtu,

68

MERHEM

onun durduğu yerde kimse yoktu kesinlikle. Gizlenebileceği sürüyle yer vardı tabii.

Yolun ucunda bir adamı rahatça gözden gizleyecek bir ful öbe- ğiyle leylak dalları var, bir de yaprakları çatallı bir akçaağaç. Yok ca- nım, samurai kılıcımı çekip onun peĢine düĢecek değildim. Bana göre iĢ değil. Yine fenerleri söndürdüm, karanlıkta durup kim olabilir acaba diye düĢündüm.

Gece kuĢlarıyla hiçbir iliĢkim olmamıĢtır, ama öyle birilerinin varlığından haberim var; bu da demiryolunun oradaki döküntü kulü- belerden birinden gelme çatlak bir ihtiyar olsa gerek, diye düĢündüm, belki de her Ģeyi güler yüzle -en azından anlayıĢla- karĢılama kararım ya da gereksinimimden ötürü onu o yaĢta evinden atılmıĢ, gece-yansı yabancı bir semtte köpeklerle polislerin insafına bırakılmıĢ, bütün bunların karĢılığında da Lin Yutang okuyan bir adam, hasta çocuğuna ilaç veren bir kadın ya da buzdolabındaki kıymalı fasulyeyi atıĢtıran birinden baĢka hiçbir Ģey dikizleyememiĢ bir zavallı ihtiyar olarak görüp acımayı bile baĢardım ona. Karanlık basamaklardan çıkarken gökgürültüsünü duydum, bir saniye sonra da bir yaz yağmuru boĢaldı, ortalığı seller götürdü, ben de zavallı dikizcinin o fırtınada uzaktaki evine nasıl yürüyeceğini düĢündüm.

Saat dördü geçmiĢti, karanlıkta yatağımda yağmurun, erkenci trenlerin seslerini dinliyordum. Buffalo'dan, Chicago'dan, Batı'dan gelir, Albany'den geçerek sabahın erken saatinde ırmak boyunca yol alırlar, çoğunda yolculuk etmiĢtim, karanlıkta yatarken, Pullman'lar- daki acı esinti, pijamaların kokusu, yemekli vagondaki suyun tadı, Cleveland'de ya da Chicago'da bir günü bitirip New York'ta yeni bir güne baĢlama duygusu -hele birkaç yıl uzakta kaldıktan sonra, hele mevsim yazsa- nasıldı, bir bir anımsadım. Karanlıkta, trenin ıĢıksız vagonlarını, kahvaltı masalarını, kokularını getirdim gözlerimin önüne.

Ertesi gün uykumu alamamıĢtım ama iĢlerimi bitirdim, eve dö- nerken trende uyukladım. O anda yatsam uyurdum belki ama riski göze alamazdım, Orpheo'nun Yeri'ne, oradan da sinemaya gitme döngüsünü sürdürdüm. Feci iki film seyrettim art arda. Serseme dön- düğümden olacak, yatağa yatar yatmaz uyudum, bir ara telefonun zi- liyle uyandım. Saat ikiydi. Telefonun zili durana kadar yataktan çık-

69

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

madım. Gece sesleri -rüzgâr ya da trafik uğultusu- beni uyutamazdı artık, uykum kaçmıĢtı bir kere, aĢağı indim. Dikizci'nin döneceğini sanmıyordum, yine de okuma lambamın ıĢığı karanlık mahallede gö- zü alıyordu, ben de kapıdaki fenerleri söndürüp Lin Yutang'ın kitabını okumaya koyuldum yine. Barstow'lann köpeğinin havladığını du- yunca kitabı elimden bıraktım, Dikizci'nin gelmediğine iyice inanmak için geniĢ cama diktim gözlerimi -böylelikle gelse bile- o beni görmeden ben onu görebilecektim.

Gerçi hiçbir Ģey görmedim ama birkaç dakika sonra yine kaskatı kesildim, biri mutlaka gözlüyordu beni. Kitabımı yine elime aldım, okuyacağımdan değil, ona geri gelmesini umursamadığımı göstermek amacıyla. Tabii odada bir sürü pencere vardı, bir an onun hangisinin arkasında pusuya yatmıĢ olabileceği düĢtü aklıma. Birden anladım, tam arkamda durduğunu kavramak, beni o kadar çileden çıkarmıĢtı ki ıĢığı söndürmeden ayağa fırladım, piyanonun üstündeki daracık pencerede gördüm yüzünü. "Defol git burdan!" diye bağırdım avaz avaz. "Rachel gitti! Seyirlik hiçbir Ģey yok! Git baĢımdan!" Pencereye koĢtum ama gitmiĢti. Sonra, bomboĢ bir evde böyle avaz avaz bağırdığım için acaba aklımı mı kaçırıyorum diye düĢündüm. Belki de penceredeki yüz benim kuruntumdu, hemen feneri kapıp dıĢarı çıktım.

Dar pencerenin altmda bir çiçek tarhı vardır? Fenerin altında tarhı inceledim, evet, kesinlikle gelmiĢti. Toprakta ayakizleri vardı, çi- çeklerin bazılarını ezmiĢti. Tarhtan çimenliğin kıyısına kadar uzanan ayakizlerini sürdüm, rugan bir erkek terliği duruyordu karĢımda. Azıcık eskiydi, derisi çatlamıĢtı, belki de ihtiyar bir adamın terliğiydi, ama temizlik iĢleri gören birinin terliği olmadığı kesindi. Galiba Dikizci, komĢularımdan biriydi. Terliği benim çitin ötesine, Bars- tow'lann gübre yığınına doğru savurdum, eve girip ıĢıkları söndür- dükten sonra yukarı çıktım.

Ertesi gün birkaç kere polise haber vermeyi düĢündüm ama kesin bir karara varamadım. AkĢam, Orpheo'nun Yeri'nde barda durup bifteğimin piĢmesini beklerken de düĢündüm bir ara. Gerçi durum ilk bakıĢta gülünçtü, o kadarını biliyordum, ama onun yüzünü yine pen- ceremde görme korkusu hem gerçekti hem de giderek büyüyüp kat- lanıyordu, peki neden, özellikle de bütün yaĢamımı yeniden rayına

70

MERHEM

oturtmaya çalıĢtığım bir sırada buna göğüs gerecektim ki? Hava ka- rarıyordu. Bir telefon kabinine gidip polisi aradım. Ara sıra istasyonda trafik memuru olarak çalıĢan Stanley Madison açtı. Mahallede kuĢkulu birinin dolaĢtığını ihbar ettiğimde, "Ya," dedi. Rachel evde mi diye sordu. Sonra da kasabamız 1916'da anonim Ģirket kapsamına gireli beri polis kayıtlarında böyle bir Ģikâyete rastlanmadığını belirtti. Hepimizin yaĢadığımız mahalleden duyduğumuz o anlaĢılır gurur vardı sesinde konuĢurken. Gerçi kendimi güç bir duruma sokacağımı kestirmiĢtim, ama Stanley yöredeki emlak fiyatlarını özellikle kırma çabasına giriĢmiĢim gibi konuĢuyordu. BeĢ kiĢilik bir polis timinin yetersiz olduğunu, zaten az para karĢılığında çok ağır koĢullarda çalıĢtıklarını, kapımda bir bekçi istiyorsam, önümüzdeki kurul toplantısında polis örgütünün geniĢletilmesini önermem gerektiğini belirtti. Sesinin düĢmanca çıkmamasına özen gösteriyordu, konuĢmayı Rachel'la çocukların hatırlarını sorarak bitirdi, yine de ben kulübeden çıktığımda, bir yanlıĢ yaptığımı biliyordum.

O gece filmin ortasında müthiĢ bir fırtına koptu, yağmur sabaha kadar yağdı. Galiba Dikizci fırtına yüzünden dıĢarı çıkamadı, ne yü- zünü gördüm, ne sesini duydum. Ama ertesi gece sökün etti yine. Saat üç sularında geldiğini, bir saat sonra gittiğini duydum, gözlerimi kitabımdan ayırmadım. Zararsız bir baĢ belasıydı herhalde, yalnızca kim olduğunu bilsem -adını bilsem- sinirlerimi bozamayacaktı bence, iyileĢme programını baĢarıyla sürdürecektim. Kim olduğu üstüne kafa yormaktan vazgeçmeden yukarı çıktım. Bizim ordan olduğu kesin gibiydi. Acaba arkadaĢlarımdan ya da komĢularımdan birinin yazı geçirmek için evlerine gelen çatlak bir akrabaları mı vardı? Tanıdığım herkesi tek tek gözden geçirdim, onlara çatlak bir amca ya da dede yakıĢtırmaya çabaladım. Yabancıyı geceden, Ģu karanlıktan çekip çıkarırsam, her Ģey yoluna girecekti.

Sabah istasyonda, perondaki kalabalığın arasına karıĢıp sanık adayı yabancı bir yüz aradım. Gerçi yüzünü Ģöyle bir görmüĢtüm ama tanıyacağımdan emindim. Derken buldum aradığım adamı. Hem de Ģıp diye. Hepimizle birlikte sekizi on geçe trenini bekliyordu, ama yabancı falan değildi.

Blenhollow Yolu'ndaki kocaman sarı evde oturan Herbert Mars- ton'du. BaĢta ufak bir kuĢkum olsa bile, onu tanıdığımı fark ettiği an-

71

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

da yüzünün nasıl bozulduğunu gördüğümde sinirli, korkmuĢ, suçlu bir hali vardı. Ona doğru yürüdüm, aklımdan geçenleri söyleyecektim. Tam tersine duyabileceği bir sesle, "Geceleri pencerelerimden evimi dikizlemenize itirazım yok da karımın ektiği çiçekleri ezmese-niz Mr. Marston," demeye hazırlanırken durdum. Durdum çünkü yalnız değildi. Karısı ve kızıyla birlikteydi. Arkalarından yürüdüm, bekleme salonunun köĢesinde durup aileyi gözden geçirdim.

Mr. Marston'm yüz çizgilerinde de bir gariplik yoktu -belki ya- kasını bırakacağımı anladığından- davranıĢında da. Ak saçlı, uzunca boylu bir adam, gençliğinde yakıĢıklı olduğu, kemikli yüzünden belli. Düzenbazlığın, inmeler, seyirmeler ve benzeri sağlıksızlık belirti- leriyle kendini ele verdiği inancı kolay kolay pes etmiyor. O sabah onun yüzünde bu tür bir belirti ararken ben pes ettim ama. Kararlı, dingin, dürüst görünüyordu - hele bir türlü iĢ bulamayan Chucky Ewing'den, oğlu çocuk felcine yakalanan Larry Spencer'dan, peronda tren bekleyen düzinelerce erkekten kesinlikle üstündü. Sonra kızı Lydia'ya baktım. Lydia bizim oranın en güzel kızlarından biridir. Bir- iki kere trende karĢılaĢtığımızda Kızıl Haç için gönüllü olarak çalıĢ- tığını, yazıĢmaları yürüttüğünü öğrenmiĢtim. O sabah mavi bir giysi vardı üstünde, kolları çıplaktı, o kadar körpe, o kadar tatlı ve güzeldi ki onu incitecek, üzecek hiçbir Ģey yapmak gelmezdi elimden. Sonra Mrs. Marston'a baktım, aradığım iĢaret onun yüzündeydi nedense, her ne kadar kocasının serkeĢliğinin ona bulaĢmasına akıl er-diremedimse de. Hava çok sıcaktı, Mrs. Marston'sa kahverengi bir tayyör giymiĢ, omuzuna kürk bir etol almıĢtı. Yüzü, karasarı, kaba bir yüzdü, yine de sabah trenini beklerken bile yalıtlanmıĢ bir gülümsemeyle iĢiyordu. Uzun yıllar önce çizgileri Ģiddetli, hatta kara bir tutkuya göre biçimlenmiĢ bir yüzdü. Ama yıllarca süren sofuluk ve perhiz sonucu, Ģiddet belirtileri silinmiĢti bence, geriye kala kala ağzın ve gözlerin çevresindeki birkaç çirkin çizgi kalmıĢtı, Mrs. Marston'a katı bir hoĢgörüsüzlük, ekĢi bir sevimlilik havası katan. Herhalde kocası evlerin arka bahçelerinde bornozuyla dolanırken bu kadın onun için dua ediyordur, diye düĢündüm. Dikizcinin kimliği kafamı çok kurcalamıĢtı, ama artık öğrenmeme karĢın düzeldiğim söylenemezdi. Saçları aklaĢan ihtiyarın güzel kızıyla ve o kadınla yan yana duruĢları, içimi büsbütün kararttı.

72

MERHEM

O gece kentte kalıp bir kokteyl partiye gitmeye karar verdim. Dev otellerin birinin üst katındaki bir dairedeydi parti - ta tepede. Daha gider gitmez, benimle akĢam yemeğine gelmeye razı olacak birini ayarlamak üzere taraçaya çıktım. Gönlümde yatan, yeni pabuçlarını giymiĢ güzel bir kızdı, ama bütün güzel kızların kıtlığına kıran girmiĢti sanki. Az ötede ak saçlı bir kadın duruyordu, eski püskü bir Ģapka giymiĢ bir kadın daha, bir de daha önce birkaç kere karĢılaĢtı- ğım Grace Harris - ünlü oyuncu. Grace Harris, solgun dilberlerdendir, daha önce birbirimize söyleyecek fazla bir Ģeyimiz olmamıĢtı ama o akĢam bana içtenlikle gülümsedi. Ġçten, yine de hüzünlü bir gülümsemeydi, herhalde Rachel'm beni terk ettiğini öğrenmiĢ diye geçirdim içimden. Ben de ona gülümsedim aynen, bara yürüdüğümde Harry Purcell çıktı karĢıma. Onunla üç-beĢ kadeh içip lafladım. Odaya her göz atıĢımda Grace Harris beni o koyu, hüzünlü bakıĢlarıyla süzüyordu. Nedenini merak ettim, galiba beni biriyle karıĢtırıyordu. YaĢlarını belli etmeyen bu menekĢe gözlü dilberlerin çoğu yarı kördürler, bilirim: Ola ki odanın öbür ucunu göremiyordur. Geç ol- muĢtu ama nasılsa zamanım kısıtlı değildi, içmeyi sürdürdüm. Bir ara Harry tuvalete gitti, ben de birkaç dakika barın baĢında yalnız kaldım, nedense çok uzun geldi bu süre. O sırada odanın öbür ucunda birileriyle konuĢan Grace Harris yanıma yaklaĢtı. Burnumun dibine kadar sokulup kar beyazı elini koluma dayadı. "Zavallı çocuk," diye mırıldandı, "zavallıcık."

Ne çocuğum ne de zavallı, bir an önce defolup gitse dedim içim- den. Grace'in yüzünden zekâ fıĢkırır ama ben o gece o yüzde büyük bir hüzün ve müthiĢ bir kötücüllük okudum. "Ġpe gidiyor gibisin," dedi hüzünlü bir sesle. Sonra elini, ceketimin yeninden çekip odadan çıktı, galiba evine gitti, çünkü bir daha görmedim onu. Harry tuvalet- ten döndüğünde olup bitenden söz etmedim, ben de fazla kafa yor- mamaya karar verdim. Umduğumdan uzun kaldım partide, eve geç trenlerden biriyle döndüm.

Banyo yaptığımı, pijamamı giyip yattığımı anımsıyorum. Gözle- rimi yumar yummaz sözü edilen ipi gördüm. Ucunda cellatın ilmiği vardı, zaten Grace Harris'in ne demek istediğini baĢtan anlamıĢtım: Kendimi asacağım içine doğmuĢtu. Ġp ağır ağır bilincime iniyordu sanki. Gözlerimi açtım, sabah yapacağım zorunlu iĢleri düĢündüm,

73

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

gözlerimi yine kapadığımda, bir anlık bir boĢluktan sonra ip, bir ki- riĢten savrulmuĢçasına önüme sarktı, boĢlukta asılı kaldı. O gece, uyumak üzere gözlerimi her yumuĢumda, uyku körlüğün çaresizliğini devralmıĢmıĢ gibi geldi bana. Gözle görülür dünya yittiğine göre, düĢsel ipin o karanlığı kaplaması engellenemezdi. Yataktan kalkıp aĢağı kata indim, Lin Yutang'ı açtım. Daha birkaç sayfa okumuĢtum ki Mr. Marston'ın çiçeklerin arasında yürüdüğünü duydum. Galiba neyi seyretmek istediğini anlamıĢtım artık. Ürktüm. IĢığı söndürüp yerimden kalktım. Pencerenin dıĢarısı karanlıktı, onu göremiyor-dum. Acaba evde ip var mıydı? Aklıma oğlumun küçük kayığının halatı geldi - kayık aĢağıdaki yüklükteydi. Yüklüğe indim. Testere tez- gâhının üstündeydi kayık, halatı uzundu, birinin kendini asmasına yetecek uzunlukta. Doğru yukarı, mutfağa koĢtum, bir bıçak alıp ha- latı kestim. Sonra bulduğum gazeteleri fırına tıkıp havalandırmayı çalıĢtırdım, halatı yaktım. Daha sonra da en üst kata koĢup yatağıma girdim. KurtulmuĢtum.

Böyle deliksiz bir uyku çekmeydi ne kadar olmuĢtu bilmem. Yine de sabahleyin bir tuhaflık vardı üstümde, pencereden baktığımda hava çok güzeldi ama ben isteksizdim. Gök, güneĢ ıĢığı, her Ģey bulanık ve uzak görünüyordu, hepsine çok uzaktan bakıyormuĢum gibi. Marston ailesine bir daha rastlamak iĢime hiç gelmiyordu, o yüzden sekiz on treninden vazgeçip daha geç saatteki bir trene atladım. Ġp imgesi, kafamın bir yerindeydi hâlâ, yolculuk sırasmda bir-iki kere gördüm. Sabahı zar zor atlattım da öğlen iĢten çıkarken sekreterime ikindide dönmeyeceğimi bildirdim. Nathan Shea ile Üniversite Kulübü'nde buluĢacaktık, ben erken gidip barda bir martini içtim. ArkadaĢına alıĢkanlıklarının hiç sekmediğini anlatan yaĢlı bir beyin yanında duruyordum, içimden onun baĢına bir çanak dolusu patlamıĢ mısır geçirmek geliyordu ama içkimi usulca yudumladım, barmenin saatine baktım, beyaz menta kremi ĢiĢesinin boynunda asılıydı. Shea geldiğinde onunla da iki kadeh yuvarladım. Cinin uyuĢturması saye- sinde öğle yemeğini baĢarıyla atlattım.

Park Caddesi'nde vedalaĢtık. Martinilerim o anda ihanet ettiler bana, ipi yine gördüm. GüneĢli bir ikindinin saat ikisiydi olsa olsa, ama hava bana karanlık geliyordu. Corn Kambiyo'ya gittim, beĢ yüz dolarlık bir çek bozdurdum. Sonra Brooks Brothers'dan çeĢitli bo-

74

MERHEM

yunbağlan, bir kutu puro alıp yukarı kata, takım elbiselere bakmaya çıktım. Mağazada topu topu birkaç müĢteri vardı, onların arasında yalnızmıĢ izlenimini uyandıran bir genç kız ya da kadın dikkatimi çekti. Galiba kocasına bir Ģeyler almak için bakmıyordu. Saçları açık kumraldı, teni incecik kâğıtları andırır duruluktaydı. Hava çok sıcaktı ama o sıcaktan etkilenmemiĢ görünüyordu, Rye'dan ya da Green- wich'ten trenle gelirken evde yaptığı banyonun tazeliğini nasılsa ko- ruyabilmiĢ gibiydi. Kollarıyla bacakları çok güzeldi, yüzündeyse akıllı baĢlı, Ģakacı, hatta ev kadınımsı bir hava vardı ve bu hava, kollarıyla bacaklarının çekiciliğini pekiĢtiriyordu sanki. Yürüdü, asansörü çağırdı. Ben de koĢup yanında dikildim. AĢağı birlikte indik, onun ardından Madison Caddesi'ne kadar yürüdüm. Kaldırım kalabalıktı, yanında yürüyordum. Bana bir kerecik baktı, onu izlediğimi anladı, yine de ben onun kolay kolay çevreden yardım istemeyecek bir kadm olduğundan emindim. KöĢede durdu, trafik lambasının değiĢmesini bekledi. Ben de yamnda usulca bekledim. Ona çok ama çok usul bir sesle, "Madam, lütfen elimi ayak bileğinize dolamama izin verir miydiniz? Tek isteğim bu madam, hayatımı kurtaracaksınız," dememek için kendimi nasıl tutabilirdim? Bir daha baĢını çevirmedi, ama korktuğunu sezmiĢtim. KarĢı kaldırıma geçti, ben de geçtim, bu arada kafamın içindeki bir ses yalvarıp duruyordu. "Lütfen elimi ayak bileğinize dolamama izin verin. Hayatımı kurtaracaksınız. Yalnızca elimi ayak bileğinize dolamak istiyorum. Bedelini ödemeye hazırım." Cüzdanıma davranıp kâğıt paraları çıkardım.

Derken kulağımın dibinden birinin bana seslendiğini duydum. Bizim iĢyerine girip çıkan bir satıcıydı, bir reklam ajansında çalıĢı- yordu, onun bildik gevrek sesiydi bu. Cüzdanı cebime sokup sokağın karĢı kaldırımına geçtim, kalabalığa karıĢmaya çalıĢtım.

Park Caddesi'ne, Lexington'a yürüdükten sonra sinemaya girdim. Havalandırma aygıtından gelen pis, soğuk esinti, Chicago'dan ya da Uzak Batı'dan gelen erkenci trenlerin nicedir kulak verdiğim uğultusuna benziyordu. GiriĢteki salon boĢtu, bir saraya ya da bir ki- liseye adım atmıĢ gibiydim. Yukarı çıkan dar merdiven birdenbire görkemle iliĢkisini kesti, yana kıvrıldı. Sahanlık kirli, duvarlar çıp- laktı. Merdivenden çıkınca balkona saptım, orada karanlıkta artık hiçbir Ģeyin beni kurtaramayacağını, hiçbir güzel kızın yeni pabuçla-

75

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

rıyla yoluma çıkmayacağını düĢündüm.

Eve trenle döndüm ama Orpheo'nun Yeri'ne, sonra da sinemaya katlanamayacak kadar yorgundum. Ġstasyondan arabamla döndüm eve, arabayı garaja park ettim. Ta ordan evdeki telefonun çaldıgmı duyuyordum, bahçede durup zil sesinin kesilmesini bekledim. Oturma odasına girdiğimde çocukların gitmeden önce duvarlarda bıraktıkları kirli el izlerini gördüm, izler yere yakın olduklarından öpmek için çömeldim.

Sonra uzun süre oturma odasında oturdum. Uykuya dalmıĢım, uyandığımda saat epey geçti, öbür evler karanlıktı. IĢığı yaktım. Di- kizci bu saatte terliklerini, bornozunu giyiyor olsa gerekti, arka avlu- larda, bahçelerde sinsice dolaĢmaya baĢlamadan önce. Mrs. Marston dizüstü çökmüĢ dua ediyordu herhalde. Ben de Lin Yutang'ımı aldım, okumaya baĢladım. Barstow'lann köpeğinin havladığını duydum. Telefon bir daha çaldı.

Rachel'ın sesini duyar duymaz "Sevgilim!" diye haykırdım. "Sevgilim! Birtanem!" Ağlıyordu. Seal Limanı'ndaymıĢ. Bir haftadır yağmur yağıyormuĢ, Tobey'nin ateĢi kırka çıkmıĢ. "ġu anda yola çı- kıyorum," dedim. "Yarın orada olurum. Yarın sabah varmıĢ olurum. Sevgilim!"

Hepsi bu. BitmiĢti iĢte. Hepsi geçmiĢti. Bir valiz hazırladım, buzdolabını çözüp bütün gece araba sürdüm. O günden beri mutlu- yuz. Bildiğim kadarıyla Mr. Marston hava karardığında evimizin önünde bir daha görünmedi, ama ben onu istasyonda ve Ģehir kulü- bünde sık sık gördüm. Kızı Lydia gelecek ay evleniyor, karasarı su- ratlı karısı da hayır iĢlerinde gösterdiği baĢarıdan ötürü yakınlarda ödüllendirildi. Yani herkes iyi.

Ç EVİ R E N : T O M R İ S UYAR

■76

RAYMOND CARVER ı Kameriye

O SABAH Teacher's'ı göbeğime döküyor ve yalayıp içiyor. O gün öğ- leden sonra kendini pencereden aĢağı atmaya kalkıyor.

Diyorum ki, "Holly, bu böyle devam edemez. Artık sona ermeli."

Yukarıdaki süit odalarından birinde oturuyoruz. Seçebileceğimiz baĢka boĢ odalar da vardı. Ama bizim bir süite ihtiyacımız vardı, içinde rahatça hareket edebileceğimiz ve konuĢabileceğimiz bir yere. Bu yüzden sabah otelin ofisini kilitleyip yukarıda bir süite taĢındık.

O diyor ki, "Duane, bu beni mahvediyor."

Buz ve su ile Teacher's içiyoruz. Sabah ile öğlen arası bir süre uyumuĢuz. Sonra o kalkıyor ve iç çamaĢırlarıyla pencereden aĢağı at- lamakla tehdit ediyor beni. Kalkıp onu tutmam gerekiyor. Sadece iki kat yukardayız. Ama hiç belli olmaz.

"Yetti artık," diyor. "Daha fazla dayanamayacağım."

Elini yanağına koyup gözlerini yumuyor. BaĢını ileri geri sallıyor ve inliyor.

Onu böyle görmek beni öldürecek.

"Neye dayanamıyorsun?" diyorum, kuĢkusuz bildiğim halde.

"Bunu sana bir kere daha anlatmam gerekmiyor," diyor. "Kont- rolü kaybettim. Gururumu kaybettim. Bir zamanlar gururlu bir ka- dındım."

Otuzunu henüz doldurmuĢ, çekici bir kadın. Uzun boylu, siyah saçları ve yeĢil gözleri var, tanıdığım tek yeĢil gözlü kadın. Eskiden ona yeĢil gözleri hakkında bir Ģeyler söylerdim ve o da bana gözleri ı yüzünden kendisinin özel bir Ģeyler yapmak için yaratılmıĢ olduğuna inandığını söylerdi.

77

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

Bilmez miyim!

Her Ģey yüzünden kendimi kötü hissediyorum.

AĢağıda ofiste çalan telefonun sesini duyuyorum. Bütün gün bo- yunca çaldı durdu. Kestirdiğim zamanlar bile çaldığını duyuyordum. Gözlerimi açıp tavana bakıyor ve çalıĢını dinliyor ve bize neler ol- makta olduğunu düĢünüyordum.

Belki de yere bakmam gerekiyordu.

"Kalbim kırıldı," diyor. "TaĢ kesildi. Hiç iyi değilim. Bundan kö- tüsü de olamaz, yani hiç mi hiç iyi değilim."

"Holly," diyorum.

Buraya ilk taĢındığımız ve yönetici olarak iĢe alındığımız zaman, yırttık diye düĢünmüĢtük. Kira vermeyecek, eĢyaları bedava kullana- cak ve üstelik ayda üç yüz dolar kazanacaktık. Böyle bir teklif geri çevrilmez.

Holly muhasebe iĢlerine bakıyordu. Rakamlarla arası iyiydi ve kulübeleri kiralama iĢini de o üstlenmiĢti. Ġnsanları seviyordu, insan- lar da onu seviyordu. Ben saha iĢlerine bakıyor, çimleri biçip yabani otları ayıklıyor, yüzme havuzunu temizliyor, ufak tefek tamir iĢleriyle ilgileniyordum.

Ġlk yıl her Ģey yolunda gitti. Bazı geceler baĢka iĢlerde çalıĢıyor- dum ve yol almaya baĢlamıĢtık. Planlarımız vardı. Sonra bir sabah. Bilmiyorum. ġu ufak tefek Meksikalı hizmetçi temizlik yapmak için içeri girdiğinde, kulübelerden birinin banyosuna henüz birkaç karo döĢemiĢtim. Onu iĢe alan Holly'ydi. KarĢılaĢtığımız zamanlar konu- Ģurduk ama bu ufaklığın daha önce hiç farkına varmamıĢtım. Hatır- lıyorum, bana Bayım derdi.

Her neyse, öyle ya da böyle.

ĠĢte o sabahtan sonra ona dikkat etmeye baĢlamıĢtım. Düzgün beyaz diĢleri olan, derli toplu, ufak tefek bir Ģeydi. Ağzını seyreder- dim.

Bana adımla hitap etmeye baĢlamıĢtı.

Bir sabah banyo musluklarından birinin lastiğini değiĢtiriyorum, o içeri girip her hizmetçinin yaptığı gibi TV'yi açıyor. Yani temizlik yaparlarken. Yaptığım iĢi bırakıp banyodan çıktım. Beni görünce Ģa- Ģırdı. Bana gülümsüyor ve adımı söylüyor.

78

KAMERĠYE

ı "Holly, sen hâlâ gururlu bir kadınsın," diyorum. "Sen hâlâ bir nu- marasın. Haydi Holly."

Holly baĢmı sallıyor.

"Ġçimde bir Ģeyler öldü," diyor. "Ölmesi uzun sürdü ama sonunda öldü iĢte. Sen her Ģeyi öldürdün, tıpkı bir balta alıp kesmiĢsin gibi. Her Ģey kirlendi artık."

Ġçkisini bitiriyor. Sonra ağlamaya baĢlıyor. Ona sarılmaya kalkı- Ģıyorum. Ama fayda etmiyor.

Ġçkilerimizi tazeliyorum ve pencereden dıĢarı bakıyorum.

Ofisin önünde yabancı eyalet plakası taĢıyan iki araba park etmiĢ, sürücüleri kapıda durmuĢ konuĢuyorlar. Biri ötekine söylediği Ģeyi bitiriyor ve kulübelere bakıp çenesini çekiĢtiriyor. AĢağıda bir de kadın var, yüzünü cama yaslamıĢ, ellerini gözlerine siper ederek içeri bakıyor. Kapıyı zorluyor.

AĢağıdaki telefon çalmaya baĢlıyor.

"Biraz önce benimle seviĢirken bile onu düĢünüyordun," diyor Holly. "Bu çok acı, Duane."

"Holly," diyorum.

"Gerçek söylediğim Duane," diyor. "Benimle tartıĢma," diyor.

Odanın içinde bir aĢağı bir yukarı yürüyor, üstünde külotu, sut- yeni ve elinde içkisi var.

Holly diyor ki, "Sen evliliğin dıĢına çıktın. Öldürdüğün Ģeyse güven."

Dizlerimin üstüne çöküp yalvarmaya baĢlıyorum. Fakat Juanita' yi düĢünüyorum. Korkunç bir Ģey bu. Bana ya da elâleme ne olacak bilmiyorum.

Diyorum ki, "Holly, tatlım, seni seviyorum."

Park yerinde birisi korna çalıyor, duruyor ve ardından tekrar ça- lıyor.

Holly gözlerini siliyor. ġöyle diyor: "Bana bir içki hazırla. Bu çok sulu olmuĢ. Bırak o lanet olası kornalarım çalsınlar. Umurumda değil. Ben Nevada'ya taĢınıyorum."

"Nevada'ya taĢınma," diyorum. "Saçma sapan konuĢuyorsun," diyorum.

"Saçma sapan konuĢmuyorum," diyor. "Nevada'nın nesi saçma

79

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

sapan? Sen burada temizlikçi kadınınla kal. Ben Nevada'ya gidiyo- rum. Ya oraya giderim ya da kendimi öldürürüm."

"Holly!" diyorum.

"Holly'ymişl" diyor.

Kanepeye oturup dizlerini çenesinin akma çekiyor.

"Bana baĢka bir içki hazırla, orospu çocuğu!" diyor. Diyor ki, "Siktir et Ģu korna çalanları. Gitsinler pisliklerini Travelodge'da yap- sınlar. Senin temizlikçi kadının Ģimdi orada mı temizlik yapıyor? Ba- na baĢka bir içki hazırla, orospu çocuğu!"

Dudaklarını gerip o bakıĢıyla bakıyor bana.

Ġçmek tuhaf iĢ. Geriye baktığımda bütün önemli kararlarımızın içerken alınmıĢ olduğunu görüyorum. Ġçkiyi bırakmak konusunda konuĢtuğumuz zaman bile mutfak masası ya da piknik masasma al- tılık bira paketi ya da viskiyle otururduk. Buraya taĢınıp yönetici ola- rak iĢe baĢlamaya karar vereceğimiz zaman birkaç gece boyunca otu- rup içki içmiĢ, iĢin artılarını ve eksilerini tartıĢmıĢtık.

Teacher's'm sonunu bardaklarımıza boĢaltıp buz ve su ekliyorum.

Holly kanepeden kalkıyor ve boylu boyunca yatağa uzanıyor.

Diyor ki, "Bu iĢi onunla bu yatakta mı yaptın?"

Söyleyecek sözüm yok. Ġçimdeki bütün sözcüklerin bittiğini his- sediyorum. Ona bardağını uzatıp sandalyeye oturuyorum. Ġçkimi içi- yor ve hiçbir Ģeyin artık asla eskisi gibi olamayacağını düĢünüyorum.

"Duane?" diyor.

"Holly?" diyorum.

Yüreğim daralıyor. Bekliyorum.

Holly benim gerçek aĢkımdı.

Juanita ile yaptığım Ģey haftanın beĢ günü saat on ile on bir ara- sında oluyordu. Temizleme iĢi sırasında hangi kulübedeyse orada oluyordu. ÇalıĢtığı yere giriyor ve arkamdan kapıyı kapatıyordum.

Fakat çoğunlukla on bir numarada oluyordu. ġanslı odamız on birdi.

Birbirimize karĢı sevecendik fakat hızlıydık. Ġyiydi.

Holly'nin bunu hoĢgörüp geçiĢtirebileceğini düĢünüyordum. Tek

80

KAMERĠYE

I

yapması gereken bir kere denemek, diye düĢünüyordum.

Ben kendimi gece iĢine vermiĢtim. Bu iĢi bir Ģebek bile becere- bilirdi. Fakat iĢler hızla yokuĢ aĢağı inmeye baĢlamıĢtı. Artık içimizde hiç istek kalmamıĢtı.

Havuzu temizlemekten vazgeçmiĢtim. Ġçi yeĢil yosun ile dolmuĢ ve bu yüzden müĢteriler artık havuzu kullanmaz olmuĢtu. Artık mus- lukları tamir etmez, karoları değiĢtirmez, gereken yerlere boya ile ya- ma yapmaz olmuĢtum. ĠĢin gerçeği Ģu ki, ikimiz de kendimizi iyice içkiye vermiĢtik. Kafanı bir kere takmaya gör, alkol çok zaman ve emek alır.

Holly de müĢterileri doğru dürüst kaydetmez olmuĢtu. Ya gerek- tiğinden fazla para alıyor ya da alması gerekeni almıyordu. Bazen içinde yalnız tek yatak bulunan bir odaya üç kiĢi yerleĢtiriyor ya da çift kiĢilik büyük yataklı bir odayı tek kiĢiye veriyordu. ġikâyetler kesilmiyor, bazen küfürleĢmeler oluyordu inanın. Ġnsanlar, bavullarını toplayıp baĢka yere gidiyorlardı.

Demeye kalmadı, yöneticilerden bir mektup geldi. Sonra bir tane daha, bu seferki taahhütlüydü.

Telefonla arıyorlar. ġehirden birileri buraya gelecek.

Biz artık umursamıyorduk; gerçek bu. Günlerimizin sayılı oldu- ğunu biliyorduk. Hayatımızın bokunu çıkarmıĢtık ve iyice bir silke- lenmeye hazırlanıyorduk.

Holly akıllı kadındır. Bunu ilk o fark etti.

Derken o cumartesi sabahı, durumumuza yenilik getirmeyen tar- tıĢmalarla geçen bir geceden sonra uyandık. Gözlerimizi açtık ve bir- birimize Ģöyle iyice bir bakabilmek için yatakta yüz yüze döndük. O zaman ikimiz de anladık durumu. Bir Ģeyin sonuna gelmiĢtik ve yap- mamız gereken, her Ģeye yeniden baĢlayabileceğimiz bir nokta bul- maktı.

Kalktık, giyindik, kahve içtik ve bu konuĢmayı yapmaya karar verdik. Hiçbir Ģey bizi engellememeliydi. Ne telefon zili ne de müĢ- teriler.

Teacher's'ı o zaman çıkardım ortaya. Kapıyı kilitledik; buz, bar- daklar ve ĢiĢeyle yukarı kata çıktık. Önce renkli TV izledik, biraz gü- lüĢüp eğlendik ve aĢağıda çalan telefonlara kulak asmadık. Yemek

81

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

KAMERĠYE

için dıĢarı çıkıp otomattan peynirli cips aldık.

Matrak bir "her Ģey olabilir" noktasına gelmiĢtik, her Ģeyin olup bittiğini fark ettiğimiz Ģu anda.

"Hatırlıyor musun?" diyor Holly. "Evlenmeden öncesini, daha çocuk olduğumuz zamanlan? Büyük planlarımız ve umutlarımız ol- duğu zamanlan?" Dizlerini ve içkisini tutarak yatakta oturuyor.

"Hatırlıyorum, Holly," diyorum.

"Sen benim için ilk değildin, biliyorsun. Ġlk Wyatt vardı. DüĢü- nebiliyor musun, Wyatt. Senin admsa Duane. Wyatt ve Duane. O yıl- larda kim bilir nelerin özlemini duyuyordum? Sen benim her Ģeyim- din, tıpkı o Ģarkıdaki gibi."

Diyorum ki, "Sen muhteĢem bir kadınsın, Holly. KarĢına baĢka fırsatlar çıktığını biliyorum."

"Ama onları kullanmadım!" diyor. "Evliliğin dıĢına çıkamaz- dım."

"Holly, lütfen," diyorum. "Artık kapatalım tatlım. Birbirimize eziyet etmeyelim. ġimdi ne yapmamız gerekiyor?"

"Dinle," diyor. "Yakima dıĢında Tenace Tepeleri'ni geçtikten sonra geldiğimiz o eski çiftlik yerini hatırlıyor musun? Araba ile öyle dolaĢıyorduk. O dar toprak yolda ilerliyorduk, hava sıcak ve tozluydu. Gittik, gittik, o eski eve geldik ve sen bir bardak suyunuz var mı diye sordun. Aynı Ģeyi Ģimdi yapabileceğimizi düĢünebiliyor musun? Bir eve gitmek ve bir bardak su istemek?"

"O yaĢlı insanlar artık ölmüĢ olmalı," diyor, "bir mezarda yan ya- na yatıyor olmalılar. Bizi pasta yemek için içeri davet etmiĢlerdi, ha- tırlıyor musun? Ve sonra bize çevreyi göstermiĢlerdi. Arkada bir yer- de karĢımıza çıkan kameriyeyi. Arkalarda, ağaçların altındaydı. Ha- fifçe bombeli bir damı vardı, boyası solmuĢtu ve basamaklarını yo- sunlar kaplamıĢtı. Kadın demiĢti ki, yıllar önce, yani uzun bir zaman önce, pazar günleri oraya müzik çalmak için adamlar gelirmiĢ ve in- sanlar oturup onları dinlermiĢ. Ġyice yaĢlanınca bizim de onlar gibi olacağımızı düĢünmüĢtüm. Onurlu. Ve bir arada. Ġnsanlar bizim ka- pımıza geleceklerdi."

Hemen bir Ģey söylemiyorum. Sonra diyorum ki, "Holly, bunlara, biz de dönüp bunlara bakacağız. Diyeceğiz ki, 'Havuzu bir sürü

pislikle dolmuĢ o moteli hatırlıyor musun?'" Diyorum ki, "Ne dedi- ğimi anlıyor musun, Holly?"

Fakat Holly elinde bardağı ile yatakta öyle oturuyor.

Anlamadığını görebiliyorum.

Pencereye gidiyorum ve perdenin arkasından bakıyorum. AĢağıda birisi bir Ģeyler söylüyor ve ofis kapısını sarsıyor. Olduğum yerde kalıyorum. HoUy'den bir iĢaret gelsin diye dua ediyorum. Holly bu iĢareti versin diye dua ediyorum.

Bir arabanın çalıĢtığını duyuyorum. Ardından bir baĢkasının. Farlarını binaya doğru yakıyorlar ve geri geri gidip trafiğin içine ka- nĢıyorlar.

"Duane," diyor Holly.

O, bu konuda da haklı çıktı.

Ç EVİ R E N : Z A F E R A R A C A G Ö K

82

83

ALBERTO MORAVIA l Fazla Karıştırma

AGNESE, "Cehennemin dibine kadar yolun var!" bile demeksizin böyle çekip gitmektense bana haber verebilirdi. Kusursuz olduğumu iddia etmiyorum, ama bana neyin özlemini duyduğunu söyleseydi, üzerinde konuĢabilirdik. Oysa tam tersine, iki yıllık evlilikten sonra bir tek kelime bile etmeksizin, üstelik bir sabah benim evde olmadı- ğım bir anı kollayarak gizlice çekti gitti, tıpkı daha iyi bir ev bulan hizmetçilerin yaptığı gibi. Çekti gitti ve ben hâlâ beni bırakıp gittikten altı ay sonra bile nedenini anlamıĢ değilim.

O sabah, semt pazarında alıĢveriĢ yaptıktan sonra (alıĢveriĢ yap- mak benim çok hoĢuma gider, fiyatları öğrenirim, ne istediğimi bili- rim, pazarlık etmek ve konuĢmak, yiyeceklerin tadına bakmak, onlara dokunmak bana keyif verir, bifteğin hangi hayvandan, elmanın hangi bahçeden geldiğini bilmek isterim), yemek odasındaki perdeye dikmek için bir buçuk metre püskül almak üzere yeniden dıĢarı çıktım. Gerektiğinden fazla harcamak istemediğimden, Umiltâ sokağındaki küçük bir dükkânda aradığım püskülü bulmadan önce epey dolaĢmıĢtım. On biri yirmi geçe eve döndüm, yemek odasına girdim, amacım püskülün renginin perdeye uyup uymadığına bakmaktı, girer girmez masanın üzerindeki mürekkep hokkası, kalem ve mektubu gördüm. Doğruyu söylemek gerekirse, ilk fark ettiğim Ģey masa ör- tüsündeki leke oldu. "ġuraya bak, ne pasaklı... örtüyü lekelemiĢ," diye düĢündüm. Hokkayı, mektubu ve kalemi kaldırıp örtüyü aldım, mutfağa gittim ve limonla bastıra bastıra ovalayarak sonunda lekeyi çıkardım. Sonra yemek odasına döndüm, örtüyü yerine koydum, ancak o anda mektubu hatırladım. Bana yazılmıĢtı: Alfredo. Mektubu açtım ve okudum: "Temizlik yaptım. Öğlen yemeğim kendin piĢir,

84

FAZLA KARIġTIRMA

nasılsa alıĢıksın. Elveda. Ben annemin evine dönüyorum." Bir an hiçbir Ģey anlamadım. Sonra mektubu tekrar okudum ve en sonunda anladım: Agnese iki yıllık evlilikten sonra beni terk etmiĢ, çekip git- miĢti. Her zamanki alıĢkanlığımla, mektubu diğer mektupları ve fa- turaları koyduğum komodinin çekmecesine koydum, pencerenin ya- nında bir sandalyeye oturdum. Ne düĢüneceğimi bilemiyordum, buna hazır değildim ve olan bitene inanamıyordum. Bunları düĢünürken, gözüm yer döĢemesine takıldı ve küçük beyaz bir tüy gördüm, herhalde Agnese toz alırken fırçadan kopmuĢ ve yere düĢmüĢtü. Tüyü aldım, pencereyi açtım ve dıĢarı attım. Sonra Ģapkamı aldım ve evden çıktım.

Yürürken kötü bir huyum vardır, kaldırımın bir karesine basar, diğerine basmadan geçerim, yine böyle yaparak bir yandan yürüyor, bir yandan da kendi kendime, Agnese'nin beni yaralamak ister gibi, haince çekip gitmiĢ olması için ona ne yapmıĢ olabileceğimi soruyor- dum. Ġlk aklıma gelen, Agnese'nin ufacık bile olsa beni ihanetle suç- layıp suçlayamayacağı oldu. Hemen cevapladım: Asla. Zaten kadın- larla çok fazla iliĢkim yok, onları anlamam, onlar da beni anlamazlar, üstelik evlendiğim günden beri, benim için artık var olmadıkları söylenebilir. Bu konuda Agnese beni sık sık kıĢkırtmaya çalıĢırdı: "Eğer baĢka bir kadma âĢık olursan ne yaparsın?" diye sorardı. Ben de, "Ġmkânsız; seni seviyorum ve bu duygu ömür boyu sürecek," diye yanıtlardım.

ġimdi, tekrar düĢündüğümde, o "ömür boyu" sözcüğünün onu mutlu etmediğini, aksine, suratını astığını ve suskunlaĢtığım hatırlar gibi oldum. Konuya tamamen farklı bir açıdan bakmayı deneyerek Agnese'nin beni para yüzünden, yani para konusundaki davranıĢ bi- çimim yüzünden bırakmıĢ olup olmadığını irdelemek istedim. Ama bu kez de vicdanımın rahat olduğunu fark ettim. Para söz konusu ol- duğunda, doğru, ona çok fazla para vermiyordum ama paraya ne ih- tiyacı vardı ki? Ben her zaman yanmdaydım, ödemeye hazırdım. DavranıĢ biçimime gelince, pek de kötü sayılmazdı: Siz değerlendirin biraz. Haftada iki kez sinema, iki kez kafe, üstelik ister dondurma yesin, ister sadece kahve içsin, bunun hiç önemi yoktu, ayda iki tane magazin dergisi, her gün gazete; kıĢın opera bile; yazın Marino' ya, babamın evine sayfiyeye. Bunlar eğlence için harcananlar; elbi-

85

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

selere gelince, Agnese'nin bu konuda Ģikâyet etme ihtimali daha azdı. Herhangi bir Ģeye ihtiyacı olduğunda, bir sutyen, bir çift çorap ya da bir eĢarp ben hep hazırdım. Onunla birlikte mağazalara gider, onunla birlikte gerekeni seçer, hiç itiraz etmeksizin ödemeyi yapardım. Aynı Ģey terziler ve Ģapkacılar için de geçerliydi. Bana, "Bir Ģapkaya ihtiyacım var, bir elbiseye ihtiyacım var," dediğinde, "Hadi gidelim, sana eĢlik edeyim," diye yanıtlamadığım an olmamıĢtır. Ayrıca, Agnese'nin güç beğenir bir tip olmadığını da kabul etmek gerekir: Evliliğimizin ilk yılından sonra, kendine elbise yaptırmaktan ne- redeyse tamamen vazgeçti. Hatta bazen, o ya da bu giysiye ihtiyacı olduğunu hatırlatan ben olurum. Ama o geçen yıl aldıklarının yeterli olduğunu, eksik Ģeyleri umursamadığını söylerdi, öyle ki ben sonun- da, bu yönü ile diğer kadınlara benzemediğini, iyi giyinmek gibi bir kaygı taĢımadığını düĢünmeye baĢladım.

Yani gönül ve para iĢi değildi bu iĢ. Bir tek avukatların karakter uyuĢmazlığı dedikleri seçenek kalıyordu. Kendi kendime, iki yıl içinde tek bir tartıĢma bile yaĢamadığımıza göre, bir tek küskünlük bile olmadığına göre, ne tür bir karakter uyuĢmazlığından söz edile- bileceğini sordum. Her zaman birlikteydik, eğer böyle bir uyuĢmazlık söz konusu olsaydı, ortaya çıkardı. Üstelik Agnese bana hiç itiraz etmezdi, hatta hiç konuĢmadığı bile söylenebilir. Bazen kahvede ya da evde olduğumuz gecelerde, güç bela ağzını açardı, hep ben konu- Ģurdum. Ġnkâr etmiyorum, konuĢmak, dinlenmek benim hoĢuma gi- der, özellikle içli dıĢlı olduğum biriyle birlikteysem. Sakin, düzgün, iniĢsiz çıkıĢsız, akılcı, akıcı bir biçimde konuĢurum ve ele aldığım konuyu baĢtan sona tüm yönleriyle değerlendiririm. Tercih ettiğim konular ise ev iĢleriyle ilgili olanlardır. Fiyatlar, mobilyaların düzeni, mutfak, termosifon, özetle saçma sapan Ģeylerden söz etmekten hoĢlanırım. Bunlardan söz ederken hiç yorulmam; öylesine büyük bir keyifle konuĢurum ki, sık sık aynı yönleriyle konuyu en baĢından tekrar ele aldığımı fark ederim. Bir kadınla konuĢulması gereken ko- nular bunlar değil midir? BaĢka neden söz etmek gerekir ki? Ayrıca Agnese beni dikkatle dinlerdi, en azından bana öyle gelirdi. Sadece bir kez, ona elektrikli Ģofbenin nasıl çalıĢtığını anlatırken uyuyakal- dığını fark ettim. Onu uyandırarak, "Ne oldu? Sıkılıyor musun yok- sa?" diye sorduğumda, "Yok, yok, yorgunum, dün gece hiç uyuma-

86

",

FAZLA KARIġTIRMA

dim," diye cevaplamıĢtı.

Genellikle kocalar ya ofislerine, ya dükkânlarına giderler, yapacak hiçbir Ģey bulamazlarsa arkadaĢlarıyla gezintiye çıkarlar. Ama Agnese benim için her Ģeydi, ofisim, dükkânım, arkadaĢlarım. Onu bir dakika dahi yalnız bırakmıyordum, belki ĢaĢıracaksınız, ama yemek yaparken bile yanından ayrılmıyordum. Mutfak iĢlerini çok severim ve her gün, her öğünden önce, bir önlük takar ve Agnese'ye yardım ederdim. Hemen hemen her iĢten birazcık yapardım: Patatesleri soyar, fasulyeleri ayıklar, sebzeleri ve etleri doğrar, yemeklere bakardım. Ona öylesine kusursuz bir biçimde yardım ediyordum ki, bana, "Bak, sen yap... baĢım ağrıyor... biraz uzanacağım," derdi. O zaman yemeği kendi baĢıma piĢirirdim, hatta yemek kitabı sayesinde yeni Ģeyler denemeye de baĢlamıĢtım. Ne yazık ki Agnese iĢtahlı biri değildi; hatta son günlerde iĢtahı iyice kesilmiĢti ve neredeyse yemeklere hiç dokunmuyordu. Bir kez bana Ģaka olarak, "Erkek doğmakla yanlıĢ yapmıĢsın... sen bir kadınsın... üstelik tam bir ev kadını," demiĢti. Bu söylediklerinde doğru bir yan olduğunu kabul etmem gerek: Gerçekten de yemek piĢirmenin dıĢmda, yıkamak, ütülemek, dikiĢ dikmek ve hatta boĢ zamanlarımda tülbentlerin kenarlarım oyalamak çok hoĢuma gider. Daha önce de söylediğim gibi onu hiç yalnız bırakmıyordum: Bir arkadaĢı ya da annesi geldiğinde bile; hatta nereden aklına geldiyse bilmiyorum, Ġngilizce dersleri almaya karar verdiğinde bile, ben de bu zor dili öğrenmeye çabalamıĢtım. Ona o kadar yapıĢmıĢtım ki, bazen kendimi gülünç hissettiğim bile oluyordu; bana bir kafede, alçak sesle söylediği Ģeyi iyi anlamadan, onun peĢine takıldığım ve girmeye çalıĢtığım yerin kadınlar tuvaleti olduğunu bana görevlinin hatırlattığı o gün olduğu gibi... Sık sık bana, "ġuraya gitmem gerekiyor... Seni ilgilendirmeyen falanca kiĢiyi görmem gerekiyor," derdi. Ama ben ona, "Ben de geliyorum... Zaten yapacak bir Ģeyim yok," derdim. Bu yanıt üzerine, "Benim için, gelsen de gelmesen de fark etmez, ama seni uyarıyorum, sıkılırsın," derdi. Oysa hayır, hiç sıkılmazdım, sonra ona bunu söylerdim: "Gördün *' mü, sıkılmadım." Uzun lafın kısası, yapıĢık ikizler gibiydik.

Bunları düĢünerek ve Agnese'nin beni niçin terk ettiğini kendi

kendime sorarak, babamın dükkânına vardım. Minevra Meydanı ya-

kınlarında kutsal eĢyaların satıldığı bir dükkândır. Babam hâlâ genç

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

bir adam: siyah kıvırcık saçlı, kara bıyıklı bir adam ve bıyıklarının altmda asla ne anlama geldiğini çözemediğim bir gülümseme. Kim bilir belki de rahipler ve dindar kiĢilerle birlikte olmaya alıĢtığından, tatlı mı tatlı, sakin ve iyi huyludur. Onu iyi tanıyan annem aslında çok sinirli olduğunu, ama göstermediğini söyler. Her neyse, kutsal cüppeler ve ayin taĢlarıyla dolu vitrinlerin arasından geçerek doğru- dan yazı masasının bulunduğu depoya girdim. Her zaman olduğu gibi, bıyıklarını ısırarak ve düĢünerek hesap yapıyordu. Ona nefes nefese, "Baba, Agnese beni terk etti," dedim. Gözlerini kaldırdı, bana bıyık altından gülümsüyormuĢ gibi geldi; ama bu bir kuruntudan ibaret olabilir. "Üzüldüm, çok üzüldüm... nasıl oldu?" dedi.

Ona neler olduğunu anlattım. "Tabii ki çok üzgünüm... Ama tek bilmek istediğim beni niçin terk ettiği," diyerek sözlerimi bitirdim.

ġaĢırmıĢ bir halde, "Anlamıyor musun?" diye sordu.

"Hayır."

Bir an sessiz kaldı ve bir solukta, "Alfredo, üzgünüm, ne söyle- yeceğimi bilemiyorum... Sen benim oğlumsun, senin gereksinimlerini karĢılıyorum, seni seviyorum... Ama karınla ilgili sorunları kendin çözmelisin," dedi.

"Evet ama niçin beni terk etti?"

Kafasını salladı: "Senin yerinde olsam bu iĢi fazla karıĢtırmam... BoĢ ver... Nedenlerini bileceksin ne olacak?"

"Benim için çok önemli... Her Ģeyden çok."

O anda içeriye iki rahip girdi; babam ayağa kalktı ve onları kar- Ģılamaya gitti, bu arada bana, "Daha sonra gel... KonuĢuruz... ġimdi iĢim var," dedi. Ondan baĢka bir Ģey bekleyemeyeceğimi anladım ve çıktım.

Agnese'nin annesinin evi uzak değildi, Vittorio Caddesi'ndeydi. AyrılıĢının sırrını bana açıklayabilecek tek kiĢinin Agnese'nin bizzat kendisi olduğunu düĢündüm ve ona gittim. Merdivenleri koĢarak çık- tım, beni salona aldılar. Agnese'nin yerine annesi geldi, tahammül edemediğim bir kadındır, o da esnaf, siyaha boyanmıĢ saçları ve al yanaklanyla sahte, sinsi gülümsemesiyle tahammül edilmez bir tip. Sabahlıklaydı. Göğsünde bir gül vardı. Beni gördüğünde sahte bir ki- barlıkla, "Ooo, Alfredo, hangi rüzgâr attı seni buralara?" dedi.

"Neden geldiğimi biliyorsunuz anne. Agnese beni terk etti."

88

FAZLA KARIġTIRMA

O sakin bir biçimde: "Evet, burada... Evladım: Elden ne gelir,

böyle Ģeyler oluyor."

"Nasıl böyle söyleyebilirsiniz?"

Bir an bana baktı ve, "Sizinkilere söyledin mi?" diye sordu.

"Evet, babama."

"O ne dedi?"

Babamın ne söylediği onu ne ilgilendirirdi ki? Keyifsizce yanıt-

ladım: "Babamı bilirsiniz... Fazla karıĢtırma, diyor."

"Doğru söylemiĢ evladım... Fazla karıĢtırma."

"Ama," dedim, yaram yeniden depreĢmiĢti. "Niçin beni bıraktı?

Ona ne yaptım? Niçin söylemiyorsunuz?"

Sinirden titreyerek konuĢurken, gözüm masanm üzerine takıldı.

Masanın üzerinde, tam ortası beyaz nakıĢlı bir örtü ve nakısın üzerin-

de kırmızı karanfillerle dolu bir vazo vardı. Ancak örtü iyi ortalan-

mamıĢtı. Ne yaptığımı düĢünmeksizin, mekanik bir biçimde, vazoyu Î

kaldırdım ve örtüyü ortaladım. Bu sırada Agnese'nin annesi bana gü

lümseyerek bakıyor, soruma yanıt vermiyordu. Bu hareketi yaptıktan

sonra: "Bravo... ġimdi örtü ortalandı... Ben farkına varmamıĢtım bi-

| le, ama sen hemen gördün... Bravo... ġimdi gitsen iyi olur evladım."

,j Ayağa kalktı, o arada ben de kalktım. Agnese'yi görüp göreme-

yeceğimi sormak istiyordum, ama faydasız olduğunu anladım; onu

görürsem, serinkanlılığımı yitirip aptalca bir Ģey yapmaktan ya da

söylemekten korkuyordum. Sonunda oradan ayrıldım ve o günden

beri karımı görmedim. Kim bilir belki bir gün, benim gibi bir kocanın

kolay bulunmayacağını anlayarak geri döner. Ama neden beni terk

ettiğini söylemeden, eĢikten adımını atamaz.

Ç EVİ R E N : BETÜ L P A R L A K

HAKIF KUREISHI l Gün Boyu Gece Yarısı

IAN Paris'teki odada, odadaki tek koltukta arkasına yaslanmıĢ oturu- yor, Marina'nın banyoda iĢini bitirmesini bekliyordu. Biraz zaman alacaktı bu, çünkü Marina kremleniyordu -tam yedi değiĢik krem kullandığını söylemiĢti Ian'a- her yanma ovuĢtura ovuĢtura sürüyordu. Bedeni onun için değerliydi.

Birkaç dakika yalnız kalabildiğine memnundu lan. Son zaman- larda epeyce önemli günler geçirmiĢti; en önemlisinin bugün olaca- ğını ve geleceğinin bugüne bağlı olduğunu düĢünüyordu.

Son birkaç sabahtır, kahvaltı için dıĢarı çıkmadan önce Schu- bert'in Si bemol majör sonatını dinlemiĢti, bu parçayı eskiden bil- mezdi. Birkaç pop müzik kaseti dıĢında Anthony'nin evindeki tek müzik buydu. Bu evdeki ilk günlerinde lan onu Ģiltenin altından bulup çıkarmıĢtı.

CD'yi çalmak üzere ayağa kalktığında gözü gardırobun aynasın- daki yansısına iliĢti ve kendini Lucian Greud'un tablolarındaki insan- lardan birine benzetti: ince, kahverengi bir yağmurluk giymiĢ orta yaĢlı bir adam, benzi kül rengi, saksıdaki solmuĢ çiçeğin yanında di- kiliyor, aĢın kilolu; gözlerindeki o tuhaf umut ifadesi ya da karĢısın- dakinin hoĢuna gitme arzusu insanı ĢaĢırtıyor. Mizah duygusunu yi- tirmemiĢ olsa gülebilirdi lan.

Müziğin sesini açtı. Yakındaki bir okuldan gelen sesleri bastırı- yordu müzik. Çocuk sesleri ona kızını hatırlattı, kızı Ģu sırada Lon- dra'daki büyükannesinin yanında kalıyordu. Ian'ın karısı Jane hasta- neye yatırılmıĢtı. Bunu Marina'yla konuĢması gerekiyordu; Mari- na'nın bu olaydan henüz haberi yoktu. Ian'ın karısının lafını duymak istemiyor, o da bu konuyu açmak istemiyordu. Ama konuĢmadıkça

90

GÜN BOYU GECE YARISI

katısının gölgesi üzerinden -her ikisinin üzerinden- eksik olmayacak

ve her Ģeyin üzerine çökecekti.

lan bir pop çocuğuydu, klasik müziği düĢünmek onu ürkütürdü,

ama yine de Schubert'in sonatını istekle dinliyor, ara sıra odada bir

aĢağı bir yukarı yürüyordu. Bu sonatı sık sık dinliyor olsa da müziğin

açılımını hatırlayamıyordu; müziğin kendisine ne söylediğini de

bilemiyordu, çünkü sonatın yarattığı belirgin bir izlek yoktu. Bunun

kendisinin asla anlayamayacağı bir müzik olduğunu düĢünmek hoĢuna

gidiyordu; sanki böyle olması müziğin önemli bir parçasıydı: Hem

zihninin uyarılması ve meĢgul edilmesi hem de sakinleĢebilme

yeteneğini hâlâ koruyor olmak Ian'ın içini rahatlatıyordu. Bazı sa-

bahlar uyandığında o müziği dinlemek isteğiyle dolup taĢıyordu.

Ian'ın en yakın arkadaĢı ve iĢ ortağı Anthony'ye ait olan bu daire-

de Marina ile birlikte on gün geçirmiĢlerdi; Anthony'nin de bir Fransız

sevgilisi ya da metresi vardı. Rue du Louvre'da bulunan daire, yü-

rüyüĢlere çıkmak, müzelere ve barlara gitmek için çok uygun bir ko-

numdaydı, ama altıncı kattaydı. Daracık, eğri büğrü ahĢap basamak-

ları tırmanmak Marina'ya gitgide güç geliyordu. Aslında günde bir

kereden çok çıkmıyorlardı dıĢarı. Hava temiz ve pırıl pırıldı, ama

dondurucu bir soğuk vardı. Bir tek yeri dıĢında ev soğuktu, o yer de

evdeki tek koltuğun durduğu, duvara bitiĢik elektrikli Ģöminenin ya-

nıydı.

Marina ile arasında ne vardı? Birbirlerini yalnızca istemiĢler

miydi? Bilmiyordu bunu, Ģimdi bile bilmiyordu. Elinden gelen tek

Ģey, bu budala, harika, bencil aĢklarının her iç çekiĢini, her haykırıĢını

alabildiğine yaĢayıp bu soruya yanıt bulmaktı. Her ikisi de ancak o

zaman devam edip edemeyeceklerini öğreneceklerdi.

Marina çırılçıplak, eliyle midesini tutarak içeri girdiğinde lan so natı iki kez dinlemiĢti bile. Marina giyinmek üzere Ģilteye oturdu. lan günlerce, aylarca, yıllarca Marina'nın özlemini çekmiĢti, Ģimdiyse o sırada konuĢmakta olup olmadıklarını bile hatırlayamıyordu.

|^ "ÜĢüyeceksin," dedi Marina'ya.

'' "Giyecek bir Ģeyim yok!"

Marina gebe olduğundan eteklikleriyle pantolonlarının içine sı-

ğamaz olmuĢtu. lan da Londra'dan ayrılırken yanına iki pantolonla üç

gömlek almıĢtı, bunlardan biri genellikle Marina'nın sırtında olu-

Jl L

9i

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

yordu. Karısıyla paylaĢtığı evden eĢyalarım alıp gitmeyi düĢünmek - özellikle de karısı evde yokken- kendisini hırsız gibi hissetmesine neden olmuĢtu. Yirmi yıl önceki öğrencilik günlerinde sahip oldu- ğundan daha az Ģeye sahipti Ģimdi.

"Üst baĢ almamız gerek," dedi lan.

"Ne kadar paramız kaldı?"

"Kredi kartlarından biri hâlâ geçerli. En azından dün gece öyley- di."

"Sonra nasıl ödeyeceğiz onu?"

"Ben iĢe girerim."

;

Marina homurdandı. "Öyle mi?"

Londra'dan ayrılmadan önce baĢvurduğu bir iĢten gebeliği yü- zünden geri çevrilmiĢti Marina.

"Belki ruhsatsız içki satan bir dükkânda. Neden gülüyorsun?"

"Sen -ki o kadar kibar, o kadar gururlusun- birayla fındık fıstık mı satacaksın?"

"Seni güç durumda bırakmamak önemli benim için."

"Ben her zaman baĢımm çaresine baktım," dedi Marina.

"ġimdi bakamazsın."

"Bakamam mı?"

"Anthony'den borç alabilirim. Bugün öğleden sonra geleceğini unutmadın, değil mi?" dedi lan.

"Durmadan ondan para isteyemeyiz."

"Seni seviyorum," dedi lan.

Marina ona baktı. "Ne iyi."

Dün akĢam Luxembourg Bahçeleri yakınındaki bir lokantaya yü- rüyerek gitmiĢler ve Parislilerin yemekleri ne kadar ciddiye aldığın- dan söz etmiĢlerdi. Garsonlar öğrenci değil, profesyonel garsonlardı, yemekler de bol kepçe ve eski modaydı, seyretmek için değil de ger- çekten yenilsin diye hazırlanmıĢlardı. YaĢlılar göğüslerine kocaman peçeteler takıyorlar, çocuklar da sandalyelerin üzerine konulan min- derlere oturuyorlardı.

"Genç kızken hayalim buydu," demiĢti Marina, "yaĢamak ve ça- lıĢmak üzere Paris'e gelmek."

lan da, "Paris'te yaĢıyoruz Ģimdi," diye yanıtlamıĢtı onu. "Yani öyle sayılır."

92

GUN BOYU GECE YARISI

"Böyle olacağını hiç düĢünmemiĢtim. Bu koĢullar altında," dedi Marina.

Marina'nın sesindeki burukluk Ian'a onu tuzağa düĢürmüĢ oldu- ğunu hissettirdi; belki Marina da aynı Ģeyi hissetmiĢti. Hiç konuĢma - dan geri dönerlerken lan onun kim olduğunu, her katmanını merak etti. Her ikisi de altındaki insanı bulup ortaya çıkarmak için birbirle - rini tabaka tabaka soyuyor, kazıyorlardı, sanki böyle yaparlarsa iĢe yarar tek gerçek ortaya çıkacaktı. Oysa sonunda bir baĢkasmın her Ģeyiyle birlikte yaĢamak zorunda kalıyordunuz.

lan ile Marina, bir yıl kadar önce bir iĢ gezisi bahanesiyle Paris'e gelmiĢlerdi, bunun dıĢında yalnızca ara sıra buluĢmuĢlardı . Bu on gün, birlikte geçirdikleri en uzun süreydi. Marina baĢka gençlerle birlikte kaldığı evdeki odasını hâlâ tutuyordu. Onun gebeliği o evde ki kadınları kıskandırıyor, kafalarını karıĢtırıyordu, erkekler de çocu ğun babasının adını gizlediği için merak tan ölüyorlardı.

lan karısını terk edince Marina ile birlikte Anthony'nin Londra' daki evinde birkaç gün birlikte kalmıĢlardı. Anthony yalnız yaĢıyordu; evi ferah ve beyaz boyalıydı, zemini son moda uzun parke döĢe liydi. Açık renkli, pahalı birkaç kanepe dıĢında ev boĢ sayılırdı, oyuncuların az sonra boy göstereceği bir sahneye benziyordu. Ama lan kendini davetsiz konuk gibi hissetti ve Anthony'ye oradan gitmek istediğini söyledi. BeĢ yıl önce ikisi bir film yapım Ģirketi kurmuĢlar dı. Ancak lan neredeyse üç ay iĢe gelememiĢti. Anthony'ye maaĢını dondurmasını söylemiĢ, kentte sarhoĢ dolaĢmıĢ, kendisini tanımayan kaçıklarla serseriler dıĢında kimseyle konuĢmamıĢtı. Kendinizi onul - maz derecede hasta ederseniz ancak Ģimdide yaĢayabilirsiniz; gide cek baĢka yeriniz yoktur. Ama insanın kendini tüketmesi güçtür, za man alır; Anthony de onu bundan vazgeçilmiĢti. lan yeniden iĢe dö nüp dönemeyeceğini bilmiyordu. Ne yaptığının farkında değildi. Anthony'nin Paris'e gelmesinin bir nedeni de buydu, lan'ın karannı öğrenmek istiyordu.

lan, Anthony'nin kendisine ne kadar cömert davranmıĢ olduğunu unutmamıĢtı. lan ile Marina onun ısrarıyla ve masrafları ödemesi sa - yesinde Paris'e gelebilmiĢ ve evinde kalabilmiĢlerdi.

"Gidin görün bakalım, birlikte olmak istiyor musunuz?" de miĢti onlara. "Ġstediğiniz kadar kalın orada. Sonra da bana haber verin."

93

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

•■

GÜN BOYU GECE YARISI

"Herkes bana Marina'yı terk edip Jane'e dönmemi öğütledi. Ja- ne'in ne kadar iyi biri olduğunu söyleyip duruyorlar. Bunu yapamam, ama herkes benim budala olduğumu düĢünüyor..."

"Budalaysan budalasın, herkesin canı cehenneme," demiĢti Ant- hony.

ġimdi Marina giyinirken, lan birbirlerinden kopmalarının yakın olduğunu biliyordu. Paris'te yaĢayacaklarını yaĢamıĢlardı, aralarında hatırı sayılır bir soğukluk vardı. Son birkaç gündür Marina Londra'ya dönmekten, kendine küçük bir daire bulmaktan, iĢe girmekten ve ço- cuğunu tek baĢına yetiĢtirmekten söz eder olmuĢtu. Bunu pek çok ka- dın yapıyordu artık; bir gurur meselesi gibi olmuĢtu bu. lan iĢsiz ola- caktı. Ian'sız da idare edebileceğini bilmek önemliydi Marina için; lan anlıyordu bunu. Ama eğer aĢkları, belli bir açıdan bakıldığında, tehlikeli bir bağımlılık gibi görünüyorsa, kendisi her zaman buna inanmasa bile birlikte bir Ģansları olduğuna Marina'yı ikna etmesi ge- rekiyordu, lan tartıĢmak istemiyordu; her Ģey berbat gidiyordu ve al- nında yazılı olan buydu. Ama bir yanıyla pes etmeye hazır değildi. Kadere inanmak, kendi iradesinin olmadığına inanmaya çalıĢmaktı; lan bunu da istemiyordu.

"Karnım aç," dedi Marina.

"Yiyelim o zaman."

Onun ayağa kalkmasına yardım etti.

"BaĢım dönüyor," dedi Marina.

"Oturmak istediğin zaman hemen bana haber ver, sana iskemle getiririm."

"Olur. TeĢekkür ederim." lan onu tuttu, karnının üzerinden öne eğildi.

"Yanımda olduğun için çok memnunum," dedi Marina.

"Beni istediğin sürece yanında olacağım."

Marina aynada kendine baktı. "Penguene benziyorum."

"O zaman tundranın karĢısına yollanalım."

"Benimle alay etmesene."

"Ġncittiysem özür dilerim."

"Yine baĢlamayalım," dedi Marina.

Göğüsleri dolmuĢ, yanakları kızarmıĢ, kollan, bacakları ve kal- çaları kalınlaĢmıĢtı, Ian'ın yalnızca inceliğini ve gençliğini sevmiĢ

olmasından korkuyordu. Kendini bitkin de hissediyordu, yirmili yaĢ -

larının sonunda, isteği dıĢında yaĢamının bir baĢka bölümüne geçmiĢ

gibiydi. Genellikle uzanıp yatmak istiyordu. Bacaklarının solgun cil -

dinin altından damarları görünüyordu; her akĢam lan'dan ağrıyan ayak

bileklerini ovmasmı istiyordu. Ama cildi pürüzsüz, uzun saçla rı pırıl

pınldı. Etleri sarkm ıyordu. Gergindi, sonuna kadar gerilmiĢti; ve

sağlıklıydı.

Merdiveni indiklerinde Marina soluk soluğa kalmıĢtı, ama dıĢa rı

çıktıkları için ikisi de memnundu.

lan Paris'te dolaĢmaktan hoĢlanıyordu; galerilerin sıralandığı so -

kaklar, küçük objelerle dolu dü kkânlar, duyularına önem veren in -

sanların kenti. Sakin görünüyordu, Londra'nın, yeniden moda olan

kalitesiz telaĢı, taĢkınlığı ve fiyatlarıyla karĢılaĢtırınca ince bir zevke

boğulmuĢ gibiydi burası. Londra'daki ajanslann duvarlarında, yeni

sanatçıların, o yun yazarlarının, Ģarkı sözü yazarlannın, oyunculann,

dansçıların, mimarların tamtımlarıyla dolu dergiler ve afiĢler dizil miĢ

olurdu; insanın gözüne sokarcasma, kinik, rahatsız edici ve kav gacı

özellikleriyle Ġngilizlerin yeni tarzıydı bu. Orada lokantal ar her gün

açık olurdu, aĢçıbaĢlan da ünlü. Gece yansı Soho'da ve Covent

Garden'da kalabalıkları yararak ilerleyebilirdiniz ancak, tıpkı karna -

valdaymıĢ gibi. Bir sevgilisi olup da yerleĢik düzene geçene kadar lan

bunlarla hiç ilgilenmemiĢti.

lan yürürken karĢıdan iyi giyimli, orta yaĢlı bir adamın geldiğini

gördü, kızı yaĢında bir genç kızı elinden tutmuĢtu. KonuĢup gülüĢü - yorlardı; lan kızın okula geç kalmıĢ olduğunu, babasının da onu oku la götürmekte olduğunu tahmin etti; bu adam için dünyada daha öneml i bir Ģey yoktu. Ġlgili, yüreklendirici, cömert, her zaman mev cut; lan böyle bir

baba olmak isterdi. Çocuklar kendilerine kulak ve rilmesine gereksinim duyarlardı, bunu biliyordu. Ama Ian'ın bu dü Ģüncelerini değiĢtirmesi

gerekecekti; Ģimdi, bir baĢka kuĢ akta, kendi kendisinin babası olamazdı.

Bir mesafe olurdu. Kızının, "Babam çe kip gitti. Zaten hiçbir zaman

burada olmamıĢtı," dediğini duyar gibi | oldu. Elinden geleni yapacaktı,

ama bu aynı Ģey değildi; istemeden baĢansız olmuĢtu.

lan döndü ve Marina'nı n kendisine yetiĢmesini bekledi. Marina, sık sık yaptığı gibi baĢını önüne eğmiĢti, baĢında ponponlu bir gri

94

95

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

yün Ģapka vardı. Uzun siyah giysisinin üzerine bileklerine kadar uza- nan kürk yakalı bir manto almıĢ, ayaklarına lastik ayakkabılar geçir- miĢti. Marina yanına gelince lan onun koluna girdi.

Marina'nın cüssesine alıĢmıĢtı. Bir çocukları olacağını günlerce unutur gibi olmuĢtu, ama sonra, durup dururken, bunun insanı nasıl da etkileyebileceğini düĢününce dehĢete kapılmaya baĢlamıĢtı, bir- birlerinden kaçamayacakları gerçeği de vardı bunun yanında. BaĢ- langıçta kürtajdan söz etmiĢlerdi; ama ikisi de umudun böyle kaba bir biçimde yok edilmesinin yükünü taĢıyamazdı. Birbirlerini sevi- yorlardı, ama birlikte yaĢayabilirler miydi? ĠĢte bu düĢünce, Ian'ın hayatını cehenneme çeviriyordu. Eğer bu iĢte baĢarılı olamazsa yal- nızca yuvasmı bir hiç uğruna yıkmıĢ olmakla kalmayacak, elindeki her Ģeyi yitirecekti, kendisi dıĢındaki her Ģey.

Marina'nın neleri üstlenmek zorunda kaldığını düĢündü: Her Ģe- yin ne kadar korkunç olduğunu söyleyip homurdanan, hortlakların saldırısına uğramıĢ gibi uykusunda inleyip bağıran Ian'ı üstlenmiĢti; Ian'ın korkularını ve kuĢkularını; apansız sevinçlerini; budalalıklarını, bilgeliklerini, bilirbilmezliğini; kendisini ne kadar güldürdüğünü ve ne kadar öfkelenebildiğim. BaĢkalarının ne çok Ģeyini üstleniyorduk! KarĢımızdaki insanın gözümüze iliĢmesi âĢık olmak sayılabili-yorsa, tutkumuzun hedefi kimdi peki? Marina ile lan uzun ve yakın bir bakıĢı yaĢıyorlardı.

Her gün gittikleri kafede Marina masaya otururken lan gidip kahvaltı ısmarladı. Fransızca konuĢmaya çalıĢmamasına Marina kız- masın diye alçak sesle Ġngilizce konuĢuyordu. Fransızcayı yirmi beĢ yıl önce öğrenmiĢti, Ģimdi konuĢmak için çabalaması ve beceriksizliği gurur kırıcıydı.

Kafeye giren Parislileri, kahvelerini kafalarına dikip çörekleri mi- delerine indirmelerini, iĢlerine koĢmalarını seyretti Ian. Marina elleri- ni karnının altına dayamıĢ oturuyordu. Bebek uyanık olmalıydı, çün- kü oğlan -bebeğin erkek olacağını öğrenmiĢlerdi- karnını tekmeli- yordu. Kimi zaman -kanımın derisi öylesine incelmiĢ ve gerilmiĢti ki- çatlayacak gibi oluyordu Marina, sanki oğlan tekmeleye tekmele-ye dıĢarı çıkacaktı. BaĢka korkuları yanında -bebek kör ya da otistik olabilirdi- karnında yeni yeni sancılar, titremeler ve zonklamalar da oluyordu. Bunlar sıradan korkulardı; lan bütün bunları bir baĢka ka-

96

GÜN BOYU GECE YARISI

dınla birlikte bir kez daha yaĢamıĢtı, ama bunu Marina'ya anımsatmak istemiyordu. Yerine otururken, "Bugün her günkünden daha güzel görünüyorsun," dedi. "Gözlerin epeydir bu kadar parlak olmamıĢtı."

"Hayret," dedi Marina.

"Neden?"

"Çok güç geçiyor."

"Biraz öyle," dedi lan. "Ama kolaylaĢacak."

"Öyle mi?"

Elbette ki yeni bir çocuk sahibi olmak karıĢık duygular doğuru- yordu Ian'ın içinde. Hastaneden kızlarıyla birlikte döndükten sonra Jane'le evlerinde oturmalarını hatırladı. ĠĢinden bir hafta izin almıĢ ve Jane'le kendisinin son beĢ yıldır birbirleriyle ne kadar az zaman geçirmiĢ olduklarının farkına varmıĢtı. Bir zamanlar aynı korkuları taĢımıĢlardı; bu aĢktı, bir süre için. Birbirlerinden hoĢlanmamaya baĢlamamak için uzak durmaya çalıĢtıklarını Ģimdi anlıyordu. lan, Jane'in sözcüklerini kullanmak istemiyor, Jane de onun görüĢlerini benimsemek istemiyordu. Kızları, özellikle de hiddetlendiğinde, on- ların geçimsizliklerini, aralarındaki kapatılmaz uçurumu söyleyen, anımsatan biri olmuĢtu ve öyle de kaldı. Kızını, yanında Jane olmadan görmek için sabırsızlanıyordu lan.

"Bugün neden böyle huzursuzsun?" dedi Marina, kahvelerini içerlerken. "Gözlerini uzaklara dikip bakıyorsun. Sonra da karatavuk gibi kafam sağa sola savuruyorsun. Acaba ne tür bir solucan gördün? Oysa bir Ģey yok, öyle değil mi?"

"Yok. Yalnızca... Bugün öğleden sonra Anthony ile konuĢmalı- yım... ve ne söyleyeceğime karar veremedim."

"Ya da ne yapacağına."

"Haklısın."

"Geri dönmek istemiyor musun?"

"Bilmiyorum." Hiç konuĢmadan çöreklerine yağ sürdüler. "Bu- rada her Ģey biraz anlamsız görünmeye baĢladı. Anthony değiĢmiĢ," dedi lan.

"Ne anlamda?"

"Bu konuya devam etmemi istemiyorsun, öyle değil mi?"

"Ama sohbetlerimizden zevk alıyorum ben," dedi Marina. "Sesini duymak hoĢuma gidiyor... Her sözcüğüne kulak vermesem de."

97

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

lan ona Ģirketi kendilerinin, keyif olsun diye çalıĢtırmıĢ oldukla- rını anlattı. Mesai saatleri dıĢında çalıĢmak ya da salt para için proje kabul etmek istememiĢlerdi. Son beĢ yılda üç tane konulu film yap- mıĢlardı, bunlardan biri baĢarılı olmuĢ, yatırdıkları parayı geri almıĢ- lardı. Televizyon için birkaç belgesel çekmiĢlerdi. Ama son zaman- larda, Ian'la bu konuyu tam olarak görüĢmeden, Anthony pahalı bir Amerikan komedi projesini üstlenmiĢti, Londra'da çekilecek olan fil- mi huysuz ve yeteneksiz biri yönetecekti.

Anthony filmcilikte ve televizyonda yeni arkadaĢlar edinmiĢti. Manchester United'ın kendi sahasındaki maçlarını seyretmeye uçakla gidiyor ve yöneticinin locasmda oturuyordu. New Labor'm akĢam yemeklerine katılıyordu; lan onun Parti'ye para yardımında bulundu- ğunu tahmin ediyordu. Bahçesinin bir ucundaki ırmakta alabalık üre- ten yeni arkadaĢıyla böbürleniyordu Anthony, ancak lan onun, taba- ğında önüne piĢirilmiĢ olarak gelmedikçe alabalığı tanıyacağından kuĢkuluydu.

Son yirmi yıldır lan mesleğindeki insanların çoğuyla tanıĢmıĢtı. Tipik bir evlattı, dinlemekten, beğenmekten zevk alıyordu; akıl ho- caları vardı. Bu arkadaĢlarından çoğu, ki çoğunluğu basit ailelerden geliyorlardı, Ģimdi on dokuzuncu yüzyılın büyük sanayicileri gibi göz alıcı bir lüks içinde yaĢıyorlardı. Gazete editörleri, film yönetmenleri, yayınevlerinin yönetim kurulu baĢkanları, televizyon Ģirketlerinin patronları, kıdemli gazeteciler ve profesörlerdi bunlar. BoĢ vakitlerinde, ki bolca boĢ vakitleri vardı, çeĢitli tiyatro, film ve sanat etkinliklerinin yönetim kurullarına baĢkanlık ediyorlardı. Erkeklerin ellili yaĢlarının baĢları, akıllarına geleni yaptıkları, meraklarını geliĢ- tirmekle, zamanlarını kendi isteklerine adamakla geçirdikleri bir dö- nemdi.

Ian'ı ĢaĢırtan, kendisinden on yaĢ büyük olan bu kuĢağın huysuz, muhalif, baĢına buyruk kiĢiler oluĢuydu. Nasıl olduysa Thatcher on- lara iktidar kazandırmıĢtı. Thatcher'ın peĢinden gidenler sağa yönel- miĢler ve kendilerini merkezde bulmuĢlardı. Solcu politikalarının so- nucunda, toplumsal hoĢgörü ve uyum eksikliği oluĢmuĢtu. Bunun dı- Ģında puro içiyorlar, hafta sonlarında kent dıĢmdaki evlerine Ģoförleri tarafından arabayla götürülüyorlardı; manzaraya karĢı dostlarıyla otururken o yörenin kadınları mutfakta çalıĢıyorlar, kendileriyse Ģö-

98

GUN BOYU GECE YARISI

valyelikleri konusunda söyleniyorlardı. Kendilerini gazetelerde gör- düklerinde yeniyetmeler gibi zevk alıyorlardı bundan. Vali olmak is- tiyorlardı.

"Entelektüel cesaretlerini yitirmiĢler," dedi lan.

"Sen bazen bütün bunları geleceğimiz olarak görüyorsun," dedi Marina.

"Yeni Ģeyler bulunması gerektiğinin farkındayım," dedi lan. "Ama bunların ne olduğunu bilmiyorum."

lan Marina'ya baktı. Karısının sözünü açmaya hazır hissediyordu kendini.

"Eninde sonunda Londra'ya dönmemiz gerekecek," dedi. "Her- halde pek yakında ve... her Ģeyle yüz yüze geleceğiz. Bunu hem yap- mak istiyorum hem de yapmak istemiyorum."

"Nereye gideceğiz?" dedi Marina. "Benim hiçbir Ģeyim yok, se- nin paran karının evinde, üstelik iĢsizsin."

"Eh..."

Marina'nın kendisine güvendiğine ve her Ģeye karĢın ne yaptığını bildiğini düĢündüğüne emindi lan. ġimdi onun sevimli yüzüne, çöreğini didikleyen uzun parmaklarına bakarken Marina'nın iç guru- runu düĢündü. Marina'nın muhteĢem olduğunu düĢünüyorsa bunun nedeni onun dediğim dedik olması değil, sakin olmasıydı. Asla hu- zursuzluk çıkarmazdı; yaptığı hiçbir Ģeyde gereksiz bir yan yoktu.

Gelecekten ve kendilerine ortak bir yaĢam kurmak için yapabile- cekleri Ģeylerden söz etmeyi bırakmıĢlardı; sanki birer çocuk olmuĢ- lardı ve kendilerine bunun anlatılmasını bekliyorlardı. Paris'te, içle- rinden geldiği gibi boĢ boĢ dolaĢıyorlar, ellerindeki kent rehberlerine bakıyorlar, galerileri, müzeleri ve parkları geziyorlar, akĢamları da restoranlara gidiyorlardı.

Eğer Marina'yı sevecekse, Jane'le böyle bir Ģey yapamayacak bir adam olmaktan kurtulup Marina'yla yapabilecek bir adama dönüĢ- meliydi. Ve çok hızlı olmalıydı bu dönüĢüm. Marina'yı kaybetmeden olmalıydı. Eğer bu kadınla geçinemezse hiçbir kadınla geçinemeye- cek demekti, o zaman iĢi bitmiĢti.

"Gidelim mi?" dedi Marina.

Ian onun ceketini giymesine yardım etti. Seine'in üzerindeki tahta köprüden karĢıya geçerken banklardan birine oturup Pont Neuf ü

99

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

seyrederek manzaranın tadım çıkardılar. Karısından söz açmak için en uygun zamanın gelmiĢ olduğunu düĢündü lan; ama vazgeçip Ma- rina'nm koluna girdi, yollarına devam ettiler.

Musee d'Orsay'ın önündeki meraklıların oluĢturduğu kuyruğun kısa sürede ilerleyeceğini biliyorlardı. Ġnsanların güzel Ģeyler görmek için duydukları bu açlık Ian'ı ĢaĢırtmıĢtı.

Ġçeride Marina dolaĢırken lan kendini, Rodin'in Cehennemin Ka-- pıları heykelinin yanı baĢmdaki Balzac'ın beyaz mermer heykelinin önünde buldu. Delikanlılığından beri pek çok kez görmüĢtü bu heykeli, ama Ģimdi birden gülmesi geldi. Balzac kendine bakmayan, saçı baĢı darmadağınık biri olmalıydı, paraya tutkundu mutlaka, yoksa Rodin'in yaptığı gibi gözlerini ölümsüzlüğe dikmemiĢti. Ian'ın hatırlayabildiği kadarıyla Balzac hızlı yaĢamıĢ, pek mutlu olmamıĢtı; tutkusu biraz gülünçtü; ya da belki dar görüĢlü ve düĢüncesizdi. Ama yine de boĢ durmamıĢ, deneyimini güçlü ve duygulu bir Ģeye çevirmiĢ bir adamdı o.

Rodin'in Balzac'ı güçlü bir adam olarak canlandırdığı su götür- mezdi, lan gürültüsünün ve enerjisinin kendi ürkek annesini ne kadar korkutmuĢ olduğunu düĢündü; Ian'a durmadan "sakinleĢ" derdi. lan' m hayatta olması bile dehĢete düĢürüyor gibiydi kadını. Marina'nın yanındayken de lan kendi öfkesinden ürkerdi, kendi gücünden, bir er- kek olmanın doğurabileceğine inandığı zarardan ve bu yüzden Mari- na'nın aĢkını geri çekebileceğinden. Saldırgan erkekler yirminci yüz- yılda ne kadar çok kötülüğe neden olmuĢlardı! Kendisi de karısına zarar vermemiĢ miydi? Yine de, Ģimdi Rodin'in gözünden Balzac'a bakarken Ģöyle düĢündü: Hadım edilmiĢ bir melek olmaktansa cana- var olmak daha iyi. Yirminci yüzyılın trajedisi faĢizm ve komünizm idiyse, her ikisinin de mağlup edilmiĢ olması bir zaferdi. Ġnsanlığımı- zı suçluluk hissetmeden kaybederiz, ama dozu fazlaysa telafisi ola- naksızdır!

Müzeden çıkarken ne kadar hızlı yürüdüğünü fark etti ve ne ka- dar çevik ve Ģevkli olduğunu. Rodin ile Balzac kendisine iyi gelmiĢ- lerdi.

Restorana girerlerken Marina burasının pahalı bir yer olduğunu iĢaret etti, ama lan onu içeri itip, "BoĢ ver, gel yiyip içelim Ģimdi!" dedi.

100

GUN BOYU GECE YARISI

Marina ona soran gözlerle baktıysa da lan, Rodin'in heykelini bir muska gibi ya da çocukluğunda bastırılmıĢ kalan bir coĢkunun anısı gibi aklında tutarak konuĢmak istiyordu. Dünyayı zorlayabilir ve dünya hayatta kalabilirdi. Herhalde gençken fazla Beckett okumuĢtu. Joyce okumuĢ olsaydı daha iyi olurdu kendisi için.

"Bunu duymak istemediğini biliyorum ama," dedi, "karım..."

"Evet? Konu ne?"

Marina'yı huzursuz etmiĢti bile.

"Hastanede. Hapla birlikte alkol almıĢ... ve bayılmıĢ. Sanırım bunu ben ona bebekten söz ettikten sonra yapmıĢ. Bizim bebeğimiz- den. Anlarsın."

"Öldü mü?"

"Ölmesi kurtuluĢ gibi görünebilirdi belki. Ama hayır. Hayır. Çok korkunç bir Ģey bu yaptığı, herkese karĢı, özellikle de kızımıza karĢı. Ben de çok ĢaĢırdım, çünkü benden hoĢlandığını sanmıyordum. O anda kafası karıĢmıĢ olmalı. Sonsuza kadar bana yapıĢıp kalamaya- cağını anlamak zorunda. Bu konuyu uzatmak istemiyorum. Sadece senin bilmeni istedim."

Marina bir süre konuĢmadı.

"Ona acıyorum," dedi sonra. Ağlamaya baĢladı. "Hiç bitmeyece- ğini sandığın bir aĢkı kaybetmek ve bu darbenin altından kalkmak zorunda olmak. Ne korkunç, korkunç, korkunç!"

"Evet, ama..."

"Aynı Ģeyi bana yapmayacağına nasıl emin olabilirim?"

"Anlamadım?"

"Onu terk ettiğin gibi beni de terk etmeyeceğini nereden bilece- ğim?"

"Ben böyle bir Ģeyi... alıĢkanlık haline mi getireceğim?"

"Bir kez yaptın. Belki birkaç kez. Nereden bileyim?"

lan hakaret etmemek için kendini güç tuttu. Ağzını açsaydı kor- kunç Ģeyler söyleyebilirdi ve birbirlerini anlamazlardı. Ama Marina ile konuĢmaya devam etmek zorundaydı.

"Sürekli olarak," diye sözünü sürdürdü Marina, "benden bıkıp karına dönmenden korkuyorum."

"Asla böyle bir Ģey yapmam, asla. Neden yapayım?"

"Birbirinizi tanıyorsunuz siz."

101

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

"Belli bir yaĢtan sonra," dedi lan, "her Ģey sonsuzluk burcuna gi- rer, herhalde en iyi davranıĢ yolu da budur. Artık tereddütlerle yitire- cek zamanım yok benim."

"Ama sen zayıfsın," dedi Marina. "Kendin mücadele etmiyorsun. Ġnsanların seni yönetmesine izin veriyorsun."

"Kimin?"

"Benim. Anthony'nin. Karının. Sen karından hep korkardın."

"Haklısın," dedi lan. "Ġçimden hep baĢkalarının gösterecekleri iyiliğe sırtımı dayamak geliyor."

"Salt böyle yaparak hayatta kalamazsın." Ian'a bakmıyordu Ma- rina. "Senin zayıflığın insanların aklını karıĢtırıyor."

"Ben bir hayal ürünü değilim, herkes gibi zayıf yanlan -ayrıca da güçlü yanlan- olan sefil bir insanım. Ama seninle olmak istiyorum ben. Bundan eminim." Hesabı ödedi. "Çıkıp biraz yürümek isti- yorum," dedi. "Anthony'ye ne söyleyeceğim üzerinde biraz düĢünmek ihtiyacındayım. Sonra evde görüĢürüz."

Marina onun elini tuttu. "Aklının ve zekânın ve... düĢüncelerinin ziyan olması çok yazık olur. Haydi öp beni."

lan dıĢan çıktı, Marina'yı not defteriyle baĢ baĢa bıraktı. Soğuk havada amaçsızca dolaĢtı. Çok geçmeden Anthony ile buluĢacağı ka- feye vardı, buluĢmalarına daha bir saat vardı; bira ve kahve içip otur- du.

Bir kadınla birlikte olmanın zorluklarını Anthony'nin anlayaca- ğını düĢünüyordu. Ama bir iĢ ortağı olarak Anthony'nin sabırlı olaca- ğından pek emin değildi. lan pervasızca davranmıĢtı; hatta çılgınca. ġimdi Anthony'nin ona pek ihtiyacı yoktu. lan kendi karısını hayatın- dan nasıl çıkarıp attıysa, Ģimdi Anthony de ona aynı Ģeyi yapabilirdi.

Kafede otururken Anthony'nin, Ģoförünün kullandığı Mercedes' le geldiğini gördü. Anthony arabasını gönderdikten sonra saçlarını düzeltti, üzerindeki tozları silkeledi. Yanında genç bir kadın vardı, ona birtakım talimatlar veriyordu. Herhalde yeni asistanıydı. Kız kal- dırımda bir aĢağı bir yukarı yürüyerek telefonla konuĢurken Anthony kafeden içeri girdi.

Üzerinde iyi kesimli koyu renk bir takım elbise vardı; saçları bo- yalıydı. Uzun boylu ve zayıftı; pek bir Ģey içmedi. Kafasının karıĢık olması ve kadınlarla nasıl geçineceğini bilememesi dıĢında pek bir

102

GÜN BOYU GECE YARISI

kusuru yoktu. lan onu birkaç kadınla tanıĢtırmayı denemiĢti. Anthony bir kez ecstasy hapı (hapı lan vermiĢti, ona da postacısı) kullandıktan sonra uyuĢturucuya baĢlamıĢlardı - çoğunlukla da ecstasy almıĢlardı, yanında da kokain, havalarını bulmak için; sonra da Ca-nabis, sakinleĢmeleri için; bu iĢ bir yıl sürmüĢtü, ta ki ilk gece duydukları zevki bir daha asla tadamayacaklannı anlayana kadar; lan Ģimdi sakinleĢtiriciden baĢka bir Ģey kullanmıyordu.

"Nerede o?" diye sordu Anthony, çevresine bakınarak. "Nasıl gö- rünüyor?"

"Evde. Harika görünüyor. ġu var ki... ona Jane'den söz ettim."

Anthony oturup bir omlet ısmarladı. "Lanet olası Ģantajcı bir baĢ belası," diye homurdandı.

"Ona nasıl söyleyeceğim diye korkmaktan deli oluyordum," dedi lan. "Jane'in nasıl olduğunu bana söyleyebilir misin?"

Anthony'den bu olayla ilgilenmesini istemiĢti. Anthony nasıl öğ- reneceğini bilirdi.

"Bedensel olarak bir rahatsızlığı yok," dedi Anthony. "Elbette çok üzgün ve morali bozuk, ama atlatacaktır. Bugün hastaneden çıkıyor."

"Ne dersin? Gidip göreyim mi onu?"

"Bilmiyorum."

"ġu sıra fazlasıyla aklım baĢında. SakinleĢtiricilerim nerede?"

"ġarlatana hapların kendim için olduğunu söyledim. Vermek is- temedi. Yeterince sakin olduğumu söyledi."

"Demek getirmedin?"

"Hayır,"

"Ah, Anthony."

Anthony çantasını açıp içinden çıkardığı küçük bilgisayara ma- sanın üzerinde yer açtı. "Dinle," dedi. ĠĢi vardı. Ian'ın son günlerdeki uyuĢukluğu Anthony'ye uygun değildi. "ĠĢime... iĢimize yarayacak bir yönetmen konusunda senin tavsiyene ihtiyacım var. Galiba onu tanıyorsun."

lan düĢüncesini söylerken Anthony bilgisayara geçirdi, lan onun pek de düzgün yazmadığını fark etti; Anthony'nin parmakları tuĢlara göre fazlasıyla tombuldu. lan bu aleti hiçbir zaman anlayamayacağını biliyordu, tıpkı annesinin, videolarla ve bilgisayarlarla uğraĢama-

103

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

yacak kadar yaĢlandığına karar vermiĢ olması gibi. lan yine de, san- mak istediğim kadar budala mıyım acaba, diye düĢündü. Fikirleri pek de kötü değildi.

lan ile Anthony çabucak konu değiĢtirip Ian'ın hoĢlandığı futbola geçtiler. lan Ġngiliz gazetelerini takip edememiĢti; sonuçları öğrenmek istiyordu. Anthony, Manchester United ile Chelsea'nın maçını izlemek için Stamford Bridge'e gittiğini anlattı.

"Galiba beni kıskandırmak istiyorsun," dedi lan.

"Gelecek sefer sen de gelsene."

"Doğrusu Londra'yı özlüyorum."

Uykusu kaçtığmda lan bir taksiye binip Londra'da dolaĢtığını ha- yal etmekten hoĢlanırdı. Yolu West End'den ve Trafalgar Meydanı'n- dan geçerdi, Mall'den aĢağı iner, Buckingham Sarayı'nın önünden geçerdi, sağ tarafında bir yeraltı mağarası gibi aydınlatılmıĢ olan Green Park olurdu; Hyde Park Corner'ın tehlikelerini atlatıp Minema' dan (gizemli bir Ġspanyol filmi oynardı orada) ve Harvey Nichols'un vitrininin önünden geçerdi. ĠĢin aslını bilmese, Londra'nın liberal ve özel bir yer olduğunu düĢünebilir insan! lan bu kısa sürgün döneminin getirdiği yoksunluklardan usanmaya baĢlamıĢtı.

Marina uyuyor mu yoksa Paris'te geziniyor mu diye merak etti. Birden aklına onun Paris'ten ayrılıp Londra'ya dönmüĢ olabileceği geldi. Acaba bu düĢüncem, duyduğum tedirginliğe bir son vermek için kapıldığım bir dilek mi, diye düĢündü, Ġçinden eve koĢup Mari- na'yı avutmak geldi.

"Amerikan projesi nasıl?" diye sordu lan.

"Yazın çekilecek."

"Sahi mi?"

"Elbette. Sana söylemiĢtim, parayı bulmak güç olmadı."

Anthony'nin kendisini hor gördüğünü hissediyordu ama aynı za- manda ona karĢı teklifsizdi de.

"Benim hoĢlandığım filmleri neden çekmediğini hiç bilmiyo- rum," dedi.

"BoĢanıyordun. Sonra da ortadan kayboldun. ġimdi neden yap- mıyorsun onları? GeliĢtirecek para var."

"Marina ile benim oturacak yerimiz yok."

Anthony, hâlâ kaldırımda bir aĢağı bir yukarı dolaĢmakta olan

104

r

GUN BOYU GECE YARISI

asistanmı camdan iĢaret etti.

"O sana bir ev bulur. Londra'ya dönersen seni yarın bir otele yer- leĢtiririm, evin de pazartesi günü hazır olur... Tamam mı?" lan yanıt vermedi. "Ayrılmakla doğruyu yaptın," dedi Anthony, "hem Jane'den hem de Londra'dan ayrılmakla."

"Jane hep benim yeteri kadar gayret göstermediğimi söylerdi. Bazen, aklımın baĢka yerde olduğu... doğruydu aslında. Ama Jane'le altı yıl yaĢadım ben."

"Birisiyle birlikte olup olmayacağına karar vermek için yeterince uzun bir süre olduğu kesin. Sen yaptın bunu. Bitti. Özgürsün," dedi Anthony.

Anthony'nin bu olayı böyle dürüst bir çerçeveye oturtma biçi- minden hoĢlanıyordu lan.

"Bunca zamanı o kadar mutsuz geçirdiğim için içim piĢmanlık dolu," dedi.

Anthony içini çekti. "Sonsuza kadar o mutsuzluğa tutunamazsın."

"Hayır," dedi lan. "Romantik aĢka da inanıyorum artık. Böyle düĢündüğüm için de kendimi budala gibi hissediyorum. KarĢındaki-ni yüceltmenin nesi yanlıĢ? Mastürbasyon yerine Rembrandt, ne der- sin?"

"Neden hem yüceltip hem de düzüĢmeyesin?" dedi Anthony. "Pi- casso'ya baksana." Masanın üzerinden Ian'a doğru eğildi. "Marina ile nasıl gidiyor?"

"Hayatımın iĢkencesi. Soğuk hindi, psikoz ve ölüm - hepsi bir- den. Ben de kendimi anlamaya çalıĢıyorum ve elimden ne gelebile- ceğini. ġimdi kafam o kadar karıĢık değil. Pes etmek istemiyorum."

"Neden pes edesin? Sana nasıl hayran olduğunu görmek için ona bir bakman yeterli. Böyle apaçık belli olan Ģeyleri insanın göreme- mesi ne tuhaf. lan, Ģirkette pek çok Ģey oluyor. Geri dönmene çok se- vinirim. Hemen. Pazartesi diyelim istersen." Anthony ona bakıyordu. "Ne düĢünüyorsun?"

"Gerçekten bilmek istiyor musun?"

"Evet."

lan bu konudan Marina'ya hiç söz etmediğinin farkına vardı. Onun görüĢünü pek sormazdı zaten. Her Ģeyi tek baĢına yapmaya

105

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

alıĢmıĢtı. Belki onun yardımını isteyebilse, belki ona baĢvurmayı öğ- renebilse Marina da kendini daha çok her Ģeyin içinde hissederdi. Belki de aĢk, sorunların değiĢ tokuĢuydu.

"Marina'nın görüĢünü alırım."

"Ġyi," dedi Anthony.

Ian konuĢmayı sürdürmek istiyordu ama Anthony bir randevusu- na geç kalmıĢtı. Daha sonra da sevgilisiyle buluĢacaktı. lan gitmek üzere ayağa kalktı.

"ġu sıralar biraz para sıkıntısı çekiyorum."

"Tamam."

Anthony çek defterini çıkartıp bir çek yazdı. Sonra da Ian'a biraz nakit para verdi. DıĢarı çıkınca Anthony Ian'ı asistanı olan kızla ta- nıĢtırdı, lan kızın Anthony hakkında ne bildiğini merak etti. Anthony kıza, Ian'ın pazartesi günü iĢine döneceğini söyledi. Anthony ile genç kadın arabaya bindiklerinde lan onlara kaldırımdan el salladı.

Geri yürürken lan evde olmak istediğini düĢündü, beğendiği bir evde, sevdiği kadın ve çocuklarla birlikte. Günlük, sıradan Ģeylere vermek istiyordu kendini. Belki de artık elinin altmdaydı bu Ģeyler. Bunları elde edince baĢka Ģeyler düĢünebilirdi ve yararlı olabilirdi.

Anahtarı kilide soktu, binaya girdi, merdivenleri koĢarak çıktı. Zile üst üste bastı. Hava soğuktu ama o terliyordu. Bir daha çaldı zili. Cebinde anahtarlarını aradı. Sonunda kapıyı açıp koridorda ilerledi. Oda karanlıktı. IĢığı yaktı. Marina yatağın üzerine uzanmıĢtı. Doğrulup oturdu.

Ç EVİ R E N : İ L K N U R Ö Z D E M İ R

106

TRUMAN CAPOTE l Benim Anlatışım

BĠLĠYORUM, çok kötü Ģeyler söylüyorlar benim için; ister benden ya- na çıkm, ister onlardan, orası kendi bileceğiniz iĢ. Ben sadece Eunice ile Olivia-Ann'a karĢı söyleyeceklerimi yazıyorum; iki sağlam gözü olan herkes kimin akıllı, kimin deli olduğunu kolayca görür sanırım. Benim istediğim ABD halkının olan biteni bilmesi, o kadar.

Olan biten: Pazar günü, 12 Ağustos, bu yıl, Eunice babasının Ġç SavaĢ'tan kalma kılıcıyla beni öldürmeye kalktı, Olivia-Ann da otuz santimlik bir domuz bıçağıyla önüne gelen her Ģeyi kesti, doğradı. Buna gelene kadar daha neler neler var.

Talihsizliğim altı ay önce Marge'la evlendiğim zaman baĢladı. Yaptığım ilk yanlıĢ hareket de budur zaten. Mobile'de, dört günlük bir arkadaĢlıktan sonra evlenmiĢtik. Ġkimiz de on altı yaĢındaydık; Marge, amcamın kızı Georgia'ya konuk gelmiĢti. ġimdi düĢünüyorum da, öyle bir kızı nasıl beğenmiĢim, sevmiĢim, aklım almıyor. Güzel değil, vücut yok, üstelik de kafasız mı kafasız. Ama Marge sarıĢındır, doğuĢtan sarıĢın, herhalde buna, sarıĢınlığına kapılmıĢ olacağım. Evet, evlenmemizin üstünden üç ay geçti geçmedi, bir de baktım, Marge üfrülüverdi; gebe; yaptığım ikinci yanlıĢ hareket. Sonra bağırıp çağırmaya, eve, annemin yanına gideceğim diye diretmeye baĢladı - ama annesi yoktu, yalnız bu iki halası vardı, Eunice ile Olivia-Ann. Sonunda beni Cash and Carry'deki güzelim iĢimden çıkarıp buraya, Admiral's Mill'e, bu kötü, pis yere getirdi.

L-N istasyonunda trenden indiğimiz gün bardaktan boĢanırcası-na yağmur yağıyordu; bizi karĢılamaya çıkan oldu mu sanıyorsunuz? Üstelik kırk bir sent verip bir de telgraf çekmiĢtim. DüĢünün: Karım gebe, yağmur altında tam on kilometre yol yürümek zorundayız.

107

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

Marge'ın canı çıktı, çünkü sırtım ağrıdığı için ben pek az Ģey taĢıya- biliyordum. Bu evi ilk gördüğüm zaman çok beğenmiĢtim doğrusu; saklayacak değilim. Kocaman, san bir ev, önünde sıra sıra sütunlar, bahçeyi çevreleyen, kırmızı beyazlı japongülleri, bütün bunlar göz alıcı Ģeylerdi.

Eunice ile Olivia-Ann geldiğimizi görmüĢ, bizi karĢılamak için hole çıkmıĢlardı. Ah, bir kerecik olsun görebilseydiniz onları. Ġnanın Ģakkadak düĢüp ölürdünüz! Eunice Ģöyle koskocaman, yaĢlı, ĢiĢman bir Ģey, yalnız poposu yüz kilo gelir. Hava yağmurlu da olsa, açık da olsa, evin içinde hep eski moda bir gecelikle dolaĢır, admı kimono takmıĢ onun, ama pis bir fanile gecelikten baĢka bir Ģey değil. Sonra tütün çiğner, öte yandan kibarlığa da pek düĢkün olduğu için ağzın- daki tütünleri kimseye göstermeden tükürmeye çalıĢır. Ġkide bir oku- muĢluğundan, bilgeliğinden söz açar, beni küçük düĢürmek, üzmek isteğiyle yapar bunu, ama ben hiç aldırmam, çünkü onun her sözcüğü teker teker hecelemeden çocuk dergilerini bile okuyamadığını pek iyi bilirim. Yalnız Ģunu da söylemeli: Çıkarma toplama yapmakta, para saymakta kimse yanĢamaz Eunice'le; Washington'un D.C. böl- gesindeki iĢyerlerinde çalıĢmıĢ bir insanın baĢka türlü olması da bek- lenemez zaten. Çok parası yoktur demek istemiyorum bu sözle! Ken- disi yok der, ama var, biliyorum, iyice biliyorum, çünkü bir gün yan verandadaki çiçek saksılarının birinde bin dolara yakın para buldum, oraya saklamıĢ. Bir sentine bile dokunmadım, ama Eunice yüz dolar çalmıĢ olduğumu söylüyor; yalan, hem de kuyruklu yalan. Admiral's Mill'de herkes Eunice'in ağzından çıkan sözleri tepeden gelen birer emir gibi karĢılar, çünkü herkes ona borçludur; Eunice tutup Charlie Carson'un (gözleri kör, doksanlık, yatalak bir adam, 1896'dan beri yerinden kıpırdayamıyor) kendisini sırtüstü yere yıkıp bilmem ne halt ettiğini söylese, bütün kasabalılar Ġncil'e el basıp Eunice'in doğru söylediğine yemin ederler.

Olivia-Ann daha da kötü; bu bir gerçek! Yalnız, Eunice kadar si- nirli değil; anadan doğma aptal çünkü,tavan araĢma kapatılıp üstüne kilit vurulacak yarım akıllılardan. Soluk renkli, sıska mı sıska, üstelik bıyıklı bir kadın. Çoğu zaman bir kenara oturup elindeki otuz san- timlik domuz bıçağıyla sopa yontar, ya da birine bir hınzırlık eder, Mrs. Harry Steller Smith'e yaptığı gibi. Bunu kimseye söylemeyece-

108

BENĠM ANLATIġIM

ğime söz vermiĢtim, ama insanın hayatı tehlikeye girince sözün filan bir değeri kalmıyor.

Mrs. Harry Steller Smith, Eunice'in kanaryasıydı; adı, kocakarı ilaçlan yapıp satan Pensacola'lı bir kadından geliyordu; Eunice her hastalığı geçiren bir ilaç alırdı ondan. Bir gün oturma odasında bir gürültü duydum, kapıyı açıp baktım, ne göreyim istersiniz. Olivia- Ann eline koca bir tavan süpürgesi almıĢ, Mrs. Harry Steller Smith'i pencereden dıĢarı kıĢkıĢlıyor, kafesin kapısı ise ardına kadar açık. O anda içeri girmemiĢ olsaydım, bu iĢi onun yaptığını kimse bilmeye- cekti. Eunice'e söyleyeceğimden korkarak iyice açıldı bana, zavallı bir hayvanı böyle kafese tıkmak hoĢ bir Ģey değilmiĢ, üstelik Mrs. Harry Steller Smith'in ötüĢü de sinirine dokunuyormuĢ. Sonunda ben onun haline acıdım, o da bana iki dolar verdi; ikimiz bir olup Eunice'e söyleyecek bir yalan uydurduk. Parayı kabul etmezdim ama, baktım, almazsam içi rahat etmeyecek, üzülecek, eh, ne yapayım, ister istemez aldım.

Bu eve geldiğim gün Eunice'in söylediği ilk sözcükler Ģunlar ol- muĢtu: "Demek bununla evlenmek için kaçtın bizden, ha, Marge?"

Marge Ģöyle dedi: "Çok yakıĢıklı, hem de güzel, değil mi, Eunice Hala?"

Eunice beni tepeden tırnağa bir süzdü: "Söyle, arkasını dönsün."

Ben arkam dönük dururken, Eunice, "Yazık," dedi, "süprüntünün en kötüsünü seçmiĢsin. Buna erkek bile denmez."

Hayatımda kimse beni bu kadar aĢağılamamıĢtı! Doğrusu pek sağlam yapılı, etli canlı bir insan sayılmazdım,ama daha iyice büyü- müĢ, geliĢmiĢ değildim ki.

"Neden denmesin! Elbette erkek," dedi Marge.

Olivia-Ann'ın ağzı bir karıĢ açıktı, neredeyse sinek kaçacaktı içi- ne; birden canlanıp atıldı: "Ablamın söylediğini duydun. Erkek bile denmez buna. ġu süprüntüye bak, erkeğim diye dolaĢıyor! Ne erkeği! DiĢi bu, diĢi!"

Marge Ģöyle dedi: "Unutuyorsunuz, Olivia-Ann Hala, bu benim kocam, doğacak çocuğumun babası."

Eunice çirkin bir ses çıkardı, sonra, "Ġyi," dedi, "iyi ya, ben senin yerinde olsam, böyle bir kocayla hiçde övünmezdim."

Ne hoĢ bir karĢılama, değil mi? Hem de Cash and Carry'deki gü-

109

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

zelim iĢimi bırakmıĢ gelmiĢim!

Ama o akĢam olanların yanında bunun sözü bile edilmez. Blue- bell sofrayı topladıktan sonra, Marge sesini elinden geldiğince tatlı- laĢtırarak, otomobili alıp Phoenix City'ye sinemaya gidip gidemeye- ceğimizi sordu.

"Sen aklını kaçırmıĢ olmalısın," dedi Eunice; sanki sırtındaki ki- monoyu istemiĢtik.

"Sen aklım kaçırmıĢ olmalısın," dedi Olivia-Ann.

"Saat altı," dedi Eunice, "hem sen benim bu erkek bozmasına, bu süprüntüye, yepyeni gibi elden düĢürdüğüm 34 model Chevrolet'mi kullandıracağımı sanıyorsan, iyice aklını kaçırmıĢ olmalısın."

Bu gibi sözler Marge'ı hemen ağlatır.

"Üzülme, Ģekerim," dedim, "aldırma, ben zamanında ne Cadil- lac'lar kullandım."

"Hıh," dedi Eunice.

"Elbette," dedim.

"Değil otomobil kullanmak," dedi Eunice, "bir sabanın ucundan tuttuysa bu süprüntü, ben oturup tam bir düzine, neft yağmda kızar- tılmıĢ fare yerim."

"Kocam için böyle sözler söylemenize göz yumamam," dedi Marge. "Çok ayıp ediyorsunuz! Biliyorum, bütün bunlar yabancı bir yerde, yabancı bir adamla evlendim diye."

"Sana uygun zaten, tam sana göre," dedi Eunice.

"Böyle Ģeyler söyleyerek aklımızı çeleceğini sanma, ikiĢer tane gözümüz var bizim," dedi Olivia-Ann; sesi tıpkı çiftleĢmeye hazırla- nan eĢeklerin anırtısına benziyordu.

"Biz öyle kolay kolay kandırılacaklardan değiliz," dedi Eunice.

"Ben sadece Ģunu anlamanızı istiyorum," dedi Marge, "bu adam- la, ölünceye kadar ayrılmamak üzere evlendim, tam üç buçuk ay ön- ce. Kime isterseniz sorun. Sonra, Eunice Hala, karĢınızdaki özgür bir insan, bir beyaz, üstelik daha on altı yaĢında. Sonra George Far Sylvester babası için bu gibi sözler söylenmesinden hiç de hoĢlanmaz sanırım."

George Far Sylvester doğacak çocuğumuzun adıydı. Yaman bir ad, değil mi? Ama Ģu anda hiçbirine ilgi duymuyorum, hiçbiri yok gözümde.

110

BENĠM ANLATIġIM

"Bir kızın baĢka bir kızdan çocuğu olur mu?" dedi Olivia-Ann; açıkça hakaret ediyordu bana, erkeklik gururumla oynuyordu. "Her gün yeni yeni Ģeyler görüyor insan hayatta."

"Ah, sus artık," dedi Eunice. "Sinemadan da Phoenix City'ye git- mekten de umudunuzu kesin, boĢuna çene yormayalım." Marge hıçkırdı: "Oh-h-h, ama Judy Garland oynuyor." "Üzülme Ģekerim," dedim, "aldırma, ben o filmi on yıl önce gördüm, Mobile'de."

"Yalanın daniskası denir buna," diye bağırdı Olivia-Ann. "Ah, sen ne ahlaksızsın, sen. Judy film çevirmeye baĢlayalı on yıl olmadı daha." Olivia-Ann elli iki yıllık hayatı boyunca (kendisi kaç yaĢında olduğunu kimseye söylemez, ben Montgomery'deki nüfus memurlu- ğundan mektupla edindim bu bilgiyi), bir tek film görmüĢ değildir, ama tam sekiz sinema dergisine abone. Postanede çalıĢan Mrs. De- lancey'nin dediğine göre, Sears and Roebuck firmasından postayla yaptığı alıĢveriĢ bir yana bırakılırsa, Olivia-Ann'a sinema dergilerin- den baĢka hiçbir Ģey gelmezmiĢ. Gary Cooper'ın hayranıdır; hayranlık ama ne hayranlık, hastalık gibi; yalnız bu artistin fotoğraflarıyla dolu bir sandığı, iki de bavulu var odasında.

Masadan kalktık; Eunice yuvarlana yuvarlana pencereye gidip bahçedeki tespihağacma baktı: "KuĢlar tünemeye baĢlamıĢ - yatma zamanımız geldi demektir. Sen odana çık, Marge, bu centilmenin ya- tağı arka verandada."

Eunice'in ne demek istediğini anlayabilmem için tam bir dakika düĢünmem gerekti.

Sonra Ģöyle sordum: "Yani beni karımla bir odada yatılmayacak mısınız Ģimdi?"

Bunun üzerine ikisi birden haykırmaya baĢladılar.

Derken Marge'ın sinirleri bozuldu, bastı çığlığı: "Susun, susun, susun! Daha fazlasına dayanamam artık. Haydi, benim küçük sevgi- lim - haydi, git, nerede derlerse orada yat. Yarın bir Ģeyler düĢünü- rüz..."

"AnlaĢılan," dedi Eunice, "hiç akıl kalmamıĢ bu kızcağızda, iyice oynatmıĢ."

"Zavallı yavrucak," dedi Olivia-Ann; kolunu Marge'ın beline do- ladı, sonra kızı kapıya doğru götürdü; "zavallı yavrucak, böylesine

111

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

genç, böylesine günahsız. Haydi, gidelim de, baĢını göğsüme dayayıp doya doya bir ağla."

Mayıs, haziran, temmuz aylarını, ağustosun da aĢağı yukarı ilk yarısını, arka verandada, açıkta geçirdim, ne bir cibinlik, ne bir Ģey. Marge derseniz - bir kerecik bile ağzmı açıp da beni odasına istediğini söylemedi! Alabama'nın bu yanları bataklık; bir sokuĢta mandayı öldürecek sivrisinekler var; ya böcekler, kanatlı hamam böcekleri; ya koca koca tarla fareleri, hani içlerinden birini tutup bir marĢandizin önüne bağlasanız, çektiği gibi götürür; buradan ta Timbuctoo'ya kadar. Ah, o küçük, doğmamıĢ George olmasaydı arada, ben çoktan kaçmıĢ gitmiĢtim bu evden. Ġlk geceden bugüne dek Ģöyle beĢ saniye yalnız kalamadım Marge'la. Birinden biri hemen koĢar yanımıza; geçen hafta az kaldı saçlarını baĢlarını yolacaklardı; Marge odasına kapanıp kapıyı kilitlemiĢ, beni de ortalarda görememiĢler, çılgın gibi saldırdılar sağa sola. Oysa ben aĢağıda pamuk balyalarını hazırlayan zencileri seyrediyordum, ama inadıma sesimi çıkarmadım, Eunice kilitli odada Marge'la ikimizin bir iĢler becerdiğimizi sanıp sinirinden çatlasın patlasın diye. O günden sonra gözcüler kadrosuna Blue-bell'i de kattılar.

Üstelik bu üç buçuk ayı beĢ parasız geçildim; Ģu anda sigara ala- cak param bile yok cebimde.

Eunice iĢe girmemi istediği için her gün baĢımın etini yedi, söy- lendi durdu, bir gün olsun bırakmadı arkamı. "Bu süprüntü neden gi- dip kendisine Ģöyle doğru dürüst bir iĢ bulmuyor?" Siz de dikkat et- miĢsinizdir herhalde, bana hiç doğrudan doğruya söz söylemez, yük- sek huzurlarında yalnız bile olsam, o gene yanımızda üçüncü bir insan varmıĢ da onunla konuĢuyormuĢ gibi davranır. "Erkekliğin kıyısından geçmiĢse, gidip karısının ekmeğini kazanmaya baksın, sırtını bana dayayıp yan gelmeye utanmıyor, bir de onu besliyorum." Sırası gelmiĢken Ģunu da söyleyeyim bari: Tam üç ay on üç gündür haĢlama patatesle, yemek artıklarıyla yaĢıyorum; iki kere Dr. A. N. Car-ter'a gittim. Ġskorpit hastalığına yakalanmıĢ olup olmadığımı, o da kestiremedi bir türlü.

ÇalıĢmama gelince, sorarım size, benim gibi yetenekli bir adam, Cash and Carry'de çalıĢmıĢ, baĢarı göstermiĢ bir adam, Admiral's

112

BENĠM ANLATIġIM •

!

Mili gibi bir yerde ne iĢ tutabilir? Tek, bir tek dükkân var burada, onun da sahibi Mr. Tubberville admda, tembel mi tembel, malını sat- maya bile üĢenen bir herif. Morning Star Baptist Kilisesi'nin papazlığı da boĢ değil aksi gibi, iğrenç, moruk bir papazları var, adı Shell; geçenlerde Eunice ona uğrayıp benim ne zaman öleceğimi sordu. Kulaklarımla duydum verdiği cevabı, ömrümün çoğunu yaĢamıĢım, öyle dedi.

Ama beni en fazla üzen Ģey, Eunice'in Marge'ı kandırmıĢ olması. Kızı bayağı düĢman etti bana, hem de sözcüklerle anlatılamayacak bir düĢmanlık. Öyle ki yanına gittiğim zaman beni itelemeye filan baĢladı, ama Ģöyle bir-iki tokat yiyince, aklı baĢına geldi. Karım bana saygısızlık, terbiyesizlik edecek de, ben hiç sesimi çıkarmayıp öylece duracağım, olacak Ģey mi!

DüĢmanlar dört bir yanı çevirmiĢ: Bluebell, Olivia-Ann, Eunice, Marge, sonra bütün Admiral's Mill halkı (342 kiĢi). Dost: hiç yok. ĠĢte dün, 19 Ağustos, Pazar günü, beni öldürmeye kalktıklarında durum böyleydi.

Her yanı boğucu bir sessizlik sarmıĢtı, hava son derece sıcaktı. Kavga tam saat ikide baĢladı. Bunu iyice biliyorum, çünkü Eunice'in bir guguklu saati var, her ötüĢünde aklımı baĢımdan alıyor. Oturma odasındaki piyanoda bir Ģarkı bestelemekteydim, kimseye bir zararım dokunmuyordu; bu piyanoyu Olivia-Ann için satın almıĢ Eunice, bir de öğretmen tutmuĢlar, her hafta ta Georgia'dan, Columbus'dan gelir- miĢ adam. Benimle arkadaĢlık etmenin kendisi için tehlikeli olacağını hissettiği güne kadar, postanedeki Mrs. Delancey ile pek iyiydi aramız; onun anlattığına göre, bu Georgia'lı piyano öğretmeni, derse geldiği günlerden birinde, sanki arkasından Adolf Hitler kovalıyormuĢ gibi, bir fırlamıĢ bu evden dıĢarı, atlamıĢ Ford'una, kaçmıĢ gitmiĢ, gidiĢ o gidiĢ, bir daha hiç görünmemiĢ Admiral's Mill'de. Dediğim gibi, oturma odasında, kimseye bir zarar vermeden, kendi kendime serin- lemeye çalıĢıyordum; birden Olivia-Ann daldı içeri; saçlarına bigudi- ler sarmıĢtı; bağırmaya baĢladı: "Kes Ģu gürültüyü! Bir dakika rahat bırakmaz mısın sen insanı? Hem kalk benim piyanomun baĢından. Senin piyanon değil ya, benim piyanom, Ģu anda kalkmazsan, eylül ayının ilk pazartesi günü kendini yargıcın karĢısında bulursun."

113

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

Ne olacak, kıskanıyor iĢte, anadan doğma müzisyenim diye, bire- birinden güzel Ģarkılar uyduruyorum diye, kıskanıyor beni, çekemi- yor.

"Bak, ne hale sokmuĢsun fildiĢi tuĢlarımı, Mr. Sylvester," diyerek piyanoya doğru atıldı, "hepsi gevĢemiĢ, yerlerinden oynamıĢ, güm güm vuruyorsun sersem gibi, beğendin mi yaptığını Ģimdi!"

Ben bu eve geldiğim zaman piyano çoktan kılığını bulmuĢtu, o da bunu pek iyi bilirdi ya, neyse.

ġöyle dedim: "Bakıyorum da sizden hiçbir Ģey gizlenmiyor, Miss Olivia-Ann, ama hani benim de, kendime göre, bildiğim bazı Ģeyler var da, tuhaf değil mi, bana onları hatırlatıyorsunuz. Belki de o benim bildiğim Ģeyleri baĢkaları pek merak ediyorlardır, öğrenmek isterler. Ne oldu acaba Mrs. Harry Steller Smith, nereye gitti dersiniz?"

Mrs. Harry Steller Smith'i hatırladınız mı?

Bir an durdu, boĢ kafese baktı. "Bana söz vermiĢtiniz," dedi; son- ra birden mosmor oldu yüzü.

"Belki vermiĢimdir, belki de vermemiĢimdir," dedim, "Eunice'i öyle aldatmakla çok kötü bir iĢ yapmıĢtınız, aramızda sıkı bir dostluk var diye sustum ben Ģimdiye kadar, dostluğumuz sona ererse, belki de bundan sonra susmam."

Evet, efendim, gürültüsüz patırtısız, güzel güzel çıkıp gitti. Ben de piyano çalmayı bırakıp odanın ortasındaki kanepeye uzandım; korkunç bir Ģeydir o kanepe; Eunice onun takımını 1912'de, Atlan- ta'da, tam iki bin dolara almıĢ, hem de peĢin para - kendisi öyle der. Yarı kara, yarı zeytin yeĢili pelüĢle kaplıdır bu takım; ıslak tavuk tüyü kokar. Odanın köĢelerinden birinde kocaman bir masa durur; üstünde de Miss E ile O-A'nın sevgili anneleri ile sevgili babalarını gösteren iki fotoğraf vardır. Baba yakıĢıklı bir adam doğrusu, ama, aramızda kalsın, bana ailesine zenci kanı karıĢmıĢ gibi geliyor. Ġç Sa-vaĢ'ta yüzbaĢıymıĢ, bunu hiçbir zaman unutmayacağım, çünkü kaputunun yanında sallanan kılıç hayatımda önemli bir rol oynadı. Anne tıpkı Olivia-Ann gibi yarım akıllı bir kadın, fotoğrafından öyle anlaĢılıyor, ama kızından çok daha hoĢ.

Tam uykuya dalacağım sırada Eunice'in sesini duydum; "Nerede? Nerede?" diye haykırıyordu. Sonra birden onu kapının önünde

114

BENĠM ANLATIġIM

gördüm, ellerini koca kalçalarına dayamıĢ, gözlerini bana dikmiĢti; yardakçıları arkasına toplanmıĢlardı: Bluebell, Olivia-Ann, bir de Marge.

Birkaç saniye Eunice kocaman, çıplak ayağını hızlı hızlı, kızgın kızgın yere vurdu; üstünde Niagara Çağlayam'nm fotoğrafı olan bir kartpostalla ĢiĢman yüzünü yelpazeledi.

"Nereye saklamıĢ parayı?" dedi. "Kendisine güvenmemden, evi- min içinde serbestçe dolaĢmasına göz yummamdan yararlanıp aĢırdığı yüz dolarımı nereye saklamıĢ?"

"Bu kadarı da çok fazla artık," dedim; ama sıcaktan bunalmıĢtım, bitkindim, yerimden kıpırdayacak halim yoktu.

"Fazla mı, eksik mi sonra görürüz onu," dedi, konuĢurken gözleri yuvalarmdan fırlayacaktı nerdeyse. "Benim cenaze paramdı o, paramı isterim. Sen bunun ölülerin cebinden para çalacak kadar düĢük bir insan olduğunu anlayamamıĢ miydin?"

"Belki de o çalmamıĢtır," dedi Marge.

"Sen hiç karıĢma bu iĢe, küçüğüm," dedi Olivia-Ann.

"O çaldı paramı, yüzde yüz eminim," dedi Eunice. "Görmüyor musun gözlerini - nasıl kara kara, suçlu suçlu bakıyor!"

Esneyerek Ģöyle dedim: "Yasaların söylediğine göre, bir insan baĢka bir inĢam haksız yere suçlarsa, kendi suçlu düĢer, hem de ko- dese tıkılır bu yüzden."

"Tanrı bilir hırsızlara vereceği cezayı," dedi Eunice.

"Ah, abla," dedi Olivia-Ann, "Tanrıya bırakmayalım onu ceza- landırmayı."

Bunun üzerine Eunice benim üstüme doğru yürüdü; kirli, fanile geceliğinin eteği yerde sürünüyordu. Olivia-Ann hemen onun arkası- na takılmıĢtı; Bluebell sanki bir yerine bir Ģey olmuĢ gibi keskin bir çığlık attı, hani belki ta Eufala'dan bile duymuĢlardır o çığlığı; Marge ellerini kenetlemiĢ, inliyor, tuhaf sesler çıkarıyordu.

"Oh-h-h," diye hıçkırdı, "ne olur, geri ver Ģu parayı, küçük sev- gilim."

"Et tu Brute?" dedim; William Shakespeare'dendir bu söz.

"Haline bakın Ģunun," dedi Eunice. "Bütün gün böyle aylak aylak yatıyor, hiç yormak istemiyor kendini."

"Acınacak Ģey," diye gıtgıtladı Olivia-Ann.

115

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

"Sanki Ģu zavallı kızcağız değil de bu doğuracak." Eunice'di ko- nuĢan.

Bluebell yüz paralık aklıyla atıldı: "Yalan mı?"

"Kendi hallerine bakmadan bana söz söylüyorlar," dedim.

"Evimde üç ay yan gelip oturduktan sonra, bu süprüntü bir de ba- na hakaret mi ediyor?" dedi Eunice.

Kolumdaki sigara külüne bir fiske vurdum, sonra ağır ağır Ģunları söyledim: "Dr. A. N. Carter'ın dediğine göre bende iskorpit varmıĢ, çok tehlikeli bir hastalık, en küçük bir heyecanlanma bile yasak - yoksa ağzımdan köpükler saçarak dört bir yana saldırır, önüme geleni ısırırmıĢım."

Bunun üzerine Bluebell Ģöyle dedi: "Neden gitmiyor geldiği çöplüğe, Mobile'e, Miss Eunice? Canım çıkıyor ona hizmet etmekten, bıktım artık."

Kömür karası zenci iyice tepemi artırmıĢtı, bir an gözlerim karar- dı. Sonra hiç heyecanlanmadan yerimden kalktım, gidip askılıktaki Ģemsiyeyi aldım, alır almaz da dönüp Bluebell'in kafasına indiriver- dim, bir daha, bir daha, Ģemsiye iki parça oldu.

"Benim ipek Ģemsiyem, japon Ģemsiyem," diye haykırdı Olivia- Ann.

ü

Marge çığlığı bastı: "Bluebell'i öldürdün, zavallı Bluebell'i öl- dürdün!"

Eunice, Olivia-Ann'ı kapıya doğru itti: "Aklını kaçırdı, Ģekerim! KoĢ! KoĢ, Mr. Tubberville'i çağır!"

"Ben hiç sevmem Mr. Tubberville'i," diye kestirip attı Olivia- Ann. "Gidip kendi domuz bıçağımı getireceğim." Tam kapıdan çıka- cağı sırada bir kaleci gibi atılıp sarıldım beline, yere yuvarlandık, ço- cuk oyuncağı değil bu, ölüm var iĢin ucunda. Ama sırtım hâlâ ağrıyor.

"Öldürecek onu!" diye bir haykırdı Eunice, bütün ev zangır zan- gır sarsıldı. "Hepimizi öldürecek! Ben söyledim sana bunu, Marge. Çabuk, kızım, çabuk babamın kılıcını getir!"

ĠĢte böyle, Marge koĢup kılıcı getirdi, Eunice'e verdi. Bir de ka- dınların kocalarına bağlılığından söz açarlar! Bu yetmezmiĢ gibi, Olivia-Ann karnıma bir diz atmaz mı, gözlerimde ĢimĢekler çaktı, kollarım gevĢedi. Az sonra Olivia-Ann'ın bahçede bağıra bağıra ila- hiler söylediğini duyduk.

116

BENĠM ANLATIġIM

Gözlerim görkemli gelişini

gördü Tanrı'nın; Gazap üzümlerinin yığıldığı

bağbozumunu çiğneyerek...

Bu sırada Eunice babasının kılıcını savura savura odanın içinde dört dönüyordu; ben nasıl olmuĢsa olmuĢ piyanonun tepesine tırman- mıĢtım. Derken Eunice bana doğru gelip piyanonun iskemlesine çıktı, o titrek, her yanı ayrı oynayan iskemle onun gibi bir canavarı nasıl çekti, bir türlü akıl erdiremedim.

"Ġn oradan aĢağı, pis korkak, ikiye bölüvereceğim Ģimdi," diyerek kılıcı savurdu; bu söylediklerimi her zaman kanıtlayabilirim, tam bir santim derinliğinde yaram var, kılıç yarası.

O arada Bluebell kendine gelmiĢ, usulca kapıdan çıkarak ön bah- çeye, Olivia-Ann'ın yanına koĢmuĢtu; ilahileri birlikte okumaya baĢ- ladılar. AnlaĢılan, beni öldürmek için ayin yapıyorlardı, hani Marge düĢüp bayılmasaydı, öldüreceklerdi de.

Marge'm bana yaptığı tek iyilik de bu oldu zaten.

Sonrasını pek iyi hatırlayamıyorum; bir ara kapıda Olivia-Ann'ı gördüm, elinde otuz santimlik domuz bıçağı vardı, arkasında bir yığın insan, komĢular duruyordu. Birden yerde yatan Marge'ı gördüler; herkes onun baĢına toplandı; derken kızı kaldırıp dıĢarı çıkardılar, odasına, yatağına götürdüler galiba. Her neyse, onlar dıĢarı çıkar çık- maz kapıyı kapatıp arkasına eĢyaları yığdım.

Bütün pelüĢ koltukları, kocaman maun masayı -yalnız o bir-iki ton gelir- askılığı, daha bir sürü Ģeyi yığdım üst üste. Pencereleri sür- meledim, perdeleri kapattım. Bu iĢleri yaparken koca bir Sweet Love kutusu geçti elime, beĢ dolarlık kutulardan; ağzına kadar da dolu, çeĢit çeĢit Ģeker; Ģu anda, çikolatadan yapılma, içi kremalı bir kiraz çiğnemekteyim. Arada bir gelip kapıyı yumrukluyor, haykırıyor, söy- leniyorlar. Ah, evet, bambaĢka bir Ģarkı söylemeye baĢladılar Ģimdi. Bana gelince - zaman zaman piyanonun baĢına geçip neĢeli Ģarkılar çalıyorum, kendilerinden korktuğumu sanmasınlar diye.

Ç EVİ R E N : MEMET FUAT

117

CHARLES BUKOWSKI I Buluşma

RAMPART durağında otobüsten inip Coronado'ya yürüdüm, sonra yo- kuĢu tırmanıp evimin ön kapısmm önünde durdum. Kollanmı ısıtan güneĢin altmda öylece durdum bir süre. Sonra anahtarı bulup kapıyı açtım ve üst kata çıkmaya baĢladım.

"Kim o?" diye sordu Madge.

Cevap vermedim. Ağır ağır çıkmayı sürdürdüm. Çok solgun ve güçsüzdüm.

"Kim o? Kim var orada?"

"TelaĢlanma benim Madge."

Merdivenin üst basamağında durdum. YeĢil, ipekten yapılmıĢ es- ki bir elbise giymiĢ, kanepeye oturmuĢtu. Elinde bir bardak Ģarap, buzlu, öyle severdi.

"Canım!" diye üstüme atıldı. SevinmiĢ görünüyordu, öptü beni.

"•Oh Harry gerçekten sen misin?"

"Belki. Dayanabilirsem. Yatak odasında kimse var mı?"

"Saçmalama! Ġçki ister misin?"

"Ġçemezsin dediler. HaĢlanmıĢ tavuk, rafadan yumurta yemem gerek. Liste verdiler."

"Orospu çocukları. Otur. Banyo yapmak ister misin? Bir Ģeyler ye."

"Hayır, dur biraz oturayım."

Koltuğa çöktüm.

"Ne kadar para kaldı?" diye sordum.

"On beĢ dolar."

"Çabuk harcamıĢsın."

"ġey-"

118

BULUġMA

"Kira durumu nedir?"

"Ġki hafta. ĠĢ bulamadım Harry."

"Biliyorum. Arabayı göremedim. Araba nerde?"

"Kötü haber. Birine ödünç verdim, önünü çarpmıĢlar. Sen dön- meden yaptırtmayı düĢünmüĢtüm. KöĢedeki tamircide."

"Araba çalıĢıyor mu?"

"Evet, önünü düzeltsinler istedim."

"Önü çarpık olsun. Radyatöre ve farlara bir Ģey olmamıĢsa öyle kullanırsın."

"AllahaĢkına Harry! Doğru olanı yapmaya çalıĢıyordum!"

"ġimdi dönerim."

"Harry, nereye gidiyorsun?"

"Arabaya bakacağım."

"Yarın bakarsın. Ġyi görünmüyorsun Harry. Otur konuĢalım."

"ġimdi dönerim. Beni bilirsin. Yarım kalan iĢlerden hoĢlanmam."

"Of Harry!"

Merdivenlerden inmeye baĢladım. Sonra tekrar yukarı çıktım.

"On beĢ doları ver."

"Of Harry. Off!"

"Ġkimizden biri bu gemiyi batmaktan kurtarmalı. Bu sen olmaya- cağına göre!"

"Yemin ederim Harry. Her sabah yataktan kalkıp iĢ aramaya git- tim. Hiçbir Ģey yok."

"On beĢ doları ver."

Madge çantasını alıp karıĢtırmaya baĢladı.

"Bu akĢam için bir ĢiĢe Ģarap alacak kadar para bırak bana, bu Ģi- Ģe bitmek üzere. Senin dönüĢünü kutlamak istiyorum."

"Biliyorum Madge."

Çantasından bir onluk dört birlik çıkarıp uzattı. Çantayı elinden kapıp ters yüz ettim. Ġçinde ne varsa yatağa saçıldı. Bozuk paralar, küçük bir ĢiĢe porto, bir birlik bir de beĢlik. BeĢliğe uzandı ama on- dan hızlı davrandım. Doğrulup yüzünü tokatladım.

"Orospu çocuğu! Hiç değiĢmemiĢsin. Pis herifin birisin hâlâ."

"O yüzden ölmedim ya."

"Bir daha bana vurursan giderim."

119

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

"Sana vurmaktan hoĢlanmadığımı bilirsin güzelim." "Bana vurmak kolay, gidip bir erkeğe vursana, vuramazsın değil mi?"

"Ne ilgisi var Ģimdi?"

BeĢliği alıp aĢağı indim.

Tamirci köĢedeydi. Ben içeri girerken Japon bir herif arabaya ye- ni takılmıĢ ön kafese yaldız boya sürüyordu. Basma dikildim.

"Tanrım, gerçek bir Rembrandt olmuĢ bu," dedim.

"Araba sizin mi bayım?"

"Evet. Borcum ne?"

"YetmiĢ beĢ dolar."

"Ne?"

"YetmiĢ beĢ dolar. Bir bayan getirdi arabayı buraya."

"Orospunun biri getirdi onu buraya. Bana bak, arabanın kendi yetmiĢ beĢ dolar etmezdi, hâlâ etmez. Bu kafesi hurdacıdan beĢ do- lara kaptın."

"Bakın bayım, bayan dedi ki-"

"Kim?"

"ġey, kadın dedi ki-"

BULUġMA

"Ben ondan sorumlu değilim. Hastaneden yeni çıktım. Sana ara da sırada ödeyebilirim, ancak henüz bir iĢim yok ve arabaya ihtiya

cım var. ġimdi hemen ihtiyacım var. ĠĢ bulursam sana ödeme yapa-

bilirim. Bulamazsam yapamam. Bana güvenmiyorsan araba sende

kalsın. Gidip ruhsatını getiririm. Nerde oturduğumu biliyorsun. Ġster sen ruhsatı getireyim."

"ġimdi ne verebilirsin?"

"BeĢ dolar." «

"Çok az."

"Söyledim ya! Hastaneden yeni çıktım. ĠĢ bulunca öderim, ya kabul edersin ya da arabayı sana bırakırım."

"Peki," dedi. "Sana güveniyorum. BeĢliği ver."

"Bu beĢliği ne kadar zor kazandığımı bir busen."

"Nasıl?"

"BoĢver."

O beĢliği aldı ben de arabayı. ÇalıĢtı. Yarım depo benzin bile

120

vardı. Yağını, suyunu dert etmedim. Tekrar araba kullanmak nasıl olacak diyerek biraz turladım. Ġyi bir duyguydu. Sonra içki satan dükkânın önüne çektim.

"Harry!" dedi pis önlüklü yaĢlı adam.

"Oh, Harry!" dedi karısı.

"Nerelerdeydin?" diye sordu pis önlüklü yaĢlı adam.

"Arizona. Toprak iĢleri ile ilgili."

"Gördün mü Sol," dedi kadın, "zeki biri olduğunu söylemiĢtim sana. Kafası çalıĢan adam belli olur."

"Tamam," dedim, "iki altılık Miller ĢiĢe bira istiyorum, hesaba yazın."

"Bir dakika," dedi yaĢlı adam.

"Problem ne? Hesabımı her zaman ödemedim mi? Canımı sık- mayın."

"Senden Ģikâyetçi değiliz Harry. Senin kadın. 13,75'lik alıĢveriĢ yaptı."

"13,75 mi? Lafı bile edilmez. Ben daha önce hesabı yirmi sekiz dolara çıkarıp sonra kapatmadım mı?"

"Evet Harry, ama-"

"Ama ne? AlıĢveriĢimi baĢka yerden mi yapayım? Bu hesabı ta- kayım mı? Allanın cezası iki altılık için değer mi?"

"Peki Harry, tamam," dedi yaĢlı adam.

"Ġyi, poĢete koy. Bir paket Pall Mall iki de Dutch Masters."

"Tamam Harry, tamam..."

Sonra tekrar basamakları çıkıyordum. Üst kata vardım.

"Oh Harry, bira almıĢsın! Ġçme Harry. Ölmeni istemiyorum yav- rum!"

"Biliyorum Madge, istemezsin. Ama bu doktorlar bir boktan an- lamazlar. ġimdi bana bir bira aç. Yorgunum. Çok koĢturdum. Allanın cezası hastaneden çıkalı daha iki saat oldu."

Madge bir ĢiĢe bira ve bir bardak Ģarap ile döndü. Topukluları ayağındaydı ve bacak bacak üstüne atınca donu göründü. Sıkı hatun- du. Yüzünü hesaba katmazsan.

"Arabayı aldın mı?"

"Evet."

121

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

"O ufak tefek Japon iyi bir çocuk değil mi?"

"Ġyi olmak zorundaydı."

"Ne demek istiyorsun? Arabayı tamir etmemiĢ mi?"

"Tamam, tamam, iyi çocuk. Buraya getirdin mi onu?"

"Harry, mesele çıkarma. Ben o Japonlarla düzüĢmem!"

Ayağa kalktı. Karnı hâlâ düzdü. Kalçaları, bacakları, kıçı tam sevdiğim gibiydi. Ne kancık! Yarım ĢiĢe birayı baĢıma diktim, ona doğru yürüdüm.

"Senin için çıldırdığımı biliyorsun Madge, bebeğim. Senin için katil olurum, biliyorsun değil mi?"

Ġyice yaklaĢmıĢtım ona. Hafifçe tebessüm etti. Bira ĢiĢesini fırla- tıp ayağa kalktım, elindeki Ģarap bardağını aldığım gibi bir dikiĢte iç- tim. Haftalardır ilk kez kendimi iyi hissediyordum. Birbirimize yak- laĢtık. Kırmızı, vahĢi dudaklarını yaladı. Sonra iki elimle sertçe ittim onu. Kanepeye yığıldı.

"Seni orospu! Goldbarth'da 13,75'lik bir hesap açtın, değil mi?"

"Bilmiyorum."

Elbisesi kalçalarına çıkmıĢtı.

"Seni orospu!"

"Bana orospu deme!"

"13,75!"

"Benim bir Ģeyden haberim yok!"

Üstüne çıktım, yüzünü yakalayıp dudaklarından öpmeye baĢla- dım. Göğüslerini, kalçalarını, bacaklarını okĢadım. Ağlıyordu.

"Bana... orospu... deme... deme, deme... Seni sevdiğimi biliyor- sun Harry!"

Sonra ayağa fırlayıp halının ortasında durdum.

"Seni parçalayacağım yavrum!"

Madge güldü.

Onu kaldırıp doğru yatak odasına taĢıdım, yatağa fırlattım.

"Harry, hastaneden daha yeni çıktın!"

"Ġyi ya! Ġki haftalık sperm birikimimi sana nakledeceğim demek- tir."

"Ağzını bozma!"

"Siktir!"

Yatağa sıçradım, elbiselerimi sıyırmıĢtım.

122

BULUġMA

Elbisesini yukarı kaldırdım, bir yandan onu öpüp okĢayarak. Etli kadındı.

Kilotunu çıkardım sonra. Eskiden olduğu gibi, içerdeydim.

Sekiz, on kere, ağır, yumuĢak vurdum. Sonra "O pis Japonla dü- züĢtüğümü düĢünmüyorsun değil mi?" diye sordu.

"Sen pis olan her Ģeyi düzersin diye düĢünüyorum."

Kendini geriye çekip beni dıĢarı attı.

"Ağzına sıçayım!" diye bağırdım.

"Seni seviyorum, Harry, seni sevdiğimi biliyorsun; böyle konuĢ- tuğun zaman beni üzüyorsun!"

"Tamam, yavrum, pis bir Japonu düzmeyeceğini biliyorum. ġaka ediyordum."

Madge bacaklarını açtı, tekrar içeri girdim.

"Oh! Erkeğim, çok uzun zaman oldu!"

"Emin misin?"

"Ne demek bu? Yine mesele mi çıkarmaya çalıĢıyorsun!"

"Hayır, hayır! Seni seviyorum güzelim."

Dudaklarından öptüm, alttan çalıĢmayı sürdürüyordum.

"Harry," dedi.

"Madge," dedim.

Haklıydı.

Çok uzun zaman olmuĢtu.

Ġhtiyara 13,75 artı iki altılık artı sigara artı puro borcum vardı. Los Angeles hastanesine 225 dolar ve o pis Japona da 70 dolar ayrıca ufak tefek gaz, elektrik, su faturaları ve birbirimize kenetlendik ve duvarlar üstümüze kapandı.

Oradaydık.

Ç EVİ R E N : AVİ P A R D O

123

PAUL BOWLES I Laçen'le Hıdır'ın Öyküsü

ĠKĠ ARKADAġ, Laçen'le Hıdır, Merkala'daki plajda yürüyorlardı. Ka- yaların yanında bir kız duruyordu; rüzgâr djellaba'sım* savuruyordu. Laçen'le Hıdır onu görünce durdular. Öylece kalıp kızı seyrettiler. Laçen, "Tanıyor musun bunu?" dedi. "Hayır. Onu hiç görmedim." Laçen, "Hadi yanına gidelim," dedi. Belki kızın yanında bir adam vardır diye gözleriyle plajı taradılar ama kimseyi göremediler. Laçen, "Bir yosma," dedi. Kızın yanına iyice yaklaĢtıklarında, çok genç olduğunu gördüler. Laçen güldü. "Kolay iĢ," dedi. Hıdır, "Yanında ne kadar para var?" diye sordu. Laçen, "Ona para ödeyeceğimi mi sanı- yorsun?" diye bağırdı.

Hıdır, Laçen'in kızı dövmek niyetinde olduğunu anladı. ("Bir yosmaya parasını ödemezsen onu dövmen gerekir.") Hıdır bu fikirden hiç hoĢlanmadı, çünkü bunu daha önce de birlikte yapmıĢlardı; sonrasında baĢları hep derde girmiĢti. Kızın ablası ya da ailesinden baĢka biri polise gidip Ģikâyette bulunuyor, sonunda herkes hapsi boyluyordu. Hapiste kapalı kalmak Hıdır'ı çok sinirli yapıyordu. Bundan kaçınmaya çalıĢıyordu; çoğu zaman da baĢarıyordu bunu. Laçen'le Hıdır arasındaki fark, Laçen'in içki içmekten, Hıdır'ınsa ke- yif içmekten hoĢlanmasıydı. Keyif tiryakileri kafalarının sakin kal- masını isterlerdi; oysa içkiciler böyle değildi. Her Ģeyi kırıp dökmek isterdi onlar.

Laçen kasıklarını ovuĢturdu, yere tükürdü. Hıdır onun, biraz son- ra kızla oynayacağı oyunun provasını yaptığını, kızı ne zaman, nerede yere yatıracağını planlamakta olduğunu anladı. EndiĢelenmeye

* BaĢlıklı üstlük; baĢlıklı pelerin, (ç.n.)

124

LAÇEN'LE HIDIR'IN ÖYKÜSÜ

baĢladı. Kız baĢını öbür yana çevirdi. Djellaba'smm eteğini eliyle tu- tup bastırarak rüzgârda savrulmasını engellemeye çalıĢıyordu. Laçen, "Sen bekle burda," dedi. Kızın yanına gitti; Hıdır, konuĢurken kızın dudaklarının oynadığını gördü çünkü kızın peçesi yoktu. Kızın bütün diĢleri altındandı. Hıdır altın diĢli kadınlardan nefret ederdi, çünkü on dört yaĢındayken Zehra adında, kendisine hiç önem vermeyen altın diĢli bir yosmaya tutulmuĢtu. Kendi kendine, "Kız Laçen'in olsun," dedi. Üstelik, mesele çıktığı zaman onların yanında bulunmak istemiyordu. Laçen ıslıkla kendisini çağırmcaya kadar hareketsiz bekledi. Sonra onların bulunduğu yere gitti. Laçen, "Hazır mısın?" diye sordu. Kızı kolundan kavrayıp kayaların yanından yürümeye baĢladı. Hıdır, Laçen'e, "Geç oldu. Benim gitmem gerek," dedi. Laçen ĢaĢırmıĢtı ama bir Ģey söylemedi. Hıdır, Laçen'e bakıp onu uyarmaya çalıĢarak, "BaĢka zaman," dedi. Kız, sanki Hıdır'ı utandırarak onun da gelmesini sağlayabilirmiĢ gibi hınçla güldü.

Hıdır, gitmemeye karar verdiği için memnundu. Mendoub'un in- cir bahçesinin oradan geçerken kendisine bir köpek havladı. Köpeğe taĢ attı; taĢ köpeğe isabet etti.

Ertesi sabah Laçen, Hıdır'ın odasına geldi. Gözleri içtiği Ģaraptan kan çanağına dönmüĢtü. Yere oturdu, köĢesi düğümlenmiĢ bir mendil çıkardı. Düğümü açtı, kucağına bir altın yüzük düĢtü. Yüzüğü alarak Hıdır'a uzattı. "Senin için. Ucuza aldım." Hıdır, Laçen'in bu yüzüğü gerçekten almasmı istediğini anladı; yüzüğü parmağına taktı, "Allah sana uzun ömürler versin," dedi. Laçen eliyle çenesini kaĢıyarak es- nedi. Sonra, "Bana baktığını gördüm; yürüyerek taĢ ocağına geldiği- mizde oranın en uygun yer olacağını düĢündüm. Ama sonra polisin bizi alıp Bou Haç Haç'a götürdüğü geceyi anımsadım; bana bakıĢını anımsadım. Dönüp geldim, kızı orada bıraktım. Süprüntü!"

"Demek hapse girmedin, bu yüzden de sarhoĢ oldun?" dedi Hıdır; sonra güldü.

Laçen, "Bak bu doğru," dedi. "ĠĢte sana yüzüğü bunun için ver- dim."

Hıdır bu yüzüğün en azından elli dirhem edeceğini biliyordu; çok parasız kalırsa yüzüğü satabilirdi. Bunu yaparsa Laçen'le olan ar- kadaĢlığı da sona ererdi ama baĢka ne çare var ki!

Bazen Laçen eline bir ĢiĢe Ģarap alıp akĢamları onu ziyarete ge-

125

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

lirdi. Ġdris keyif çubuğunu tüttürürken o da Ģarabını içerdi; saat on ikide program bitinceye kadar radyo dinlerlerdi. Sonra, çok geç bir saatte Dradeb sokaklarından geçerek Laçen'in bir arkadaĢının gece bekçiliği yaptığı garaja giderlerdi. Dolunay olduğu zamanlarda, orta- lık sokak lambalarının verdiği aydınlıktan daha parlak bir ıĢığa bürü- nürdü. Ay olmayınca sokaklarda da kimsecikler olmazdı; birkaç ak- Ģamcı kahvesinde insanlar birbirlerine hırsızların eskiden yaptıklarını, Ģimdi hırsızların sayısının nasıl da artmıĢ olduğunu anlatırlardı. Bunun nedeni, hiçbir yerde hemen hemen hiç kimsenin iĢ bulamama- sı, köylülerin vergilerini verebilmek için ineklerini, koyunlarını sat- mak, sonra da kente göç etmek zorunda kalmasıydı. Laçen'le Hıdır, yapılacak bir iĢ çıktığı zaman, arada sırada çalıĢıyorlardı. Biraz para- ları vardı; her zaman karınlarını doyuruyorlardı; sonra Laçen, kendi- sine bazen bir ĢiĢe Ġspanyol Ģarabı alacak parayı bile çıkarabiliyordu. Hıdır'ın keyfi daha büyük bir sorun yaratıyordu; çünkü polis keyife karĢı çıkardığı yasayı ne zaman uygulamaya kalkacak olsa, keyif bulmak zorlaĢıyor, fiyatı yükseliyordu. Sonra polis keyif yerine si- lahların ve asilerin peĢine düĢtüğü için piyasada keyif bollaĢınca, yükselmiĢ olan fiyat inmiyordu. Hıdır içtiği keyfi azaltmıyordu; ama artık odasında kendi basma içiyordu. Kahvede içmeye kalkarsan, her zaman keyfini evde unutmuĢ, seninkinden içmek isteyen biri çıkıyor- du. Hıdır, Cafe Nacah'taki arkadaĢlarına keyif içmeyi bnaktığını söy- lemiĢti; kendisine bir çubuk uzatıldığı zaman da hep reddediyordu.

AkĢam, erken saatte odasma döndüğünde pencereyi açtı; kentin uykulu sesleri içeriye doluyordu; yaz olduğu için insanların sesleri sokakları doldurmuĢtu; Hıdır satın almıĢ olduğu iskemleye oturdu, ayaklarını kaldırıp pencerenin pervazına dayadı. Böyle oturunca key- fini içerken gökyüzünü seyredebiliyordu. Laçen gelirdi, konuĢurlardı. Arada sırada birlikte Emsallah'a, orada mezbahanın yanında, iki kız kardeĢin yarım akıllı anneleriyle birlikte oturduğu barraca'ya* gi- derlerdi. Anneyi sarhoĢ edip içerideki odaya yatırırlardı. Sonra da kızları sarhoĢ eder, hiç para vermeden geceyi onlarla geçirirlerdi. Konyak pahalıydı ama gene de yosmalara ödeyecekleri para kadar pahalıya oturmuyordu onlara.

* Baraka; oluklu sacdan yapılmıĢ gecekondu, (ç.n.)

126

LAÇEN'LE HIDIR'IN ÖYKÜSÜ

Yaz ortasında, Sidi Kacem gelince, hava birden çok ısındı. Ġnsanlar evlerinin çatılarına çarĢaflardan çadırlar kurarak yemeklerini orada piĢirip orada yatmaya baĢladılar. Geceleyin Hıdır bütün çatıları görebiliyordu; her çatıda rüzgârda ĢiĢerek sallanan çarĢaflardan oluĢ- muĢ bir kubbe vardı; çarĢafın arasından tenekenin içinde yanan ateĢin kırmızı ıĢığı görünüyordu. Gündüzleri, beyaz çarĢafların oluĢturduğu bu denizin üzerinde parlayan ıĢık Hıdır'ın gözlerini kamaĢtırıyordu; odasında dolaĢırken, pencerenin önünden geçtiğinde artık dıĢarıya bakmamayı öğrenmiĢti. Daha pahalı bir odada, ıĢığı kesecek güneĢlik perdeleri olan bir odada oturmayı isterdi. DıĢarıda, gökyüzünü dolduran parlak ıĢıktan korunmanın hiçbir yolu yoktu; Hıdır alacakaranlığı özlemle bekliyordu. Gün batmadan keyif içmek âdeti değildi. Keyif içmeyi gündüzleri hiç sevmiyordu; her Ģeyden çok da havanın sıcak, ıĢığın parlak olduğu yaz günlerinde içmeyi hiç sevmiyordu. Yeni gelen her gün bir öncekinden daha sıcak olmaya baĢlayınca, kendisine birkaç gün yetecek keyif ve yiyecek almaya, hava serinleyinceye kadar odasına kapanmaya karar verdi. O hafta iki gün limanda çalıĢmıĢtı, biraz parası vardı. Yiyecekleri masanın üstüne koyup kapıyı kilitledi. Sonra anahtarı kilitten çıkardı, masanın çekmecesine attı. Pazar sepetinin içindeki paketlerin, konserve kutularının arasında gazeteye sarılmıĢ kocaman bir keyif destesi duruyordu. Gazeteyi açtı, bir dal çekip kokladı. Ondan sonraki iki saat boyunca yere oturdu; yaprakları dallardan kopardı, ekmek tahtasının üstünde kıydı, karıĢtırdı, har- manladı, sonra gene kıydı; bunu tekrar tekrar yaptı. Bir keresinde, güneĢ tam üstüne vurunca, sıcaktan kurtulmak için yerini değiĢtirmek zorunda kaldı. GüneĢ indiğinde kendisine üç-dört gün yetecek kadar keyif hazırlamıĢtı. Yerden kalktı, kucağında kesesi ve çubuğuyla is- kemlesine oturdu, içmeye koyuldu; bu arada radyoda, o saatte hep ol- duğu gibi Soussi bakkallar için Çlöh müziği çalınıyordu. Kahvelerde insanlar çoğu zaman yerlerinden kalkıp radyoyu kapatırlardı bu mü-züc çaldığı zaman. Oysa hep aynı aksak tempoyu sürdüren naqous* nedeniyle keyif tiryakileri severlerdi bu müziği.

Müzik uzun süre çaldı; Hıdır, Tiznit'teki pazarı ve kerpiç duva-

fren kasnağı), (ç.* Vurmalı müzik yapmakta kullanılan yuvarlak madeni nesne (çoğu zaman bir n.)

127

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

rından dıĢarıya ağaç gövdeleri taĢan camiyi düĢündü. Gözlerini yere indirdi. Odanın içinde hâlâ gün ıĢığı vardı. Gözleri fal taĢı gibi açıldı. DöĢemenin üzerinde küçücük bir kuĢ sessizce yürüyordu. Hıdır yerinden fırladı. Keyif çubuğu yere düĢtü ama lülesi kırılmadı. KuĢ daha kıpırdamaya vakit bulamadan Hıdır avucunu üstüne kapadı. Ġki avucuyla birlikte kavradığı zaman bile kuĢ hiç hareket etmedi. Hıdır kuĢa baktı, onun Ģimdiye dek gördüğü en küçük kuĢ olduğunu düĢün- dü. BaĢı griydi, kanatlan siyahbeyazdı. KuĢ kendisine bakıyordu, hiç de korkmuĢ gibi görünmüyordu. Hıdır kuĢu kucağına koyarak is- kemleye oturdu. Ellerini üstünden kaldırdıktan sonra bile kuĢ öylece, hareketsiz durdu. "Bir yavru kuĢ bu, uçmayı bilmiyor," diye düĢündü Hıdır. Art arda birkaç çubuk dolusu keyif içti. KuĢ yerinden hiç kıpırdamadı. GüneĢ batmıĢtı, akĢam ıĢığında evler yavaĢ yavaĢ ma- vileĢiyordu. BaĢparmağıyla kuĢun baĢını okĢadı. Sonra küçük par- mağına takılı olan yüzüğü çıkarıp kuĢun baĢındaki yumuĢacık tüylerin üzerinden geçirdi. KuĢ buna hiç tepki göstermedi. "KuĢların sultanına altından bir yaka," dedi Hıdır. Biraz daha keyif içip gökyüzünü seyretti. Sonra karnı acıkmaya baĢladı; kuĢun da biraz ekmek kırıntısı yemek isteyebileceği geçti aklından. Çubuğunu masanın üstüne bıraktı, yüzüğü kuĢun baĢından çıkarmaya çalıĢtı. Yüzüğü dıĢarıya doğru çekti; kuĢ kanatlarını çırptı, direndi. Hıdır bir an için yüzüğü bıraktı, o anda kuĢ kucağından dosdoğru gökyüzüne uçuverdi. Hıdır sıçrayıp ayağa kalktı, kuĢu seyre koyuldu. Uçup bütünüyle gözden kaybolunca gülümsedi. "Piç kurusu!" dedi fısıldayarak.

Yemeğini hazırlayıp yedi. Bundan sonra iskemlesine oturup çu- buğunu içti, kuĢu düĢündü. Laçen geldiğinde olanları ona anlattı. "O süre boyunca hep bir Ģey çalma fırsatını yakalamak için bekliyor- muĢ!" dedi. Laçen biraz içkiliydi, bunlara kızdı. "Demek yüzüğümü çaldı!" diye bağırdı. "Ah," dedi Hıdır. "Senin yüzüğün mü? Onu bana verdiğini sanıyordum."

Laçen ona, "Ben daha delirmedim," dedi. Hâlâ kızgın bir durum- da çıkıp gitti; bir haftadan uzun bir süre hiç uğramadı. Laçen'in odaya girdiği sabah Hıdır onun gene yüzükten söz açacağından emindi; bir gün önce bir arkadaĢından satın almıĢ olduğu bir çift ayakkabıyı hemen ona doğru uzattı. "Bunlar ayağına oluyor mu bak bakalım?" diye sordu. Laçen iskemleye oturdu, ayakkabıları ayağına geçirdi,

128

LAÇEN'LE HIDIR'IN ÖYKÜSÜ

baktı ki tam oluyor. Hıdır ona, "Altlarını değiĢtirmek gerek ama üst- leri yeni gibi," dedi. Laçen de "Üstleri iyi," dedi. Deriyi yokladı; baĢ- parmağıyla öbür parmaklan arasında sıkıĢtırıp ezerek baktı. Hıdır, "Al senin olsun," dedi. Laçen buna sevinmiĢti; o gün yüzükle ilgili hiçbir Ģey söylemedi. Ayakkabılan odasına getirdiğinde dikkatle inceledi; pençe yaptırmak için gerekecek parayı gözden çıkarmaya karar verdi.

Ertesi gün bir Ġspanyol ayakkabıcıya gitti; adam ayakkabılan on beĢ dirheme onarmayı kabul etti. "On," dedi Laçen. Uzun bir pazar- lıktan sonra ayakkabıcı fiyatı on üçe indirdi; Laçen de ayakkabıları orada bırakarak bir hafta sonra gelip alacağını söyledi. Aynı gün öğ- leden sonra Sidi Bouknadel'den geçerken bir kız gördü. Ġki saat ya da daha uzun bir süre konuĢtular; duvarın yanında birbirlerine çok yakın durmamaya dikkat ediyor, konuĢtuklarını kimse anlamasın diye bakıĢlarını yere indirmiĢ, öyle duruyorlardı. Kız Meknes'liydi; Laçen bu yüzden onu daha önce görmemiĢti. Kız o mahallede oturan teyze- sini ziyarete gelmiĢti; kısa bir süre sonra kız kardeĢi de Meknes'ten oraya gelecekti. Bu kız Laçen'e, o yıl gördüğü en iyi Ģey gibi göründü; gene de kızın burnundan ve ağzından emin olamazdı çünkü peçesi her Ģeyi örtüyordu. Kızı ertesi gün aynı yerde kendisiyle buluĢmaya ikna etti. Bu kez Hafa boyunca uzun uzun yürüdüler; Laçen kı-zm bu iĢe gönlü olduğunu anladı. Ama kız teyzesinin evinin nerede olduğunu Laçen'e bir türlü söylemiyordu.

Laçen kızı odasına ancak iki gün sonra getirebildi. Beklediği gibi çok güzel çıktı. O gece çok mutlu oldu Laçen, ama sabahleyin kız gidince, onun yanından hiç ayrılmak istemediğini anladı. Teyzesinin evinin nasıl bir yer olduğunu, bütün bir gününü nasıl geçireceğini bilmek istiyordu. Böylece Laçen için kötü bir süreç baĢlamıĢ oldu. Yalnızca onunla birlikteyken, onu yatağa soktuğu zaman, bir yanında kız, bir yanında, yastığının yanı baĢında, kolayca ulaĢabileceği bir yerde de konyak ĢiĢesi varken mutlu oluyordu. Her gün, kız gittikten sonra, yeniden ona dönmeden önce kızın buluĢabileceği bütün erkek- leri aklından geçirerek öylece yatıyordu. Bundan söz ettiği zaman kız güldü, bütün vaktini teyzesi ve artık Meknes'ten gelmiĢ olan kız kar- deĢiyle geçirdiğini söyledi. Gene de Laçen bu konuda endiĢelenmek- ten kurtaramıyordu kendini.

129

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

' Ancak iki hafta geçtikten sonra anımsayabildi gidip ayakkabılarını almayı. Ayakkabıcıya giderken yolda bu sorununu nasıl çözebi- leceğini düĢünüyordu. Hıdır'ın kendisine yardım edebileceği geçti aklından. Kızla Hıdır'ı bir araya getirip baĢ baĢa bırakabilirse, Hıdır olanları daha sonra ona anlatırdı. Kız, Hıdır'ın kendisini yatağa atma- sına izin verirse, o zaman kesinlikle bir yosmaydı; o zaman ona bir yosma gibi davranmak gerekirdi. Laçen de onu önce iyice bir döver, sonra da banĢırdı; çünkü kız bütünüyle bir yana atılamayacak kadar iyiydi. Ama gerçekten kendisine mi ait, yoksa baĢkalarıyla da yatıp kalkıyor mu, Laçen'in bunu bilmesi gerekti.

Ayakkabıcı ayakkabılarını eline verdiği zaman yepyeni oldukla- rını görüp sevindi. On üç dirhemi ödeyip ayakkabıları evine götürdü. O gece, kahveye gitmek üzere dıĢarıya çıkarken giymeye çalıĢtığında, ayağına olmadıklarını gördü. Çok dar geliyordu ayakkabılar, yeni tabanları dikerken ayakkabıcı kalıbı daraltmıĢtı. Eski ayakkabılarını giydi, dıĢarıya çıkıp kapıyı ardından çarparak kapattı. O gece kızla kavga etti. Kızm ağlamasmı durdurabilmek için Ģafak sökünce-ye dek uğraĢtı. GüneĢ doğduğunda kız hâlâ uyuyordu; Laçen kollarını baĢının altında kavuĢturmuĢ tavanı seyrediyor, ayakkabıların kendisine on üç dirheme patladığını, Ģimdi bütün gününü onları satmaya çalıĢarak geçireceğini düĢünüyordu. Kızı erkenden baĢından savdı; elinde ayakkabılarla Bou Araqia'ya girdi. Ayakkabılara kimse sekiz dirhemden fazla vermiyordu. Öğleden sonra Joteya'ya gidip bir as- manın gölgesine oturdu, satıcılarla alıcıların gelmesini bekledi. Dağlı bir adam sonunda on dirhem teklif etti, Laçen de ayakkabıları ona sattı. Parayı cebine yerleĢtirirken, "BoĢu boĢuna üç dirhem kaybet- tim," dedi. KızmıĢtı, ama ayakkabıcıyı suçlamak yerine, kabahatin Hıdır'da olduğunu düĢünüyordu.

O gün öğleden sonra Hıdır'la görüĢtü; ona, akĢam yemeğinden sonra yanında bir arkadaĢıyla odasına geleceğini söyledi. Sonra eve dönüp konyak içti. Kız geldiğinde ĢiĢeyi bitirmiĢti; sarhoĢ olmuĢtu, kendini hiç olmadığı kadar mutlu hissediyordu. Kız peçesini çıkar- maya baĢlayınca, "Çıkarma," dedi. "DıĢarı çıkıyoruz." Kız hiçbir Ģey söylemedi. Arka sokaklardan dolaĢarak Hıdır'ın odasına vardılar.

Hıdır iskemlesine oturmuĢ radyo dinliyordu. Bir kızm geleceğini hiç ummamıĢtı; kızın peçesini çıkardığını görünce kalbi baĢım ağ-

130

LAÇEN'LE HIDIR'IN ÖYKÜSÜ

ntacak kadar hızlı çarpmaya baĢladı. Kıza iskemlesini verdi ama dö- nüp bir daha hiç bakmadı; yatağın üstüne oturup yalnızca Laçen'le konuĢmaya baĢladı; Laçen de kıza hiç ilgi göstermiyordu. Biraz sonra yerinden kalktı. "Sigara almak için dıĢarıya gidiyorum," dedi. "Hemen dönerim." Kapıyı arkasından kapadı; Hıdır hemen koĢup kapıyı kilitledi. Kıza gülümsedi, sonra kızın yanma, masaya oturdu, yüzüne baktı. Arada, bir çubuk keyif içiyordu. Laçen'in neden bu kadar geciktiğini merak ediyordu. Sonunda kıza, "Geri dönmeyecek, biliyor musun?" dedi. Kız güldü, omuzlarım silkti. Hıdır yerinden fırladı, kızı elinden tutup yatağa götürdü.

Sabahleyin giyinirlerken kız ona Otel Sevilla'da kaldığını söyledi. Medina'nın tam ortasında bir Müslüman oteliydi bu. Hıdır kızı oraya götürüp bıraktı. Kız ona, "Bu gece gelecek misin?" diye sordu. Hıdır kaĢlarını çattı. Laçen'i düĢünüyordu. "Gece yarısından sonra beni bekleme," dedi. Eve dönerken Cafe Nacah'a uğradı. Laçen oradaydı. Gözleri kan çanağı gibiydi; bütün gece uyumamıĢa benziyordu. Hıdır, onun kendisini beklemekte olduğu duygusuna kapıldı çünkü o kahveye girer girmez Laçen hemen yerinden kalkıp qahouaji' nin* parasını ödemiĢti. Dradeb anacaddesi boyunca bir tek söz etmeden yürüdüler; Merkala plajına kıvrılan yola gediklerinde, gene hiç konuĢmadan o tarafa yöneldiler.

Sular çekilmiĢti. Islak kumların üstünde yürüdüler; ayaklarını küçük dalgalar yalıyordu. Laçen bir sigara içti, suya taĢlar attı. So- nunda konuĢtu: "Nasıldı?"

Hıdır omuz silkti, sesini olabildiğince titreĢimsiz tutmaya çalıĢı- yordu. "Bir gece için fena değildi," dedi. Laçen, dikkatsiz davranarak, "Ġki gece için de," demek üzereydi. Ama sonra Hıdır'ın o geceden söz etmek istemediğini anladı; demek ki Hıdır için çok önemliydi bu. Yüzüne baktığı zaman Hıdır'ın kızı kendine almak istediğini kesinlikle anladı. Kızı çoktan kaybettiğinden emindi artık, ama bunu ta baĢından niçin düĢünemediğini bilemiyordu. Kızı Hıdır'a götürmek isteyiĢinin gerçek nedenini anımsayamıyordu Ģimdi.

"Sırf sana iyilik etmek için mi getirdiğimi sanıyorsun onu?" diye bağırdı. "Yok sidil** Senin gerçekten dost olup olmadığını anla-

* Kahveci, (ç.n.) ** Efendim, (ç.n.)

131

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

mak için bıraktım onu seninle. ġimdi görüyorum iĢte ne biçim arkadaĢ olduğunu! Akrepsin sen!" Hıdır'ı giysilerinden yakalayıp suratının ortasına yumruğunu indirdi. Hıdır arkaya doğru sarsılarak birkaç adım attı, dövüĢmeye hazırlandı. Laçen'in gerçeği anladığını, artık söylenecek hiçbir Ģeyin kalmadığını, dövüĢmekten baĢka çare olma- dığını anlıyordu. Ġkisi de kanlar içinde, soluk soluğa kaldıklarında, Hıdır yıldırım çakması kadar kısa bir anda Laçen'in yüzünü gördü; baĢının dönmekte olduğunu, gözlerinin iyi görmediğini anladı. Geri çekildi, baĢını eğdi, bütün gücüyle Laçen'e doğru koĢtu; Laçen den- gesini kaybetti, kumlara yığıldı. Sonra Hıdır ayakkabısının topuğuy-la onun baĢına çabucak bir tekme indirdi. Onu orada yatar durumda öylece bırakarak evine döndü.

Kısa süre sonra Laçen yanı baĢında, kumların üzerinde kırılan dalgaların sesini duydu. "Onu öldürmeliyim," diye düĢündü. "Yüzü- ğümü sattı. ġimdi gidip öldürmeliyim onu." Ama bunu yapmak ye- rine, giysilerini çıkardı, denize girdi; yıkanmayı bitirince bütün gün kumlara yatıp güneĢlendi, uyudu. AkĢam olunca gitti, iyice sarhoĢ oldu.

Saat on birde Hıdır, Otel Sevilla'ya gitti. Kız, ön kapıya yakın bir yerde, hasır koltuğa oturmuĢ onu bekliyordu. Hıdır'ın yüzündeki ya- ralara dikkatli dikkatli baktı. Hıdır, peçesinin altından onun gülümse- diğini gördü.

"DövüĢtünüz mü?" Hıdır baĢıyla evet iĢareti yaptı. "O nasıl?" Hıdır omuzlarını silkti. Bu kızın gülmesine neden oldu. "Hep sarhoĢtu zaten," dedi. Hıdır onun koluna girdi, birlikte caddeye çıktılar.

Ç EVİ R E N : Y U R D A N U R S A L M A N

132

JORGE LUIS BORGES I Araya Giren

...kadınların aĢkına değip geçerken...

2 Samuel 1:26

BU HĠKÂYEYĠ ilk olarak Nilsenler'in küçüğü Eduardo'nun 1890'larda Moron havalisinde bir yerlerde uykusunda ölen ağabeyi Cristiân'ın ölüsü baĢında beklerken anlattığını söylerler (Bence uzak bir olasılık). Gerçekte, hikâyeyi o bir türlü sabaha ermek bilmeyen, hayal meyal gecenin bir saatinde, iki yudum mate arasında biri bir baĢkasından duymuĢ, sonra da Santiago Dabove'ye anlatmıĢ olmalı; ben de ondan dinledim. Aynı hikâyeyi yıllar sonra, olayın geçtiği Turdera'da bir kere daha duydum. Hikâyenin ikinci ve daha ayrıntılı biçimi, küçük çeĢitlemeler ve çeliĢmeler dıĢında, Santiago'nun anlattığına çok uyuyordu. Hikâyeyi aktarmamın nedeni Ģu: Bence hikâye, geçen yüzyılın sonlarında Buenos Aires'in kenar mahallelerinde yaĢayan o yumruğuna tükürmüĢ kabadayıların kiĢilik özelliklerini yansıtan kısa, ama trajik bir belge niteliği taĢıyor. Olduğu gibi anlatacağımı umut ediyorum, ama daha baĢlamadan görüyorum ki, gene yazarlığım tutacak, kimi yerlerini vurgulamaktan ya da belli ayrıntılar eklemekten kendimi alamayacağım.

Oturdukları yer olan Turdera'da Nilsenler denirdi onlara. Oranın rahibi bana, kendisinden önceki rahibin bu insanların evinde koyu renk ciltli, kara matbaa harfleriyle dizilmiĢ, okunmaktan lime lime olmuĢ bir Ġncil gördüğünü -çok ĢaĢmıĢ buna- söylemiĢti. Ġncil'in arka iç kapak sayfasında elyazısıyla yazılmıĢ ad ve tarihler olduğu da iliĢmiĢ gözüne. Evdeki tek kitapmıĢ bu Ġncil; Nilsenler'in bir gün her Ģeyin yitip gittiği gibi yitip gidecek olan geliĢigüzel aile tarihçesi... Çoktan yıkılan o eski, dört bir yöne doğru baĢını almıĢ geniĢleyen ev,

133

ERKEKLERĠN HÎKAYELERĠ

sıvasız tuğladandı. Kemerli giriĢten bakıldığında kırmızı taĢlarla dö- ĢenmiĢ bir avlu, onun ilerisindeyse ikinci, toprak bir avlu görünürdü. ġurasını belirtmek gerek, pek az kiĢi evden içeri adımını atabilmiĢti. Nilsenler pek kimseyle görüĢmezlerdi. Hemen hemen hiç eĢyası ol- mayan odalarında ranzalarda yatarlardı. Paralarını atlara, kenarları gümüĢ iĢlemeli koĢum takımlarına, kısa kabzalı kamalara, bir de ke- senin ağzını iyice açtıktan sonra sarhoĢ kavgaları çıkardıkları cumartesi gecesi eğlentileri için giyinip kuĢanmaya harcarlardı. Her ikisinin de uzun boylu olduklarını biliyorum, kızıl saçlıydılar. Büyük olasılıkla admı bile duymadıkları Danimarka ve Ġrlanda'nın kanı dolaĢırdı bu iki Arjantinli kardeĢin damarlarında. Mahallelerinde bu "Kızıl-kafalar"dan korkulurdu; kardeĢlerden hiç değilse birinin kavgada adam

öldürdüğüne kesin gözüyle bakılıyordu. Küçük kardeĢin Juan Iberra'yla bayağı sıkı bir dövüĢ yaptığı söylenir ki, bu da bu iĢlerden anlayanlara bakılırsa az Ģey değildir. Hayvan tüccarı, arabacı, at hırsızı, ara sıra da profesyonel kumarbazdı bu iki kardeĢ. Ġçki içip kumar oynadıklarında har vurup harman savurmaları dıĢında cimrilik-leriyle ünlüydüler. Kimlerden olduklarını, nereden geldiklerini bilen yok. Bir yük arabaları, bir de öküz için boyundurukları vardı.

DıĢ görünüĢleri Costa Brava'nın adını kötüye çıkaran öteki ka- badayılarınkinden farklıydı. Bu ve bilmediğimiz daha bir sürü baĢka Ģey, aralarındaki sıkı bağı anlamamıza yardımcı oluyor. KardeĢlerden biriyle arayı bozmak iki düĢmanı birden göze almak demekti.

Nilsenler kadınlarla düĢüp kalkmayı severlerdi, ama o zamana kadar, kadın kaçamaklarım karanlık köĢelerde ya da kerhanelerde sürdürmüĢlerdi. Bu yüzden Cristian, Juliana Burgos'u eve getirdiğinde bu olay uzun süre dillerden düĢmedi. Doğruya doğru, böylece bir hizmetçi kazanmıĢ oluyordu, ama parasını ona dünyanın en çirkin taklit mücevherlerini almaya ve eğlentilerde onunla gösteriĢ yapmaya harcadığı da bir gerçekti. O zamanlar ucuz kiralık evlerde düzenlenen, hiç kimsenin manidar ayak figürleri yapmasına kesinlikle göz yumulmayan ve gene o zamanlar, çiftlerin birbirlerinden en az on-on iki santim uzak durarak dans ettiği kıytırık eğlentilerdi bunlar. Juliana, esmer, gözleri hafifçe çekik bir kızdı; bir bakmanız yeterdi, hemen gülümseyiverirdi. Hoyratlığın ve ilgisizliğin kadınları yıprattığı bu yoksul mahalle için hiç de fena sayılmazdı Juliana gibi bir kız.

134

ARAYA GĠREN

Önceleri, Eduardo da onlarla birlikte Ģuraya buraya gitti. Daha sonra bir aralık Kuzey'e, Arrecifes'e bir iĢ yolculuğu mu ne yaptı, oradan gelirken de yanmda bir kız getirdi. Ama kızı bir-iki gün sonra sepetledi. Suratı asıldı; köĢedeki meyhanede yalnız baĢına içki içmeye baĢladı, kimselerle konuĢmaz oldu. Cristiân'm kadınına yakmıĢtı abayı. Olup bitenleri belki de ondan önce fark eden mahalleli, ellerini ovuĢturup için için sevinerek iki kardeĢin birbirlerine düĢmesini beklemeye koyuldular.

Bir gece geç saatte köĢedeki meyhaneden eve dönen Eduardo, Cristiân'm iri doru atının evin önündeki direğe bağlı olduğunu gördü. Ġçeride avluda, ağabeyi pazarlık elbiselerini giymiĢ, onu bekliyordu. Kadın girip çıkıyor, mate getirip götürüyordu. Cristiân, Eduardo'ya, "Fariaslar'a gidiyorum, bu gece orada büyük eğlence var. Juliana bu- rada seninle kalacak; istersen onu kullanabilirsin," dedi.

Sesinin tonu yarı buyurgan, yarı dostçaydı. Eduardo ağabeyine gözlerini dikip bir süre hiç kıpırdamadan durdu, ne yapacağını ĢaĢır- mıĢtı. Cristiân ayağa kalktı, "Allahaısmarladık," dedi -yalnızca erkek kardeĢine; eĢyadan baĢka bir Ģey olmayan Juliana'ya değil- atına bindi ve hiç istifini bozmadan yola koyuldu.

O geceden sonra Juliana'yı paylaĢtılar. Costa Bravalılara bile "bu kadarı olmaz" dedirten bu garip ortaklığın ayrıntıları neydi, bunu kimse bilemeyecek. Bu düzen haftalarca sürdü, ama daha fazla süre- mezdi. Ġki kardeĢ kendi aralarında, seslenmek için bile olsa kadının adını ağızlarına almıyorlardı. Buna karĢın sürekli tartıĢma nedenleri arıyor ve buluyorlardı. Birkaç parça derinin satıĢı yüzünden tartıĢtılar, ama aslında baĢka bir Ģey için tartıĢıyorlardı. Cristiân sesini gitgide yükseltirken Eduardo sustu. Farkında olmadan birbirlerini kol- luyorlardı. Kabadayı kısmı arasında, erkek, hiç kimseye -kendine bile- kadının, Ģehyet ve sahiplenmenin ötesinde bir önemi olduğunu itiraf edemez, oysa iki kardeĢ âĢık olmuĢlardı. Bu onları utandırıyordu ne de olsa.

Bir gün öğleden sonra Eduardo, Lomas'taki alanda Juan Iberra'ya rastladı. Iberra onu eline geçirdiği dilberden dolayı kutladı. ĠĢte, Edu- ardo galiba o zaman dersini vermiĢ onun. Hiç kimsenin -kendi yüzüne karĢı- Cristiân'la alay etmesine göz yumamazdı.

Kadm her iki erkeğin isteklerini de bir hayvanın yumuĢakbaĢlı-

135

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

lığıyla yerine getiriyordu; ama kardeĢlerden birini, büyük olasılıkla küçüğünü yeğlediğini de pek gizleyemiyordu. Ne de olsa, kendisini paylaĢmayı reddetmemekle birlikte paylaĢma önerisini ilk getiren o değildi.

Günün birinde, Juliana'ya birinci avluya iki iskemle çıkarmasını, sonra da bir süre ortalarda görünmemesini söylediler, konuĢacak önemli Ģeyleri vardı. Juliana, erkeklerin konuĢmasının uzun süreceğini düĢünerek Ģöyle bir kestirmek üzere uzandı, ama çok geçmeden gelip onu uyandırdılar. Bir çuvala, cam boncuklu tespih ve anasından yadigâr kalan haç da dahil olmak üzere bütün eĢyalannı doldurmasını söylediler. Hiçbir açıklamada bulunmadan onu öküz arabasına bindirdiler ve uzun, yorucu, sessiz bir yolculuğa çıktılar. Yağmur yağmıĢtı; yollar çamurluydu. Moron'a yaklaĢtıkları sırada Ģafak sö- küyordu. Onu oranın kerhanesini iĢleten kadına sattılar. Önceden an- laĢmıĢlardı zaten; Cristiân parayı alıp cebine koydu, sonra da karde- Ģiyle paylaĢtı.

Turdera'ya geri döndüklerinde, o zamana kadar bu korkunç aĢkın ağmda (aynı zamanda yerleĢik bir düzendi de bu) tutsak olan Nilsen- ler, erkekler arasında kendi erkekçe yaĢamlarını yeniden sürdürmeye baĢladılar, cumartesi gecelerinin içki âlemlerine döndüler. Belki de zaman zaman kurtulduklarını sandıkları oluyordu, ama sık sık -her biri kendi baĢına- anlaĢılmaz ya da çok anlaĢılır bir biçimde ortadan kayboluyorlardı. Yıl sonuna doğru, küçük kardeĢ kentte iĢi çıktığını söyleyerek gitti. Bunun üzerine Cristiân hemen Moron'a yollandı; Eduardo'nun alacalı kısrağının kerhanenin önündeki direğe bağlı ol- duğunu gördü, Ġçeriye girdi Cristiân; evet, iĢte kardeĢi buradaydı, sı- rasını bekliyordu. Cristiân'ın, kardeĢine, "Böyle giderse atları çok yoracağız. Onu elimizin altında tutalım daha iyi," dediği söylenir.

Kerhanenin sahibiyle konuĢtu, kemerinin cebinden bir avuç para çıkarıp verdi ve iki kardeĢ kızı alıp götürdüler. Juliana, Cristiân'ın atına binmiĢti. Eduardo onları birlikte görmeye dayanamadığı için atını mahmuzladı.

Yukarıda anlattığım yaĢama döndüler yeniden. Buldukları çözüm baĢarısızlıkla sonuçlanmıĢtı, birbirlerini aldatıyorlardı çünkü. Neredeyse Kabil'in gölgesi karıĢacaktı iĢe ya, Nilsenler'in arasındaki sevgi bağı çok büyüktü -birlikte ne sıkıntıları, ne tehlikeleri göğüs-

136

ARAYA GĠREN

lemislerdi kimbilir!- kızgınlıklarını baĢkalarından çıkarıyorlardı. Ya- bancılardan, köpeklerden, aralarına ikilik sokan Juliana'dan.

O yıl mart ayı sona ererken sıcaklar henüz hafiflemiĢ değildi. Bir pazar günü (pazarları erken yatılır) Eduardo köĢedeki meyhaneden dönerken, Cristiân'ın öküzleri boyunduruğa aldığını gördü. Cristiân, "Hadi gel. Pardo'nun oraya birkaç parça deri götürmemiz gerek. Ara- baya yükledim derileri, gece serinliğinden yararlanmıĢ oluruz," dedi.

Pardo'nun dükkânı Güney'de, içerilerde bir yerdeydi yanılmıyor- sam; önce eski kağnı yolundan gittiler, sonra baĢka bir yola saptılar. Gece çökmüĢ, manzara yayılmıĢ, geniĢlemiĢti sanki.

Boyları oldukça yüksek bir saz öbeğinin çevresinden dolaĢtılar; Cristiân daha yeni yaktığı sigarayı yere fırlattı ve sakin bir sesle, "Haydi iĢe koyulalım kardeĢim," dedi. "Birazdan akbabalar doluĢur buraya. Bugün öğleden sonra öldürdüm onu. Bütün incik boncuğuy-la Ģuracığa bırakıverelim. Artık bize zararı dokunamaz."

Ağlamamak için kendilerini zor tutarak kucaklaĢtılar. Aralarında bir bağ daha vardı artık - acımasızca kurban ettikleri kadın ve onu unutmak için duydukları ortak istek.

Ç EVİ R E N : F A Tİ H Ö ZGÜ VEN

137

MILAN KUNDERA I Otostop Oyunu

1.

Benzin göstergesinin ibresi birdenbire sıfıra doğru gitti ve spor arabanın genç sürücüsü arabanın amma da benzin yediğini söyledi. "ĠnĢallah geçen seferki gibi benzinimiz tükenmez," diye belirtti genç kız (aĢağı yukarı yirmi iki yaĢındaydı) ve sürücüye bunun daha önce nerelerde baĢlarına geldiğini anımsattı. Genç adam bundan kaygı duymadığı karĢılığını verdi, çünkü onunla birlikte baĢına gelen her Ģey onun için bir serüvenin çekiciliğine sahipti. Genç kız bu görüĢte değildi: Bir anayolda ne zaman benzinleri tükense, hep kendisi için ve yalnızca da kendisi için bir serüven oluyordu, çünkü genç adam gizleniyor ve genç kadın da diĢiliğin verdiği çekiciliği kötü yolda kullanmak zorunda kalıyordu; el sallayarak bir arabayı durduruyor, kendini en yakın benzin istasyonuna götürtüyor, soma bir baĢka ara- bayı durduruyor ve bir kutu benzinle dönüyordu. Genç adam onu arabalarına alan sürücülerin çok antipatik olmuĢ olmaları gerektiğini, çünkü görevinden bir angaryaymıĢ gibi söz ettiğini belirtti. Genç kız (beceriksiz bir cilveyle) sürücülerin bazen çok sempatik olduklarını, ama yanında benzin kutusu olduğundan ve hiçbir Ģey yapmaya giriĢemeden onlardan ayrılmak zorunda bulunduğundan bundan hiç yararlanamadığı karĢılığını verdi. "Domuz," dedi genç adam. Kız, eğer bir domuz varsa, bunun kendisi değil, o olduğu yanıtını verdi. Arabasında tek baĢına olduğunda yollarda Allah bilir kaç kadın dur- durmuĢtu onu! Genç adam arabayı,sürerken, kolunu kızın omzuna attı ve onu alnından nazikçe öptü. Kızın kendisini sevdiğini ve kıs- kandığım biliyordu. Kıskançlık pek hoĢ bir karakter özelliği değildir, ama aĢırıya kaçılmazsa (ve yanında alçakgönüllülük de olursa), bü-

138

I

OTOSTOP OYUNU

tün sakıncalarına karĢın, dokunaklı bir yanı vardır kıskançlığın. En azından böyle düĢünüyordu genç adam. Yalnızca yirmi sekiz yaĢında olduğu için, kendini yaĢlı biri olarak görüyor ve bir erkeğin kadınlar üzerine bilebileceği her Ģeyi bildiğini düĢünüyordu. Yanında oturan genç kızda değer verdiği Ģey, gerçekte, Ģimdiye değin kadınlarda en ender olarak bulduğu Ģey, yani saflıktı.

Genç adam yolun sağında beĢ yüz metre ötede bir benzin istasyo- nu olduğunu gösteren levhayı fark ettiğinde, ibre sıfıra gelmiĢti bile. Kız gönlünün ne kadar rahatladığını henüz söylememiĢti ki, genç adam sola sinyal verdi ve arabayı benzin pompalarının bulunduğu toprak sekiye doğru sürdü. Ancak pompaların önünde büyük bir petrol tankeri duruyor ve geniĢ çaplı bir hortumla pompalan dolduruyor-du. "Beklememiz gerekecek," dedi genç adam ve arabadan indi. "Çok vakit alır mı?" diye bağırdı benzinci çırağına. "Bir-iki dakika," diye karĢılık verdi benzinci. "Biliriz biz bu bir-iki dakikaları," dedi genç adam. Dönüp yeniden arabada oturmak istiyordu, ama genç kızın öte- ki kapıdan inmiĢ olduğunu fark etti. "ġöyle bir tur atacağım," dedi kız. "Nereye gidiyorsun?" diye sordu genç adam, onu kasten güç duruma düĢürmek için. Onu tanıyalı bir yıl olmuĢtu, ama genç kız önünde hâlâ kızarırdı ve onun bu utangaç halinden pek hoĢlanıyordu; öncelikle, bu utangaç halleri onu daha önce tanıdığı kadınlardan ayırdığı için, ikinci olarak da, kızın utangaçlığını bile kendisi için değerli kılan evrensel gelip geçicilik yasasından haberli olduğu için.

2.

Genç kız ona bir ağaç kümesi önünde durmasını rica etmek zo- runda kalmaktan (birkaç saat boyunca durmadan araba sürüyordu) nefret ediyordu. Adam, yapmacıklı bir ĢaĢkınlıkla, niçin durması ge- rektiğini sorduğunda, hep kızıyordu. Utangaçlığının gülünç ve modası geçmiĢ olduğunu biliyordu genç kız. ĠĢinde birçok kez utangaçlığı yüzünden onunla alay ettiklerini ve onu kasten kırdıklarını göz- lemlemiĢti. Yüzünün kızaracağı düĢüncesine kapılır kapılmaz yüzü hemen kızarıveriyordu. ArkadaĢlık ettiği kadınların çoğunun baĢardığı gibi, kendini gövdesinde kaygı tasa duymadan rahat hissetmeyi ar-

139

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

zu ediyordu. Hatta kendince, özgür bir kendini inandırma yöntemi bulgulamıĢtı: Her insanın doğuĢta tıpkı büyük bir binadaki yüzlerce odadan kendine ayrılmıĢ olan bir tanesini alması gibi milyonlarca mevcut gövdeden birisini aldığını yineliyordu kendi kendine. Demek oluyor ki gövde rastlantısal ve kiĢisel olmayan bir Ģeydi; ödünç alınan hazır giysi gibi bir Ģeydi. Bunu kendine bin bir biçimde durmadan yineleyip duruyor, ama böyle hissetmeyi bir türlü baĢaramıyor-du. ġu ruh ve gövde ikiliği ona yabancıydı. Gövdesiyle o denli çok bir aradaydı ki onu kaygı duymadan hissedemiyordu.

Aynı kaygıyı, bir yıldır tanıdığı ve birlikte mutlu olduğu genç adamın yanında bile duyuyordu; hiç kuĢkusuz bu mutluluk, adamın onun ruhunu gövdesinden hiç ayırmamasından ve kendisinin de onunla gövde ve ruh bir bütün olarak yaĢamasından ileri geliyordu. Mutluluk ikiliğin olmamasındaydı, ancak mutlulukla kuĢku arasında öyle pek çok uzaklık yoktur, ve genç kız kuĢkularla doluydu. Sözge- limi, aklına çoğu kez daha çekici kadınların olduğu (bunlar kaygı duymuyorlardı) ve bu tür kadınlardan birini tanıyan ve tanıdığım da gizleyemeyen genç adamın günün birinde bunlardan biri için kendi- sini terk edeceği geliyordu. (Elbette, genç adam, bu tür kadınlardan yaĢadığı yıllar boyunca yeterince tanıdığını belirtiyor ama genç kız onun sandığından daha da genç olduğunu biliyordu.) Onun tümüyle kendisinin olmasını istiyor ve kendisini bütün varlığıyla ona vermek istiyordu, ama ona her Ģeyi vermeye ne kadar çok çabalarsa, pek derin olmayan, yüzeysel bir aĢkın ya da flört etmenin gerektirdiği Ģeyleri genç adamdan esirgediği duygusuna da o kadar çok kapılıyordu. Kendisini ciddiliği hafiflikle birleĢtirememekle kınıyordu.

Ama Ģimdi kaygılanmıyor ve böyle düĢünceleri aklına hiç getir- miyordu. Kendini iyi hissediyordu. Tatillerinin ilk günüydü (bütün bir yıl boyunca düĢleyip durduğu on beĢ günlük tatil), gök maviydi (bütün yıl kaygıyla göğün gerçekten mavi olup olmayacağını merak etmiĢti) ve genç adam onunla birlikteydi. Adamın, "Nereye gidiyor- sun?" demesi üzerine, yüzü kızardı ve tek bir sözcük söylemeden arabayı terk etti. Anayolun kenarında tam bir yalıtılmıĢlık içinde bu- lunan benzin istasyonunun çevresini dolaĢtı; yüz metre kadar ötede (daha sonraları gidecekleri doğrultuda) bir koru vardı. Bu yöne doğru atıldı ve kendini bir huzur duygusuna bırakmıĢ olarak, bir çalının

140

OTOSTOP OYUNU

ardında gözden kayboldu. (Sevilen kiĢinin varlığının verdiği sevinci bile, bütünlüğü içinde, duymak için yalnız olmak gerekir.)

Derken korudan çıktı ve yeniden yolda yürümeye baĢladı; bulun- duğu yerden benzin istasyonu görünüyordu; koca petrol tankeri git- miĢti bile. Spor araba benzin pompasının kırmızı Ģeridine doğru iler- ledi. Genç kız yol boyunca yürüyor ve zaman zaman da arabanın gelip gelmediğini görmek için arkasına bakıyordu. Sonunda arabayı fark etti; durdu ve meçhul bir arabaya el sallayan bir otostopçu gibi elini salladı. Spor araba fren yaptı ve tam kızın yanında durdu. Genç adam cama doğru eğildi, camı aĢağı indirdi, gülümsedi ve "Nereye gidiyorsunuz, küçükhanım?" diye sordu. "Siz Bystrica'ya mı gidiyor- sunuz?" diye sordu kız da cilveli bir gülümsemeyle. "Lütfen binin," dedi adam, kapıyı açarak. Genç kız bindi ve araba yola koyuldu.

3.

Genç adam kızın keyifli olduğunu görmekten her zaman hoĢnut- luk duyuyordu; bu pek sık olmuyordu; kızm oldukça ağır iĢi (hoĢ ol- mayan bir ortam ve ücret almadan yaptığı, saatler süren fazla mesa- iler) ve üstelik evde hasta bir annesi vardı. Çoğu kez yorulduğu için, sinirleri sağlam değildi, güven duygusu eksikti ve kendini kolaylıkla korkuya ve iç sıkıntısına kaptırıyordu. Bu nedenle genç adam onun her neĢe belirtisini bir ağabeyin sevecen ilgisiyle karĢılıyordu. Ona gülümsedi ve "Bugün talihliyim. BeĢ yıldır araba kullanıyorum, ama böylesine güzel bir otostopçuyu hiç arabaya almadım," dedi.

Genç kız arkadaĢından gelen en küçük iltifatı minnet duygusuyla karĢılıyordu; bu duygunun sıcaklığını biraz olsun muhafaza etmek için, "Yalan söylemeyi iyi biliyorsunuz," dedi.

"Yalancıya benziyor muyum ben?"

"Kadınlara yalan söylemekten hoĢlanır görünüyorsunuz," dedi ve farkında olmadan sözlerine eski kaygısından bir Ģeyler karıĢtı, çünkü arkadaĢının kadınlara yalan söylemekten hoĢlandığına gerçekten inanıyordu.

Kızın kıskançlık nöbetleri çoğu kez canını sıkıyordu, ama bu kez sözlerini kolayca duymazdan geldi, çünkü bu söz ona değil meçhul

141

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

bir sürücüye yönelmiĢti. Beylik bir soru sormakla yetindi:

"Canınızı mı sıkıyor bu?"

"Kız arkadaĢınız olsaydım canımı sıkardı," dedi. Sözleri genç adam için incelikli ve öğretici bir mesaj içeriyordu; ancak sözünün sonu yalnızca meçhul sürücüye yönelmiĢti: "Canımı sıkmıyor, çünkü sizi tanımıyorum."

"Bir kadın yabancı biri hakkında bir Ģeyi, kendi erkek arkadaĢı hakkındaki bir Ģeyden her zaman daha kolayca bağıĢlar." Bu da genç adamın kıza verdiği incelikli ve öğretici mesajdı. "Birbirimize ya- bancı olduğumuza göre iyi anlaĢabileceğiz demektir."

Genç kız bu sözdeki örtülü didaktik nüansı anlamamıĢ gibi yaptı ve sözünü yalnızca meçhul sürücüye yöneltmeye karar verdi.

"Birbirimizden birkaç dakika sonra ayrılacağımıza göre, neye yarar bu?"

"Neye yaramayacakmıĢ?" diye sordu genç adam.

"Bystrica'da ineceğimi pekâlâ biliyorsunuz."

"Peki ya sizinle birlikte inersem?"

Bu söz üzerine genç kız gözlerini genç adama doğru kaldırdı ve onun en yürek parçalayıcı kıskançlık saatlerinde kafasmda canlandır- dığı gibi olduğunu fark etti. Adamın kendisine (meçhul otostopçuya) karĢı takındığı ve kendisini o denli çekici kılan gönül okĢayıcı tavır- dan ürküntüye kapılmıĢtı. Bu nedenle meydan okuyan bir kıĢkırtıcı- lıkla karĢılık verdi:

"Beni ne yapacağınızı çok merak ediyorum?"

"Bu kadar güzel bir kadınla ne yapacağımı çok düĢünmem ge- rekmez," dedi adam çapkınca ve bu kez de sözünü otostopçudan çok genç kıza yöneltir gibiydi.

Bu gönül okĢayıcı sözler onun için genç adamı suçüstü yakalamıĢ olmak gibi, ağzından hileyle bir itiraf koparmak gibiydi, kendini ani ve yoğun bir nefret duygusuna kaptırdı ve:

"Kendinizden biraz fazla emin değil misiniz siz?" dedi.

Adam genç kızı inceliyordu: Genç kızın inatçı yüzü büzülmüĢtü; onun için garip bir acıma duydu ve onun her zamanki bildik yüz ifa- desini (çocuksu ve saf dediği yüz ifadesini) yeniden bulmasını diledi. Ona doğru eğildi, kolunu omzuna attı ve oyuna bir son vermek is- tediğinden yavaĢça adını söyledi.

142

OTOSTOP OYUNU

Ama genç kız kendini adamm kolundan kurtardı ve:

"Biraz fazla ileriye gidiyorsunuz!" dedi.

"Afedersiniz küçükhanım," dedi adam, terslenmiĢ bir halde. Sonra, tek sözcük söylemeden gözlerini önündeki yola dikti.

4.

Genç kız kendini bu kıskançlıktan ona kaptırdığı kadar çabuk kurtardı. Bütün olup bitenlerin bir oyundan baĢka bir Ģey olmadığını bilecek kadar sağduyu sahibiydi; hatta arkadaĢını bir kıskançlık nöbeti yüzünden terslediği için kendini biraz gülünç bile buluyordu. Ar- kadaĢının bunun farkına varmasını istemiyordu. Bereket versin ki, eylemlerinin anlamını eylem olup bittikten sonra değiĢtirebilmek gi- bisinden mucizevi bir yeteneğe sahipti ve bu yeteneği kullanarak genç adamı kızgınlıktan değil de, gelgeç, yani tatillerinin ilk gününe böylesine uyan bir oyunu sürdürebilmek için terslemiĢ olduğu hük- müne vardı.

Böylelikle, yeniden, az önce fazla atak sürücüyü terslemiĢ olan, ama bunu sırf ele geçirilmeyi geciktirmek ve onu daha heyecanlı kıl- mak için yapan otostopçu kimliğine büründü. Genç adama doğru ha- fifçe döndü ve gönül alıcı bir sesle, "Sizi kırmak istememiĢtim, be- yefendi," dedi. "BağıĢlayın, bundan sonra size dokunmayacağım," diye sürdürdü sözünü.

Kendisini anlamadığı ve onu arzuladığı anda kendisi olmaya karĢı çıktığı için genç kıza kızıyordu adam. Kız rolünü sürdürmekte ısrar ettiği için de, adam öfkesini genç kızın temsil ettiği otostopçudan çıkardı; birdenbire kendi rolünün gerektirdiği kiĢiliğe büründü: Genç kızın hoĢuna gitmek için dolambaçlı bir biçimde söylediği çapkınca sözlerden vazgeçti ve kadınlarla iliĢkilerinde, irade gücü, si-nizm, kendine güven gibi erkekliğin en kaba yanlarını vurgulayan sert erkeği oynamaya baĢladı.

Bu rol, genç kız için duyduğu sevecen ilgiyle tümüyle çeliĢiyor- du. ġu bir gerçek ki, onu tanımadan önce, kadınlara karĢı incelikten çok kabaca davranmıĢtı, ama o zaman bile katı ve Ģeytani fikirli bir adam olmamıĢtı, çünkü ne bir irade gücü ne de acımasızlık göster-

143

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

misti. Bununla birlikte, bu tip bir adama benzemiyorsa da, eskiden, bu tip bir insana benzemeyi çok arzu etmiĢti. Bu kuĢkusuz oldukça naif bir arzuydu, ama elden ne gelirdi: Çocukça arzular yetiĢkin zihninin bütün tuzaklarından kaçarlar ve kimi zaman yaĢlılığın geç dö- nemlerine değin sürerler. Bu çocukça arzu da kendisine sunulan rolde cisimleĢme fırsatını yakalamıĢtı.

Genç adamın alaycı mesafeliği kıza çok iyi uyuyordu; bu mesa- felilik onu kendisinden kurtarıyordu. Çünkü kız, her Ģeyden önce, kıskançlığın ta kendisiydi. Genç adam yalnızca kapalı çehresini gös- termek üzere baĢtan çıkarıcılık yeteneklerini sergilemeyi bıraktığı an, kızın kıskançlığı yatıĢtı. Kendini unutabilir ve rolüne verebilirdi.

Rolü? Rolü neydi onun? Kötü edebiyattan çıkarılmıĢ bir rol. Ara- bayı durdurmuĢtu, ama Ģuraya ya da buraya gitmek için değil, direk- siyonda oturan adamı baĢtan çıkarmak için durdurmuĢtu; çekicilikle- rinden yararlanmayı ustalıkla bilen adi bir otostopçudan baĢkası de- ğildi. Genç kız, bu gülünç roman kahramanının kimliğine kendisini de ĢaĢırtan ve büyüleyen bir kolaylıkla bürünüverdi.

Böylelikle birbirlerinin yarandaydılar: bir sürücü ve bir otostop- çu; yani birbirlerini tanımayan iki kiĢi.

5.

Genç adamın hayatta bulamadığına en çok yerindiği Ģey, tasasız- lıktı. Hayat yolu acımasız bir kesinlikle çizilmiĢti: ĠĢi günde sekiz sa- atini almakla kalmıyor, toplantıların ve ev çalıĢmasının neden olduğu zorunlu sıkıntı da günün geri kalan saatlerine sızıyordu; hatta bu sıkıntı, çok sayıda meslektaĢının bakıĢları altında, hiçbir zaman gizli kalmayan ve birçok vesileyle de dedikoduların ve tartıĢmaların hedefi olan özel hayatına ayırdığı sınırlı zamana da sızıyordu. Ġki haftalık tatil bile hiçbir kurtuluĢ ya da serüven duygusu sağlamıyordu; sıkı sıkıya planlar yapmanın gri gölgesi buraya da düĢmüĢtü; tatil yerlerinin azlığından ötürü, Tatras'taki bir odayı altı ay önceden tut- mak zorunda kalmıĢ ve bunun için de, her yerde var olan ruhu bütün yapıp ettiklerini izlemekten bir an bile geri kalmayan çalıĢtığı firma- nın sendika komitesinden bir tavsiye mektubu alması gerekmiĢti.

144

OTOSTOP OYUNU

Sonunda bütün bunları kabullenmiĢti, ama kimi zamanlar gözle- rinin önüne, bütün bakıĢlar altmda takip edildiği ve hiçbir zaman uzaklaĢamadığı bir yolun korkunç görüntüsü geliyordu. ġu anda bu görüntü yeniden belirdi ve garip bir fikir çağrıĢmayla, düĢsel yol onun için arabasını sürdüğü gerçek yolla karıĢtı; bu garip ve kısa çağrıĢım onu aniden çılgınca bir davranıĢa sürükledi:

"Nereye gittiğinizi söylemiĢtiniz?"

"Bystrica'ya."

"Peki, orada ne yapacaksınız?"

"Randevum var."

"Kiminle?"

"Bir beyle."

Spor araba büyük bir kavĢağa yaklaĢıyordu. Genç adam iĢaret levhasını okuyabilmek için yavaĢladı; sonra sağa saptı.

"Peki randevunuza gitmezseniz ne olur?"

"Bu sizin hatanız olur ve benimle ilgilenmeniz gerekir."

"Nove Zamky yoluna saptığımı görmediniz mi?"

"Doğru mu bu? Aklınızı mı kaçırdınız siz!"

"Korkacak bir Ģey yok! Sizinle ilgileneceğim," dedi genç adam.

Oyun birdenbire yeni bir nitelik kazandı. Araba yalnızca düĢsel hedeften -Bystrica'dan- değil, sabahleyin gitmek üzere yola çıktığı gerçek hedeften de uzaklaĢıyordu; yani Tatras'tan ve ayırtılmıĢ olan odadan. Böylece kurmaca yaĢantı gerçek yaĢantının sınırlarını aĢı- yordu. Genç adam hem kendinden hem de hâlâ hiç sapmamıĢ olduğu o acımasız düz yoldan uzaklaĢıyordu.

"Ama bana Tatras'a gittiğinizi söylemiĢtiniz," dedi kız ĢaĢırarak.

"Gitmek istediğim yere giderim ben, küçükhamm. Özgür bir in- sanım ve istediğimi ve hoĢuma gideni yaparım."

6.

Nove Zamky'ye vardıklarında gece olmaya baĢlıyordu.

Genç adam daha önce burada hiç bulunmamıĢtı ve kentin yolla- rını öğrenmesi biraz vaktini aldı. Yoldan gelip geçenlere otelin nerede olduğunu sormak için birkaç kez durdu. Sokaklar kazılmıĢtı ve

145

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

birçok kez yanlıĢ sokaklara saptıktan ve yollarını yitirdikten sonra - kendilerine soru yöneltilen yoldan geçenlere inanılacak olursa- as- lında oldukça yakın olan otele sonunda varmaları bir çeyrek saatlerini aldı. Otelin çekici hiçbir yanı yoktu, ama kentteki tek oteldi ve genç adam da araba sürmekten bıkıp usanmıĢtı. Kıza, "Beni burada bekleyiniz," dedi ve arabadan dıĢarı çıktı.

Arabadan bir kez çılanca, yemden kendisi oldu. Birdenbire, hiç mi hiç aklına getirmediği bir yerde kendini bulmak canını sıkıyordu; bunu yapmaya onu hiç kimse zorlamadığı ve doğrusunu söylemek gerekirse bunu kendisi de istemediği için can sıkıntısı daha da artı- yordu. Yaptığı çılgınca davranıĢ için kendisini kınıyordu, ama bir süre sonra artık kaygılanmamaya karar verdi: Tatras'taki oda ertesi güne kadar bekleyebilirdi ve tatillerinin ilk gününü biraz alıĢılmadık bu- seyle kutlamada da hiçbir kötülük yoktu.

Dumanlı, kalabalık ve gürültülü yemek salonunu geçti ve danıĢ- ma masasını sordu. Ona, merdivenin yanındaki, holün sonunu gös- terdiler; burada anahtarlarla kaplı bir levhanın altında solgun sarı saçlı bir kadın oturuyordu. Güç bela son boĢ odanın anahtarını elde edebildi.

Genç kız da, bir kez yalnız kalınca, rolünden sıyrıldı. Ama o bu yol değiĢikliğine kızmıĢ değildi. ArkadaĢma öylesine bağlıydı ki, onun yaptığı hiçbir Ģeyden kuĢkulanmıyor ve yaĢamının her anını ona güvenle veriyordu. Derken, genç adamın yolculukları sırasında karĢılaĢtığı baĢka genç kadınların onu, Ģimdi kendisinin yaptığı gibi, bu arabada beklemiĢ olduklarını aklından geçirdi. Gariptir ki, bu dü- Ģünce onu üzmüyordu; gülümsüyordu; bu kez, bu yabancmın kendisi olması, güzel bir Ģey gibi görünüyordu ona. O kadar kıskandığı, Ģu sorumsuz ve uygunsuz yabancı kadınlardan birisiydi kendisi Ģimdi. Böylelikle onları yenilgiye uğrattığına, silahlarını eline geçirme fırsatı bulduğuna ve onun da erkek arkadaĢma, ona vermeyi henüz baĢardığı Ģeyleri, yani hafifliği, tasasızlığı, töretanımazlığı verdiğine inanıyordu. Bütün kadınların yerine yalnızca kendisinin geçebilece- ğini ve böylelikle de sevdiğinin bütün dikkatini (yalnızca kendisinin) üstüne çekip onu tümüyle kendine saklayabileceğini düĢününce ilginç bir tatmin duyuyordu.

Genç adam arabanın kapıĢım açtı ve genç kızı otelin yemek sa-

146

OTOSTOP OYUNU

lonuna götürdü. Gürültü patırtının, kirin pasın ve sigara dumanlarının ortasında, bir köĢede, boĢ olan tek masayı fark etti.

7.

"Bakalım Ģimdi benimle nasıl ilgileneceksiniz?" diye sordu genç kız, kıĢkırtıcı bir ses tonuyla.

"Bir aperitif alır mıydınız?"

Genç kız alkole pek düĢkün değildi; ara sıra biraz Ģarap içiyor ve porto Ģarabını çok seviyordu. Ama bu kez mahsus, "Votka," dedi.

"Mükemmel," dedi genç adam, "umarım sarhoĢ falan olmazsı- nız."

"Peki ya olursam?" dedi genç kız.

Genç adam karĢılık vermedi ve garsonu çağırdı, iki votka ve iki biftek sipariĢ etti. Birkaç dakika sonra, garson iki bardak getirdi ve bardakları önlerine koydu.

Genç adam bardağını kaldırdı ve, "ġerefinize!" dedi.

"Daha esprili bir kutlama bulamaz mıydınız?"

Genç kızın oyununda, onu kızdırmaya baĢlayan bir Ģeyler vardı; Ģimdi yüz yüze otururlarken, onu bir yabancıya dönüĢtüren Ģeyin yal- nızca sözleri olmadığını, onun bütün kiĢiliğinin davranıĢlarına ve mi- miklerine vanncaya değiĢtiğini anladı. Çok iyi tanıdığı ve bir çeĢit tiksinti duyduğu Ģu tür kadınlara, yerinilesi bir tıpatıplıkla benziyordu genç kadın.

Bu nedenle (bardağı ileriye uzattığı elinde hâlâ tutarak) kutlama sözünü değiĢtirdi.

"Pekâlâ, size içmiyorum," dedi, "ama hayvanların en iyi nitelik- lerini insanların en kötü nitelikleriyle birleĢtiren sizin türünüze içiyo- rum."

"Benim türümden söz ettiğinizde, bütün kadınlardan mı söz et- mek istiyorsunuz?" diye sordu genç kız.

"Hayır, yalnızca size benzeyenlerden."

"Ancak, bir kadını bir hayvana benzetmek bana pek de esprili bir Ģey gelmiyor."

"Pekâlâ," diye karĢılık verdi genç adam, bardağım hâlâ ilerde tu-

147

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

tarak, "o zaman sizin benzerlerinize değil, sizin ruhunuza içeceğim; kabul mü? Kafanızdan karnınıza indiğinde yanıp tutuĢan ve karnınız- dan kafanıza tekrar çıktığında sönen ruhunuza."

Genç kız bardağını kaldırdı.

"Kabul, karnıma inen ruhuma."

"Küçük bir düzeltme daha yapmak istiyorum," dedi genç adam, "daha çok ruhunuzun indiği karnınıza içelim."

"Karnıma," dedi genç kız ve karnı (onu adıyla andıklarında) bu çağrıya adeta karĢılık verdi; genç kız karnının her bir santimini his- sediyordu.

Derken garson biftek getirdi. Ġkinci bir votka ve soda sipariĢ et- tiler (bu kez genç kızın göğüslerine içtiler) ve konuĢmaları bu garip ve ciddilikten uzak minvalde sürüp gitti. Genç adam arkadaĢının ha- fifmeĢrep bir kadın gibi davranmayı bu kadar iyi baĢarmasına gitgide daha çok kızıyordu; bunu böylesine iyi yapabildiğine göre, diyordu kendi kendine, gerçekte kendisi de onlardan biri. Aslında, içine sızmıĢ olan, bir yerlerden çıkıp gelmiĢ bir baĢkasmın ruhu değildi; genç kızın böylelikle cisimleĢtirdiği kiĢi, kendisiydi; ya da en azından varlığının kilit altında tutageldiği ama bu oyun bahanesinin kafesinden çıkardığı parçasıydı. KuĢkusuz bu oyunu oynarken kendini yadsıdığına inanıyordu; ama aslında olan bunun tam tersi değil miydi? Onu kendisi kılan, onu kurtaran bu oyun değil miydi? Hayır, onun karĢısında oturan, arkadaĢının gövdesini taĢıyan bir baĢka kadın değildi; arkadaĢının ta kendisiydi, oydu tamı tamına. Ona gitgide artan bir tiksintiyle bakıyordu.

Ama bu yalnızca tiksinti değildi. Genç kız erkek arkadaĢına zih- nen ne kadar yabancı olursa, genç adam fiziksel olarak onu o kadar çok arzuluyordu. Kızın ruhunun yabancılığı dikkatleri onun kadın gövdesine çekiyordu. Dahası, bu yabancılık gövdesini, sanki bu gövde Ģimdiye kadar onun için yalnızca acıma, sevecenlik, ilgi, sevgi ve heyecan sisi içinde var olmuĢ gibi; sanki bu sis içinde yitip gitmiĢ gibi (evet, sanki gövdesi yitip gitmiĢ gibi!) yeniden bir gövde kılıyordu. Genç adam hayatında ilk kez kız arkadaĢının gövdesini gördüğüne inanıyordu.

Sodalı üçüncü votkadan sonra, genç kız kalktı ve cilveli bir gü- lümsemeyle, "Afedersirüz," dedi.

148

OTOSTOP OYUNU

"Nereye gittiğinizi sorabilir miyim, küçükhanım?" "Ġzin verirseniz, iĢeyeceğim," dedi ve masaların arasından geçerek restoranm dibindeki kadife perdeye doğru yöneldi.

8.

Genç kız adamı ağzından çıkan bu sözcükle -elbette oldukça za- rarsız ama genç adamın Ģimdiye değin ondan hiç iĢitmediği bu söz- cükle- afallatmıĢ olmaktan memnundu. Oynadığı kadının kiĢiliğini hiçbir Ģey bu sözcüğün üzerine cilveyle konulan vurgu kadar dile ge- tirmiyordu; evet, memnundu, keyfi yerindeydi; oyun onu büyütüyor- du; ona Ģimdiye değin hiç duymadığı yepyeni heyecanlar veriyordu; sözgelimi, sorumsuz bir tasasızlık duygusu.

Atacağı her adımda tedirginlik hisseden o, birdenbire tümüyle rahatlamıĢ duyuyordu kendini. Kendini aniden dalmıĢ bulduğu bu baĢkasının hayatı, edep duygusundan uzak, yaĢamöyküsel özellikleri olmayan, geçmiĢsiz ve geleceksiz, bağlanmasız bir hayattı; görül- medik biçimde özgür bir hayattı. Otostopçu olunca, her Ģeyi yapabi- lirdi; her Ģeye izin vardı onun için; her Ģeyi söyleyebilir, her Ģeyi ya- pabilir, her Ģeyi duyabilirdi.

Salonu geçerken bütün masalardan kendisini gözledikleri dikka- tini çekti; bu da tanımadığı yeni bir heyecandı: Gövdesinin ona ver- diği edep dıĢı zevkti bu. ġu ana değin, göğüslerinden utanan ve on- ların gövdesinde bir çıkıntı yaptıklarını ve görülebilir olduklarını dü- Ģününce hoĢ olmayan bir terbiyesizlik duygusuna kapılan on dört ya- Ģında bir yeniyetme olma kimliğinden kendini hiçbir zaman tümüyle kurtaramamıĢtı. Güzel olmaktan ve biçimli bir vücuda sahip olmaktan gururlandığı halde, bu gurur edep duygusuyla hemen bastırılıyordu: Kadın güzelliğinin her Ģeyden önce cinsel kıĢkırtma gücüyle harekete geçtiğini çok iyi hissediyordu ve bu da onun için hoĢ olmayan bir Ģeydi. Gövdesinin yalnızca sevdiği adama hitap etmesini diliyordu: Erkekler sokakta göğüslerine baktığında, ona bu bakıĢlar yalnızca kendisine ve sevdiğine ait olan en gizli yakınlık duygusunu biraz lekeliyormuĢ gibi geliyordu. Ama Ģimdi, otostopçuydu, yazgısı ol- mayan kadındı; kendini aĢkının sevecen zincirlerinden kurtarmıĢ ve

149

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

gövdesinin bilincine yoğun biçimde varmaya baĢlıyordu. Onu gözle- yen bakıĢlar kendisine ne kadar yabancı olurlarsa, bu gövde de o ka- dar kıĢkırtıya kapılıyordu.

Son masanın yanından geçiyordu ki, hiç kuĢkusuz insan sarraflı- ğıyla gösteriĢ yapmak isteyen sarhoĢ bir adam, ona Fransızca olarak: "Küçükhanım, kaça?" diye seslendi.

Genç kadm bu sözün ne anlama geldiğini anladı. Göğüslerini ile- riye doğru çıkardı ve kalçalarını bir o yana, bir bu yana sallayarak bu am yoğun biçimde yaĢadı ve sonra da perdenin ardında kayboldu.

9.

Garip bir oyundu bu. Gariplik de, sözgelimi, genç adamın meçhul sürücü rolünü çok iyi oynamasına karĢın, bir an olsun kız arkadaĢında otostopçuyu görmekten kendini alamamasından ileri geliyordu. Gerçekte dayanılmaz olan da buydu. Kız arkadaĢını bir adamı baĢtan çıkarmakla meĢgulken görüyor ve bu sahneye katılmanın; kendisini aldatırken (ve ilerde aldatacağı zaman) neye benzeyeceğini, neler söyleyeceğini yakmdan görmenin hüzünlü ayrıcalığını yaĢıyordu. Kız arkadaĢının sadakatsizliğine kendisi de bir bahane olmanın çeliĢkili onurunu duyuyordu.

ĠĢin kötüsü, genç adam onu sevmekten çok ona tapıyordu. Ken- dine hep genç kızın sadakat ve saflık sınırları içinde bir gerçekliği ol- duğunu ve bu sınırların ötesinde hiç var olmadığını söyleyip durmuĢ- tu, bu sınırların ötesinde o, suyun kaynama noktasında su olmaktan çıkması gibi, kendisi olmaktan çıkardı. Onun bu korkunç sınırı bu kadar doğal bir zarafetle aĢıĢmı görürken, öfkesinin kabardığını his- sediyordu.

Genç kız tuvaletten döndü ve "Adamın biri bana, 'Küçükhanım, kaça?' dedi," diyerek yakındı.

"Bunda ĢaĢılacak bir yan yok! Bir fahiĢeye benziyorsunuz."

"Bana vız geldiğini biliyor musunuz bunun?"

"O zaman gidin o adamla!"

"Ama burada sizinle olduğuma göre."

150

OTOSTOP OYUNU

"Onun yanma daha sonra gidebilirsiniz. Gidin de anlaĢın onunla."

"HoĢuma gitmiyor o."

"Ama bir gecede birkaç adama sahip olmak sizi hiç rahatsız et- mez ki."

"Niçin etsin? Eğer yakıĢıklı adamlarsa onlar."

"Onlara art arda mı, yoksa hepsine bir arada mı sahip olmayı yeğlersiniz?"

"Her ikisini de yeğlerim."

KonuĢma gitgide kabalaĢıyordu; kız buna biraz ĢaĢırmıĢtı, ama karĢı çıkmıyordu. Ġnsan oyunda bile özgür değildir, oyuncu için oyun bir tuzaktır. Eğer yalnızca bir oyun söz konusu olsaydı ve onlar da birbirleri için iki yabancı kiĢi olsaydılar, otostopçu çoktan kendini ha- karete uğramıĢ hisseder ve çekip giderdi; ama bir oyundan kaçmanın çaresi yoktur. Bir takım, maçın sonundan önce sahadan kaçamaz, sat- ranç tahtasındaki taĢlar tahtanın karelerinden dıĢarı çıkamazlar; oyun sahasının sınırları saptanmıĢtır. Genç kız, sırf bir oyun söz konusu ol- duğu için, her Ģeyi kabul etmek durumunda olduğunu biliyordu. Oyun ne kadar öteye götürülürse, oyunun o kadar oyun olacağını ve kendisinin de bu oyunu uslu uslu oynamak zorunda kalacağını bili- yordu. Aklı yardıma çağırıp ĢaĢkma dönmüĢ ruhunu oyuna mesafe koymak ve onu ciddiye almamakla uyarmak da hiçbir iĢe yaramıyor- du. Bu bir oyun olduğu için, ruhu korkuya kapılmıyor, kendini savun- muyor ve kendini bir uyuĢturucuya bırakır gibi oyuna bırakıyordu.

Genç adam garsonu çağırdı ve parayı ödedi. Sonra, kalktı ve "Gi- delim," dedi.

"Nereye gideceğiz?" diye sordu kız, anlamamıĢ gibi yaparak.

"Soru sormayı bırak da gel!"

"Benimle nasıl konuĢuyorsun böyle!"

"Bir fahiĢeyle böyle konuĢurum."

151

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

10.

Ġyi aydınlatılmamıĢ merdiveni çıktılar; sahanlıkta, biraz çakırke- yif bir grup adam tuvaletin önünde bekliyordu. Genç adam kolunu uzatıp kızı arkadan kavradı, öyle ki eliyle kızın bir göğsünü avcunun içine aldı. Tuvaletin yanındaki adamlar bunu fark ettiler ve açık saçık sözler fısıldaĢmaya baĢladılar. Genç kız kendini arkadaĢının kolundan kurtarmak istedi, ama genç adam ona, "Sakin ol!" diye bağırdı. Adamlar bu durum karĢısında hep birlikte bir Ģamata kopardılar ve genç kıza ağza alınmayacak birkaç laf attılar. Genç adamla kız birinci kata vardılar. Adam odanın kapısını açtı ve ıĢığı yaktı.

Ġçinde bir masa, bir sandalye ve bir de lavabo bulunan iki yataklı küçük bir odaydı. Genç adam kapının sürgüsünü itti ve genç kıza doğru döndü. Genç kız adamın karĢısında, gözlerinde küstahça bir Ģehvanilik parıltısıyla, meydan okuyan bir tavırla duruyordu. Genç adam ona bakıyor ve bu Ģehvet düĢkünü yüz ifadesinin ardında, se- vecenlikle sevdiği o bildik yüz çizgilerini keĢfetmeye çabalıyordu. Bu aynı objektiften iki görüntüye bakmak gibiydi, birinin arasından öbürünün görüldüğü üst üste konulmuĢ iki görüntü. Üst üste konul- muĢ bu iki görüntü ona arkadaĢında her Ģeyin bulunabileceğini, ru- hunun korkunç derecede amorf olduğunu, bu ruhta sadakatsizlik ka- dar sadakatin, masumluk kadar ihanetin, iffetlilik kadar hoppalığın yer alabileceğini söylüyordu. Bu vahĢi karıĢım ona bir çöp yığınında bulunabilecek alacalı renkler kadar iğrenç geliyordu. Ġki görüntü hâlâ birbirinin içinde görünmeyi sürdürüyor ve genç adam arkadaĢı ile öteki kadınlar arasındaki farkın tümüyle yüzeysel bir fark olduğunu, ve arkadaĢının, gönlünün ta derinliklerinde, bütün düĢünceleri, bütün duyguları, olası bütün kötü yanlarıyla öteki kadınlara benzediğini an- lıyordu. Bu ise gizli kuĢkularını ve kıskançlık nöbetlerini doğrulu- yordu. Kimi dıĢ çizgilerin onun kiĢiliğini dıĢa vurur gibi bir izlenim yaratması, ona bakan baĢka bir kimsenin, yani kendisinin kapıldığı bir yanılsamadan baĢka bir Ģey değildi. Sevdiği kadın arzularının, soyut düĢüncelerinin, beslediği güvenin yalnızca bir ürünüymüĢ gibi geliyordu ona; oysa, Ģimdi önünde duran gerçek kadın, insanı umut- suzluğa sürükleyecek kadar baĢka, insanı umutsuzluğa sürükleyecek

152

OTOSTOP OYUNU

kadar yabancı ve çokbiçimliydi. Ondan nefret ediyordu.

"Ne bekliyorsun? Soyunsana!" dedi.

Genç kız cilveyle baĢını eğdi ve "Gerekli mi bu?" diye karĢılık verdi.

Bu sözü söyleyiĢindeki ton kulağına çok bildik geldi, sanki baĢka bir kadın bu sözü ona yıllar önce söylemiĢti, ama artık kim olduğunu anımsamıyordu. Onu aĢağılamak istiyordu. Otostopçuyu değil, onu, arkadaĢım. Oyun sonunda hayatla karıĢıyordu. Otostopçuyu aĢağılamayı oynamak, artık arkadaĢını bir aĢağılama bahanesinden baĢka bir Ģey değildi. Bunun bir oyun olduğunu unutmuĢtu. Önünde duran kadından nefret ediyordu. Gözlerini ona dikmiĢti, derken, cüz- danından elli kronluk bir banknot çıkardı ve onu kıza uzattı.

"Yeter mi?"

Genç kız elli kronu aldı ve "Pek cömert değilsiniz," dedi.

"Daha fazlasına değmezsin," diye karĢılık verdi genç adam.

Kız kendini genç adama yasladı:

"Bana karĢı iyi davranmıyorsun. Daha kibar olman gerek. Biraz çaba harcasana!"

Genç kız kollarını adamın omuzlarına attı ve dudaklarını onun dudaklarına götürdü. Ama genç adam parmaklarını ağzına koydu ve onu yavaĢça itti.

"Ben yalnızca sevdiğim kadınları öperim."

"Peki beni sevmiyor musun?"

"Hayır."

"Kimi seviyorsun?"

"Seni ilgilendirir mi bu? Soyun!"

11.

Daha önce hiç böyle soyunmamıĢtı. Utangaçlık, panik duygusu, baĢ dönmesi, genç adamın önünde soyunduğunda duyduğu (ve ka- ranlıkta gizleyemediği) her Ģey kayboluvermiĢti. Onun önünde ken- dinden emin, küstah, ıĢıklara bürünmüĢ bir halde duruyordu ve o za- mana değin bilmediği yavaĢ, kıĢkırtıcı bir soyunmanın jestlerini böyle birdenbire keĢfetmiĢ olmasına ĢaĢırmıĢtı. Gözlerini adamın gözle-

153

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

rinden ayırmadan, giysilerini tutkulu bir tavırla bir bir çıkarıyor ve bu soyunma eyleminin her bir aĢamasının tadını çıkarıyordu.

Ama sonra, genç adamın önünde birdenbire çırılçıplak kaldığın- da, kafasından bu oyunun daha fazla sürdürülmeyeceği; üstündeki giysileri çıkarmakla maskesini de çıkarmıĢ olduğu ve çıplak kaldığı düĢüncesi geçti; bu da artık kendisi olduğu ve genç adamın Ģimdi ona doğru bir adım atıp, bir el hareketi, her Ģeyi silecek ve kendisinden sonra yalnızca en mahrem seviĢme anları gelecek bir el hareketi yap- ması gerektiği anlamına geliyordu. Böylelikle onun önünde çıplaktı ve oyun oynamayı bırakmıĢtı; kendini utanmıĢ hissediyordu ve yü- zünde Ģimdi gerçekten kendisine ait olan gülümseme, utangaç ve ĢaĢ- kın gülümseme belirdi.

Ancak genç adam kımıldamadan duruyordu, oyunu ortadan kal- dırmak için hiçbir jest yapmıyordu. Genç kızın bu denli bildik olan gülümsemesini görmüyor; önünde yalnızca nefret ettiği arkadaĢının güzel yabancı gövdesini görüyordu. Nefret Ģehvet duygularını her türlü duygusallık kılıfından arıtıyordu. Genç kız ona yaklaĢmak istedi, ama adam ona, "Olduğun yerde kal, seni iyice görmek istiyorum," dedi.

Genç adam Ģimdi yalnızca tek bir Ģeyi, ona bir fahiĢeymiĢçesine davranmayı arzuluyordu. Ama Ģimdiye değin hiçbir fahiĢeyle iliĢkisi olmamıĢtı ve fahiĢeler üzerine edindiği bilgileri de okuduğu kitaplar- dan ve surdan burdan elde etmiĢti. Bu nedenle gözünün önüne gelen ilk görüntü, bir piyanonun parlak kapağı üzerinde dans ederi, siyah iç çamaĢırlı çıplak bir kadın oldu. Otel odasında hiç piyano yoktu, yal- nızca duvara dayalı ve üstü örtülü küçük bir masa vardı. Genç adam arkadaĢına oraya çıkmasını emretti. Genç kız yalvarır gibi bir hareket yaptı, ama adam ona, "Sana para ödedik," dedi.

Genç kız arkadaĢının bakıĢlarında okuduğu sarsılmaz karar önünde, oyunu sürdürmeye çabaladı, ama artık bunu yapamıyor ve nasıl yapacağını da bilmiyordu. YaĢlı gözlerle masanın üstüne çıktı. Masa ancak bir metreye bir metre boyutlanndaydı ve topaldı; bu ma- sanın üstünde ayakta dururken dengesini yitirmekten korkuyordu.

Ama genç adam bu çıplak gövdeyi önünde dikilir görmekten memnundu ve kızın utangaç güvensizliği adamı daha da buyurgan kılıyordu. BaĢka adamların da bu gövdeyi görmüĢ olduklarını ve gö-

154

OTOSTOP OYUNU

receklerini aklından geçirdiği için, kızın gövdesini tüm pozisyonlarda ve tüm açılardan görmek istiyordu. Kaba ve Ģehvet düĢkünüydü. Genç kıza daha önce ağzından çıktığını hiç iĢitmediği sözler söylüyordu. Genç kız direnmek, oyundan kaçmak istiyordu. Onu ilk adıyla çağırdı, ama genç adam kendisiyle böyle senli benli konuĢmaya hakkı olmadığını söyleyerek kızı susturdu. Genç kız sonunda çılgına dönmüĢ bir halde ve gözlerinde yaĢlar boyun eğdi. Öne doğru eğildi ve adamın arzusuna göre çömeldi, asker selamı verdi, sonra bir twist numarası yapmak üzere kalçalarını bir o yana, bir bu yana salladı; ama yaptığı ani bir hareketle masa örtüsünü yere kaydırdı ve az daha düĢüyordu. Adam genç kızı yakaladı ve yatağa sürükledi.

Onunla cinsel iliĢkide bulundu. Genç kız bu talihsiz oyunun so- nunda bitmiĢ olduğunu, yeniden önceki gibi olacaklarını ve birbirle- rini gerçekten seveceklerini düĢününce sevindi. Dudaklarını adamın- kine bastırmak istedi, ama genç adam onu itti ve yalnızca sevdiği ka- dınları öptüğünü yineledi. Genç kız hıçkıra hıçkıra ağlamaya baĢladı. Ama adam ağlamasına bile izin vermedi, çünkü adamın gitgide artan öfkeli tutkusu, kızın sonunda ruhunun iniltilerini boğan gövdesini yavaĢ yavaĢ ele geçiriyordu. Kısa bir süre sonra yatağm üzerinde, birbiriyle mükemmelen birleĢmiĢ, Ģehvetten kıvranan ve birbirine yabancı iki gövde vardı. ġimdi olup bitenler, dünyada her Ģeyden çok korktuğu, her zaman kaygı duyarak kaçınmaya çalıĢtığı Ģeydi; duygu ve sevgi olmadan seviĢmek. Genç kız yasak sınırı aĢtığını ve bu sınırın ötesinde bundan böyle en küçük karĢı koyma duygusuna kapılmadan ve tam bir ruh birlikteliğiyle ilerlediğini biliyordu. Yal- nızca zihninin uzak bir köĢesinde, Ģimdiye değin böylesine bir zevki, bu seferki kadar yoğun bir zevki duymadığını düĢününce bir çeĢit dehĢet duygusuna kapılıyordu.

12.

Derken her Ģey bitti. Genç adam kendini kızdan uzaklaĢtırdı ve yatağın üzerinde asılı duran uzun kordonu çekerek ıĢığı söndürdü. Kızın yüzünü görmek istemiyordu. Oyunun sona ermiĢ olduğunu bi- liyordu ama her zamanki iliĢkilerinin dünyasma geri dönmeyi hiç mi

155

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

hiç arzu etmiyordu. Bu dönüĢten korkuyordu. Kızın gövdesiyle her türlü temastan kaçınarak, onun yanında karanlıkta yatıyordu.

Bir süre sonra boğuk hıçkırık sesleri iĢitti; genç kızın eli, çekin- gen çekingen, çocukça bir tavırla kendi eline dokundu. Kız elini geri çekti, tekrar dokundu ve sonra yalvarıp yakaran, hıçkırıklara boğulan ve onu ilk adıyla çağırarak, "Ben benim, ben benim..." diyen buses iĢitildi.

Genç adam susuyor, kımıldamıyor ve arkadaĢının iddiasındaki bilinmeyenin yine bir bilinmeyenle tanımlandığı hüzünlü dayanık- sızlığı gayet iyi anlıyordu.

Hıçkırıklar yerini uzun bir ağlamaya bıraktı; genç kız gene uzun zaman bu, "Ben benim, ben benim, ben benim..." diyen heyecan ve- rici totolojiyi yineleyip durdu.

Derken adam genç kızı avutabilmek için yardıma acıma duygu- sunu çağırdı (bu duyguyu uzaktan çağırması gerekmiĢti, çünkü elinin altında, yakınlarda hiçbir yerde yoktu). Önlerinde hâlâ on üç günlük bir tatil vardı.

Ç EVİ R E N : S E R D A R Rİ F A T K I R K O G L U

156

BERNHARD SCHLINK ı Benzin İstasyonundaki Kadın

l

Bu rüyayı bir zamanlar gerçekten görmüĢ müydü, yoksa baĢtan beri sadece hayalinde mi canlandırmıĢtı, artık bilmiyordu. Onu hangi res- min, hangi hikâyenin ya da hangi filmin yarattığını da bilmiyordu. On beĢ, on altı yaĢlarındayken olmuĢ olmalıydı; o zamandan beri rüya ona eĢlik ediyordu. Eskiden okuldaki bir ders ya da anne babasıyla geçirdiği bir tatil günü sıkıcı geldiğinde, sonraları iĢ görüĢmelerinde ya da tren yolculuklarında kendisini yorgun hissettiği anlarda, dosyalarını bir kenara koyup baĢını arkaya yaslar ve gözlerini kapa- tarak onu hayalinde canlandırırdı.

Rüyasını birkaç kez bir-iki arkadaĢına ve birbirlerini sevip ayrıl- dıktan yıllar sonra yabancı bir kentte karĢılaĢtığı, günü birlikte dola- Ģarak ve gevezelik ederek geçirdiği bir kadına anlatmıĢtı. Rüyasının gizli kalmasını istediğinden değildi bu. Onu daha sık anlatması için bir sebep yoktu. Ayrıca rüyanın ona niçin eĢlik ettiğini de bilmiyordu; kendisiyle ilgili bir Ģeyi açığa vurduğunu biliyor, ama bunun ne olduğunu bilmiyor ve rüyayı baĢka birinin görebileceği düĢüncesi canını sıkıyordu.

2

Rüyada, bir otomobille uçsuz bucaksız, ıssız bir düzlükte yol alıyor. Yol düz; kimi zaman bir çukurlukta ya da bir tepenin ardında kaybo- luyor, ama o, yolu ufuktaki dağlara dek gözüyle izleyebiliyor. GüneĢ tam tepede duruyor ve kızgın hava asfaltın üzerinde dalgalanıyor.

157

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

Uzun süredir karĢı yönden hiçbir araç gelmiyor ve onun da önüne sollayacağı bir araç çıkmıyor. Karayolu tabelalarına ve haritaya göre bir sonraki yerleĢme 60 mil ileride, dağlarda herhangi bir yerde ya da dağların ötesinde, sağında solunda, görebildiği mesafe dahilinde hiç ev yok. Ama sonra, yolun sol tarafında bir benzin istasyonu beliriyor. Büyük, kumlu bir alan, ortada iki benzin pompası, onların arkasında üstü kapalı verandasıyla iki katlı ahĢap bir ev. Fren yapıyor, benzinciye doğru kıvrılıyor ve benzin pompasının önünde duruyor. Arabasının arkasından yükselen toz bulutu yeniden dağılıyor.

Bekliyor. Tam inip evin kapısını çalmak istediği anda kapı açılı- yor ve dıĢarı bir kadm çıkıyor. Rüyayı hayalinde canlandırmaya baĢ- ladığında kadın henüz bir kız ve yıllar içinde, otuzu ile kırkı arasında yaĢlanması duruncaya dek, genç bir kadm oluyor. Kendisi kırkını ve ellisini geçtiği halde, o aynı genç kadm olarak kalıyor. Çoğu zaman kot pantolon ve kareli bir gömlek, kimi zaman da ayak bileklerine dek inen, ağarmıĢ kot mavisi ya da rengi atmıĢ mavi çiçek desenli, dalgalanan bir elbise giyiyor. Orta boylu, güçlü kuvvetli, ama ĢiĢman olmayan, yüzü ve kollan çillerle kaplı, kumral saçlı, çakır gözlü ve geniĢ ağızlı bir kadın. Kararlı adımlarla geliyor ve kararlı hareketlerle sol eliyle benzin tabancasmı kavrıyor, sağ eliyle pompanın kolunu çeviriyor ve depoyu dolduruyor.

Sonra rüya bir sıçrama yapıyor. Onun kadını, kadının onu nasıl selamladığını, nasıl bakıĢtıklarını, birbirleriyle ne konuĢtuklarını, ka- dının onu kahve ya da bira içmek için davet edip etmediğini ya da ona kalıp kalamayacağını sorup sormadığını, nasıl olup da kadının onunla yatak odasına çıktığını, bütün bunları hiçbir zaman hayalinde canlandırmadı. Onu ve kendisini, seviĢtikten sonra dağınık yatakta yatarken görüyor, hepsi de açık yeĢile çalan maviye boyalı duvarları, yeri, dolabı ve komodini görüyor, demir yatağı ve bir jaluzinin yine yeĢile çalan mavi renkteki ahĢap Ģeritleri arasından güneĢin duvarlara, yere, mobilyalara, çarĢafa ve ikisinin bedenine yansıttığı aydınlık Ģeritleri görüyor. Bu sadece bir resim, hareketli ve sözlü bir sahne değil, sadece renk, ıĢık, gölge, çarĢafın beyazı ve bedenlerinin biçimi. Rüya kaldığı yerden ancak akĢam devam ediyor.

Arabasını evin kenarına, kadının açık kasalı kamyonetinin yanına park etmiĢ. Evin arkasında da üstü kapalı bir veranda, domates ve

158

BENZĠN ĠSTASYONUNDAKĠ KADIN

kavun yetiĢen birkaç sebze tarhı ve kadının kumdan korunmak için inĢa ettiği ve içinde çilek, böğürtlen türü meyveler yetiĢtirdiği bir sera var. Seranın arkasında, öbek öbek çalılıkları ve onlarca ya da yüzlerce yıldır kıĢm taĢıdığı suyla taĢlı zemini üç-dört metre aĢındırmıĢ kuru bir dere yatağıyla çöl uzanıyor. Kadm bunu ona, suyu derin bir kuyudan çıkan tulumbaya götürdüğünde göstermiĢ. ġimdi verandada oturuyor ve havanın kararmasını seyrediyor. Kadının mutfakta iĢ yaptığını duyuyor. Eğer bir araba gelirse yerinden kalkacak, evin içinden geçecek ve benzin pompasını kullanacak. Kadın mutfakta lambayı yaksa da, açık kapıdan verandanın zeminine ıĢık düĢse de ayağa kalkacak; evin holündeki, iki benzin pompası arasında duran ve alanı aydınlatan lambanın düğmesini açacak. Lambanın bütün gece yanıp yanmayacağını ve yatak odasmı aydınlatıp aydınlatmayacağını soruyor kendisine, bu gece ve ertesi gece ve gelecek tüm geceler boyunca.

3

Bize eĢlik eden rüyalar çoğu zaman sürdüğümüz hayatın zıddıdır. Maceraperest biri evine dönmenin, kökleĢmiĢ biri ise yola koyulma- nın, uzak ülkelerin ve büyük eylemlerin rüyasını görür.

Bu rüyanın sahibi sakin bir hayat sürüyordu. Sıradan, sıkıcı bir hayat değildi; Ġngilizce ve Fransızca biliyor, yurt içinde ve dıĢında baĢarılara koĢuyor, karĢı çıkılmasına rağmen inançlarına sadık kalıyor, zor durumların ve çatıĢmaların üstesinden geliyordu ve ellilerinin sonundayken hayat dolu, baĢarılı ve dünyaya ayak uydurmuĢ biriydi. Ġster iĢte, ister evde, ister tatilde olsun, hep biraz gergindi. Yapılması gerekeni telaĢla ya da baĢtan savma yaptığından değildi bu. Görevine konsantre olmasının ve düĢüncede çözüm ile gerçekte çözümün asla aynı anda gerçekleĢmemesinden kaynaklanan sabırsızlığının bir sonucu olarak, birini dinlerken, cevap verirken ve çalıĢırken sükûnetinin altında bir gerilim titreĢiyordu. Gerilimi bazen azap verici bir Ģey, ama bazen de bir enerji, canlandırıcı bir kuvvet olarak hissediyordu.

Cazip biriydi. Ġnsanlarla ve nesnelerle uğraĢtığında, sevimli bir

159

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

biçimde dalgın ve sakar olabiliyordu. Ġnsanlara ve nesnelere dalgm ve sakar davranmasının doğru olmadığını bildiğinden, bir gülümsemeyle af diliyordu. Bu, yüzüne yakıĢıyordu; ağzının çevresinde kırılgan, gözlerinin çevresinde mahzun bir Ģeyi ortaya çıkarıyor ve af di- lediğinde bir düzelme vaadi olmayıp bir beceriksizlik itirafı olduğun- dan, gülümsemesi sıkılgan ve kendisine yönelik bir alayla dolu olu- yordu. Karısı, cazibesinin ne ölçüde doğal olduğunu, dalgın ve sakar tarzıyla cilveleĢip cilveleĢmediğini, gülümsemesinin sahte olup ol- madığını, kırılganlık ve mahzunluğunun diğerinde onu avutma arzusu uyandırdığını bilip bilmediğini kendisine sorup duruyordu. Ama cevabını bulup çıkaramıyordu. Gerçek Ģuydu ki o bunun farkında de- ğilmiĢ gibi görünürken, cazibesi ona doktorların, polislerin, sekreter- lerin ve tezgâhtarların, çocukların ve köpeklerin sempatisini kazan- dırıyordu.

Cazibesi artık karısını etkilemiyordu. Karısı, uzun süre insanın elinin altında olan bir Ģey nasıl yıpranırsa, onun cazibesinin de öyle yıprandığını düĢünüyordu. Ama günün birinde onun cazibesinden bıktığını fark etti. Bıkmak. Kocasıyla Roma'da tatildeydi, onunla Na- vona Meydanı'nda oturuyor ve kocası, bazen onun da baĢını okĢadı- ğı, aynı sevecen ve dalgın hareketlerle, sürtünen, sevilmek isteyen bir köpeğin baĢını okĢuyor ve bu arada karısını okĢarken takındığı, el ha- reketlerine eĢlik eden o sevecen-utangaç gülümsemenin aynını takı- nıyordu. Onun cazibesi, sadece bir kendisini sakınma ve yoksun bı- rakma yöntemiydi. Kocasının, taciz edildiğini bildirme yoluydu bu.

Kocasma bundan dolayı sitem etmiĢ olsaydı, bu sitemi anlama- yacaktı. Evlilikleri alıĢkanlıklarla ve kurallarla doluydu ve baĢarılı olmasının nedeni tam da buydu. Bütün iyi evlilikler alıĢkanlık ve ku- rallardan beslenmez mi?

Karısı doktordu. Üç çocukları küçükken de hep çalıĢmıĢ, büyü- düklerinde, kendisini araĢtırmalara vererek profesör olmuĢtu. Onun ya da kocasının iĢi asla aralarına girmemiĢti; bütün zaman darlığına rağmen, kutsal zamanlar, çocuklara ayırdıkları zamanlar ve birbirle- rine ayırdıkları zamanlar olarak paylaĢtırmıĢlardı günlerini. Her yıl yaptıkları iki haftalık tatile de, çocukları her zaman emanet ettikleri dadıya bırakıp birlikte çıkıyorlardı. Bütün bunlar, zaman kavramıyla disiplin altına alınmıĢ, kurallara bağlanmıĢ bir iliĢki gerektiriyor ve

160

BENZĠN ĠSTASYONUNDAKĠ KADIN

kendiliğindenliğe fazla yer bırakmıyordu; bunu görüyorlardı, ama ar- kadaĢları arasında, kendiliğindenliğin birbirlerine daha çok değil, da- ha az zaman ayırmaları sonucunda ortaya çıktığını da görüyorlardı. Hayır, onlar hayatlarını, alıĢkanlık ve kuralları içinde büsbütün makul ve tatmin edici biçimde düzenlemiĢlerdi.

Sadece seviĢme alıĢkanlıkları ortadan kalkmıĢtı. Ne zaman ve niçin, bilmiyordu. Uyandığı, yatakta yanında karısının ĢiĢmiĢ yüzünü gördüğü, terinin keskin kokusunu kokladığı, ıslıklı nefesini iĢittiği ve bunları itici bulduğu sabahı hatırladı. Kapıldığı dehĢeti de anımsıyordu. Eskiden onun ĢiĢmiĢ yüzünü Ģirin, terinin keskin koku- sunu heyecan verici ve nefesinin ıslığını eğlendirici bulurken, bir- denbire bütün bunlar nasıl itici gelebilirdi? Kimi kez ıslığa, karısını uyandırırken çaldığı bir melodinin cantus firmus'u* olarak katlanırdı. SeviĢmeleri o sabah değil, ama onu izleyen herhangi bir zamanda bitmiĢti. Ġkisi de diğerinin atacağı bir ilk adıma yanaĢmaktan haz du- yacağı halde, böyle bir adım ikisinden de gelmedi. Azıcık haz, ancak ikinci adıma yetecek kadar, ama birincisine yetmeyen azıcık haz.

Bununla birlikte aynı odada yatmaya devam ettiler. Kadın kendi çalıĢma odasında, erkek de boĢ duran çocuk odalarından birinde ya- tabilirdi. Ama birlikte soyunma, uykuya dalma, uyanma ve kalkma alıĢkanlıklarından dolayı, böyle bir kopuĢa ikisi de hazır değildi. Er- kekten daha sert, temkinli, atik, ama aynı zamanda biraz çekingen bir yanı olan kadın da değildi. Artakalan alıĢkanlıkları da yitirmek iste- miyordu. Ortak yaĢamlarını yitirmek istemiyordu.

Yine de günün birinde bitmiĢti. Günün birinde evliliklerinin gü- müĢ yıldönümünü, konuk listesini, konukların kalacağı yerleri, lo- kantada yiyecekleri yemeği, vapurla yapacakları geziyi planlıyorlardı. Birbirlerine baktılar ve yaptıklarının doğru olmadığını anladılar. Kutlanacak bir Ģeyleri yoktu. On beĢ yıllık evliliği, belki yirmi yıllı- ğını da kutlayabilirlerdi. Ama bilmedikleri herhangi bir tarihte aĢkları yok olmuĢ, buharlaĢmıĢtı ve yaĢamı birlikte sürdürmek bir yalan olmasa da, kutlamak bir yalan olurdu.

(Lat.) Sabit, değiĢmez Ģarkı, (ç.n.)

161

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

4

Ġnsan birine ikinci kez âĢık olabilir mi? ikincisinde onu, fazlasıyla yakından tanımıyor mudur? ÂĢık olmak, ötekini henüz tanımamayı, ötekinde, insanın kendi arzularının izini düĢüreceği beyaz alanların olmasını gerektirmez mi? Yoksa izdüĢümün gücü, gerektiğinde, ide- alindeki imgelerin izini ötekinin sadece beyaz alanlarına değil, tersine onun bitmiĢ renkli haritasına da yansıtacak kadar kuvvetli midir? Yoksa izdüĢümsüz aĢk var mıdır?

Adam bu soruları soruyordu kendisine, ama bunlar onu ĢaĢırt- maktan çok eğlendiriyordu. Sonraki haftalarda basma gelenler, ister izdüĢüm olsun ister deneyim, güzeldi ve o da bundan zevk almıĢtı. Karısıyla sohbetten, bir film ya da konser için randevulaĢmaktan ve yeniden baĢladıkları akĢam yürüyüĢlerinden zevk alıyordu. Ġlkbahardı. Bazen karısını enstitüden alıyor, onun kendisine doğru geliĢini seyretmekten hoĢlandığından, onu doğrudan giriĢte değil, elli metre ileride, sokağın köĢesinde bekliyordu. Karısı geniĢ adımlarla yürüyor, kocasının gözlerini dikerek geliĢini izlemesinden sıkıldığı için acele ediyor, sol eliyle tuttuğu saçlarını utangaç bir tavırla kulağının arkasına atıyor ve ürkek, tuhaf bir tebessümle gülüyordu. Adam, bir zamanlar âĢık olduğu genç kızın utangaçlığını yeniden fark ediyordu. DuruĢu ve yürüyüĢü de değiĢmemiĢti ve eskiden olduğu gibi, her adımda kazağının altında memeleri hopluyordu. Bunu yıllar boyunca niye görmediğini sordu kendisine. Neler kaçırmıĢtı! Gözlerindeki perdenin tekrar kalkmıĢ olması ne kadar iyiydi! Soma onun bu kadar güzel kalmıĢ olması. Onun kendi karısı olması.

Hâlâ seviĢmiyorlardı. En baĢta vücutları birbirine yabancılaĢ- mıĢtı. Ama birbirlerine yeniden alıĢırken de, uyandıkları, yürüyüĢe çıktıkları, yemekte karĢı karĢıya ya da sinemada yan yana oturdukları anlarda da iliĢkileri sevecen dokunuĢların ötesine geçemiyordu. Erkek, önceleri seviĢmenin de sırası geleceğini ve bunun mutlaka gü- zel olacağını düĢünüyordu. Sonra buna gerçekten sıra gelip gelmeye- ceğini, gerçekten güzel olup olmayacağını ve aslında ikisinin de hâlâ bunu isteyip istemediğini sordu kendisine. Yoksa artık yapamaz mıydı? Evliliğin kötü gittiği yıllarda baĢka kadınlarla, bir keresinde

162

BENZĠN ĠSTASYONUNDAKĠ KADIN

bir çevirmenle, bir keresinde de bir meslektaĢıyla, her ikisi de bol al- kolden sonra ve ertesi sabah tamamen yabancılık ve utanç duyduğu iki gece ve arada bir, genellikle yolculukları sırasında, otellerde keyifsiz mastürbasyon anları yaĢamıĢtı. Sevme, arzulama ve seviĢme arasındaki doğal iliĢkiyi unutmuĢ muydu? Ġktidarını mı kaybetmiĢti? Cinsel gücünü kendisine kanıtlamak için mastürbasyon yapmaya kalktığında baĢaramadı.

Yoksa karısının ve onun yapması gereken, kendilerine biraz za- man mı tanımaktı? Acele etmeleri için bir nedenleri olmadığını ve bir ay sonra, bir hafta sonra ya da bir gün sonra seviĢebilecekleri gibi, bunun bir yıl sonra da olabileceğini söylüyordu kendisine. Ama his- settikleri baĢkaydı. SeviĢme sorununu çözmek istiyordu ve bunun düĢüncede çözümü ile gerçekte çözümü aynı anda gerçekleĢmediğin- den bu konuda da sabırsızdı. Aslında yaĢlandıkça sabırsızlığı artıyor- du. Önünde çözülmemiĢ olarak duran Ģey, kolayca çözebileceğini bilse bile rahatsız ediyordu onu. Önünde duran her Ģey, gelecek hafta ve gelecek yaz, yeni bir araba alımı ve çocukların Paskalya ziyareti, biraz çözülmemiĢtik ve huzursuzluk barındırıyordu içinde. Amerika yolculuğu bile.

Karısının fikriydi bu. Ġkinci bir balayı; yaĢadıkları Ģey ikinci bir evlilik değil miydi? Gençlik yıllarında Kanada'yı, Quebec'ten Vanco- uver'a ve daha da ileriye Seattle'a kadar trenle geçmeyi, sonra arabayla Los Angeles ve San Diego'ya kadar kıyıdan aĢağı inmeyi düĢ- lemiĢlerdi. Önceleri yolculuk onlara pahalı gelmiĢ, sonraları haftalar sürecek böyle bir tatili çok uzun bulmuĢlar ve uzun tren ve araba yol- culuğunun çocuklar için sıkıcı olacağını düĢünmüĢlerdi. Ama Ģimdi baĢ baĢa yola çıkabilirler, dört ya da beĢ ya da altı hafta tatil yapabi- lirlerdi ve keseleri her türlü yataklı vagona ve her türlü lüks otomobile uygundu; eski düĢü gerçekleĢtirmenin zamanı gelmemiĢ miydi?

163

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

5 •

Mayıs ayında yola çıktılar. Quebec'te nisan havası vardı; yağmur kısa aralıklarla yağıyor, arada bulutlar hızla dağılıyor ve ıslak damlar güneĢte ıĢıldıyordu. Tren Ontario Ovası'nda yeryüzü ile gökyüzünün buluĢtuğu yere kadar uzanan yeĢil tarlalardan, yeĢil ve mavi bir dün- yadan geçiyordu. Kayalık Dağlar'daki bir kar fırtınasında, tren bir kar yığınına saplandı ve kar temizleme aracı gelene kadar bir gece geçti.

O gece seviĢtiler. Trenin hareketi ve salimini, tıpkı sıcak bir gü- nün ya da ılık bir banyonun etkisi gibi, bedenlerini hazır hale getir- miĢti. Yol ortasında durduklarında kaloriferin ısısı düĢüyor, vagonun çevresinde fırtına uğulduyor ve zemin ile pencereden kompartımana soğuk sızıyordu. Birlikte yatağa sokuldular, bir sıcaklık kozasına bü- rününceye kadar güldüler, titrediler, sarıldılar ve öylece kaldılar. Arzu erkeğin üstüne apansız çullandı ve arzusunun geçeceği korkusuyla aceleci davrandı ve seviĢmeleri bittiğinde mutluydu. Karısı gecenin ortasında onu uyandırdı; seviĢmeleri sakin bir soluma gibiydi. Sabahleyin, yaklaĢan kar temizleme aracını selamlayan lokomotifin düdüğüyle uyandı. Pencereden karlara ve gökyüzüne, mavi ve beyaz bir dünyaya baktı. Mutluydu.

Birkaç gün Seattle'da kaldılar. Konaklama ücretine kahvaltının da dahil olduğu ev, Kraliçe Anne Tepesi'nin kente ve körfeze bakan yamacında yer alıyordu. Çok katlı binaların arasından, gündüzleri rengârenk, akĢamları yanan farlarıyla dip dibe dizilen araçların oluĢ- turduğu yoğun trafiğin seyrek de olsa hızlandığı, çok Ģeritli bir otoyol görüyorlardı. Bir yanıyla yukarıya, öbür yanıyla aĢağıya akan bir ırmak gibi diye düĢündü. Kimi zaman bir polis arabasının ya da am- bulansın, öteki arabaları kenara iten sirenlerinin sesi odalarına kadar geliyordu ve uyuyamadığı ilk gece, tepesinde yanıp sönen kırmızı ve mavi ıĢıklarıyla kendisine yol açan aracı görmek için, her seferinde kalkmıĢ ve pencereden bakmıĢtı. Kimi zaman bir geminin limana gi- rerken ya da limandan çıkarken çaldığı düdüğün sesi de duyuluyordu odalarından. Bunlar, rüzgârdan ĢiĢmiĢ rengârenk yelkenleriyle irili ufaklı yelkenlilerin sardığı, çeĢitli renklerde konteynerlerle dolu

164

BENZĠN ĠSTASYONUNDAKĠ KADIN

yük gemileriydi. Sürekli güçlü bir rüzgâr esiyordu.

Uyku tutmayınca, uyumakta olan karısını seyre daldı. Onun ya- Ģını, kırıĢıklarını, gıdısının, kulaklarının ve gözlerinin altından sarkan derileri gördü. ġiĢmiĢ yüz, keskin koku ve ıslıklı nefes ona artık itici gelmiyordu. Trendeki son sabah, karısını eskiden olduğu gibi ıslık çalarak uyandırmıĢ, mutlulukla yüzünü ellerinin arasına almıĢ, avuçlarında hissetmiĢ ve seviĢtikten sonra da, yorganın altındaki aĢk ve ter kokusunu mutlulukla koklamıĢtı. Karısını tekrar böyle uyandı- rabilmesi, aĢk yaĢamlarının alıĢkanlıklarını unutmamıĢ olması ve bunlardan keyif alması, karısının da hiçbir Ģeyi unutmamıĢ olması ne güzeldi! Dünyalarının yeniden aydınlanması!

Sevgilerinin, birbirleri için hissettiklerinden daha fazlasını içeren bir dünya yaratmıĢ olduğunu kavradı. Birbirleri için hissettiklerini yitirdiklerinde de, o dünya orada duruyordu. Renkleri siyahbeyaza kaçmıĢtı, ama rengi kaçan dünya, onların dünyası olarak kalmıĢtı. O dünyanın düzeni içinde ve onun sayesinde yaĢamıĢlardı. Ve Ģimdi o dünya yeniden renklenmiĢti.

Planlar yapıyorlardı. Bu da karısının fikriydi. Evde değiĢiklik yapsalar mıydı? Çocukların gittikçe seyrekleĢen ziyaretleri ve günün birinde baĢlayacak olan torun ziyaretleri için, üç çocuk odası yerine bir oda yetmez miydi? Kocası, kitaplarını okuyabileceği ve yıllar önce planladığı, malzeme de topladığı kitabını yazabileceği büyük bir odası olmasını istememiĢ miydi hep? Artık iddialı birer oyuncu olacak halleri olmasa da, birlikte tenis öğrenseler miydi? Kocasının sözünü etmiĢ olduğu, altı ay Brüksel'de çalıĢma teklifi ne durumdaydı, hâlâ geçerli miydi? ĠĢinden izin alsa da birlikte altı aylığına Brüksel'e taĢınsalar mıydı? Adam karısının aklına gelen fikirlere ve coĢkusuna seviniyordu. O da fikirlerini söylüyordu. Ama aslında hayatlarında hiçbir Ģeyin değiĢmesini arzu etmiyor, ancak bunu söylemek istemi- yordu.

ÇözülmemiĢ olan karĢısında duyduğu ve anlamının ne olduğunu, nereden geldiğini, yaĢlandıkça neden büyüdüğünü bilmediği o kor- kusundan söz etmek istemiyordu. DeğiĢimleri reddetmesinde yatı- yordu bu; çözülmemiĢ olan Ģeyin yükünün, her değiĢimle birlikte ağırlaĢtığını hissediyordu. Ama neden? DeğiĢimlerin zaman almasın- dan, zamanın da sürekli artan bir hızla akıp gitmesinden ve elinden

165

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

kaçmasından mı? Zaman niçin sürekli artan bir hızla akıp gidiyor? ġu anda yaĢanmakta olan zaman, bitmeye yaklaĢması nedeniyle birinci yarısından daha hızlı geçmesi gibi, insanın ömrü azaldığından, yaĢ arttıkça zaman daha mı hızla akıp gider? Yoksa bu hedeflere mi bağlıdır? Ġnsan sabırsızlıkla en sonunda baĢarılı olmayı, saygı gör- meyi, zengin olmayı beklediği için midir ki gençlik yıllarında zaman ona fazla uzun gelirve sonraki yıllarda, beklenecek hiçbir Ģey kalma- dığı için delice bir hızla akar gider? Yoksa, bir yoldan ne kadar sık geçilirse o kadar hızlı geçilmesi gibi, insan bütün günlerin seyrini za- ten bildiği için midir ki ilerleyen yaĢla birlikte günler daha hızlı ge- çer? Ama öyleyse, aslında değiĢimleri istemiĢ olmalıydı. Ya da kalan ömrü değiĢimlerle yitirilmeyecek kadar azalmıĢ mıydı? Ama o kadar da yaĢlı değildi ki!

Karısı, itirazlarının gerisinde genel bir ret olduğunu fark etmedi. Ama özellikle anlamsız bir itirazı özellikle inatla sürdürünce, karısı sinirli bir gülüĢle, aslında ne istediğini sordu. Son yıllardaki gibi ya- Ģamaya devam etmeyi mi?

6

Büyük bir araba, klimalı, CD çalarlı ve her türlü elektronik zırvalığı olan bir spor araba kiraladılar. Bir kısmını severek dinledikleri, di- ğerlerini geliĢigüzel seçtikleri bir yığın CD satın aldılar. Pasifik'i ilk kez gördükleri buruna ulaĢtıklarında, karısı Schubert'in bir senfonisini koydu. Ona kalsa, üniversitede öğrencilik yıllarının müziğini çalan Amerikan radyosunu dinlemeye devam ederdi. Karısıyla birlikte yağmurda inip ayakta dikilmek yerine, arabada oturmayı tercih eder- di. Fakat senfoni yağmura, gri gökyüzüne ve yuvarlanan kurĢuni dal- galara uyuyordu ve karısının içine daldığı bu sahneyi bozmaya hakkı olmadığı duygusuna kapıldı. Arabayı karısı kullanmıĢ ve kumsala giden küçük yolu bulmuĢtu. Bagajda mavi bir muĢamba örtü olduğu aklına gelmiĢ, kocasını ve kendisini bununla sarmalamıĢtı. Kumsalda duruyor, denizi kokluyor, Schubert'i, martıları ve örtünün üstüne düĢen yağmuru dinliyor ve batıda, yağmur bulutlarının gerisinde, batmaya yüz tutmuĢ güneĢin ıĢığıyla aydınlanan bir parça gökyüzü

166

BENZĠN ĠSTASYONUNDAKĠ KADIN

görüyorlardı. Hava serin olmasma rağmen nemli ve ağırdı.

Bir süre sonra muĢambanın altında kalmaya daha fazla dayana- madı, bir an yağmurda kararsızca durdu, kumda yürüyerek denize gitti ve suya girdi. Su soğuk, ıslanan ayakkabılar ağırdı, ıslak pantolon bacaklarına ve karnına yapıĢıyordu; vücudun sudaki hafifliğinden eser yoktu, yine de o kendisini hafif hissediyor, elleriyle suya vuruyor ve kendisini dalgalara bırakıyordu. Ġçinden geldiği gibi davranmasının karısında yarattığı hayranlık, akĢam yatağa girdiklerinde hâlâ sürüyordu. O ise, daha çok ürkmüĢ ve utanmıĢtı.

Her gün aĢağı yukarı 100 mil güneye indikleri bir yolculuk ritmi yakaladılar. Sabahları tembellik ederek geçiriyor, sık sık duruyor, ulusal parkları ve bağlık alanları geziyor ve saatlerce kumsalda yürü- yorlardı. AkĢamlan karĢılarına ne çıkarsa razı oluyorlardı, kâh oto- yolda büyük odalı, kokusundan dezenfekte edildiği anlaĢılan, tele- vizyonun insan boyunda bir yere vidalanmıĢ olduğu salaĢ bir motele, kâh gecelemeye kahvaltının da dahil olduğu mahalle içinde bir eve. AkĢamlan ikisi de erkenden halsiz düĢüyordu. Her defasında bir ki- tapla ya da bir ĢiĢe Ģarapla erkenden yatağa girmeleri, adamın gözle- rinin kendiliğinden kapanmaya yüz tutması ve baĢucu lambasını sön- dürmesi bitkinliklerini doğruluyordu. Ancak bir akĢam gece yarıĢma doğru uyandığında, karısının hâlâ kitap okumakta olduğunu gördü.

Adam bazen bir yerde beklerken, karısının ona doğru geliĢini seyredebileceği sahneler yaratıyordu. Gittikleri bir lokantanın önünde arabadan iniyor, arabayı park eden karısını lokantanın giriĢinde bekliyordu. Ya da kumsalda önden koĢuyor, dönüyor ve onun yolunu gözlüyordu. Karısının endamını ve yürüyüĢünü görmek her zaman güzeldi, ama bu onu hüzünlendiriyordu.

7

Oregon'da kıyı ve yol sis içindeydi. Sabahlan havanm öğle vakti daha iyi olacağmı umut ediyor, akĢamları ise umutlannı ertesi güne bı- rakıyorlardı. Ama sis gene yolu kaplamıĢ, ormanları ve çiftlikleri bü- rümüĢ oluyordu. Eğer harita, içinden geçtikleri, çoğu kez birkaç ev-

167

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

den oluĢan yerleĢmeleri göstermemiĢ olsaydı, onları rahatlıkla gözden kaçırabilirlerdi. Bazen bir-iki saat boyunca, tek bir eve rastlama- dıkları, karĢı yönden kimsenin gelmediği ya da önlerine sollanacak bir aracın çıkmadığı ormanlardan geçiyorlardı. Bir keresinde indiler ve çalıĢan motorun gürültüsü, yolun iki yanındaki sık ağaçların araĢma dağıldı, yitip gelmedi, orada kaldı ve sisin içinde boğuldu. Motoru susturdular ve hiçbir Ģey duyulmaz oldu, ne fundalıktan bir çıtırtı, ne bir kuĢ, ne bir araba, ne de deniz.

Son yerleĢmeyi epeyce geride bıraktıklarında ve bir sonraki yer- leĢmeye 30 mil kaldığında, tabelanın biri bir benzin istasyonunu haber verdi. ĠĢte, istasyon oradaydı, çakıl kaplı büyük bir alan, iki benzin pompası, bir lamba ve alanın arkasında belli belirsiz bir ev. Adam frene bastı, benzinciye doğru kıvrıldı ve benzin pompasının önünde durdu. Beklediler. Adam evin kapısını çalmak için arabadan indiğinde kapı açıldı ve dıĢarı bir kadın çıktı. Alanı geçerek geldi, selam verdi, benzin tabancasına el attı, pompa kolunu çevirdi ve depoyu doldurmaya baĢladı. Arabanın yanında duruyor, sağ elinde benzin ta- bancasını tutuyordu ve sol elini kalçasına dayamıĢtı. Kadın, adamın gözlerini kendisinden ayırmadığını gördü.

"Benzin tabancası bozuk, onun için bırakamıyorum. Ama camları hemen temizlerim."

"Burası ıssız değil mi?"

Kadın ona ĢaĢarak ve dikkatle baktı. Artık genç değildi ve dikka- ti, fazla sık iliĢkiye girmiĢ ve fazla sık hayal kırıklığına uğratılmıĢ bir kadınm dikkatiydi.

"Son yerleĢme 20 mil geride kaldı ve bir sonraki 30 mil ileride; bu durumda... Demek istiyorum ki kendinizi burada yalnız hissetmi- yor musunuz? Burada tek baĢınıza mı yaĢıyorsunuz?"

Kadın onun bakıĢındaki ciddiyeti, dikkati ve Ģefkati görerek gü- lümsedi. BakıĢından büyülenmemek için alayla gülümsedi. O da bu gülüĢe neĢeyle ve bir sonra söyleyeceği sözün mahcubiyetiyle gülerek karĢılık verdi.

"Güzel bir kadınsınız."

Yüzündeki çillerden pek anlaĢılmasa da kadın biraz kızardı ve gülümsemesi dondu. Birden ciddileĢti. Güzel mi? Her ne kadar er- keklerin hâlâ hoĢuna gitse de, onlarda hâlâ arzu ve gurur uyandırsa

168

BENZĠN ĠSTASYONUNDAKĠ KADIN

da ve onları hâlâ ürkütebilse de, güzelliği geçmiĢti ve o bunu biliyor- du. Kadın onun yüzüne dikkatle baktı.

"Evet, burası ıssız, ama ben buna alıĢtım. Ayrıca..." Durakladı, gözleri aĢağıya, benzin tabancasına gitti, yeniden baĢını kaldırdı ve onun yüzüne baktı, artık yüzü iyice kızarmıĢtı, dimdik duruyordu ve inatçı bir ifadeyle özlemini açığa vurdu. "Ayrıca hep yalnız kalacak değilim."

Bir an öylece, dimdik, yüzü kızarmıĢ halde onunla göz göze kal- dı. Sonra depo doldu, kadın depoyu kilitledi, arabadan geri gekildi ve benzin tabancasını yerine astı. Eğildi, kovadan bir sünger aldı, sile- cekleri yukarı kaldırdı ve camı temizlemeye baĢladı. Adam onun, ku- cağındaki haritayı inceleyen, ona selam vermek ve gülümsemek için kısaca baĢını kaldıran ve tekrar haritasına dalan karısını nasıl merakla süzdüğünü gördü.

Kadın camlan temizlerken yanında aylak aylak durmak hoĢ de- ğildi. Ama aynı zamanda ona bakmak, onu seyretmek hoĢuna gitmiĢti. Kadın ne kareli gömlek ve kot pantolon, ne de ağarmıĢ mavi renkli bir elbise giymiĢti, üzerinde petrol Ģirketinin ambleminin renginde koyu mavi bir tulum, tulumun içinde de beyaz bir tiĢört vardı. Güçlü kuvvetliydi, ama hareketleri yumuĢaktı. Hareketlerinde, vücudunun gücünden ve yumuĢaklığından aldığı zevki yansıtan bir zarafet vardı. Tulumun askısı omzundan kayıyor, parmağıyla tekrar yukarı itiyor ve bu onu mahrem bir hareket gibi etkiliyordu.

Camların temizliği bitip de kadına parayı verdiğinde ve kadın paranın üstünü getirmek için eve yürüdüğünde, o da kadınla birlikte yürüdü. Gıcırdayan çakılların üstünde birlikte atılan birkaç adımdan sonra kadın elini onun koluna götürdü.

"Benimle gelmenize gerek yok, paranın üstünü getiririm."

8

Böylece alanın ortasında, arabası ile kadının evinin arasında kalakal- dı. Kadın içeri girdi, kapı kapandı.

Karar vermek için ne kadar zamanım var, diye düĢündü. Bir da- kika? Ġki dakika? Paranın üstünü ne kadar zamanda hazır edecek? Ne

169

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

kadar düzenli biri? Kâğıt ve bozuk paralan özenle yerleĢtirdiği ve bir gözünden birkaç bozukluk, diğer gözünden birkaç kâğıt para alacağı bir kasası mı var? Acele mi ediyor, yoksa bir dakika, sonra bir dakika daha uzarsa sevineceğimi biliyor mu?

Yere baktı ve çakılların sisten ıslanmıĢ olduğunu gördü. Ayakka- bısının burnuyla bir taĢı ters çevirdi; taĢın altının da ıslak olup olma- dığım bilmek istiyordu. Islaktı. Yanında çalıĢanlara, düĢünme ile ka- rar vermenin ayrı Ģeyler olduğunu, düĢünmenin ne doğru bir karar, ne de herhangi bir karar doğurmasının Ģart olmadığım, karar vermenin, insanın elini kolunu bağlayacak kadar karmaĢık olabileceğini ve zor durumlara sokabileceğini öğretmiĢti. Her zaman, düĢünmek zaman ister, karar vermek ise cesaret derdi ve Ģu anda eksikliğini duyduğu Ģeyin düĢünecek zaman değil, aksine karar verme cesareti olduğunu biliyordu. Ġnsanın verdiği kararlar gibi, vermediği kararlarını, hayatın bir yerlere kaydettiğini de biliyordu. Burada kalmaya karar vermezse, yola devam etmeye karar vermemiĢ bile olsa, yola devam edecekti. Burada kalmak; ona ne demeliyim? Ona, burada kalıp ka- lamayacağımı mı sormalıyım? O ne cevap vermeli? Canı evet demek istese bile, sorumun ona yükleyeceği sorumluluğu reddetmesi gerek- tiği için, hayır demek zorunda kalmayacak mı? O, kapıdan tekrar dı- Ģarı çıkarken, ben çantam ve bavulumla burada durmalıydım ve araba çekip gitmiĢ olmalıydı. Ama ya beni istemezse? Ya da beni Ģimdi ister de sonra istemezse? Ya da ben daha sonra artık kalmak istemez- sem? Hayır, böyle bir Ģey olmaz. Eğer birbirimizi Ģimdi istersek, da- ima isteriz.

Arabaya gitti. Karısına, yanıldıklarını, gönülden isteseler bile ar- tık evliliklerini yoluna sokamayacaklarını söylemek istiyordu. Son haftalarda sevincinin içinde hep bir hüzün olduğunu ve yaĢamını bu hüzünle sürdürmek istemediğini. Kadını tanımadığı, kadın da onu ta- nımadığı halde, bu kadın için her Ģeyi göze almasının delilik olduğu- nu. Mantıklı ve mahzun olmaktansa, deli olmayı tercih ettiğini.

Arabaya varmasına birkaç adım kalmıĢken, karısı baĢını kaldırdı. Onun geliĢini izledi, sürücü koltuğuna uzanarak camı aĢağı indirdi ve bir Ģeyler söyledi. Ama o ne dediğini anlamadı. Karısı haritada büyük kumulları bulduğunu tekrarladı. Kahvaltı ederken, büyük kumulların bir zamanlar görmüĢ oldukları fotoğraflarını hatırlamıĢlar,

170

BENZĠN ĠSTASYONUNDAKĠ KADIN

onları haritada aramıĢlar ve bulamamıĢlardı. Karısı Ģimdi bulmuĢtu onları. Fazla uzakta değillerdi ve akĢama oraya varmıĢ olurlardı. Ka- rısının yüzü ıĢıl ısıldı.

Karısının küçük Ģeylerden duyduğu sevinç; bununla ne kadar sık hayrete düĢürmüĢ ve mutlu etmiĢti onu. Ve sevincini yansıtan sokul- ganlığı! KarĢısındakilerin iyi olduğu, iyi olan Ģeye sevinecekleri ve iyilikle tepki verecekleri beklentisiyle dolu, çocukça bir sokulganlıktı bu. Karısını yıllardır böyle görmemiĢti, sokulganlığı ancak son haftalarda geri gelmiĢti.

Karısının sevincini gördü. Karısı ona hayranlıkla bakıyor, bakıĢ- larıyla onu kuĢatıyordu. Acaba tamam mıydı? Acaba gidebilirler miydi?

Kafasını salladı, koĢmak istiyormuĢçasına hızla yürüdü, arabaya bindi ve motoru çalıĢtırdı. Arkasına bakmadan benzin istasyonundan uzaklaĢtı.

9

Karısı, kumulları haritada nasıl bulduğunu, sabah neden bulamadık- larını anlatıyordu. AkĢam ne zaman varacaklarını ve nerede kalabile- ceklerini. Ertesi gün ne kadar yol almaları gerektiğini. Kumulların ne kadar yüksek olduğunu.

Bir süre sonra bir Ģeylerin yolunda gitmediğini fark etti. Kocası arabayı yavaĢ sürüyor, dikkatle sise bakıyor, söylediklerine arada bir onaylayıcı ya' da yüreklendirici bir homurtuyla eĢlik ediyordu; ko- nuĢmaması sorun değildi, ama kilitlenmiĢ ağzı ve kasılmıĢ yanakları bir sorun olduğunu gösteriyordu. Karısı, "Bir Ģey mi var?" diye sordu. Motorda ya da tekerleklerde? Sisli havada ve yolda? Bunlardan baĢka bir Ģey mi? Önce sakin sakin, cevap alamayınca endiĢeyle sordu. Kendisini iyi hissetmiyor muydu? Ağrısı mı vardı? Arabayı sağa, çimenlerin üstüne çekerek durduğunda, karısı, kalbinde ya da kan dolaĢımında bir sorun olduğundan emindi. Kaskatı kesilmiĢ halde, elleri direksiyonda, bakıĢları dosdoğru karĢıya dikili, öylece oturu- yordu.

171

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

"Bırak beni," dedi ve "Sadece bir dakikaya ihtiyacım var," diye devam etmek istedi, ama konuĢması, ağzım kapatmasına, yanaklarını kasmasına ve gözyaĢlarını tutmasma neden olan gerginliği çözmüĢtü. Onlarca yıldır hiç ağlamamıĢtı. Hıçkırığı boğmak istiyordu, ama boğma iniltiye, inilti feryada dönüĢtü. Kollarıyla, özür dilediğini, gösteren; gafil avlandığını ve ağlamak istemediğini, ama baĢka türlü yapamadığını açıklayan hareketler yaptı. Ama ardından, gözyaĢları özür dileme ve açıklama ihtiyacmı alıp götürdü ve orada öylece, elleri kucağında, baĢı önünde ve gövdesi sarsılarak oturdu, hüngür hüngür ağladı. Karısı onu kollarına aldı, ama o kendisini onun kollarına bırakmadı, nasıl oturuyorsa öylece oturdu. Ağlaması bitmek bilmeyince, karısı bir sonraki kasabada bir otel ve belki de bir doktor aramaya karar verdi. Onu kaldırmak ve yan koltuğa itmek istiyordu, ama o yan koltuğa kendiliğinden geçti.

Karısı direksiyonda yola koyuldular. O ağlamaya devam ediyor- du. Rüyası için, hayatın ona yaptığı teklifler için, bu teklifleri reddet- tiği ve onlardan kaçtığı için, hayatındaki geri getirilemez ve telafi edilemez Ģeyler için ağlıyordu. Hiçbir Ģey geri gelmez, hiçbir Ģeyi te- lafi edemezdi. Ġstediğini daha ısrarla istemediği ve çoğu zaman neyi istediğini bilmediği için ağlıyordu. Evliliğinde zor ve kötü olan kadar, güzel olan Ģeyler için de ağlıyordu. Birbirlerinde yarattıkları hayal kırıklıkları ve son haftalarda paylaĢmıĢ oldukları umutlar ve bek- lentiler için ağlıyordu. Güzel olan ve mutlu eden her Ģeyde nasıl ge- çicilikten baĢka bir Ģey görmüyorsa, aklına gelen hiçbir Ģeyin üzün- tüsüz, acısız bir yanı yoktu. AĢk, iyi gittiği dönemde evlilik, çocuk- larla geçen güzel yıllar, meslekten alman keyif, kitaplardan ve mü- zikten duyulan coĢku, bütün bunlar geçip gitmiĢti. Anıları, gözünün önüne peĢ peĢe resimler getiriyor, ama o bir resme doğru dürüst ba- kamadan, resmin üstüne bir damga vuruluyor ve damgada kalın harf- lerle ve kaim bir çerçeve içinde Ģu yazı yer alıyordu: "Geçti."

Geçti? Öyle basit bir Ģekilde, onun haberi olmadan ve o iĢin için- de olmadan geçmemiĢti. Sevgileriyle yarattıkları dünyayı bizzat o paramparça ediyordu. Bundan sonra dünya olmayacaktı, renklisi ye- rine siyahbeyaz bir resim de değil, hiç resim olmayacaktı.

Gözünde yaĢ kalmamıĢtı. TükenmiĢti ve içi bomboĢtu. Sanki ge- çip gitmiĢ olan evliliği, sanki kaybettiği karısı uğruna ağlamıĢ oldu-

172

BENZĠN ĠSTASYONUNDAKĠ KADIN

ğunun bilincine vardı.

Karısı karĢıdan ona baktı ve gülümsedi. "Ee?"

Yerin adını, nüfusunu ve deniz seviyesinden yüksekliğini göste- ren bir tabelayı geçtiler. Birkaç yüz kiĢinin yaĢadığı küçük bir yer, di- ye düĢündü. Denizden yüksekliği sadece birkaç metre; sisten görül- mese de deniz yalanda olmalı.

"Durur musun lütfen?"

Karısı kenara yanaĢtı ve durdu. ġimdi, diye düĢündü, Ģimdi. "Ben burada ineceğim. Seninle devam etmiyorum. DavranıĢımın çok tuhaf olduğunu biliyorum. Daha da iyi bilmem gerekirdi. Ama daha da iyi nasıl bilebilirdim, bunu da bilmiyorum. Yıkıntılar içinde doğrulmaya çalıĢıyoruz. Ben seninle yıkıntılar içinde doğrulmak istemiyorum. Sadece bir kere daha denemek istiyorum."

"Neyi? Neyi denemek istiyorsun?"

"Hayatı, aĢkı, yeni bir baĢlangıcı, her Ģeyi iĢte." Karısının yadır- gayan, incinmiĢ bakıĢları karĢısında, söyledikleri kendisine bile ço- cukça geliyordu. Karısı ona ne yapacağını, burada ne yapacağını, neyle geçineceğini, evdeki hayatının ne olacağmı sorsaydı hiçbir ce- vap veremeyecekti.

"Hadi kumullara gidelim. Canın istediği zaman çekip gidebilirsin. Seni tutamam. Eğer çok derin bir kuyuya düĢmediysen, bırak ko- nuĢalım. Belki haklısın ve aramızda olanla ya da artık olmayanla he- nüz gerçekten yüzleĢmedik. Öyleyse yüzleĢelim." Karısı elini onun dizine koydu. "Tamam mı?"

Haklıydı. Hiç olmazsa kumulların yakınındaki kasabaya gidip her Ģeyi konuĢamazlar mıydı? En azından karısına, onu burada bırakarak yola devam etmesini, sadece tek baĢına kalacağı birkaç güne ihtiyacı olduğunu ve en geç uçak kalkana kadar geleceğini söyleyemez miydi? Ayrıca karısına rüyasını ve benzin istasyonundaki kadını anlatması gerekmez miydi? Bu dürüstçe olmaz mıydı?

"Ancak Ģimdi çekip gidebilirim. Lütfen bagajı açar mısın?"

Karısı kafasını iki yana salladı.

Arabadan indi, öteki tarafa geçti, karısının oturduğu sürücü kol- tuğunun kapısını açtı ve kapı ile koltuk arasındaki küçük kolu çekti. Bagaj kapağı açıldı. Bavulunu ve çantasını çıkarıp yere koydu. Sonra bagaj kapağını kapattı ve kapıya yaklaĢtı. Kapı hâlâ açıktı. Karısı

173

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

ona baktı. Kapıyı hafifçe ve sakin bir Ģekilde kapattı, ama karısının yüzüne çarpıyormuĢ gibi geldi. Karısı ona bakmaya devam etti. Ba- vulunu ve çantasını aldı; yürümeye hazırdı. Bir adım attı ve ikinci adımı atıp atamayacağını bilemedi ve ikinci adımı attığında bir adım daha, sonra bir adım daha atıp atamayacağını bilemedi. Durursa ar- kasına dönmek, arabaya yürümek ve binmek zorunda kalırdı. Karısı gazlayıp gitmezse yürümeye devam edemezdi. Git, diye rica etti, git. Sonra karısı motoru çalıĢtırdı ve hareket etti. Ancak arabanın sesi duyulmaz olduğunda arkasına döndü. O anda zaten sis de arabayı yutmuĢtu.

10

Bir motel buldu ve bir aylığına ucuz bir kira için pazarlık etti. Büyük bir tezgâhı, resopal masaları, plastik oturma yerleri ve müzik dolabı olan bir lokanta buldu. Çok içki içti, zaman zaman aĢırı neĢelendi, zaman zaman da, kendisine bir gün için yeterince ağlamıĢ olduğunu söylemese yeniden ağlamaya baĢlayacak gibi oldu. Burası kasabanın tek lokantasıydı ve bütün akĢam bir kulağı kiriĢte bir arabanın gel- mesini, birinin inmesini ve çakılların üzerindeki yürüyüĢünden gele- nin karısı olduğunu anlamayı bekledi. Ġçi özlem ve korkuyla dolu olarak bekledi bunu.

Ertesi sabah denize yürüdü. Kumsalda yine sis vardı, gökyüzü ve deniz kurĢuni, hava sıcak, nemli ve bunaltıcıydı. Sanki önünde daha çok zaman varmıĢ duygusuna kapıldı.

Ç EVİ R E N : ALİ Ö Z D A M A R

174

KAZUO ISHIGURO I Bir Aile Yemeği

FUGU, Japonya'nm Pasifik kıyılarında avlanan bir balıktır. Annem bu balıktan yiyerek öldüğünden beri Fugu'nun benim için özel bir önemi var. Zehir, balığın cinsel salgı bezlerinde, kolayca zedelenebilen iki ince kesenin içinde bulunur. Balık temizlenirken bu iki kesenin dikkatle çıkarılması gerekir, çünkü en ufak bir dikkatsizlik sonucu zehir balığın damarlarına sızar... Ne yazık ki bu iĢlemin baĢarıyla ya- pılıp yapılmadığını söyleyebilmek kolay değildir. Bu iĢin kanıtı ye- meğin sonunda ortaya çıkar. Annemin baĢına geldiği gibi.

Fugu zehirlenmesi çok acı verir; çoğunlukla ölümcüldür. Balık akĢam yemeğinde yenmiĢse, acı uykusunda yakalar insanı. Kurban birkaç saat acıyla kıvranıp durur ve sabah olurken ölür. Bu balık Ja- ponya'da savaĢtan sonra çok sevilir oldu. Sıkı kurallar uygulamaya konulana dek, bu tehlikeli kese çıkarma iĢlemini insanların kendi mutfaklarında yapıp komĢularını ziyafete çağırmaları moda olmuĢtu.

Annem öldüğünde Kaliforniya'da yaĢıyordum. O sıralar anne ve babamla iliĢkilerim biraz gergindi; bu nedenle iki yıl sonra Tokyo'ya dönünceye kadar annemin ölümüne iliĢkin ayrıntıları öğrenemedim. Annem hiç fugu yemezdi, fakat hatırını kıramadığı eski bir okul ar- kadaĢının çağrısı üzerine bir seferliğine bozmuĢtu kuralını. Havaala- nından eve giderken babam yolda anlattı bu ayrıntıları. Eve vardığı- mızda güneĢli bir sonbahar günü sona eriyordu.

"Uçakta yemek yedin mi?" diye sordu babam. Çay odasında yer- de oturuyorduk.

"Hafif bir yemek verdiler," dedim.

"Aç olmalısın. Kikuko gelir gelmez yemeğe otururuz."

Babam geniĢ, keskin hatlı çenesi ve çatık siyah kaslarıyla görü-

175

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

nüsü heybetli bir adamdı. ġimdi geçmiĢe dönüp düĢündüğümde onu Çu-En-Lay'a çok benzettiğimi anımsıyorum. Babam böyle bir ben - zetmeden hoĢlanmazdı herhalde, çünkü ailedeki saf samuray kanından gurur duyardı. KarĢılıklı konuĢma ortamındaki genel görünüĢü, insanın rahat bir biçimde konuĢmasına cesaret veren türden değildi. Yorumladığı her Ģeyi konuĢmaya nokta koyar havada söyleme huyu iĢi daha da zorlaĢtırırdı. KarĢısında otururken o anda bir çocukluk anısı canlandı belleğimde: "YaĢlı bir kadm gibi dırdır ettiğim" için birkaç kez kafama vurmuĢtu. KonuĢmamız havaalanından bu yana kaçınılmaz biçimde uzun suskunluklarla bölünüyordu. Bir süredir ikimiz de konuĢmuyorduk.

"ġirketin baĢına gelenlere üzüldüm," dedim. DüĢünceli biçimde baĢını salladı.

"Aslında Ģirketin öyküsü orada bitmedi," dedi, "Ģirket battıktan sonra Watanabe intihar etti. Onursuz yaĢamak istemedi."

"Anlıyorum."

"On yedi yıldır ortaktık. Ġlke ve onur sahibi bir insandı. Çok say- gı duyardım ona."

"ĠĢ dünyasına geri dönecek misin?"

"Emekliliğimi yaĢıyorum. Yeni giriĢimlere atılamayacak kadar yaĢlıyım. Bugünlerde iĢ yaĢamı çok farklı. Yabancılarla iĢ yapmak, onların yolunu izlemek... Bu noktaya nasıl ge ldik, anlamıyorum. Wa- tanabe de anlamamıĢtı." Ġç çekti. "Ġyi adamdı, ilke sahibi bir insandı."

Çay odası bahçeye bakıyordu. Çocukken hayaletli olduğuna inandığım eski kuyuyu oturduğum yerden, yeĢillik katmanları arasın - dan görebiliyordum. GüneĢ iyice alçalmıĢ ve bahçenin büyük bir bö- lümünü gölgede bırakmıĢtı.

"Her neyse, eve dönmeye karar vermene sevindim," dedi babam, "umarım kısa bir ziyaret olmaz bu."

"Ne yapacağımı tam olarak bilemiyorum."

"Öncelikle geçmiĢi unutmaya hazır olduğumu bilmeni isterim. Annen de hep geri gelmeni istemiĢti. DavranıĢın huzursuz etmiĢti onu."

"Ġyi dileklerin için teĢekkürler; dediğim gibi, ne yapacağımdan henüz emin değilim."

"DüĢündükçe aslında kötü niyetle hareket etmediğin kanısına

176

BĠR AĠLE YEMEĞĠ

vardım," diye sürdürdü babam konuĢmasını. "Bazı etkileĢimler seni yolundan saptırdı; birçok gencin baĢına geldiği gibi."

"Önerdiğin üzere bunları unutsak daha iyi."

"Nasıl istersen. Biraz daha çay?"

Tam o sırada bir kız sesi yankılandı evin içinde.

"Sonunda Kikuko geldi," dedi babam ayağa kalkarak .

Aramızda yaĢ farkı olmasına karĢın, kız kardeĢim ve ben her za - man birbirimize yakın olmuĢtuk. Beni yeniden görmek onu çok he - yecanlandırmıĢa benziyordu, çünkü sinirsel bir kıkırdama atağına ka - pıldı bir süre. Fakat babam onu Osaka ve üniversite yaĢamına iliĢkin soru yağmuruna tuttuğunda biraz yatıĢtı. Kısa ve biçimci yanıtlar verdi sorulara. Sonra bana dönüp birkaç soru sordu, fakat sorularının istenmeyen konulara yol açacağından korkarak sakınır gibi bir hali vardı. Az sonra karĢılıklı konuĢmalar Kikuko 'nun geliĢinden önceki dakikalara oranla daha da azaldı. Babam ayağa kalkarak, "Yemekle meĢgul olmam gerekiyor," dedi, "bu iĢler bana kaldı, bağıĢlayın. Ki - kuko ilgilenir seninle."

Babam odadan çıkınca kız kardeĢim görünür biçimde gevĢedi. Birkaç dakika sonra Osaka'daki arkadaĢlarından ve üniversitedeki derslerinden söz ederek dilediği gibi konuĢuyordu. Sonra birden bah - çede yürümemizi önererek verandaya doğru yürüdü. Orada, bir ke - narda bırakılmıĢ saman örgülü sandalları ayaklarımıza geçirip bahçe - ye çıktık. GüneĢ batmak üzereydi.

"Yarım saattir sigara için kıvranıp duruyorum," dedi bir sigara yakarak.

"Neden içmedin öyleyse?"

Eve doğru bir el hareketi yaparken yaramazca sırıttı.

"Evet, anlıyorum," dedim.

"Biliyor musun, bir erkek arkadaĢım var artık."

"Öyle mi?"

"Fakat ne yapacağım konusunda duraksıyorum. Henüz kararımı vermedim."

"AnlaĢılır bir durum bu."

"Amerika'ya gitmek için planlar yapıyor. Ben üniversiteyi biti - rince beni de götürmek istiyor."

"Anlıyorum. Peki sen gitmek istiyor musun?"

177

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

"Gidersek birilerine takılacağız, yani otostop yapacağız." BaĢ- parmağını salladı Kikuko. "Bunun tehlikeli olduğunu söylüyorlar, ama ben Osaka'da yaptım, bir Ģey olmadı."

"Senin duraksamanın nedeni ne?"

"Osaka'da çok arkadaĢım var. Orada yaĢamaktan hoĢlanıyorum. Bunların tümünü arkamda bırakıp gidebilir miyim, henüz bilmiyo- rum. Erkek arkadaĢım Suichi'ye gelince, evet, hoĢlanıyorum ondan, ama zamanımın çoğunu onunla geçirmeyi istediğimden emin değilim. Anlıyor musun?"

"Hem de çok iyi."

Tekrar sırıttı, sonra önümden yürüyüp kuyuya varıncaya kadar ilerledi. Ben arkasından yetiĢtiğimde dönüp, "Bu kuyunun hayaletli olduğunu söylerdin, anımsıyor musun?" dedi.

"Evet, anımsıyorum."

Ġkimiz de kenarından kuyunun içine baktık.

"Annem o gece gördüğün Ģeyin sebze pazarındaki yaĢlı kadın ol- duğunu söylerdi bana," dedi Kikuko, "fakat ben ona hiç inanmadım ve hiçbir zaman tek baĢıma gelmedim buraya."

"Annem bana da aynı Ģeyi söylerdi. Hatta o yaĢlı kadının o gece- ki hayaletin kendisi olduğunu kabullendiğini de söylemiĢti bana. Sö- züm ona kestirmeden gitmek için bizim bahçeyi seçmiĢ. Bu duvarları aĢarken epey zorlanmıĢtır herhalde."

Kıkırdayarak güldü Kikuko, sonra kuyuya sırtını dönüp bakıĢla- rını bahçede dolaĢtırdı.

"Annem seni hiç suçlamadı; biliyor musun?" dedi değiĢik bir ses tonuyla. Yanıt vermedim. "Seni iyi yetiĢtiremedikleri için kendilerini, yani kendisini ve babamı kusurlu bulduğunu söylerdi bana hep. Beni büyütürken daha dikkatli olduklarını, bu nedenle de benim çok iyi bir evlat olduğumu da anlatırdı." O yaramaz sırıtması gene geri gelmiĢti yüzüne. "Zavallı annem," dedi.

"Evet, zavallı annemiz."

"Kaliforniya'ya dönecek misin?"

"Bilmiyorum; düĢünmem gerek."

"Kız arkadaĢına ne oldu? Vicky'ye?"

"ĠliĢkimiz hepten noktalandı," dedim. "Kaliforniya'da pek bir Ģey kalmadı benim için."

178

BĠR AĠLE YEMEĞĠ

"Sence benim oraya gitmem gerekir mi?"

"Bilmem; neden olmasın? Orayı seversin herhalde." Eve doğru baktım. "Az sonra içeri girsek iyi olur," dedim, "babamın yardıma ih- tiyacı olabilir."

Fakat kardeĢim bir kez daha kuyunun içine bakıyordu. "Hayalet falan göremiyorum," dedi yankılanan sesiyle.

"ġirketin batması babamı sarstı mı?"

"Bilmiyorum. Kapalı kutudur babam, belli etmez." Sonra birden doğruldu ve bana dönüp, "YaĢlı Watanabe'nin ne yaptığından söz etti mi sana?" dedi.

"Onun intihar ettiğini söyledi."

"Hepsi bu değil, ailesini de götürdü yanında; karısını ve iki küçük kızını."

"Sahi mi?"

"Hepsi uykudayken havagazım açmıĢ, sonra da bir et bıçağı sap- lamıĢ karnına."

"Evet, babam az önce Watanabe'nin ilke sahibi bir adam olduğu- nu söylüyordu."

"Hastalıklı bir düĢünce," dedi kardeĢim kuyuya arkasını dönerek.

"Dikkat et! Kuyuya düĢeceksin."

"Hayalet falan yok bunun içinde; hep yalan söyledin bana."

"Hayaletin kuyuda olduğunu söylemedim ki!"

"Nerede öyleyse?"

Ġkimiz de ağaçlara ve çalılara baktık. Bahçeye karanlık çökmek üzereydi. Birkaç metre ilerdeki küçük bir açıklığı gösterdim.

"ĠĢte, tam orada görmüĢtüm."

"Neye benziyordu?"

"Ġyi seçemedim, karanlıktı."

"Fakat bir Ģey görmüĢ olmalısın."

"YaĢlı bir kadındı; orada durmuĢ bana bakıyordu."

Ġpnotize olmuĢ gibi o yere bakıyorduk.

"Beyaz bir kimono giymiĢti," dedim, "saçının bir kısmı dağılmıĢ, uçuĢuyordu."

Kikuko dirseğiyle koluma vurdu. "Sus artık! Gene beni korkut- maya çalıĢıyorsun." Yere attığı sigarasına bastı; izmaritin üzerine çamların iğne yapraklarını ittirdi ayağıyla. O yaramaz sırıtmasını

179

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

tekrar takınarak, "Yemek hazır mı, bakalım," dedi.

Babam mutfaktaydı; bize Ģöyle bir bakıp yaptığı iĢi sürdürdü.

"Babamız tek basma yaĢamaya baĢladığından bu yana iyi bir aĢçı oldu," dedi Kikuko gülerek. Babam döndü ve soğuk bakıĢlarla süzdü onu.

"Hiç de gururlandığım bir beceri değil bu," dedi, "gel de yardım et."

KardeĢim bir an hareketsiz kaldı, sonra ilerleyip bir çekmecede asılı duran bir önlüğü aldı.

"Sadece Ģu sebzeler piĢecek, öbürleri tamam," dedi babam. Sonra birkaç saniye bana baktı. Elindeki çubukları tezgâha bırakarak, "Uma- rım evi gezmek istersin," dedi arkasından. "Görmeyeli epey oldu."

Mutfaktan çıkarken dönüp Kikuko'ya baktım, fakat arkası dö- nüktü.

"Ġyi bir kız o," dedi babam yavaĢça.

Odadan odaya babamı izledim. Evin ne kadar büyük olduğunu unutmuĢtum. Kayar kapılar açılıyor, odalar ortaya çıkıyordu, boĢ odalar.

"Bu ev tek baĢına yaĢayan biri için çok büyük," dedi babam, "odaların çoğunu kullanmıyorum artık."

Derken babam bir odaya daha girdi. Gazete ve kitaplarla doluydu burası. Duvarlarda tablolar, vazolarda çiçekler vardı. Odanın bir köĢesinde, alçak bir masanm üzerindeki bir Ģey dikkatimi çekti; yak- laĢtığımda bunun çocukların yaptığı türden plastik bir savaĢ gemisi modeli olduğunu gördüm. Bir gazetenin üzerinde duruyordu. Çevre- sinde sağa sola açılmıĢ irili ufaklı gri plastik parçaları vardı.

Babam güldü; masanm yanma gelip gemiyi eline aldı. "ġirketin batmasından bu yana çok boĢ zamanım oluyor," dedi, tekrar güldü; bu kez biraz tuhaftı gülüĢü. Bir an hoĢ bir durgunluk kapladı yüzünü. "Daha çok boĢ zaman."

"Bu garip geliyor bana," dedim, "sen her zaman çok meĢgul bi- riydin."

"Belki de gereğinden fazla meĢgul biriydim," dedi gülümseyerek bana bakarken, "belki de daha dikkatli bir baba olmam gerekirdi."

Güldüm. Babam düĢünceli bir tavırla bir süre daha gemi mode- line bakmayı sürdürdü, sonra baĢını kaldırarak, "Sana söylemeyi dü-

180

BĠR AĠLE YEMEĞĠ

ĢünmemiĢtim, ama sanırım söylesem daha iyi olacak," dedi. "Annenin ölümünün kaza olmadığına inanıyorum. Onun üzüldüğü çok Ģey vardı; bazı hayal kırıklıkları da."

Ġkimiz de plastik gemi modeline bakıyorduk.

Sonunda, "Herhalde," dedim, "annem sonsuza dek burada yaĢa- yacağımı beklemiyordu."

"Anlamadığın belli. Bazı ana babaların nasıl düĢündüğünü anla- mıyorsun. Olay sadece çocuklarından ayrı kalmaya katlanmak zo- runda kalmaları değildir; bu zorunlu ise, kendilerinin anlamadığı Ģeyler yüzünden ayrı kalmayı tercih ederler."

SavaĢ gemisini elinde evirdi, çevirdi. "Buradaki Ģu küçük gam- botlar daha iyi yapıĢtırılabilirdi, değil mi, ne dersin?"

"Belki, bence iyi görünüyor."

"SavaĢ sırasında bir süre buna benzer bir gemideydim. Oysa be- nim gözüm hep hava kuvvetlerindeydi. Şöyle düĢünürdüm: DüĢman gemimizi vurduğunda yapabileceğin tek Ģey suda çırpınıp kurtarıl- mayı beklemekti, fakat uçakta her zaman iĢ bitiren bir silah vardı." Gemiyi masaya koydu. "SavaĢ yanlısı olduğunu sanmıyorum."

"Hayır, savaĢ bir Ģey ifade etmiyor bana."

Odaya göz atarken, "Yemek hazır olmalı," dedi, "açsındır herhal- de."

Yemek, mutfağın yanındaki loĢ bir odada bekliyordu bizi. Tek ıĢık kaynağı masanın üzerinde asılı büyük bir lambaydı; odanın diğer köĢeleri gölgede kalmıĢtı. Yemeğe baĢlamadan önce baĢ eğerek bir- birimizi selamladık.

Çok az konuĢuluyordu. Yemeğe iliĢkin nazik bir yorum yaptı- ğımda kardeĢim kıkırdadı. Daha önceki sinirsel hali geri gelmiĢ gi- biydi. Babam birkaç dakika konuĢmadı; sonunda, "Ülkeye dönünce kendini bir garip hissetmiĢ olmalısın," dedi.

"Evet, biraz."

"Belki de Amerika'dan ayrıldığın için Ģimdiden piĢmansın."

"Biraz, fazla değil. Arkamda pek bir Ģey bırakmadım; sadece bir- kaç boĢ oda."

"Anlıyorum."

Babamın yüzüne baktım. LoĢ ıĢıkta taĢ gibi ve ürkütücü görünü- yordu. Sessizlik içinde yemeyi sürdürdük.

181

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

Bu arada gözüm duvarda asılı bir fotoğrafa takıldı. Babamın om- zunun üzerinden karanlığa bakıyordum.

"ġu fotoğraftaki kim? Beyaz kimonolu olan?"

Babam elindeki çubukları masaya bıraktı. Önce fotoğrafa, sonra bana baktı. "Annen," dedi, "anneni tanıyamadrn mı?"

"Annem mi? Karanlıkta iyi göremedim."

Birkaç saniye sessizlik oldu. Sonra Kikuko ayağa kalktı, fotoğrafı duvardan alarak elime verdi.

"Çok yaĢlı görünüyor," dedim.

"Ölümünden kısa bir süre önce çekilmiĢti," dedi babam.

"Karanlıktı, iyi seçemedim."

Babam elini uzattı. Fotoğrafı ona verdim; dikkatle baktı, sonra Kikuko'ya verdi. O da boyun eğercesine bir kez daha ayağa kalkarak fotoğrafı duvardaki yerine geri koydu.

Masanın ortasında kapağı henüz açılmamıĢ büyücek bir kap du- ruyordu. Babam eğilip kapağını kaldırdı. Bir buhar bulutu çıktı ve kıvrılarak lambaya doğru yükseldi. Babam kabı bana doğru iterek, "Aç olmalısın," dedi; yüzünün bir yanı gölgede kalıyordu.

"TeĢekkür ederim," diyerek çubuklarımla uzandım. Buhar elimi yaktı. "Nedir bu?"

"Balık."

"Çok güzel kokuyor."

Çorbanın içinde Ģerit biçiminde kesilmiĢ balık dilimleri vardı; neredeyse top olacak gibi kıvrım kıvrımdılar. Birini alıp kâseme koy- dum.

"Daha alsana, çok var."

Biraz daha alıp kabı babama doğru ittim. Birkaç parça alıp kâse- sine koyarken izledim onu. Sonra ikimiz de Kikuko'nun kendi kâse- sine balık koymasını izledik.

Babam hafifçe baĢını eğdi. "Aç olmalısın," dedi gene. Balıktan bir parça alıp yemeye baĢladı. Ben de bir parça seçip ağzıma götür- düm. YumuĢak ve hoĢ bir et dokusu duyumsadım dilimde.

"Çok güzel," dedim, "ne balığı bu?"

"Sadece balık."

"Çok lezzetli."

182

BĠR AĠLE YEMEĞĠ

Üçümüz de sessizlik içinde yemeyi sürdürdük. Birkaç dakika geçti.

"Biraz daha?"

"Yeterince var mı?"

"Hepimize yeter." Babam kabın kapağmı kaldırdı. Buhar bir kez daha yükseldi. Eğilip kâselerimize biraz daha aldık balıktan.

"Bu son parça," dedi babam, "sen al."

"TeĢekkür ederim."

Yemeği bitirdiğimizde babam doygun bir tavırla kollarını açarak gerindi. "Kikuko," dedi, "çay yapsana."

KardeĢim ona baktı; hiçbir Ģey demeden odadan çıktı.

Babam ayağa kalktı. "Burası sıcak oldu; yan odaya geçelim."

Ben de ayağa kalkıp çay odasına geçerken onu izledim.

Büyük, kayar kapılar açık bırakıldığından bahçeden hafif bir esinti geliyordu. Bir süre sessizce oturduk.

"Baba," dedim sonunda.

"Evet?"

"Kikuko bana Bay Watanabe'nin kendisiyle birlikte ailesinin de canına kıydığını söyledi."

Babam baĢını eğerek gözlerini indirdi. Birkaç dakika düĢünceye dalmıĢ gibi durdu. Sonra, "Watanabe iĢine çok bağlıydı," dedi, "Ģir- ketin batması çok sarstı onu. Sanırım bu olay onun düĢünme yetisini zayıflattı."

"Yaptığı hata mıydı sence?"

"KuĢkusuz hataydı. Sen aksini mi düĢünüyorsun?"

"Hayır, elbette hayır."

"Ġnsanın iĢi dıĢında baĢka Ģeyler de vardır."

"Evet, öyle."

Tekrar sessizlik çöktü. Bahçeden çekirgelerin sesi geliyordu. Ka- ranlığa doğru baktım. Kuyu artık görünmüyordu.

"ġimdi ne yapmayı düĢünüyorsun?" diye sordu babam. "Bir süre ülkede kalacak mısın?"

"Doğruyu söylemek gerekirse o kadar uzun vadeli düĢünmedim."

"Kalmak istersen, yani bu evde demek istiyorum, kapılar sana açık. Tabii yaĢlı bir adamla birlikte oturmaya aldırmazsan."

183

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

"TeĢekkür ederim. DüĢünmem gerek."

Bir kez daha dıĢardaki karanlığa baktım.

"Fakat hiç kuĢkusuz bu ev artık çok kasvetli," dedi babam, "çok geçmeden Amerika'ya dönersin herhalde."

"Belki; henüz bilmiyorum."

"KuĢkusuz dönersin."

Babam bir süre ellerinin üzerini inceledi, sonra baĢmı kaldırıp iç çekti. "Kikuko baharda okulunu bitiriyor," dedi, "belki o da eve dö- ner. Ġyi bir kız o."

"Belki de."

"ĠĢler yoluna girer o zaman."

"Evet, eminim girer."

Bir kez daha sessizlik çöktü. Kikuko'nun çaylarımızı getirmesini bekliyorduk.

ERNEST HEMINGWAY l Aydınlık ve Temiz Bir Yer

Ç EVİ R E N : H A L U K E R D E M O L

SAAT epey geçti; kahvede, elektrik ıĢığının altındaki ağacın yaprak- larının gölgesinde oturan yaĢlı adamdan baĢka kimse kalmamıĢtı. So- kak gündüzleri tozlu olur, ama akĢamın çiyi tozları yatıĢtırırdı. YaĢlı adam sağır olmasına rağmen gecelerin sessizliğini gündüzün gürül- tüsünden ayırt edebildiği için, geç saatlere kadar orada oturmaktan hoĢlanırdı. Kahvenin iki garsonu adamın hafif çakırkeyif olduğunu ve aslmda iyi bir müĢteri olduğu halde çok sarhoĢ olduğunda para vermeden çıkıp gittiğini bildikleri için onu gözetlemekteydiler.

Biri diğerine, "Geçen hafta intihara kalkıĢtı," dedi.

"Neden?"

"Umutsuzluğa düĢmüĢ."

"Neden ama?"

"Nedeni yok."

"Nedeni olmadığını nereden biliyorsun?"

"Parası çok da ondan."

Kapının yanındaki bir masanın baĢına oturmuĢlar, rüzgârın hafif- çe salladığı ağacın yapraklarının gölgesinde oturan yaĢlı adamınki dıĢında boĢ masaların doldurduğu terası seyrediyorlardı. Sokaktan bir kızla bir asker geçti. Sokak lambasının ıĢığı bir an askerin yakasındaki pirinç numaranın üstünde parladı. Kız acele adımlarla askerin yanında yürüyordu. BaĢı açıktı.

"Devriyelere yakalanacak."

"Ġstediğini elde ettikten sonra varsm yakalansın, ne fark eder ki?"

"Aklı varsa hemen bir yere girer. Devriyeler geceli beĢ dakika ol- du. Mutlaka enselenir yoksa."

Gölgede oturan yaĢlı adam kadehiyle tabağa vurdu. Garsonlar-

184

185

ERKEKLERĠN HĠKÂYELERĠ

dan genci adamın yanına seğirtti.

"Buyrun?"

YaĢlı adam garsona baktı. "Bir brendi daha."

"SarhoĢ olacaksınız," dedi garson. YaĢlı adam garsona baktı. Garson çekildi.

ArkadaĢına, "Bütün gece oturacak galiba," dedi. "Benim de uy- kum geldi doğrusu. Saat üçten önce yatağa girmek kısmet olmuyor. KeĢke geçen hafta öldürseydi kendini."

Garson içerden brendi ĢiĢesiyle yeni bir kadeh alıp yaĢlı adamın yanma gitti, kadehi doldurdu.

"Geçen hafta öldürecektin kendini," dedi sağır adama. YaĢlı adam parmağı ile iĢaret ederek, "Biraz daha," dedi. Garson bardağı taĢana kadar doldurdu. "TeĢekkür ederim," dedi yaĢlı adam. Garson ĢiĢeyi içeri götürdü. Sonra arkadaĢının yanma dönüp oturdu.

"Kafayı bulmuĢ," dedi.

"Her gece sarhoĢ zaten."

"Kendini neden öldürmek istediğini biliyor musun?"

"Nereden bileyim?"

"Nasıl yapmıĢ?"

"Kendini asmıĢ."

"Ġpi kim kesmiĢ?"

"Yeğeni."

"Neden kesmiĢ?"

"Ruhunun selameti için."

"Kaç parası var adamın?"

"Çok."

"Sekseninde falan olmalı."

"Öyle sanırım."

"Artık evine gitse. Saat üçten önce yatağa girdiğim olmuyor. Bu saatte de yatılır mı yani?"

"HoĢlandığı için böyle geç saatlere kadar oturuyor."

"Yalnız da ondan. Ben yalnız değilim ama. Yatakta beni bekle- yen bir karım var."

"Onun da zamanında bir karısı vardı."

"Kadın artık onun iĢine yaramaz."

"Belli olmaz. Karısı olsaydı daha iyi olurdu."

186

AYDINLIK VE TEMĠZ BĠR YER

"Yeğeni bakıyor adama."

"Biliyorum. Ġpi onun kestiğim söyledin ya."

"Bu kadar yaĢlanmak istemezdim. Berbat bir Ģey yaĢlılık."

"Her zaman değil. Bu temiz bir adam. Bak, içerken içkisini dök- müyor. Hem de sarhoĢ olduğu halde. Bak."

"Bakmak istemiyorum. Evine gitse artık. ÇalıĢan insanları Ģu ka- darcık düĢündüğü yok."

YaĢlı adam baĢını kaldırıp meydana baktı, sonra garsonlara dön- dü.

Bardağını göstererek, "Bir brendi daha," dedi. Acelesi olan gar- son, adamm yanına gitti.

Akılsız insanların sarhoĢlara ya da yabancılara karĢı sergiledikleri bir tavırla, "Bitti," dedi. "Bu akĢam tamam. ġimdi kapatacağız."

"Bir tane daha," dedi yaĢlı adam.

"Olmaz. Bitti." Garson elindeki bezle masanın kenarını silerek baĢım salladı.

YaĢlı adam kalktı, önündeki tabakları saydı, cebinden meĢin bir cüzdan çıkardı, içtiklerinin parasını ödedi. Yanm peseta da bahĢiĢ bıraktı.

Garson, adamın sokakta yürümesine baktı. Sendeleyerek ama dimdik yürüyen çok yaĢlı bir adam.

Acelesi olmayan garson, "Neden biraz daha oturmasına engel ol- dun?" diye sordu. Kepenkleri indiriyorlardı. "Saat daha iki buçuk bile değil."

"Gidip yatmak istiyorum."

"Bir saat ne fark eder ki?"

"Benim için çok önemli."

"Bir saat sadece bir saattir."

"Sen de yaĢlıymıĢsın gibi konuĢuyorsun. Bir ĢiĢe alıp evinde iç- sin."

"Ama bu aynı Ģey değil ki."

Karısı olan garson, "Doğru, aynı Ģey değil," dedi. Adamın hak- kını yemek istemiyordu. Yalnızca acelesi vardı kendisinin.

"Ya sen? Her zamanki saatinden önce evine gitmeye korkmuyor musun?"

"Bana hakaret mi ediyorsun?"

187

ERKEKLERĠN HĠKAYELERĠ

AYDINLIK VE TEMĠZ BĠR YER

"Ne münasebet, sadece Ģaka ettim."

Acelesi olan garson, "Hayır," dedi. "Güvenim var."

YaĢlıca garson, "Gençsin, güveniyorsun ve bir de iĢin var," dedi. "Her Ģeyin var senin."

"Ya senin neyin eksik ki?"

"ĠĢten baĢka her Ģeyim."

"Bende olan her Ģey var sende de."

"Hayır. Benim hiç güvenim olmamıĢtı. Genç de değilim artık."

YaĢlı garson, "Ben de o geç saatlere kadar kahvede oturmak is- teyenlerden biriyim," dedi. "O, yatmak istemeyenlerden biri. Gece- leyin ıĢığa ihtiyacı olanlardan biri."

"Ben eve gidip yatmak istiyorum."

"Ġkimiz farklı insanlarız," dedi yaĢlı garson. GiyinmiĢti. "Güzel Ģeyler olsa da bu yalnızca bir gençlik ve güven sorunu değil. Her ak- Ģam kepenkleri istemeye istemeye indiriyorum. Belki bir ihtiyacı olan çıkar gelir diye düĢünüyorum."

"Sabaha kadar açık olan barlar var ya!"

"Anlamıyorsun. Burası temiz ve hoĢ bir yer. Ġyi aydınlatılmıĢ bir yer. IĢığı çok güzel, sonra yaprakların gölgesi de var."

"Ġyi geceler," dedi genç garson.

"Ġyi geceler." YaĢlı garson ıĢığı söndürüp kendi kendine konuĢ- maya devam etti. IĢık çok önemli, ama mekânın da temiz ve hoĢ ol- ması gerek. Müziğe gerek yok. Müzik kesinlikle olmamalı. Ġnsan bir bar tezgâhı önünde bütün kiĢiliğiyle ayakta duramaz. Oysa bu saat- lerde yalnızca oraları açık. Neden korkuyordu? Aslında bu korku değildi. Çok iyi bildiği bir hiçlikti bu. Ġnsan da bir hiçti. Gereken yal- nızca buydu: ıĢık, biraz da temizlik ve düzen. Bazılan bunun içinde yaĢarlar ve bunu hissetmezlerdi. Ama kendisi her Ģeyin nada y pues nada y pues nada y pues olduğunu biliyordu. Hiçlikle olan hiçimiz, senin adın hiç olsun, hiçin hiç yapılacak hiç krallığında. Bugün gün- lük hiçimizi ver ve bize hiçlerimizi bağıĢla, bizim bize karĢı hiç iĢ- leyenlerin hiçlerini bağıĢladığımız gibi. Bizi hiçliğe terk etme, fakat bizi hiçten kurtar. Hiçbir Ģey olmayan hiçbir Ģey, adın kutlu olsun. YaĢlı garson parıl parıl bir buharlı kahve makinesi gördüğü bir barın önünde gülümseyerek durdu.

Barmen, "Ne istemiĢtiniz?" diye sordu.

"Nada. Hiç."

Barmen, "Otro loco mas," diyerek sırtını döndü. "Bir kaçık daha."

Garson, "Bir fincan kahve," dedi.

Barmen kahveyi verdi.

Garson, "IĢık çok parlak ve güzel, ama barın üstü parlatıl mamıĢ," dedi.

Barmen adamın yüzüne baktı ama yanıt vermedi. KonuĢmak için çok geçti.

"Bir fincan daha ister misiniz?" diye sordu.

"TeĢekkür ederim, istemem," diyen garson dıĢarı çıktı. Barlardan nefret ederdi. Temiz ve iyi aydınlatılmıĢ bir kahve bambaĢka bir Ģey di. Artık daha fazla düĢünmeden evine, odasına gidecekti. Yatağına yatacak ve ancak gün ıĢırken dalabilecekti. Kendi kendine, belki de uykusuzluk hastalığıdır, dedi. Herhalde bunu çeken çok insan vardır.

Ç EVİ R E N : M E H M E T H A R M A N C I

188

189