ÖNSÖZ

Sevgili Harry Potter Hayranları,

Hem biz uzun bir yolculuğu sonlandırırken hem de sizler bir ömür boyu devam eden büyünün son parçasını tadmak üzereyken, Harry Potter kitaplarının ve serisinin son kitabı Harry Potter ve Ölümcül Kutsallar’ı sunmaktan gurur duyuyorum.

Az sonra okumaya başlayacağınız çeviri, onlarca insanın büyük özverileri sonucunda ortaya çıktı. Kimimiz ailesini, kimimiz arkadaşlarını, kimimiz işini ihmal etti, gece gündüz çalışıp kitabı çevirdi. Ancak şimdi, tatlı sona ulaşmanın keyfini çıkarıyoruz.

Umarız bu çeviriyi okuduktan sonra, uzun bir hikayeyi siz de sona erdirmenin keyfini çıkarırsınız.

Ancak son bir konuya değinmek istiyorum. Her ne kadar bizler, kitaba geç kavuşan siz Türk hayranları için çabalayıp bu çeviriyi hazırlasak da, yine de en iyisi orijinal kitabı satın alıp öyle okumaktır.

Bu sayede bizim gibi gecelerini gündüzlerine katan çevirmenler, bu emeklerinin karşılığını alacaklardır.

Ayrıca buradan kitabın çevrilmesi ve arkaplan çalışmaları sırasında yardımları dokunan çeşitli kişilere teşekkürlerimi sunmak istiyorum.

Başta, bana her konuda destek çıkıp yardımlarını esirgemeyen, bölümlerin kontroleri aşamasında bana büyük yardımları dokunan Lethe’e; arta kalan bölümlerde ekstra çaba harcayan Kirke ve beraberinde Constantine, Corinthian.nl, McGayver ve Okyanus’a, ayrıca özgüven eksiliği ve kişilik gelişimini tamamlayamama gibi sorunlardan muzdarip kişilerin grubu yarıda bırakmasıyla artan ek bölümleri çevirmek için ayrı bir çaba harcayan ve bir kez olsun bir dediğimi ikiletmeyen diğer üyelerime teşekkür ederim.

Bunun yanı sıra web sitesinin tasarımı sırasında bana desteklerini esirgemeyen M00dy’e, geçici olarak da olsa siteye hosting yardımı sunan Hezarfen’e, sitenin sunucularında bulunması ricamı kırmayan arkadaşım d4rkz’a ayrıca teşekkürlerimi iletirim.

Çeviriler sırasında, isteğimi geri çevirmeyip radyo yayınını sürdüren Zuzu’ya da teşekkür ederim.

Kitabın Türkçeleştirilmesi aşamasında, babasını kaybeden çok sevgili dostum Fovundur’a Alah’tan sabır, babasına ise rahmet diliyorum.

Bu sırada ihmal ettiğimiz ailelerimizden, arkadaşlarımızdan özür dileriz. =) Son olarak bu üstün çaba sonucu oluşturduğumuz bu çeviriyi okuyacak siz saygıdeğer Harry Potter hayranlarına hem sabırlarından hem de desteklerinden ötürü şükranlarımı sunarım. Zannediyorum, dünya çapında en çok geri plana itilen Harry Potter topluluğu olan biz Türk fanlarına, böyle bir çeviri yakışırdı.

Hayatlarımızın en ücra köşelerine kadar ulaşıp, bizi yer yer uykusuz bırakan, yer yer güldüren yer yer ağlatan bu sihirli dünyayı yaratan JK. Rowling’e de tüm hayranlar adına teşekkür ederim. Zannediyorum ki kimse bu kitaplarda küçük bir parça da olsa kendinden bir şeyler bulduğunu inkâr edemez.

Ayrıca bizi ikinci kitaptan bu yana güzel çevirileriyle yalnız bırakmayan, bu büyülü dünyayı olduğu gibi ruhumuza işleyen, çok sevgili kitap çevirmenleri Sevin Okyay ve oğlu Kutlukhan Kutlu’ya minnettar olduğumuzu belirtirim.

NOT: Ayrıca sizlere, Türkiye’de Harry Potter adına büyük işler başaran ve hoşuma giden bazı siteleri önermek istiyorum.

www.sihirbaslasin.net

www.seherbaz.com

www.hayalkurgu.com

www.veritaserum.com (Yakında Türkçe…)

http://shadowshooter.wordpress.com (Kişisel Blog) Ayrıca çeviriler hakkındaki düşüncelerinizi yoldaslikhp@gmail.com adresine yol ayarak paylaşabilirsiniz. Sizlerden hoş

tepkiler almak, akıttığımız terin anlam bulması demektir.

Saygılarımla;

Yoldaşlık HP başkanı,

Shadow_Shooter

BÖLÜMLER VE ÇEVİREN YOLDAŞLIK HP ÜYELERİ

1. Karanlık Lord Yükselişte (Kirke)

2. Anısına (Kirke)

3. Dursleylerin Gidişi (Lethe)

4. Yedi Potter (McGayver)

5. Yiten Savaşçı (Melankoli)

6. Pijamalı Gulyabani (Lethe)

7. Albus Dumbledore’un Mirası (Corinthian.NL)

8. Düğün (Shadow_Shooter)

9. Saklanacak Bir Yer (McGayver)

10. Kreacher’ın Öyküsü (Kirke)

11. Rüşvet (Lethe)

12. Sihir Güçtür (Corinthian.NL, Scarlet, McGayver)

13. Muggle Doğumluları Kayıt Komisyonu (Quty)

14. Hırsız (OwL Post)

15. Cincüce’nin İntikamı (OwL Post)

16. Godric’s Hollow (McGayver)

17. Bathilda’nın Sırrı (Shadow_Shooter)

18. Albus Dumbledore’un Hayatı ve Yalanları (Kirke)

19. Gümüş Ceylan (Kirke, McGayver)

20. Xenophilius Lovegood (Scarlet)

21. Üç Kardeşin Hikayesi (Scarlet)

22. Ölümcül Kutsallar (Okyanus)

23. Malfoy Malikanesi (Corinthian.NL, Melankoli, Nundu)

24. Asa Yapımcısı (Shadow_Shooter)

25. Kabuk Kulübe (Lethe, Shadow_Shooter)

26. Gringotts (Corinthian.NL)

27. Son Saklanma Yeri (Shadow_Shooter, Fovundur)

28. Kayıp Ayna (Okyanus)

29. Kayıp Taç (McGayver, OwL Post)

30. Severus Snape’in Kovuluşu (Corinthian.NL)

31. Hogwarts Savaşı (Kirke, Melankoli, Corinthian.NL)

32. Yüce Asa (Corinthian.NL, Kirke, Melankoli, McGayver)

33. Prens’in Öyküsü (Okanus)

34. Tekrar Orman (Karsus)

35. King’s Cross (Melankoli)

36. Planda Terslik (Shadow_Shooter)

Kapanış: McGayver

BİRİNCİ BÖLÜM

KARANLIK LORD YÜKSELİŞTE

Ġki adam ay ıĢığının aydınlattığı dar caddede birbirlerinden birkaç metre ötede yoktan var oldular.

Asaları birbirlerinin göğsüne doğrultulmuĢ halde bir saniyeliğine hareketsiz durdular; sonra, birbirlerini tanıyarak asalarını pelerinlerinin altına soktular ve aynı yöne doğru hızlı adımlarla yürümeye baĢladılar.

―Haberler?‖ diye sordu uzun olan.

―Sadece en iyileri,‖ diye cevapladı Severus Snape.

Caddenin solunda kısa boylu vahĢi böğürtlenler dikiliydi, sağındaysa uzun boylu düzgün budanmıĢ

çalı çitler. Yürürken, adamların uzun pelerinleri bileklerinin etrafında dalgalandı.

―Belki geç kalırım diye düĢündüm,‖ dedi Yaxley, yuvarlak hatları yukarıdan sarkan ağaçlar ay ıĢığını kestikçe gözden kaybolup tekrar görünürken. ―Beklediğimden daha zordu. Ama umarım memnun kalır.

Kabul töreninin iyi olacağından eminmiĢsin gibi konuĢuyorsun?‖

Snape baĢıyla onayladı, ama ayrıntıya girmedi. Evi caddeye bağlayan geniĢ bir yola doğru sağa döndüler. Uzun boylu çalı çitler onlarla beraber kıvrıldı; adamların önünü kapayan heybetli dövme demir kapıların ötesindeki uzaklığa doğru devam ediyorlardı. Ġkisi de adımlarını kesmediler: Sessizlik içinde ikisi de bir tür selam verir gibi sol kollarını kaldırdı ve koyu metal dumanmıĢ gibi direk içinden geçti.

Porsukağacı çalı çiti adamların ayak seslerinin sesini bastırdı. Sağ taraflarında bir yerlerde bir hıĢırdama vardı: Yaxley yine asasını çıkardı ve refakatçisinin kafasının üstünden uzattı, ama gürültünün kaynağının çalı çitin tepesinde asaletle kasılarak yürüyen bembeyaz bir tavus kuĢundan baĢka bir Ģey olmadığı ortaya çıktı.

―Kendine iyi baktı hep Ģu Lucius. Tavus kuĢları…‖ Yaxley gülerek asasını pelerinin altına geri soktu.

Düz yolun sonunda içinden ıĢık parıldayan alt pencereleri baklava Ģeklinde camlarla kaplı olan güzel bir konak karanlığın içinde yükseldi. Çalı çitin ötesindeki karanlık bahçede bir yerlerde bir fıskiye akıyordu. Snape ve Yaxley ön kapıya doğru hızla yürürken çakıl taĢları ayaklarının altında çatırdadı.

Kapı görünürde kimsenin açmamasına rağmen, onlar yaklaĢırken içeri doğru açıldı.

Koridor geniĢti, loĢtu ve taĢ yerin çoğunu kaplayan muhteĢem bir halıyla Ģatafatlı bir dekorasyona sahipti. Duvardaki soluk yüzlü portrelerin gözleri geçerlerken Snape ve Yaxley‘i izledi. Ġki adam bir sonraki odaya açılan ağır bir tahtadan kapının önünde durdu, çok kısa bir an tereddüt ettiler, sonra Snape bronz tokmağı çevirdi.

ÇalıĢma odası uzun görkemli bir masada oturan sessiz insanlarla doluydu. Odanın her zamanki mobilyası dikkatsizce duvar diplerine itilmiĢti. IĢıklandırma yaldızlı bir aynanın altındaki güzel bir mermer Ģöminenin altında gürüldeyen ateĢten geliyordu. Snape ve Yaxley bir anlığına eĢikte beklediler. Gözleri az ıĢığa alıĢınca sahnenin en tuhaf bölümüne dikkatlerini yönelttiler: masanın üzerinde baĢ aĢağı asılı duran ve görünmez bir iple asılmıĢçasına yavaĢça dönen, görüldüğü kadarıyla kendinde olmayan bir insan figürü. Aynada ve altındaki masanın cilalı yüzeyinde yansıması görünüyordu. Neredeyse tam altında oturan soluk tenli genç adam hariç bu görüntünün altında oturan insanlardan hiçbiri ona bakmıyordu. Kendini birkaç dakikada bir yukarı bakmaktan alıkoyamıyor gibi görünüyordu.

―Yaxley, Snape,‖ dedi yüksek, anlaĢılır bir ses masanın baĢından. ―Az kalsın geç kalıyordunuz.‖

KonuĢan Ģöminenin tam önünde oturuyordu, bu yüzden yeni gelenlerin siluetinden daha fazlasını çıkarabilmeleri zordu. Fakat yaklaĢtıklarında, yüzü karanlıkta parladı; saçsız, yılansı yüzdeki burun delikleri birer yarıktı ve parlayan kırmızı gözlerin gözbebekleri dikeydi. O kadar soluktu ki incimsi bir parıltı yayıyor gibi görünüyordu.

―Severus, buraya,‖ dedi Voldemort, kendi sağındaki sandalyeyi iĢaret ederek. ―Yaxley – Dolohov‘un yanına.‖

Ġki adam kendilerine tahsis edilen yerlere oturdu. Masanın etrafındaki gözlerin çoğu Snape‘i izledi ve Voldemort da ilk onunla konuĢtu.

―Evet?‖

―Lordum, Zümrüdüanka YoldaĢlığı Harry Potter‘ı Ģu anki güvenli yerinden sonraki Cumartesi akĢam karanlığında uzaklaĢtırmayı planlıyor.‖

Masanın etrafında ilgi hissedilir ölçüde çoğaldı. Bazılarının duruĢları sertleĢti, diğerleri yerlerinde kımıldadı. Hepsi Snape ve Voldemort‘a bakıyordu.

―Cumartesi… akĢam karanlığında,‖ diye tekrar etti Voldemort. Kırmızı gözleri Snape‘in siyah gözleri üzerine o kadar yoğun bir Ģekilde odaklandı ki izleyenlerden bazıları besbelli kendilerinin de bakıĢın vahĢetinden kavrulacağından korkarak bakıĢlarını kaçırdı. Fakat Snape Voldemort‘un yüzüne sakince baktı ve birkaç saniye sonra Voldemort‘un dudaksız ağzı gülümsemeye benzer bir Ģey yapmak için kıvrıldı.

―Ġyi. Çok iyi. Ve bu bilgi—‖

―—konuĢtuğumuz kaynaktan geliyor,‖ dedi Snape.

―Lordum.‖

Yaxley uzun masanın üzerinden Voldemort ve Snape‘e bakmak için öne doğru eğilmiĢti. Bütün yüzler ona çevrildi.

―Lordum, ben farklı Ģekilde duydum.‖

Yaxley bekledi, ama Voldemort konuĢmadı, bu yüzden devam etti. ―Seherbaz Dawlish, Potter‘ın otuzuna kadar, çocuğun on yedi yaĢına basmadan önceki geceye kadar yerinin değiĢtirilmeyeceğini sızdırdı.‖

Snape gülümsüyordu.

―Kaynağım yanlıĢ bir iz bırakmak için planlar olduğunu söyledi; bu o olmalı. ġüphesiz Dawlish‘e bir Kafa KarıĢtırma Büyüsü yapıldı. Bu ilk olmazdı; çevresindekilerden çabuk etkilenmesiyle tanınan biri.‖

―Sizi temin ederim, Lordum, Dawlish emin görünüyordu,‖ dedi Yaxley.

―Eğer kafası karıĢtırıldıysa, doğal olarak emindir,‖ dedi Snape. ― Sizi temin ederim Yaxley, Seherbaz Ofisi Harry Potter‘ın korunmasında daha fazla bir rol oynamayacak. YoldaĢlık bizim Bakanlık‘a sızdığımıza inanıyor.‖

―YoldaĢlık en azından bir Ģeyi doğru yakalamıĢ öyleyse, ha?‖ dedi Yaxley‘nin yakınında oturan tıknaz bir adam; masanın çeĢitli yerlerinde yankılanan hırıltılı bir sesle kıkırdadı.

Voldemort gülmedi. BakıĢı baĢlarının üzerinde yavaĢça dönen vücuda kaydı; düĢüncelere dalmıĢ gibi görünüyordu.

―Lordum,‖ diye devam etti Yaxley. ―Dawlish çocuğun transferinde bütün Seherbaz grubunun kullanılacağına—‖

Voldemot büyük beyaz elini kaldırdı ve Yaxley anında sustu. Voldemort Snape‘e dönerken sinirle izledi.

―Çocuğu saklayacakları bir sonraki yer neresi?‖

―YoldaĢlık üyelerinden birinin evinde,‖ dedi Snape. ―Kaynağa göre bu yer YoldaĢlık ve Bakanlık‘ın birlikte temin edebileceği her korumaya sahip. Oraya vardıktan sonra onu alabilme Ģansının çok az olduğunu düĢünüyorum, Lordum, tabi Bakanlık bir sonraki Cumartesi‘nden önce düĢmediği sürece; çünkü bu bize geri kalanını kırabilmek için yeterince büyüyü keĢfedip kaldırma fırsatı verir.‖

―Ee, Yaxley?‖ diye masanın ucuna seslendi Voldemort. AteĢin ıĢığı kırmızı gözlerinde tuhaf bir Ģekilde parıldıyordu. ―Bakanlık öbür Cumartesi‘ne kadar düĢmüĢ olacak mı?‖

Bir kez daha, bütün kafalar çevrildi. Yaxley vücudunu dikleĢtirdi.

―Lordum, o konuda iyi haberlerim var. Ben zorluklarla ve büyük bir uğraĢ sonucunda Pius Thicknesse üzerine Ġmperius Laneti yapmayı baĢardım.‖

Yaxley‘nin çevresinde oturan birçok kiĢi etkilenmiĢ göründü; komĢusu Dolohov, uzun kötücül bir yüze sahip bir adam, sırtına bir Ģaplak attı.

―Bu bir baĢlangıç,‖ dedi Voldemort. ―Ama Thicknesse sadece bir adam. Ben harekete geçmeden önce Scrimgeour‘ın, adamlarımız tarafından etrafı sarılmıĢ olmalı. BaĢkan‘ın hayatına kasıt olarak yapılmıĢ

tek bir yanlıĢ hamle beni çok geriye sürükler.‖

―Evet—Lordum, bu doğru—ama biliyorsunuz, Sihirli Kanun Yürütme Ofisi‘nin baĢı olarak Thicknesse‘ın sadece BaĢkan‘ın kendisiyle değil, bütün diğer Bakanlık departmanlarının baĢlarıyla da düzenli irtibatı vardı. Kontrolümüzün altında böyle bir üst düzey memurun olması sayesinde Ģimdi sanıyorum ki diğerlerini de ele geçirmemiz kolaylaĢacak ve sonra hepsi Scrimgeour‘u çökertmek için beraber çalıĢabilir.‖

―Dostumuz Thicknesse diğerlerini de döndürmeden önce keĢfedilmezse tabi,‖ dedi Voldemort. ―Her halükarda, Bakanlık‘ın öbür Cumartesi‘den önce benim olması hala olanaksız gibi görünüyor. Eğer çocuğa hedefinde dokunamazsak, bu, yolculuk ettiği süre içinde olmalı.‖

―Orada avantaj bizde, Lordum,‖ dedi Yaxley; biraz olsun onay görmeye kararlı gibi görünüyordu. ―ġu anda Sihirli UlaĢım Departmanı‘nın içine birkaç insan yerleĢtirmiĢ durumdayız. Eğer Potter cisimlenirse veya Uçuç ġebekesi‘ni kullanırsa anında haberimiz olacak.‖

―Ġkisini de yapmayacak,‖ dedi Snape. ―YoldaĢlık Bakanlık tarafından düzenlenen veya kontrol edilen her tür ulaĢım yolundan sakınıyor; o yerle ilgili hiçbir Ģeye güvenmiyorlar.‖

―Daha da iyi,‖ dedi Voldemort. ―Açıkta hareket etmek zorunda kalacak. Ele geçirmesi daha kolay.‖

Yine, Voldemort yukarıda yavaĢça dönen vücuda baktı lafına devam ederken, ―Çocukla ben kendim ilgileneceğim. Harry Potter‘la ilgili pek çok hata yapıldı. Bazıları benim kendi hatalarım. O Potter kendi zaferlerinden çok benim hatalarım sayesinde yaĢıyor.‖

Masanın çevresindekiler Voldemort‘u endiĢeyle izledi. Her biri yüz ifadelerinden anlaĢıldığı kadarıyla Harry Potter‘ın devam eden var oluĢundan ötürü suçlanma korkusu taĢıyordu. Ancak Voldemort onlardan biriyle değil de daha çok kendisiyle konuĢuyormuĢ gibiydi. Hala üzerindeki kendinden geçmiĢ

vücuda doğru konuĢuyordu.

―Dikkatsiz davrandım ve Ģans tarafından engellendim. En iyi hazırlanmıĢ planları bile bozdu. Ama Ģimdi aklım baĢıma geldi. Daha önce anlamadığım Ģeyleri anlıyorum. Harry Potter‘ı öldürecek olan ben olmalıyım ve olacağım da.‖

Bu sözlerle birlikte, görünüĢe bakılırsa ona cevap olarak, ani bir feryat sesi geldi; korkunç, acı bir haykırıĢ. Masadakilerin birçoğu hayretle aĢağı baktı, çünkü ses ayaklarının altından geliyormuĢ gibiydi.

―Kılkuyruk,‖ dedi Voldemort sessiz, düĢünceli tonu hiçbir değiĢime uğramadan ve gözlerini yukarıdaki dönen vücuttan ayırmayarak,‖ esirimizi sessiz tutma konusunda senle konuĢmamıĢ mıydım?‖

―Evet, L-lordum,‖ dedi masanın ortalarında oturan ufak bir adam nefes nefese. Sandalyesinde o kadar alçakta oturuyordu ilk bakıĢta sandalye boĢ gibi görünüyordu. O an yerinden fırladı ve ardında gümüĢ

bir merak uyandırıcı parıltıdan baĢka bir Ģey bırakmadan aceleyle odadan dıĢarı çıktı.

―Söylediğim gibi,‖ diye devam etti Voldemort, müritlerinin gergin yüzlerine tekrar bakarak, ―Ģimdi daha iyi anlıyorum, Potter‘ı öldürmeye gitmeden önce birinizden bir asa ödünç almam gerektiğini mesela.‖

Etrafındaki yüzler Ģok ifadesine büründü; sanki kollarından birini ödünç almak istediğini duyurmuĢtu.

―Gönüllü yok mu?‖ dedi Voldemort. ―Bakalım… Lucius, senin bundan sonra bir asan olması için bir sebep göremiyorum.‖

Lucius Malfoy baĢını kaldırdı. Cildi ateĢin ıĢığında sarımsı ve cilalı görünümdeydi gözleri de gölgeli ve çökmüĢtü. KonuĢtuğunda, sesi boğuktu.

―Lordum?‖

―Asan, Lucius. Asanı istiyorum.‖

―Ben…‖

Malfoy eĢine yan yan baktı. Direk önüne bakıyordu, onun kadar solgundu. Uzun sarı saçları sırtından aĢağı iniyordu, ama masanın alında ince parmakları kısa süreliğine bileğini kavradı. Onun dokunuĢuyla Malfoy elini cüppesinin içine koydu, bir asa çıkardı ve Voldemort‘a uzattı. O da onu kırmızı gözlerinin önünde tuttu ve yakından inceledi.

―Ne bu?‖

―Karaağaç, Lordum,‖ diye fısıldadı Malfoy.

―Ve üstünde?‖

―Ejderha — ejderha yürek lifi.‖

―Ġyi,‖ dedi Voldemort. Kendi asasını çıkardı ve uzunluklarını karĢılaĢtırdı. Lucius Malfoy istem dıĢı bir hareket yaptı; saniyenin onda biri kadar bir süre kendi asasının yerine Voldemort‘un asasını alacağını beklemiĢ gibiydi. Voldemort hareketi kaçırmamıĢtı; gözleri kötücülce büyüdü.

―Sana asamı mı vereyim, Lucius? Benim asamı mı?‖

Topluluğun bazısı kıs kıs güldü.

―Sana özgürlüğünü verdim, Lucius, bu senin için yeterli değil mi? Ama fark ettim ki sen ve ailen bundan çok da memnun görünmüyorsunuz… Evindeki varlığımın nesi seni bu kadar mutsuz ediyor Lucius?‖

―Hiçbir Ģeyi – hiçbir Ģeyi, Lordum!‖

―Hep yalanlar, Lucius…‖

YumuĢak ses acımasız ağız hareket etmeyi kestikten sonra bile tıslama devam ediyor gibiydi. Tıslama büyürken büyücülerden bir veya ikisi titremesine ancak hâkim olabildi; ağır bir Ģeyin masanın altındaki yerde sürünmesi duyulabiliyordu.

Koca yılan yavaĢça Voldemort‘un sandalyesinden yukarı tırmanırken göründü. Sonsuza kadar devam edecekmiĢ gibi bedenini kaldırdı ve Voldemort‘un omuzları üzerinde durdu: Boynu bir adamın bacağı kadar kalındı, gözbebeği yerine dikey çizikleri olan gözlerini ise kırpmıyordu. Voldemort Lucius‘a bakmaya devam ederken uzun ince parmaklarıyla yaratığı boĢ boĢ okĢadı.

―Neden Malfoylar hallerinden bu kadar mutsuz görünüyorlar? DönüĢüm, benim güce eriĢmem, onların pek çok yıllar boyu yürekten istediklerini iddia ettikleri Ģey değil miydi?‖

―Elbette, Lordum,‖ dedi Lucius Malfoy. Eli üst dudağındaki teri silerken titredi. ―Gerçekten istedik –istiyoruz.‖

Malfoy‘un solunda, eĢi tuhaf, sert bir edayla baĢıyla onayladı, gözlerini Voldemort ve yılandan uzaklaĢtırarak. Sağında, oğlu, baĢlarının üstündeki hareketsiz bedene bakan Draco, hızla Voldemort‘a baktı ve onunla göz teması kurduğun için korkuyla tekrar gözlerini kaçırdı.

―Lordum,‖ dedi masanın ortalarındaki karanlık bir kadın. Sesi duyguyla doluydu, ―sizi burada, aile evimizde konuk etmek bir Ģeref. Daha üstün bir memnuniyet olamaz.‖

Kaskatı ve hareketsiz oturan kız kardeĢinin yanında oturuyordu; siyah saçlarıyla ve ĢiĢ gözkapaklı gözleriyle ve tavırlarıyla ona hiç benzemiyordu. Bellatrix Voldemort‘a doğru eğildi, çünkü sadece sözler onun yakınlığa hasretini gösteremezdi.

―Daha üstün bir memnuniyet olmaz,‖ diye tekrarladı Voldemort. Bellatrix‘in söylediklerini düĢünürken baĢını bir tarafa yatırdı. ―Bunun senden gelmesinin önemi çok büyük, Bellatrix.‖

Yüzüne renk hücum etti; gözleri mutluluk gözyaĢlarıyla doldu.

―Lordum doğrudan baĢka bir Ģey konuĢmadığımı biliyor!‖

―Daha üstün bir memnuniyet olamaz… Duyduğuma göre ailenizde gerçekleĢen mutlu olayla kıyaslandığında bile mi?‖

Ona ağzı aralık bakakaldı; besbelli kafası karıĢmıĢtı.

―Ne demek istediğinizi anlamıyorum, Lordum.‖

―Yeğeninden bahsediyorum, Bellatrix. Ve senin de, Lucius ve Narcissa. Kurtadam Remus Lupin‘le evlendi. Çok gurur duyuyor olmalısınız.‖

Masanın etrafında yüksek kahkaha patlaması oldu. Çoğu birbirine neĢeli bakıĢlar atmak için öne eğildi, birkaçı da masayı yumruklarıyla dövdü. Büyük yılan bu karıĢıklıktan hoĢlanmayarak ağzını geniĢçe açtı ve sinirle tısladı, ama Ölüm Yiyenler Bellatrix ve Malfoylar‘ın rezil olmasına o kadar sevinmiĢlerdi ki onu duymadılar. Bellatrix‘in biraz önce mutlulukla kızaran yüzü, çirkin lekeli bir kırmızıya dönmüĢtü.

―O bizim yeğenimiz filan değil, Lordum,‖ diye feryat etti coĢkun kahkahalar arasından. ―Biz – Narcissa ve ben – o Bulanıkla evlendiğinden beri kız kardeĢimizi görmedik bile. Veletinin de evlendiği herhangi bir yaratığın da ikimizle de ilgisi yoktur.‖

―Sen ne diyorsun, Draco?‖ diye sordu Voldemort, ve sesi alçak olmasına rağmen ıslıkların ve alayların arasından açık seçik duyuldu. ―Yavrulara bebek bakıcılığı yapacak mısın?‖

Rezalet daha da büyüdü; Draco Malfoy kendi kucağına öylece bakan babasına dehĢetle baktı, sonra da annesinin gözünü yakaladı. BaĢını neredeyse belli belirsiz iki yana salladı, sonra karĢı duvara donuk donuk bakmaya devam etti.

―Yeter,‖ dedi Voldemort, kızgın yılanı okĢayarak. ―Yeter.‖

Ve kahkaha anında durdu.

―Zamanla en eski aile ağaçlarımızın çoğu mikrop kapıyor,‖ dedi Bellatrix ona nefessiz ve yalvaran bakıĢlarla bakarken. Onu sağlıklı tutmak için sizin de onu budamanız gerekiyor, değil mi? Diğerlerinin sağlığını tehlikeye atan parçaları kesip atmanız.‖

―Evet, Lordum,‖ diye fısıldadı Bellatrix gözleri yine Ģükran gözyaĢlarıyla yüzerek. ―Ġlk fırsatta!‖

―Elinde olacak,‖ dedi Voldemort. ―Ve senin ailende ve dünyada bize bulaĢan mikropları kesip atacağız, sadece gerçek kana sahip olanlar kalana kadar…‖

Voldemort Lucius Malfoy‘un asasını kaldırdı, masanın üstünde sarkan yavaĢça dönen figüre doğru uzattı ve ufak bir hareketle salladı. Figür bir homurdanmayla hayata döndü ve görünmez iplere karĢı mücadele etti.

―Misafirimizi tanıdın mı, Severus?‖ diye sordu Voldemort.

Snape gözlerini baĢ üstü duran yüze doğru çevirdi. Bütün Ölüm Yiyenler tutsağa bakıyordu Ģimdi, sanki meraklarını gösterme izni verilmiĢ gibi. Kadın ateĢe doğru dönerken çatlak ve korkmuĢ bir sesle dedi ki, ―Severus! Yardım et bana!‖

―Ah, evet,‖ dedi Snape esir yavaĢça tekrar uzağa doğru dönerken.

―Ve sen, Draco?‖ diye sordu Voldemort. ―Bilmeyenler için söylüyorum, bu geceki konuğumuz yakın bir zamana kadar Hogwarts Cadılık ve Büyücülük Okulu‘nda öğretmenlik yapan Chariry Burbage.‖

Masanın etrafında oturanlar anladıklarını belli eden sesler çıkardı. Sivri diĢli, geniĢ, kambur bir kadın kıkırdadı.

―Evet… Profesör Burbage cadıların ve büyücülerin çocuklarına Muggle‘lar hakkında ders verdi…

Bizden ne kadar farklı oldukları hakkında…‖

Ölüm Yiyenlerden biri yere tükürdü. Chariry Burbage Snape‘in önüne doğru döndü. Gözlerinden saçlarına doğru yaĢlar akıyordu. Ondan uzağa doğru dönerken Snape de ona hareketsizce baktı.

― Avada Kedavra.‖

YeĢil ıĢığın parıldaması odanın her köĢesini parlattı. Chariry yankılanan bir sesle sallanan ve gıcırdayan masanın üzerine düĢtü. Bazı Ölüm Yiyenler sandalyelerinde zıpladılar. Draco sandalyesinden yere düĢtü.

―AkĢam yemeği, Nagini,‖ dedi Voldemort yumuĢak bir sesle ve koca yılan sallandı ve omzundan cilalı tahtanın üzerine doğru süründü.

İKİNCİ BÖLÜM

ANISINA

Harry‘nin eli kanıyordu. Sağ elini sol eliyle tutarak ve fısıltıyla küfrederek odasının kapısını omzuyla açtı. Kırılan porselen sesi duyuldu: Odasının kapısının dıĢında yerin üstünde duran bir fincan soğuk çayın üzerine basmıĢtı.

―Bu da – ?‖

Etrafına baktı; dört numara, Privet Drive‘ın koridoru boĢtu. Muhtemelen çay Dudley‘nin zekice bir bubi tuzağı anlayıĢıydı. Kanayan elini yüksekte tutarak Harry öbür eliyle parçalarını toplayıp aldı ve odasının kapısından görünen dolup taĢmıĢ çöp kutusuna attı. Sonra parmağını musluğun altına tutmak için kuvvetli adımlarla banyoya doğru yürüdü.

Hala sihir yapamayacağı dört günün olması aptalca, mantıksız, inanılmaz derecede sinir bozucuydu…

Ama kendisine itiraf etmeliydi ki, yine de parmağındaki bu derin kesik onu bozguna uğratırdı. Yaraları iyileĢtirmeyi hiçbir zaman öğrenmemiĢti ve Ģimdi farkına varıyordu ki – özellikle yakın zaman sonrası için yaptığı planlarından önce – sihir eğitiminde bu ciddi bir eksiklikti. Nasıl yapılacağını Hermione‘ye sormayı aklının bir köĢesine yazarken, büyük bir tomar tuvalet kâğıdıyla silebildiği kadar çayı silerek odasına döndü ve kapıyı arkasından çarparak kapattı.

Harry sabahı tamamen okul sandığını altı yıl önce topladığından beri ilk defa tamamen boĢaltarak geçirmiĢti. Araya giren okul yıllarının baĢında, sadece içeriğinin en üstteki üççeyreğini almıĢtı ve yenilemiĢti. Bu da dibine genel bir yıkıntı tabakası bırakmıĢtı – eski tüy kalemler, kurutulmuĢ böcek gözleri, artık ona olmayan çiftsiz çoraplar. Dakikalar önce, Harry elini bu karıĢıklığın içine daldırmıĢtı, sağ elinin yüzük parmağında bıçak gibi bir acı tecrübe etmiĢti ve geri çektiğinde bir sürü kan görmüĢtü.

ġimdi daha dikkatlice iĢine devam etti. Sandığın yanında diz çökerek dibini yokladı ve sönükçe CEDRIC DIGGORY‘Ġ DESTEKLEYĠN ve DANDĠK POTER arasında parıldayan eski bir rozeti, çatlamıĢ

ve eskimiĢ bir Sinsioskopu, ve içinde R.A.B. tarafından imzalanmıĢ olan bir notun saklandığı altın kolyeyi çıkardıktan sonra, sonunda zarara neden olan keskin köĢeyi keĢfetti. Onu anında tanıdı.

ÖlmüĢ vaftiz babası, Sirius‘un ona verdiği büyülü aynanın bir kaç santimlik parçasıydı. Harry onu bir köĢeye koydu ve geri kalanı için sandığın içini dikkatlice yokladı, ama vaftiz babasının son hediyesinden geriye enkazın en derin katmanına parlayan kum taneleri gibi yapıĢan toz haline gelmiĢ

camdan baĢka bir Ģey kalmamıĢtı.

Harry doğruldu kendisini kestiği keskin parçayı inceledi ve ona geri yansıyan kendi parlak yeĢil gözünden baĢka bir Ģey görmedi. Parçayı yatağın üstünde okunmamıĢ duran o sabahki Gelecek Postası‘nın üzerine koydu ve acı hatıraların ve kırık aynanın keĢfinin neden olduğu piĢmanlık ve özlem darbelerinin ani akıĢını, sandığındaki geri kalan çerçöpe saldırarak durdurmaya teĢebbüs etti.

Sandığı tamamen boĢaltmak, iĢe yaramaz Ģeyleri atmak ve kalanları bundan sonra ihtiyacı olup olmayacağına göre iki yığına ayırmak bir saatini daha aldı. Okul ve Quidditch cüppeleri, kazanı, parĢömeni, tüy kalemleri ve okul kitaplarının çoğu arkada bırakılmak üzere bir köĢeye yığılmıĢtı.

Teyzesinin ve eniĢtesinin onlarla ne yapacağını merak etti; gecenin köründe onları yakacaklardı muhtemelen, korkunç bir suçun kanıtlarıymıĢçasına. Muggle giysileri, Görünmezlik Pelerini, iksir-yapım seti, bazı kitaplar, Hagrid‘in ona verdiği fotoğraf albümü, bir mektup yığını ve asası eski bir sırt çantasına yeniden toplanmıĢtı. Bir ön cepte Çapulcu Haritası ve içinde R.A.B. imzalı notla beraber madalyon vardı. Madalyona bu onur yeri değerli olduğu için verilmemiĢti – normalde değersizdi – onu elde etmenin bedeli için verilmiĢti.

Geriye oldukça beyaz baykuĢu Hedwig‘in yanında çalıĢma masasının üstünde duran büyük bir gazete yığını kalmıĢtı: Harry‘nin bu yaz Privet Drive‘da geçirdiği her gün için bir tane.

Yerden ayağa kalktı, esnedi ve masasına doğru ilerledi. Gazeteleri karıĢtırmaya ve teker teker çöp yığınına atmaya baĢlarken Hedwig hiç hareket etmedi. BaykuĢ uyuyordu ya da uyuma taklidi yapıyordu; o anda kafesinden sınırlı uzunlukta çıkabildiği için Harry‘e kızgındı.

Gazete yığının sonuna yaklaĢtığında Harry yavaĢladı ve yaz için Privet Drive‘a vardığından kısa bir süre sonra geldiğini bildiği özel bir basımı aradı; ön sayfada Hogwarts‘ta Muggle AraĢtırmaları öğretmeni olan Charity Burbage‘ın istifası üzerine ufak bir not olduğunu hatırlıyordu. Sonunda buldu.

Onuncu sayfaya çevirerek çalıĢma masasının sandalyesine çöktü ve aradığı makaleyi tekrar okudu.

ALBUS DUMBLEDORE HATIRLANIYOR

Elphias Doge

Albus Dumbledore ile on bir yaĢında tanıĢtım, Hogwarts‘daki ilk günümüzde. KarĢılıklı çekimimiz Ģüphesiz ikimizin de yabancı gibi hissettiği gerçeğinden kaynaklanıyordu.

Okula gelmeden kısa bir süre önce ejderha çiçeği kapmıĢtım ve artık bulaĢıcı olmamama rağmen benekli yüzüm ve yeĢilimsi rengim çoğunu bana yaklaĢmaya davet etmedi. Albus ise Hogwarts‘a istenmeyen kötü Ģöhret yükü altında gelmiĢti. Neredeyse bir yıl önce babası Percival üç genç Muggle üstünde vahĢi ve tanınmıĢ bir saldırı yüzünden suçlanmıĢtı.

Albus hiçbir zaman (Azkaban‘da ölecek olan) babasının bu suçu iĢlediğini inkâr etmeye teĢebbüs etmemiĢti; tam tersi, ona soracak cesareti topladığımda, bana babasının suçlu olduğunu bildiğini temin etti. Bunun ötesinde, birçoğunun onu zorlamaya teĢebbüs etmesine rağmen, Dumbledore üzücü olay hakkında konuĢmayı reddetti. Bazıları, gerçekten de, babasının hareketini övme eğilimindeydi ve Albus‘un da bir MuggledüĢmanı olduğunu varsaydılar. Daha yanlıĢ düĢünemezlerdi. Albus‘u bilen herkesin tasdik edeceği gibi, en ufak bir anti-Muggle eğilimi göstermedi. Aslında, Muggle haklarına kararlı desteği takip eden yılarda ona pek çok düĢman kazandırdı.

Fakat birkaç ay içinde Albus‘un kendi ünü babasınınkini gölgede bırakmaya baĢladı. Ġlk yılının sonunda bir daha asla bir Muggle-düĢmanının oğlu olarak tanınmadı, ama sadece okulda görülmüĢ en parlak öğrenci olarak tanındı. Onun arkadaĢları olma ayrıcalığı olan bizler onun örneğinden faydalandık; her zaman cömertçe sağladığı yardımı ve teĢvikinden söz etmeye gerek yok. Daha sonraları bana ona en büyük memnuniyeti öğretmekten aldığını o zamandan bildiğini itiraf etti.

Okulun verdiği her not ödülünü almakla kalmadı, yakın zaman içinde zamanın en göze çarpan büyülü isimleriyle düzenli mektuplaĢmaya baĢladı; ünlü simyacı Nicholas Flamel, önemli tarihçi Bathilda Bagshot ve sihir teoristi Adalbert Wafling dâhil. Kâğıtlarının bazıları iyi bilinen basımlara ulaĢtı; Biçim DeğiĢtirme Güncesi, Büyülerle BaĢa Çıkma ve Pratik Ġksirci gibi. Dumbledore‘un gelecekteki kariyeri göz kamaĢtırıcı olacak gibiydi ve geriye kalan tek soru ne zaman Sihir Bakanı olacağıydı. Sonraki yıllarda iĢi almak üzere olduğu sıkça öngörülmesine rağmen, hiçbir zaman Bakanlık hırsları olmadı.

Hogwarts‘a baĢladıktan üç yıl sonra, Albus‘un kardeĢi, Aberforth okula geldi. Benzer değil erdi; Aberforth hiçbir zaman kitap kurdu değildi ve Albus gibi olmaksızın, anlaĢmazlıkları mantıklı tartıĢmalarla değil düellolarla hizaya sokmayı tercih ederdi. Fakat bazılarının söylediği gibi kardeĢlerin arkadaĢ olmadığını söylemek yanlıĢ olur. Bu derecede farklı iki çocuk ellerinden geldiği kadar iyi geçindiler. Aberforth için, hakkını yemeyeyim, Albus‘un gölgesi altında yaĢamanın fazla rahatlatıcı bir deneyim olmadığı kabul edilmelidir. Sürekli onun boyunduruğu altında kalması onunla arkadaĢ kalmasına karĢı zorlu bir tehlikeydi ve bir kardeĢ olarak daha memnun edici olamazdı.

Albus ve ben Hogwarts‘tan ayrıldığımızda birlikte o zamanlar geleneksel olan dünya turunu yapacaktık. Ayrı kariyerlerimize atılmadan önce yabancı büyücüleri ziyaret edecektik ve gözlemleyecektik. Fakat trajedi araya girdi. Yolculuğumuzun arifesinde Albus‘un annesi, Kendra, Albus‘u ailenin baĢı, evin tek direği olarak bırakarak öldü.

GidiĢimi Kendra‘nın cenazesine taziyede bulunmaya gidecek kadar erteledim, sonra artık yalnız baĢıma sürdüreceğim yolculuğa çıktım. Bakacak kardeĢleriyle ve onlara kalan çok az altınla Albus‘un bana eĢlik edeceği artık mevzu bahis bile olamazdı.

Bu hayatımızda en az irtibatta olacağımız dönemdi. Albus‘a, belki biraz düĢüncesizce, Yunanistan‘da chimeralardan ucu ucuna kaçmaktan Mısırlı simyacılarla yaptığım deneylere kadar yolculuğumun güzelliklerini anlattığım mektuplar yazdım. Mektupları bana öylesine parlak bir büyücü için hayal kırıcı derecede sıkıcı olduğunu tahmin ettiğim günlük yaĢamının çok azını anlatıyordu. Kendi tecrübelerimin içine öyle dalmıĢtım ki, bir yıllık yolculuğumun sonlarına doğru Dumbledore‘ları bir trajedinin daha vurduğunu dehĢet içinde duydum: kız kardeĢi Ariana‘nın ölümü.

Ariana‘nın sağlığı uzun bir süre kötü durumda olmasına rağmen, darbe annelerinin kaybından hemen sonra geldiği için kardeĢlerinin ikisi üzerinde de derin bir etki bırakmıĢtı.

Albus‘a yakın olan herkes – ve ben kendimi bu Ģanslı insanların arasından sayarım –

Ariana‘nın ölümünün ve Albus‘un bundan kendisini sorumlu tutması (elbette suçsuz olduğu halde), onun üzerinde sonsuza kadar iz bıraktığını kabul eder.

Eve döndüğümde çok daha yaĢlı bir insanın acılarını yaĢamıĢ genç bir adam buldum.

Albus önceden olduğundan daha ağzı sıkıydı ve çok daha az kaygısızdı. Sefaletine ek olarak, Arina‘nın kaybı Albus ve Aberforth arasında yenilenmiĢ bir yakınlığa değil bir farklılaĢmaya neden olmuĢtu. (Zamanla bu ortadan kalkacaktı – daha sonraki yıllarda yakın olmasa da samimi bir iliĢkiyi tekrar kurdular.) Fakat o zamandan sonra ailesi veya Ariana hakkında çok seyrek konuĢtu ve arkadaĢları onlardan bahsetmemeyi öğrendi.

Takip eden yıllardaki zaferlerini baĢka tüy kalemler anlatacaktır. Dumbledore‘un Büyücü bilgisinin durumuna ejderha kanının on iki kullanımının keĢfi dâhil sayısız katkısı gelecek jenerasyonlara da fayda sağlayacak BüyüceĢura‘nın BaĢ Büyücüsü olarak yaptığı pek çok yargılamada gösterdiği bilgeliğinin sağladığı katkı gibi. 1945‘te Dumbledore ve Grindelwald arasında olan düelloya hala hiçbir Büyücü düellosu denk olmamıĢtır derler.

Tanık olanlar iki olağan dıĢı büyücüyü savaĢırken izlerlerken hissettikleri korku ve ĢaĢkınlığı yazdılar. Dumbledore‘un zaferi ve Büyücü Dünyası‘na yaĢattığı neticeleri sihir tarihinde Uluslar arası Gizlilik Yasası‘nın çıkması veya Adı Anılmaması Gereken KiĢi‘nin düĢüĢüne denk bir dönüm noktası olarak nitelendiriliyor.

Albus Dumbledore asla gururlu ya da kendini beğenmiĢ değildi; ne kadar görünürde gereksiz veya periĢan olsa da herkeste değer verecek bir Ģey bulabilirdi ve inanıyorum ki çok erken yaĢadığı kayıpları ona büyük bir insanlık ve sempati kazandırdı. Dostluğunu ne kadar özleyeceğini kelimelerle tarif edemem, ama kaybım Büyücü Dünyası‘nınkiyle kıyaslanamaz. Çünkü bütün Hogwarts müdürleri arasında en ilham kaynağı ve en sevilen olduğu sorgulanamaz. YaĢarken öldü: Her zaman daha iyisi için çalıĢtı ve onunla tanıĢtığım günkü kadar ejderha çiçeği geçiren küçük bir çocuğa bir el uzatmaya son saatine dek gönüllüydü.

Harry okumayı bitirdi, ama biyografiye eĢlik eden resme bakmaya devam etti. Dumbledore tanıdık, sevecen gülümsemesiyle gülüyordu, ama yarım ay Ģeklindeki gözlüklerinin üzerinden bakarken gazete baskısında bile üzüntüsü küçük düĢme hissiyle karıĢmıĢ olan Harry‘de ihanet etme izlenimi bırakıyordu.

Dumbeldore‘u epey iyi tanıdığını düĢünmüĢtü, ama bu biyografiyi okuduğundan beri onu neredeyse hiç tanımadığını anlamak zorunda bırakılmıĢtı. Dumbledore‘un çocukluğunu veya gençliğini bir kere bile hayal etmemiĢti; sanki Harry‘nin onu tanıdığı gibi oluĢmuĢtu, saygı uyandıran ve gümüĢi saçlı ve yaĢlı. Yeniyetme bir Dumbledore düĢüncesi tuhaftı, aptal bir Hermione ya da arkadaĢ canlısı bir Patlar Uçlu Keleker düĢünmek gibiydi.

Dumbledore‘a geçmiĢi hakkında soru sormayı hiç akıl etmemiĢti. Tuhaf, hatta münasebetsiz kaçacağına Ģüphe yoktu, ama her Ģeye rağmen, Dumbedore‘un Grindelwald‘la olan o efsanevi düellonun bir parçası olduğu genel bilgiydi ve Harry Dumbledore‘a nasıl bir his olduğunu ya da diğer meĢhur baĢarıları hakkında soru sormayı düĢünmemiĢti. Hayır, hep Harry‘i, geleceğini, planlarını tartıĢmıĢlardı… ve Ģimdi Harry‘e öyle geliyordu ki geleceğinin çok tehlikeli ve çok muallakta olduğu gerçeğine rağmen, Dumbledore‘a kendisi hakkında daha fazla soru soramadığında geri getirilemeyecek fırsatları kaçırmıĢtı, müdürüne sorduğu en kiĢisel sorunun Dumbledore‘un dürüstçe cevaplamadığı tek soru olduğu konusunda Ģüphelenmesine rağmen:

―Aynaya baktığınızda siz ne görüyorsunuz?‖

―Ben mi? Ben kendimi bir çift kalın yün çorap tutarken görüyorum.‖

Birkaç dakika düĢündükten sonra, Harry biyografiyi Posta‘dan yırttı, dikkatlice katladı ve Savunma Sihri ve Karanlık Sanatlara KarĢı Kullanımı‘nın ilk cildinin içine sıkıĢtırdı. Sonra gazetenin geri kalanını çöp yığınına attı ve odasına doğru döndü. Çok daha düzenliydi. Yerli yerinde olmayan tek Ģey yatağın üstünde duran bugünün Gelecek Postası ve üstünde duran kırık ayna parçasıydı.

Harry odası boyunca yürüdü, ayna parçasını bugünün Posta‘sının üstünden aldı ve gazeteyi açtı.

KıvrılmıĢ gazeteyi teslim baykuĢundan o sabah erkenden aldığında manĢete bakıvermiĢti ve Voldemort hakkında hiçbir Ģey söylemediğini gördüğünde bir köĢeye atmıĢtı. Harry Bakanlık‘ın Posta‘ya Voldemort hakkındaki haberleri bastırmak konusunda baskı yaptığına emindi. Bu yüzden henüz Ģimdi ne kaçırdığını görmüĢtü.

Ön sayfanın alt yarısı boyunca daha küçük bir baĢlık Dumbledore‘un uzun adımlarla yürüyüp endiĢeli göründüğü bir resminin üzerine yazılmıĢtı:

DUMBLEDORE—SONUNDA GERÇEKLER?

Birçoğu tarafından jenerasyonunun en büyük büyücüsü olarak görülen kusurlu dâhinin Ģok edici hikâyesi haftaya geliyor. Sakin, gümüĢ sakallı bilgenin popüler imajını soyarak Rita Skeeter sorunlu çocukluğu, kanunsuz gençliği, hayat boyu süren kavgaları ve Dumbledore‘un mezarına götürdüğü suçlu sırlarını açığa çıkarıyor. NEDEN Sihir Bakanı olması tavsiye edilen adam alelade bir müdür olarak kalmaktan memnun kalmıĢtı?

Zümrüdüanka YoldaĢlığı diye bilinen gizli organizasyonun gerçek amacı NEYDĠ?

Dumbledore sonuyla gerçekte NASIL karĢılaĢtı?

Bunların cevapları ve daha fazlası yeni Rita Skeeter tarafından yazılmıĢ, Betty Braithwaite‘in çok özel röportajlarını içeren Ģok biyografi Albus Dumbledore‘un Hayatı ve Yalanları‘nda keĢfedilebilir, sayfa 13.

Harry gazeteyi yırtarcasına açtı ve sayfa on üçü buldu. Makalenin üstüne baĢka bir tanıdık yüzü gösteren bir resim konulmuĢtu: mücevherli gözlük takan ve düzgün kıvırcık sarıĢın saçlı bir kadın, besbelli galip bir gülümseme olması gereken bir gülümsemeyle diĢlerini gösteriyordu ve parmaklarını ona doğru oynatıyordu. Bu mide bulandırıcı görüntüyü görmezden gelmek için elinden geleni yapan Harry devamını okudu.

Acımasızlığıyla ünlü tüy kalem portrelerinin yansıttığının aksine Rita Skeeter‘ın kendisi çok daha sıcak ve yumuĢak. Sıcacık evinin holünde beni karĢıladıktan sonra, beni bir fincan çay, bir dilim dövme pastası ve söylemeye ne hacet, buharlı bir fıçı dolusu en taze dedikodular için doğru mutfağa yönlendiriyor.

―Elbette Dumbledore bir biyografçının rüyası,‖ diyor Skeeter. ―Öyle uzun, dolu bir yaĢam ki. Eminim kitabım pek çoğunun ilki olacak.‖ Skeeter kesinlikle yarıĢ çizgisinden çok çabuk kalktı. Dokuz yüz sayfalık kitabı Dumbledore‘un Haziran‘daki esrarengiz ölümünden sadece dört hafta sonra tamamlandı. Bu süper hızlı marifeti nasıl baĢardığını soruyorum.

―Ah, benim olduğum kadar uzun süre bir gazeteci olduğunuzda bir son teslim tarihi için çalıĢmanız doğal olarak geliyor. Büyücü dünyasının bütün hikâye için yaygara kopardığını biliyordum ve ihtiyacı karĢılayacak ilk kiĢi olmak istedim.‖

BüyüceĢura‘nın Özel DanıĢmanı ve Albus Dumbledore‘un uzun süreli arkadaĢı olan Elphias Doge‘un yeni, geniĢçe tanınmıĢ görüĢlerinden bahsettim: ―Skeeter‘ın kitabı bir Çikolatalı Kurbağa kartından daha az gerçek içeriyor.‖

Skeeter baĢını arkaya atarak gülüyor.

―Sevgili Dodgy! Birkaç yıl önce onunla deniz insanları hakları konusunda röportaj yaptığımı hatırlıyorum, tanrı onu korusun. Tamamen üĢütük, Windermere Gölü‘nün dibinde oturduğumuzu sanıyor görünüyordu. Bana sürekli alabalıklara dikkat etmemi söyleyip durdu.‖

Buna rağmen Elphias Doge‘un yanlıĢlık suçlamaları pek çok yerde tekrarlandı. Skeeter gerçekten dört kısa haftanın Dumbledore‘un uzun ve olağanüstü hayatının tam resmini elde etmek için yeterli olduğunu düĢünüyor mu?

―Ah, hayatım,‖ diye gülümsüyor Skeeter, parmak eklemlerimi Ģefkatle sararak, ―ĢiĢman bir torba dolusu Galleon, ‗hayır‘ kelimesini duyma itirazı ve keskin güzel bir Tez-Tekrar Tüyü aracılığıyla ne kadar bilgi elde edilebileceğini benim kadar iyi biliyorsun! Ġnsanlar Dumbledore‘a çamur atmak için kuyruğa giriyordu zaten. Herkes onun çok harika olduğunu düĢünmüyordu, biliyorsun – pek çok önemli ayak parmağının üzerinde yürüdü.

Ama yaĢlı Dodgy Doge hipogrif gözlüklerini çıkarabilir çünkü pek çok gazetecinin uğrunda asasını vereceği bir kaynağa ulaĢtım, daha önce halk içinde hiç konuĢmamıĢ ve Dumbledore‘a gençliğinin en karıĢık ve huzursuz döneminde yakın olan biri.‖

Skeeter‘ın biyografisinin önceden tanınmıĢ olması Dumbledore‘un suçsuz bir hayat yaĢadığına inananlara kesinlikle Ģoklar yaĢatacağı düĢüncesi uyandırdı. Ortaya çıkardığı en büyük sürprizler nelerdi, diye soruyorum.

―Hadi canım, Betty, kimse kitabı almadan önemli kısımları söylemeyeceğim!‖ diye gülüyor Skeeter. ―Ama hala Dumbledore‘un sakalı kadar ak olduğuna inanan herkesin kaba bir uyandırılıĢa maruz kalacağına söz verebilirim! ġöyle diyelim ki, onun Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘e karĢı köpürdüğünü duyan kimsenin Dumbledore‘un kendisinin gençliğinde Karanlık Sanatlar‘la uğraĢtığını hayal edemezdi! Ve daha sonraki yıllarını hoĢgörü iĢin yalvararak geçiren bir büyücü için o gençken tam olarak geniĢ fikirli değildi! Evet, Albus Dumbledore gerçekten nahoĢ bir geçmiĢe sahipti, hakkında konuĢulmaması için çok uğraĢtığı Ģüpheli bir aile de cabası.‖

Skeeter‘ın BüyüceĢura tarafından Sihrin YanlıĢ Kullanımı yüzünden tutuklanması on beĢ

yıl önce ufak bir skandal yaratan Dumbledore‘un kardeĢi Aberforth‘dan mı bahsettiğini soruyorum.

―Ah, Aberforth tezek yığının sadece ucu,‖ diye gülüyor Skeeter. ―Yo, yo, keçilerle oyalanmaya yatkınlığı olan bir kardeĢten çok daha kötü bir Ģeyden bahsediyorum. Muggle sakatlayan babadan da kötü – Dumbledore ikisini de sessiz tutamadı zaten, ikisi de BüyüceĢura tarafından suçlandı. Hayır, benim ilgimi çeken anne ve kız kardeĢti ve biraz didiklemek bir pislik yuvasını açığa çıkardı – ama söylediğim gibi, detaylar için dokuzuncu-on ikinci bölümleri beklemeniz gerekecek. ġimdi söyleyebileceğim tek Ģey, Dumbledore‘un burnunun kırılmasından hiç bahsetmemesine hiç ĢaĢırmamak lazım.‖

Aile kirli çamaĢırlarına rağmen Skeeter Dumbledore‘un pek çok sihirli keĢiflerine yol açan dehayı inkâr mı ediyordu?

―Kafası çalıĢıyordu,‖ diye kabul ediyor, ―fakat Ģimdi pek çoğu, sözüm ona baĢarılarının hepsi için tam bir övgü kazanabilir olup olmadığını sorguluyor. On altıncı bölümde açığa çıkardığım gibi, Ivor Dillonsby Dumbledore onun kâğıtlarını ‗ödünç‘ aldığında ejderha kanının sekiz kullanımı çoktan keĢfettiğini iddia ediyor.‖

Ama Dumbledore‘un baĢarılarının bazılarının önemini inkâr etmeye cüret etmem. Peki ya Grindelwald‘ı meĢhur yeniĢi?

―Ah, Ģimdi, Grindelwald‘dan bahsettiğine sevindim,‖ diyor Skeeter boĢuna ümit verici bir gülümsemeyle. ―Korkarım Dumbledore‘un muhteĢem zaferi yüzünden gözleri buğulananlar kendilerini bir bomba için hazırlasınlar – ya da belki bir Tezek bombası, gerçekten çok kirli bir iĢ. Söyleyeceğim tek Ģey, gerçekten muhteĢem efsanevi bir düello olduğuna çok emin olmayın. Kitabımı okuduktan sonra, insanlar Grindelwald sadece asasının ucundan beyaz bir mendil çıkarıp sessizce geldiği sonucuna varmak zorunda kalabilir!‖

Skeeter bu ilgi çekici konu hakkında daha fazla Ģey ele vermek istemiyor, bu yüzden okuyucularını Ģüphesiz her Ģeyden daha fazla hayran bırakacak iliĢkiye dönüyoruz.

―Ah, evet,‖ diyor Skeeter, canlılıkla baĢını sallayarak, ―bütün Potter-Dumbledore iliĢkisine tam bir bölüm adıyorum. Sağlıksız, hatta sinsi deniyor. Tekrar, okuyucularınızın tüm hikâye için kitabımı almaları gerekecek, ama Dumbledore‘un Potter‘a doğal olmayan bir ilgi beslediğine Ģüphe yok. Çocuğun iyiliğini düĢünüp düĢünmediğini – eh, göreceğiz.

Potter‘ın çok acılı bir ergenlik geçirdiği gerçekten bilinen bir sır.‖

Skeeter‘a geçen sene çok ses getiren bir röportaj yaptığı Harry Potter‘la hala irtibatta olup olmadığını soruyorum: Potter‘ın Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘in döndüğüne dair inancı hakkında ilk kez konuĢtuğu ani atak yapan bir parçaydı.

―Ah, evet yakın bir bağ kurduk,‖ diyor Skeeter. ―Zavallı Potter‘ın çok az gerçek dostu var ve hayatının çok zorlayıcı bir döneminde tanıĢtık – Üçbüyücü Turnuvası. Ben muhtemelen gerçek Harry Potter‘ı tanıyan yaĢayan çok az kiĢiden biriyim.‖

Dumbledore‘un son saatleri hakkındaki birçok dedikoduya gelelim. Skeeter Dumbledore öldüğünde Potter‘ın orda olduğuna inanıyor mu?

―Eh, çok fazla söylemek istemiyorum – hepsi kitapta – ama Hogwarts Ģatosunun içindeki görgü tanıkları Potter‘ın Dumbledore‘un düĢüĢünden, atlayıĢından ya da itiliĢinden birkaç dakika sonra olay mahallinden kaçarken gördü. Potter daha sonra garezi olduğu bilinen adamın, Severus Snape‘in aleyhinde kanıt verdi. Her Ģey göründüğü gibi mi? Bu Büyücü toplumunun muhakemesine kalmıĢ – benim kitabımı okuduktan sonra.‖

Bu ilginç noktayla beraber, kalkıyorum. Skeeter‘ın anında çok satanlar listesine girecek bir kitabı tüy kaleme aldığına Ģüphe yok. Bu arada Dumbledore‘un hayranlar topluluğu kahramanları hakkında ortaya çıkacak olanlar hakkında ürperiyor olabilir.

Harry makalenin sonuna ulaĢtı, ama sayfaya boĢ boĢ bakmaya devam etti. Tiksinti ve öfke içinde kusmuk gibi yükseldi; tüm gücüyle gazeteyi buruĢturup taĢmıĢ çöp tenekesinde yükselmiĢ geri kalan çöple birleĢtiği duvara attı

Odada körlemesine ne yaptığının farkında olmadan Rita‘nın makalesinden rasgele cümleler kafasında yankılanırken volta atmaya, boĢ çekmeceleri açmaya ve kitapları alıp tekrar aynı yığınların üstüne yerleĢtirmeye baĢladı: Bütün Potter-Dumbledore iliĢkisine tam bir bölüm… Sağlıksız hatta sinsi deniyor… Kendisinin gençliğinde Karanlık Sanatlar‘la uğraĢtığını … Pek çok gazetecinin uğrunda asasını vereceği bir kaynağa ulaĢtım…

―Yalanlar!‖ diye böğürdü Harry ve pencereden çim makinesini baĢlatmak için duraklamıĢ olan yan komĢusunun endiĢeyle yukarı baktığını gördü.

Harry yatağın üstüne sertçe oturdu. Kırık ayna parçası ondan uzaklaĢtı; onu aldı ve Dumbledore‘dan Rita Skeeter‘ın ününe leke sürmek için kullandığı yalanları tekrar tekrar düĢünerek parmaklarıyla çevirdi…

En parlağından bir mavi parlaması. Harry dondu ve kesilmiĢ parmağı yine aynanın sivri kenarı üzerinde kaydı. Hayal görmüĢtü, öyle olmalıydı. Omzunun üzerinden baktı, ama duvar Petunia Teyze‘nin seçtiği hastalıklı Ģeftali rengiydi: Orada aynanın yansıtabileceği mavi olan hiçbir Ģey yoktu.

Tekrar ayna parçasına baktı ve ona bakan kendi parlak yeĢil gözünden baĢka bir Ģey görmedi.

Hayal görmüĢtü, baĢka bir açıklaması yoktu; hayal görmüĢtü, çünkü ölmüĢ müdürünü düĢünüyordu.

Kesin olan bir Ģey varsa, o da Albus Dumbledore‘un parlak mavi gözleri onu bir daha hiç delip geçmeyecekti.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

DURSLEYLERİN GİDİŞİ

Ön kapının çarpıĢı merdivenlerde yankılandı ve birisi kükredi, ―Ah! Sen!‖

On altı yıldır bu Ģekilde hitap edilen Harry‘nin, ona seslenenin eniĢtesi olduğu konusunda hiçbir Ģüphesi yoktu, yine de hemen cevap vermedi. Hala, Dumbledore‘un gözünü gördüğünü sandığı o kısa anı düĢünüyordu. EniĢtesi ―ÇOCUK!‖ diye böğürdüğü zaman yavaĢça yatağından kalkıp yatak odasının kapısına doğru yöneldi, elindeki kırık aynayı, yanında götüreceği diğer Ģeylerle dolu sırt çantasına eklemek için durdu.

―Zamanını doldu!‖ diye kükredi Vernon Dursley, Harry merdivenlerin baĢında belirdiği zaman, ―AĢağı in. KonuĢmak istiyorum!‖

Harry merdivenlerden indi, elleri pantolonunun cebindeydi. Odaya bakındığında üç Dursley‘in de orada olduğunu gördü. Toplanmak için giyinmiĢlerdi; Vernon EniĢte açık kahve fermuarlı bir mont içindeyken Dudley, Harry‘nin geniĢ, sarıĢın, kaslı kuzeni, deri montunun içindeydi.

―Evet?‖ diye sordu Harry.

―Otur!‖ dedi Vernon EniĢte. Harry kaĢlarını kaldırdı. ―Lütfen!‖ diye ekledi Vernon EniĢte, kelime boğazına saplanmıĢ gibi hafifçe irkilerek.

Harry oturdu. Neyle karĢılaĢacağını bildiğini düĢündü. EniĢtesi volta atmaya baĢlamıĢtı, Petunia Teyze ve Dudley, adamın hareketlerini meraklı ifadelerle izliyorlardı. Sonunda, büyük mor yüzü konsantrasyonla kasıldı. Vernon EniĢte Harry‘nin önünde durdu ve konuĢtu.

―Fikrimi değiĢtirdim,‖ dedi.

―Aman ne ĢaĢırtıcı,‖ dedi Harry.

―O ses tonunda konuĢmayacaktın-― diye baĢladı Petunia Teyze tiz bir sesle, ama Vernon Dursley durması için iĢaret etti.

―Hepsi tamamen zırvalık,‖ dedi Vernon EniĢte, küçük domuz gözleriyle Harry‘e öfke dolu bakarak.

―Hiçbir kelimesine inanmadığıma karar verdim. Olduğumuz yerde kalıyoruz, hiçbir yere gitmiyoruz.‖

Harry eniĢtesine baktı ve can sıkkınlığıyla eğlenme karıĢımı bir Ģey hissetti. Vernon Dursley son dört haftanın her yirmi dört saatinde bir fikrini değiĢtiriyordu, her fikrini değiĢtirdiğinde arabaya eĢyaları yerleĢtiriyor, boĢaltıyor ve tekrar yerleĢtiriyordu. Harry‘nin favori anı, son yeniden toplanmadan sonra Dudley‘in dambıllarını çantasına koyduğundan habersiz olan Vernon EniĢte‘nin, bavulu bagaja koymaya kalkıĢtığı sıradaki acı içindeki düĢüĢü ve durmadan küfür ediĢiydi.

―Sana göre,‖ dedi Vernon EniĢte oturma odasındaki volta atıĢını sürdürerek, ―biz – Petunia, Dudley ve ben – tehlikedeyiz. ġey yüzünden – Ģeyden ―

―Benim türümdeki insanlardan değil mi?‖ dedi Harry.

―iĢte, buna inanmıyorum,‖ diye tekrar etti Vernon EniĢte yeniden Harry‘nin önünde durarak. ―Bütün gece boyunca yarı uyanıktım ve tekrar tekrar düĢündüm ve inanıyorum ki bu, evi almak için çevirdiğin bir entrika.‖

―Evi?‖ diye tekrar etti Harry. ―Ne evi?‖

― Bu ev!‖ diye bağırdı Vernon EniĢte, alnındaki damar atmaya baĢladı. ― Bizim evimiz! Buralarda ev fiyatları hızla artıyor! Bizi ayak altından çıkarıp biraz hokus pokus yapacaksın ve biz farkına varmadan ev senin üzerine olacak ve –―

―Sen aklını mı kaçırdın?‖ diye sordu Harry. ―Evi almak için çevirdiğim bir entrika? Gerçekten de göründüğün kadar salak mısın?

―Sakın buna cüret etme –!‖ diye cıyakladı Petunia Teyze, ama yine Vernon ona susmasını iĢaret etti.

GörünüĢünün aldığı Ģekil, Harry‘nin iĢaret ettiği tehlikeye nazaran hiçbir Ģeydi.

―UnutmuĢsundur diye söylüyorum,‖ dedi Harry, ―Benim zaten bir evim var, vaftiz babam bıraktı. Bu durumda bu evi neden isteyeyim? Mutlu anılar yüzünden mi?‖

Sessizlik oldu. Harry, bununla eniĢtesini etkilediğini düĢünüyordu.

―Ġddia ediyorsun ki,‖ dedi Vernon EniĢte, yeniden volta atmaya baĢlayarak, ―Ģu Lord Ģey –―

―—Voldemort,‖ dedi Harry sabırsızca, ―ve bunun üzerinden yüz kez geçtik. Bu bir iddia değil, bir gerçek. Dumbledore geçen sene söyledi size, Kingsley ve Mr. Weasley –―

Vernon Dursley kızgınca omuzlarını silkti ve Harry, eniĢtesinin yaz tatili boyunca iki yetiĢkin büyücü tarafından yapılan habersiz ziyaretleri hafızasından silmeye çalıĢtığını tahmin etti. Kingsley Shacklebolt ve Arthur Weasley‘in kapı giriĢinde belirmeleri Dursleyler için hiç hoĢ olmayan bir Ģoktu.

Ama Harry kabul ediyordu, Mr Weasley bir keresinde oturma odalarının yarısını yok etmiĢti ve yeniden belirmesinin Vernon EniĢte‘yi memnun etmesi beklenecek bir Ģey değildi.

―—Kingsley ve Mr. Weasley de açıkladılar,‖ diye üsteledi Harry acımasızca, ―Ben on yedi yaĢında olduğum zaman, beni koruyan koruyucu büyü kalkacak ve bu beni olduğu kadar sizi de korumasız bırakacak. YoldaĢlık Voldemort‘un sizi hedefleyeceğinden emin, size iĢkence edip benim nerede olduğumu öğrenmeye çalıĢacak yada sizi esir aldığı zaman benim gelip sizi kurtarmaya çalıĢacağımı düĢünecek.‖

Vernon EniĢte ve Harry‘nin gözleri birleĢti. Harry, o an için ikisinin de aynı Ģeyi düĢündüğünden emindi. Sonra Vernon EniĢte yürümeyi sürdürdü ve Harry devam etti, ―Gidip saklanmalısınız ve YoldaĢlık yardım etmek istiyor. Size çok sağlam bir koruma teklif edildi, olabilenin en iyisi.‖

Vernon EniĢte bir Ģey demedi, ama volta atmaya devam etti. DıĢarıda güneĢ alçalmaya baĢladı. Yan komĢunun çim biçme makinesi tekrardan durdu.

―Sihir Bakanlığı diye bir Ģey var sanıyordum?‖ diye sordu Vernon EniĢte beklenmedik bir Ģekilde.

―Var,‖ dedi Harry ĢaĢırarak.

―Eh, öyleyse neden onlar koruyamıyor bizi? Bana öyle geliyor ki, masum kurbanlar olarak, iĢaretlenmiĢ

bir adamı barındırmaktan baĢka bir suçumuz yokken, hükümet korumasını hak ediyoruz!‖

Harry güldü; kendine hakim olamamıĢtı. EniĢtesinin, bu küçük gördüğü ve güvenmediği dünyada bile umutlarını bir kuruma bağlaması tam ona göre bir davranıĢtı.

―Mr Weasley ve Kingsley‘nin söylediklerini duydunuz,‖ diye cevapladı Harry. ―Bakanlığın içine sızdıklarını düĢünüyoruz.‖

Vernon EniĢte büyük adımlarla Ģömineye doğru yürüdü ve öyle Ģiddetle soludu ki büyük siyah bıyığı hala mor ve konsantrasyondan kasılmıĢ olan suratında dalgalandı.

―Pekala,‖ dedi. Tekrar Harry‘nin önünde durarak ―Pekala, diyelim ki tartıĢmanın hatırı üzerine bu korumayı kabul ettik. Hala neden Kingsley‘i alamadığımızı anlamıyorum.‖

Harry gözlerini devirmemeyi baĢardı, ama zorlukla. Bu soru üzerinden de en az yarım düzine kez geçilmiĢti.

―Söylediğim gibi,‖ dedi diĢlerini sıkarak, ―Kingsley Mug – demek istediğim, sizin baĢkanınızı koruyor.‖

―Kesinlikle – en iyileri o!‖ dedi Vernon EniĢte, boĢ televizyon ekranını iĢaret ederek. Dursleyler Kingsley‘i haberlerde, Muggle baĢkanı bir hastaneyi ziyaret ederken, baĢkana eĢlik ederken görmüĢlerdi. Bu, ve Kingsley‘nin bir Muggle gibi giyinmede gösterdiği ustalık, kesin bir güven telkin eden sakin ve derin sesinden söz etmeye bile gerek yok, Dursleylerin ona daha önce hiçbir büyücüye yaklaĢmadıkları bir Ģekilde yaklaĢmasını sağladı ve tabii ki onu küpe takarken görmemiĢlerdi.

―Eh, o kapıldı,‖ dedi Harry. ―Ama Hestia Jones ve Dedalus Diggle bu iĢlerde daha iyiler –―

―Eğer CV‘lerini görseydik…‖ diye baĢladı Vernon EniĢte, ama Harry sabrını yitirdi. EniĢtesinin üzerine yürüyerek

―Bütün bunlar kazalar kaza değiller – çarpıĢmalar ve patlamalar ve raydan çıkan tren haberleri son izlediğimizden bu yana her ne olmuĢsa. Ġnsanlar ortadan kayboluyorlar ve ölüyorlar ve arkasında o var

– Voldemort. Size tekrar tekrar anlattım, Muggle‘ları zevk için öldürüyor. Sis bile – Ruh Emiciler yüzünden oluyor ve eğer ne olduklarını hatırlayamıyorsan, oğluna sor!‖

Dudley‘nin eli ani bir hareketle ağzına gitti. Ebeveynlerinin ve Harry‘nin gözleri üzerinde, ellerini yavaĢça indirdi ve sordu, ―Onlardan… daha fazla mı var?‖

―Daha fazla?‖ diye güldü Harry. ―Bize saldıran o ikisinden fazla demek istiyorsun? Tabii ki yüzlerce var, belki bu kez binlerce, korku ve umutsuzlukla beslendiklerine göre –―

―Pekala, bu kadar kabadayılık yeter,‖ diye bağırdı Vernon EniĢte. ―Anlatmak istediğini anlattın –―

―Öyle umarım,‖ dedi Harry, ―çünkü ben on yedi olduğum zaman, hepsi – Ölüm Yiyenler, Ruh Emiciler, belki Ġnferi bile – karanlık bir büyücü tarafından büyülenmiĢ cesetler – sizi bulup saldıracak. Ve eğer en son büyücüleri alt etmeye çalıĢtığınızda ne olduğunu hatırlıyorsanız, sanırım yardıma ihtiyacınız olduğu konusunda hemfikir olacaksınız.‖

Kesin bir sessizlik oluĢtu, Hagrid'in tahta ön kapıyı devirmesinin yankısı yıllardır devam ediyor gibiydi.

Petunia Teyze, Vernon EniĢteye bakıyordu; Dudley gözlerini Harry‘e dikmiĢti. Sonunda Vernon EniĢte ağzından kaçırdı, ―Ama peki ya benim iĢim ne olacak? Dudley‘nin okulu ne olacak? Sanmıyorum ki bu tarz Ģeyler bir avuç tembel büyücü için önemli olsun –―

―Anlamıyor musun?‖ diye bağırdı Harry. ―Size iĢkence edecekler ve sizi öldürecekler tıpkı ebeveynlerime yaptıkları gibi!‖

―Baba,‖ dedi Dudley yüksek sesle, ―Baba – ben Ģu YoldaĢlık insanlarıyla birlikte gideceğim.‖

―Dudley,‖ dedi Harry, ―hayatında ilk kez mantıklı bir Ģey söyledin.‖

SavaĢın kazanıldığını biliyordu. Eğer Dudley YoldaĢlık‘ın yardımını kabul edecek kadar korkmuĢsa, ebeveynleri de ona eĢlik edecekti. Dudleyciklerinden ayrılmaları söz konusu bile olamazdı. Harry Ģömine rafının üzerindeki saate baktı.

―BeĢ dakika içinde burada olacaklar,‖ dedi, Dursleylerden biri cevap verdiğinde odadan ayrıldı.

Teyzesinden, eniĢtesinden ve kuzeninden ayrılacak olma durumunu büyük bir sevinçle karĢılayacaktı, ama yine de havada bir gariplik seziliyordu. On altı yıllık katı bir hoĢnutsuzluktan sonra biri diğerine ne diyebilirdi ki?

Odasına geri dönünce, Harry sırt çantasıyla oyalanarak zaman öldürdü, sonra Hedwig‘in kafesinin parmaklıklarından içeri birkaç baykuĢ çerezi attı. Boğuk bir gümbürtüyle kafesin zeminine düĢtüler, Hedwig görmezden geldi.

―Yakında ayrılıyoruz buradan, çok yakında,‖ dedi Harry kuĢa. ―Ve sonra sen tekrar uçabileceksin.‖

Kapı zili çaldı. Harry tereddüt etti, sonra odasından çıkıp merdivenlerden indi. Hestia ve Dedalus‘un Dursleylerle tek baĢlarına baĢa çıkabilecekleri düĢüncesi biraz fazlaydı.

―Harry Potter!‖ diye cikledi hevesli bir ses Harry kapıyı açtığı sırada; küçük bir adam leylak rengi bir Ģapka içinde uzun bir reverans yaptı. ―Bu ne büyük bir onur!‖

―TeĢekkürler, Dedalus,‖ dedi Harry koyu saçlı Hestia üzerinden, suratına küçük ve utangaç bir gülümseme oturtarak. ―Bunu yaptığınız için gerçekten çok iyisiniz… Ġçerdeler, teyzem ve eniĢtem ve kuzenim…‖

―Harry Potter‘ın akrabalarına iyi günler!‖ dedi Dedalus neĢeyle oturma odasına doğru büyük adımlarla yürüdü. Dursleyler bu Ģekilde hitap edilmekten ötürü hiç de hoĢnut değildiler; Harry iyiden iyiye bir fikir değiĢimi bekledi. Dudley cadı ve büyücünün göz hizasından kaçınarak annesinin yanına büzüldü.

―Görüyorum ki toplanmıĢ ve hazırsınız. Mükemmel! Plan, Harry‘nin de size söylediği gibi çok basit,‖

dedi Dedalus yelek cebinden kocaman bir cep saati çıkarıp inceleyerek. ―Harry ayrılmadan önce ayrılmalıyız. Evinizde sihir kullanmak tehlikeli olduğuna göre – Harry‘nin hala reĢit olmaması Bakanlığa onu tutuklamak için bir bahane verir – arabayla gideceğiz, diyelim ki sizin için seçtiğimiz güvenli bölgeye doğru buharlaĢmadan önce on mil falan uzaklaĢmamız gerekiyor. Araba kullanmasını biliyor musunuz, ben mi süreyim?‖ diye sordu Vernon EniĢteye nazikçe.

―Araba kullanmasını bilmek mi --? Tabii ki lanet olasıca arabayı nasıl kullanacağımı biliyorum!‖ dedi Vernon EniĢte.

―Çok akıllısınız, efendim, çok akıllı. Ben Ģahsen o bütün düğme ve göstergeler tarafından üçkağıda getiriliyorum,‖ dedi Dedalus, ağzından çıkan her bir kelimeyle görülebilir ölçüde plana olan güvenini yitiren Vernon Dursley‘i açıkça pohpohladığı izlenimindeydi.

―Araba bile süremiyor,‖ diye mırıldandı dilinin ucuyla, bıyığı kızgınca ttiredi, ama neyse ki ne Dedalus ne de Hestia onu duymuĢa benziyorlardı.

―Sen, Harry,‖ diye devam etti Dedalus, ―burada koruyucunu bekleyeceksin. Ayarlamalarda biraz değiĢiklik oldu –―

―Ne demek istiyorsun?‖ dedi Harry bir kerede. ―Sanıyordum ki Deli Göz gelecek ve Yanı-Sıra Cisimlenme yapacağım?‖

―Öyle yapamayız,‖ dedi Hestia kısaca, ―Deli Göz açıklayacak.‖

Suratlarında tamamen ne olup bittiğini anlamadıklarını belirten ifadelerle konuĢmaları dinleyen Dursleyler, keskin bir çığlık duyulduğunda sıçradılar, ―Acele edin!‖ Harry sesin Dedalus‘un cep saatinden geldiğini anlayana dek odanın her yerine baktı.

―Oldukça haklı, çok sıkı bir programda hareket ediyoruz,‖ dedi Dedalus saatine onaylayarak kafa saldı ve tekrar yelek cebine yerleĢtirdi. ―Yapmaya çalıĢtığımız Ģey senin evden ayrılıĢ anınla ailenin buharlaĢma anını denk getirmek Harry, böylelikle büyünün bozulduğu anda hepiniz güvenli bir yere doğru gidiyor olacaksınız.‖

Dursleylere döndü, ―Eh, toplandık ve gitmeye hazır mıyız?‖

Kimse cevap vermedi. Vernon EniĢte hala Ģok ifadesiyle Dedalus‘un yelek cebindeki ĢiĢkinliğe bakıyordu.

―Belki biz dıĢarıda, holde beklemeliyiz, Dedalus,‖ diye mırıldandı Hestia. Harry ve Dursleyler karĢılıklı sevgi dolu ve büyük ihtimalle ağlamaklı bir Ģekilde veda ederken, odada kalmalarının açıkça düĢüncesizlik olacağını düĢündü.

―Gerek yok,‖ diye mırıldandı Harry, Vernon EniĢte uzatmadan yüksek sesle,

―Eh, o zaman hoĢça kal çocuk,‖ dedi.

Sağ kolunu Harry‘e tokalaĢmak için uzattı, ama son anda bunu yapamayacakmıĢ gibi göründü, yalnızca yumruğunu sıktı ve bir metronom gibi ileri geri sallamaya baĢladı.

―Hazır mısın Duddy?‖ diye sordu Petunia, huysuzca el çantasının tokasını kontrol ederek neticede Harry‘e bakmaktan kaçındı.

Dudley cevap vermedi ama Harry‘e küçük dev Grawp‘ı hatırlatan bir Ģekilde olduğu yerde ağzı yarı açık olarak durdu.

―Hadi o zaman,‖ dedi Vernon EniĢte.

Dudley ―Anlamıyorum,‖ diye mırıldandığı zaman oturma odasının kapısına ulaĢmıĢtı bile.

―Neyi anlamıyorsun balkabağım?‖ diye sordu Petunia Teyze oğluna bakarak.

Dudley geniĢ, jambona benzeyen elini kaldırıp Harry‘i iĢaret etti.

―O neden bizimle gelmiyor?‖

Vernon EniĢte ve Petunia Teyze Dudley‘e baka kalıp öyle bir dondular ki, sanki çocuk az önce balerin olmak istediğini ifade etmiĢti.

―Ne?‖ dedi Vernon EniĢte yüksek sesle.

―Neden o da bizle gelmiyor?‖ diye sordu Dudley.

―Eh, o – gelmek istemiyor,‖ dedi Vernon EniĢte, Harry‘e bir bakıĢ atıp ekledi, ―Ġstemiyorsun, değil mi?‖

―Hem de hiç,‖ dedi Harry.

―Tamam iĢte,‖ dedi Vernon EniĢte Dudley‘e. ―ġimdi gidelim hadi.‖

Odadan dıĢarı çıktı. Ön kapının açıldığını duydular, ama Dudley kıpırdamadı, birkaç tedirgin adımdan sonra Petunia Teyze de durdu.

―ġimdi ne var?‖ diye havladı tekrar kapıda beliren Vernon EniĢte.

Öyle görünüyordu ki Dudley söylemek istediği Ģeyleri kelimelere dökmekte zorlanıyordu. Birkaç dakikalık acı verici iç mücadeleden sonra, ―Ama nereye gidecek?‖ dedi.

Petunia Teyze ve Vernon EniĢte birbirlerine baktılar. Dudley‘nin onları korkuttuğu belli oluyordu. Hestia Jones sessizliği bozdu.

―Ama… emimin ki yeğeninizin nereye gittiğini biliyorsunuz?‖ diye sordu sersemlemiĢ bir Ģekilde.

―Kesinlikle biliyoruz,‖ dedi Vernon Dursley. ―Sizin türünüzün olduğu bir yere gidiyor, değil mi? Pekala Dudley, hadi arabaya bin, adamı duydun, acelemiz var.‖

Yine, Vernon Dursley ön kapıya doğru yürüdü, ama Dudley takip etmedi.

―Bizim türümüzün olduğu bir yere mi gidiyor?‖

Hestia çok öfkeli görünüyordu. Harry bu tepkiyle daha önce karĢılaĢmıĢtı, cadılar ve büyücüler ünlü Harry Potter‘ın yakın akrabalarının ona bu kadar az ilgi gösterdiklerini öğrendikleri zaman donup kalıyorlardı.

―Sorun değil,‖ dedi onu inandırmak istercesine. ―Gerçekten fark etmiyor.‖

―Fark etmiyor mu?‖ diye tekrar etti Hestia, sesi gittikçe yükseliyordu.

―Bu insanlar neler yaĢadığını anlamıyorlar mı? Ne gibi bir tehlike içinde olduğunu? Voldemort karĢıtı hareket içinde nasıl eĢsiz bir rol üstlendiğini?

―ġey – hayır, anlamıyorlar,‖ dedi Harry. ―Onlar benim vakit kaybı olduğumu düĢünüyorlar aslında, ama alıĢtım –―

―Senin bir vakit kaybı olduğunu düĢünmüyorum.‖

Eğer Harry, Dudley‘nin dudaklarının kıpırdadığını görmeseydi, buna inanmayabilirdi. Bununla birlikte, konuĢanın gerçekten kuzeni olduğunu kabul edinceye dek Dudley‘e birkaç saniye boyunca gözlerini dikip baktı.

Dudley kızardı. Harry ĢaĢırdı ve utandı.

―Eh… Ģey… sağ ol Dudley.‖

Yeniden, Dudley mırıldanmadan önce, ifade etmek için çok ağır olan düĢüncelerle boğuĢuyor gibi göründü, ―Sen benim hayatımı kurtardın.‖

―Pek sayılmaz,‖ dedi Harry. ―Ruh Emicilerin senden alacağı Ģey ruhundu…‖

Kuzenine merakla baktı. Harry Privet Drive‘a geri gelmek zorunda kaldığında yalnızca konuĢmak zorunda olduğu zamanlarda konuĢup vaktinin geri kalanını odasında geçirmiĢti, bu veya geçen yaz boyunca neredeyse hiç konuĢmamıĢlardı. Sabah devirdiği soğuk çayla dolu kupanın bubi tuzağı olmadığı Harry‘nin kafasına dank etti. Daha çok duygulanmıĢ gözükse de, yine de Dudley'nin kendi duygularını açıklama yeteneğini sonlandırmıĢ gözükmesinden hafif rahatlamıĢtı. Ağzını bir iki kez daha açıp kapadıktan sonra, Dudley kırmızı suratıyla sessizce durdu.

Petunia Teyze göz yaĢlarına büründü. Hestia Jones‘un ona attığı onaylayıcı bakıĢ, Petunia Teyze Harry yerine Dudley‘e doğru koĢup onu kucakladığı zaman öfkeli bir bakıĢa dönüĢtü.

―Ç—çok tatlısın Dudders…‖ diye ağladı çocuğun kocaman göğsü üzerinde. ―N—ne kadar tatlı bir çocuk… t—teĢekkür ediyor…‖

―Ama teĢekkür ettiğini falan söylemedi!‖ dedi Hestia içerlemiĢçesine. ―Söylediği Ģey yalnızca Harry‘nin bir vakit kaybı olduğunu düĢünmediğiydi!‖

―Evet, ama bu eğer Dudley‘den geliyorsa ‗seni seviyorum‘ gibi bir Ģeydir,‖ dedi Harry, Petunia Teyze‘nin sanki Dudley az önce Harry‘i yanan bir binadan kurtarmıĢçasına onu sıkıca kavramasını izlerken, can sıkıntısı ve gülme isteğiyle arasında kalmıĢtı.

―Gidiyor muyuz, gitmiyor muyuz?‖ diye kükredi Vernon EniĢte, oturma odasının kapısında yeniden belirerek. ―Çok sıkı bir programla hareket ettiğimizi sanıyordum!‖

―Evet—evet, öyle yapıyoruz,‖ dedi bütün bu olayları izlemeye dalmıĢ Dedalus Diggle ve Ģimdi kendini toparlıyordu. ―Gerçekten gitmeliyiz, Harry—―

Öne doğru sendeledi ve iki eliyle uzanıp Harry‘nin elini sıktı.

―—iyi Ģanslar. Umarım tekrar karĢılaĢırız. Büyücülük dünyasının yükü senin omuzlarında.‖

―Ah,‖ dedi Harry, ―evet. TeĢekkürler.‖

―Elveda, Harry‖ dedi Hestia, o da elini sıktı. ―Ġyi dileklerimiz seninle.‖

―Umarım her Ģey yolundadır,‖ dedi Harry, Petunia Teyze ve Dudley‘e bakarak.

―Ah, eminim çok iyi arkadaĢ olacağız,‖ dedi nazikçe Ģapkasını sallayıp odadan ayrılan Diggle. Hestia onu takip etti.

Dudley kendini nazikçe annesinin pençelerinden kurtardı ve onu büyüyle tehdit etme dürtüsünü güçlükle bastıran Harry‘e doğru yürüdü. Sonra Dudley büyük pembe elini uzattı.

―Vay canına Dudley,‖ dedi Harry, Petunia Teyze‘nin yeniden baĢlayan zırlamasının üzerine. ―Ruh Emiciler senin içine baĢka bir kiĢilik mi yerleĢtirdiler?‖

―Bilmiyorum,‖ diye mırıldandı Dudley. ―GörüĢürüz, Harry.‖

―Evet…‖ dedi Harry Dudley‘nin elini alıp sıkarak. ―Belki. Kendine iyi bak Büyük D.‖

Dudley neredeyse gülümsedi, sonra hantalca yürüyerek odadan çıktı. Harry onun ağır ayaklarının çakıl taĢıyla döĢeli yolda çıkardığı sesleri duydu ve sonra bir araba kapısı kapandı.

Petunia Teyze suratının yarısı mendile gömülmüĢ bir halde sesin geldiği yere bakındı. Kendini Harry‘yle yalnız bulmayı beklemiyordu. Aceleyle mendilini cebine yerleĢtirdi ve ―Eh, hoĢça kal,‖ dedi ve Harry‘e bakmaksızın kapıya doğru yürüdü.

―HoĢça kal,‖ dedi Harry.

Kadın durdu ve geri baktı. Bir an için Harry teyzesinin ona bir Ģey söylemek istediği gibi garip bir hisse kapıldı. Kadın ona garip, gergin bir bakıĢ attı ve konuĢmak üzere gibi göründü, ama sonra kafasını silkeleyerek kocası ve oğlunun arkasından koĢarcasına odadan çıktı.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

YEDİ POTTER

Harry yatak odasına koĢarak geri döndü, tam pencereye yetiĢtiği sırada Dursleylerin arabasının yola koyulduğunu gördü. Dedalus‘un silindir Ģapkası arka koltukta Petunia Teyze ve Dudley‘in arasında net bir Ģekilde görünüyordu. Araba Privet Drive‘ın bitiminde kavĢaktan sağa döndü, penceresi batmakta olan güneĢte bir anlığına kızıl renkte parıldadı ve sonra araba görünürden kayboldu.

Harry Hedwig‘in kafesini, AteĢoku‘nu, ve sırt çantasını alıp, garip bir Ģekilde toplu olan yatak odasına tarayan gözlerle baktı ve hantal bir Ģekilde kafesi, süpürgeyi ve çantasını taĢıyıp, merdivenlerin dibine koyduğu salona doğru yola koyuldu. IĢık hızlı bir Ģekilde azalıyordu, salon akĢamın ıĢıklarının oluĢturduğu gölgelerle dolmuĢtu. Orada sessizliğin ortasında öylece durup, evi son kez terk etmek üzere olduğunu bilmek çok garip hissettirdi. Uzun süre önce, Dursleyler eğlenmeye gittiği zaman evde yalnız bırakılmasıyla, saatlerce süren yalnızlığı ender görülen bir zevkti. Buzdolabından lezzetli bir Ģeyler aĢırması dıĢında, aceleyle üst kata çıkıp Dudey‘in bilgisayarında oyun oynar ya da televizyon karĢısına geçip, istediği kadar kanalları değiĢtirirdi. O zamanları hatırlamak ona garip, anlamsız bir duygu verdi; kaybettiği küçük bir kardeĢini hatırlamak gibi bir Ģeydi.

―Mekâna son bir kere bakmak istemiyor musun?‖ diye sordu Harry, hâla kafası kanadının altında olup ona bakmayan Hedwig‘e. ―Bir daha buraya geri dönmeyeceğiz. Tüm o iyi anıları hatırlamak istemiyor musun? Yani, Ģu paspasa bak. Ne anılardı… Dudley, ben onu ruh emicilerden kurtardıktan sonra paspasın üstüne kusmuĢtu… Daha sonra minnettar olduğu ortaya çıktı, inanabiliyor musun? Ve geçen yaz, Dumbledore Ģu ön kapıdan yürüyüp…‖

Harry bir anlığına düĢüncelerinin ucunu kaçırdı, Hedwig de geri kazanması için hiçbir Ģekilde yardım etmedi ve kafası kanadının altında oturmaya devam etti. Harry ön kapıya sırtını döndü.

―Ve iĢte Ģu alt taraf da, Hedwig‖ – Harry merdivenlerin altındaki bir kapıyı açtı – ―benim eskiden uyuduğum yer! O zamanlar beni hiç tanımıyordun – Gözlerime inanamıyorum, burasının bu kadar küçük olduğunu unutmuĢum…‖

Harry istiflenmiĢ ayakkabı ve Ģemsiyelerin etrafında göz gezdirirken, bir iki örümceğin süslediği merdivenin altına bakar bir Ģekilde uyanmaya nasıl alıĢkın olduğunu hatırladı. Bu hatıralar gerçek kimliği hakkında hiçbir Ģey bilmediği; anne ve babasının nasıl öldüğünü veya neden hep etrafında tuhaf olaylar olduğunu bilmediği günlere aitti. Fakat Harry hâlâ o günlerde bile, yakasını bırakmayan rüyaları hatırlıyordu: yeĢil ıĢık parıltıları içeren kafa karıĢtırıcı rüyalar ve bir keresinde – Harry anlattığında Vernon EniĢte neredeyse arabayı çarpıyordu – uçan bir motosiklet…

Yakınlarda bir yerden ani ve sağır edici bir gümbürtü geldi. Harry silkinerek doğruldu ve kafasının üst kısmını alçak kapı çerçevesine çarptı. Sadece Vernon EniĢte‘nin en seçkin küfürlerini kullanmak için durarak, sendeleye sendeleye mutfağa geri döndü, kafasını ovalayarak pencereden arka bahçeye göz attı.

Karanlık dalgalanıyor gibi görünüyordu, havda titreĢim vardı. Sonra birer birer, Hayalbozan büyüleri kalktıkça Ģekiller görüĢ alanında belirdi. Kask ve gözlük takan, yan tarafında siyah bir sepetin takılı olduğu kocaman bir motosiklette oturan Hagrid, dıĢarıdaki görüntünün büyük bir kısmını kaplıyordu.

Her tarafında diğer insanlar süpürgelerinden, iki kiĢi ise iskeletimsi, siyah kanatlı atlardan iniyorlardı.

Harry arka kapıyı sert bir Ģekilde çekip açtı ve son sürat onların ortasına gitti. Hermione‘nin kolları arasında ve Ron sırtına vuruyorken etrafında tipik selamlama sesleri yükseliyordu ve Hagrid ―Nasılsın, Harry? Ayrılmaya hazır mısın?‖ diye sordu.

―Kesinlikle,‖ dedi Harry, etrafındaki herkese bakarken. ―Fakat bu kadar çok gelmenizi beklemiyordum.‖

―Plan değiĢikliği,‖ diye hırladı Deli-Göz, elinde iki kocaman, ĢiĢkin torba taĢıyordu ve sihirli gözü baĢ

döndürücü bir hızla kararan gökyüzünden, eve ve bahçeye kaymıĢtı. ― Bunun hakkında konuĢmadan önce korunaklı bir yere geçelim.‖

Harry onları mutfağa götürdü. GülüĢüyorlar ve gevezelik yapıyorlardı. Sandalyelerine kurulmuĢ, Petunia Teyze‘nin parıldayan tezgâhına doğru oturmuĢlar ya da Petunia Teyze‘nin lekesiz cihazlarına yaslanmıĢlardı; uzun ve leylek gibi Ron; çalı gibi dağınık saçlarını arkasında uzun bir örükle bağlamıĢ

olan Hermione; birbirinin aynı Ģekilde sırıtan Fred ve George; kötü bir Ģekilde yaralanmıĢ ve uzun saçlı Bill; yüzünde dost canlısı bir ifadesi olan, kelleĢmeye baĢlamıĢ, hafif yan yatmıĢ olan gözlükleriyle Mr.

Weasley; yüzünde eski savaĢlardan kalma yaraları olan, tek ayaklı, göz boĢluğundaki parlak mavi renkteki sihirli gözü durmadan etrafa dönüp bakan Deli-Göz; kısa, favori çiklet pembesi renginde saçları olan Tonks; daha gri görünen ve yüzünde daha fazla çizgi olan Lupin; narin ve güzel, uzun gümüĢi sarı renkte saçları olan Fleur; kel ve geniĢ omuzlu Kingsley; kaba saç ve sakalı olan, kafasını tavana vurmamak için kamburunu çıkarmıĢ bir Ģekilde duran Hagrid ve küçük, kirli ve sinsi görünüĢlü, düĢkün, tazımsı boncuk gibi gözleri ve matlaĢmıĢ saçları olan Mundungus Fletcher. Harry‘nin kalbi geniĢlemiĢe benziyordu ve gördüğü görüntü karĢısında adeta ıĢıldıyordu: Onlara karĢı inanılamayacak derece sevgi dolu olduğunu hissetti, hatta son karĢılaĢmalarında boğmaya çalıĢtığı Mundungus‘a karĢı bile.

―Kingsley, senin Muggle BaĢbakanı‘na göz kulak olduğunu sanıyordum?‖ diye odanın karĢısına seslendi Harry.

―Bensiz bir geceyi atlatabilir,‖ dedi Kingsley, ― Sen daha önemlisin.‖

―Harry, bil bakalım ne oldu?‖ dedi Tonks oturduğu çamaĢır makinesinin üstünden ve sol elini ona doğru salladı; elindeki yüzük parıldadı.

―Evlendiniz mi?‖ diye bağırdı Harry, Tonks‘tan gözünü Lupin‘e çevirmiĢti.

―O sırada orada olamadığın için üzgünüm, Harry, çok sessiz bir Ģekilde evlendik.‖

―Bu harika, tebrik –―

―Pekala, pekala, daha sonra sıcak kucaklaĢmalar için vakit olacak.‖ diye kükredi Moody Ģamatanın üstünden ve mutfağa bir sessizlik çöktü. Moody torbaları ayaklarının yanına indirdi ve Harry‘ye döndü.

―Muhtemelen Dedalus‘un sana anlatmıĢ olacağı gibi, Plan A‘yı iptal etmek zorunda kaldık. Pius Thicknesse karĢı tarafa geçti ki bu bize büyük bir sorun teĢkil ediyor. Bu evi uç-uç Ģebekesine bağlamayı, buraya bir anahtar getirmeyi, cisimlenmeyi veya buharlaĢmayı hapsedilmeye yetecek bir suç ilan etti. Bunların hepsi seni korumak ve Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘in sana yaklaĢmasını engellemek adına yapıldı. Tamamen anlamsız, annenin büyüsü bunları zaten yapıyor. Onun gerçekten yapmıĢ olduğu Ģey senin buradan emniyetli bir Ģekilde götürülmeni engellemek.‖

―Ġkinci sorun: Hala reĢit değilsin ve bu da hala üzerinde Takipçi olduğu anlamına geliyor.‖

―Anlamı–―

―Takipçi, takipçi!‖ dedi Deli-Göz sabırsızca. ―on yedi yaĢ altındakilerin etrafındaki sihir aktivelerini saptayan büyü, Bakanlık‘ın yaĢı küçük büyücülerin yaptığı büyüleri öğrenme yolu! Eğer sen veya etrafındaki biri, seni buradan götürmek için bir büyü yaparsa, Thicknesse bunu öğrenecek ve böylece Ölüm Yiyenler de öğrenmiĢ olacaklar.‖

―Takip‘in üstünden kalkmasını bekleyemeyiz, çünkü on yedi yaĢına baĢladığın an annenin sana sağladığı tüm korumaları da kaybedeceksin. Kısaca, Pius Thicknesse seni iyi ve uygun bir Ģekilde köĢeye sıkıĢtırdığını düĢünüyor.‖

Harry kendini, tanımadığı Thicknesse‘la hemfikir olmaktan alıkoyamadı.

―Öyleyse, ne yapacağız?‖

―Kullanabileceğimiz tek ulaĢım araçlarını kullanacağız, Takipçi‘in saptayamayacağı tek araçları, çünkü onları kullanmak için büyü yapmamıza gerek yok: Süpürgeler, Testrallar ve Hagrid‘in motosikleti.‖

Harry bu planda çatlaklar görebiliyordu; yine de Deli-Göz‘e, bunları açıklığa kavuĢtursun diye bir Ģans tanımak için dilini tuttu.

―ġimdi, annenin büyüsü sadece iki durumda bozulacak: ReĢidine varınca, ya da‖ — Moody elleriyle tertemiz mutfağı gösterdi — ―Bu yeri bir daha evin yerine koymayacağın zaman. Sen, teyzen ve eniĢten bu gece yollarınızı ayırıyorsunuz, yani tam manasıyla bir daha asla birlikte yaĢamayacaksınız, doğru mu?‖

Harry evet anlamında kafasını salladı.

―Yani bu kez ayrıldığında, bir geri dönüĢ olmayacak ve sen menzilinden çıktığın an büyü bozulacak.

Biz büyüyü daha erken bozmayı seçiyoruz, çünkü diğer seçenek olan beklememiz, Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘in sen on yedi yaĢına vardığın an gelip seni ele geçirmesi anlamına geliyor.

―Bizim yanımızda olan tek Ģey Kim-Olduğunu-Bilirsin-Senin seni bu gece götürdüğümüzü bilmemesi.

Bakanlık‘a sahte bir iz bıraktık: Senin ayın otuz birine kadar evden ayrılmayacağını düĢünüyorlar.

Bununla birlikte, bahsettiğimiz kiĢi Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen, bu yüzden onun yanlıĢ tarihe inandığına güvenemeyiz; ne olur olmaz diye bu çevrede, gökyüzünde bir çift Ölüm Yiyen konuĢlandırdığı kesin.

Bu yüzden onlardan kurtulabilmek için, bir düzine kadar farklı eve koyabildiğimiz her türlü korumayı koyduk. Onların hepsi de seni saklayacağımız ev olabilecek gibi görünüyor, hepsinin de YoldaĢlık ile bazı bağlantıları var: benim evim, Kigsley‘in evi, Molly‘nin Muriel Teyzesi – Fikri anlıyorsun.‖

―Evet,‖ dedi Harry, tam olarak gerçeği söylemeyerek, çünkü plandaki geniĢ bir boĢluğu fark edebiliyordu.

―Sen Tonks‘un anne ve babasına gideceksin. Bir kere onların evine koyduğumuz koruyucu büyülerin sınırına girdiğin zaman, Kovuk‘a gitmek için bir anahtar kullanabileceksin. Sorun var mı?‖

―ġey – evet,‖ dedi Harry. ―Belki ilk baĢta on iki güvenli evden hangisine yöneldiğimi bilmeyecekler, ama hangisine gittiğim anında belli olmayacak mı‖—çabucak etrafındaki kafaları saydı—―on dördümüzün birden Tonks‘un ailesinin evine doğru uçması?‖

―Ah,‖ dedi Moody. ― Temel noktadan bahsetmeyi unuttum. On dördümüz birden Tonks‘un ailesinin evine uçmayacağız. Bu gece göklerde yedi tane Harry Potter gidiyor olacak, her birinin bir tane refakatçisi olacak, her çift farklı bir sığınağa yol alacak.‖

Moody Ģimdi pelerinin içinden, içinde çamurumsu bir madde olan cep ĢiĢesi çıkarıyordu. BaĢka bir kelime söylemeye gerek yoktu; Harry planın geri kalanını hemen anladı

―Hayır!‖ dedi yüksek sesle, sesi mutfakta yankılandı. ―Ġmkânı yok!‖

―Onlara durumu böyle karĢılayacağını söylemiĢtim,‖ dedi Hermione yüzünde hafif bir hoĢnutluk belirmiĢti.

―Eğer altı insanın kendi hayatlarını tehlikeye atmalarına izin vereceğimi sanıyorduysanız –!‖

―—Çünkü hepimiz hayatımızı ilk defa tehlikeye atıyoruz ya,‖ dedi Ron.

―Bu farklı, benmiĢim gibi davranmak—―

―Pekâlâ, hiç birimiz gerçekten buna bayılmıyoruz, Harry,‖ dedi Fred ciddiyetle. ―DüĢünsene, ya bir Ģeyler ters giderse ve sonuna dek cılız, küçük budalalar olarak kalırız.‖

Harry gülmedi.

―Eğer ben iĢbirliği yapmazsam planı devam ettiremezsiniz, benim size biraz saç vermeme ihtiyacınız var.‖

―Güzel, iĢte plan yattı,‖ dedi George. ―Kesinlikle sen iĢbirliği yapmadığın sürece hiç birimizin saçından bir parça almasına imkân yok.‖

―Evet, on üçümüz büyü kullanmaya izni olmayan bir kiĢiye karĢıyız: hiç Ģansımız yok,‖ dedi Fred.

―Komik,‖ dedi Harry, ―gerçekten eğlenceli.‖

―Eğer zorla almamız gerekiyorsa, zorla alırız,‖ diye hırladı Moody, Harry‘ye bakarken sihirli gözü yerinde neredeyse belli olmayacak Ģekilde titredi.

―Buradaki herkes reĢit, Potter ve hepsi riski göze almaya hazırlar.‖

Mundungus omuzlarını silkti ve yüzünü buruĢturdu; Moody‘nin gözü hızla döndü ve kafasının içinden ona bir bakıĢ attı.

―Daha baĢka tartıĢma yaĢamayalım. Zaman geçiyor. Bir tutam saçını istiyorum, çocuk, Ģimdi.‖

―Fakat bu delilik, buna gerek yok—―

―Gerek yok mu?‖ diye hırladı Moody, ―Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen orada bir yerlerde ve Bakanlık‘ın yarısı da onun tarafındayken mi? Potter, eğer Ģanlıysak, sahte yemi yutar ve seni ayın otuzunda pusuya düĢürmeyi planlar. Ayrıca bir veya iki Ölüm Yiyeni buraları gözetlesinler diye görevlendirmemiĢse, asıl bu delilik olurdu ki benimde yapacağım budur. Annenin büyüsü devam ediyorken sana veya bu eve eriĢemeyebilirler, fakat büyü bozulmak üzere ve onlar da buranın önemini biliyorlar. Tek Ģansımız sahte yemler kullanmamız. Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen bile kendini yediye bölemez.‖

Harry Hermione ile göz göze geldi ve anında baĢka yöne baktı.

―Öyleyse, Potter—saçından bir parça, eğer izin verirsen.‖

Harry Ron‘a göz attı, Ron da sadece-yap-Ģunu tarzında yüzünü buruĢturdu.

―ġimdi!‖ diye kükredi Moody.

Tüm gözler onun üstündeyken, Harry kafasının üst kısmına uzandı, bir tutam saç tuttu ve çekti.

―Güzel,‖ dedi Moody, Harry‘ye doğru topallayarak giderken iksirin olduğu cep ĢiĢesinin tıpasını çekip açtı. ―Direk buraya, senin için sorun olmazsa.‖

Harry saçını çamura benzeyen sıvıya bıraktı. Saçı sıvının yüzeyine temas ettiği anda, iksir köpürmeye ve duman çıkarmaya baĢladı, sonra, birden, temiz, parlak altın sarısı bir renge döndü.

―Aah, Crabbe ve Goyle‘dan çok daha lezzetli gibi görünüyor, Harry,‖ dedi Hermione Ron‘un havaya kalkmıĢ kaĢları görmeden önce, hafiften kızardı ve devam etti, ―ah, ne demeye çalıĢtığımı biliyorsun—

Goyle‘un iksiri sümük gibi görünüyordu.‖

―Tamam, öyleyse, sahte Potterlar burada sıralansın, lütfen.‖ Dedi Moody.

Ron, Hermione, Fred, George ve Fleur, Petunia Teyze‘nin parıldayan lavabosunun önünde sıraya girdiler.

―Biri eksik,‖ dedi Lupin.

―Burada,‖ dedi Hagrid sertçe ve Mundungus‘u ensesinden kaldırıp Fleur‘ün yanına bıraktı, anlamlı bir Ģekilde burun kıvıran Fleur ise Fred ve George‘un arasına girdi.

―Size söyledim, koruma olmayı tercih ederim,‖ dedi Mundungus.

―Kapa çeneni,‖ diye hırladı Moody. ―Sana daha öncede anlattığım gibi, seni karaktersiz pis herif, bizim peĢimize düĢecek herhangi bir Ölüm Yiyen‘in amacı Potter‘ı yakalamak olacaktır, öldürmek değil.

Dumbledore daima Potter‘ın iĢini Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘in kendisinin bitirmek istediğini söylerdi.

En çok endiĢelenmemiz gereken korumalar olmalı, Ölüm Yiyenler onları öldürmek isteyeceklerdir.‖

Mundungus tamamen Ģüphelerinden kurtulmuĢ gibi görünmüyordu, fakat Moody pelerinin içinden çoktan yarım düzine yumurta boyunda bardak çıkarmıĢ ve bardakları kontrol edip, her birine azıcık Çok özlü iksir boĢaltmaya baĢlamıĢtı bile.

―Hep birlikte, öyleyse…‖

Ron, Hermione, Fred, George, Fleur ve Mundungus içti. Hepsi soluk soluğa kalmıĢ ve iksir boğazlarından geçerken yüzlerini kırıĢtırmıĢlardı. Hemen görünüĢleri balon balon olup, sıcak balmumu gibi bozulmaya baĢlamıĢtı. Hermione ve Mundungus yukarı doğru uzuyorlardı; Ron, Fred ve George ise küçülüyorlardı; saçları koyulaĢıyordu, Hermione ve Fluer‘ün kafatasları geriye doğru uzuyordu.

Moody, oldukça umursamaz bir Ģekilde, kendisiyle getirdiği geniĢ torbaların bağlarını çözüyordu.

Tekrar kalkıp dik durduğunda, karĢısında soluk soluğa kalmıĢ altı tane Harry Potter duruyordu.

Fred ve George birbirlerine dönüp aynı anda konuĢtular, ―Vay— birebir aynıyız!‖

―Yine de, bilemiyorum. Sanırım ben hâlâ senden daha yakıĢıklı görünüyorum.‖ dedi çaydanlıktaki kendi görüntüsünü inceleyen Fred.

―Tüh,‖ dedi kendini mikrodalga fırının kapısından kontrol eden Fleur, ―Bill, bana bakma—Çok çirkinim.‖

―Giysileri geniĢ gelenler için, burada daha küçüklerini getirdim,‖ dedi Moody ilk torbayı göstererek ―Ve terside diğer torba için geçerli. Gözlükleri unutmayın, yan gözde altı tane var. Ve giyindikten sonra, diğer torbada eĢyalar var.‖

Gerçek Harry Ģimdiye kadar oldukça garip Ģeyler gördüğü halde, bunun gördüğü en garip Ģey olduğunu düĢündü. Harry, torbaları karıĢtırıp, bir sürü kıyafet çıkarırken, gözlük takarken ve kendi eĢyalarını torbaya geri doldururken altı kopyasını izledi. Hepsi üstlerindekileri utanmaksızın, kolayca sıyırıp normalde kendi vücutları olan Harry‘nin vücudunu gösterirken, Harry kendi mahremiyetine biraz daha fazla saygı göstermelerini istemeyi düĢündü.

―Ginny‘nin Ģu dövme hakkında yalan söylediğini biliyordum,‖ dedi çıplak göğsüne bakan Ron.

―Harry, senin görüĢün gerçekten berbat,‖ dedi Hermione, gözlüklerini takarken.

Giyindikleri gibi, sahte Harryler ikinci torbadan sırt çantalarını ve içinde kar beyazı baykuĢ olan baykuĢ

kafeslerini aldılar.

―Ġyi,‖ dedi Moody, en sonunda yedi giyinik, gözlüklü ve eĢyalarını taĢıyan Harry ile yüz yüze gelince.

―Çiftler Ģu Ģekilde olacak: Mundungus benimle süpürge üstünde gelecek—―

―Niye ben seninleyim?‖ diye homurdandı arka kapıya en yakın olan Harry.

―Çünkü izlenmesi gereken tek kiĢi sensin,‖ diye hırladı Moody ve gerçekten de devam ettiğinde sihirli gözü Mundungus‘tan ayrılmadı. ― Arthur ve Fred—―

―Ben George‘um,‖ dedi Moody‘nin gösterdiği ikiz, ―Harry olduğumuz zaman bile bizi birbirimizden ayıramıyor musun?‖

―Üzgünüm, George—―

―Sadece asanı tiye alıyordum. Ben aslında Fred‘im—―

―BoĢa vakit harcadığımız yeter!‖ diye sinirli bir Ģekilde hırladı Moody. ― Diğeri—George veya Fred her kimsen—sen Remus ile gidiyorsun. Miss Delacour—―

―Fleur‘u bir testral ile götürüyorum,‖ dedi Bill. ―Süpürgelerden hoĢlanan bir tip değil.‖

Fleur yürüdü ve ıslak, köle gibi bir bakıĢ atarak, onun yanında durdu. Harry tüm kalbiyle o bakıĢın yüzünde bir daha görünmemesini umdu.

―Miss Granger Kingsley ile gidiyor, onlar da testralle—―

Hermione Kingley‘in gülümsemesine karĢılık verince, endiĢeleri dinmiĢ göründü; Harry Hermione‘nin süpürgelere olan güven yoksunluğunu biliyordu.

―Geriye biz kalıyoruz, Ron!‖ dedi Tonks neĢeyle, kupasını bardaklığa yerleĢtirerek ona el salladı.

Ron Hermione kadar hoĢnut görünmedi.

―Ve sende benimlesin, Harry. Değil mi?‖ dedi endiĢeli bir biçinde Hagrid. ―Motosiklet ile gideceğiz, süpürgeler ve testraller benim ağırlığımı kaldıramıyorlar, gördüğün üzere. Benimle birlikte oturman için yeterince yer yok, bu yüzden sen motosikletin sepetinde olacaksın.‖

―Bu muhteĢem,‖ dedi tamamen doğruları söylemeyen Harry.

―Sanıyoruz ki Ölüm Yiyenler senin süpürge üstünde olmanı bekliyorlar,‖ dedi Harry‘nin hislerini okumuĢ görünen Moody. ―Snape‘in senin hakkında Ģimdiye kadar anlatmadığı Ģeyleri anlatmak için yeterince zamanı oldu, bu yüzden Ölüm Yiyenler ile karĢılaĢırsak eğer, iddiaya girerim ki rahat bir Ģekilde süpürgesinin üstünde olan Potterlardan birini seçeceklerdir. Haydi, öyleyse,‖ sahte Potterların giysilerinin olduğu torbayı bağlayıp kapıya dönerken devam etti, ―Üç dakikada içinde ayrılacağımızı tahmin ediyorum. Arka kapıyı kilitlemenin bir manası yok, etrafa bakmak için gelen Ölüm Yiyen olursa onları dıĢarıda tutmayacaktır. Gidelim…‖

Harry sırt çantasını, AteĢoku‘nu ve Hedwig‘in kafesini aceleyle topladı ve karanlık arka bahçeye doğru diğerlerini izledi.

Herkesin yanındaki süpürgesi ellerine sıçrıyordu. Hermione muazzam siyah bir testralin üstüne Kingsley‘in de yardımıyla binmiĢti bile, Fleur da aynı Ģekilde Bill tarafından diğer bir testrale bindirilmiĢti. Hagrid gözlüklerini takmıĢ motosikletin yanında hazır bir Ģekilde duruyordu.

―Bu o mu? Bu Sirius‘un motosikleti mi?‖

―Kesinlikle aynısı,‖ dedi Harry‘ye gözlerini dikmiĢ olan Hagrid, ―Ve son defasında da sen buna binmiĢtin, Harry, seni tek elimde tutuyordum!‖

Harry motosikletin sepetine oturduğu zaman utanma hislerine engel olamadı. Herkesten kırk elli santim daha aĢağıya konuĢlanmıĢtı: Ron onun bir çocuk arabasındaymıĢ gibi orada öylece oturduğunu görünce kendinden memnun bir Ģekilde sırıttı. Harry sırt çantasını ve süpürgesini ayaklarının altına indirdi ve Hedwig‘in kafesini iki dizinin arasında sıkıĢtırdı. Orada öylece oturmak aĢırı derecede rahatsız ediciydi.

―Artur birazcık eklenti yaptı,‖ dedi Harry‘nin rahatsız duruĢunu hiç fark etmeyen Hagrid. O binince motosiklet azıcık gıcırdadı ve santimlerce toprağa gömüldü. ―Arka tarafında birkaç marifet saklı artık.

ġuradaki benim fikrimdi.‖

Kalın parmağıyla hız göstergesinin yakınındaki mor bir düğmeyi gösterdi.

―Lütfen dikkatli ol, Hagrid,‖ dedi hâlâ onların yanında durup süpürgesini tutan Mr. Weasley. ―Bunun hâlâ akıllıca bir Ģey olduğuna emin değilim ve kesinlikle acil bir durum olursa kullanılmalı.‖

―Peki, öyleyse,‖ dedi Moody. ―Herkes hazır olsun, lütfen. Hepimizin aynı anda ayrılmasını istiyorum yoksa baĢka yollara sapmanın hiçbir manası kalmayacak.‖

Herkes süpürgesine bindi.

―ġimdi sıkı tutun, Ron.‖ Dedi Tonks ve Harry Ron‘un, Tonks‘un belinin iki yanına ellerini yerleĢtirirken Lupin‘e gizli ve suçlu bir bakıĢ attığını gördü. Hagrid motosikleti ayağıyla çalıĢtırdı. Motosiklet bir ejderha gibi kükredi ve sepet titremeye baĢladı.

―Herkese iyi Ģanslar,‖ diye bağırdı Moody, ―YaklaĢık bir saat içinde hepinizle Kovuk‘ta görüĢürüz. Üç deyince. Bir… Ġki… ÜÇ.‖

Motosikletten muazzam bir gümbürtü geldi ve Harry sepetin kötü bir Ģekilde sallandığını hissetti. Harry motosiklet ile birlikte hızla havaya yükselirken, gözleri sulanıyor, saçları yüzünü kırbaçlıyordu.

Süpürgeler de etraflarında yükseliyor, testrallerden birinin uzun siyah kuyruğu havayı kırbaçlıyordu.

Sepette Hedwig‘in kafesi ve sırt çantası tarafından sıkıĢtırılmıĢ olan bacakları zaten ağrıyordu ve uyuĢmaya baĢlamıĢtı. Rahatsızlığı öyle büyüktü ki sepetin kenarından baktığında artık hangisi olduğunu kestiremediği, Privet Drive Dört Numara‘ya son bir bakıĢ atmayı neredeyse unutuyordu.

Gökyüzünde yükseldikçe yükseliyorlardı—

Ve sonra, aniden yoktan var olanlar tarafından etrafları sarılmıĢtı. En azından otuz baĢlıklı Ģekil, havada iyice yükselmiĢ ama henüz dikkatlerini toplamamıĢ olan YoldaĢlık üyelerini içine alacak büyüklükte geniĢ bir çember oluĢturmuĢ havada asılı duruyorlardı—

Her tarafta çığlıklar ve yeĢil ıĢıklar alevleniyordu: Hagrid bir bağırtı koyuverdi ve motosiklet irtifa kaybetti. Harry nerede olduklarıyla ilgili her türlü duyusunu yitirmiĢti. Üstünde sokak ıĢıkları görüyor, etrafında bağırtıları duyuyordu. Var gücüyle sepete yapıĢmıĢtı. Hedwig‘in kafesi, AteĢoku ve sırt çantası dizlerinin arasından kaydı.

―Hayır—HEDWĠG!‖

Süpürge yeryüzüne fırladı, fakat motosiklet aynı Ģekilde yukarı doğru çıkmaya baĢlarken sırt çantasının kayıĢından ve kafesin üstünden yakalamayı baĢardı. Bir anlığına içi rahatlamıĢtı ama hemen sonra baĢka bir yeĢil ıĢık patladı. BaykuĢ acı ve tiz bir Ģekilde öttü ve kafesin zeminine düĢtü.

―Hayır—HAYIR!‖

Motosiklet hızla yukarı çıktı; Harry, Hagrid çemberi yarıp geçerken etrafa dağılan baĢlıklı Ölüm Yiyenleri gördü.

―Hedwig— Hedwig—―

Fakat baykuĢu, oyuncak gibi hareketsiz ve acıklı bir Ģekilde kafesin zemininde yatıyordu. Harry bunu kabullenemedi ve diğerleri için endiĢeden dehĢete düĢmüĢtü. Kafasını çevirip omzundan arkaya baktı ve bir sürü insanın hareket ettiğini, yeĢil ıĢıkların patladığını, süpürge üstündeki iki çift insanın uzakta yükselmeye baĢladıklarını görebiliyordu, fakat onların kim olduklarını seçemiyordu—

―Hagrid, dönmek zorundayız, dönmek zorundayız!‖ sesini motosikletin yüksek sesle gümbürdeyen motorundan duyurmak için bağırdı, asasını çıkarırken, öldüğüne inanmayı reddettiği Hedwig‘in kafesini sepetin zeminine attı. ―Hagrid, GERĠ DÖN!‖

―Benim iĢim seni güvenli bir Ģekilde götürmek, Harry!‖ diye bağırdı Hagrid ve motosiklete verdiği gazı daha da arttırdı.

―Dur—DUR!‖ diye bağırdı Harry, fakat sol kulağının çok yakınından iki yeĢil ıĢık fıskiyesi geçerken arkasına tekrar baktı: Çemberden dört ölüm yiyen ayrılmıĢ, Hagrid‘in geniĢ sırtına niĢan almıĢ bir Ģekilde onları takip ediyorlardı. Hagrid aniden yön değiĢtirdi ama Ölüm Yiyenler hala motosikletin peĢindeydiler, peĢlerinden daha fazla lanet yollanıyordu, Harry onlardan sakınmak için sepetin içine saklanmak zorunda kaldı. Etrafında dönerek haykırdı, ―Sersemlet!‖ ve kendi asasından, onları takip eden dört Ölüm Yiyen‘in dağılmasına sebep olup aralarında bir yarık açan, kırmızı renkte bir ıĢık fırladı.

―Dayan, Harry, bu onları halledecek!‖ diye kükredi Hagrid, ve Harry Hagrid‘in kalın parmağıyla yakıt göstergesine yakın bir yeĢil bir düğmeye bastığını görmek için tam zamanında döndü.

Bir duvar, tuğlalarla örülmüĢ katı bir duvar egzoz borusundan püskürdü. Boynunu çevirerek duvarın havanın ortasında geniĢlediğini gördü. Üç Ölüm Yiyen yön değiĢtirip duvardan sakındılar, ama dördüncü Ölüm Yiyen o kadar Ģanslı değildi; görüĢ alanlarından kayboldu ve duvarın arkasından bir kaya gibi düĢtü, süpürgesi paramparça olmuĢtu. ArkadaĢlarından biri onu kurtarmak için yavaĢladı, fakat onlar ve uçmakta olan duvar karanlık tarafından yutuldu ve Hagrid kendini gidona doğru eğdi ve hızlandı.

Hagrid‘e niĢan almıĢ olan geriye kalan iki Ölüm Yiyen‘in asalarından çıkan daha fazla Öldürme Laneti Harry‘nin baĢını ıskaladı. Harry onlara daha fazla Sersemletme Büyüsüyle karĢılık verdi: Kırmızı ve yeĢil ıĢıklar havada çarpıĢtı ve çok renkli kıvılcım yağmuruna dönüĢtü, Harry çılgınca bir düĢünceyle kıvılcımları havai fiĢek olduklarını düĢündü ve altlarındaki Muggle‘ların yukarıda aslında ne olduğunu bilmediklerini düĢündü—

―ĠĢte yeniden baĢlıyoruz, Harry, sıkı tutun!‖ diye bağırdı Hagrid ve ikinci bir düğmeye bastı. Bu sefer motosikletin egzozundan muazzam boyutlarda bir ağ fırladı, fakat Ölüm Yiyenler buna hazırdı.

Sadece ondan sakınmak için yönlerini değiĢtirmediler ayrıca baygın olan arkadaĢlarını kurtarmak için yavaĢlayan yandaĢlarını da yakaladılar. ArkadaĢları Karanlığın içinde birden ortaya çıkmıĢtı ve artık üçü birden motosikleti takip ediyor, hepsi de arkalarından lanet yolluyorlardı.

―Bu iĢe yarayacak, Harry, çok sıkı tutun!‖ diye bağırdı Hagrid ve Harry Hagrid‘in elinin tamamıyla hız göstergesinin yanındaki mor düğmeye hızla bastığını gördü.

Apaçık bir Ģekilde bağıran bir kükremeyle, egzozdan akkor ve mavi renkte ejder ateĢi püskürdü ve motosiklet sıkıĢtırıĢmıĢ metal sesiyle bir mermi gibi ileri fırladı. Harry Ölüm Yiyenler‘in alevlerin ölümcül izlerinden sakınmak için yön değiĢtirdiklerini gördü ve aynı anda sepet kaygı verici bir Ģekilde sallandı: Sepetin motosiklete olan metal bağlantıları ani hızlanmanın gücüyle parçalara ayrılmıĢtı.

―Sorun yok, Harry!‖ diye böğürdü Hagrid, Ģimdi ani hız artıĢı yüzünden sırt üstü motosiklete yapıĢmıĢtı; Ģimdi kimse motosiklete yön vermiyordu ve sepet motosikletin yarattığı hava akımında Ģiddetli bir Ģekilde sallanmaya baĢladı.

―Hallediyorum, Harry, endiĢelenme!‖ Hagrid bağırdı ve ceketinin cebinden çiçekli pembe Ģemsiyesini çıkardı. ― Hagrid! Hayır! Bana bırak!‖

―REPARO!‖

Sağır edici bir patlama oldu ve sepet motosikletten tamamen koptu. Harry motosikletin uçuĢunun sağladığı güç ile ileri doğru hızlandı, sonra sepet yükseklik kaybetmeye baĢladı—

Harry umutsuzca asasını sepete doğrulttu ve bağırdı ― Wingardium Leviosa! ‖

Sepet mantar bir tapa gibi yükseldi, yön verilemiyordu ama en azından hâlâ uçmaktaydı. Daha fazla lanet onu ıskalayana kadar bir anlığına Harry‘nin içi rahatlamıĢtı: Üç Ölüm Yiyen yaklaĢıyordu.

―Geliyorum, Harry!‖ diye karanlığın içinden bağırdı Hagrid, fakat Harry sepetin yine aĢağı doğru yol almaya baĢladığını hissedebiliyordu: Eğilebildiği kadar aĢağı eğilip ona yaklaĢan Ģekillerin ortasına niĢan aldı ve bağırdı, ― Impedimenta! ‖

Uğursuzluk büyüsü ortadaki Ölüm Yiyenin göğsüne çarptı; adam bir anlığına görünmeyen engele çarpmıĢ gibi saçma bir Ģekilde kolları ve bacakları açılmıĢ bir Ģekilde kaldı: arkadaĢlarından biri neredeyse ona çarpıyordu—

Sepet ciddi bir Ģekilde düĢmeye baĢlamıĢtı ve geri kalan Ölüm Yiyen, Harry‘ye öyle yakından geçen bir lanet yollamıĢtı ki Harry koltuğun kenarına çarpıp bir diĢini kırarak, sepetin kenarına eğilmek zorunda kaldı—

―Geliyorum, Harry, geliyorum!‖

Dev gibi bir el Harry‘yi cüppesinin arkasından yakaladı ve onu düĢen sepetten çekip çıkardı; Harry motosikletin koltuğuna doğru çekilirken sırt çantasını yakaladı ve kendini Hagrid ile arka arkaya otururken buldu. Yukarı doğru yükselip geriye kalan iki Ölüm Yiyen‘den uzaklaĢırlarken, ağzındaki kanı tükürdü, aĢağı düĢen sepeti asasıyla iĢaret etti ve bağırdı, ― Confringo! ‖

Sepet patlarken, Hedwig için korkunç ve çok acı verici bir sancı hissetti; sepete yakın olan Ölüm Yiyen süpürgesinden fırladı ve düĢerken görüĢ alanlarından kayboldu; arkadaĢı da geri çekilip, gözden kayboldu.

―Harry, üzgünüm, üzgünüm,‖ diye inledi Hagrid, ―kendi baĢıma tamir etmeye çalıĢmamalıydım—sana yeterli yer yok burada—―

―Sorun değil, sadece uçmaya devam et!‖ iki Ölüm Yiyen daha karanlıkta ortaya çıkıp, onlara yaklaĢırken Harry bağırarak cevapladı.

AteĢlenen lanetler aralarındaki boĢlukta tekrar onlara doğru gelirken, Hagrid ani yön değiĢiklikleri yapıp zikzak çizdi. Harry Hagrid‘in arkasında o kadar emniyetsiz Ģekilde otururken ejder-ateĢi düğmesini kullanmaya tekrar cesaret edemediğini biliyordu, Harry onları takip edenleri Sersemletme Büyüsü peĢine Sersemletme Büyüsü göndererek güçbelâ uzakta tutabiliyordu. Onlara baĢka bir Engelleme Büyüsü daha gönderdi: en yakındaki Ölüm Yiyen ondan sakınmak için yön değiĢtirdi ve baĢlığı baĢından kaydı, yanından Sersemletme Büyüsü‘nün kırmızı ıĢığı geçerken, Harry Stanley Shunpike‘ın tuhaf bir Ģekilde boĢ ifadeli yüzünü gördü—Stan‘in yüzünü—

― Expelliarmus! ‖ diye bağırdı Harry.

―Bu o, bu o, bu gerçek olan!‖

BaĢlıklı Ölüm Yiyen‘in bağırtısı motosikletin motorunun gürültüsü üstünden bile Harry‘ye ulaĢtı. Bir an sonra onları takip edenlerini iki birden geri çekilip görüĢ alanlarından kayboldular.

―Harry, ne oldu?‖ diye böğürdü Hagrid, ―Nereye gittiler?‖

―Bilmiyorum!‖

Fakat Harry korkuyordu: BaĢlıklı Ölüm Yiyen ―Bu gerçek olan!‖ diye bağırmıĢtı; Nasıl bilebilirdi ki?

GörünüĢe göre bomboĢ olan etrafındaki karanlığa uzun süre göz attı ve bu boĢluktaki tehlikeyi hissetti.

Neredeydiler?

Ġleriye göz atmak için yana eğilip, Hagrid‘in ceketinin arka kısmını daha da sıkı tutarken bağırdı.

―Hagrid, ejder-ateĢi olayını tekrar yapıp bizi götür buradan!‖

―Çok sıkı tutun, öyleyse, Harry!‖

Yine sağır edici, tiz bir kükreme sesi geldi ve egzozdan beyaz-mavi ateĢ püskürdü: Harry zaten çok az bir kısmına oturduğu koltukta geri kaydığını hissetti, Hagrid geriye Harry‘nin üstüne doğru fırlamıĢ, gidonu zar zor tutuyordu—

―Sanırım onları atlattık Harry, sanırım baĢardık!‖ diye bağırdı Hagrid.

Fakat Harry buna inanmıyordu; geleceklerine emin olduğu takip edenleri için sola ve sağa bakarken korkusu artmaya baĢladı… Niye geri çekildiler? Ġçlerinden birinin hâlâ asası vardı… Bu o… Bu gerçek olan… Harry Stan‘i silahsızlandırdıktan hemen sonra bunları söylemiĢlerdi…

―Neredeyse vardık, Harry, neredeyse vardık!‖ diye bağırdı Hagrid.

Harry, yeryüzündeki ıĢıklar hâlâ yıldızlar kadar uzak göründükleri halde, motosikletin biraz irtifa kaybettiğini hissetti.

Aniden anlındaki yarası alev almıĢ gibi yandı: Motosikletin her iki kenarında bir Ölüm Yiyen ortaya çıktığı sırada, arkadan ateĢlenmiĢ iki Öldürme Laneti Harry‘yi birkaç milimetre ile ıskaladı—

Ve Harry onu gördü. Voldemort rüzgâra kapılmıĢ bir duman gibi, onu taĢıyan süpürge ya da testral olmadan uçuyordu, yılanımsı yüzü karanlıkta parlıyor, beyaz parmakları tekrar asasını kaldırıyordu—

Hagrid bir korku çığlığı koyuverdi ve motosikleti dikey dalıĢa geçirdi. Hagrid‘in sırtına var gücüyle tutunan Harry, hızla dönmeye baĢlayan gecede rasgele Sersemletme Büyüleri yolluyordu. Yanından bir vücudun aĢağı doğru geçtiğini gördü ve büyülerinin Ölüm Yiyenlerden birine isabet ettiğini anladı, fakat bir patlama sesi duydu ve motordan kıvılcımlar çıktığını gördü; motosiklet havada helezon çizdi, tamamen kontrolden çıkmıĢtı—

Yine yeĢil ıĢık demetleri onları ıskaladı. Harry‘nin hangi tarafın yukarı, hangi tarafın aĢağı olduğu konusunda hiçbir fikri yoktu: Yara izi hâlâ yanıyordu; her an bir an öleceğini düĢünüyordu. Süpürge üstündeki baĢlıklı bir Ģekil otuz santim kadar uzağındaydı ve Harry onun kolunu kaldırdığını gördü—

―HAYIR!‖

Hagrid öfkeli bir bağırıĢ ile kendini motosikletten Ölüm Yiyene doğru fırlattı; Harry‘nin de korktuğu gibi, Hagrid ile Ölüm Yiyen‘in ikisi de aĢağı doğru düĢüp gözden kayboldular, ikisinin toplam ağırlığı süpürge için çok fazlaydı—

Harry düĢen motosiklete dizleriyle güç bela tutunabildi ve Voldemort‘un çığlığını duydu, ― Benim! ‖

Her Ģey bitmiĢti: Voldemortun nerde olduğu hakkında ne bir Ģey görüyordu ne de duyuyordu; baĢka bir Ölüm Yiyen‘in, yolundan çekildiğini gördü ve duydu, ― Avada—―

Harry‘nin yara izindeki acı gözlerini kapatmaya zorlarken, asası kendi baĢına hareket etti. Asasının, sanki elinin etrafında son derece büyük bir mıknatıs tarafından çekilirmiĢ gibi hareket ettiğini hissetti, yarı-kapalı göz kapaklarının arasından altın rengi bir alevin asasının ucundan püskürdüğünü gördü, kırılma sesi ve öfkeyle atılmıĢ çığlıklar duydu. Geriye kalan Ölüm Yiyen bağırdı; Voldemort çığlık atar gibi, ― Hayır! ‖; Bir Ģekilde, Harry burnunu Ejder-AteĢi düğmesinden 2 santim uzakta buldu. Asasız eliyle onu yumrukladı ve motosiklet havaya daha fazla alev püskürtüp, doğruca yeryüzüne doğru uçmaya baĢladı.

―Hagrid!‖ diye seslendi var gücüyle motosiklete tutunan Harry. ―Hagrid— Accio Hagrid! ‖

Motosiklet yeryüzüne doğru emiliyormuĢ gibi hızlandı. Gidon yüzüyle aynı hizada olduğu için, Harry uzaktaki ıĢıkların durmadan yaklaĢtıkları dıĢında baĢka bir Ģey göremedi. Yere çarpacaktı ve bunu engellemek için yapabileceği hiçbirĢey yoktu. Arkasından baĢka bir çığlık geldi, ― Asan, Selwyn, asanı bana ver! ‖

Voldemort‘u görmeden önce hissetti. Soluna ve sağına baktı, kırmızı gözlere bakıĢları sabitlendi ve onlar gördüğü son Ģey olacaktı: Voldemort bir kez daha ona lanet göndermeye hazırlanıyordu—

Ve birden Voldemort kayıplara karıĢtı. Harry aĢağı doğru baktı ve hemen altında yerde Hagrid‘in kolları ve bacakları açılmıĢ bir Ģekilde yattığını gördü. Ona çarpmamak için gidonu sert bir Ģekilde kendine doğru çekti, el yordamıyla frenleri bulmaya çalıĢtı, fakat sağır edici yeri sarsan bir çarpmayla çamurlu bir gölete çakıldı.

BEŞİNCİ BÖLÜM

YİTEN SAVAŞÇI

―Hagrid?‖

Harry kendisini kuĢatan metal ve deri enkazından sıyrılmak için doğrulmaya çabaladı; kalkmaya çalıĢtığı anda elleri çamurun içine gömüldü. Voldemort‘un nereye gittiğini anlayamamıĢtı ve karanlığın içinde bir anda üzerine çullanmasını bekliyordu. Ilık ve ıslak bir Ģey alnından çenesine akıyordu.

Göletten dıĢarı emeklemeye baĢladı ve Hagrid olduğunu düĢündüğü kara yığınına doğru tökezledi.

―Hagrid? Hagrid, konuĢ benimle-―

Ama kara yığın kıpırdamadı bile.

―Kim var orada? Potter? Harry Potter, sen misin?‖

Adamın sesini tanıyamadı. Sonra bir kadının çığlığını duydu. ―DüĢmüĢler, Ted! Bahçeye düĢmüĢler!‖

Harry‘nin baĢı dönüyordu.

―Hagrid,‖ diye tekrarladı aptalca ve dizlerinin büküldüğünü hissetti.

Sonraki bildiği Ģey ise kaburgalarındaki ve sağ kolundaki yanma hissiyle beraber sırtının üstüne, minder gibi bir Ģeye yaslanıyor olduğuydu. Kaybettiği diĢi tekrar çıkmıĢtı. Yara izi ise hala zonkluyordu.

―Hagrid?‖

Gözlerini açtı ve pek de aĢina olmadığı, aydınlık bir oturma odasında bir kanepenin üzerinde uzanıyor olduğunu gördü. Islak ve çamurlu sırt çantası hemen yakınında, yerdeydi. Kumral ve göbekli bir adam ise Harry‘yi endiĢeyle izliyordu.

―Hagrid iyi, evlat,‖ dedi adam, ―Karım onunla ilgileniyor. Sen nasılsın? BaĢka kırık var mı?

Kaburgalarını, diĢini ve kollarını onardım. Ah, bu arada ben Ted, Ted Tonks-Dora‘nın babası.‖

Harry çabucak doğruldu: Gözlerinin önünde ıĢıklar uçuĢuyor, baĢı dönüyor ve kendini hasta hissediyordu.

―Voldemort-―

―Sakın ol,‖ dedi Ted Tonks., Harry‘yi omuzlarından iterek tekrar yatağa yatırırken. ―Pek de hoĢ

olmayan bir kaza geçirdiniz. Her neyse, neler oldu? Motorda bir sorun mu vardı? Arthur Weasley yine bu Muggle zımbırtıları hakkında fazla mı uçtu?‖

―Hayır,‖ dedi Harry, yarası açıkmıĢ gibi zonklarken. ―Ölüm-Yiyenler, sürüyle-takip edildik-―

―Ölüm-Yiyenler?‖ dedi Ted sertçe. Ne diyorsun, Ölüm-Yiyenler, ha? Bu gece harekete geçeceğinizi bilmediklerini sanıyordum, sanıyordum ki-―

―Biliyorlardı.‖ dedi Harry.

Ted Tonks üzerinde uzanan gökyüzünü görebiliyormuĢçasına tavana baktı.

―Koruyucu büyülerimizin devam ettiğini biliyoruz, o zaman, değil mi? Yapılan noktaya yüz metre bile yaklaĢamamaları gerekir.‖

Harry Voldemort‘un ortadan neden kaybolduğunu Ģimdi anlıyordu: Motor, YoldaĢlık‘ın büyüsünün koruması altındaki bir noktadan geçmiĢ olmalıydı. Sadece iĢlemeye devam etmelerini umdu: Bir anda Voldemort‘u konuĢtukları yerden yüz metre uzakta büyük Ģeffaf bir balondan sızmaya çalıĢırken hayal etmiĢti.

Bacaklarını kanepeden indirdi; Hagrid‘in canlı olduğuna inanması için onu kendi gözleriyle görmeliydi.

Ancak ayaklanmıĢtı ki, nasıl olduysa kapının açılıp yüzü çamur ve kanla kaplı, aksayan ama mucizevî bir Ģekilde canlı olan bir Hagrid‘in zorla kapıdan geçtiğini gördü.

―Harry!‖ Bütün zemini kaplayan uzun adımlarla, iki ince masayı ve bir süs bitkisini de devirerek, Harry‘nin yanına geldi ve yeni onarılmıĢ kaburgalarını kırarcasına sıkıca Harry‘ye sarıldı. ―ġu iĢe bak, Harry, oradan nasıl çıktın öyle? Ġkimizin de yolcu olduğunu düĢünmüĢtüm.‖

―Evet, ben de. Ġnanamıyorum-―

Cümlesini bitirmedi. Hagrid‘in arkasından odaya giren kadını fark etmiĢti.

―Sen!‖ diye bağırdı ve elini cebine attı, ama boĢtu.

―Asan burada, evlat,‖ dedi Ted, Harry‘nin koluna dokunarak. ‖Yanından düĢtü ve aldım. Bağırdığın da benim karım.‖

―Ah, özür – özür dilerim.‖

Odada ilerlerken, Mrs Tonks‘un, kız kardeĢi Belllatrix ile olan benzerliği çok daha azalmıĢtı. Saçları açık, hafif kahverengi ve gözleri daha geniĢ ve sevecendi. Yine de Harry‘nin çığlığından sonra biraz kibirli bakıyordu.

―Kızımıza ne oldu?‖ diye sordu. ―Hagrid tuzağa düĢtüğünüzü söyledi; Nymphadora nerede?‖

―Bilmiyorum,‖ dedi Harry. ―Diğerlerine ne olduğunu hiç bilmiyoruz.‖

Kadının ve Ted‘in görünüĢleri değiĢiverdi. BakıĢlarını görünce Harry‘nin etrafını suçluluk ve korku duygusu sardı; eğer diğerlerinden biri öldüyse, bu onun suçuydu, hepsi onun suçuydu. Plana dâhil olmuĢ ve saçından birer tel vermiĢti…

―Anahtar,‖ dedi, her Ģeyi hatırlayarak. ―Kovuk‘a geri dönmemiz ve bakmamız gerekiyor-sonra size haber veririz, ya da-ya da Tonks verir, geldiği zaman-―

―Dora‘ya bir Ģey olmayacak, Dromeda,‖ dedi Ted. ―Ne yaptığını biliyor ve Seherbazlarla yakın temasta. Anahtar burada,‖ diye Harry‘ye ekledi. ―Üç dakika içinde ayrılması gerekiyor, eğer isterseniz kullanın.‖

―Ayrılacağız.‖ dedi Harry. Çantasını alıp sırtına atarak. ―Ben-―

Mrs Tonks‘a baktı, kızını bıraktığı ve kötü bir Ģekilde sorumlu olduğu bu durum için özür dilemek istiyordu ama aklına gelen her sözcük boĢ ve samimiyetten uzak geliyordu.

―Tonks‘a – Dora‘ya – haber vermesini söylerim geldiğinde… desteğiniz için teĢekkürler, her Ģey için teĢekkürler. Ben-―

Odadan ayrıldığına memnun olmuĢtu, kısa bir koridordan bir yatak odasına kadar Ted Tonks‘u takip etti. Kafasını üst eĢiğe çarpmamak için eğilen Hagrid arkalarından gelmiĢti.

―ĠĢte burada, evlat. Anahtar.‖

Mr Tonks makyaj masası üstünde duran küçük, siyah bir saç fırçasını iĢaret ediyordu.

―TeĢekkürler.‖ dedi Harry, parmağını üzerine koyarak ayrılmaya hazır bir halde.

Hagrid ―Bekle bir saniye.‖ dedi etrafına bakarak. ―Harry, Hedwig nerede?‖

―O… O vuruldu.‖ dedi Harry.

Bunu kavramak ona ağır darbe vurmuĢtu: Gözlerinden yaĢlar aktığı sırada utandığını hissetti. BaykuĢu onun için hep bir yoldaĢtı, Dursley‘lere dönmeye zorlandığında sihirsel dünyayla olan yegâne bağlantısıydı.

Hagrid büyük elini uzatıp acıtarak sırtını sıvazlamaya baĢladı.

―BoĢ ver.‖ dedi boğuk bir sesle. ―BoĢ ver. Güzel yaĢadı-―

Saç fırçası parlak mavi bir halde parıldarken ―Hagrid.‖ diye uyardı Ted Tonks ve Hagrid tam zamanında parmağını koydu.

Parmakları Anahtar‘a yapıĢmıĢ bir halde Mr Tonks‘tan uzağa fırlarken görünmez bir kancanın karnının arkasından onu boĢluğa çektiğini hissetti, kontrolsüz bir Ģekilde dönüyordu, saniyeler sonra Harry sertçe zemine çarptı ve Kovuk‘un avlusunda ellerinin ve dizlerinin üzerine yuvarlandı. Çığlıklar duydu.

Artık parıldamayan saç fırçasını bir kenara atan Harry ayağa kalktı, hafifçe sallanıyordu ve yere inerken dağılmıĢ olan Hagrid yorgun bir halde ayakları üzerinde doğrulurken Mrs Weasley ve Ginny‘yi onlara doğru koĢarken gördü.

―Harry? Sen gerçek Harry misin? Ne oldu? Diğerleri nerede?‖ diye çığlıklar atıyordu Mrs Weasley.

―Ne demek istiyorsunuz? Kimse geri dönmedi mi?‖ dedi Harry tek solukta.

Cevap Mrs Weasley‘in solgun yüzünde açıkça belirmiĢti.

―Ölüm-Yiyenler bizi bekliyordu.‖ dedi Harry kadına. ―Yükselir yükselmez kuĢatıldık-bu gece olduğunu biliyorlardı-diğerlerine ne olduğunu bilmiyorum, dördü bizi takip etti, tek yapabildiğimiz kaçmaktı ve sonra Voldemort bizi yakaladı-―

Sesindeki kendini yargılayan havayı duyabiliyordu, oğullarına ne olduğunu neden bilmediğini anlaması için özür diliyor gibiydi, ama-

―ġükürler olsun ki sen iyisin.‖ dedi kadın Harry‘yi kucaklayarak, Harry kucaklamayı hak etmediğini düĢündü.

―Hiç konyağın var mı, Molly?‖ dedi Hagrid sarsılmıĢ bir halde. ―Tedavi için.‖

Bunu sihirle yaratabilirdi ancak evine geri koĢmuĢtu, Harry yüzünü saklamak için böyle yaptığını biliyordu. Ginny‘ye döndü ve kız dile getirmediği özrünü cevaplayıverdi.

―Ron ve Tonks ilk olmalıydı ama Anahtar‘larını kaçırdılar, onlarsız geldi,‖ dedi kız, yanlarında duran paslı yağ tenekesini iĢaret ederek. ―Ve bu da,‖ diye devam etti eski bir spor ayakkabısını iĢaret ederek,

―Babamın ve Fred‘in olmalı, ikinci olacaklardı. Sen ve Hagrid üçüncü ve‖ saatini kontrol etti, ―Eğer baĢarabildilerse George ve Lupin de bir dakika içinde gelmeli.‖

Mrs Weasley bir ĢiĢe konyak ile tekrar görünüp onu Hagrid‘e verdi. O da mantarını açtı ve tek seferde içti.

―Anne!‖ diye bağırdı Ginny birkaç adım uzaklıktaki bir noktayı iĢaret ederek.

Karanlıkta mavi bir ıĢık gördündü; büyüdü, parladı ve Lupin ve George göründüler, dönerek ve düĢerek. Harry bir Ģeylerin yanlıĢ olduğunu hemen anlamıĢtı: Lupin, bilinçsiz ve kanla kaplı bir suratlı George‘u destekliyordu.

Harry koĢtu ve George‘ın bacağından tuttu. Lupin ile birlikte George‘un eve taĢıdırlar ve bir kanepeye yatırdılar. Bir ıĢığın George‘un kafasına düĢmesiyle Ginny nefesini tuttu ve Harry sendeledi; George‘un kulaklarından biri kayıptı. Kafası ve boynu berbat halde kıpkırmızı kanla sırılsıklamdı.

Mrs Weasley oğlunu yakalarken Lupin de Harry‘yi sıkıca tuttu ve hiç de hoĢ olmayan bir Ģekilde, Hagrid‘in hala gövdesini kapıdan geçmek için çabaladığı mutfağa sürükledi.

―Hey!‖ dedi Hagrid içerlemiĢ bir halde. ―Bırak onu, Harry‘yi bırak!‖

Lupin onu duymazlıktan geldi.

―Hogwarts‘taki ofisime ilk girdiğinde köĢede hangi yaratık duruyordu?‖ dedi adam Harry‘yi sarsarak.

―Cevap ver!‖

―Akvaryumun içinde bir garkenez, değil mi?‖

Lupin Harry‘yi bıraktı ve mutfak dolabına geri çekildi.

―Bu ne içindi?‖ diye kükredi Hagrid.

―Üzgünüm Harry, ama kontrol etmek zorundaydım,‖ dedi Lupin kısaca. ―Ġhanete uğradık. Voldemort harekete geçeceğimizi biliyordu ve ona bunu söylemiĢ olan kiĢi doğrudan plan dâhilindeydi. Bir sahtekâr olabilirdin.‖

―Peki, beni neden kontrol etmedin?‖ diye sordu Hagrid nefes nefese hala kapıyla boğuĢurken.

―Sen bir yarı-devsin,‖ dedi Lupin, Hagrid‘e bakarak. ―Çok özlü Ġksir ancak insanlarda kullanım içindir.‖

―YoldaĢlık‘tan biri Voldemort‘a bu gece hareket edeceğimizi söylemiĢ olamaz.‖ dedi Harry. Bu fikir ona dehĢet veriyordu ve kimsenin bunu yapabileceğine inanamıyordu. ―Voldemort beni en sonlarda yakaladı, ilk baĢta kim olduğumu bilmiyordu. Eğer planın hepsini bilseydi, baĢlangıçta Hagrid ile olanın ben olduğumu bilirdi.‖

―Voldemort sizi yakaladı mı?‖ diye sordu Lupin sertçe. ―Neler oldu? Nasıl kaçtınız?‖

Harry kısaca, Ölüm-Yiyenlerin nasıl onun gerçek Harry olduğunu anladığını, nasıl takibi durdurup Voldemort‘u çağırdıklarını ve tam Tonks‘un ailesinin korunağına vardıklarında nasıl ortaya çıktığını anlattı.

―Seni tanıdılar mı? Ama nasıl? Ne yaptınız?‖

―Ben…‖ Harry anımsamaya çalıĢırken, yolculuk bulanık bir panik ve ĢaĢkınlıktan ibaretti. ―Stan Shunpike‘ı gördüm… Tanırsınız, Hızır Otobüs‘ün biletçisi olan adam. Ve onu Silahsızlandırmaya çalıĢtım onu-eh, ne yaptığını bilmiyordu, değil mi? Imperius ile kontrol ediliyor olmalı!‖

Lupin donakalmıĢ görünüyordu.

―Harry, Silahsızlandırma zamanı geride kaldı. Bu insanlar seni yakalayıp öldürmeye çalıĢıyor.

Öldürmeye hazır değilsen en azından Sersemlet!‖

―Metrelerce yüksekteydik! Stan kendinde değildi ve eğer onu sersemletseydim, aĢağı düĢer ve ölürdü, tıpkı Avada Kedavra kullanmıĢım gibi! Expelliarmus iki yıl önce beni Voldemort‘tan kurtarmıĢtı.‖ diye ekledi Harry küstahça. Lupin‘in bu hali ona, Dumbledore‘un Ordusu‘na Silahsızlandırmayı öğreteceği zaman bunu küçümseyen Hufflepuff‘lu Zacharias Smith‘in alaycı halini hatırlatmıĢtı.

―Evet, Harry,‖ dedi Lupin kendini zorla dizginleyerek, ―Ve fazla sayıda Ölüm-Yiyen buna Ģahit oldu.

Affet beni ama bu çok iĢe yaramaz bir hamle, ölüm tehdidine bu kadar yakınken. Bunu bu gece buna Ģahitlik etmiĢ ya da ilk olayı duymuĢ Ölüm-Yiyenlerin önünde tekrar etmek intihar demek!‖

―Yani Stan Shunpike‘ı öldürmem gerektiğin düĢünüyorsun, öyle mi?‖ dedi Harry kızgın kızgın.

―Tabi ki hayır,‖ dedi Lupin, ―ama Ölüm-Yiyenler – açıkçası herkes! – senin karĢı saldırı düzenlemeni umardı. Expelliarmus kullanıĢlı bir büyü, Harry, ama Ölüm-Yiyenler bunu senin imzavari hareketin olarak düĢünecek ve bunun bu hale gelmesini hiç tavsiye etmiyorum.‖

Lupin Harry‘nin kendisini aptal hissetmesine neden olmuĢtu, yine de hala içinde ona meydan okuma isteği mevcuttu.

―Ġnsanlar sırf orada diye yollarımdan çekilmeleri için onları havaya uçuramam.‖ dedi Harry.

Bu Lupin‘in son karĢı çıkıĢıydı; Sonunda kapıya sıkıĢıp kalmaktan kurtulan Hagrid kendini bir sandalyeye bıraktı ve oturdu: sandalye altında kırılıverdi. Onun küfür ve özürlerini duymazdan gelen Harry, yeniden Lupin‘e döndü.

―George iyi olacak mı?‖

Bu soruyla beraber Lupin‘in Harry‘ye olan öfkesi tamamen çekilip alınmıĢ gibi görünüyordu.

―Sanırım, yine de kulağı lanetlendiği için yeniden yerleĢtirme Ģansı yok elimizde.‖

DıĢarıdan sürtünme sesleri geldi. Lupin arka kapıya doğru seğirtti, Harry‘de Hagrid‘in bacaklarının üstünden atlayarak avluya doğru koĢtu.

Avluda iki kiĢi göründü ve Harry onlara koĢarken, birinin eski görünüĢüne dönen Hermione, diğerinin de Kingsley olduğunu fark etti, ikisi de yamuk bir elbise askısını sıkıca kavramıĢlardı. Hermione kendini Harry‘nin kollarına attı ama Kingsley onları gördüğünden hiç memnun görünmüyordu. Asasını kaldırdı ve Harry, Hermione‘nin omzundan onu Lupin‘in göğsüne tuttuğunu gördü.

―Albus Dumbledore‘un bize söylediği son sözler!‖

―Harry en büyük umudumuz. Ona güvenin.‖ dedi Lupin sakince.

Kingsley asasını Harry‘ye çevirdi ama Lupin ―Bu o, kontrol ettim.‖ dedi.

―Pekâlâ, pekâlâ!‖ dedi Kingsley, asasını cüppesine geri tıkıĢtırırken. ―Ama birisi bize ihanet etti! Bu gece olduğunu biliyorlardı!‖

―Öyle gibi,‖ diye yanıtladı Lupin, ―Ama görünüĢe göre yedi Harry olacağını fark edememiĢler.‖

―Küçük bir teselli.‖ diye hırladı Kingsley. ―BaĢka kim döndü?‖

―Sadece Harry, Hagrid, George ve ben.‖

Hermione eliyle iniltisini bastırdı.

―Size ne oldu?‖ diye sordu Lupin, Kingsley‘e.

―BeĢi tarafından takip, ikisini yaralama, belki birini öldürme.‖ diye sıraladı Kingsley, ―ve Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘i gördük, takibe o da katıldı ancak çok çabuk ortadan kayboldu. Remus o-―

―Uçabiliyordu,‖ diye tamamladı Harry. ―Biz de onu gördük, Hagrid ve benim peĢimden geldi.‖

―Demek o yüzden ayrıldı, sizi takip etmek için!‖ dedi Kingsley. ―Neden kaybolduğunu anlamamıĢtım.

Ama hedefini ne değiĢtirdi?‖

―Harry, Stan Shunpike‘a çok nazik davrandı.‖ dedi Lupin.

―Stan?‖ diye tekrarladı Hermione. ―Ama onun Azkaban‘da olduğunu düĢünüyordum?‖

Kingsley neĢesiz bir kahkaha koyuverdi.

―Hermione, besbelli Bakanlık‘ın susturulduğu bir firar gerçekleĢmiĢ. Onu lanetlediğimde Traver‘ın kukuletası düĢtü, o da Azkaban‘da olmalıydı.‖ ―Ama size ne oldu, Remus? George nerede?‖

―Bir kulağını kaybetti.‖ dedi Lupin.

―Bir kulağını-?‖ diye tekrarladı Hermione yüksek sesle.

―Snape‘in iĢi.‖ dedi Lupin.

―Snape mi?‖ diye bağırdı Harry, ―SöylememiĢtin-―

―Takip sırasında kukuletasını kaybetti. Sectumsempra her zaman Snape‘in uzmanlığındaydı. Ona bunu ödettiğimi söylemek isterdim ancak yapabildiğim tek Ģey yaralandıktan sonra George‘u süpürgenin üstünde tutmaktı, çok fazla kan kaybediyordu.‖

Hepsi gökyüzüne bakarken bir sessizlik hâkim oldu. Hiç hareket belirtisi yoktu; yıldızlar öylece duruyordu, göz kırpmıyor, her zamankinden farksız, uçan birileri tarafından kesilmiyorlardı. Ron neredeydi? Fred ve Mr Weasley neredeydi? Bill, Fleur, Tonks, Deli-Göz ve Mundungus nerelerdeydi?

―Harry, elini ver!‖ diye seslendi Hagrid boğuk bir sesle takıldığı kapıdan. Bir Ģey yapıyor olmaktan memnun Harry, onu kurtardı, sonra da boĢ mutfaktan geçip oturma odasına yöneldi, Mrs Weasley oğlunun kan akıĢını durdurmuĢtu ve ıĢığın vurmasıyla Harry George‘un kulağının olması gereken yerde bir boĢluk olduğunu gördü.

―O nasıl?‖

Mrs Weasley etrafına bakarak , ―Tekrar büyütemedim, Kara Büyü ile yok edildiği zaman olmuyor. Ama çok daha kötüsü olabilirdi… Hala canlı.‖

―Evet,‖ dedi Harry. ―Tanrıya Ģükür.‖

―Avluda birilerini mi duydum?‖ diye sordu Ginny.

―Hermione ve Kingsley,‖ dedi Harry.

―ġükürler olsun.‖ diye fısıldadı Ginny. Birbirlerine baktılar. Harry, Mrs Weasley‘in orada olmasına bile aldırmadan ona sıkıca sarılmak istiyordu, ama o harekete geçtiği anda mutfaktan büyük bir patlama ses geldi.

―Oğlumu gördükten sonra kim olduğumu kanıtlayacağım, Kingsley, senin için iyinin ne olduğunu biliyorsan, geri çekil!‖

Harry Mr Weasley‘in böyle bağırdığını ilk defa duyuyordu. Oturma odasında köpürüyordu, kel kafası terden parlıyordu, gözlükleri ise yamuk duruyordu, Fred hemen arkasındaydı, ikisi de solgundu fakat yaralanmamıĢlardı.

―Arthur!‖ diye hıçkırdı Mrs Weasley. ―ġükürler olsun!‖

―O nasıl?‖

Mr Weasley George‘un yanında diz çöktü. Harry onu tanıdığından beri Fred ilk defa söyleyecek bir Ģey bulamıyor gibiydi. Ġkizinin yaralı halde durduğu kanepenin arkasında, gördüklerine inanamaz bir Ģekilde ağzı açık kalakalıvermiĢti.

Belki de Fred‘in sesi ve babasının geliĢiyle, George kıpırdandı.

―Nasıl hissediyorsun, Georgie?‖ diye fısıldadı Mrs Weasley.

George‘un parmağı kafasına gitti.

―Aziz gibi,‖ diye mırıldandı.

Fred ―Onun nesi var?‖ diye hırladı, dehĢete düĢmüĢtü: ―Beyni mi etkilendi?‖

―Aziz gibi,‖ diye tekrarladı George, gözlerini açıp kardeĢine bakarken. ―Görüyorsun ya, ben erdim.

D elindim. Fred: Anladın?‖

Mrs Weasley her zamankinden daha kötü hıçkırdı. Fred‘in solgun yüzüne renk hücum etmiĢti.

―Zavallıca‖, dedi oğlana. ―Zavallıca! Kulakla ilgili bir dünya espri dururken, sen tutup delikle ilgili mi yapıyorsun?‖

―Ah, pekala,‖ dedi George, gözyaĢıyla sırılsıklam olmuĢ annesine sırıtarak. ―En azından artık bizi ayırt edebilirsin, anne. ―

Etrafına bakındı.

―Selam Harry – sen Harry‘sin, değil mi?‖

―Evet, benim.‖ dedi Harry kanepeye yaklaĢırken.

―Eh, en azından seni sağlam getirebildik,‖ dedi George, ―Neden Ron ile Billy yatağımın etrafında birbirlerine sokulmuyorlar?‖

―Daha gelmediler,‖ dedi Mrs Weasley. George‘un sırıtıĢı siliniverdi.

Harry Ginny‘ye dıĢarıya eĢlik etmesi için kısa bir bakıĢ attı. Mutfaktan geçerlerken kız ―Ron ve Tonks Ģimdilerde gelmeli. Onlarınki uzun bir yolculuk değildi. Muriel Teyze‘nin evi buradan çok da uzak değil.‖

Harry bir Ģey demedi. Kovuk‘a geldiğinden beri korkuyu kendinden uzak tutmaya çalıĢıyordu anca Ģimdi onu sarmıĢtı, üzerine tırmanıyor, göğsünde atıyor, boğazını tıkıyordu. Karanlık avlunun arkalarına yürüdüler ve Ginny elini tuttu.

Kingsley volta atmaya baĢlamıĢtı, her dönüĢünde gökyüzüne bakıyordu. Harry Vernon Amca‘nın oturma odasındaki adımlarını hatırladı, milyonlarca yıl önce gibiydi. Hagrid, Hermione ve Lupin omuz omuza durmuĢ, sessizce gökyüzüne bakıyordu. Harry ve Ginny sessiz nöbete katıldığında, hiçbiri tepki vermedi.

Dakikalar sanki yıllar gibi geçmiĢti. Rüzgârın en hafif esintisiyle bile içleri cız ediyor ve sanki eksik olan YoldaĢlık üyeleri yaralanmamıĢ halde yaprakların arasından fırlayacakmıĢ gibi her fısıldayan ağaca ya da çalıya dönüyorlardı.

Ve sonra bir süpürge tam üstlerinde beliriverip hızla yere yöneldi.

―Bunlar onlar!‖ diye çığlık attı Hermione.

Tonks etrafına toprak ve çakıl fırlatarak yere indi.

Kadın adamın kollarına sendelerken ―Remus!‖ diye bağırmıĢtı. Adamın yüzü kıpırtısız ve bembeyazdı.

KonuĢmayı beceremiyor gibiydi. Ron afallamıĢ bir halde Harry ve Hermione‘ye doğru tökezledi.

―Ġyisiniz,‖ diye mırıldandı Hermione atılıp onu sıkıca kucaklamadan önce.

―Sandım ki – Sandım ki –―

―Ġyiyim,‖ dedi Ron, hafifçe kızın sırtına vurarak. ―Ġyiyim.‖

―Ron harikaydı,‖ dedi Tonks içten bir Ģekilde Lupin‘i bırakırken. ―Harika. Bir Ölüm-Yiyen‘i tam kafasından sersemletti ve uçan bir süpürgede hareket eden bir hedefti-―

Kolları hala boynundayken ―Sen mi yaptın?‖dedi Hermione.

―Her zamanki ĢaĢırma tonu,‖ dedi serbest kalırken huysuzca. ―Biz son gelenler miyiz?‖

Ginny ―Hayır,‖ dedi, ―Hala Bill ile Fleur‘u, Deli-Göz‘ü ve Mundungus‘u bekliyoruz. Annemle babama iyi olduğunu söyleyeyim, Ron –―

Kız içeri koĢtu.

Lupin ―Neden oyalandınız? Ne oldu?‖ dedi, sesi neredeyse Tonks‘a kızgınmıĢ gibi çıkmıĢtı.

―Bellatrix,‖ dedi Tonks. ―Beni de Harry gibi epey istiyor, Remus, beni öldürebilmek için çok uğraĢtı. Onu indirebilmeyi çok isterdim, ona borçluyum. Ama kesinlikle Rodolphus‘u yaraladık. Sonra Ron‘un teyzesi Muriel‘e gittik ama Anahtar‘ı kaçırdık ve kadın canımızı sıkıyordu-―

Lupin‘in çenesinden bir kas seğiriyordu. BaĢını salladı ama bir Ģey söyleyecek gibi değildi.

Tonks ―Sizlere ne oldu?‖ diye sordu Harry, Hermione ve Kingsley‘e dönerek.

Onlar da hikâyelerini baĢtan aktardılar ancak Bill, Fleur, Deli-Göz ve Mundungus‘un yokluğu göz ardı etmek istedikleri, buz gibi, gittikçe daha fazla rahatsızlık verici bir soğukluk yaratıyordu.

Kingsley sonunda ―Downing sokağına geri gitmem lazım, bir saat önce orada olmalıydım,‖ dedi gökyüzüne son bir bakıĢ atarken, ―Döndüklerinde haber verin.‖

Lupin baĢını salladı. Kingsley ise diğerlerine el sallayarak karanlığa, kapının dıĢına çıktı. Kovuk‘un sınırlarından çıkıp da BuharlaĢtığı anda Harry hayatındaki en sönük pof sesini duydu.

Mr ve Mrs Weasley koĢar adımlarla geldiler, Ginny arkalarındaydı. Ġkisi de Lupin ile Tonks‘a dönmeden önce Ron‘a sarıldılar.

―TeĢekkürler,‖ dedi Mrs Weasley, ―oğlumuz için.‖

Tonks ―Aptal olma, Molly.‖ dedi hemen.

―George nasıl?‖ diye sordu Lupin.

Ron ―Onun nesi var?‖ diye söylenmeye baĢladı.

―O kula-―

Ama cümlesinin sonu yüksek bir çığlıkla bastırıldı. Bir Testral birkaç adım görüĢ alanına süzüldü ve birkaç adım uzaklarında yere indi. Bill ile Fleur sırtından kaydılar, rüzgâr yemiĢlerdi ancak yara almamıĢlardı.

―Bill! Tanrıya Ģükür, Tanrıya Ģükür-―

Mrs Weasley ileri koĢtu ama Bill‘in sarılıĢı baĢtan savmaydı. Babasına döndü ve ―Deli-Göz öldü.‖ dedi.

Kimse konuĢmadı, kimse kıpırdamadı. Harry içinden kopan bir Ģeyin bu dünyadan göçerek onu tamamen terk ettiğini hissetti.

―Onu gördük,‖ diye devam etti Bill; Fleur baĢıyla onaylarken, mutfağın penceresinden sızan ıĢık gözyaĢlarının yanağından süzülüĢünü gözler önüne seriyordu. ―KuĢatmayı kırdığımızda oldu: Deli-Göz ve Dung bize yakındı, kuzeye yönelmiĢlerdi, Voldemort-uçabiliyordu-peĢlerinden gitti. Dung panikledi, ağladığını duyuyordum, Deli-Göz onu durdurmaya çalıĢtı ama o BuharlaĢtı. Voldemort‘un laneti yüzüne çarptı ve süpürgesinden geri düĢtü-ve yapabileceğimiz hiçbir Ģey yoktu, hemen arkamızda bir düzine adam vardı-―

Bill‘in sesi kısıldı.

―Tabi ki yapabileceğiniz bir Ģey yoktu.‖ dedi Lupin.

Hepsi birbiriyle bakıĢtı. Harry tamamen kavrayamadı bile. Deli-Göz, ölmüĢtü; bu doğru olamazdı. Deli-Göz, güçlü, cesur, hep sağ kalabilen…

En sonunda tepelerinde gün ağarırken, kimse konuĢmamasına rağmen artık avluda durmalarında bir neden yoktu, sessizlik içinde Kovuk‘a doğru Mrs Weasley‘i takip ettiler, oturma odasına Fred ile George‘un kahkaha attığı yere geldiler.

―Sorun ne?‖ dedi Fred girdiklerini anda yüzlerini incelerken. ―Ne oldu? Kim--?‖

―Deli-Göz,‖ dedi Mr Weasley. ―ÖlmüĢ.‖

Ġkizlerin sırıtıĢı kayboldu ve suratları asıldı. Kimse ne yaptığını bilmiyor gibiydi. Tonks sessizce mendile kapanmıĢ ağlıyordu; Deli-Göz‘e yakındı, Harry onun Sihir Bakanlığı‘ndaki gözde adamı ve destekçisi olduğunu biliyordu. Yerde, bir köĢede, en az yer kapladığı yerde oturan Hagrid sofra bezi büyüklüğündeki mendiliyle gözlerini siliyordu.

Bill büfeye yürüdü ve bir ĢiĢe AteĢviskisi ile birkaç bardak aldı.

―ĠĢte,‖ dedi ve asasının bir hareketiyle tamamen dolu on iki bardak havada süzülüp odadakilere gitti, ardından on üçüncüyü yukarı kaldırdı. ―Deli-Göz‘e.‖

―Deli-Göz‘e.‖ dediler ve içtiler.

Hagrid biraz geriden ve hıçkırarak ―Deli-Göz‘e‖ diye tekrarladı.

AteĢviskisi Harry‘nin boğazını dağladı. Ġçini kavuran alevler uyuĢukluğunu bozdu ve gerçeklik dıĢı hissini üzerinden attı, içini cesaret diye adlandırılabilecek bir Ģeyle doldurdu.

―Yani Mundungus buharlaĢtı?‖ dedi Lupin bardağını tek seferde bitirirken.

Hava bir anda değiĢti. Herkes gergin bir halde Lupin‘e baktı, Harry‘ye göre hem devam etmelerini istiyor hem de duyacakları Ģeyden korkuyor gibi görünüyorlardı.

―Ne düĢündüğünü biliyorum,‖ dedi Bill ―ve ben de merak ediyorum, bu noktada, bizi bekliyor gibi görünüyorlardı, değil mi? Ama Mundungus bize ihanet edemez. Yedi Harry olacağını bilmiyorlardı, ortaya çıktığımızda çok ĢaĢırdılar ve unuttuğun Ģey bu dalavereyi Mundungus‘un tavsiye ettiği. Neden en önemli noktayı söylemesin ki? Sanırım Dung panikledi, doğal olarak. Ġlk olmak istemiyordu ama Deli-Göz öyle ayarladı ve Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen onlara yöneldi. Bu birisinin paniklemesi için yeter de artar bile.‖

Tonks burnunu çekerek ―Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen tam da Deli-Göz‘ün umduğu gibi davrandı,‖ dedi.

―Deli-Göz gerçek Harry‘nin en güçlü ve yetenekli Seherbaz ile olmasını düĢüneceğini söylemiĢti. Önce Deli-Göz‘ü takip etti, Mundungus kaçınca da yönünü Kingsley‘e çevirdi…‖

―Evet, her Ģey iyi de,‖ diye patladı Fleur ―Hala Harry‘yi götüreceğimizi nasıl öğrendiler, açıklayamıyoruz. ―Birileri dikkatsizlik etmiĢ olmalı. Birisi tarihi dıĢarı sızdırmıĢ. Bu, tarihi bilip de planın tamamını bilmemelerinin tek açıklaması.‖

Etrafına bakındı, gözyaĢı izleri hala güzel yüzünü çiziyordu ve hiçbiri onu yadsımaya cüret edemezdi.

Hiçbiri etmedi de. Sessizliği bölen tek ses Hagrid‘in mendilinin arkasından gelen hıçkırıklardı. Harry henüz onu kurtarmak için kendi hayatını riske eden, sevdiği, güvendiği ve bir Ejderha Yumurtası ile kandırılıp önemli bilgiler veren Hagrid‘e baktı.

Yüksek sesle ―Hayır,‖ dedi, hepsi dönüp ĢaĢkın ĢaĢkın ona bakmıĢtı. AteĢviskisi sesini yükseltmiĢti sanki. ―Demek istiyorum ki… Eğer birisi hata yapıp da,‖ Harry devam etti ―dıĢarıya bir Ģeyler sızdırdıysa, eminim bunu yapmak istememiĢlerdir. Bu onların hatası değil.‖ Normalden biraz daha yükse devam etti. ―Birbirimize güvenmek zorundayız. Hepinize güveniyorum ve bu odadan kimsenin beni Voldemort‘a satacağını sanmıyorum.‖

Bu sözleri daha fazla sessizlik takip etti. Hepsi ona bakıyordu; Harry kızardı ve bir Ģeyler yapmak için biraz daha AteĢviskisi yudumladı. Ġçerken Deli-Göz‘ü düĢünüyordu. Dumbledore‘un insanlara güvenme isteğine her zaman sert bakardı.

Fred beklenmedik bir Ģekilde ―Ġyiydi, Harry.‖ dedi.

―Evet,‖ dedi George ağzının köĢesi seğiren Fred‘e kısa bir bakıĢ atarak.

Lupin de Harry‘ye bakarken tuhaf bir ifade takındı. Acıyan bakıĢlardı bunlar.

―Aptal olduğumu mu düĢünüyorsun?‖ diye dile getirdi Harry.

Lupin ―Hayır, James‘e ne kadar çok benzediğini düĢünüyorum,‖ dedi, ―arkadaĢlarına güvenmemeyi en büyük onursuzluk sayardı.‖

Harry Lupin‘in demek istediğini biliyordu: babası bir arkadaĢı tarafından, Peter Pettigrew tarafından ihanete uğramıĢtı. DüĢüncesiz bir öfkeye kapıldı. TartıĢmak istiyordu ama Lupin dikkatini ondan çevirmiĢ, bardağını koymuĢ ve Bill‘e dönmüĢtü, ―Yapılması gereken bir Ģey var, gelince Kingsley‘e sorarız-―

―Hayır,‖ dedi Bill hemen, ―Ben yaparım, ben geliyorum.‖

―Nereye gidiyorsunuz?‖ dedi Tonks ve Fleur aynı anda.

―Deli-Göz‘ün bedeni,‖ dedi Lupin, ―Onu getirmeliyiz.‖

Mrs Weasley ―O-?‖ diye Bill‘e yalvarır gözlere baĢlamıĢtı ki.

―Bekleyemez mi?‖ dedi Bill. ―Onu Ölüm-Yiyenlerin almasını tercih etmedikçe tabii.‖

Kimse konuĢmadı. Lupin ve Bill vedalaĢıp gittiler.

Ayakta kalmayı tercih eden Harry hariç geri kalan herkes sandalyelere yığılmıĢtı. Ölümün aniliği ve gerçekliği vücut bulmuĢ gibi onlarla birlikteydi.

―Ben de gitmeliyim.‖ dedi Harry.

On çift ürkmüĢ göz ona döndü.

―Aptal olma, Harry,‖ dedi Mrs Weasley, ―Sen neden bahsediyorsun?‖

―Burada duramam.‖

Kafasını ovaladı, sanki çatlıyordu. Bir yıldan beri böyle acımamıĢtı.

―Ben buradayken hepiniz tehlikedesiniz. Burada olmak-―

―Ama bu kadar aptal olma!‖ dedi Mrs Weasley. ―Bu gecenin asıl noktası seni buraya sağ salim getirmekti ve Ģükürler olsun ki iĢe yaradı. Ve Fleur Fransa‘da evlenmek yerine burada evlenmeyi kabul etti, her Ģeyi ayarladık ve hep beraber olup sana göz kulak olabileceğiz-―

Anlamıyordu, onu çok daha fazla kötü hissettirmiĢti.

―Eğer Voldemort burada olduğumu bulursa-―

―Ama neden?‖ diye sordu Mrs Weasley.

Mr Weasley ―ġimdi olabileceğin bir düzine yer var, Harry,‖ dedi. ―Hangi güvenli evde olduğunu bilmesinin hiçbir yolu yok.‖

―Kendim için endiĢelenmiyorum!‖ dedi Harry.

―Biliyoruz‖ diye cevapladı Mr Weasley sakince. ―Vay canına, Harry, seni buraya getirmek için yaptıklarımızdan sonra?‖

―Kanayan kulağım ne olacak?‖ dedi George, minderlerin üstünde doğrularak.

―Biliyorum.‖

―Deli-Göz istemezdi-―

―BĠLĠYORUM!‖ diye böğürdü Harry.

KuĢatıldığını ve tehdit edildiğini hissediyordu. Onun için ne yaptıklarını bilmediğini mi sanıyorlardı, onlar daha fazla Ģey çekmeden bir an önce gitmek istemesinin nedenini anlamıyorlar mıydı? Yarası karıncalanıp zonklarken Mrs Weasley tarafından bozulan uzun ve mahcubiyet verici bir sessizlik oldu.

―Hedwig nerede, Harry?‖ dedi kadın tatlı tatlı. ―Pigwidgeon ile bırakıp yemesi için bir Ģeyler verebiliriz.‖

Ġçi yumruk gibi buruluvermiĢti. Gerçeği söyleyemedi. Cevabı geçiĢtirmek için AteĢviskisinin kalanını içti.

―Tekrar yaptığın duyulana kadar bekle,‖ dedi Hagrid. ―Ondan kaçtın, tam tependeyken onunla savaĢtın ve kurtuldun.‖

―Ben değildim,‖ dedi Harry sıkılarak. ―Asamdı. Kendiliğinden hareket etti.‖

Biraz sonra Hermione yumuĢak bir Ģekilde ―Ama bu mümkün değil, Harry. Ġstemeden büyü yaptığını ve içgüdüsel olarak hareket ettiğini kastediyorsun.‖

―Hayır,‖ dedi Harry. ―Motor düĢüyordu. Voldemort neredeydi, söyleyemezdim, ama asam elimde döndü, onu buldu ve tanımadığım bir büyü yaptı. Daha önce hiç altın alevler oluĢturmadım.‖

―Genellikle,‖ dedi Mr Weasley, ―Baskı altındayken hayal edemeyeceğin büyüler yaparsın. Küçük çocuklarda daha sık olur, eğitilmeden.‖

―Bu öyle değildi,‖ dedi Harry ısrarla. Yarası yanıyordu, kızgındı ve sinirleri bozuktu; Voldemort ile karĢılaĢacak güce sahip olduğunu düĢünmelerinden nefret ediyordu.

Kimse bir Ģey söylemedi. Ona inanmadıklarını biliyordu. DüĢününce, kendisi de kendiliğinden büyü yapan bir asa hiç duymamıĢtı.

Yarası acıyla dağlandı; tek yapabildiği yüksek sesle inlememekti. Temiz havayla ilgili bir Ģeyler homurdanarak bardağını bıraktı ve odayı terk etti.

Karanlık avluya girdiğinde iskeletimsi devasa Testral dönüp ona baktı, büyük yarasa kanatlarını hıĢırdattı ve otlamaya devam etti. Harry bahçenin kapısında durdu, büyüyen bitkilere bakarken zonklayan baĢını ovalayıp Dumbledore‘u düĢündü.

Dumbledore ona inanırdı, bunu biliyordu. Dumbledore Harry‘nin asasının neden böyle olduğunu bilirdi çünkü onun her zaman bir cevabı vardı; asalar hakkında bilgiliydi, Voldemort ile kendi asasındaki tuhaf bağı Harry‘ye o açıklamıĢtı… Ama Dumbledore, Deli-Göz gibi, Sirius gibi, ailesi gibi, zavallı baykuĢu gibi, gitmiĢti ve Harry bir daha onlarla asla konuĢamayacaktı. Boğazında AteĢviskisi ile hiç de alakası olmayan bir yanma hissetti.

Ve o anda aniden, yarasındaki acı sınıra dayandı. Kafasını tutup gözlerini kapattığında bir sesin kafasında çığlık attığını duydu.

―Bana farklı asa kullanmanın problemi çözeceğini söylemiĢtin!‖

Ve kafasında beliren imgelemde, paçavralar içinde, taĢ bir zemine uzanmıĢ bir deri bir kemik bir adamın çığlık attığını—korkunç, uzun, dayanılmaz bir ıstırabın çığlığını attığını gördü…

―Hayır! Hayır! Yalvarırım, yalvarırım…‖

―Lord Voldemort‘a yalan söyledin Ollivander!‖

―Söylemedim… Yemin ederim söylemedim…‖

―Potter‘a yardım etmek için, benden kaçmasına yardım etmek için çabaladın!‖

―‖Yemin ederim yapmadım… BaĢka bir asanın iĢe yarayacağına inanıyordum…‖

―Ne olduğunu açıkla, o zaman. Lucius‘un asası parçalandı!‖

―Anlamıyorum… Bağlantı… sadece… ikinizin asası arasında… olabilir…‖

―Yalanlar!‖

―Lütfen… Yalvarırım…‖

Ve Harry beyaz bir elin asasını kaldırdığını, Voldemort‘un içindeki acımasız öfkenin kabardığını ve dayanıksız yaĢlı adamın dayanılmaz bir acıyla kıvrandığını gördü.

―Harry?‖

BaĢladığı gibi aniden bitti: Harry titreyerek ayağa kalktı, bahçenin kapısına tutundu, kalbi hızla atıyor, yara izi sızlıyordu. Ron ile Hermione‘nin yanında olduğunu fark etmesi için biraz zaman geçmesi gerekti.

―Harry, eve geri dön,‖ diye fısıldadı Hermione. ―Hala ayrılmayı düĢünmüyorsun, değil mi?‖

―Evet, kalmak zorundasın, dostum.‖ dedi Ron, Harry‘nin sırtını sıvazlarken.

―Ġyi misin?‖ diye sordu Hermione Harry‘nin yüzüne bakmak için yakınlaĢarak. ―Berbat görünüyorsun!‖

―Ġyiyim,‖ dedi Harry sallanarak, ―Büyük olasılıkla Ollivander‘dan daha iyi görünüyorum…‖

Gördüklerini anlatmayı bitirdiğinde Ron sarsılmıĢ, Hermione ise tamamen dehĢete düĢmüĢ

görünüyordu.

―Ama bunun duracağını sanmıĢtık. Yara izin – artık bunun olmayacağını sanıyorduk! Bu bağlantının açılmasına izin vermemelisin – Dumbledore zihnini kapatmanı istedi.‖

Cevap vermeyince kolundan sıkı sıkı tuttu.

―Harry, Bakanlık‘ı, gazeteleri ve Büyücülük dünyasının yarısını ele geçiriyor! Aklını da ele geçirmesine izin verme!‖

ALTINCI BÖLÜM

PİJAMALI GULYABANİ

Deli Göz‘ü kaybetmenin Ģoku evde ilerleyen günlerde de sürdü; Harry onun, tıpkı yeni haberleri vermek için sürekli girip çıkan diğer YoldaĢlık üyeleri gibi, arka kapıdan içeri paldır küldür giriĢini görmeyi bekleyip durdu. Aksiyon harici hiçbir Ģeyin suçluluk ve keder duygularını yatıĢtıramayacağını hissetti ve Hortkulukları mümkün olduğunca kısa zaman içerisinde bulup yok etme görevine bir an önce baĢlamalıydı.

―Eh, Ģey konusunda pek bir Ģey yapamazsın,‖—Ron Hortkuluklar kelimesini ses çıkarmadan dudaklarını oynatarak söyledi—―on yedi yaĢında oluncaya dek. Hala üzerinde Takipçi var. Ve baĢka yerde yapabileceğimiz gibi planı burada da yapabiliriz, değil mi? Yada,‖ sesini fısıldama derecesinde azalttı, ―Ne-Olduğunu-Bilirsin‘lerin nerede olduğunu bildiğini mi söylüyorsun?

―Hayır,‖ diye kabul etti Harry.

―Sanırım Hermione bir süredir araĢtırma yapıyor,‖ dedi Ron. ―Senin buraya geliĢine sakladığını söylüyordu.‖

Kahvaltı masasında oturuyorlardı; Mr Weasley ve Bill iĢe gitmek için yeni çıkmıĢlardı. Mrs Weasley

,Hermione ve Ginny‘i uyandırmak için üst kata çıkmıĢtı, Fleur da banyo yapıyordu.

―Takipçi otuz birinde kalkacak,‖ dedi Harry. ―Bu demek oluyor ki burada yalnızca dört gün daha kalmam gerekiyor. Sonra—―

―BeĢ gün,‖ diye düzeltti Ron sertçe. ―Düğün için kalmamız gerekiyor. Eğer kaçırırsak bizi öldürürler.‖

Harry ‗öldürür ler‘den kastın Fleur ve Mrs Weasley olduğunu biliyordu.

―Fazladan bir gün,‖ dedi Ron, Harry itiraz edecekmiĢ gibi göründüğünde.

―Ne kadar önemli olduğunu anlamıyorlar mı--?‖

―Tabii ki anlamıyorlar,‖ dedi Ron. ―En ufak bir fikirleri yok. Ve sen hazır bahsetmiĢken, seninle bu konuda konuĢmak istiyordum.‖

Ron, Mrs Weasley geliyor mu diye holü kontrol etmek için kapıya göz attı, sonra Harry‘e doğru eğildi.

―Annem, Hermione ve benim ağzımdan laf almaya çalıĢıyor. Ne iĢler karıĢtırdığımıza dair. Bir dahakine seni yoklayacak, o yüzden hazırlıklı ol. Babam ve Lupin de sordular, ama biz onlara Dumbledore‘un sana bizden baĢka kimseye söyleme dediğini söyledik ve iĢin peĢini bıraktılar. Ama annem bırakmadı. Çok azimli.‖

Ron‘un ön tahmini birkaç saat içinde gerçekleĢti. Öğle yemeğinden az önce, Mrs Weasley kimsesiz bir erkek çorabının, onun sırt çantasından çıkıp çıkmadığını öğrenmek için Harry‘i diğerlerinden ayırdı.

Onu mutfağın küçük bulaĢıkhane kısmında köĢeye sıkıĢtırdığında ise iĢe koyuldu.

―Ron ve Hermione üçünüzün Hogwarts‘ı bırakacağınızı düĢünüyorlar,‖ dedi hafif sıradan bir tonla.

―Ah, ― dedi Harry. ―Evet. Bırakıyoruz.‖

KöĢede, çamaĢır makinesi kendi seyrinde dönüp, Mr Weasley‘inkilere benzeyen fanilalardan birini burup sıkıyordu.

―Okulunuzu neden bıraktığınızı sorabilir miyim?‖ dedi Mrs Weasley.

―Eh, Dumbledore bana … yapacak iĢler bıraktı,‖ diye geveledi Harry. ―Ron ve Hermione ne olduğunu biliyorlar, ve benimle gelmek istiyorlar.‖

―Ne tarz iĢler?‖

―Üzgünüm, söyleyemem—―

―Eh, açıkçası öyle sanıyorum ki Arthur ve benim bilmeye hakkımız var ve eminim ki Mr ve Mrs Granger da benimle aynı görüĢtedirler!‖ dedi Mrs Weasley. Harry bu ―endiĢeli ebeveyn‖ tavrıyla karĢılaĢacağından korkuyordu. Kendini onun gözlerinin içine bakmaya zorladı ve gözlerinin tam olarak Ginny‘ninkilerle aynı kahverengi tonda olduğunu fark etti. Bunun yardımı dokunmadı.

―Dumbledore baĢka kimsenin bilmesini istemedi Mrs Weasley. Üzgünüm, Ron ve Hermione de gelmek zorunda değiller, bu onların seçimi—―

― Senin de gitmeni gerektirecek bir sebep göremiyorum!‖ diye patladı rol yapmayı bırakarak. ―Yeni reĢit oluyorsun, hepiniz öyle! Tam anlamıyla saçmalık, eğer Dumbledore bir iĢin halledilmesini istediyse emri altında çalıĢan koca bir YoldaĢlık vardı! Harry onu yanlıĢ anlamıĢ olmalısın. Büyük ihtimalle sana bir iĢin yapılmasını istediğini söylüyordu ve sen senin yapmanı istediğini sandın—―

―YanlıĢ anlamadım,‖ dedi Harry açık bir Ģekilde. ―Benim tarafımdan yapılması gerekiyor.‖

Tanımlaması için çağrıldığı, altın hasırotuyla desenlenmiĢ tek çorabı geri verdi.

―Ve bu da benim değil, Puddlemere United‘ı tutmuyorum ben.‖

―Ah, tabii ki değil,‖ dedi Mrs Weasley aniden kırılan cesaretiyle eski sıradan tonlamasına dönerek.

―Önceden fark etmem gerekirdi. Eh Harry, sen hala buradayken, Bill ve Fleur‘un düğünleri için yapılan hazırlıklara yardım etmen senin için sorun olmaz, değil mi? Hala yapılacak çok Ģey var.‖

―Hayır—benim için—tabii ki sorun olmaz,‖ dedi Harry, aniden konunun değiĢmesine ĢaĢırmıĢtı.

―Ne kadar tatlısın,‖ diye cevapladı kadın ve gülümseyerek bulaĢık haneyi terk etti.

O andan itibaren, Mrs Weasley Harry, Ron ve Hermione‘yi düğün hazırlıklarıyla o kadar meĢgul etti ki düĢünmeye zar zor vakit bulabildiler. Bunun en nazik açıklaması, Mrs Weasley‘in, dikkatlerini Deli Göz‘ün ölümünden ve yakındaki yolculuklarından baĢka yere çekmek istemesiydi. Ġki gün boyunca durmaksızın yapılan çatal-bıçak temizliği, renk eĢleĢtirme yardımı, kurdeleler ve çiçekler, bahçeyi yer cücelerinden arındırma, Mrs Weasley‘e pek çok dizi kanepe hazırlamada yardımcı olma iĢlerinden sonra, her nasılsa Harry, onun bir Ģeyler amaçladığından Ģüphelendi. Verdiği bütün iĢler onu, Ron‘u ve Hermione‘yi birbirinden ayrı tutuyor görünüyordu; Voldemort‘un Ollivander‘a iĢkence yaptığını söylediği ilk geceden beri ikisiyle yalnız konuĢma fırsatı bulamamıĢtı.

―Bence annem, sizin üçünüzü bir araya gelip plan yapmaktan alıkoyarsa gidiĢinizi geciktireceğini düĢünüyor,‖ dedi Ginny Harry‘e alçak sesle, kalıĢının üçüncü gecesiydi, akĢam yemeği için masaya oturmuĢlardı.

―Sonra ne olacağını sanıyor?‖ diye söylendi Harry. ―Biz burada volovan yaparken Voldemort‘u baĢka birinin öldüreceğini mi?‖

DüĢünmeden konuĢmuĢtu ve Ginny‘nin suratının beyazlaĢtığını gördü.

―Demek doğru?‖ dedi, ―Yapmaya çalıĢtığın Ģey bu?‖

―Hayır—ben—Ģaka yapıyordum,‖ dedi Harry baĢtan savarcasına.

Birbirlerine baktılar, Ginny‘nin surat ifadesinde ĢaĢkınlıktan fazlası vardı. Aniden Harry Hogwarts‘ın ıssız koridorlarında birlikte geçirdikleri çalıntı saatlerden beri ilk kez yalnız olduklarının farkına vardı. O

dakikaları onun da hatırladığından emindi. Kapı açılıp içeri Mr Weasley, Kingsley ve Bill girdiğinde ikisi de sıçradılar.

YoldaĢlık üyeleri sıkça akĢam yemeklerine katılıyorlardı, çünkü karargah yeri Oniki Numara Grimmauld Meydanı‘ndan Kovuk olarak değiĢtirilmiĢti. Mr Weasley, Dumbledore, yani Sır-Tutucuları öldükten sonra, Dumbledore‘un Grimmauld Meydanı‘nın söylediği insanların Sır Tutucular olduğunu açıkladı.

―Ve yaklaĢık yirmi kiĢi olduğumuza göre Fidelius Büyüsü‘nün etkisi hafifliyor. Ölüm Yiyenlerin sırrı birinden öğrenme Ģansları yirmiye katlandı. Çok uzun sürmesini bekleyemeyiz.‖

―Ama Snape Ģimdiye kadar adresi Ölüm Yiyenlere söylemiĢtir değil mi?‖ diye sordu Harry.

―Eh, Deli Göz Snape geri dönerse diye birkaç lanet hazırlamıĢtı. Umuyoruz ki onu uzak tutacak ve eğer yerini söylemeye kalkarsa dilini kilitleyecek kadar güçlülerdir, ama emin olamıyoruz. Koruması bu kadar güvenilmezken orayı karargah olarak kullanmamız delilik olur.‖

O akĢam mutfak o kadar kalabalıktı ki çatal bıçak hareket ettirmek güçtü. Harry kendini Ginny‘nin yanına tıkılmıĢ buldu; aralarında geçmiĢ olan söylenmemiĢ Ģeyler yüzünden Harry, aralarında birkaç kiĢinin olup onları ayırmıĢ olmasını diledi. Kızın koluna sürtünmemek için kendini o kadar zorluyordu ki tavuğunu zar zor kesti.

―Deli Göz hakkında yeni bir haber yok mu?‖ diye sordu Harry Billy‘e.

―Hiçbir Ģey yok,‖ diye cevapladı Bill.

Moody için bir cenaze düzenleyememiĢlerdi, çünkü Bill ve Lupin cesedini bulmada baĢarısız olmuĢlardı. SavaĢ sırasındaki karmaĢa ve karanlık da göz önünde bulundurulunca nereye düĢtüğünü tahmin etmek zordu.

― Gelecek Postası cesedinin bulunması yada ölümüyle ilgili tek kelime bile etmedi,‖ diye devam etti Bill.

―Ama bu pek bir anlama gelmiyor. Son günlerde sessiz olmaya özen gösteriyorlar.‖

―Ve Ölüm Yiyenlerden kaçarken kullandığım izinsiz büyü için henüz bir duruĢma bildirmediler?‖ diye seslendi Harry masanın diğer ucundaki Mr Weasley‘e, adam kafasını salladı.

―BaĢka bir çarem olmadığını bildikleri için mi, yoksa dünyaya Voldemort‘un bana saldırdığını söylemek istemedikleri için mi?

―Ġkincisi bence. Scrimgeur Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘in eskisi kadar güçlü olduğunu ve Azkaban‘da birçok firar olduğunu kabul etmek istemiyor.‖

―Evet, halka gerçekler neden anlatılsın ki?‖ dedi Harry, bıçağını o kadar sıkı tutmuĢtu ki sağ elinin üzerindeki yara izi beyaz teni üzerinde cılızca belirginleĢti: Yalan söylememeliyim.

―Bakanlıkta kimse onunla savaĢmaya hazırlanmıyor mu?‖ diye sordu Ron kızgınca.

―Tabii ki Ron, ama insanlar dehĢete düĢtüler,‖ diye yanıtladı Mr Weasley, ―sıradaki kaybolacak kiĢi olmaktan, çocuklarının saldırıya uğrayacak olmalarından dehĢete düĢtüler! Etrafta dolaĢan kötü söylentiler var; mesela ben Hogwarts‘taki Muggle AraĢtırmaları profesörünün istifa ettiğine inanmıyorum. Haftalardır ortalarda yok. Bu sırada Scrimgeour gün boyunca odasından dıĢarı çıkmıyor.

Umuyorum ki bir plan üzerinde çalıĢıyordur.‖

Mrs Weasley‘in boĢ tabakları büyü yoluyla masadan kaldırıp turta servisi yaptığı sırada bir duraklama oldu.

―Senin kılık değiĢimin hakkında konuĢmamız lazım Harry,‖ dedi Fleur herkes pudingini aldığı zaman.

Harry kafası karıĢmıĢ görününce ―Düğün için,‖ diye ekledi. ―Tabii ki konuklarımızdan hiçbiri Ölüm Yiyen değil, ama birazcık Ģampanya içtikten sonra ağızlarından bir Ģey kaçırmayacaklarını garanti edemeyiz.‖

Harry bundan, kızın hala Hagrid‘den Ģüphelendiği sonucunu çıkardı.

―Evet, iyi bir noktaya parmak bastın,‖ dedi Mrs Weasley masanın uç kısmından, gözlüğünü burnun ucuna düĢürmüĢ, upuzun bir parĢömen kağıdına yazdığı uçsuz bucaksız bir yapılacaklar listesini gözden geçiriyordu. ―ġimdi, Ron, odanı henüz temizledin mi?‖

― Neden? ‖ diye bağırdı Ron elinden kaĢığı bırakıp annesine ters ters bakarak. ―Neden benim odamın temizlenmesi gerekiyor? Harry ve ben onun Ģu anki halinden memnunuz!‖

―Birkaç güne kadar burada ağabeyinin düğününü yapacağız genç adam—―

―Ve onlar da benim odamda mı evlenecekler?‖ diye sordu Ron sinirden köpürerek. ―Hayır! Öyleyse Merlin‘in sarkık donu aĢkına neden—―

―Annenle bu Ģekilde konuĢma,‖ dedi Mr Weasley sertçe, ―Ve sana söylenileni yap.‖

Ron ebeveynlerinin ikisine de kaĢlarını çatarak baktı, sonra kaĢığını aldı ve elmalı tartından kalan son lokmalara saldırdı.

―Ben yardım edebilirim, benim de dağınıklığım.‖ dedi Harry Ron‘a, ama Mrs Weasley lafa karıĢtı.

―Hayır Harry, canım, tavuk kümesini temizlenmesi için Arthur‘a yardım etmeni tercih ederim ve Hermione, Mösyö ve Madam Delacour için çarĢafları değiĢtirirsen minnettar olurum, biliyorsun yarın sabah on birde burada olacaklar.‖

Ama tavuklar için yapılacak çok az Ģey olduğu anlaĢıldı,

―Bundan, Ģey, Molly‘e bahsetmene gerek yok,‖ dedi Mr Weasley Harry‘e kümese girmesine engel olarak, ―ama, Ģey, Ted Tonks, bana Sirius‘un bisikletinden geri kalanları gönderdi, ve Ģey, ben parçaları gizliyorum—yani saklıyorum—burada. Ġnanılmaz bir Ģey! Bir egzoz borusu var – sanırım böyle deniyor ve olağanüstü bir batarya ve frenlerin nasıl çalıĢtığını öğrenmek için harika bir fırsat olacak. Deneyip hepsini tek parça haline getireceğim, tabii Molly yokke—yani zamanım olunca.‖

Eve döndüklerinde Mrs Weasley ortalarda yoktu, Harry gizlice Ron‘un tavan arasındaki odasına çıktı.

―Temizliyorum, temizliyorum--! Ah, sen miydin,‖ dedi Ron Harry odaya girerken rahat bir soluk alarak.

Ron az önce kalkmıĢ olduğu yatağa uzandı. Oda bütün hafta olduğu kadar dağınıktı; tek değiĢiklik, odanın uzak köĢesinde, ayakucunda tüylü kızıl renkli kedisi Crookshanks‘le, Harry‘nin birkaçının kendisinin olduğunu fark ettiği kitapları iki büyük yığın halinde ayıran Hermione‘ydi.

―Selam Harry,‖ dedi kız Harry yatağına oturduğu sırada.

―Nasıl oldu da kaçmayı baĢardın?‖

―Ah, Ron‘un annesi dün Ginny ve bana çarĢafları değiĢtirmemizi söylediğini unuttu,‖ dedi Hermione.

Numeroloji Kuramı‘nı bir tarafa Karanlık Sanatların DoğuĢu ve BitiĢi‘ni diğer bir tarafa attı.

―Biz de Deli-Göz‘den bahsediyorduk,‖ dedi Ron Harry‘e. ―Ben onun sağ kaldığını tahmin ediyorum.‖

―Ama Bill onun Ölüm Laneti tarafından vurulduğunu gördü,‖ dedi Harry.

―Evet, ama Bill de saldırı altındaydı,‖ dedi Ron. ―Ne gördüğü konusunda nasıl emin olabilir ki?‖

―Öldürme laneti ıskalamıĢ bile olsa, Deli göz neredeyse üç yüz metreden düĢtü,‖ dedi Hermione, Ģimdi Britanya ve Ġrlanda‘nın Quidditch Takımları‘nı tartıyordu eliyle.

―Kalkan Büyüsü kullanmıĢ olabilir—―

―Fleur asasının elinden uçtuğunu söyledi,‖ dedi Harry.

―Eh, tamam, eğer ölmüĢ olmasını istiyorsanız,‖ dedi Ron huysuzca, yastığını yumruklayıp daha rahat bir Ģekle sokarak.

―Tabii ki ölmüĢ olmasını istemiyoruz!‖ dedi Hermione Ģoke olmuĢ halde. ―ÖlmüĢ olması berbat bir Ģey!

Ama gerçekçi oluyoruz!‖

Harry ilk kez, Deli-Göz‘ün bedenini, Dumbledore‘unki gibi yıpranmıĢ olarak hayal etti, ama tek gözü hala yerinde oynuyordu. Ġğrenme ve delice gülme arzusuyla karıĢık bir dürtü hissetti.

―Ölüm Yiyenler büyük ihtimalle arkalarını temizlediler, bu yüzden kimse onu bulamıyor,‖ dedi Ron akıllıca.

―Evet,‖ dedi Harry. ―Barty Crouch‘un bir kemiğe dönüĢtürülüp Hagrid‘in ön bahçesine gömülmesi gibi.

Büyük ihtimalle Moody‘i bir Ģeye dönüĢtürdüler ve—―

―Yapma!‖ diye cıyakladı Hermione. Harry irkildi ve onun Hececinin Hece Listesi kitabı üzerinden göz yaĢlarına boğulmak üzere olduğunu gördü.

―Ah, hayır,‖ dedi Harry, yataktan kalkmaya çabalayarak. ―Hermione, seni üzmeye çalıĢmıyordum—―

Ama paslanmıĢ yatak somyasının büyük gıcırtısıyla, Ron yataktan sıçrayıp daha erken davrandı. Tek kolunu Hermione‘ye doladı, diğer eliyle kot pantolonunun cebini arayarak, daha önceden etrafın tozunu almak için kullandığı iğrenç görünümlü bir mendil çıkardı. TelaĢla asasını çıkarıp bez parçasına tuttu ve ―Tergeo‖ dedi.

Asa yağlı kısımların çoğunu temizledi. Kendinden memnun bir tavırla, Ron hafif tüten mendili Hermione‘ye verdi.

―Ah… teĢekkürler Ron… üzgünüm…‖ burnunu sümkürüp hıçkırdı. ―Çok kork-kunç, değil mi? Tam Dumbledore‘dan s-sonra… Deli Göz‘ün ölmesini hiç beklemiyordum, nedense o kadar güçlü görünüyordu ki!‖

―Evet, biliyorum,‖ dedi Ron kıza sarılarak. ―Ama eğer burada olsaydı bize ne derdi biliyor musun?‖

―H-her zaman tetikte olun,‖ dedi Hermione gözlerini silerek.

―Evet doğru,‖ dedi Ron onaylayarak. ―Ona olanlardan ders çıkarmamızı söylerdi. Ve öğrendiğimiz Ģey korkak Mundungus kaçığına güvenmemek.‖

Hermione hafifçe güldü ve iki tane daha kitaba doğru uzandı. Bir saniye sonra, Ron kolunu onun omzundan çekti; kız Canavar Kitap: Canavarlar‘ı Ron‘un ayağına düĢürdü. Kitap onu dizginleyen kemerden kurtuldu ve saldırganca Ron‘un ayak bileğini ısırmaya çalıĢtı.

―Özür dilerim! Özür dilerim!‖ diye bağırdı Hermione, Harry kitabı Ron‘un bacağından çekip tekrar bağladığı sırada.

―Sen bütün o kitaplarla ne yapıyorsun?‖ diye sordu Ron yatağına doğru topallayarak.

―Hangilerini yanımızda götüreceğimize karar veriyorum,‖ dedi Hermione. ―Hortkulukları ararken.‖

―Ah, tabii,‖ dedi Ron elini alnına vurarak. ―Voldemort‘u gezer bir kütüphaneyle avlayacağımızı unutmuĢum.‖

―Ha ha,‖ dedi Hermione Hececinin Hece Listesi‘ne bakarak. ―Acaba… antik yazıları çevirmemiz gerekebilir mi? Mümkün… yanımıza almamız iyi olur, güvenlik açısından.‖

Hececiyi iki kitap yığınının ortasına bıraktı ve Hogwarts: Bir Tarih‘ i eline aldı.

―Dinleyin,‖ dedi Harry.

Sırtını dikleĢtirdi. Ron ve Hermione ona boyun eğme ve baĢ kaldırma karıĢımı ifadelerle baktılar.

―Biliyorum, Dumbledore‘un cenazesinden sonra benimle gelmek istediğinizi söylediniz,‖ diye baĢladı Harry.

―ĠĢte baĢlıyor,‖ dedi Ron Hermione‘ye gözlerini devirerek.

―Tahmin ettiğimiz gibi,‖ diye iç çekti kız ve tekrar kitaplara döndü. ―Biliyor musunuz, sanırım Hogwarts: Bir Tarih‘ i alacağım. Oraya yeniden dönmeyeceksek bile, bu kitap olmadan rahat hissedeceğimi sanmıyorum—―

―Dinleyin!‖ dedi Harry tekrar.

―Hayır Harry, sen dinle,‖ dedi Hermione. ―Seninle geliyoruz. Bu aylar öncesinden kararlaĢtırıldı—yıllar öncesinden aslında.‖

―Ama—―

―Kapa çeneni,‖ dedi Ron.

―—yeterince düĢündüğünüze emin misiniz?‖ diye ısrar etti Harry.

―Bakalım,‖ dedi Hermione Ġfritlerle Seyahat‘ i kitaplar yığınına çarparak, oldukça kızgın görünüyordu.

―Gitmemiz gerektiği an gidebilelim diye günlerdir hazırlanıyorum ve bilgin olsun diye söylüyorum oldukça zor büyüler yapmayı da içinde barındırıyor, Ron‘un annesinin burnunun dibinden, Deli Göz‘ün bütün Çok Özlü Ġksir stokunu kaçırmasından söz etmiyorum bile.

―Aynı zamanda ailemin hafızasını değiĢtirdim, böylece gerçekte Wendell ve Monica Wilkins diye adlandırıldıklarına inanıyorlar ve en büyük hayalleri Avusturalya‘ya taĢınmaktı, ki artık ordalar. Bu Voldemort‘un onların izini sürmesini ve benimle ilgili sorguya çekilmelerini zorlaĢtırmak için—yada seninle ilgili, çünkü ne yazık ki onlara senden biraz bahsetmiĢtim.

―Hortkuluklar avından sağ çıkarsam eğer, annemi ve babamı bulup büyüyü kaldıracağım. Eğer sağ

çıkamazsam—eh, sanırım onları güvende ve mutlu tutabilecek kadar sağlam bir büyü yaptım. Wendell and Monica Wilkins bir kızları olduğunu bilmiyorlar, görüyorsunuz ya.‖

Hermione‘nin gözleri yeniden yaĢlarla doldu. Ron yatağından kalkıp, kollarını bir kez daha kıza doladı ve Harry‘e, duruma uygun olarak ince davranmadığı gerekçesiyle kaĢlarını çattı. Harry söyleyecek bir Ģey bulamadı, Ron‘un bir baĢkasına ince davranmasını öğretmesi oldukça sıra dıĢı bir Ģeydi.

―ġey—Hermione, üzgünüm—ben—―

―Ron‘la benim eğer seninle birlikte gelirsek neler olabileceğini bildiğimizin farkına mı varmadın?‖ Eh, biliyoruz. Ron, Harry‘e yaptığın Ģeyi göster.‖

―BoĢver, ikna oldu,‖ dedi Ron.

―Hadi, bilmesi gerekiyor!‖

―Ah, pekala. Harry, gel.‖

Ġkinci kez Ron kolunu Hermione‘den çekti ve kapıya doğru yürüdü.

―Hadi.‖

―Neden?‖ diye sordu Harry odanın dıĢındaki küçük alana doğru Ron‘u takip ederek.

―Descendo,‖ diye mırıldandı Ron, asasını düĢük tavana doğrultarak. Kafalarının üzerinde bir ambar kapağı açıldı ve ayaklarına doğru bir merdiven indi. Kare delikten, bariz bir lağım kokusuyla birlikte, yarı emme, yarı inleme korkunç bir ses geldi.

―Bu senin gulyabanin, değil mi?‖ diye sordu Harry, bazı geceler sessizliği bozan bu yaratıkla daha önce tanıĢmamıĢtı.

―Evet, o,‖ dedi Ron merdivene tırmanarak. ―Gel ve bir göz at,‖

Harry birkaç adım geriden, ufak tavan arası boĢluğuna doğru Ron‘u takip etti. Ondan bir metre ötedeki; karanlıkta, kıvrılmıĢ, geniĢ ağzı tamamen açık, derin bir uykuda olan yaratığın görüntüsünü görmeden önce baĢı ve omuzlarıyla odadaydı.

―Ama… Ģey gibi… gulyabaniler normalde pijama giyerler mi?‖

―Hayır,‖ dedi Ron. ―Genelde kızıl saçlı olmazlar ve bu kadar kabarcıkları da olmaz.‖

Harry yaratığın birazcık iğrenç olduğunu düĢündü. Ġnsan Ģekli ve boyutundaydı, ve giydiği Ģey, Harry‘nin gözleri karanlığa alıĢtığı için Ģimdi rahatça görebiliyordu, Ron‘un eski pijamalarından biriydi.

Aynı zamanda gulyabanilerin farklı saç ve kızgın mor kabarcıklar yerine, genellikle sıska ve kel olduklarından emindi.

―O, benim, anladın mı?‖ dedi Ron.

―Hayır,‖ dedi Harry. ―Anlamadım.‖

―Odama geçtiğimizde anlatırım, kokuya dayanamıyorum,‖ dedi Ron. Merdivenden aĢağı indiler, Ron çatıyı eski haline döndürdü ve hala kitapları ayırmakla meĢgul olan Hermione‘ye katıldılar.

―Ayrıldığımızda, gulyabani aĢağı inip benim odamda yaĢayacak,‖ dedi Ron. ―Sanırım bunun olmasını sabırsızlıkla bekliyor—eh, tahmin etmesi zor, çünkü tek yapabildiği inlemek ve salya akıtmak—ama bahsini açtığın zaman çok kafa sallıyor. Her neyse benim sıvaserpil kapmıĢ halim olacak. Ġyi, değil mi?

Harry yalnızca kafası karıĢık bir Ģekilde baktı.

―Öyle!‖ dedi Ron, Harry‘nin planın harikalığını anlamamıĢ olmasına oldukça sinirlenmiĢti. ―Bak, üçümüz bir daha Hogwarts‘a gitmediğimiz zaman, herkes Hermione ve benim seninle birlikte olduğumuzu düĢünecek, doğru mu? Bu da demek oluyor ki Ölüm Yiyenler senin nerede olduğun hakkında bir bilgileri var mı diye doğruca ailelerimize gidecekler.‖

―Ama umuyoruz ki ben annem ve babamla uzaklara gitmiĢ gibi görüneceğim, birçok Muggle doğumlu gidip saklanmayı planlıyor Ģu anki durumda,‖ dedi Hermione.

―Biz bütün ailemi saklayamayız, çok kuĢku yaratır ve hepsi iĢlerini bırakamazlar,‖ dedi Ron. ―Biz de, benim sıvaserpil yüzünden ciddi bir Ģekilde hastalandığım ve bu yüzden okula gidemediğim hikayesini uyduracağız. Eğer herhangi biri araĢtırmaya gelirse annem yada babam yatağımdaki kabarcıklarla dolu gulyabaniyi gösterebilirler. Sıvaserpil çok bulaĢıcı, bu yüzden yanına çok yaklaĢmak istemeyeceklerdir. Bir Ģey söylemeyecek olması da önemli değil, çünkü mantar küçük dilinin üzerine sıçrarsa eğer konuĢamazsın.‖

―Ve annenle baban da bu planın içindeler?‖ diye sordu Harry.

―Babam içinde. Gulyabaniyi dönüĢtürmek için Fred ve George‘a yardım etti. Annem… eh, nasıl olduğunu gördün. Biz gidene dek gidiyor oluĢumuzu kabullenemeyecek.‖

Odadaki sessizlik yalnızca, Hermione‘nin yığınlardan birine ve bir diğerine attığı kitapların çıkardığı hafif gümbürtüyle bozuluyordu. Ron oturmuĢ onu izliyordu, Harry ise bir ona sonra Hermione‘ye baktı.

Ailelerini korumak için aldıkları önlemler, çok daha fazlası da olmuĢ olsa gerçekten onunla gitmek istediklerini fark etmesini sağladı ve ne kadar tehlikeli olduğunu kesinlikle biliyorlardı. Bunun ona ne ifade ettiğini söylemek istedi, ama yeterince anlamlı kelimeler bulamadı.

Sessizliğin içinde, dört kat aĢağıdaki Mrs Weasley‘in boğuk bağırıĢı duyuldu.

―Ginny muhtemelen değerli aptal yüzüğünün üstünde bir toz zerreciği bıraktı,‖ dedi Ron.

―Delacour‘ların neden düğünden iki gün önce gelmek zorunda olduklarını anlamıyorum.‖

―Fleur‘un kız kardeĢi nedime olacak, prova için burada olması gerek ve tek baĢına gelemeyecek kadar küçük,‖ dedi Hermione Ölüm Perisini Kovalamak‘ı kararsız bir Ģekilde inceleyerek.

―Eh, misafirler annemin stres seviyesine hiç iyi gelmeyecek,‖ dedi Ron.

―Asıl karar vermemiz gereken Ģey,‖ dedi Hermione, Savunma Sihri Kuramı‘nı ikinci kez bakma ihtiyacı duymadan kutuya attı ve Avrupa‘da Sihir Eğitimi Üzerine Bir Değerlendirme‘yi eline aldı, ―buradan ayrılınca nereye gideceğimiz. Biliyorum önce Godric‘s Hollow‘a gitmek istediğini söyledin Harry, nedenini anlıyorum, ama… eh… Hortkulukları öncelik haline getirmemiz gerekmez mi?‖

―Eğer herhangi bir Hortkuluk‘un nerede olduğunu bilseydik, seninle aynı fikirde olabilirdim,‖ dedi Harry, Godric‘s Hollow‘a gitme arzusunun Hermione tarafından tamamen anlaĢıldığına inanmayarak.

Ebeveynlerinin mezarının orda oluĢu, yerin çekiciliğinin yalnızca bir kısmıydı: bu yerde aradığı cevapları bulabileceğine dair güçlü, açıklanamaz hisleri vardı. Belki de Voldemort‘un Öldürme Lanet‘inden orada sağ sıyrıldği içindi; Ģimdi düelloyu tekrar etmek için meydan okuyordu ve bunun olduğu yere çekiliyordu, anlamak istiyordu.

―Voldemort‘un Godric‘s Hollow‘u göz takibine alma olasılığını düĢünmüyor musun?‖ diye sordu Hermione. ―Senin istediğin yere gitmekte serbest olduğun zaman geri dönüp ailenin mezarını ziyaret edeceğini umuyor olabilir?‖

Bu Harry‘nin aklına gelmemiĢti. KarĢılık verecek bir Ģey düĢünürken, Ron konuĢtu.

―ġu R.A.B. kiĢisi,‖ dedi, ―Hani Ģu gerçek madalyonu çalan?‖

Hermione onaylarcasına kafa salladı.

―Yazdığı notta onu yok edeceğini söylemiĢti, değil mi?‖

Harry sırt çantasını kendisine doğru çekti ve üzerinde hala R.A.B.‘nin notunun sarılı olduğu sahte Hortkuluk‘u çıkardı.

― ‘Gerçek Hortkuluk‘u çaldım ve en kısa zamanda yok etmeyi planlıyorum‘‖ diye yüksek sesle okudu Harry.

―Eh, ya adam gerçekten iĢini bitirmiĢse?‖ dedi Ron.

―Ya da kadın,‖ diye ekledi Hermione.

―Hangisiyse,‖ dedi Ron, ―bizim için yapacak bir iĢ eksilmiĢ oluyor!‖

―Evet, ama hala gerçek madalyonu bulmak zorundayız, değil mi?‖ dedi Hermione, ―yok edilip yok edilmediğini anlamak için.‖

―Bir kez ele geçirdiğimiz zaman, bir Hortkluluk‘u nasıl yok edersin?‖ diye sordu Ron.

―Eh,‖ dedi Hermione. ―Bunun için araĢtırma yapıyordum.‖

―Nasıl?‖ diye sordu Harry. ―Hortkuluklar‘la ilgili kütüphanede kitap yok sanıyordum?‖

―Yoktu,‖ dedi Hermione kızararak. ―Dumbledore hepsini kaldırdı, ama—onları yok etmedi.‖

Ron gözlerini kocaman açarak yerinde doğruldu.

―Onları çalmadım!‖ dedi Hermione, Harry‘e ve Ron‘a bir çeĢit çaresizlikle bakarak. ―Dumbledore onları raflardan kaldırmıĢ olsa bile, hala kütüphanenin kitapları. Her neyse, eğer gerçekten kimsenin onlara ulaĢmasını istemeseydi, eminim ele geçirilmesini çok daha zor—―

―Konuya gel!‖ dedi Ron.

―Eh… kolay oldu,‖ dedi Hermione kısık sesle. ―Yalnızca bir Çağırma Büyüsü yaptım. Biliyorsunuz –

Accio. Ve… Dumbledore‘un çalıĢma odasının penceresinden doğruca kızlar yatakhanesine geldiler.‖

―Ama bunu ne zaman yaptın?‖ diye sordu Harry, Hermione‘ye iliĢkin bir hayranlık ve kuĢkuculuk karıĢımı bir hisle.

―Dumbledore‘un—cenazesinden—hemen sonra,‖ dedi Hermione daha da kısık bir sesle. ―Okulu bırakıp Hortkuluklar‘ın peĢine düĢeceğimiz kararını verdikten hemen sonra. Üst kata eĢyalarımı almaya çıktığımda— onlar hakkında ne kadar çok bilirsek o kadar iyi olacağı aklıma geldi … ve orada yalnızdım … ben de denedim … ve iĢe yaradı. Doğruca pencereden içeri uçtular ve ben de onları paketledim.‖

Yutkundu ve yalvarırcasına ekledi ―Dumbledore‘un bu yüzden bana kızacağını sanmıyorum, bu bilgileri Hortkuluk yaratmak için kullanacak değiliz, değil mi?‖

―ġikayet ettiğimizi görüyor musun?‖ dedi Ron. ―Bu arada kitaplar nerede?‖

Hermione kitap yığınını bir dakika boyunca alt üst ettikten sonra siyah deriyle kaplı büyük bir cilt çıkardı. Midesi bulanmıĢ gibi göründü ve kitabı sanki yeni ölmüĢcesine ihtiyatla tuttu.

―Bu Hortkuluk yapımını açıkça anlatan bir kitap. Karanlık Sanatların Sırları -- korkunç bir kitap, gerçekten berbat, kara büyüyle dolu. Dumbledore‘un bunu kütüphaneden ne zaman kaldırdığını merak ediyorum… eğer müdür olana kadar yapmadıysa, eminim Voldemort ihtiyacı olan bütün bilgiyi buradan almıĢtır.‖

―Eğer zaten bunu okuduysa, neden Slughorn‘a Hortkuluk‘un nasıl yapıldığını sorsun ki?‖ diye sordu Ron.

―O, Slughorn‘a yalnızca ruhunu yediye bölersen ne olacağını öğrenmek için konuyu açtı,‖ dedi Harry.

―Slughorn‘a Hortkuluklar hakkında soru sorduğu zaman, Dumbledore, Riddle‘ın nasıl Hortkuluk yapıldığını bildiğinden emindi. Sanırım haklısın Hermione, bilgiyi almasının en kolay yolu bu.‖

―Ve onlar hakkında daha fazla okudukça,‖ dedi Hermione, ―daha da korkunçlaĢıyorlar ve gerçekten altı adet yapmıĢ olmasına bile daha az inanıyorum. Kitap seni, parçalayarak ruhunun geri kalanını ne kadar dengesizleĢtirdiğin konusunda uyarıyor ve bu yalnızca tek Hortkuluk yapıldığında oluyor!‖

Harry Dumbedore‘un Voldemort hakkında ―sıradan kötülüğün‖ ötesinde dediğini hatırladı.

―Kendini tekrar tek bir parça halinde birleĢtirmenin bir yolu yok mu?‖ diye sordu Ron.

―Evet,‖ dedi Hermione boĢ bir gülümsemeyle, ―ama bu çok kötü bir Ģekilde acı verici olmalıymıĢ.‖

―Neden? Nasıl yapılıyormuĢ?‖ diye sordu Harry.

―Vicdan azabı,‖ dedi Hermione. ―Yaptığın Ģeyleri gerçekten hissetmen gerekiyor. Bir dipnot var.

GörünüĢe göre onun acısı seni yok edebiliyormuĢ. Yine de Voldemort‘un vicdan azabı çekeceğini sanmıyorum, ya sen?‖

―Hayır,‖ dedi Ron Harry‘den önce. ―Peki o kitapta Hortkuluklar‘ı nasıl yok edeceğimiz yazıyor mu?‖

―Evet,‖dedi Hermione, Ģimdi bozulan organları inceliyormuĢçasına, zarif sayfaları çevirdi. ―Çünkü karanlık büyücüleri büyülerini çok sağlam yapmaları konusunda uyarıyor. Okuduğum kadarıyla, Harry‘nin Riddle‘ın güncesine yaptığı, Hortkuluk‘u yok etmenin gerçekten güvenilir bir yoluydu.‖

―Ne, basilik diĢi saplamak mı?‖ diye sordu Harry.

―Ah peki, büyük bir basilik diĢi stokumuz olduğu için Ģanslıyız o zaman,‖ dedi Ron. ―Ben de onları nerede kullanırız diye merak ediyordum.‖

―Basilik DiĢi olması gerekmiyor,‖ dedi Hermione sabırla. ―O kadar yıkıcı bir Ģey olmalı ki Hortkuluk kendini tamir edemesin. Basilik zehrinin tek bir panzehiri var ve o da inanılmaz derecede nadir bulunuyor—―

―—anka gözyaĢı,‖ dedi Harry kafasını onaylarcasına sallayarak.

―Kesinlikle,‖ dedi Hermione. ―Problemimiz basilik zehri kadar yıkıcı çok az maddenin olması ve hepsi de yanımızda taĢımak için tehlikeli. Çözmemiz gereken problem bu, çünkü bir Hortkuluk‘u ayırmak, parçalamak yada ezmek bir iĢe yaramıyor. Büyüyle yapılabilecek tamirin ötesine geçmelisin.‖

―Ama bu Ģeyi yok etsek bile,‖ dedi Ron, ―Neden içindeki ruh gidip baĢka bir Ģeyin içinde yaĢamıyor?‖

―Çünkü bir Hortkuluk insanın doğasına tamamen ters.‖

Harry‘yle Ron‘un kafaları karıĢık görünmeleri üzerine Hermione devam etti, ―Bak, Ģimdi bir kılıç alıp, Ron sana saplarsam, senin ruhuna zarar vermiĢ olmam.‖

―Ve bu benim için çok rahatlatıcı bir Ģey olur eminim,‖ dedi Ron. Harry güldü.

―Olmalı aslında! Demek istediğim, bedenine ne olursa olsun, ruhun dokunulmamıĢ bir Ģekilde kurtulacak,‖ dedi Hermione. ―Ama Hortkuluk‘la bunun tam tersi. Ġçindeki parçacık nesnesine bağlı, hayatta kalması için gövdeye büyülenmiĢ, onsuz var olamaz.‖

―Ben sapladığım zaman günlük ölmüĢ gibiydi,‖ dedi Harry, delinen sayfalardan kan gibi akan mürekkebi ve kaybolurken Voldemort‘un ruhunun attığı çığlıkları hatırlayarak.

―Ve günlük tamamıyla yok edildiği zaman, içine tıkılmıĢ olan ruh parçası daha fazla var olamadı. Ginny sen denemeden önce günlükten kurtulmaya çalıĢtı, sifonu üzerine çekti ama belli ki yeni gibi geri geldi.‖

―Bir saniye,‖ dedi Ron kaĢlarını çatarak. ―O günlüğün içindeki ruh parçası Ginny‘i ele geçiriyordu, değil mi? O nasıl oldu peki?‖

―Büyülü materyal hala sağlamken, içindeki ruh parçası, eğer objeyle çok yakınlaĢılırsa baĢka bir insanın içine girip çıkabilir. Fiziksel olarak yakınlıktan bahsetmiyorum, dokunmakla alakası yok,‖ diye ekledi, Ron konuĢmadan önce. ―Demek istediğim duygusal olarak yakınlaĢmak. Ginny o günlüğe kalbini döktü, kendini inanılmaz derecede savunmasız bıraktı. Eğer Hortkuluk‘a çok düĢkün ve bağımlıysan baĢın dertte demek.‖

―Dumbledore yüzüğü nasıl yok etti merak ediyorum?‖ Neden ona sormadım ki? Gerçekten asla…‖

Sesi gitti: Dumbledore‘a sormuĢ olması gereken onca Ģeyi düĢünüyordu, müdür öldüğünden beri Harry‘e, Dumbledore yaĢarken daha fazlasını öğrenmek ve anlamak için birçok fırsatı boĢa harcamıĢ

gibi geliyordu.

Yatak odasının kapısı sanki duvar sarsılıyormuĢ gibi bir gürültüyle açıldığında sessizlik bozuldu.

Hermione çığlık attı ve Karanlık Sanatların Sırları‘nı yere düĢürdü. Crookshanks yatağın altına kaçtı, içerlemiĢ bir Ģekilde tısladı; Ron yataktan sıçradı, çıkarılmıĢ Kurbağa Çikolata çöpüne basarak kaydı ve kafasını karĢı duvara çarptı ve Harry, karĢısında, saçları dağınık ve suratı öfkeden kasılmıĢ Mrs Weasley olduğunu fark etmeden önce içgüdüsel olarak elini asasına attı.

―Bu sıcak küçük buluĢmayı böldüğüm için özür dilerim,‖ dedi, sesi titriyordu. ―Eminim hepinizin dinlenmeye ihtiyacı var … ama odamda ayrıĢtırılmayı bekleyen bir yığın düğün hediyesi var ve sizin bana yardım etmek istediğinizi sanıyordum.‖

―Ah evet,‖ dedi Hermione, ayakları üzerinde doğrulurken dehĢete düĢmüĢ görünüyordu, kitapları rasgele fırlatarak, ―yardım edeceğiz… üzgünüz…‖ dedi.

Harry ve Ron‘a, suratında acı dolu bir ifadeyle bakan Hermione, Mrs Weasley‘in arkasından odadan çıktı.

―Ev cini olmak gibi bir Ģey,‖ diye Ģikayet etti Ron kısık sesle, kafasını ovalayarak Harry‘le birlikte diğerlerini takip etti. ―ĠĢi yapınca onlar gibi tatmin olmuyorsun tabii ki. ġu düğün ne kadar erken biterse o kadar mutlu olacağım.‖

―Evet,‖ dedi Harry, ―o zaman Hortkulukları bulmaktan baĢka iĢimiz olmayacak… Tatil gibi olacak, değil mi?‖

Ron gülmeye baĢladı, ama Mrs Weasley‘in odasında onları bekleyen koca bir düğün hediyesi yığınını görmesiyle beraber abuk bir Ģekilde gülmesi son buldu.

Delacourlar ertesi sabah saat on birde geldiler. Harry, Ron, Hermione ve Ginny bu sefer Fleur‘un ailesine tamamen kızgındılar, Ron‘un birbirine eĢ çoraplar giymek için üst kata tekrar çıkmak zorunda kalması ve Harry‘nin saçlarını düzleĢtirmeye çalıĢması hiç hoĢ değildi. Yeterince Ģık göründüklerini düĢündükleri zaman güneĢli arka bahçeye grup halinde çıktılar ve misafirleri beklediler.

Harry bu yeri daha önce bu kadar düzenli görmemiĢti. PaslanmıĢ kazanlar ve genellikle arka kapının giriĢine yığılan, eski, dize kadar uzanan lastik çizmeler gitmiĢti ve yerlerine kapının iki yanına konmuĢ

büyük vazoların içine iki tane yeni Pırpır Çalı yerleĢtirilmiĢti, esinti olmamasına rağmen yapraklar hoĢ

bir dalgalanma efektiyle hafifçe sallanıyordu. Tavuklar kapatılmıĢtı, etraf süpürülmüĢtü, bahçenin yakın kısımları budanmıĢ ve çeki düzen verilmiĢti, buna rağmen bahçenin otlarla sarılı halini seven Harry umulmadık anlarda sıçrayan yer cüceleri olmadan yerin biraz terkedilmiĢ göründüğünü düĢündü.

Hem yoldaĢlık hem de Bakanlık tarafından, Kovuk‘un üzerine kaç tane güvenlik büyüsünün yerleĢtirildiği sayısını ĢaĢırdı; tek bildiği büyüyle mekana giriĢin artık imkansız olduğuydu. Bu nedenle Mr Weasley, anahtarla gelen Delacourlar‘ı yakın tepelerden birinde karĢılamaya gitti. UlaĢmalarını haber veren ilk ses alıĢılmadık derecede yüksek sesli bir gülüĢtü, sonradan bu gülüĢün dakikalar sonra elinde bavullarla kapıda beliren Mr Weasley'e ait olduğu ortaya çıktı; uzun, yaprak yeĢili cüppesiyle ancak Fleur'un annesi olabilecek güzel sarıĢın bir bayana eĢlik ediyordu.

―Anne!‖ diye çığlık attı Fleur, aceleyle sarılmak için öne atıldı. ―Baba!‖

Mösyü Delecour çekicilik bakımından karısının yanından bile geçmiyordu; karısının omuz hizasındaydı, aĢırı derecede tıknazdı ve küçük siyah bir sivri sakalı vardı. Yine de eli ayağı düzgündü.

Yüksek topuklu ayakkabılarıyla Mrs Weasley‘e doğru sıçradı ve onu her iki yanağından öperek kadının telaĢlanmasına neden oldu.

―Çok zahmete giriĢmiĢsiniz,‖ dedi derin bir sesle. ―Fleur çok uğraĢtığınızı söyledi.‖

―Ah, hiçbir Ģey yapmadık, hiçbir Ģey,‖ dedi Mrs Weasley heyecanlanarak. ―Hiç sorun değil.‖

Ron yeni Pırpır Çalılarından birinin arkasına saklanmıĢ bir yer cücesini tekmelemeyi hedefleyerek sinirlerini yatıĢtırdı.

―Sevgili bayan!‖ dedi Mösyö Delacour, hala kendi iki ĢiĢman eliyle Mrs Weasley‘in elini sıkıyor ve gülümsüyordu. ―Ailelerimizin birleĢecek olmasından dolayı onur duyuyoruz! EĢimi tanıtmama izin verin, Apolline.‖

Madam Delacour öne doğru süzülürcesine yürüdü ve Mrs Weasley‘i öpmek için durdu.

―Enchantée‖ * dedi. ―Kocanız bize eğlenceli hikayeler anlatıyordu!‖

Mr Weasley delice bir kahkaha attı; Mrs Weasley ona bir bakıĢ attı, adam anında sustu ve yakın bir arkadaĢının hasta yatağında bekliyor gibi bir ifadeye büründü.

―Ve tabii ki küçük kızım Gabrielle‘le tanıĢtınız!‖ dedi Monsenyör Delacour. Gabrielle Fleur‘un minyatürü gibiydi; on bir yaĢında, beline kadar uzanan gümüĢi sarı saçları vardı, Mrs Weasley‘e göz kamaĢtırıcı bir Ģekilde gülümsedi ve sarıldı, sonra kirpiklerini delicesine kırparak Harry‘e öfkeli bir bakıĢ attı. Ginny yüksek sesle boğazını temizledi.

―Eh, hadi içeri girin, hadi‖ dedi Mrs Weasley neĢeyle, Delacourlara eve kadar eĢlik etti bir çok ―Hayır, lütfen!‖ler ve ―Önden siz!‖ler ve ―Hiç zahmet olmadı!‖larla.

Delacourlar‘ın hoĢ ve yardım sever konuklar oldukları hemen anlaĢıldı. Her Ģeyden memnundular ve düğün hazırlıklarına yardım etmek için hevesliydiler. Monsenyör Delecour oturma planından nedimenin gösterisine kadar her Ģeyi ― Charmant! ‖ diye iliĢiklendirdi. Madam Delacour ev içi büyülerinde oldukça baĢarılıydı ve fırının içini güzelce temizledi; Gabrielle herhangi bir Ģekilde yardımcı olmak için, hızlı ve anlaĢılmaz Fransızca‘sıyla büyük ablasının peĢinde dolaĢtı.

ĠĢin kötü yanı, Kovuk bu kadar fazla kiĢiyi barındırmak için inĢa edilmemiĢti. Mösyö ve Madam Delacour‘un yatak odalarını geri almaları için ısrar ve itirazlarına karĢılık, Mr ve Mrs Weasley Ģimdi oturma odasında yatıyorlardı. Gabrielle Fleur‘la Percy‘nin eski odasında uyuyordu ve Bill, sağdıcı Charlie Romanya‘dan dönünce onunla birlikte uyuyacaktı. Birlikte plan yapma Ģansları olanaksızlaĢmıĢtı ve bunun çaresizliği içinde Harry, Ron ve Hermione kalabalık evden uzaklaĢmak için tavukları besleme görevini üstlendiler.

―Ama bizi hiç yalnız bırakmıyor!‖ diye hırladı Ron ikinci buluĢma teĢebbüsleri, Mrs Weasley‘in, kollarında büyük bir leğen çamaĢırla karĢılarında belirmeleriyle baĢarısız olmuĢtu.

―Ah, güzel, tavukları beslemiĢsiniz,‖ diye seslendi onlara. ―Yarın adamlar buraya gelmeden önce onları tekrar kapatsak iyi olur… düğün için çadır dikilecek,‖ diye açıkladı, duvara yaslanarak. Yorgunluktan tükenmiĢ görünüyordu. ―Millamant‘ın Büyülü Çadırları… gerçekten iyiler. Bill onlara eĢlik ediyor…

Onlar buradayken dıĢarı çıkmasan iyi olur Harry. Bir düğün organize etmenin çok komplike bir iĢ

olduğunu söylemek zorundayım, etraftaki bütün o güvenlik büyüleri falan.‖

―Üzgünüm,‖ dedi Harry alçak gönüllülükle.

―Ah, aptallaĢma canım!‖ dedi Mrs Weasley bir kerede. ―Öyle demek istemedim—eh, senin güvenliğin çok daha fazla önemli! Aslına bakarsan, ben de sana doğum gününü nasıl kutlamak istersin diye soracaktım Harry. Ne de olsa on yedi olacaksın, önemli bir gün….‖

―Yaygara kopsun istemiyorum,‖ dedi Harry hemen, bunun hepsinin üzerine nasıl bir yük bindireceğini gözü önüne getirerek. ―Gerçekten Mrs Weasley, normal bir akĢam yemeği güzel olur… düğünden bir önceki gün…‖

―Ah,eh, eğer eminsen canım. Remus ve Tonks‘u da davet edeyim, değil mi? Ve Hagrid‘e ne dersin?‖

―Harika olur,‖ dedi Harry. ―Ama lütfen çok zahmete girmeyin.‖

―Hiç de değil, hiç de değil… hiç sorun değil…‖ Kadın ona, uzun inceleyici bir bakıĢ attıktan sonra biraz üzgünce gülümsedi, doğruldu ve yürüyerek uzaklaĢtı. Harry onun, çamaĢır ipinin yanında asasını sallayıĢını ve nemli çamaĢırların kendi kendilerini asıĢlarını izledi ve aniden kadına verdiği sıkıntı ve acı yüzünden büyük bir vicdan azabı hissetti.

YEDİNCİ BÖLÜM

ALBUS DUMBLEDORE’UN VASİYETİ

Gün doğumunun serin mavi ıĢığı altında, bir dağ yolu boyunca yürüyordu. Uzaklarda bir yerde, sisle kaplanmıĢ, küçük bir köyün gölgesi vardı. Aradığı adam burada mıydı; baĢka en ufak bir Ģey düĢünemeyecek kadar fena halde ihtiyaç duyduğu adam, cevabının sahibi olan adam, derdine derman olacak adam...?

―Hey, uyan,‖

Harry gözlerini açtı. Ron‘un tavan arasındaki kirli odasındaki kamp yatağında yatıyordu. GüneĢ henüz doğmamıĢtı ve oda hala karanlıktı. Pidwidgeon, kafası ufacık kanadının altında uyuyordu. Harry‘nin alnındaki yara izi karıncalanıyordu.

―Uykunda mırıldanıyordun.‖

―Öyle mi?‖

―Evet. ‗Gregorovitch‘. Durmadan ‗Gregorovitch‘ diyordun.‖

Harry gözlüklerini takmamıĢtı; Ron‘un yüzü hafif bulanıkça belirdi.

―Gregorovitch kim?‖

―Ben nerden bileyim? Söyleyen sendin.‖

Harry, düĢünür halde alnını ovaladı. Bu ismi daha önce duyduğuna dair belirsiz düĢüncesi vardı, ama nerde olduğunu bilemiyordu.

―Voldemort‘un onu aradığını düĢünüyorum.‖

―Zavallı herif,‖ dedi Ron hararetle.

Harry, hala alnını ovalayarak oturdu, Ģimdi tamamen uyanıktı. Tam olarak rüyada ne gördüğünü hatırlamaya çalıĢtı, ama bütün aklına gelenler dağlık bir gün doğumu ve derin bir vadinin beĢiğindeki küçük bir köyün hatlarıydı.

―Bence yurtdıĢında.‖

―Kim, Gregorovitch mi?‖

―Voldemort. Bence yurtdıĢında bir yerde Gregorovitch‘i arıyor. Britanya‘ya benzemiyordu.‖

―Onun zihninin içini tekrar gördüğünü mü tahmin ediyorsun?‖

Ron korkmuĢ görünüyordu.

―Bana bir iyilik yap ve Hermione‘ye söyleme,‖ dedi Harry. ―Her ne kadar uykumda gördüklerimi engellememi nasıl bekliyorsa…‖

Pidwidgeon‘un kafesine ufak bir bakıĢ attı, düĢünüyordu... Neden ‗Gregorovitch‘ ismi tanıdıktı?

―DüĢünüyorum ki,‖ dedi yavaĢça, ―Quidditch‘le alakalı birisi. Bir bağlantı var, ama ben bilemiyorum –bilemiyorum ne olduğunu.‖

―Quidditch?‖ dedi Ron. ‗Gorgovitch olmadığından emin misin?‘

―Kim?‖

―Dragomir Gorgovitch, Kovalayıcı, iki yıl önce rekor bir ücrete Chudley Cannons‘a transfer oldu. Bir sezonda en çok Quafle engelleme rekorunun sahibi.‖

―Hayır,‖ dedi Harry ―Gorgovitch olmadığından kesinlikle eminim.‖

―Ġkisini de boĢver,‖ dedi Ron. ―Eh, doğumgünün kutlu olsun bu arada.‖

―Vay – evet, unuttum! On yedi oldum!‖

Harry, kamp yatağının yanında duran asasını kavradı, gözlüklerini koymuĢ olduğu dağınık masaya yöneltti, ve ―Accio Gözlük!‖ dedi. Her ne kadar sadece bir adım ilerde olsa da, gözlüğün ona doğru uçtuğunu görmek, engin bir tatmin duygusuna sebep oldu, en azından gözlükler uçarak gelip gözüne çarpana dek.

―Kurnaz,‖ diye kahkaha attı Ron.

Takipçi‘nin kaldırılmasının rahatlığıyla, Harry, Ron‘un eĢyalarını odada uçurturken, Pidwidgeon uyandı ve kafesinin etrafında çırpındı. Harry, ayrıca spor ayakkabılarının bağcıklarını sihirle bağlamayı denedi (neticede oluĢan düğümü eliyle çözmesi birkaç dakikasını aldı) ve, tamamen zevk için, Ron‘un Chudley Cannons posterindeki turuncu cüppeleri parlak maviye dönüĢtürdü.

―Ben de aslında seninkileri elle yapmalıydım,‖ diye tavsiyede bulundu Ron Harry‘ye, Harry hemen kontrol edince kıs kıs güldü. ―ĠĢte hediyen. Burada aç, annemin görmesi uygun değil.‖

―Kitap mı?‖ dedi Harry dikdörtgensel paketi alırken. ―Gelenekten feragat, değil mi?‖

―Bu öyle bir kitap değil,‖ dedi Ron. ―Saf altın: Cadıları Etkilemenin On Ġki Garantili Yolu. Kızlar hakkında bilmen gereken herĢeyi açıklıyor. Eğer geçen dönem sadece buna sahip olsaydım, Lavender‘den nasıl kurtulmam gerektiğini bilirdim ve yani Ģey, onunla da ... nasıl çıkacağımı bilmem gerekirdi. HoĢ, Fred ve George bana bir kopyasını verdiler ve çok Ģey öğrendim. Sen de hayrete düĢeceksin ve hepsi asa becerisiyle ilgili değil.‖

Mutfağa indiklerinde masanın üzerinde yığınla hediye buldular. Mrs Weasley, kızartma tavasının üstünden onlarla sohbet ederken, Bill ve Mösyö Delacour kahvaltılarını ediyorlardı.

―Arthur, sana mutlu bir on yedi temenni ettiğini söylememi istedi, Harry,‖ dedi Mrs Weasley, yüzü sevinçle parlıyordu. ―ĠĢ icabı erkenden gitmesi gerekti, ama akĢam yemeği için dönecektir. ġu en üstteki bizim hediyemiz.‖

Harry oturdu, kare paketi aldı ve açtı. Ġçinden bir saat çıktı; Mr ve Mrs Weasley‘in on yedi yaĢına girdiğinde Ron‘a verdiklerine benziyordu; altındı, çehrenin etrafında akrebin yerine yıldızlar dönüyordu.

―Bir büyücüye yaĢını doldurduğu zaman saat vermek adettendir,‖ dedi Mrs Weasley, ocağın yanından onu endiĢeyle izlerken. ―Korkarım ki o, Ron‘unki gibi yeni değil. Aslında abim Fabian‘ındı ama o mallarına karĢı aĢırı derecede özenli değildi. Arkası biraz oyulmuĢ çünkü –‗‖

KonuĢmasının geri kalanı kaybolup gitti; Harry kalkıp ona sıkı sıkı sarıldı. SarılıĢına sözlerle anlatılamayacak duygular eklemeye çalıĢtı ve belki o da onları anladı çünkü Harry onu bıraktığında yanaklarını acemice okĢadı, sonra asasını hafifçe ve geliĢigüzel Ģekilde salladı, yarım paket salamın kızartma tavasından yere düĢmesine sebep oldu.

―Doğum günün kutlu olsun, Harry!‖ dedi Hermione, telaĢla mutfağa koĢarak, ve kendi hediyesini yığının tepesine ekleyerek. ―Çok büyük birĢey değil, ama umarım seversin. Sen ona ne aldın?‖ diye ekledi, Ron ise onu duymamıĢ gibi gözüküyordu.

―Hadi, o zaman, Hermione‘ninkini aç!‖ dedi Ron.

Ona yeni bir Sinsioskop almıĢtı. Öteki paketlerde, Bill ve Fleur‘den büyülü bir traĢ aleti (―Ah, evet, bu sana Ģimdiye kadar olduğun en yumuĢak traĢı sağlayacaktır.‖ diye temin etti Mösyö Delacour. ―Ama ne istediğini açıkça anlatmalısın… aksi takdiğde istediğinden daha az kılın olduğunu farkedebilirsin…‖), Delacourlar‘dan çikolatalar ve Fred ve George‘dan Weasley Büyücü ġakaları‘nın son ürünlerinin bulunduğu bir kutu vardı.

Harry, Ron ve Hermione, Madam Delacour, Fleur ve Gabrielle‘in geliĢiyle rahatsız edici bir Ģekilde kalabalıklaĢan mutfaktaki masada oyalanmadı.

―Bunları senin için paketleyeceğim,‖ dedi Hermione zekice, geri merdivenlere doğru hareket ederlerken; Harry‘in hediyelerini kollarından almıĢtı. ―Neredeyse bitti, sadece iç çamaĢırlarının çamaĢırhaneden çıkmasını bekliyorum, Ron – ―

Ron‘un sözü birinci kattaki bir kapının aralanmasıyla kesilmiĢti.

‗Harry, bir dakika buraya gelir misin?‘

Ginny‘ydi. Ron aniden durdu, ama Hermione onu dirseğinden tuttu ve merdivenlere çekiĢtirdi. Kendini heyecanlı hissederek Harry Ginny‘yi odasına doğru takip etti.

Daha önce hiç orada bulunmamıĢtı. Küçük ama aydınlık bir odaydı. Bir duvarda, büyücü müzik gruplarından Acayip KızkardeĢler‘in büyük bir posteri vardı, ve ötekinde de cadılardan oluĢan Holyhead Harpileri Quidditch takımının kaptanı Gwenog Jones‘ın resmi. Bir masanın dayalı olduğu açık camdan, daha önce o ve Giny‘nin, Hermione ve Ron‘a karĢı ikiye iki Quidditch oynadıkları, Ģimdileri ise büyük beyaz bir tentenin yerleĢtirildiği bahçeyi görebiliyordu. Tepesindeki altın rengi bayrak, Ginny‘nin penceresiyle aynı seviyedeydi.

Ginny, Harry‘nin yüzüne baktı, derin bir nefes aldı, ve ―On yedinci yaĢın kutlu olsun.‖ dedi.

―Eh…teĢekkürler.‖

Durmadan ona bakıyordu; o ise, kıza geri bakmakta zorlanıyordu; parlak bir ıĢığa bakmak gibiydi.

―Güzel manzara,‖ dedi dermansızca, camı göstererek.

Kız ise duymamazlıktan geldi. Ama onu suçlayamazdı,

―Sana ne alacağımı bilemedim,‖ dedi.

―Bana bir Ģey almak zorunda değildin.‖

Buna da aldırmamıĢtı.

―Neyin kullanıĢlı olacağını bilemedim. Çok büyük olamazdı, çünkü yanında götüremezdin.‖

Ona göz gezdirmeyi denedi. Ağlamaklı değildi; bu Ginny‘nin harika yönlerinden bir tanesiydi, kız, nadiren ağlamaklı olurdu. Bazen altı tane kardeĢle büyümüĢ olmanın onu güçlüklere alıĢtırdığı gibi bir düĢünceye kapılıyordu.

Kız ona bir adım daha yaklaĢtı.

―O zaman , ben de düĢündüm ki, beni hatırlayacağın bir Ģeye sahip olmanı istiyorum, bilirsin, ne yapacaksan o iĢi yaparken eğer bir Veela ile tanıĢırsan diye.‖

―Sanırım, dürüst olmak gerekirse dıĢarıda aĢk fırsatları oldukça az olacak.‖

―ĠĢte aradığım gümüĢ renkli zincir,‖ diye mırıldandı ve sonra onu daha önce hiç öpmediği gibi öpmeye baĢladı ve Harry de onu öpüyordu, ateĢviskisinin ettiğinden daha fazla sarhoĢ oldu; Dünya‘daki tek gerçek Ģey oydu, Ginny, onun hissi, bir eli sırtında ve bir tanesi uzun, hoĢ kokulu saçında –

Kapı, arkalarından darbeyle açıldı ve sıçrayarak ayrıldılar.

―Ah,‖ dedi Ron manalı manalı. ―Özür dilerim.‖

―Ron!‖ dedi Hermione hemen arkasından nefes nefese. Gergin bir sessizlik vardı, derken Ginny, neĢesiz cılız bir sesle, ―Eh, neyse, doğumgünün kutlu olsun, Harry,‖ dedi.

Ron‘un kulakları kıpkırmızıydı; Hermione gergin görünüyordu. Harry kapıyı yüzlerine çarpmak istedi, ama kapı açıldığında içeri müsvedde bir soğuk girmiĢti, ve bu fevkalade an çorba kabarcığı gibi patlamıĢtı. Ginny ile iliĢkisini bitirmenin, ondan hayli uzakta kalmasının bütün nedenleri, Ron‘la birlikte odanın içine süzülmüĢtü, ve bütün mutlu unutkanlık gitmiĢti.

Bir Ģey söyleme isteğiyle, ne söyleyeceğini bilmesine rağmen Ginny‘ye baktı, ama kız ona sırtını döndü. Harry onun gözyaĢlarına yenik düĢebileceğini düĢündü. Ron‘un önünde onu rahatlatmak için bir Ģey yapamazdı.

―Sonra görüĢürüz,‖ dedi ve yatak odasından diğer ikisini takip etti.

Ron, alt kata ilerledi, ve hala tıkıĢık olan mutfaktan bahçeye, ve Harry de yol boyunca onunla uygun adım yürüdü, Hermione ise yol boyunca onların arkasından koĢarak geldi, korkmuĢ görünüyordu.

Henüz biçilmiĢ çimenlikte tenhaya çekildiğinde ise, Ron Harry‘ye döndü.

―Onu baĢından savdın. ġimdi kafasını karıĢtırarak ne yapıyorsun?‖

―Onun kafasını karıĢtırmıyorum,‖ dedi Harry, Hermione onları yakaladığında.

―Ron –―

Ama Ron onu susturmak için elini kaldırdı.

―ĠliĢkinizi bitirdiğinde gerçekten yıkılmıĢtı–―

―Ben de öyle. Neden bitirdiğimi sen de biliyorsun, istediğim için değildi.‖

―Evet, ama onunla öpüĢüyorsun ve Ģimdi tekrar umutlanıyor—―

―O aptal değil, olamayacağını biliyor, bizim ev – evleneceğimizi filan – ümit etmiyor, veya—―

Ve bunu söylediğinde, Harry‘nin zihninde Ginny‘nin beyaz gelinlikler içinde olduğu, uzun, yüzsüz ve memnuniyetsiz bir yabancıyla evlendiği parlak bir resim oluĢtu.

Bir sarmal anda onu darbelemiĢ gibi göründü: Kızın geleceği engelsizdi, oysa onunki... o ise Voldemort‘dan ilerde hiçbir Ģey göremiyordu.

―Eğer her fırsatta onu okĢarsan—―

―Bir daha olmayacak,‖ dedi Harry ters ters. Gün bulutsuzdu, ama sanki güneĢ kaybolmuĢ gibi hissediyordu.‖Tamam mı?‖

Ron, yarı kızgın yarı mahcup baktı; bir anlığına parmaklarının üstünde arkaya ve öne doğru sallandı, ve, ―Tamam o zaman, iyi, bu... güzel.‖ dedi.

Ginny, o gün bir daha Harry ile baĢ baĢa bir buluĢma arzulamadı, yada herhangi bir bakıĢ veya hareketle odada nazik bir konuĢmadan daha çok Ģey paylaĢtıklarını göstermedi. Bununla birlikte, Charlie‘nin geliĢi Harry‘ye derman gibi gelmiĢti. Mrs Weasley‘i Charlie‘yi zorla sandalyeye oturturken, asasını ürkütücü bir Ģekilde sallarken ve onun doğru dürüst bir saç kesimine kavuĢacağını ilan ederken izlemek dikkatleri dağıtmıĢtı.

Harry‘nin doğum günü yemeği, henüz Charlie, Lupin, Tonks ve Hagrid gelmeden önce, Kovuk‘un mutfağının kırılma noktasını zorladığı için, münferit masalar bahçede uç uca yerleĢtirilmiĢti. Fred ve George, misafirlerin üstünde havaya asmak için, hepsi birlikte büyük bir ‗17‘ yazısını tezyin eden birkaç mor feneri büyülemiĢlerdi. Mrs Weasley‘in yardımları sağ olsun, George‘ın yarası düzgün ve temizdi, ama ikizlerin bu konudaki Ģakalarına rağmen, henüz Harry‘nin kafasındaki karanlık Ģüpheler son bulmamıĢtı.

Hermione, asasının ucundan mor ve altın rengi manĢetler püskürttü, ve bunları artistik bir biçimde ağaçların ve çalıların üzerine astı.

―Güzel,‖ dedi Ron, Hermione, asasını son bir kez sallayıĢla yaban elması ağacının yapraklarını altın rengine dönüĢtürürken. ‖Gerçekten bu tür iĢlerin hakkını veriyorsun.‖

―TeĢekkürler, Ron!‖ dedi Hermione, hem memnun hem biraz ĢaĢırmıĢ bakıyordu. Harry kendi kendine gülerken döndü. Eğer Cadıları Etkilemenin On Ġki Garantili Yolu‘nun kendi kopyasını inceleyecek vakit bulursa, iltifatlar hakkında bir bölüm bulabileceğine dair eğlenceli bir fikri vardı; Ginny‘nin gözlerini yakaladı, Ron‘a verdiği sözü hatırlayarak ve telaĢlanarak Mösyö Delacour‘la sohbete koyulmadan önce ona sırıttı.

―Çekilin yoldan, çekilin yoldan!‖ diye Ģarkı söyledi Mrs Weasley, dev, plaj topu büyüklüğünde bir Snitch önünde hareket ediyordu. Saniyeler sonra, Harry, Mrs Weasley‘in eğri yolda taĢımanın riskinden ziyade durdurduğu Ģeyin, onun doğum günü pastası olduğunu fark etti. Pasta sonunda masanın ortasına indiğinde, Harry, ―Ġnanılmaz gözüküyor, Mrs Weasley.‖ dedi.

―Ah, bir Ģey değil, güzelim,‖ dedi Ģefkatle. Omuzlarının üzerinden Ron Harry‘ye parmaklarıyla oldu iĢareti yapıp, ağzıyla, ses çıkarmadan iyiydi dedi.

Saat yedide bütün konuklar gelmiĢ, onları dar yolun sonunda bekleyen Fred ve George tarafından yol gösterilmiĢti. Hagrid en iyi, korkunç, tüylü kahverengisi takımını giyerek bu özel olayı ĢereflendirmiĢti.

Bununla beraber Lupin, Harry‘nin elini sıktığında gülümsedi, Harry onun hala mutsuz göründüğünü düĢünüyordu. Hepsi çok garipti; açıkçası Tonks yanında neĢe saçıyordu.

―Doğum günün kutlu olsun, Harry,‖ dedi, onu sımsıkı kucaklayarak.

―On yedi, ha!‖ dedi Hagrid, Fred‘den kova büyüklüğünde bardak dolusu Ģarabı kabul ederek.

―TanıĢtığımızdan bu yana altı yıl, Harry, hatırladın mı?‖

―Hayal meyal,‖ dedi Harry, ona sırıtarak. ―Ön kapıyı göçürüp, Dudley‘e domuz kuyruğu verip, büyücü olduğumu söylememiĢ miydin?‖

―Detayları unuttum,‖ diye kıkırdadı. ―Her Ģey yolunda mı, Ron, Hermione?‖

―Biz iyiyiz,‖ dedi Hermione. ―Sen nasılsın?‖

―Fena değil. MeĢguldüm, birkaç yeni Tek Boynuzlu At doğdu. Geri döndüğünüzde göstereceğim –―

Hagrid ceplerini araĢtırırken, Harry Ron ile Hermione‘nin bakıĢlarını görmezden geldi. ―ĠĢte. Harry – ne alacağımı bilemedim, sonra aklıma bu geldi.‖ Küçük, hafiften kürklü ağzı büzülü, uzun kordonlu bir kese çıkardı, anlaĢılan boyunda taĢınmak için tasarlanmıĢtı. ―Köstebek derisi. Ġçine bir Ģey sakla ve sahibinden baĢkası çıkaramaz. Nadirlerdir.‖

―Hagrid, teĢekkürler!‖

―BiĢi değil,‖ dedi Hagrid çöp kutusu kapağı büyüklüğündeki elini sallayarak. ―Ve iĢte Charlie! Onu her zaman sevmiĢimdir – hey! Charlie!‖

Charlie, piĢmanlık duygusuyla elini aĢırı kısa olan saçlarında gezdirerek yaklaĢtı. Ron‘dan kısaydı, kalın yapılıydı, kaslı kollarında ise bir dolu yanık ve kesikler vardı.

―Selam, Hagrid, nasıl gidiyor?‖

―Yüzyıllardır yazmaya niyetleniyorum. Norbert nasıl?‖

―Norbert?‖ Charlie güldü. ―Norveç Pütürlüsü mü? Ona artık Norberta diyoruz.‖

―Ne – Norbert diĢi mi?‖

―Ah evet,‖ dedi Charlie.

―Nerden biliyorsunuz?‖ diye sordu Hermione.

―Biraz daha huysuz oluyorlar,‖ dedi Charlie. Omzunun üstünden bir baktı ve sesini alçalttı. ―Babam da çabuk olup gelse bari. Annem huysuzlanmaya baĢlıyor.‖

Hepsi Mrs Weasley‘e baktılar. Madam Delacour‘a konuĢmaya çalıĢırken tekrar tekrar kapıya göz atıyordu.

―Bence Arthur‘suz baĢlamalıyız,‖ diye bağırdı bahçeye doğru, bir veya iki dakika geçmeden. ―ĠĢi uzamıĢ olmalı – aha!‖

Hepsi aynı anda bakakalmıĢlardı: bahçeden masanın üstüne doğru bir ıĢık kümesi geliyordu, orada parçalara ayrılıp arka ayaklarının üzerinde duran ve Mr Weasley‘in ses tonuyla konuĢan parlak, gümüĢ

rengi bir gelinciğe dönüĢüyordu.

―Sihir Bakanı benimle geliyor.‖

Patronus cılız bir duman kümesi halinde kayboldu, kaybolduğu yerde de Fleur‘ün ailesini hayretler içinde bıraktı.

―Burada olmamalıyız, Harry,‖ dedi Lupin bir anda. ―Harry – kusura bakma – sana sonra açıklarım –―

Tonks‘u kolundan yakaladığı gibi çekti; cite koĢtular, üzerinden tırmandılar ve gözden kayboldular.

―Bakan mı – ama neden –? Anlamıyorum –―

Ama konuyu tartıĢacak zaman yoktu; bir saniye sonra, Mr Weasley giriĢte ince duman kümesinden var oldu, beraberinde Rufus Scrimgeour, anında yele Ģeklindeki kır saçlarından tanınabiliyordu.

Yeni gelenler avludan bahçeye ve fenerle aydınlatılmıĢ masaya geçtiler, Ģimdi herkes masada sessizce oturuyordu ve yakına gelmelerini izliyordu. Scrimgeour fenerin aydınlattığı alana girince, Harry onu son kez gördüğünden daha bir yaĢlı, sıska ve suratsız göründüğünü farketti.

―Rahatsız ettiğim için üzgünüm,‖ dedi Scrimgeour, masanın önünde topallayıp dururken. ―Özellikle partinizi böldüğüm için.‖

Gözleri bir an için dev Snitch pastasına takıldı.

―Nice doğum günlerine.‖

―TeĢekkürler,‖ dedi Harry.

―Seninle özel bir iki kelime konuĢmamız icap etti,‖ diye devam etti Scrimgeour. ―Aynı zamanda Mr Ronald Weasley ve Miss Hermione Granger ile de.‖

―Biz mi?‖ dedi Ron, ĢaĢırmıĢ gibi görünüyordu. ―Neden biz?‖

―Daha zata mahsus bir yerde bulunduğumuzda açıklayacağım,‖ dedi Scrimgeour. ―Böyle bir yer var mı?‖ Ģeklinde talepte bulundu Mr Weasley‘e.

―Evet, tabii ki,‖ dedi Mr Weasley, heyecanlı gözüküyordu. ―ġey, oturma odası, neden orayı kullanmıyorsunuz?‖

―Yolu siz gösterebilirsiniz,‖ dedi Scrimgeour, Ron‘a. ―Bize eĢlik etmene gerek yok, Arthur.‖

O, Ron ve Hermione ayağa kalktıklarında Mr Weasley, Mrs Weasley‘e korku dolu bir bakıĢ attı. Eve doğru sessizce yol aldıklarında, Harry, diğer ikisinin de onunkiyle aynı Ģeyleri düĢündüğünü biliyordu; Scrimgeour, nasıl olduysa, üçünün Hogwarts‘ı bırakmayı planladıklarını öğrenmiĢ olmalıydı.

Dağınık mutfaktan, Kovuk‘un oturma odasına doğru geçtiklerinde Scrimgeour konuĢmadı. Bahçenin tatlı altın rengi akĢam ıĢığıyla dolu olmasına rağmen, burası halen karanlıktı; Harry, içeri girdiklerinde asasını hafifçe gaz lambalarına vurdu ve pejmurde ama hoĢ olan odayı aydınlattılar. Scrimgeour, Harry, Ron ve Hermione‘yi divanda sıkıĢ tepiĢ oturmuĢ halde bırakarak, normalde Mr Weasley tarafından zaptedilen sarkık koltuğa oturdu. Oturduklarında, Scrimgeour konuĢtu.

―Siz üçünüze bazı sorularım var, ve düĢünüyorum ki bunu en iyi ayrı ayrı yapabiliriz. Eğer siz ikiniz–―

Harry ve Hermione‘ye döndü ―–yukarıda beklerseniz, Ronald‘la baĢlayacağım.‖

―Bir yere gitmiyoruz,‖ dedi Harry, Hermione gayretle baĢını sallarken. ‗‖Ya beraber konuĢursunuz, ya da hiçbirimizle konuĢmazsınız,‖

Scrimgeour, Harry‘ye soğuk ve ona değer biçermiĢçesine bir bakıĢ attı. Harry, Bakan‘ın bu husumetleri erken açmanın zahmete değer olup olmadığını merak ettiği izlenimine kapıldı.

―Tamam, o zaman, beraber,‖ dedi, omzunu silkerek. Boğazını temizledi. ―Sizin de bildiğinizden eminim ki, burada Albus Dumbledore‘un vasiyeti yüzünden bulunmaktayım.‖

Harry, Ron ve Hermione birbirlerine baktılar.

―Sürpriz oldu anlaĢılan! Dumbledore‘un size bir Ģey bıraktığına vâkıf değilsiniz o zaman?‖

―Hep–hepimize mi?‖ dedi Ron. ―Bana ve Hermione‘ye de mi?‖

―Evet, hepiniz –―

Ama Harry sözünü kesti.

―Dumbledore bir ay önce öldü. Neden bize bıraktıkları verilmeden bu kadar süre alıkoyuldu?‖

―Gün gibi ortada değil mi?‘ dedi Hermione, Scrimgeour cevaplayamadan önce. ―Bize bıraktığı her neyse incelemek istediler. Bunu yapmaya hakkınız yok!‖ dedi ve sesi hafif titredi.

―Bütün haklara sahiptim,‖ dedi Scrimgeour baĢından savarcasına. ‗‖Mazeretli Haciz Kararnamesi, vasiyetin içeriğini zabıt etme yetkisini Bakanlığa verir –―

―O kanun, insanların ürettiği karanlık cisimlerin geçiĢinin durdurulması için yasalaĢtırılmıĢtır,‖ dedi Hermione, ―ve Bakanlık‘ın, merhumun mülküne el koymadan önce bunların yasa dıĢı olduğuna dair güçlü delillere sahip olması gerekir! Dumbledore‘un bize lanetli bir Ģey bırakmaya kalkıĢtığını düĢündüğünüzü mü söyleyeceksiniz?‖

―Sihirsel Hukuk alanında bir mesleğe girmeyi mi düĢünüyorsunuz, Miss Granger?‖ diye sordu Scrimgeour.

―Hayır, düĢünmüyorum,‖ diye karĢılık verdi Hermione. ―Hayatta iyi bir Ģeyler yapmayı umuyorum!‖

Ron güldü. Scrimgeour‘un gözleri onun üzerinde kırpıĢtı ve Harry konuĢtuğunda tekrar uzaklaĢtı.

―Peki, Ģimdi ne oldu da bizim Ģeylerimizi vermeye karar verdiniz? Onlara alıkoymak için bir mazeret bulamadınız mı?‖

―Hayır, çünkü otuz bir gün geçtiği içindir,‖ dedi Hermione bir kerede. ―Nesneleri, tehlikeli olduklarını ispatlayamadıkça daha fazla tutamazlar. Öyle değil mi?‖

―Dumbledore‘a yakın olduğunu söyleyebilir misin, Ronald?‖ dedi Scrimgeour, Hermione‘yi anlamamazlıktan gelerek. Ron ĢaĢırmıĢ görünüyordu.

―Ben? Yok – aslında değil… her zaman Harry…‖

Ron çevresinde Harry ve Hermione‘ye baktı, gördüğü Hermione‘nin bakıĢı yeter konuĢma! bakıĢıydı, ama hasara uğranılmıĢtı; Scrimgeour, sanki duymayı umduğu ve istediği Ģeyi tam olarak duymuĢ gibi baktı. Ron‘un cevabına, yırtıcı bir kuĢ gibi saldırdı.

―Eğer Dumbledore‘a yakın değildiysen, vasiyetinde seni hatırlamıĢ olduğu gerçeğinin hesabını nasıl vereceksin? KiĢisel olarak bıraktığı miras yok denecek kadar az. Mallarının büyük bölümü – kiĢisel kitaplığı, sihirli aygıtları, ve diğer kiĢisel eserleri – Hogwarts‘a bırakıldı. Siz, neden özel olduğunuzu düĢünüyorsunuz?‖

―Ben… bilmem ki,‖ dedi Ron. ―Ben yakın değildim derken... Yani demek istiyorum ki, beni sevdiğini düĢünüyorum...‖

―Alçakgönüllü oluyorsun, Ron,‖ dedi Hermione. ―Dumbledore sana çok düĢkündü.‖

Bu gerçeği kırılma noktasına doğru taĢıyan son Ģey oldu; Harry‘nin bildiği kadarıyla, Ron ve Dumbledore hiç yalnız bulunmamıĢlardı, ve ikisi arasında doğrudan bir münasebetin sözü bile edilemezdi. Oysa Scrimgeour dinlememiĢ gibi gözüküyordu. Elini cüppesinin içine soktu ve Hagrid‘in ona verdiğinden çok daha büyük olan ağzı büzülü bir kese çıkardı. Onun içinden de, yüksek sesle okumaya baĢladığı bir tomar parĢömen çıkardı.

―‘ Albus Percival Wulfric Brian Dumbledore‘un Son Vasiyeti ve Mirası...‘ Evet, iĢte burada ‗Ronald Bilius Weasley‘e, kullandığı zaman beni hatırlayacağını umduğum Püfür‘ümü bırakıyorum.‘‖

Scrimgeour çantasından, Harry‘nin daha önce gördüğü bir aygıt çıkardı: Sigara tutuĢturucu bir çakmak gibi bir Ģeye benziyordu, ama bir yerdeki bütün ıĢığı, bir tıkla emecek, ve telafi edecek güce sahip olduğunu biliyordu.

Scrimgeour eğildi ve Püfür‘ü Ron‘a uzattı, o da aldı afal afal bakarak parmaklarında döndürdü.

―Bu, çok değerli bir obje,‖ dedi Scrimgeour Ron‘u izleyerek. ―Belki eĢsiz bile olabilir. Aslında Dumbledore‘un kendi dizaynı. Böyle nadir bir Ģeyi neden sana bıraksın?‖

Ron hayretle bakarak kafasını salladı.

―Dumbledore binlerce öğrenciye ders vermiĢ olmalı,‖ diye devam etti Scrimgeour. ―Hatırladıkları ise sadece siz üçünüzsünüz. Neden acaba? Püfür‘ü ne amaçla kullanmanızı öngördü, Mrs Weasley?‖

―IĢıkları söndürmek için herhalde,‖ diye mırıldandı Ron. ―Bununla baĢka ne yapabilirim ki?‖

Belli ki Scrimgour‘un ekleyeceği bir Ģey yoktu. Bir iki saniyeliğine Ron‘a kısık gözlerle baktıktan sonra Dumbledore‘un vasiyetine geri döndü.

―‘Hermione Jean Granger‘a, eğlendirici ve öğretici bulacağını umarak, Ozan Beedle‘ın Masalları kopyamı bırakıyorum.‘‖

Scrimgeour Ģimdi çantadan yukarı kattaki Karanlık Sanatların Sırları kadar eski olan küçük bir kitap çıkarttı. Cilt boyalıydı ve kabuğu soyulmuĢtu. Hermione bir Ģey söylemeden Scrimgeour‘dan aldı.

Kitabı kucağına aldı ve baktı. Harry, kitabın baĢlığının antik yazıyla yazılmıĢ olduğunu gördü; okumasını hiç öğrenmemiĢti. Baktığında kabartma harflerin üzerine bir damla yaĢ damladı.

―Dumbledore‘un bu kitabı size neden bıraktığını düĢünüyorsunuz?‖ diye Scrimgeour.

Kolunun yeniyle gözlerini silerek ‗‖O… o kitapları sevdiğimi biliyordu,‖ dedi Hermione kalın bir sesle.

―Ama neden özellikle bu kitap?‖

―Bilmiyorum. HoĢlanacağımı düĢünmüĢ olmalı.‖

―Hiç Dumbledore ile gizli kodlar veya gizli mesajların iletilmesinden konuĢtunuz mu?‖

―Hayır, konuĢmadık,‖ dedi Hermine, hala kolunun yeniyle gözlerini siliyordu. ―Ve eğer Bakanlık bu kitapta otuz bir günde hala gizli saklı anlamlar bulamadıysa emin olun ki ben de bulamam.‖

Hıçkırıklarını bastırdı. O kadar sıkıĢ tepiĢtiler ki Ron kolunu Hermione‘nin omzuna atmakta zorluk çekiyordu.

―‘ Harry James Potter‘a,‘‖ diye okudu, ve Harry‘nin içi telaĢla büzüldü. ―‘ Harry James Potter‘a, azmin ve maharetin mükafatlarının bir hatırlatması olarak, ilk tuttuğu Snitch‘i bırakıyorum‘‖

Scrimgeour, küçücük, ceviz boyundaki altın topu çıkardı, gümüĢ kanatları zayıfça çırpındı ve Harry heyecan verici hissi bastırmakta zorlandı.

―Dumbledore, bu Snitch‘i sana neden bıraktı?‖ diye sordu Scrimgeour.

―Bir fikrim yok,‖ dedi Harry. ―Az önce okuduğunuz nedenlerden dolayı, herhalde… azmedersen sahip olabilirsin... ve her neyse iĢte.‖

―Yani sadece sembolik bir hatıra olduğunu düĢünüyorsun o zaman?‖

―Evet, öyle olduğunu zannediyorum,‖ dedi Harry. ―BaĢka ne olabilir ki?‖

―Soruları ben soruyorum,‖ dedi Scrimgeour, iskemlesini biraz daha divana doğru taĢıyarak. ġimdi dıĢarıda karanlık iyice çöküyordu; camın ilerisindeki tente çitin üzerinden bembeyaz kule gibi yükselmiĢti.

―Doğum günü pastanın Snitch Ģeklinde olduğunu görüyorum,‖ dedi Scrimgeour Harry‘ye. ―Neden?‖

Hermione dalga geçerek güldü.

―Ah, Harry‘nin harika bir Arayıcı olması gerçeği buna referans olamaz, bu çok aĢikar bir çare olur,‖

dedi. ―Pastanın içinde Dumbledore‘un gizli bir mesajı saklanmıĢ olmalı!‖

―Pastanın içinde saklı bir Ģey olduğunu düĢünmüyorum,‖ dedi Scrimgeour, ―ama Snitch, küçük bir objenin saklanması için çok güzel bir yer olurdu. Neden olduğunu biliyorsunuz, sanırım?‖

Harry omzunu silkti. Ancak Hermione cevapladı: Sorulan soruları doğru cevaplamak onun dizginleyemediği yerleĢmiĢ bir huyuydu diye düĢündü Harry.

―Çünkü Snitch‘lerin bedensel bellekleri vardır,‖ dedi.

―Ne?‖ dedi Ron ve Harry birlikte; her ikisi de Hermione‘nin Quidditch bilgisini ihmal ettiklerini hesaba katıyorlardı.

―Doğru,‖ dedi Scrimgeour. ―Bir Snitch, piyasaya sürülmeden önce çıplak elle ellenmemiĢtir, eldiven giyen, yapımcısı tarafından bile. Beraberinde ona değen ilk insan elini teĢhis etme gibi bir cazibe taĢır, itirazsız yakalama durumundaki gibi. ―Bu Snitch‖ – minicik altın topu kavradı – ―senin dokunuĢunu hatırlayacaktır, Potter. Bana öyle geliyor ki, hataları ne olursa olsun, muazzam sihir becerisine sahip Dumbledore, bu Snitch‘i sadece senin açacağın Ģekilde tılsımlamıĢ olabilir.‖

Harry‘nin kalbi epey hızlı çarpıyordu. Scrimgeour‘un haklı olduğuna emindi. Snitch‘i çıplak elle almayı Bakan‘ın önünde nasıl bertaraf edebilirdi?

―Bir Ģey söylemiyorsun,‖ dedi Scrimgeour. ―Belki de çoktan Snitch‘in içeriğini biliyorsun?‖

―Hayır,‖ dedi Harry, hala gerçekten yapmadan Snitch‘e nasıl dokunuyormuĢ gibi göstereceğini düĢünerek. Zihnefend bilseydi, gerçekten bilseydi, ve Hermione‘nin düĢüncelerini okuyabilseydi; hemen yanında onun beyninin nasıl pır pır ettiğini hemen hemen duyabilirdi.

―Al onu,‖ dedi Scrimgeour sessizce.

Harry Bakan‘ın sarı gözleriyle buluĢtu ve riayet etmekten baĢka seçeneği olmadığını biliyordu. Elini uzattı, ve Scrimgeour tekrar öne eğilip Snitch‘i yavaĢça ve ihtiyatlı bir Ģekilde Harry‘nin avucuna bıraktı. Bir Ģey olmadı. Harry‘nin parmakları Snitch‘in etrafında kapandığında, yorulmuĢ kanatları çırptı ve hareketsiz kaldı. Scrimgeour, Ron ve Hermione, kısmen örtülmüĢ topa arzulu bir Ģekilde bakmaya devam ettiler, sanki hala baĢka bir Ģeye dönüĢeceklerini umuyorlardı,

―Çarpıcıydı,‖ dedi Harry serinkanlı bir halde. Ron da Hermione de güldü.

―Hepsi buydu, o zaman, değil mi?‖ diye sordu Hermione, divandan hareketlenerek.

―Daha değil,‖ dedi Scrimgeour, Ģimdi huzursuz görünüyordu. ―Dumbledore sana ikinci bir miras bıraktı, Potter.‖

―NeymiĢ o?‖ diye sordu heyecanı alevlenen Harry.

Scrimgeour bu sefer vasiyeti okuma zahmetine girmedi.

―Godric Gryffindor‘un kılıcı,‖ dedi.

Hermione ve Ron ciddileĢti. Harry, yakutla kaplı kabzanın emaresine bakındı, ama Scrimgeour zaten bulundurması için çok küçük gözüken deri keseden kılıcı çekip çıkartmadı.

―Nerde o zaman?‖ diye sordu Harry Ģüpheyle.

―Ne yazık ki,‖ dedi Scrimgeour, ―o kılıç hediye edivermesi için Dumbledore‘un değildi. Godric Gryffindor‘un kılıcı önemli bir tarihi objedir, ve bu sıfatla, ait olduğu yer –―

―Ait olduğu yer Harry!‖ dedi Hermione hararetle. ―Onu seçti, onu bulan tek kiĢiydi, o Seçmen ġapka‘dan ona geldi –―

―Güvenilir tarihi kaynaklara göre, kılıç kendini layık olan her Gryffindor‘a takdim eder,‖ dedi Scrimgeour. ―Bu da Dumbledore‘un karar verdiği gibi, Mr Potter‘a ait bir mülk yapmaz.‖ Harry‘e dikkatle bakan kesik yanağı kötü traĢ edilmiĢti. ―Neden sana –?‖

―Kılıcı vermek istediğini mi düĢünüyorum?‖ dedi Harry, öfkesini bastırmaya çalıĢarak. ―Belki duvarımda güzel duracağını düĢünmüĢtür.‖

―Bu bir Ģaka değil Potter!‖ diye hırıldadı Scrimgeour. ―Dumblodore, Slytherin‘in Varisi‘ni sadece Godric Gryffindor‘un kılıcının bozguna uğratabileceğini düĢündüğü için miydi? Sana bu kılıcı vermek istedi çünkü herkes gibi, o da senin Adı-Anılmaması-Gereken-KiĢi‘yi yok edecek olarak tayin edilmiĢ

olduğunu düĢündüğü için miydi?‖

―Enteresan teori,‖ dedi Harry. ―Birisi daha önce Voldemort‘a kılıç saplamayı denedi miydi? Belki Bakanlık, zamanını Püfür‘lerle oynamakla veya Azkaban‘dan kaçanları örtbas etmekle geçireceğine, bu role bir kaç insan soyundurabilir. Demek sizin yaptığınız bu Bakan‘ım, ofisinize çekilmek ve bir Snitch‘i açmayı denemek? Ġnsanlar ölüyor – Ben de az kalsın onlardan biriydim – Voldemort üç kırsal ötede beni yakaladı, Deli Göz Moody‘yi öldürdü ama henüz bunlar hakkında Bakanlık‘tan tek kelime çıkmadı, değil mi? Ve hala sizinle iĢbirliği yapmamızı bekliyorsunuz!‖

―Ġleri gidiyorsun!‖ diye bağırdı Scrimgeour, ayağa kalkıp; Harry de ayaklandı. Scrimgeour Harry‘ye doğru topalladı ve asasının ucuyla sertçe göğsünü dürttü: Harry‘nin tiĢörtünde sigara izi gibi bir delik açtı.

―Hey!‖ dedi Ron zıplayarak ve kendi asasını kaldırarak, ama Harry, ―Hayır! Bizi tutuklaması için ona mazeret mi vermek istiyorsun?‖ dedi.

―Okulda değilsin, hatırladın değil mi?‖ dedi Scrimgeour, Harry‘nin yüzüne soluklanarak. ―Ben sizin terbiyesizliğinizi ve dik baĢlılığınızı affedecek Dumbledore değilim, hatırladın mı? O yara izini bir palyaço gibi taĢıyabilirsin Potter, ama bana iĢimi nasıl yapacağımı anlatmak on yedi yaĢında oğlana kalmamıĢ! Saygı öğrenmenin zamanı!‖

―Asıl onu hak etmenin zamanı!‖ dedi Harry.

Odanın zemini titredi; koĢan ayakların sesleri vardı, derken oturma odasının kapısı açıldı ve Mr ve Mrs Weasley içeri daldı.

―DüĢündük ki bazı Ģeyler duy – duyduk‖ diye baĢladı Mr Weasley, neredeyse burun buruna olan Harry ve Bakan‘dan tarafa doğru bakarak.

―Yüksek sesler duyduk,‖ diye soludu Mrs Weasley.

Scrimgeour, Harry‘den bir kaç adım geriye gitti, Harry‘nin tiĢörtünde yaptığı deliğe göz attı. Kendini kaybettiği için üzülmüĢ görünüyordu.

―Bir – bir Ģey değildi,‖ diye hırıldadı. ―Ben… tavrınızdan esef duydum,‖ dedi bir kez daha tamamıyla Harry‘nin yüzüne bakarak. ―Senin arzuladığını –Dumbledore‘un arzuladığını–

Bakanlık‘ın

arzulamadığını düĢünüyor gibisin. Beraber çalıĢmamız gerekiyor.‖

―Sizin metotlarınızı beğenmiyorum, Bakanım,‖ dedi Harry. ―Hatırladınız mı?‖

Bir kez daha sağ yumruğunu kaldırdı ve hala arkasında beyaz halde gözüken, ‗yalan söylememeliyim‘i heceleyen izleri gösterdi.

Scrimgeour‘un ifadesi sertleĢti. BaĢka söz söylemeden döndü ve topallayarak odadan çıktı. Mrs Weasley de onun arkasından koĢtu; Harry arka kapıda durduğunu duydu. Bir dakika kadar sonra da seslendi, ―Gitti!‖

―Ne istiyor?‖ diye sordu Mr Weasley, Mrs Weasley arkalarından telaĢla geldiğinde, Harry, Ron ve Hermione‘ye bakarak.

―Bize Dumbledore‘un bıraktıklarını vermek,‖ dedi Harry. ―Vasiyetinin içeriğini daha yeni anlamıĢlar.‖

Scrimgeour‘un verdiği üç obje dıĢarıdaki bahçede, yemek masasının üzerinden, elden ele geçti.

Herkes, Püfür ve Ozan Beedle‘ın Masalları hakkında ifadesini dile getirdi ve Scrimgeour‘un, kılıcın geçiĢine izin vermediği gerçeğinin matemini tuttu ama hiçbiri Dumbledore‘un Harry‘e neden eski bir Snitch bırakacağına bir öneri getiremedi. Mr Weasley Püfür‘ü üç ya da dördüncü kez incelediğinde Mrs Weasley ―Harry, canım, herkes açlıktan ölüyor, sen olmadan baĢlamak istemedik… yemeği servis yapayım mı?‖ dedi kararsızca.

Hepsi biraz telaĢlı yedi ve ardından hızlı koro halinde ―Mutlu Yıllar‘ı söyledikten sonra, pastadan da çokça yudumladıktan sonra parti bitti. Ertesi günkü düğün için davet edilen fakat sıkıĢ tepiĢ Kovuk‘ta kalmak için bir hayli cüsseli olan Hagrid, komĢu bahçelerden birinde çadır kurmak için ayrıldı.

―Yukarıda buluĢalım,‖ diye fısıldadı Harry Hermione‘ye, bahçeyi normal haline döndürmek için Mrs Weasley‘e yardım ederlerken. ―Herkes yattıktan sonra.‖

Ron, tavan arasındaki odasında Püfür‘ünü inceledi ve Harry, Hagrid‘in verdiği Koruyucu kesesini altınla değil ama bazıları her ne kadar değersiz görünse de en değer verdiği objeler olan Çapulcu Haritası, Sirius‘un kırık olan büyülü aynasının parçalarıyla ve R.A.B‘nin madalyonuyla doldurdu.

Kesenin ağzını sıkıca büzdü ve boynuna astı, ardından da eski Snitch‘I tutarak kanatlarının zayıf çırpınıĢını izledi. Nihayetinde Hermione kapıya tıklattı ve parmak uçlarına basarak içeri yürüdü.

―Muffliato,‖ diye fısıldadı, asasını merdivenlere doğrultarak.

―O büyüyü onaylamadığını sanıyordum,‖ dedi Ron.

―Zaman değiĢiyor,‖ dedi Hermione. ―ġimdi, bize Püfür‘ü göster bakalım.‖

Ron hemen lütfetti. Önünde tutarak, tıklattı. Yanan tek lamba anında söndü.

―Sorun Ģu ki,‖ diye fısıldadı Hermione karanlıkta, ―bunu Peru ĠĢi Anında Karanlık Tozuyla baĢarabilirdik.‖

Küçük bir tık daha duyuldu, ıĢık topu tavana geri uçtu ve onları bir kez daha aydınlattı.

―Yine de, harika,‖ dedi Ron biraz savunur Ģekilde. ―Ve söylediklerine göre Dumbledore kendisi tasarlamıĢ!‖

―Biliyorum, ama sadece ıĢıkları söndürmemize yardım etmek için vasiyetinde seni seçmezdi!‖

―Bize bıraktığı bütün mirasına Bakanlık‘ın el koyabileceğini ve inceleyebileceğini tahmin ettiğini mi düĢünüyorsun.‖

―Kesinlikle,‖ dedi Hermione. ―Vasiyetinde bize bu Ģeyleri neden bıraktığını açıklayamazdı, ama bu da…‖

―…neden henüz yaĢarken bize bir ipucu vermedi ki?‖ diye sordu Ron.

―Evet, kesinlikle,‖ dedi Hermione, Ģimdi Ozan Beedle‘ın Masalları‘na doğru seğirtiyordu. ―Eğer bunlar Bakanlık‘ın burnunun dibinden geçecek kadar önemlilerse, bize önceden haber vereceğini düĢünüyor insan… tabii eğer bu tarzın yeterince bariz olduğunu düĢündüyse?‖

―O zaman yanlıĢ düĢünmüĢ, değil mi?‖ diye sordu Ron. ―Her zaman kaçık olduğunu söylemiĢimdir.

Zeki filan ama çatlak. Harry‘ye eski bir Snitch bırakmak – o da neyin nesi?‖

―Bir fikrim yok,‖ dedi Hermione. ―Scrimgeour sana verdiği zaman bir Ģey olacağından öyle emindim ki!‖

―Eh, evet,‖ dedi, Harry, Snitch‘i parmaklarına aldığında nabızları hızlanıyordu. ―Bakan‘ın önünde çok fazla deneyemezdim, değil mi?‖

―Neden demek istiyorsun?‖ diye sordu Hermione.

―Ġlk Quidditch maçımda yakaladığım Snitch?‖ dedi Harry. ―Hatırlamadınız mı?‖

Hermione tümüyle ĢaĢırmıĢ görünüyordu. Halbuki Ron kendinden geçmiĢ halde Harry‘den Snitch‘e soludu ve sesini bulunca kendine geldi.

―Hani neredeyse yuttuğun!‖

―Aynen,‖ dedi kalp atıĢları hızlanarak, ağzını Snitch‘e bastırdı.

Açılmadı. Ġçinde kızgınlık ve biraz hayal kırıklığı arttı: Altın küreyi alçalttı derken Hermione bağırdı.

―Yazı! Üstünde yazı var, çabuk bak!‖

ġaĢkınlık ve heyecanla neredeyse Snitch‘i düĢürüyordu. Hermione haklıydı. Harry‘nin tanıdığı Dumbledore‘a ait olan meyilli el yazısı, saniyeler önce hiçbir Ģey olmayan düz altın yüzeye oyulmuĢtu: KapanıĢta Açarım

Kelimeler kaybolmadan önce güç bela okuyabildi.

―‘KapanıĢta açarım...‘ Ne anlama gelmesi gerekiyor?‖

Hermione ve Ron arkaya bakarak, kafalarını salladı.

―KapanıĢta açarım... kapanıĢta... kapanıĢta açarım...‖

Kelimeleri değiĢik vurgularla ne kadar çok tekrarlarlarsa o kadar anlamlarını yitiriyorlardı.

―Ve kılıç,‖ dedi Ron en sonunda, Snitch‘in üzerindeki kutsal Ģifreyi çözme teĢebbüsünden vazgeçtiklerinde. ―Neden Harry‘nin kılıcı almasını istemedi?‖

―Neden bana sadece anlatamadı?‖ dedi Harry sessizce. ―Oradaydım, geçtiğimiz yıl boyunca bütün konuĢmalarımızda ofisteki duvarda duruyordu! Benim almamı isteseydi, neden bana sadece vermedi?‖

Beynini, sanki bir sınavda oturuyormuĢ da onların önünde bir soruyu cevaplaması gerekiyormuĢ gibi, yavaĢ ve tepkisiz hissetti.

Geçen yıl, Dumledore‘la uzun konuĢmalarında kaçırdığı bir Ģey mi vardı? Bütün bunların ne anlama geldiğini bilmesi mi gerekiyordu? Dumbledore, anlamasını mı beklemiĢti?

―Ve bu kitaba gelince‖ dedi Hermione, ―Ozan Beedle‘ın Masalları... Bunu hiç duymamıĢtım.‖

―Ozan Beedle‘ın Masalları‘nı hiç duymadın mı?‖ dedi Ron inanamayarak.

―ġaka yapıyorsun, değil mi?‖

―Hayır, yapmıyorum.‖ dedi Hermione ĢaĢırarak. ―Öyleyse onları biliyorsun?‖

―Evet, tabii ki biliyorum!‖

Harry baktı, ilgisini baĢka yere vermiĢti. Ron‘un okuduğu bir kitabı Hermione‘nin okumamıĢ olması bu güne kadar görülmemiĢ bir durumdu. Oysa Ron‘un, onların ĢaĢırmasıyla aklı karıĢmıĢtı.

―Ah, hadi! Bütün eski çocuk hikayeleri Beedle‘ın sayılır, değil mi? ‗Adil Servet ġadırvanı‘... ‗Büyücü ve Hophop Çömlek‘... ‗Yumurcak TavĢancık ve Onun Kıkırdayan Kütüğü‘...‖

―Pardon?‖ dedi Hermione kıkırdayarak. ―Sonuncusu neydi?‖

―Bırakın ama!‖ dedi Ron, Harry‘den Hermione‘ye inanamaz halde bakarak.

―Yumurcak TavĢancığı duymuĢ olmalısınız—―

―Ron, Harry ve benim Muggler‘larla büyüdüğümüzü gayet iyi biliyorsun!‖ dedi Hermione. ―Küçükken bu tür hikayeler duymadık, biz ‗Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler‘ ve ‗Cindrella‘ duyduk –―

―O ne, bir hastalık mı?‖ diye sordu Ron.

―Demek bunlar çocuk masalları?‖ dedi Hermione, eski yazıların üzerinden tekrar eğilerek.

―Evet,‖ dedi Ron kararsızca, ―Yani, bu duyduğun Ģey, bilirsin, bütün bu eski masallar Beedle‘dan gelir.

Orijinal sürümlerinin nasıl olduğunu bilmiyorum.‖

―Ama Dumledore‘un neden okumam gerektiğini düĢündüğünü merak ediyorum.‖

AĢağıda bir Ģey çıtırdadı.

―Büyük ihtimalle Charlie‘dir, annem uyurken, gizlice saçını uzatmak için dolaĢıyordur,‖ dedi Ron heyecanla.

―Yine de, yatmalıyız,‖ diye fısıldadı Hermione. ―Yarın uyuyakalamayız.‖

―Hayır,‖ diye kabul etti Ron. ―Damadın annesinin acımasızca iĢlediği üçlü cinayet düğünün tadını biraz kaçırabilir. Ben ıĢıkları hallederim.‖

Hermione odadan çıktığında Püfür‘ü bir kez daha tıklattı.

SEKİZİNCİ BÖLÜM

DÜĞÜN

Ertesi günün akĢamı saat 3‘de Harry, Ron, Fred ve George bahçeye kurulmuĢ çadırın önünde düğün misafirlerinin geliĢini bekliyorlardı. Harry, Fred‘in Ottery St. Köyü‘nden çağırma büyüsüyle elde ettiği saçları kullanarak yüksek miktarda çok özlü iksir içmiĢti, Ģimdi kendisinin iki katı, kızıl saçlı Muggle bir çocuk olmuĢtu. Plan, Harry‘i ―Kuzen Barny‖ olarak tanıtmak ve hayli kalabalık Weasley sülalesinin kendisini kamuflaj etmesine güvenmekti.

Dördü de ellerinde oturma planları tutuyordu, böylece insanlara doğru yerlerini göstermek için yardımcı olabilirlerdi. Çok sayıda beyaz cüppeli garson, altın renkli ceketler giymiĢ müzik grubuyla gelmiĢ ve Ģimdi az ötede bir ağacın altında oturuyorlardı. Harry bu noktada bir borudan çıkan mavi renkli ince bir duman silsilesi görebiliyordu. Harry‘nin arkasında, çadırın giriĢ kısmından, uzun mor bir halının yanında iki tarafta art arda yerleĢtirilmiĢ altın sandalyeler görünüyordu. Fred ve George, Bill ve Fleur‘un az sonra karı ve koca olacağı noktaya büyük bir grup altın renginde balon bağlamıĢlardı.

DıĢarıda, kelebekler ve arılar tembelce çalılıkların ve çimenlerin üzerinde uçuĢuyorlardı. Harry biraz rahatsızdı. Görünümünü aldığı Muggle çocuğu kendisinden daha ĢiĢmandı ve yaz gününün tam ortasında resmi cübbesi onu sıkıyor ve bunaltıyordu.

Cüppesinin yakasını çekiĢtirirken, ―Evlendiğim zaman,‖ dedi Fred, ―bütün bu saçmalıklarla uğraĢmayacağım. Nasıl istiyorsan öyle giyinebileceksin ve düğün bitene kadar anneme vücut kilitleme büyüsü yapacağım.‖

―KarĢılaĢtırdığımızda bu sabah o kadar da kötü değildi,‖ dedi George. ―Percy burada olmadığı için biraz ağladı, ama onu kim ister. Aman tanrım, sıkı durun, iĢte geliyorlar, bakın.‖

Arazinin sınırında yokluktan tek tek parlak renkli figürler beliriyordu. Hemen ardından bir dakika içinde bahçedeki çadıra doğru gelmeye baĢladılar. Egzotik çiçekler ve büyülenmiĢ kuĢlar cadıların Ģapkalarının üstünden sallanırken, büyücülerin de kravatlarındaki mücevher iĢlemeler parlıyordu; çadıra yaklaĢtıkça etraftan arıların seslerini boğan heyecanlı konuĢma sesleri yükseliyordu.

Daha iyi bir görünüm için yakasını düzelterek, ―Harika, sanırım birkaç Veela kuzeni gördüm‖ dedi George. ―Ġngiliz kökenlerimi anlamada yardıma ihtiyaçları olacak, onlarla ben ilgilenirim...‖

―O kadar hızlı değil, seni kulaksız,‖ dedi Fred ve bir grup geveze orta yaĢlı kadının arasından fırlayarak geçti, ―Buradan- permetiez moi to assister vous‖ dedi bir çift hoĢ Fransız kızına, onlar da kikirdeyerek onlara eĢlik etmesine izin verdiler. George orta yaĢlı cadılarla ilgilenmek zorunda kaldı, Harry‘e sağır yaĢlı bir çift düĢerken, Ron‘a da Mr Weasley‘nin bakanlıktan arkadaĢı yaĢlı Perkins kaldı.

―Selam,‖ dedi tanıdık bir ses, Harry çadırdan tekrar çıktığında dıĢarıda kuyruğun baĢında Tonks ve Lupin‘i buldu. Bu önemli gün için sarıĢına dönüĢmüĢtü. ―Arthur bize kıvırcık saçlı olanın sen olduğunu söyledi. Geçen gece için özür dilerim.‖ Harry onlara düğün geçidinden eĢlik ederek geçerken, Tonks fısıltıyla ekledi, ―Bakanlık bu zamanlarda oldukça anti kurt adam görüĢü sergiliyor ve biz de düĢündük ki görünmemiz senin iyiliğine olmaz.‖

―Sorun yok, anlıyorum,‖ dedi Harry, Tonks‘dan çok Lupin ile konuĢuyordu. Lupin çabucak gülümsedi ama döndükleri sırada Harry, Lupin‘in yüzünün tekrar hüzün çizgilerine büründüğünü gördü. Harry anlayamadı, ancak bu konu üzerinde düĢünmeye de zaman yoktu: Hagrid oldukça rahatsızlığa yol açıyordu. Fred‘in yönlendirmesini yanlıĢ anlayarak, arka sırada büyüyle geniĢletilmiĢ ve güçlendirilmiĢ

koltuğa değil de Ģimdi altın kibrit çöplerine benzeyen beĢ adet koltuğun üstüne oturmuĢtu.

Mr Weasley zararı tamir ederken ve Hagrid onu dinleyebilecek kiĢilere özürler haykırırken, Harry Ron‘u bulmak için giriĢe doğru acele ediyordu ve en ilginç görünüĢlü büyücüyle yüz yüze geldi. Hafif ĢaĢı gözleri, pamuk Ģeker desenli omuz hizasındaki saçları ve püskülü burnunun üstüne sarkan bir Ģapka ile göz alan tonlarda yumurta sarısı bir cüppe giyiyordu. Daha çok üçgen bir göze benzeyen garip bir sembol, boynunun etrafındaki altın zincirden parlıyordu.

―Xenophilius Lovegood,‖ dedi bir elini Harry‘e uzatarak, ―kızım ve ben yukarıdaki tepede yaĢıyoruz, Weasleylerin bizi davet etmeleri ne hoĢ. Ama sanırım Luna‘mı tanıyorsun?‖ diye ekledi Ron‘a.

―Evet,‖ dedi Ron. ―O sizinle birlikte değil mi?‖

―ġu küçük güzel bahçedeki yercücelerine selam vermeye gitti, ne Ģanlı istila! Ne kadar da az sayıda büyücü bu küçük zeki yercücelerinden çok Ģey öğrenebileceğimizi fark ediyor veya onları doğru isimlendiriyor, Gernumli gardensiler.‖

―Bizimkiler çok sayıda muhteĢem küfürler biliyor,‖ dedi Ron, ―ama sanırım Fred ve George öğretti bunları onlara.‖

Bir grup büyücüye eĢlik ederken Luna ortaya çıktı.

―Merhaba, Harry!‖ dedi.

―Ee- benim adım Barny,‖ dedi Harry kafası karıĢarak.

―Ah, bunu sen mi değiĢtirdin?‖ diye sordu mutlu bir Ģekilde.

―Ama nasıl biliyo-?‖

―Ah, sadece ifaden,‖ dedi.

Babası gibi Luna da saçını koca bir ayçiçeği ile süslediği parlak sarı bir cüppe giyiyordu. Parlaklığını saymazsanız genel görünüĢü oldukça hoĢtu. En azından kulaklarından sarkan turplar yoktu.

Bir tanıdıkla derin bir sohbette olan Xenophilius, Harry ile Luna‘nın birbirine bakıĢmalarını kaçırdı.

Büyücü uğurlaması yaptıktan sonra, parmağını tutan kızına döndü ve Luna ―babacığım, bak yercücelerinden biri beni ısırdı!‖ dedi.

―Ne kadar güzel! Yercüce salyası oldukça yararlıdır!‖ dedi Mr Lovegood, Luna‘nın uzattığı parmağı tutmuĢ küçük kanayan delikleri inceliyordu. ―Luna, canım, eğer bugün bir yeteneğinin filizlendiğini hissedersen-mesela opera söylemek ya da denizdilinde konuĢmak gibi bir istek duyarsan- bastırmaya çalıĢma! Gernumliler sayesinde yetenek kazanmıĢ olabilirsin!‖

Zıt yönde yanlarından geçen Ron yüksek sesle koptu.

―Ron gülebilir,‖ dedi Luna uysal bir Ģekilde, Harry ona ve babasına koltuklarına kadar eĢlik ediyordu,

―ama babam Gernumli sihri konusunda dolu araĢtırmalar yaptı.‖

Çok zaman önce Luna ve babasının acayip görüĢlerine karĢı çıkmamaya karar veren Harry

―Gerçekten mi?‖ dedi. ―Yine de bu ısırığın üzerine herhangi bir Ģey koymamak istediğine emin misin?‖

―Ah, iyi böyle,‖ dedi Luna, hülyalı bir Ģekilde parmağını yalarken aĢağı ve yukarı Harry‘e bakıyordu.

―Akıllı birisin. Babacığıma birçok insanın muhtemelen resmi cüppeleri giyeceğini söylemiĢtim, ama o, bir düğünde güneĢ renkleri giyinmen gerektiğini söyledi, Ģans için bilirsin.‖

Babasının arkasından uzaklaĢırken, Ron omzunu tutunan yaĢlı bir cadıyla yeniden göründü. Sivri burnu, kırmızı çizgili gözleri ve deri pembe Ģapkasıyla huysuz bir flamingoya benziyordu.

―... ve sen, saçların çok uzun, Ronald, bir an seni Ginevra sandım. Merlinin sakalı, Xenophilius Lovegood‘un giydiği de nedir? Omlete benzemiĢ. Ve sen kimsin?‖ diye havladı Harry‘e.

―Ah evet, Muriel Hala, bu kuzen Barny.‖

―BaĢka bir Weasley? Yercüceleri gibi yavruluyorsunuz. Harry Potter burada değil mi? Onunla tanıĢmayı umuyordum. Senin arkadaĢlarından biri sanıyordum, Ronald, yoksa sadece övünüyor muydun?‖

―Hayır-o gelemedi-―

―Hmm. Nedenini belirtti, değil mi? Basındaki fotoğraflarda göründüğü kadar düĢüncesiz değil o zaman.

Ben de geline tacımı en iyi nasıl giyebileceği konusunda talimatlar veriyordum.‖ diye bağırdı Harry‘e.

―Cincüce yapımı, bilirsin, yüzyıllardır benim ailemindi. Güzel görünümlü bir kız, ancak hala – Fransız.

Neyse, neyse bana iyi bir yer bul, Ronald, ben yüz yedi yaĢındayım ve ayaklarımın üstünde çok durmamam gerek.‖

Ron, Harry‘nin yanından geçerken anlam dolu bir bakıĢ attı ve uzun süre bir daha gözükmedi. Yeniden giriĢte karĢılaĢtıklarında, Harry bir düzine insana daha yerleirni göstermiĢti. Çadır neredeyse dolmuĢtu Ģimdi ve ilk defa dıĢarıda kuyruk yoktu.

―Kabus gibi, Muriel,‖ dedi Ron, alnını koluyla silerek. ―Her yıl Noele gelirdi, sonra çok Ģükür, Fred ve George akĢam yemeğinde sandelyesinin altına tezekbombası koyunca alındı. Babam her zaman mirasından onları silmiĢ olacağını söyler-sanki umurlarındaymıĢ gibi, böyle giderlerse ailedeki herkesden daha zengin olacaklar... Voav,‖ diye ekledi, Hermione onlara doğru gelirken hızlı hızlı gözlerini kırpıĢtırıyordu. ―Harika görünüyorsun!‖

―Her zamanki ĢaĢırma tonu,‖ dedi Hermione, yine de gülümsedi. Ġnce, lila renginde bir elbiseyle yüksek topuklu ayakkabılar giyiyordu, saçları düz ve parlaktı. ―Senin büyük-halan Muriel, sana katılmıyor, henüz üst katta Fleur‘a tacını verirken tanıĢtım. ‗Ah tanrım, bu Muggle doğumlu olan mı?‘ ve sonra,

‗meymenetsiz bir duruĢ ve zayıf bilekler‘ dedi.‖

―KiĢisel olarak üstüne alınma, herkese böyle kaba.‖ dedi Ron.

―Muriel hakkında mı konuĢuluyor?‖ diye sordu George, Fred‘le çadırdan geliyorlardı. ―Evet, bana kulaklarımın kepçe olduğunu söyledi. YaĢlı yarasa. KeĢke yaĢlı Bilius Amca hala bizimle olsaydı, aksine düğünlerin tam bir kahkaha nedeniydi.‖

―Ölümü gördükten yirmi dört saat sonra ölen değil miydi o?‖ diye sordu Hermione.

―Ee, evet, sonu biraz garip oldu,‖ dedi George kabullenerek.

―Ama garipleĢmeden önce partilerin hayatı ve anlamıydı.‖ dedi Fred.

―Bir ĢiĢe ateĢviskisini tamamen devirdikten sonra dans pistine koĢar, cüppesini kaldırıp, demet demet çiçekler çıkararak-―

―Evet, gerçek bir Ģakacı gibi geliyor kulağa‖ dedi Hermione, Harry kahkaha ile yarılırken.

―Bazı nedenlerden ötürü hiç evlenmedi,‖ dedi Ron.

―ġaka yapıyorsun,‖ dedi Hermione.

Hepsi öyle çok gülüyorlardı ki en son gelen iri, kara saçlı, kanca burunlu, kalın kaĢlı genç büyücüyü Ron‘a davetiyesini uzatıp, gözleri Hermione‘nin üzerinde ―Harika gövünüosun‖ diyene kadar hiçbiri onu fark etmedi.

―Viktor!‖ diye bağırarak ve küçük boncuklu çantasını düĢürdü, boyutuna göre oldukça fazla bir gümbürtü çıktı. Almak için eğildiğinde kızarmıĢtı, ―Burada olduğunu bilmiyordum-tanrım-seni görmek harika-nasılsın?‖ dedi.

Ronun kulakları bir kez daha açık kırmızı olmuĢlardı. Onun hiçbir sözüne inanmazmıĢ gibi Krum‘un davetiyesine baktıktan sonra oldukça yüksek ―Buraya nasıl geldin?‖ dedi.

―Fleur beni davet etti,‖ dedi Krum, kaĢlarını kaldırarak.

Krum‘a karĢı herhangi bir garezi olmayan Harry ellerini sıktı sonra Krum‘u Ron‘un etrafından uzaklaĢtırmanın yerinde olacağını düĢünerek, ona yerini gösterdi.

―ArkadaĢın beni gördüğüne pek sevinmedi,‖ dedi Krum Ģimdi herkesin toplandığı çadıra girerlerken.

―Akrabalarından biri mi?‖ diye ekledi Harry‘nin kıvırcık kızıl saçlarına bakarak.

―Kuzen,‖ diye mırıldandı Harry, fakat Krum aslında onu dinlemiyordu. Ortaya çıkıĢı bir hareketlenmeye neden olmuĢtu, özellikle veela kuzenler arasında: Sonuçta hala ünlü bir Quidditch oyuncusuydu.

Ġnsanlar onu görebilmek için kafalarını çevirirken, Ron, Hermione, Fred ve George düğün geçidine aceleyle girdiler.

―Oturma zamanı,‖ dedi Fred Harry‘e, ―yoksa gelinle beraber içeri gireceğiz.‖

Harry, Ron ve Hermione Fred ve George‘un arkasında ikinci sırada yerlerini aldılar. Hermione daha çok pembeleĢmiĢti ve Ron‘un kulakları hala kırmızıydı. Birkaç dakika sonra Harry‘e fısıldandı,

―Bıraktığı küçük aptal sakalını gördün mü?‖

Harry tarafsız bir horuldanma çıkardı.

Sıcak çadırı bir miktar gerginlik doldururken, mırıldanmalar heyecanlı gülüĢmelerle bölündü. Mr ve Mrs Weasley geçitten ilerlediler, gülüyor ve akrabalarına el sallıyorlardı: Mrs weasley yeni mor renkli bir cüppeyle ona uyan bir Ģapkadan oluĢan bir takım giyiyordu.

Bir dakika sonra Bill ve Charlie çadırın karĢısında belirdiler, ikisi de yakasında büyük beyaz güller taktıkları resmi cüppelerini giyiyordu; Fred ıslık çaldı ve veela kuzenlerden kıkırdamalar patlak verdi.

Daha sonra müzik altın rengi balonlardan gelirmiĢcesine baĢladı, kalabalık sessizleĢti.

―ohh!‖ dedi Hermione, yerinde giriĢe bakmak için dönerek.

Monsieur Delacour ve Fleur gelerek geçitte yürümeye baĢladığında, toplanmıĢ cadı ve büyücülerden bir iç çekiĢ sesi geldi, Fleur süzülüyordu, Monsieur Delacour gülümsüyor ve heyecanlı heyecanlı yürüyordu. Fleur, güçlü gümüĢ ıĢıklar yayan oldukça sade beyaz kıyafetler giyiyordu. GörünüĢü normal zamanda herkesi zaten etkilese de, karĢılaĢtırınca, bugün herkesi adeta büyülüyordu. Altın rengi elbiseler giymiĢ Ginny ve Gabrielle, normalden daha güzel görünüyorlardı ve Fleur Bill‘e ulaĢtığında, Bill daha önce Fenrir Greyback‘le hiç tanıĢmamıĢ gibi göründü.

―Baylar ve bayanlar,‖ dedi hafif Ģarkı söyler bir ses ve küçük bir Ģok, Bill ve Fleur‘un karĢısında, Dumbledore‘un cenazesini yönetmiĢ kısa boylu, perçemli aynı büyücüyü gördü. ―Bugün burada iki sadık ruhu birleĢtirmek için toplandık...‖

―Evet, tacım herĢeye çok yakıĢmıĢ,‖ dedi Muriel yüksek bir fısıltı ile. ―Ama söylemeliyim ki Ginerva‘nın elbisesi fazla uzun kesim.‖

Ginny etrafa bakındı, gülerek Harry‘e göz kırptı ve hemen önüne geri döndü. Harry‘nin aklı çadırdan daha uzaklarda, Ginny ile okul arazisinde geçirdikleri yalnız akĢamlarda geziniyordu. ġimdi bunlar çok geride kalmıĢ gibiydi; gerçek olmaları için çok kusursuzlardı, sanki normal bir insanın hayatından vakitlerdi, alnında ĢimĢek izi olmayan normal birinin...

―Sen William Arthur, Fleur Isabelle‘i eĢin...?‖

En ön sırada, Mrs Weasley ve Madam Delacour sessizce ufak dantellerin ardında hıçkırarak ağlıyorlardı. Çadırın arkasından gelen borozan gibi sesler Hagrid‘in masaörtüsü büyüklüğündeki mendillerinden birini çıkardığına iĢaretti. Hermione, Harry‘e döndü ve gülümsedi; onun da gözleri yaĢlarla doluydu.

―...o zaman sizi ömür boyu bir kılıyorum.‖

Perçemli büyücü asasını, Bill ve Fleur‘un baĢlarının üstünde salladı, üstlerine gümüĢ yıldız yağmuru yağmaya baĢladı, yıldızlar birbiriyle birleĢmiĢ figürlerin etrafında spiraller çiziyordu. Fred ve George‘un alkıĢ koparmasıyla üstlerinde asılı altın sarısı balonlar saçıldı: mutluluk kuĢları ve küçük altın çanlar uçup yukarıda asılı kaldılar, kendi müzikleri ve çan sesleri Ģamataya eklendi.

―Baylar ve Bayanlar!‖ dedi perçemli büyücü. ―Lütfen ayağa kalkınız!‖

Hepsi öyle yaptı, Muriel Hala seslice yakınıyordu; büyücü, asasını tekrar salladı. Çadırın bezden duvarları kaybolurken oturdukları sandelyeler zarifçe havaya yükseldi, böylece etrafı kaplayan çevre ve güneĢle aydınlanmıĢ muhteĢem bahçe görüntüsü eĢliğinde Ģimdi altın direklerle desteklenen bir tentenin altında duruyorlardı. Sonra, çadırın ortasında altın eriği fıĢkırdı ve ortaya parlak bir dans pisti oluĢturdu; uçan sandelyeler zarifçe geri yere, beyaz giydirilmiĢ masalar etrafına dönüp yere kondular, ardından altın ceketli grup piste ilerledi.

―HoĢ,‖ dedi Ron onaylayarak, garsonlar her köĢeden çıkmaya baĢlamıĢken. Bazıları gümüĢ tepsilerde balkabağı suyu, kaymak birası ve ateĢ viskisi taĢırken, diğerleri sürüsüyle tart ve sandviç taĢıyordu.

―Gidip onları kutlamalıyız!‖ dedi Hermione, ayak parmaklarının üstünde durarak Bill ve Fleur‘a, iyi dileklerini dileyen kalabalığın ortasında kayboldukları yere bakıyordu.

Omuz silkerek Ron, ―Daha sonra zamanımız olacak,‖ dedi yanlarından geçen tepsiden üç tane kaymakbirası alıp birini Harry‘e uzatırken. ―Hermione, al, hadi bir masa bulalım... Orada değil! Muriel‘e yakın hiçbi...‖

Ron boĢ dans pistinin karĢısına ilerledi, giderken sağa ve sola bakınıyordu: Harry, gözünün Krum‘u aradığına emindi. Çadırın öbür yakasına geçtiklerinde çoğu masa dolmuĢtu: en boĢ olanı Luna‘nın yalnız oturduğu masaydı.

―Oturmamızda bir sakınca yok değil mi?‖ diye sordu Ron.

―Ah evet,‖ dedi mutluca. ―Babacığım Bill ve Fleur‘a hediyemizi vermeye gitti.‖

―Nedir, bir ömür boyu Gürelekökü stoğu mu?‖ sordu Ron.

Hermione masanın altından Ron‘u hedefleyerek tekme attı ama Harry‘e isabet etti. Acıdan gözleri sulanarn Harry, birkaç dakika boyunca sohbetin ne hakkında olduğunu takip edemedi.

Müzik grubu çalmaya baĢlamıĢtı. Büyük bir alkıĢla ilk Bill ve Fleur sahneye çıktı, daha sonra Mr Weasley, Madam Delacour‘u sahneye davet etti, ardlarından Mrs Weasley ve Fleur‘un babası.

―Bu Ģarkıyı seviyorum,‖ dedi Luna, vals yaparmıĢcasına sallanarak. Birkaç saniye sonra ayağa kalktı ve dans pistine süzüldü, yalnız baĢına bir noktada kendi etrafında döndü, gözlerini kapadı, Ģimdi kollarını sallıyordu.

―MuhteĢem biri değil mi?‖ dedi Ron hayran bir Ģekilde. ―Daima iyimser.‖

Ancak Viktor Krum Luna‘nın boĢ koltuğuna çökmüĢtü ki Ron‘un yüzündeki gülücük kayboldu.

Hermione memnun bir heyecan duydu, ama bu sefer Krum ona iltifat etmek için gelmemiĢti. Yüzünde sert bir bakıĢla ―ġu sarı giyinen adam kim?‖ dedi.

―O Xenophilius Lovegood, bir arkadaĢımızın babası,‖ dedi Ron. Ortadaki görünümün aksine hırçın ses tonu Xenophilius‘a gülmeyeceklerini gösteriyordu. ―Gel, dans edelim,‖ diye ekledi Hermione‘ye aniden.

Hermione ĢaĢırmıĢ görünüyordu ancak halinden memnundu, ayağa kalktı. Dans pistinde artan kalabalık arasında birlikte kayboldular.

―Ah, artık birlikteler mi?‖ diye sordu Krum, anlık aklı dağılarak.

―Ee-bir çeĢit,‖ dedi Harry.

―Sen kimsin?‖ diye sordu Krum.

―Barny Weasley.‖

El sıkıĢtılar.

―Sen, Barny-bu Lovegood denen adamı iyi tanıyor musun?‖

―Hayır, sadece bugün tanıĢtım. Neden?‖

Krum, içkisinin üstünden öfkeyle baktı, dans pistinin öteki kısmında birkaç büyücüyle sohbet eden Xenophlius‘u izliyordu.

―Çünkü,‖ dedi Krum, ―Eğer Fleur‘un misafiri olmasaydı, o göğsüne taktığı iğrenç simge için onunla burada Ģimdi düello yapardım.‖

―Simge?‖ dedi Harry, o da Xenophilius‘a bakıyordu. Garip üçgen göz göğsünde parıldıyordu. ―Neden?

Nesi var onun?‖

―Grindelvald. Bu Grindelvald‘ın simgesi.‖

―Grindelwald... Dumbledore‘un mağlup ettiği Ģu karanlık büyücü?‖

―Kesinlikle.‖

Krum‘un çene kasları sanki bir Ģey çiğnermiĢ gibi çalıĢıyordu ve sonra ―Grindelvald birçok insanı öldürdü büyük babam, mesela. Tabii ki asla bu ülkede güçlü olmadı, Dumledore‘dan korktu dediler-ve nasıl durdurulduğunu düĢünürsek doğrudur. Ama bu‖—parmağıyla Xenophilius‘u iĢaret etti—―bu onun sembolü, hemen fark ettim: Grindelvald bunu öğrenci olduğu sırada Durmstrang‘da bir duvara iĢlemiĢ.

Bazı aptallar bunu kitaplarına ve kıyafetlerine kopyaladılar, kendilerini güçlü ve etkileyici kılmak için- ta ki ailesini Grindelvald‘a kaybeden bizlerden biri onlara ders verene kadar.‖

Krum tehditkar biçimde eklemlerini çıtırdattı ve öfkeyle Xenophilius‘a baktı. Harry aklının karıĢtığını hissetti. Luna‘nın babasının Karanlık Sanatlar‘ın destekçisi olması mümkün değil gibiydi ve çadırdaki baĢka kimse bu üçgeni fark etmemiĢe benziyordu.

―Bunun-ee-Grindelwald‘ın olduğundan emin misin?‖

―Hata yapmam,‖ dedi Krum soğukça. ―Bu simgenin önünden yıllarca geçtim, iyi biliyorum.‖

―Peki, Ģöyle bir olasılık var,‖ dedi Harry ―Xenophilius bunun ne anlama geldiğini gerçekten bilmiyor olabilir. Lovegoodlar oldukça... sıradıĢıdırlar. Onu kolayca bir yerden almıĢ ve onun buruĢuk boynuzlı hırgür veya birĢeyin kesiti sanmıĢ olabilir.‖

―Neyin kesiti?‖

―Ee, ne olduklarını bilmiyorum, ama doğrusu o ve kızı onlardan aramak için tatile çıkarlar...‖

Harry, Luna ve babasını açıklamakta kötü bir iĢ çıkardığını hissetti.

―Bu o,‖ dedi, hala dans eden ve havadaki sinekleri yakalamaya çalıĢırmıĢ gibi kollarını sallayan Luna‘yı iĢaret ederek.

―Nie bunu yapıyo?‖ diye sordu Krum.

―Muhtemelen MahfıĢtlardan kurtulmaya çalıĢıyor,‖ dedi Harry, belirtileri fark ederek.

Krum, Harry‘nin onunla eğlenip eğlenmediğini anlamamıĢ gibiydi. Cüppesinden asasını çıkardı ve tehditkar biçimde arkasına vurdu, ucundan kıvılcımlar çıktı.

―Gregorovitch!‖ dedi Harry bağırarak, oldukça heyecanlıydı; Krum‘un asası görünmesiyle anı geri canlanmıĢtı: Ollivander, Üçbüyücü Turnuvası‘ndan önce onu alıp incelemiĢti.

―Ne olmuĢ ona?‖ dedi Krum Ģüpheli bir Ģekilde.

―Bir asa yapımcısı!‖

―Biliyorum bunu,‖ dedi Krum.

―Senin asanı yaptı! Bu yüzden düĢünmüĢtüm ki –quidditch-―

Krum daha ve daha fazla ĢüphelenmiĢ göründü.

―Gregorovitch‘in asamı yaptığını nerden biliyorsun?‖

―Ben... Ben bir yerde okudum sanırım.‖ dedi Harry. ―Bir- bir hayran dergisinde,‖ diye ekledi açıkça telaĢlı bir Ģekilde ve Krum yatıĢmıĢ göründü.

―Asamı hayranlarla konuĢtuğumu fark etmemiĢtim,‖ dedi.

―ġey ... ee... Bugünlerde Gregorovitch nerelerde?‖

Krum, kafası iyice karıĢmıĢ gözüktü.

―Birkaç yıl önce istifa etti. Ben bir Gregorovitch asası alabilen son kiĢilerdendim. En iyilerdendir-her ne kadar- biliyorum ki siz ingilizler alıĢveriĢlerinizi daha çok Ollivander‘dan yapıyorsunuz.‖

Harry cevap vermedi. Krum gibi dans edenleri izliyormuĢ gibi yaptı ama oldukça derin düĢüncelerdeydi. Böylece Voldemort ünlü bir asa yapımcısı arıyordu ve Harry bunun için bir neden aramamalıydı: bu tabii ki, o gece,Voldemort gökyüzünde onu kovalarken Harry‘nin asasının neden olduğu Ģeydi. Kutsal anka tüyü ödünç alınmıĢ asayı yenmiĢti, Ollivander‘ın anlamadığı veya ummadığı bir nedenden ötürü. Gregorovitch bu konuyu ondan daha mı iyi bilirdi? Gerçekten Ollivander‘dan daha mı yetenekliydi, Ollivander‘ın bilmediği sırlar mı biliyordu?

―ġu kız çok güzel,‖ dedi Krum, Harry‘i yeryüzüne geri döndürerek. Krum, Luna‘ya eĢlik eden Ginny‘i iĢaret ediyordu. ―O da senin akrabalarından mı?‖

―Evet,‖ dedi Harry, birden sinir olmuĢtu, ―ama baĢka birisiyle görüĢüyüor. Kıskanç bir tip. Ġri yarı biri.

Onunla karĢılaĢmak istemezdin.‖

Krum homurdandı.

―Ne,‖ dedi, kupasını bitirmiĢ ayağa kalkıyordu, ―Bütün güzel kızlar kapılmıĢsa uluslararası bir Quidditch oyuncusu olmanın ne anlamı var?‖

Harry‘i geçen bir garsondan sandviç alırken bıraktı ve kalabalık dans pistinin etrafından dolaĢarak uzun adımlarla uzaklaĢtı. Harry, Gregorovitch‘i anlatmak için Ron‘u bulmak istiyordu ama Ron pistin ortasında Hermione ile dans ediyordu. Harry direklerden birine yaslandı, Ģimdi Fred ve George‘un arkadaĢı Lee Jordan ile dans eden Ginny‘i izledi. Ron‘a verdiği söze fazla sinirlenmemeye çalıĢtı.

Daha önce hiçbir düğünde bulunmamıĢtı bu yüzden Büyücü kutlamalarının Muggle kutlamalarından nasıl farklılık gösterdiğinden emin değildi ancak yine de kesildiğinde üstündeki iki anka figürünün uçtuğu bir düğün pastası ya da kalabalık arasında desteksiz havada dolaĢan Ģampanya ĢiĢelerinin olmayacağından emindi. AkĢam çöktüğünde ve güveler tente altında saldırıĢa geçmeye baĢladıklarında, alan uçuĢan altın fenerlerle aydınlandı, Ģenlik kendini aĢmıĢtı. Fred ve George, Fleur‘un kuzenleriyle birlikte çoktan ortadan kaybolmuĢtu; Charlie, Hagrid ve basık Ģapkalı cüce bir büyücü köĢede ―Kahramanımız ġerefine‖ Ģarkısını söylüyordu.

Kalabalıkta, Harry‘nin oğlu olup olmadığı konusunda emin olmayan Ron‘un sarhoĢ amcalarından birinden kaçmaya çalıĢırken masada yalnız baĢına oturan bir büyücü fark etti. Kır saçları onu daha çok baĢını güvelerin yediği fes giydirilmiĢ bir karahindiba gibi gösteriyordu. Kafasını zorladığında Harry birden onun Zümrüdüanka YoldaĢlığı üyesi ve Dumbledore‘a ölüm taziyesi yazan Elphias Doge olduğunu fark etti.

Harry ona yaklaĢtı.

―Oturabilir miyim?‖

―Tabii, tabii‖ dedi Dodge, sesi yüksek oktavlı ve hırıltılıydı.

Harry yere sıvıĢtı.

―Mr Dodge, ben Harry Potter.‖

Doge ani bir Ģekilde iç geçirdi.

―Sevgili evladım! Arthur burada olduğunu, gizlendiğini söyledi... Çok memnun oldum, çok onurlandım!‖

TelaĢlı ve gergin bir memnuniyetle Doge, Harry‘nin kupasını Ģampanya ile doldurdu.

―Sana yazmayı düĢünüyordum,‖ diye fısıldadı, ―Dumbledore‘dan sonra... senin için... bir Ģok, eminim...‖

Doge‘ın küçük gözleri aniden gözyaĢlarıyla doldu.

―Gelecek Postası için yazdığınız ölüm taziyesini gördüm,‖ dedi Harry. ―Profesör Dumbledore‘u bu kadar iyi tanıdığınızı fark etmemiĢtim.‖

―Herkesin fark etmediği gibi,‖ dedi Dodge, gözlerini peçeteyle kurulayarak. ―Kesinlikle onu en uzun süre ben tanıyordum, eğer Aberforth‘u saymazsan- ve her nasılsa insanlar gerçekten Aberforth‘u sayıyor gibi durmuyor.‖

―Gelecek Postasını kasten... Görüp görmediğinizi bilmiyorum, Mr Dodge?‖

―Ah lütfen bana Elphias de, sevgili çocuğum.‖

―Elphias, Rita Skeeter‘ın Dumbledore hakkında verdiği röportajı görüp görmediğinizden emin değilim?‖

Doge‘ın yüzü öfkeyle doldu.

―Ah evet Harry, gördüm. ġu kadın veya açgöz demek daha uygun bir terim olur, onunla konuĢmam için bana baskı yaptı. Utanarak söylüyorum ki biraz kaba oldum ve ona ortalığı bulandıran alabalık olduğunu söyledim ki bu da görmüĢ olabileceğin üzerine akıl sağlığım üzerine iftiralar atmasına neden oldu.

―ġey, o röportajda‖ diye devam etti Harry, ―Rita Skeeter, Dumbledore‘un gençken karanlık sanatlarla ilgilendiğini iddia ediyor.‖

―Bir kelimesine dahi inanma!‖ dedi Dodge bir çırpıda. ―Bir kelimesine bile Harry! Hiçbir Ģeyin Albus Dumbledore ile ilgili anılarını zedelemesine izin verme!‖

Harry, Dodge‘ın samimi, acı dolu yüzüne baktı, temin edilmekten öte sinirlendiğini hissetti. Dodge gerçekten Harry‘nin bunlara inanmamasının bu kadar basit olacağını mı düĢünmüĢtü? Dodge, Harry‘nin emin olmak için herĢeyi bilmesi gerektiğini gerçekten düĢünememiĢ miydi?

EndiĢeli görünümüne ve telaĢına bakılırsa muhtemelen Dodge, Harry‘nin hislerini anlamıĢtı. ―Harry, Rita Skeeter korkunç bir-―

Ancak cırtlak bir ses sözünü bölmüĢtü.

―Rita Skeeter? Ah, ben onu çok severim, her zaman okurum!‖

Harry ve Dodge orada duran Muriel Halayı görmek için yukarı baktılar, Ģapkasındaki kuĢ tüyleri dans ediyordu, elinde bir kadeh Ģampanya vardı. ―Biliyorsun Dumbledore hakkında bir kitap yazdı!‖

―Merhaba Muriel‖ dedi Dodge. ―Evet, biz de bunu tartıĢ-―

―Oradaki! Bana sandalyeni ver, ben yüz yedi yaĢındayım!‖

TelaĢa düĢen baĢka kızıl saçlı Weasley kuzeni yerinden fırladı ve Muriel Hala ĢaĢırtıcı bir kıvraklıkla arkasını dönüp kendisini Dodge ve Harry arasına attı.

―Merhaba tekrar Barry, veya ismin her ne ise,‖ dedi Harry‘e. ―ġimdi Rita Skeeter hakkında ne diyordunuz? Biliyorsun Dumbledore‘un biyografisini yazmıĢ. Okumak için sabırsızlanıyorum, Flourish and Blotts‘a sipariĢ vermeyi unutmamalıyım!‖

Doge üzgün ve gerilmiĢ gözüktü, Auntie Hala kadehini bitirdi ve oradan geçen garsonun kadehini yenilemesi için kemikli parmaklarını Ģıklattı. BaĢka büyük bir yudum daha aldı, geğirdi ve devam etti,

―Bir çift kurbağa gibi gözükmeye gerek yok! Saygıdeğer biri olmadan ve bütün bu saçmalıklardan önce, Albus hakkında bazı büyük dedikodular vardı!‖

―YanlıĢ bilgilendirilmiĢsin,‖ dedi Dodge, tekrar turp rengine dönerek.

―Öyle düĢünebilirsin,‖ diye kıkırdadı Muriel Hala. ―Yazında, kendi çapında aynı noktalarda nasıl gevelendiğini fark ettim.‖

―Böyle düĢündüğün için üzüldüm,‖ dedi Dodge daha katı bir soğuklukla. ―Seni temin ederim kalbimden yazıyordum.‖

―Ah, hepimiz senin Dumbledore‘a taptığını biliyoruz, o kofti kızkardeĢiyle yaptıkları ortaya çıktıktan sonra bile galiba onun hala bir aziz olduğunu düĢünüyorsun.

―Muriel!‖ diye çıtladı Dodge.

Soğuk Ģampanyadan alakasız bir soğukluk Harry‘nin göğsünü dolduruyordu.

―Ne demek istiyorsun?‖ diye sordu Muriel‘e. ―KızkardeĢinin kofti olduğunu kim demiĢ ki? Hasta olduğunu sanıyordum?‖

―YanlıĢ düĢünmüĢsün o zaman, değil mi Barry!‖ dedi Muriel Hala, yarattığı etkiden memnun bir Ģekilde. ―Her neyse, bu konuda bir Ģeyler bilmeyi nasıl umuyordun ki? Senin daha doğman planlanmadan yıllar yıllar önceydi tatlım ve gerçek Ģu ki o zamanlar hayatta olan bizler bile asla gerçeğin ne olduğunu bilmedi. Bu nedenle Skeeter‘ın neyi açığa çıkardığını bilmek için sabırsızlanıyorum! Dumbledore kız kardeĢini uzun süre boyunduruğunda tuttu!‖

―Yalan!‖ dedi Dodge hırıltıyla, ―Kesinlikle yalan!‖

―Kız kardeĢinin bir kofti olduğunu bana hiç anlatmadı,‖ dedi Harry düĢünmeden, hala içi buz gibiydi.

―Ve hangi nedenle sana anlatacaktı ki?‖ dedi Muriel bağırarak, Harry‘e dönmeye çalıĢırken yerinde az sallandı.

―Albus‘un Ariana hakkında hiç konuĢmamasının nedeni,‖ diye baĢladı Elphias sesi gergindi, ―oldukça açık, düĢünmüĢ olmalıydım, kardeĢinin ölümü yüzünden yıkılmıĢtı-―

―O kızı neden hiç kimse görmedi Elphias?‖ dedi Muriel ciyaklayarak, ―Tabutu dıĢarı çıkarılıp, cenazesi yapılana kadar neden yarımız bile öyle birinin hayatta olduğunu bilmiyordu? Ariana hücresinde kilitliyken aziz Albus neredeydi? MuhteĢem Hogwarts‘da, kendi evinde neler döndüğünü hiç umursamamaksızın!‖

―Nasıl hücrede kilitli?‖ diye sordu Harry, ―Nasıl yani?‖

Doge ümitsiz görünüyordu. Muriel Hala tekrar kikirdedi ve Harry‘e cevap verdi.

―Dumbledore‘un annesi korkunç bir kadındı, oldukça korkutucu. Muggle doğumlu, her ne kadar ben aksi Ģeklinde numara yaptığını duysam da-‖

―O hiç de bu Ģekilde davranmadı! Kendra iyi bir kadındı,‖ diye fısıldadı Dodge acı dolu, ama Muriel Hala onu takmadı.

―-gururlu ve çok küstah, bir kofti yaratmıĢ olmaktan utanan bir çeĢit cadı-‖

―Ariana, kofti değildi!‖ diye hırıldadı sesi Doge‘ın.

―Öyle diyorsun Elphias, ama o zaman neden hiç Hogwarts‘a baĢlamadığını açıkla?‖ dedi Muriel Hala.

Harry‘e geri döndü. ―Zamanımızda, koftiler çoğunlukla bastırılıyordu ve küçük bir kızı ömür boyu bir eve hapsedip yokmuĢ gibi davranarak da bu baskı doruğa ulaĢtı.‖

―Sana diyorum, olan Ģey bu değil!‖ dedi Dodge ama Muriel hala üste çıktı, hala Harry‘e dönüktü.

―Koftiler genelde Muggle okullarına yönlendirilip, Muggle toplumuna entegre olmaları teĢvik edildi.

Ġkinci sınıf olacakları bir büyücü dünyasında kendilerine bir yer bulmasındansa, böylesi çok daha mantıklıydı ancak Kendra Dumbledore, kızını bir Muggle okuluna yollamayı kabul edememiĢ olmalıydı-

―

―Ariana narindi!‖ dedi Doge ümitsizce. ―Sağlığı çok kötüydü, kızına izi vere-―

―-kızının evini terk etmesine izin vermek için mi?‖ diye kıkırdadı Muriel. ―Ve hiç St. Mungo‘s a götürülmedi ve onunla ilgilenmesi için hiç ġifacı çağrılmadı!‖

―Sahi Muriel, nasıl oluyorda bunu bilebiliyor-―

―Bilgin olsun Elphias, kuzenim Lancelot o zamanlarda, St Mungo‘s‘da ġifacıydı ve aileme son derece gizli bu bilgiyi, Adriana‘nın hiç orada görünmediğini anlattı. Çok Ģüphe çekici, Lancelot öyle düĢünürdü!‖

Doge ağlamak üzere gibiydi. Oldukça eğleniyor gibi duran Muriel, parmaklarını daha fazla Ģampanya için Ģaklattı. Harry, hissiz bir Ģekilde bir zamanlar Dursley‘lerin onu nasıl görünürden uzak bir halde büyücü olması nedeniyle kilit altında tuttuğunu düĢündü. Dumbledore‘un kardeĢi de aynı uygulamanın tersini mi yaĢamıĢtı: büyü dıĢı olması nedeniyle hapsolmak? Dumbledore, Hogwarts‘a mükemmel ve yetenekli olduğunu ispatlamaya giderken, onu gerçekten kendi kaderine mi terketmiĢti?

―ġimdi, eğer ilk Kendra ölmeseydi,‖ diye Muriel devam etti, ―Ariana‘nın iĢini bitirenin o olduğunu söylerdim-―

―Bunu nasıl söylersin Muriel!‖ diye inledi Doge. ―Kendi kızını öldüren bir anne? Ne söylediğini bir düĢün!‖

Muriel Hala omuz silkerek, ―Eğer bahsi geçen anne, kendi öz kızını yıllarca hapsedebilecek yetideyse neden olmasın?‖ dedi. ―Ama, dediğim gibi, gerçek olamaz çünkü Kendra, Ariana‘dan önce öldü –kimsenin nedenini bilmediği bir Ģeyden ötürü-―

―Tabii, Ariana özgürlüğü uğruna çaresiz bir iĢe kalkıĢıp, kargaĢada Kendra‘yı öldürmüĢ de olabilir,‖

dedi Muriel Hala, düĢünceli bir halde. ―Kafanı istediğin Ģekilde salla, Elphias. Ariana‘nın cenazesindeydin, değil mi?‖

―Evet, ordaydım‖ dedi Doge titreyen dudaklarının arasından, ―ve bundan daha kederli bir olay daha hatırlamıyorum. Albus‘un kalbi kırılmıĢtı-―

―Kırılan tek Ģey kalbi değildi. Aberforth, Dumbledore‘un burnunu merasimin ortasında kırmamıĢ

mıydı?‖

Eğer Dodge bundan önce ürkmüĢ gözükmediyse Ģu an gözüktüğü hiç bir Ģeydi. Muriel onu bıçaklamıĢ

olabilirdi. Muriel yüksek sesle kıkırdadı ve Ģampanyasından çenesine doğru süzülen baĢka bir yudum aldı.

―Nasıl da-?‖ diye vrakladı Doge.

―Annem yaĢlı Bathilda Bagshot ile arkadaĢtı,‖ dedi Muriel Hala neĢeli bir Ģekilde. ―Ben kapıda onları dinliyorken, Bathilda her Ģeyi anneme alattı. Ne kargaĢa ama! Bathilda‘nın anlattığına göre Aberforth herĢeyin, Ariana‘nın ölümünün, Albus‘un suçu olduğunu haykırıp, yüzüne bir tane patlattı. Bathilda‘ya göre, Albus kendini korumamıĢ bile ve bu gerçekten çok ilginç. Albus iki eli arkasında bağlı bir düelloda olsa bile Aberforth‘u öldürebilirdi.‖

Muriel biraz daha Ģampanya yudumladı. Bu eski skandalların gündeme gelmesi Dodge‘ı korkuttuğu oranda Muriel‘ı neĢelendirmiĢ gözüküyordu. Harry ne düĢüneceğini, neye inanacağını bilemiyordu.

Gerçeği istiyordu ve Dodge‘ın o ana kadar yaptığı tek Ģey orada oturup Adriana‘nın hasta olduğunu gevelemekti. Harry, evlerinde eğer bu derece zalimlik yaĢandıysa Dumbledore‘un buna seyirci kalacağına zoraki inanıyordu ve hiç Ģüphesiz hikayede bir terslik vardı.

―Ve sana baĢka bir Ģey anlatacağım,‖ dedi Muriel, kadehini indirirken hıçkırıyordu. ―Bence Bathilda ağzındaki baklayı Rita Skeeter‘a çıkardı. Skeeter, röportajında Dumbledorelara yakın önemli bir kaynak Ģeklindeki ipuçları veriyor-tanrı biliyor ki tüm bu Ariana olayında Bathilda da oradaydı ve bu da yerine oturuyor!‖

―Bathilda asla Rita Skeeter‘a konuĢmazdı‖ diye fısıldandı Doge.

―Bathilda Bagshot?‖ dedi Harry. ―Sihir Tarihi‘nin yazarı?‖

Ġsim Harry‘nin kitaplarından birinin kapağında basılıydı, doğrusu Harry‘nin istekle okuduğu türden değildi.

―Evet,‖ dedi Doge, Harry‘nin sorusuna hayat karmaĢasında boğulan bir adammıĢcasına sarılarak. ―Çok yetenekli bir sihir tarihçisi ve Albus‘un eski arkadaĢı.‖

―Bu günlerde bunamıĢ diye duydum,‖ dedi Muriel Hala neĢeli bir halde.

―Eğer öyleyse, Skeeter‘ın bu durumdan yararlanması adilik,‖ dedi Doge, ―ve bu halde olan Bathilda‘nın söylediklerine güvenilmemeli!‖

―Ah, hatıraları su yüzüne çıkarmanın değiĢik yolları vardır ve eminim Rita Skeeter bunların hepsini biliyor,‖ dedi Muriel Hala, ―ancak Bathilda delirmiĢ bile olsa eminim eski fotoğraflar, hatta mektupları vardır. Dumbledore‘u yıllardır tanıyor... Eh, Godric‘s Hollow‘u ziyaret etmeye değer diye düĢünürdüm.‖

Kaymakbirasından yudum almakta olan Harry öksürdü. Doge gözleri Muriel‘e dikili, Harry‘nin sırtına vurdu. Sesine tekrar kavuĢtuğunda, ―Bathilda Bagshot, Godric‘s Hollow‘da mı yaĢıyor?‖ diye sordu.

―Sonsuza kadar oradaydı! Dumbledorelar, Percivial hapsedildikten sonra oraya taĢındılar ve o da onların komĢusuydu.‖

―Dumbledorelar Godric‘s Hollow‘da mı yaĢadılar?‖

―Evet, Barry, öyle dedim,‖ dedi Muriel Hala sinirli bir Ģekilde.

Harry bitmiĢ, tükenmiĢ gibi hissetti. Bir kez bile, altı yıl boyunca Dumbledore, Harry‘e ikisinin de aynı yerde yaĢadıklarını ve sevdiklerini Godric‘s Hollow‘da kaybettiklerini söylememiĢti. Neden? Lily ve James, Dumbledore‘un annesi ve kardeĢine yakın bir yere mi gömülmüĢlerdi? Dumbledore onların mezarlarını ziyaret etmiĢ miydi, muhtemelen bunu yapmak için Lily ve James‘inkinin yanıbaĢından geçmiĢti. Ve bir kez bile Harry‘e anlatmamıĢtı... asla söylemeye yeltenmemiĢti...

Ve bunu yapmaması neden bu kadar önemliydi, Harry kendine bile açıklayamıyordu, orada yaĢadıklarını ve ikisinin bu ortak geçmiĢini anlatmaması, yalan söylemesine eĢ değerdi. Harry etrafında neler olup bittiğinden bihaber daldı ve kalabalıktan ortaya çıkp yanıbaĢındaki sandalyeye kurulana kadar Hermione‘nin geliĢini fark etmedi.

―Daha fazla dans edemiyorum,‖ dedi nefes nefese, ayakkabısını çıkarıp ayaklarının altını ovarak. ―Ron daha fazla kaymakbirası bulmaya gitti. Biraz garip. Viktor‘u, Luna‘nın babasının yanından hıĢımla ayrılırken gördüm- tartıĢıyorlamıĢ gibi gözüküyordu-― Sesi kesildi, Harry‘e bakıyordu. ―Harry, sen iyi misin?‖

Harry nereden baĢlayacağını bilmiyordu, ama önemi yoktu, o anda büyük ve gümüĢi birĢey tenteden dans pistinin üstüne düĢercesine geliyordu. Zarif Ģekilde parlak vaĢak, ĢaĢırmıĢ dans eden insanların arasına indi. Kafalar çevriliydi sanki dansın ortasında birden donmuĢlardı. Daha sonra Patronusun ağzı iyice açıldı ve Kingsley Shacklebolt yüksek, derin sesiyle ağır bir Ģekilde konuĢtu.

―Bakanlık düĢtü. Scrimgeour öldü. Geliyorlar...‖

DOKUZUNCU BÖLÜM

SAKLANACAK BİR YER

Her Ģey bulanık ve yavaĢ görünüyordu. Harry ve Hermione ayağa fırlayıp asalarını çıkardılar. Çoğu insan garip bir Ģey olduğunu daha yeni fark ediyorlardı; ortadan kaybolduğu sırada kafalar hâlâ gümüĢ

kediye dönmüĢtü. Sessizlik Patronus‘un indiği yerden etrafa soğuk dalgalar halinde yayıldı. Sonra birisi çığlık attı.

Harry ve Hermione kendilerini panikleyen kalabalığın içine attılar. Konuklar her tarafa doğru koĢuĢuyorlardı; çoğu buharlaĢıyordu; Kovuk‘un etrafındaki koruyucu büyüler bozulmuĢtu.

―Ron!‖ diye bağırdı Hermione. ―Ron, neredesin?‖

Kalabalığı yararak dans pistine doğru giderken, Harry, pelerinli ve maskeli Ģekillerin kalabalığın etrafında cisimlendiğini; sonra da Lupin ve Tonks‘un asalarını kaldırdıklarını gördü, ikisi birden

―Portego!‖ diye bağırdılar, sesleri her yerde yankılandı.

―Ron! Ron!‖ diye hıçkırıklara boğularak seslendi Hermione, o ve Harry korkmuĢ konuklar tarafından sıkıĢtırılırken: Harry, koruma büyüsü mü yoksa uğursuzluk büyüsü mü olduğunu kestiremediği bir ıĢık yıldırım hızıyla kafalarının üstünden geçerken birbirlerini kaybetmesinler diye Hermione‘nin elini yakaladı—

Ve Ron oradaydı. Hermione serbest olan koluyla onu yakaladı ve Harry kızın yer açtığını hissetti; karanlık bastırırken görüntüler ve sesler kayboldu; boĢlukta ve zamanda sıkıĢıp, Kovuk‘tan, saldıran Ölüm Yiyenler‘den, belki de, Voldemort‘un kendisinden uzaklaĢırken, tüm hissedebildiği Hermione‘nin eliydi…

―Biz neredeyiz?‖ dedi Ron‘un sesi.

Harry gözlerini açtı. Bir anlığına düğünü terk etmediklerini düĢündü; Hâlâ etrafları insanlarla çevriliydi.

―Tottenham Adliye Yolu‘ndayız,‖ dedi zar zor nefes alan Hermione. ―Yürüyün, sadece yürüyün, üstümüzü değiĢmek için bir yer bulmak zorundayız.‖

Harry Hermione‘nin dediğini yaptı. Üstlerinde yıldızların parıldadığı, geniĢ karanlık caddede yarı yürüyerek, yarı koĢarak gecenin geç saatlerinde, kalabalık halinde yürüyen eğlence düĢkünlerini geçtiler. Bir çift katlı otobüs gümbürdedi ve neĢeli bir Ģekilde bara giden bir grup onlar geçerken ilgiyle baktılar; Harry ve Ron‘un üstünde hâlâ resmi cüppe vardı.

―Hermione, değiĢecek bir Ģey getirmedik,‖ dedi Ron görüĢ alanlarındaki genç bir kadın nahoĢ

kıkırtılarla gülerken.

―Niye Görünmezlik Pelerinimi yanıma alıp almadığımı kontrol etmedim ki?‖ dedi Harry, kendi aptallığına içinden lanetler yağdırıyordu. ―Tüm yıl boyunca yanımda taĢıdım ve—‖

―Sorun değil, pelerinin bende, ikiniz için de kıyafetlerim var,‖ dedi Hermione, ―Sadece doğal görünmeye çalıĢın ta ki—burası iĢimizi görür.‖ Onları yan sokaklardan birine, oradan da zar zor görünen, iki binayı birbirine bağlayan geçidin altına doğru götürdü.

―Pelerin ve elbiselerin yanında olduğunu söylerken…‖ dedi Harry, Ģimdi altüst edip içinde bir Ģeyler aradığı, küçük boncuklu bir el çantasından baĢka hiçbir Ģey taĢımayan Hermione‘ye, kaĢları çatık bir Ģekilde bakıyordu.

―Evet, buradalar,‖ dedi Hermione ve Harry ve Ron‘u büsbütün ĢaĢkına çevirerek, bir kot pantolon, bir svitĢört, bir çift kestane rengi çorap ve en sonunda da gümüĢi Görünmezlik Pelerini‘ni çıkardı.

―Bu Tanrı‘nın cezası çanta nasıl oluyor da--?‖

―Saptanamaz GeniĢletme Büyüsü,‖ dedi Hermione. ―Ustalık isteyen bir iĢ, fakat sanırım doğru yaptım; her neyse, ihtiyacımız olan her Ģeyi sığdırabilmeyi baĢardım.‖ Nazik çantayı çok az salladı ve içinde bir takım ağır obje, sanki bir depoda yuvarlanıyorlarmıĢ gibi yankılandı. ―Ah, kahretsin, bunlar kitaplar olmalı,‖ dedi, çantasının içine bakıyordu, ―ve hepsini de konularına göre istiflemiĢtim… Ah, Ģey…

Harry, sen Görünmezlik Pelerini üstüne giysen iyi olur. Ron, çabuk ol, üstünü değiĢtir…‖

―Bütün bunları ne zaman yaptın?‖ diye sordu Harry, Ron cüppesini çıkarırken.

―Sana Kovuk‘ta da söyledim, gerekli Ģeyleri günler öncesinden toplamıĢtım, biliyorsun, hani eğer ani bir kaçıĢ yapmamız gerekirse diye. Sırt çantanı da bu sabah topladım, Harry sen giyindikten sonra ve buraya koydum… Sadece içimde bir his vardı…‖

―Ġnanılmazsın, gerçekten,‖ dedi Ron, bohça yaptığı cüppesini uzatırken.

―TeĢekkürler,‖ dedi Hermione, cüppeyi çantasına tıkarken, belli belirsiz bir Ģekilde gülümseyerek.

―Lütfen, Harry, pelerini giy!‖

Harry Görünmezlik Pelerini‘ni gözden kaybolarak, omuzlarına attı ve kafasına doğru çekti. Neler olduğunu daha yeni anlamaya baĢlıyordu.

―Diğerleri—düğündeki herkes—‖

―ġu an onlar için endiĢelenemeyiz,‖ diye fısıldadı Hermione. ―Onların peĢinde oldukları sensin, Harry ve geri dönersek, diğerlerini sadece daha fazla tehlikeye atmıĢ oluruz.‖

―Doğru söylüyor,‖ dedi yüzünü göremediği halde Harry‘nin tartıĢmaya baĢlayacağını biliyor gibi görünen Ron. ―YoldaĢlık‘ın çoğu oradaydı, onlar oradaki herkesi kollayacaklardır.‖ Harry baĢını salladı, sonra da onların onu göremediklerini hatırlayıp ―Evet.‖ Dedi. Fakat Ginny‘yi düĢünüyordu ve korku bir asit gibi karnında köpürmeye baĢladı.

―Haydi, bence yürümeye devam etsek iyi olur,‖ dedi Hermione.

Yan sokaktan, karĢı kaldırımda bir grup erkeğin Ģarkı söyleyip, zikzaklar çizdiği, ana yola tekrar geri döndüler.

―Sadece meraktan soruyorum, neden Tottenham Adliye Yolu?‖ diye sordu Ron Hermione‘ye.

―Hiçbir fikrim yok, sadece aklıma geldi, fakat eminim ki bizim olmamızı beklemedikleri yerde, Muggle dünyasında daha güvendeyiz.‖

―Doğru,‖ dedi Ron, etrafına bakınıyordu, ―fakat biraz Ģey—teĢhir edilmiĢ hissetmiyor musun?‖

―BaĢka nereye gidebilirdik peki?‖ diye sordu Hermione, yolun karĢı tarafındaki adamlar ona ıslık çalınca ürküp yolda biraz uzaklaĢtı. ―Çatlak Kazan‘da güç bela oda ayırtabiliriz, değil mi? Ve Grimmauld Meydanı Snape‘in oraya gelme olasılığı olduğu için ihtimalin dıĢı… Orayı da kontrol etme olasılıklarının olduğunu düĢünmeme rağmen sanırım, anne ve babamın evine gidebilirdik… Ah, keĢke sussalar!‖

―Pekâlâ, güzelim?‖ karĢı kaldırımdaki adamlardan en sarhoĢu bağırıyordu. ―Bir Ģeyler içelim mi? ġu kızılı bırakıp gel de bir bardak bir Ģeyler içelim!‖

―Haydi, gidip bir yerlerde oturalım,‖ dedi Hermione aceleyle, Ron tam ağzını açmıĢ, yolun karĢısına bağırmak üzereyken. ―Bakın, burası olur, hadi girelim!‖

Küçük ve eski, bütün gece açık kalan bir kahveydi. Tüm formika üstlü masaların üstünde ince bir yağ

tabakası vardı, fakat en azından dükkân boĢtu. Önce Harry çardağa geçip oturdu ve yanına Ron, Ron‘un karĢısına da, hoĢuna gitmese de giriĢe sırtını dönmüĢ olan Hermione oturdu: O kadar sık omzundan geriye bakıyordu ki, kasları seğiriyormuĢ gibi görünüyordu. Bir yerde durmaları Harry‘nin hoĢuna gitmemiĢti; yürümeleri sanki bir hedefleri varmıĢ gibi bir yanılsama oluĢturuyordu. Pelerinin altında çok özlü iksirin son izlerinin de kaybolduğunu hissetti, elleri normal uzunluklarına ve Ģekillerine geri dönüyorlardı. Cebinden gözlüklerini çıkardı ve onları tekrar gözlerine taktı.

Bir ya da iki dakika sonra, Ron konuĢtu, ―Biliyorsunuz, Çatlak Kazan‘dan o kadarda uzakta değiliz, sadece Charing Cross‘ta—‖

―Ron, gidemeyiz!‖ dedi Hermione hemen.

―Kalmak için değil, neler olduğunu öğrenmek için!‖

―Ne olduğunu biliyoruz! Voldemort Bakanlık‘ın yönetimini eline aldı, baĢka ne bilmemiz gerekiyor?‖

―Tamam, tamam, sadece bir fikirdi!‖

Huysuz bir sessizlik haline geri döndüler. Sakız çiğneyen kadın garson ayaklarını sürüyerek geldi ve Hermione iki kahve istedi: Harry görünmez olduğu için, ona da bir tane ısmarlamak garip olacaktı. Bir çift iri yarı iĢçi kahveye girdi ve yan çardağa sıkıĢtılar. Hermione sesini alçaltıp fısıldamaya baĢladı.

―Diyorum ki BuharlaĢmak için sakin bir mekân bulalım ve kırsal bölgeye yönelelim. Oraya ulaĢtıktan sonra, YoldaĢlık‘a mesaj gönderebiliriz.‖

―Yani konuĢan Patronus olayını yapabiliyor musun?‖diye sordu Ron.

―AlıĢtırma yapıyordum ve sanırım yapabilirim,‖ dedi Hermione.

―Pekâlâ, Ģimdiden tutuklanmıĢ olma olasılıklarına rağmen, onların baĢını daha da belaya sokmadığı sürece mesaj gönderebiliriz. Tanrım, bu iğrenç.‖ Diye ekledi köpüklü, gri kahveden bir yudum aldıktan sonra. Garson bunu duydu; yeni müĢterilerinin sipariĢlerini almak için ayaklarını sürüyerek gelirken Ron‘a nahoĢ bir bakıĢ attı. Harry‘nin Ģimdi bakmak için kendine gelmesine sebep olan, iki iĢçiden sarıĢın, daha büyük ve oldukça kocaman olanı, eliyle onu uzaklaĢmasını iĢaret etti. Kadın, ona hakarete uğramıĢ bir Ģekilde, gözlerini dikti.

―Yola devam edelim, öyleyse, bu pis Ģeyi içmek istemiyorum,‖ dedi Ron. ―Hermione, bunları ödemek için Muggle parası var mı yanında?‖

―Evet, tüm yapı kooperatifi birikimlerimi, Kovuk‘a gelmeden önce yanıma aldım. Eminim tüm bozukluklar çantamın dibindedir,‖ diye iç çekti Hermione, boncuklu çantasına uzanırken.

Ġki iĢçi aynı hareketleri yaptılar ve Harry‘de bilinçsizce onları taklit etti: Üçü birden asalarını çıkardılar.

Olanların farkına birkaç saniye sonra varan Ron, Hermione‘yi sırasının diğer yanına itmek için, kendini masanın üstünden attı. Ölüm Yiyenler‘in büyülerinin kuvveti; Harry, hâlâ görünmez bir Ģekilde,

― Sersemlet! ‖ diye bağırırken, Ron‘un kafasının az önce bulunduğu yerin hizasındaki, fayanslarla kaplanmıĢ olan duvarı tuzla buz etti.

Devasa boyutlardaki sarıĢın Ölüm Yiyen püsküren kırmızı ıĢık tarafından yüzünden vuruldu: Bilinçsiz bir Ģekilde yan tarafa düĢtü. ArkadaĢı, büyüyü kimin yaptığını görmeden, Ron‘a baĢka bir tane daha yolladı: Parlayan siyah halatlar asasının ucundan çıkıp Ron‘u baĢtan aĢağı bağladı—Garson çığlık attı ve kapıya koĢtu—Harry Ron‘u bağlayan çarpık yüzlü Ölüm Yiyen‘e baĢka bir Sersemletme Büyüsü gönderdi, fakat büyü onu ıskaladı, cama çarpıp geri döndü ve garsona çarpıp, kadının kapının önünde yere yığılmasına sebep oldu.

― Expulso! ‖ diye böğürdü Ölüm Yiyen ve Harry‘nin arkasında durduğu masa patladı: Patlamanın kuvveti Harry‘yi duvara çarptı ve Harry, Pelerin üstünden kayarak inerken, asasının elinden düĢtüğünü hissetti.

― Petrificus Totalus! ‖ diye Hermione görüĢ alanının dıĢından bağırdı ve Ölüm Yiyen kırık porselen, masa ve kahve karmaĢasına ağır bir Ģeyin düĢerken çıkardığı çatırtıyla bir heykel gibi yere düĢtü.

Hermione sıranın altından sürünerek çıktı, kafasını sallayarak saçındaki cam küllüğün parçalarını çıkardı, baĢtan aĢağı titriyordu.

― D-diffindo,‖ diyerek, asasını doğrultup, yanlıĢlıkla kot pantolonun dizini keserek açarken, onun dizinde bıraktığı derin kesik yüzünden, Ron acıyla kükredi. ―Ah, Özür dilerim, Ron, ellerim titriyor! Diffindo! ‖

Kesilen halatlar yere düĢtü. Ron ayağa kalktı, onları yeniden hissetmek için kollarını sallıyordu. Harry asasını aldı ve enkazın tamamının üstünden geçip, sıraya boylu boyunca yayılmıĢ olan, büyük, sarıĢın Ölüm Yiyenin olduğu yere gitti.

―Onu tanımalıydım, Dumbledore öldüğü gece o da oradaydı.‖ Dedi. Ayakları üstünde daha koyu renkli olan Ölüm Yiyen‘e doğru döndü; adamın gözleri hızlıca Harry, Ron ve Hermione‘ye döndü.

―Bu Dolohov,‖ dedi Ron. ―Eski aranıyor posterlerinden tanıdım. Sanırım büyük olanı Thorfinn Rowle.‖

―Adlarının ne olduklarını boĢ ver!‖ dedi Hermione biraz isterik bir biçimde. ‖Bizi nasıl buldular? Ne yapacağız?‖

Her nasılsa, Hermione‘nin paniklemesi Harry‘nin aklını temizlemiĢe benziyordu.

―Kapıyı kilitle,‖ dedi Harry Hermione‘ye, ― ve Ron, ıĢıkları kapa‖

Kaskatı kesilmiĢ olan Dolohov‘a baktı, kilidin sesi gelirken ve Ron Püfür‘ü kullanarak kahveyi karanlığa gömerken hızlıca düĢünüyordu. Harry, daha önce Hermione‘yle kahkahalar atarak alay eden adamların, uzaktaki baĢka bir kıza bağırdıklarını duyabiliyordu.

―Onları ne yapacağız?‖ diye fısıldadı Ron karanlığın içinden Harry‘ye; sonra daha da sessizce,

―Öldürecek miyiz? Onlara kalsa, bizi öldürürlerdi. Biraz önce epey bir yol kat ettiler.‖

Hermione titredi ve bir adım geri gitti. Harry kafasını hayır anlamında salladı. ‖Sadece hafızalarını silmemiz gerek,‖ dedi Harry. ―Böyle olması daha iyi, bu onları peĢimizden atmamızı sağlayacaktır.

Eğer onları öldürürsek, bizimde burada olduğumuz aĢikâr olacak.‖

―Patron sensin,‖ dedi Ron, sesi derinden rahatlamıĢ bir Ģekilde geliyordu. ―Fakat ben hiç Hafıza Büyüsü yapmadım.‖

―Bende yapmadım,‖ dedi Hermione, ― Fakat teoriyi biliyorum.‖

Derin, sakinleĢmek için bir nefes aldı, sonra asasıyla Dolohov‘un anlını iĢaret etti ve büyülü sözleri söyledi, ―Obliviate.‖

Hemen, Dolohov‘un gözleri odağını yitirip, hayal görüyormuĢ gibi bir hal aldı.

―Harika!‖ dedi Harry, Hermione‘nin sırtını sıvazlayarak. ―Ron ve ben etrafı temizlerken diğeriyle ve garsonla ilgilen.‖

―Temizlemek mi?‖ dedi Ron, kısmen yıkılmıĢ olan kahvede etrafına bakarken. ―Neden?‖

―Uyanıp da kendilerini bombalanmıĢ gibi görünen bir yerde bulunca, ne olduğunu merak edeceklerini düĢünmüyor musun?‖

―Ah doğru, evet…‖

Ron, asasını cebinden çıkarmayı baĢarana kadar bir süre uğraĢtı.

―ÇıkaramayıĢıma ĢaĢmamalı, Hermione, eski kotumu pakete koymuĢsun, bu çok sıkı.‖

―Ah, üzgünüm,‖ diye tısladı Hermione, garsonu pencereden görülmeyecek bir yere çekerken, Harry onun, Ron‘un asasını cebi yerine nereye koyacağı hakkında bir öneri mırıldandığını duydu.

―Ama bizi nasıl buldular?‖ Diye sordu Hermione, bir hareketsiz adamdan diğerine bakarak. ―Burada olduğumuzu nasıl bildiler?‖

Harry‘ye döndü.

―Sen—sence de hâlâ üzerinde Takipçi yoktur, değil mi, Harry?‖

―Olamaz,‖ dedi Ron. ―Takipçi on yedi yaĢında kırılır, bu Büyücülük kuralıdır, bu büyüyü bir yetiĢkine koyamazsın.‖

―Sizin bildiğiniz kadarıyla öyle,‖ dedi Hermione, ― Ya eğer Ölüm Yiyenler büyüyü on yedi yaĢındaki birine koymayı baĢardılarsa?‖

―Fakat Harry son yirmi dört saat boyunca bir Ölüm Yiyen‘in yakınında değildi. Takipçi‘yi ona kim koymuĢ olabilir ki?‖

Hermione cevap vermedi. Harry kendini kirlenmiĢ ve lekeli hissetti: Acaba Ölüm Yiyenler onları bu sayede mi bulmuĢtu?

―Eğer nerede olduğumuzu belli etmeden büyü kullanamıyorsam ve sizde benim yakınımda büyü kullanamıyorsanız—‖ diye baĢladı.

―Ayrılmıyoruz!‖ dedi Hermione sert bir Ģekilde.

―Saklanacak güvenli bir yere ihtiyacımız var,‖ dedi Ron. ―Olan Ģeyler hakkında düĢünmek için zamanımızın olacağı bir yere.‖

―Grimmauld Meydanı,‖ dedi Harry.

Diğer ikisi ağızları açık bir Ģekilde ona baktı.

―Aptal olma, Harry, Snape oraya gelebilir!‖

―Ron‘un babası Snape‘e karĢı uğursuzluk büyüleri koyduklarını söyledi—ve iĢe yaramasalar bile,‖

Hermione tartıĢmaya baĢlayacakken onu susturarak ―Ne olmuĢ yani? Yemin ederim, Snape‘ten daha fazla karĢılaĢmak isteyeceğim baĢka biri daha yok!‖

―Fakat—‖

―Hermione, baĢka nereye gidebiliriz? En iyi Ģansımız bu, Snape sadece bir Ölüm Yiyen. Eğer üstümde hâlâ Takipçi varsa, baĢka nereye gidersek gidelim, tüm o kalabalık Ölüm Yiyen sürüsünü gittiğimiz yere götürmüĢ olacağız.‖

Hermione tartıĢmak istiyor görünmesine rağmen, tartıĢamadı. Hermione, kahvenin kilitli kapısını açarken, Ron Püfür‘ü tekrar çakarak, kahvenin ıĢıklarını serbest bıraktı. Sonra, Harry üçe kadar sayınca, üç kurbanlarının da, üstlerindeki büyüleri tersine çevirip, garson veya Ölüm Yiyenler‘den biri uyanmadan, hemen onları kaplayan karanlığın içine kayboldular.

Saniyeler sonra ciğerleri minnetle doldu ve Harry gözlerini açtı: ġimdi tanıdık, küçük ve eski püskü bir meydan ortasında duruyorlardı. Her taraflarında harabeye benzeyen uzun binalar duruyordu. Oranın Sır Tutucusu, Dumbledore tarafından varlığı söylendiği için On Ġki Numara onlara görünüyordu, her birkaç metrede bir izlenmedikleri ya da takip edilmediklerinden emin olarak, hızla eve doğru gittiler.

TaĢ basamaklara yarıĢırcasına çıktılar ve Harry asasıyla ön kapıya bir kere dokundu. Metalik tıklama sesleri ve bir zincirin takırtısını duydular, sonra da kapı bir gıcırtıyla, savrularak açıldı ve hepsi aceleyle eĢikten içeri girdiler.

Harry arkalarından kapıyı kapadığında, eski moda gaz lambaları hayat bularak, giriĢ holü boyunca parıldayan ıĢıklar saçıp yanmaya baĢladılar. Ev tam olarak Harry‘nin hatırladığı gibiydi: ürkütücüydü, örümcek ağlarıyla kaplanmıĢtı, merdivenlerdeki ev-cini kafalarının dıĢ hatları, gölgeler Ģeklinde duvara garip bir Ģekilde vuruyordu. Uzun koyu renkli perdeler Sirius‘un annesinin portresini gizliyordu. Yerinde olmayan tek Ģey, sanki daha demin Tonks ona çarpıp yine devirmiĢ gibi yerde duran, ifrit bacağından yapılma Ģemsiyelikti.

―Sanırım birisi buradaymıĢ,‖ diye fısıldadı Ģemsiyeliği gösteren Hermione.

―Bu, YoldaĢlık burayı terk ederken olmuĢ olabilir,‖ diye mırıldanarak yanıtladı Ron.

―Peki, Ģu Snape‘e karĢı koydukları uğursuzluk büyüleri nerede?‖ diye sordu Harry.

―Belki de sadece o gelince aktif oluyorlardır?‖ diye bir öneride bulundu Ron.

Yine de sırtları kapıya dönük, evin içinde ilerlemeye korkarak, paspasın üstünde birbirlerine yakın bir Ģekilde durdular.

Pekâlâ, sonsuza kadar burada kalamayız,‖ dedi Harry ve ileri doğru bir adım attı.

― Severus Snape?‖

Deli-Göz Moody‘nin sesi karanlıktan fısıldayıp, üçünün korkuyla geriye sıçramalarına sebep oldu.

Daha bir Ģey ona soğuk havaya benzeyen bir Ģekilde üfleyip de, dili kendi kendine geri kıvrılarak konuĢmasını imkânsız hale getirmeden önce, kurbağa sesine benzer bir sesle Harry ―Biz Snape değiliz!‖ dedi. Her nasılsa dili tekrar çözülmüĢtü.

Diğer ikisi de bu aynı hoĢ olmayan hissi yaĢamıĢlar gibi görünüyorlardı. Ron öğürme sesler çıkarıyordu; Hermione kekeleyerek konuĢtu, ―B-bu Deli-Göz‘ün S-Snape için kurduğu D-Dil-Bağlama Laneti olmalı!‖

Büyük bir dikkatle Harry baĢka bir adım daha attı. Koridorun sonundaki gölgelerin içinde bir Ģey hareket etti ve daha onlar henüz baĢka bir kelime edemeden, bir halıdan, uzun, toz renginde, korkunç bir Ģekil yükseldi; beline kadar uzanan, arkasından süzülen saçı ve sakalı; çökmüĢ, etsiz yüzü, boĢ

göz çukurları olan gri Ģekil gittikçe hızlanarak onlara doğru kayarcasına geliyordu: Fena halde tanıdık, aĢırı derecede Ģekli bozulmuĢ, çürümüĢ bir kol yükselip, Harry‘yi iĢaret etti.

―Hayır!‖ diye bağırdı Harry ve aklına hiçbir büyü gelmemesine rağmen asasını kaldırdı. ―Hayır! Biz değildik! Biz seni öldürmedik—‖

Tam öldürmedik kelimesinde, Ģekil muazzam bir toz bulutu yayarak patladı: Öksürerek, gözleri sulanmıĢ olan Harry etrafına bakınıp, Hermione‘nin kapının yanında, kolları kafasının üstünde çömeldiğini ve baĢtan aĢağı titreyen Ron‘un, beceriksizce onun omzuna hafifçe dokunup, ―Bir Ģey yok… Geçti…‖ dediğini gördü. Toz etrafında sis gibi etrafa yayılırken, Mrs. Black çığlıklar atmaya baĢladığı sırada Harry mavi bir gaz ıĢığı gördü.

― Bulanıklar, pislikler, alçaklığın izleri, atalarımın evindeki utancın lekeleri—‖

―KAPA ÇENENĠ!‖ diye böğürdü Harry asasını ona doğrultarak, bir patlama sesi ve püsküren kırmızı kıvılcımlarla, Mrs. Black‘i susturdu ve perdeler tekrar sallanarak kapandı.

―O… Oydu…‖ dedi hıçkırıklarla, Ron ona kalkması için yardım ederken, ağlamaya baĢlayan Hermione,

―Evet,‖ dedi Harry, ―Fakat bu gerçekten Moody değildi, değil mi? Sadece Snape‘i korkutmak için yaptığı bir Ģeydi.‖

Harry, iĢe yarayıp yaramadığını merak etti, yoksa Snape çoktan, tesadüfen gerçek Dumbledore‘u öldürdüğü gibi, korkutma amaçlı Ģeklini de patlatmıĢ mıydı? Sinirleri hâlâ karıncalanıyordu, koridor boyunca, dehĢet salacak yeni bir Ģeylerin kendisini açığa vurmasını kısmen bekleyerek, diğer ikisine önderlik etti, fakat sıva dibi boyunca hızla hareket eden bir fare dıĢında hiçbir Ģey hareket etmedi.

―Daha fazla ileri gitmeden önce, sanırım bir kontrol etsek iyi olur,‖ diye fısıldadı Hermione ve asasını kaldırıp ―Homenum revelio.‖ Dedi

Hiçbir Ģey olmadı.

―Pekâlâ, büyük bir Ģok geçirdin,‖ dedi Ron nazik bir Ģekilde. ―Ne olması gerekiyordu?‖

―Ne yapmasını istediysem, büyü onu yaptı!‖ dedi Hermione daha çok kızgın bir Ģekilde. ―Bu insan varlığını açığa çıkarmaya yarayan bir büyüydü ve burada bizden baĢka kimse yok!‖

―Ve yaĢlı tozlu dostumuz dıĢında,‖ dedi Ron, ceset-Ģeklinin yükseldiği halı parçasına bakarak.

―Haydi, yukarı çıkalım,‖ dedi Hermione aynı noktaya korkmuĢ bir Ģekilde bakıyordu. Önden gidip, diğerlerine öncülük edip, gıcırdayan merdivenleri çıkarak birinci kattaki misafir odasına gitti. Hermione asasını sallayıp eski gaz lambalarını yaktı, sonrada soğuk hava akımının olduğu odada hafiften titreyerek, kanepeye oturdu, kollarını sıkıca bir birine kavuĢturmuĢtu. Ron pencerenin yanına gitti ve ağır kadife perdeleri iki üç santim kenara itti.

―DıĢarıda hiçbir Ģey göremiyorum,‖ dedi. ―Ve sizde aynı Ģeyi düĢünmüĢsünüzdür, eğer Harry‘nin üstünde hâlâ Takipçi olsaydı, onlar bizi buraya kadar izlerlerdi. Biliyorum evin içine giremezlerdi, fakat—Ne oluyor, Harry?‖

Harry bir acı çığlığı koyuverdi: Yara izi, kafasının içinde, sanki suyun üstünde parlak bir ıĢık çakmıĢ

gibi bir Ģeyler görürken, yanmaya baĢladı. Büyük bir gölge gördü, kendi vücuduna ait olmayan sert ve elektrik Ģoku gibi kısa bir öfke hissetti.

―Ne gördün? Diye sordu Ron, Harry‘ye yönelerek. ―Benim evimdeyken mi gördün onu?‖

―Hayır, sadece öfke hissettim—Gerçektende sinirli—‖

―Fakat gördüğün yer Kovuk olabilir,‖ dedi Ron yüksek sesle. ―BaĢka ne oldu? Bir Ģey göremedin mi?

Birilerini lanetliyor muydu?‖

―Hayır, sadece öfkesini hissettim—BaĢka bir Ģey söyleyemem—‖

Harry kendini rahatsız, kafası karıĢmıĢ hissetti ve Hermione de korkmuĢ bir sesle söyledikleriyle yardımcı olmadı, ―Yara izin mi, yine mi? Ama neler oluyor? Aranızdaki bağlantının kapandığını sanıyordum!‖

―KapanmıĢtı, bir süreliğine,‖ diye mırıldandı Harry; yara izi hâlâ dikkatini toplamasına engel olacak Ģekilde acıyordu. ―S-sanırım, kontrolünü kaybettiği sırada tekrar açıldı, eskiden böyle oluyordu—‖

―Fakat öyleyse zihnini kapatmak zorundasın!‖ dedi Hermione tiz bir sesle. ―Harry, Dumbledore bu bağlantıyı kullanmanı istemedi, senin bu bağlantıyı kapanı istedi, Zihinbend kullanmakla yükümlü olmanın sebebi de bu! BaĢka türlü Voldemort zihnine sahte görüntüler yerleĢtirebilir, hatırlasana—‖

―Evet, hatırlıyorum, teĢekkürler,‖ dedi Harry gıcırdattığı diĢleri arasından; Hermione‘nin ona bir keresinde Voldemort‘un aralarındaki aynı bağlantıyı kullanarak onları tuzağa düĢürdüğünü ya da bunun Sirius‘un ölümüyle sonuçlandığını hatırlatmasına ihtiyacı yoktu. Onlara gördüklerini ve hissettiklerini onlara anlatmamıĢ olmayı diledi; Bu Voldemort‘u, sanki odanın penceresini açmaya çalıĢıyormuĢ gibi daha da korkutucu yaptı ve hâlâ da yara izindeki acı yükseliyordu, Harry buna karĢı koydu: Bu ona hastalanmaya çalıĢmaya karĢı direniyormuĢ gibi hissettirdi.

Ron ve Hermione‘ye sırtını dönüp, duvarda Black ailesinin soy ağacını gösteren gobleni inceliyormuĢ

gibi davranıyordu. Sonra Hermione çığlık attı: Harry asasını çıkardı ve etrafında dönüp, bir gümüĢ

Patronus‘un misafir odasının penceresinden uçup yere, onların önüne inerken, iyice katılaĢıp gelincik görünümünü aldığını ve Ron‘un babasının sesiyle konuĢtuğunu gördü. ― Tüm aile güvende, cevap göndermeyin, izleniyoruz. ‖

Patronus çözünüp, hiçliğe karıĢtı. Ron hıçkırık ile inleme arası bir ses çıkardı ve kendini kanepeye bıraktı: Hermione de ona katılıp, onun kolunu sıkıca tutarak. ―Onlar iyi, onlar iyi!‖ diye fısıldandı ve Ron da zayıf bir kahkaha atıp, onu kucakladı.

―Harry,‖ Ron Hermione‘nin omzunun üstünden konuĢmaya baĢladı, ―Ben—‖

―Sorun değil,‖ dedi Harry, kafasındaki acıdan bıkarak. ―Onlar senin ailen, tabi ki endiĢeleneceksin.

Bende aynısını hissederdim.‖ Ginny‘yi düĢündü. ―Bende aynısını hissettim.‖

Yara izindeki acı, aynı Kovuk‘un bahçesinde, yanma hissi verdiği gibi doruk noktasına ulaĢıyordu. Zar zor Hermione‘nin ―Yalnız baĢıma uyumak istemiyorum. Getirdiğim uyku tulumlarını kullanıp burada kamp kurabilir miyiz?‖ dediğini duydu.

Ron‘un da bunu kabul ettiğini duydu. Acıya daha fazla dayanamıyordu. Acıya teslim olmak zorundaydı.

―Lavaboya,‖ diye söylendi ve koĢmadan ne kadar hızlı gidebilirse, o kadar hızlı bir Ģekilde odayı terk etti. Güç bela yetiĢebildi: Titreyen elleriyle kapıyı arkasından sürgüledi, zonklayan baĢını tutup yere yığıldı. Bir ıstırap patlamasıyla, kendi ruhuna ait olmayan bir öfke hissetti, Harry yüksek, soğuk ve acımasız bir sesle konuĢurken sadece Ģömine ıĢığıyla aydınlatılmıĢ uzun bir odayı ve yerde, çığlık atan ve kıvranan dev, sarıĢın Ölüm Yiyen‘i ve onun üstünde asasını uzatmıĢ, daha küçük bir Ģekil gördü.

―Daha baĢka bir Ģey var mı, Rowle ya da seninle Nagini‘yi besleyerek bunu bitirelim mi? Lord Voldemort, bu sefer affedeceğinden pekte emin değil… Beni, bunu, Harry Potter‘ı bir kez daha elinizden kaçırdığınızı söylemek için mi çağırdınız? Draco, Rowle‘a memnuniyetsizliğimizden bir parça daha tattır… Yap yoksa gazabımı sen kendin hissedersin!‖

Bir kütük ateĢe düĢtü: Alevler büyüdü, alevlerin ıĢığı hızla çoğalıp, dehĢete düĢmüĢ, sivri, sanki derin suyun altından görünüyormuĢ hissi veren—solgun yüzlü birini aydınlattı, Harry zorlanarak nefes alıp veriyordu ve gözlerini açtı.

Kol ve bacaklarını yanlara açmıĢ soğuk, siyah mermer zeminde yatıyordu, burnu geniĢ banyo küvetini destekleyen gümüĢ yılan kuyruklarının birinin birkaç santim uzağındaydı. Harry yattığı yerde doğrulup oturdu.

Malfoy‘un sıska, taĢ kesmiĢ yüzü gözlerinin içinde yanıyor gibi görünüyordu. Harry gördüklerinden dolayı; Draco‘nun Voldemort tarafından ne Ģekilde kullanıldığını gördüğünden dolayı kendini kötü hissetti.

Kapıdan sert vurma sesleri geliyordu, Harry Hermione‘nin sesini duyunca yerinden sıçradı.

―Harry, diĢ fırçanı ister misin? Eğer istersen diye getirdim.‖

―Evet, harika, teĢekkürler,‖ diye, ayağa kalkıp onu içeri alırken sesini kayıtsız bir tonda tutmak için mücadele ederek cevap verdi.

ONUNCU BÖLÜM

KREACHER’IN ÖYKÜSÜ

Harry ertesi sabah çalıĢma odasında yerde bir uyku tulumunun içine sarılı vaziyette erkenden uyandı.

Gökyüzünün bir kısmı ağır perdelerin arasından görülüyordu, gece ve gündoğumunun arasında bir yerlerde sulandırılmıĢ mürekkebin serin, net mavisiydi ve Ron ve Hermione‘nin yavaĢ, derin nefes alıp veriĢleri dıĢında her Ģey sessizdi. Harry onların yanındaki yerde oluĢturdukları karanlık Ģekillere baktı.

Ron bir centilmenlik nöbeti geçirmiĢti ve Hermione‘nin kanepenin yastıkları üzerinde uyumasında ısrar etmiĢti, bu yüzden onun silueti onunkinden daha yüksekteydi. Kolu yere doğru kıvrılmıĢtı, parmakları Ron‘unkilerden birkaç santimetre ötedeydi. Harry onların el ele uykuya dalıp dalmadıklarını merak etti.

Bu fikir onun kendisini tuhaf bir Ģekilde yalnız hissetmesine sebep oldu. Gölgeli tavana, örümcek ağı tutmuĢ avizeye baktı. Yirmi dört saatten az bir süre önce çadırın giriĢinde güneĢin altında düğün davetlilerini karĢılamayı bekliyordu. Sanki bir hayat boyu uzaktaydı. ġimdi ne olacaktı? Yerde yattı ve Hortkulukları düĢündü, Dumbledore‘un ona bıraktığı yıldırıcı derecede karmaĢık görevi düĢündü…

Dumbledore‘un ölümünden beri onu ele geçiren keder Ģimdi farklı bir histi. Sanki düğünde Muriel‘den duyduğu suçlamalar beyninde yücelttiği büyücünün anılarına bulaĢan hastalıklı Ģeyler gibi yuva kurmuĢtu. Dumbledore böyle Ģeylerin olmasına izin vermiĢ olabilir miydi? Dudley gibi, onu etkilemediği sürece ihmal ve suiistimali izlemekten memnun mu olmuĢtu? Hapsedilen ve saklanan bir kız kardeĢe arkasını dönmüĢ olabilir miydi?

Harry Godric‘s Hollow‘ı, oradaki Dumbledore‘un hiç bahsetmediği mezarları düĢündü; Dumbledore‘un vasiyetinde açıklamasız bırakılan esrarengiz objeleri düĢündü ve öfke karanlığın içinde yükseldi.

Dumbledore ona neden söylememiĢti? Neden açıklamamıĢtı? Dumbledore Harry‘i hiç umursamıĢ

mıydı ki? Yoksa Harry cilalanacak ve bilenecek ama güvenilmeyecek ya da bir sır açılmayacak bir aletten baĢka bir Ģey olmamıĢ mıydı?

Harry yanında acı düĢünceler dıĢında kimse olmadan orda yatmaya tahammül edemezdi. Yapacak bir Ģey bulmak için çaresizce uyku tulumundan çıktı, asasını aldı ve odadan dıĢarı sessizce çıktı. Holde

―Lumos,‖ diye fısıldadı ve merdivenleri asasının ıĢığında çıkmaya baĢladı.

Ġkinci holde Ron ve onun buraya son geldiklerinde uyudukları oda vardı; içine baktı. Gardırop kapıları açık duruyordu ve yatak kılıfları yırtılmıĢtı. Harry aĢağıdaki ters dönmüĢ ifrit bacağını hatırladı. Birisi YoldaĢlık bıraktıktan sonra evi aramıĢtı. Snape mi? Ya da belki evden Sirius öldükten önce ve sonra pek çok Ģey yürüten Mundungus mu? Harry‘in bakıĢları bazen Sirius‘un büyük-büyük-büyükbabası Phineas Nigellus Black‘i içeren portreye döndü, ama boĢtu, çamurlu bir arka plan dıĢında bir Ģey göstermiyordu. Phineas Nigellus besbelli geceyi Hogwarts‘taki müdürün odasında geçiriyordu.

Harry sadece iki kapı içeren en üst hole ulaĢana kadar merdivenleri çıkmaya devam etti. Ona doğru bakan Sirius yazılı bir isim tabakası taĢıyordu. Harry daha önce vaftiz babasının odasına hiç girmemiĢti. Mümkün olduğunca geniĢ bir ıĢık yaymak için asasını yüksekte tutarak kapıyı iterek açtı.

Oda geniĢti ve bir zamanlar güzel olmalıydı. Kakmalı tahta yatak baĢı olan geniĢ bir yatağı, uzun kadife perdelerle örtülmüĢ yüksek pencereleri ve mumların hala yuvalarında durduğu tozla kaplı bir avizesi vardı. Duvarlardaki ve yatak baĢındaki resimleri ince bir toz tabakası kaplamıĢtı; bir örümcek ağı avizeyle geniĢ ahĢap gardırobun tepsi arasında uzanmıĢtı ve Harry odanın içine doğru ilerlerken rahatsız olmuĢ farelerin kaçıĢmasını duydu.

Genç Sirius odasını o kadar çok poster ve resimle kaplamıĢtı ki duvarların gümüĢi gri ipeğinin çok azı görünüyordu. Harry sadece Sirius‘un ailesinin onları duvarda tutan Kalıcı YapıĢtırıcı Büyüsünü kaldırmayı baĢaramadıklarını varsayabilirdi, çünkü en büyük oğullarının dekorasyon zevkini onaylamayacaklarına emindi. Sirius ailesini gıcık etmek için elinden gelenden fazlasını yapmıĢ gibi görünüyordu. Sadece geri kalan Slyherin ailesinden farkının altını çizmek için birkaç tane silik kırmızı ve altın rengi büyük Gryffindor pankartı vardı. Pek çok Muggle motosikleti resmi vardı ve (Harry Sirius‘un cesaretine hayran kalmak zorundaydı) bikiniye bürünmüĢ Muggle kızlarının birkaç resmi vardı. Harry onların Muggle olduğunu söyleyebilirdi, çünkü solmuĢ gülümsemeleri ve ruhsuz gözleri kâğıt üstünde donmuĢ resimlerinde oldukça hareketsiz duruyorlardı. Dört Hogwarts öğrencisinin kol kola girmiĢ kameraya gülerek baktıkları bir fotoğraf duvarlardaki tek Büyücü fotoğrafı diğerlerine tezat oluĢturuyordu.

Bir mutluluk sıçrayıĢıyla Harry dağınık siyah saçının arka tarafı Harry‘ninki gibi kalkık ve kendisi gibi gözlük takan babasını tanıdı. Onun yanındaki Sirius‘tu, dikkatsizce yakıĢıklı, hafifçe kibirli yüzü Harry‘nin onu canlıyken gördüğünden çok daha fazla genç ve mutluydu. Sirius‘un sağında Pettigrew duruyordu, bir baĢtan daha kısa, tıknaz ve sulu gözlü, çok beğenilen asiler olan James ve Sirius ile en harika takıma dâhil olmanın mutluluğuyla kızarmıĢ. James‘in solunda Lupin vardı, o zamanlar bile biraz pejmürde görünümlü, ama onda da kendisini sevilmiĢ ve dahil olmuĢ bulmanın mutlu ĢaĢkınlık havası vardı yoksa Harry‘nin resimde bunları görmesinin sebebi nasıl olduğunu bilmesi miydi? Onu duvardan almaya çalıĢtı; ne de olsa artık onundu, Sirius ona her Ģeyini bırakmıĢtı, ama yerinden oynamıyordu. Sirius ailesinin odasını tekrar dekore etmesini için hiçbir fırsat bırakmamıĢtı.

Harry yere baktı. DıĢarıdaki gökyüzü parlaklaĢıyordu. Bir ıĢık huzmesi halıya dağılmıĢ kâğıt parçalarını, kitapları ve ufak objeleri açığa çıkardı. Besbelli Sirius‘un odası da aranmıĢtı, fakat içerikleri tamamıyla değilse çoğunlukla değersiz olarak görülmüĢtü. Kitaplardan birkaçı kabından ayrılacak ve güneĢte kurumuĢ sayfaları yere yayılacak derecede sert silkelenmiĢti.

Harry eğildi, birkaç kâğıt parçası aldı ve inceledi. Birinin Bathilda Bagshot‘un Sihir Tarihinin eski bir baskınsın bir parçası olduğunu ve ötekinin bir motosiklet bakım kitapçığına ait olduğunu çıkardı.

Üçüncü el yazısıydı ve buruĢuktu. Düzeltti.

Sevgili Patiayak,

Harry‘nin doğum günü hediyesi için çok, çok teĢekkürler! ġimdiye kadar en sevdiği oldu. Bir yaĢında ve Ģimdiden ortalıkta bir oyuncak süpürgeyle geziniyor, halinden çok memnun görünüyor. Bir resim gönderiyorum ki göresin. Biliyorsun yerden sadece yarım metre yükseliyor, ama neredeyse kediyi öldürüyordu ve Petunia‘nın bana Noel‘de gönderdiği iğrenç bir vazoyu kırdı (Ģikâyet ettiğimi söyleyemem). Elbette James çok komik olduğunu düĢündü, harika bir Quidditch oyuncusu olacağını söylüyor, ama bütün süs eĢyalarını kaldırmamız ve baĢladığı zaman gözümüzü ondan ayırmadığımıza emin olmamız gerekti.

Çok sessiz bir doğum günü çayı yaptık, sadece biz ve bize karĢı her zaman iyi davranan ve Harry‘nin üzerine titreyen yaĢlı Bathilda. Gelemediğine çok üzüldük, ama YoldaĢlık önce geliyor ve Harry doğum günü olduğunu bilecek kadar büyük değil zaten! James burada kapalı kaldığı için biraz bozuluyor, belli etmemeye çalıĢıyor, ama ben anlıyorum – ayrıca Görünmezlik Pelerini hala Dumbledore‘da, yani kısa gezinti ihtimali yok. Eğer ziyarete gelebilirsen bu onu çok neĢelendirirdi. Kılcık da geçen hafta sonu buradaydı. Biraz üzgün göründüğünü düĢündüm, ama muhtemelen McKinnons‘lar hakkındaki haberler yüzündendir; duyduğum akĢam boyunca ağladım.

Bathilda çoğu günler geliyor, Dumbledore hakkında ĢaĢırtıcı hikâyeleri olan etkileyici yaĢlı bir Ģey. Eğer bilseydi memnun kalır mıydı bilmiyorum! Ne kadarına inanacağımı bilmiyorum aslında, çünkü çok inanılmaz geliyor Dumbledore‘un

Harry‘nin aĢırılıkları bitmiĢ gibi görünüyordu. Sinirsiz parmaklarında mucizevî kâğıdı tutarak içinde sessiz patlamalar damarlarına eĢit derecede neĢe ve keder yollarken neredeyse hareketsiz durdu.

Yatağa doğru yalpalayarak üzerine oturdu.

Mektubu tekrar okudu, ama ilk okuduğundan daha fazla anlam çıkaramadı ve onun yerine el yazısının kendisine bakmaya boyun eğdi. ―G‖lerini onunun yaptıklarıyla aynı Ģekilde yapmıĢtı. Mektup boyunca her biri için baktı ve her biri bir örtünün ardından bakan dostane küçük dalgalar gibi geliyordu. Mektup inanılmaz bir hazineydi, Lily Potter‘ın yaĢadığına, gerçekten yaĢadığına, sıcak eli bir zamanlar bu parĢömenin üzerinden hareket ettiğine, bu harfleri, bu sözcükleri, onun, Harry‘nin, oğlunun hakkındaki sözcükleri oluĢturacak mürekkebin izini bıraktığına dair bir kanıttı. Sabırsızlıkla gözlerindeki ıslaklığı silerek mektubu tekrar okudu, bu sefer anlam üzerine gerçekten konsantre olarak. Yarı-hatırlanan bir sesi dinlemek gibiydi.

Bir kedileri vardı… Belki yok olmuĢtu, Godric‘s Hollow‘daki ebeveynleri gibi… ya da onu besleyecek kimse olmadığı için kaçmıĢtı… Sirius ona ilk süpürgesini almıĢtı… Ailesi Bathilda Bagshot‘u tanıyordu; onları Dumbledore mu tanıĢtırmıĢtı? Görünmezlik Pelerini hala Dumbledore‘da… Burada tuhaf bir Ģey vardı… Harry durakladı, annesinin kelimeleri üzerinde düĢünüp taĢındı. Dumbledore neden James‘in Görünmezlik Pelerinini almıĢtı? Harry müdürün ona yıllar önce ―Görünmez olmak için bir pelerine ihtiyacım yok‖ dediğini açık seçik hatırlıyordu. Belki daha az yetenekli bir YoldaĢlık üyesinin onun yardımına ihtiyacı olmuĢtu ve Dumbledore taĢıyıcı olarak hareket etmiĢti? Harry devam etti…

Kılcık buradaydı… Pettigrew, hain, ―üzgün‖ görünüyordu, öyle mi? James ve Lily‘i son kez gördüğünün farkında mıydı?

Ve son olarak yine Bathilda, Dumbledore hakkında inanılmaz hikâyeler anlatan. Çok inanılmaz geliyor Dumbledore‘un—

Dumbledore‘un ne? Ama Dumbledore hakkında inanılmaz gelebilecek birçok Ģey vardı; bir Biçim DeğiĢtirme sınavında kötü bir not almıĢ olması mesela, ya da Aberforth gibi keçi büyülemeye baĢlaması…

Harry ayağa kalktı ve yeri gözden geçirdi. Belki mektubun geri kalan kısmı burada bir yerdeydi. Kağıtları kaptı, merak içinde onlara esas arayıcı gibi çok az dikkatle. Çekmeceleri açtı, kitapları salladı, elini gardırobun tepesinde gezdirmek için sandalyenin üzerinde durdu ve yatağın ve koltuğun altına emekledi.

Sonunda yerde yüzükoyun yatarken Ģifoniyerin altından yırtık bir kağıt parçası gördü. DıĢarı çektiğinde Lily‘nin mektubunda bahsettiği fotoğrafın çoğu olduğunu gördü. Siyah saçlı bir bebek ufak bir süpürgenin üstünde kahkahayla gürleyerek resimde içeri dıĢarı uçuyordu ve James‘e ait olması gereken bir çift bacak onu kovalıyordu. Harry fotoğrafı Lily‘nin mektubuyla beraber cebine soktu ve ikinci sayfayı aramaya devam etti.

Fakat baĢka bir çeyrek saat sonra annesinin mektubunun geri kalanının gittiği sonucunu çıkarmak zorunda kalmıĢtı. Yazıldığından beri geçen on altı yıl boyunca yalnızca kayıp mı olmuĢtu, yoksa bu odayı arayan kimse, onun tarafından mı alınmıĢtı? Harry ilk sayfayı tekrar okudu, bu sefer ikinci sayfayı değerli kılabilecek ipuçları arayarak. Oyuncak süpürgesi Ölüm Yiyenlere çok da enteresan gelmezdi…

Görebildiği tek iĢe yarayabilme potansiyeli olan Ģey Dumbledore hakkındaki bilgiydi. Çok inanılmaz geliyor Dumbledore‘un – ne?

―Harry? Harry? Harry!‖

―Buradayım!‖ diye bağırdı, ―Ne oldu?‖

Kapının dıĢında adım tangırtısı duyuldu ve Hermione içeri daldı.

―Uyandık ve senin nerede olduğunu bilmiyorduk!‖ dedi nefes nefese. Döndü ve omzunun üstünden bağırdı,‖ Ron onu buldum!‖

Ron‘un sinir olmuĢ sesi birkaç kat yukarıdan yankılandı.

―Ġyi! Ona aptal olduğunu söyle!‖

―Harry öylece yok olma lütfen, korkudan ölüyorduk! Buraya neden geldin ki?‖ Altı üstüne gelmiĢ odaya bakındı. ―Ne yapıyordun?‖

―Az önce ne bulduğuma bak.‖

Annesinin mektubunu uzattı. Hermione mektubu alıp okurken Harry onu izledi. Sayfanın sonuna geldiğinde ona baktı.

―Ah Harry…‖

―Ve bu da var.‖

Yırtık fotoğrafı uzattı ve bebek oyuncak süpürgenin üstünde görüntüden yok olup belirirken gülümsedi

―Mektubun geri kalanını arıyordum,‖ dedi Harry, ―ama burada değil.‖

Hermione etrafına bakındı.

―Bu dağınıklığı sen mi yaptın yoksa birazı buraya geldiğinde böyle miydi?‖

―Benden önce biri aramıĢtı,‖ dedi Harry.

―Öyle düĢünmüĢtüm. Yukarı çıkarken baktığım her odaya girilmiĢti. Neyin peĢindeydiler sence?‖

―Eğer Snape‘se YoldaĢlık hakkında bilgi.‖

―Ama zaten ihtiyacı olan her Ģeyi olduğunu sanırdın. Yani, YoldaĢlığın içindeydi, değil mi?‖

―Peki öyleyse,‖ dedi Harry, teoriyi tartıĢmaya meraklı, ―Dumbledore hakkında desek? Mektubun ikinci yarısı mesela. Annemin bahsettiği bu Bathilda‘yı biliyorsun, onun kim olduğunu biliyor musun?‖

―Kim?‖

―Bathilda Bagshot—‖

― Sihir Tarihi‘nin yazarı,‖ dedi Hermione ilgili görünerek. ―Yani annenle baban onu tanıyor muydu?

Ġnanılmaz bir sihir tarihçisiydi.‖

―Ve hala yaĢıyor,‖ dedi Harry. ―ve Godric‘s Hallow‘da yaĢıyor. Ron‘un Muriel Teyzesi düğünde ondan bahsediyordu. Dumbledore‘un ailesini de tanıyordu. Onunla konuĢması bayağı enteresan olurdu, değil mi?‖

Hermione‘nin gülümsemesinde Harry‘nin istediğinden fazla anlayıĢlılık vardı. Ona bakmak zorunda kalmamak için mektubu ve fotoğrafı geri aldı ve boynundaki keseye sokuĢturdu ve kendini ele verdi.

―Onunla neden anne ve baban ve Dumbledore hakkında konuĢmak istediğini anlıyorum,‖ dedi Hermione. ―Ama bu bize Hortkulukları ararken fazla yardımcı olmazdı, değil mi?‖ Harry cevap vermedi, o da hızla devam etti, ―Harry Godric‘s Hollow‘a gerçekten gitmek istediğini biliyorum, ama korkuyorum.

O Ölüm Yiyenlerin bizi ne kadar kolay bulduklarından korkuyorum. Bu bana ailenin gömülü olduğu yere gitmekten kaçınmamız gerektiğini daha çok hissetmemi sağlıyor, eminim senin orayı ziyaret etmeni bekliyorlardır.‖

―Bir tek o değil,‖ dedi Harry, hala ona bakmamaya çalıĢarak, ―Muriel düğünde Dumbledore hakkında Ģeyler söyledi. Gerçeği bilmek istiyorum…‖

Hermione‘ye Muriel‘in ona söylediği her Ģeyi anlattı. Sonunda bitirdiğinde, Hermione dedi ki, ―Elbette, bunun seni niye üzdüğünü görebiliyorum, Harry—‖

―Üzgün değilim,‖ diye yalan söyledi, ―Sadece gerçek olup olmadığını bilmek—‖

―Harry gerçekten de gerçeği Muriel gibi kötü niyetli yaĢlı bir kadından ya da Rita Skeeter‘dan alabileceğini mi düĢünüyorsun? Onlara nasıl inanabilirsin? Dumbledore‘un tanıyordun!‖

―Tanıdığımı düĢünüyordum,‖ diye mırıldandı.

―Ama Rita‘nın senin hakkında yazdığı her Ģeyin içinde ne kadar gerçek olduğunu biliyorsun! Doge haklı, bu insanların Dumbledore‘la anılarını lekelemesine nasıl izin verebilirsin?‖

Hissettiği öfkeye ihanet etmemeye çalıĢarak bakıĢlarını kaçırdı. Yine aynıydı: Neye inanacağını seç.

Gerçeği istedi. Neden herkes elde etmemesi konusunda bu kadar kararlıydı?

―Mutfağa inelim mi?‖ diye önerdi Hermione ufak bir duraklamadan sonra. ―Kahvaltı için bir Ģeyler bulalım.‖

Kabul etti, ama istemeyerek ve onu hole ve dıĢarı çıkan ikinci kapıya kadar izledi. Karanlıkta fark etmediği ufak bir iĢaretin altındaki resimde derin çizik izleri vardı. Merdivenin baĢında okumak için durdu. Düzgünce elle yazılmıĢ kendini beğenmiĢ küçük bir uyarıydı. Percy Weasley‘nin odasının kapısına yapıĢtıracağı tarzdan bir Ģeydi.

Regulus Arcturus Black‘in

Açık Ġzni olmadan

Girilmez

Heyecan Harry‘nin içinde gezindi, ama nedeninden hemen emin olamadı. Uyarıyı tekrar okudu.

Hermione çoktan merdivenlerin aĢağısındaydı.

―Hermione,‖ dedi ve sesinin çok sakin olmasına ĢaĢırdı. ―Buraya geri gel.‖

―Ne oldu?‖

―R.A.B. Sanırım onu buldum.‖

Hızla nefes aldı ve sonra Hermione merdivenlerden koĢarak geri çıktı.

―Annenin mektubunda mı? Ama görmedim—‖

Harry baĢını iki yana salladı, Regulus‘un uyarısını gösterdi. Okudu, sonra Harry‘nin kolunu o kadar sıkı kavradı ki irkildi.

―Sirius‘un kardeĢi mi?‖ diye fısıldadı.

―Bir Ölüm Yiyendi,‖ dedi Harry. ―Sirius bana ondan bahsetti, çok gençken katıldı sonra tırstı ve bırakmaya çalıĢtı – o yüzden onu öldürdüler.‖

―Uyuyor!‖ diye nefesini tuttu Hermione. ―Eğer Ölüm Yiyense Voldemort‘a ulaĢabiliyordu ve üzerinden büyü kalkınca, o zaman Voldemort‘u haklamak isterdi!‖

Harry‘i bıraktı, parmaklıklardan sarktı ve bağırdı, ―Ron! RON! Çabuk buraya gel!‖

Bir dakika sonra Ron asası elinde hazır nefes nefese ortaya çıktı.

―Ne oldu? Yine devasa örümceklerse, önce kahvaltı istiyorum—‖

Hermione‘nin sessizce iĢaret ettiği Regulus‘un kapısındaki uyarıya kaĢlarını çattı.

―Ne? Sirius‘un kardeĢiydi, öyle mi? Regulus Arcturus… Regulus… R.A.B.! Madalyon – yoksa – ?‖

―Hadi öğrenelim,‖ dedi Harry. Kapıyı itti: Kilitliydi. Hermione asasını tokmağa uzattı ve ―Alohamora‖

dedi. Bir tıkırtı duyuldu ve kapı savrularak açıldı.

Beraber eĢikten atladılar, etrafa baktılar. Regulus‘un odası Sirius‘unkinden biraz daha küçüktü, ama öncekindeki gibi görkemlik hissi vardı. Sirius ailenin geri kalanından farklılığını reklâm etmeyi istemesine karĢılık, Regulus tam tersinin üzerine basmak için uğraĢmıĢtı. Slytherin renkleri zümrüt yeĢili ve gümüĢ her yerdeydi, yatağın üstünde, duvarlarda ve pencerelerdi. Black aile mührü özenle yatağının üzerine boyanmıĢtı, motto TOUJOURS PUR ile beraber. Bunun altında gazeteden kesilmiĢ sarı parçalar koleksiyonu vardı, uyduruk bir kolâj oluĢturmak için hepsi birbirine yapıĢtırılmıĢ. Hermione onları incelemek için odayı geçti.

―Hepsi Voldemort hakkında,‖ dedi. ―Regulus Ölüm Yiyenlere katılmadan birkaç yıl önce bir hayrandı herhalde…‖

Kupürleri okumak için oturduğunda yatak örtüsünden bir ufak bir toz bulutu yükseldi. Harry, bu arada, baĢka bir fotoğraf fark etmiĢti: bir Hogwarts Quidditch takımı çerçeveden gülümseyerek el sallıyordu.

Biraz daha yaklaĢtı ve göğüslerine yılanlarla süslenmiĢti: Slytherinler. Regulus ön sıranın ortasında oturan çocuk olarak anında tanınıyordu: kardeĢinin aynı siyah saçlarını ve azıcık kibirli görünümünü almıĢtı, ama o Sirius‘un olduğundan daha küçük, daha zayıf ve biraz daha az yakıĢıklıydı.

―Arayıcıyı oynuyordu,‖ dedi Harry.

―Ne?‖ dedi Hermione boĢ boĢ; hala Voldemort‘un kupürlerine dalmıĢtı.

―Ön sıranın ortasında oturuyor, Arayıcı orada… BoĢ ver,‖ dedi Harry, kimsenin dinlemediğini anlayınca.

Ron elleri ve dizleri üzerindeydi, gardırobun altını arıyordu. Harry muhtemel saklama yerleri için odada etrafa baktı ve çalıĢma masasına yaklaĢtı. Ve tekrar, biri onlardan önce aramıĢtı. Çekmecelerin içerikleri yakın bir zaman içinde karıĢtırılmıĢtı, tozlar bozulmuĢtu, ama orada değerli bir Ģey yoktu: eski tüy kalemler, sert kullanılmıĢ olduklarının kanıtları olan zamanı geçmiĢ ders kitapları, yeni kırılmıĢ bir mürekkep ĢiĢesi, içindeki yapıĢkan sıvının çekmecenin içeriklerini kaplıyordu.

―Daha kolay yolu var,‖ dedi Hermione, Harry mürekkepli parmaklarını kot pantolonuna silerken. Asasını kaldırdı ve ―Accio Madalyon!‖ dedi.

Hiçbir Ģey olmadı. SolmuĢ perdelerin katlarını arayan Ron hayal kırıklığına uğramıĢ göründü

―Öyle mi o zaman? Burada değil mi?‖

―Ah, burada olabilir, ama karĢı-büyülerle korunuyor olabilir,‖ dedi Hermione. ―Onu sihirsel olarak çağırmayı engelleyen büyüler, bilirsin.‖

―Voldemort‘un mağaradaki taĢ musluğa koyduğu gibi,‖ dedi Harry, sahte madalyonu nasıl çağıramadığını hatırlayarak.

―Onu nasıl bulmamız gerekiyor, o zaman?‖ diye sordu Ron.

―Normal yollarla arayacağız,‖ dedi Hermione.

―Bu iyi bir fikir,‖ dedi Ron, gözlerini devirerek ve perdeleri incelemeye devam etti.

Odanın her santimetresini taradılar, ama sonunda madalyonun orada olmadığı kanaatine gelmek zorunda kaldılar.

GüneĢ doğmuĢtu artık; ıĢığı pis hol pencerelerinden bile onların gözlerini kamaĢtırıyordu.

―Evin baĢka bir yerinde olabilir ama,‖ dedi Hermione yüreklendirici bir ses tonuyla aĢağı geri inerlerken.

Harry ve Ron daha fazla yıldıkları için o daha kararlılaĢmıĢ gibiydi. ―Onu yok etmeyi baĢardıysa da baĢarmadıysa da, onu Voldemort‘tan saklı tutmak istemiĢtir, değil mi? Geçen sefer buraya geldiğimizde bütün o kurtulmamız gereken korkunç Ģeyleri hatırlıyor musunuz? O saat herkese cıvata fırlatmıĢtı ve o eski cüppeler Ron‘u boğmaya çalıĢmıĢtı; Regulus onları oraya madalyonun saklandığı yeri korumak için koymuĢ olabilir, o anda anlamamıĢ…anlamamıĢ…‖

Harry ve Ron ona baktı. Bir ayağı havada yüzünde o anda Hafızası SilinmiĢ olan birinin ĢaĢakalmıĢ

bakıĢıyla duruyordu: gözleri bile odaklanmamıĢtı.

―…anlamamıĢ olsak da,‖ diye bitirdi fısıltıyla.

―YanlıĢ bir Ģey mi var?‖ diye sordu Ron.

―Bir madalyon vardı.‖

―Ne?‖ dedi Harry ve Ron birlikte.

―ÇalıĢma odasındaki dolapta. Kimse açamıyordu. Ve biz…biz…‖

Harry göğsünden karnına bir tuğla kaymıĢ gibi hissetti. Hatırlıyordu. Birbirlerine geçirdikleri sırada o Ģeyi tutmuĢtu bile, hepsi onu açmaya çalıĢırken. Bir çöp torbasına atılmıĢtı, siğilkabuğu tozu ve herkesin uykusunu getiren müzik kutusuyla beraber.

―Kreacher bizden bir sürü Ģeyi geri aĢırdı,‖ dedi Harry. Bu tek Ģanslarıydı, onlara bırakılmıĢ tek ufak umut ve bırakmak zorunda kalana kadar ona asılacaktı. ―Mutfaktaki dolabında bir sürü eĢya yığını vardı. Hadi.‖

Merdivenlerden aĢağı ikiĢer basamak atlayarak koĢtu, diğer ikisi de onun peĢinden koĢuyordu. O kadar çok ses yaptılar ki holden geçerken Sirius‘un annesinin portresini uyandırdılar.

―Pislikler! Bulanıklar! Pespayeler!‖ diye bağırdı arkalarından onlar bodrum katındaki mutfağa dalıp kapıyı arkalarından çarparlarken. Harry odanın öbür ucuna kadar koĢtu, Kreacher‘ın dolabının kapısında kayarak durdu ve asılarak açtı. Ev cininin bir zamanlar uyuduğu eski kirli battaniyelerden oluĢan yuva oradaydı, ama artık Kreacher‘ın yağmaladığı incik boncukla parıldamıyordu. Oradaki tek Ģey Doğanın Asaleti: Bir Büyücü ġeceresi‘nin eski bir baskısıydı. Gözlerine inanmayı kabul etmeyerek, Harry battaniyeleri yakalayıp salladı. Ölü bir fare düĢtü ve yerde kasvetle yuvarlandı. Ron kendini bir mutfak sandalyesine bırakarak homurdandı; Hermione gözlerini kapadı.

―Hala bitmiĢ değil,‖ dedi Harry ve sesini yükselterek ― Kreacher!‖ diye çağırdı.

Yüksek bir çatırdama sesi geldi ve Harry‘nin çok gönülsüzce Sirius‘dan miras olarak aldığı ev cini soğuk ve boĢ Ģöminenin önünde yoktan var oldu: ufak, yarı insan boyunda, soluk cildi kat kat asılı duran, beyaz saçı yarasa benzeri kulaklarından bol bol filizlenmiĢ. Hala tanıĢtıkları günkü pis paçavrayı giyiyordu ve Harry‘e verdiği küçümseyici bakıĢtan da değiĢen sahibine karĢı tavrının da kıyafetinden daha fazla değiĢmediği anlaĢılıyordu.

―Efendi,‖ diye vırakladı Kreacher kurbağa sesiyle ve yerlere kadar eğildi; dizlerine doğru mırıldandı,

―Hanımımın eski evinde yine, o kanı bozuk Weasley ve Bulanık—‖

―Kimseye ‗kanı bozuk‘ veya ‗Bulanık‘ demeni yasaklıyorum,‖ diye hırladı Harry. Domuza benzeyen burnu ve kan çanağı gözleri olan Kreacher‘ı Sirius‘u Voldemort‘a satmamıĢ olsaydı bile özellikle sevilemez bir obje olarak görürdü.

―Sana bir sorum var,‖ dedi Harry, cine bakarken kalbi epey bir hızlı atıyordu, ―ve doğrulukla cevap vermeni emrediyorum. Anlıyor musun?‖

―Evet, Efendi,‖ dedi Kreacher, yine yerlere kadar eğilerek. Harry dudaklarının sessizce hareket ettiğini gördü, Ģüphesiz artık söylemesi yasaklanan hakaretleri içinden söylüyordu.

―Ġki yıl önce,‖ dedi Harry, kalbi Ģimdi kaburgalarını çekiç gibi iniyordu, ―yukarıdaki çalıĢma odasında büyük bir altın madalyon vardı. Onu attık. Onu geri çaldın mı?‖

Kreacher‘ın Harry‘nin yüzüne tam bakabilmek için doğrulduğu sırada bir anlık sessizlik oldu. Sonra dedi ki, ―Evet.‖

―ġimdi nerede?‖ diye sordu Harry neĢeyle, Ron ve Hermione sevinçli görünürken. Kreacher sonraki sözüne gösterecekleri reaksiyonu görmeye dayanamıyormuĢçasına gözlerini kapadı.

― Gitti.‖

―Gitti mi?‖ diye tekrarladı Harry, mutluluk ondan uzaklaĢırken, ―Ne demek istiyorsun, gitmiĢ?‖

Cin titredi. Sağa sola yaylandı.

―Kreacher,‖ dedi Harry öfkeyle, ―Sana emrediyorum—‖

―Mundungus Fletcher,‖ diye vırakladı cin, gözleri hala sıkı sıkı kapalı, ―Mundungus Fletcher hepsini çaldı; Bayan Bella‘nın ve Bayan Cissy‘nin resimlerini, hanımımın eldivenlerini, Birinci Sınıf Merlin NiĢanı‘nı, aile mührü olan kadehleri ve – ve –‖

Kreacher nefes almaya çalıĢıyordu: boĢ göğsü hızla yükselip alçalıyordu ve gözleri anında açıldı ve kan dondurucu bir çığlıkla konuĢtu.

―—ve madalyon, Efendi Regulus‘un madalyonu. Kreacher yanlıĢ yaptı. Kreacher Emirleri baĢaramadı!

Harry anında reaksiyon gösterdi: Kreacher ızgaradaki ocak demirine doğru hamle yaptığında, kendini cinin üzerine attı ve onu dümdüz etti. Hermione‘nin çığlığı Kreacher‘ınkiyle karıĢtı, ama Harry ikisinden de daha yüksek sesle böğürdü: ―Kreacher, sana hareketsiz durmanı emrediyorum!‖

Cinin donduğunu hissetti ve onu bıraktı. Kreacher soğuk taĢın üzerinde dümdüz yattı, çökük gözlerinden yaĢlar boĢanıyordu.

―Harry, kalkmasına izin ver!‖ diye fısıldadı Hermione.

―Veriyim de kendini demirle dövsün mü?‖ dedi Harry burnundan soluyarak, cinin yanında diz çökerek.

―Zannetmiyorum. Pekâlâ, Kreacher, gerçeği istiyorum: Mundungus Fletcher‘ın madalyonu çaldığını nereden biliyorsun?‖

―Kreacher onu gördü!‖ diye nefes aldı cin domuzumsu burnundan grileĢen diĢlerle dolu ağzına yaĢlar süzülürken. ―Kreacher onu Kreacher‘ın dolabından elleri Kreacher‘ın hazineleriyle dolu çıkarken gördü.

Kreacher sinsi hırsıza durmasını söyledi, ama Mundungus Fletcher güldü ve k-kaçtı…‖

―Madalyona ‗Efendi Regulus‘un‘ dedin,‖ dedi Harry. ―Neden? Nereden geldi? Regulus‘un onunla ne ilgisi vardı? Kreacher, doğrul ve bana o madalyon hakkında bildiğin her Ģeyi anlat ve Regulus‘un onla ilgisini!‖

Cin doğruldu, bir top gibi kıvrıldı, ıslak yüzünü dizlerinin arasına yerleĢtirdi ve ileri geri sallanmaya baĢladı. KonuĢtuğunda, sesi boğuk çıktı ama sessiz yankılı mutfakta epey belirgindi.

―Efendi Sirius kaçtı, iyi kurtulduk, çünkü kötü bir çocuktu ve kanunsuz yönleriyle Hanımımın kalbini kırdı.

Ama Efendi Regulus‘un gerçek gururu vardı; çünkü Black ismine ve saf kanının saygınlığına yakıĢanın ne olduğunu biliyordu. Yıllarca büyücüleri saklanmaktan kurtararak Mugglelara ve Muggle-doğumlara hükmedecek olan Karanlık Lord‘dan bahsetti… ve on altı yaĢındayken, Efendi Regulus Karanlık Lord‘a katıldı. Çok, çok gururluydu, hizmet etmekten çok mutluydu…

―Ve bir gün, katıldığından bir yıl sonra, Efendi Regulus Kreacher‘ı görmeye aĢağı mutfağa geldi. Efendi Regulus Kreacher‘ı hep sevdi. Ve Efendi Regulus dedi ki… dedi ki…‖

YaĢlı cin daha da hızlı sallanmaya baĢladı.

―…dedi ki Karanlık Lord‘un bir cine ihtiyacı varmıĢ.‖

―Voldemort‘un bir cine mi ihtiyacı varmıĢ?‖ diye tekrar etti Harry, dönüp onun gibi ĢaĢırmıĢ görünen Ron ve Hermione‘ye bakarak.

―Ah, evet,‖ diye inledi Kreacher ―Ve Efendi Regulus Kreacher için gönüllü olmuĢ. Bir onurdu, dedi Efendi Regulus, onun ve Karanlık Lord‘un ona emrettiği her Ģeyi yapması gereken Kreacher için bir onurdu…

ve sonra eve gelmesi gereken.‖

Kreacher daha da hızlı sallandı nefesini hıçkırarak alarak.

―Böylece Kreacher Karanlık Lord‘a gitti. Karanlık Lord Kreacher‘a ne yapacaklarını söylemedi, sadece Kreacher‘ı onunla birlikte denizin yanındaki bir mağaraya götürdü. Ve mağaranın ötesinde daha derin ve büyük bir mağara vardı ve mağaranın içinde kocaman siyah bir göl vardı…‖

Harry‘nin ensesindeki saçlar diken diken oldu. Kreacher‘ın vıraklayan sesi o karanlık suların karĢısından geliyor gibiydi. Neler olduğunu sanki o da orda bulunmuĢ gibi açık seçik görebiliyordu.

―…Bir bot vardı…‖

Elbette bir bot vardı; Harry botu biliyordu, hayalet gibi yeĢil ve ufak, ortadaki adaya bir büyücü ve bir kurban götürmek için büyülenmiĢ. Öyleyse Voldemort‘un Hortkuluğu çevreleyen korumaları böyle test etmiĢti; bir kullan-at yaratık ödünç alarak, bir ev cini…

―Adada bir lavabo dolu iksir vardı. K-Karanlık Lord Kreacher‘a onu içirtti…‖

Cin baĢtan ayağa titredi.

―Kreacher içti ve içerken, korkunç Ģeyler gördü… Kreacher‘ın iç organları yandı… Kreacher onu kurtarması için Efendi Regulus‘u çağırdı, Hanımı Black‘ı çağırdı, ama Karanlık Lord sadece güldü…

Kreacher‘a bütün iksiri içirtti… BoĢ lavaboya bir madalyon bıraktı… Ġçini biraz daha iksirle doldurdu.

―Ve sonra Karanlık Lord botla uzaklaĢtı, Kreacher‘ı adada bıraktı…‖

Harry olayı gözünde canlandırabiliyordu. Voldemort‘un beyaz yılansı yüzünün karanlığa yok oluĢunu izledi, o kırmızı gözler birkaç dakika içinde yakıcı iksirin neden olduğu susuzluğa boyun eğdiği zaman ölecek olan mahvolmuĢ cin üzerinde acımasızca sabitlenmiĢ… Ama burada, Harry‘nin hayal gücü daha ileri gidemedi, çünkü Kreacher‘ın nasıl kurtulduğunu göremiyordu.

―Kreacher‘ın suya ihtiyacı vardı, asanın kenarında süründü ve siyah gölden içti… ve eller, ölü eller sudan çıktı ve Kreacher‘ı yüzeyin altına çekti…‖

―Nasıl kurtuldun?‖ diye sordu Harry ve fısıltıyla sorduğunu duyunca ĢaĢırmadı.

Kreacher çirkin baĢını kaldırdı ve Harry‘e büyük kan çanağı gözleriyle baktı.

―Efendi Regulus Kreacher‘a geri gelmesini söyledi,‖ dedi.

―Biliyorum – ama Ġnferiluslardan nasıl kaçtın?‖

Kreacher anlamıĢ gibi görünmüyordu.

―Efendi Regulus Kreacher‘a geri dönmesini söyledi,‖ diye tekrarladı.

―Biliyorum, ama –‖

―Eh, besbelli değil mi Harry?‖ dedi Ron. ―BuharlaĢtı!‖

―Ama… mağaranın içine ve dıĢına Cisimlenemiyordun,‖ dedi Harry, ―Yoksa Dumbledore –―

―Cin büyüsü büyücü büyüsüne benzemez, değil mi?‖ dedi Ron. ―Yani, biz yapamazken onlar Hogwarts‘ın içine ve dıĢına Cisimlenebiliyorlar.‖

Harry bunu sindirirken bir sessizlik oldu. Voldemort böyle bir hatayı nasıl yapabilirdi? Ama bunu düĢünürken, Hermione konuĢtu ve sesi buz gibiydi.

―Elbette, Voldemort ev cinlerinin fark etmesine değmeyeceğini düĢünürdü, onlara hayvan gibi davranan diğer safkanlar gibi… Onun sahip olmadığı türden bir büyüye sahip olduklarını asla düĢünmezdi.‖

―Ev cininin en üstün kanunu Efendi‘sinin isteğidir,‖ dedi Kreacher monoton bir sesle. ―Kreacher‘a eve gelmesi söylendi, o yüzden Kreacher eve geldi…‖

―Eh, öyleyse, sana söyleneni yaptın, değil mi?‖ dedi Hermione nazikçe. ―Emirlere uymuĢsun!‖

Kreacher baĢını salladı, hızla sallanarak.

―Peki döndükten sonra ne oldu?‖ diye sordu Harry. ―Ona olanları anlattığında Regulus ne dedi?‖

―Efendi Regulus çok, çok endiĢelenmiĢti,‖ diye vırakladı Kreacher, ―Efendi Regulus Kreacher‘a saklanmasını ve evi terk etmemesini söyledi. Ve sonra…bir süre sonra…bir gece Efendi Regulus Kreacher‘ın dolabına onu bulmaya geldi ve Efendi Regulus tuhaftı, her zamanki gibi değildi, kafası dağınıktı. Kreacher anlayabiliyordu…ve Kreacher‘dan onu mağaraya götürmesini istedi, Kreacher‘ın Karanlık Lord‘la gittiği mağaraya…‖

Ve yola çıkmıĢlardı. Harry onları açık seçik gözünde canlandırabiliyordu, korkmuĢ yaĢlı cin ve ince, Sirius‘a benzeyen karanlık Arayıcı… Kreacher yerin altındaki mağaranın saklanmıĢ giriĢi nasıl açacağını biliyordu, ufak botu nasıl çıkaracağını biliyordu, bu sefer içki lavabosu olan adaya onunla giden onun sevgili Regulus‘uydu…

―Ve sana iksiri mi içirtti?‖ dedi Harry iğrenerek.

Ama Kreacher baĢını iyi yana salladı ve ağladı. Hermione‘nin elleri ağzına fırladı: Bir Ģeyi anlamıĢ

gibiydi.

―E-Efendi Regulus cebinden Karanlık Lord‘unkine benzeyen bir madalyon çıkardı,‖ dedi Kreacher, yaĢlar domuzumsu burunun iki yanına akıyordu. ―Ve Kreacher‘a onu almasını ve lavabo boĢaldığında madalyonları değiĢtirmesini söyledi…‖

Kreacher‘ın hıçkırıkları kulak tırmalayıcı hale gelmiĢti artık; Harry‘nin onu anlayabilmek için çok yoğunlaĢması gerekti.

―Ve Kreacher‘a –gitmesini emretti – onsuz. Ve Kreacher‘a – eve gitmesini söyledi – ve Hanımıma hiç söylememesini – ne yaptığını – ve ilk madalyonu – yok etmesini. Ve bütün iksiri – içti ve – Kreacher madalyonları değiĢ tokuĢ etti – ve izledi… Efendi Regulus… suyun altına çekilirken… ve…‖

―Ah, Kreacher!‖ diye feryat etti ağlayan Hermione. Cinin yanında dizlerinin üstüne düĢtü ve ona sarılmaya çalıĢtı. Anında ayağa kalktı, ondan uzaklaĢtı, besbelli iğrenmiĢti.

―Bulanık Kreacher‘a dokundu, buna izin vermeyecek, Hanımı ne derdi?‖

―Ona ‗Bulanık‘ dememeni söylemiĢtim!‖ diye hırladı Harry, ama cin çoktan kendini cezalandırıyordu: yere düĢtü ve alnını yere vurdu.

―Onu durdur – onu durdur!‖ diye bağırdı Hermione. ―Ah, ne kadar iğrenç olduğunu görmüyor musun, boyun eğmek zorunda olmalarının ne kadar iğrenç olduğunu görmüyor musun?‖

―Kreacher – dur, dur!‖ diye bağırdı Harry.

Cin yere uzandı, hızla nefes alarak ve ürpererek, burnunun etrafında yeĢil sümük parıldıyordu, kendine vurduğu yerde soluk alnında Ģimdiden moraran bir yara vardı, gözleri ĢiĢmiĢ ve kan çanağına dönmüĢtü ve yaĢlar içinde yüzüyordu. Harry hiç bu kadar acınası bir Ģey görmemiĢti.

―Öyleyse madalyonu eve getirdin,‖ dedi acımasızca, hikâyenin tamamını duymaya kararlı olduğu için.

―Ve onu yok etmeye mi çalıĢtın?‖

―Kreacher‘ın yaptığı hiçbir Ģey ona etki etmedi,‖ diye inledi cin. ―Kreacher her Ģeyi denedi, bildiği her Ģeyi, ama hiçbir Ģey, hiçbir Ģey iĢe yaramıyordu… Kapağında pek çok güçlü büyü vardı, Kreacher içine ulaĢabilmenin onu yok etmenin tek yolu olduğuna emindi, ama açılmıyordu… Kreacher kendini cezalandırdı, tekrar denedi, kendini cezalandırdı, tekrar denedi. Kreacher emirlere uymakta baĢarısız oldu, Kreacher madalyonu yok edemedi! Ve hanımı kederden delirmiĢti, çünkü Efendi Regulus yok olmuĢtu ve Kreacher ona ne olduğunu söyleyemedi, hayır, çünkü Efendi Regulus ona mağarada olanları a-a-aileden kimseye söylemesini y-y-yasaklamıĢtı…‖

Kreacher o kadar kötü hıçkırmaya baĢladı ki artık anlaĢılan kelime yoktu. Kreacher‘ı izlerken YaĢlar Hermione‘nin yanaklarından aktı, ama ona tekrar dokunmaya cesaret edemedi. Ona çok da hayran olmayan Ron bile üzülmüĢ görünüyordu. Harry topuklarıyla doğruldu ve baĢını sallayarak boĢaltmaya çalıĢtı.

―Seni anlamıyorum, Kreacher,‖ dedi sonunda. ―Voldemort seni öldürmeye çalıĢtı, Regulus Voldemort‘u alt etmek için öldü, ama sen yine de Sirius‘u Voldemort‘a satmaktan memnun muydun? Narcissa ve Bellatrix‘e gidip Voldemort‘a onlar aracılığıyla bilgi sızdırmaktan memnundun…‖

―Harry, Kreacher öyle düĢünmüyor,‖ dedi Hermione, gözleri ellerinin ardında fısıldayarak. ―O bir köle; ev cinleri kötü hatta insanlıktan uzak muameleye alıĢkın; Voldemort‘un Kreacher‘a yaptığı normal yolun çok dıĢında dildi. Kreacher gibi bir cine büyücü savaĢları ne manaya gelebilir ki? Ona iyi davranan insanlara sadık ve Mrs. Black öyleydi ve Regulus kesinlikle öyleydi, bu yüzden onlara isteyerek hizmet etti ve inançlarını papağan gibi tekrarladı. Ne diyeceğini biliyorum,‖ diye devam etti Harry karĢı çıkmaya baĢladığında, ―Regulus‘un fikrini değiĢtirdiğini… ama bunu Kreacher‘a açıklamıĢ gibi görünmüyor, değil mi? Ve nedenini biliyorum, Kreacher ve Regulus‘un ailesi eski safkan düzenlerine devam ettiklerinde hepsi güvendeydi. Regulus onları korumaya çalıĢıyordu.‖

―Sirius –‖

―Sirius Kreacher‘a berbat davranmıĢtı, Harry ve iyi görünmüyordu, doğru olduğunu biliyorsun. Kreacher Sirius burada yaĢamaya geldiğinde uzun bir süre yalnız kalmıĢtı ve muhtemelen bir parça Ģefkat için açtı. Eminim ‗Bayan Cissy‘ ve ‗Bayan Bella‘ geldiğinde Kreacher‘a mükemmelce hoĢ davranmıĢlardı, bu yüzden onlara bir iyilik yaptı ve onlara bilmek istedikleri her Ģeyi söyledi. Büyücülerin ev cinlerine davrandıkları Ģeyi ödeyeceklerini hep söyledim. Eh, Voldemort ödedi… ve Sirius da.‖

Harry karĢılık vermedi. Kreacher‘ı yerde hıçkırırken izlerken Dumbledore‘un ona söylediğini hatırladı, Sirius‘un ölümünden saatler sonra: Sirius sanırım Kreacher‘ı asla duyguları insanlar kadar keskin bir varlık olarak görmedi…

―Kreacher,‖ dedi Harry bir süre sonra, ―canın istediğinde, ee… lütfen doğrul.‖

Kreacher‘ın sessiz olana kadar hıçkırması birkaç dakika sürdü. Sonra parmak eklemlerini gözlerine küçük bir çocuk gibi ovarak kendini yine oturma pozisyonuna kaldırdı.

―Kreacher, senden bir Ģey yapmanı isteyeceğim,‖ dedi Harry. Yardım için Hermione‘ye baktı. Emri nazikçe vermek istiyordu, ama aynı zamanda, bir emir değilmiĢ gibi davranamıyordu. Fakat tonundaki değiĢiklik onun onayını almıĢ gibiydi: Cesaret verici bir gülümsemeyle gülümsedi.

―Kreacher, lütfen, gidip Mundungus Fletcher‘ı bulmanı istiyorum. Madalyonun nerede olduğunu bulmamız gerekiyor – Efendi Regulus‘un madalyonunun. Çok önemli. Efendi Regulus‘un baĢlattığı iĢi bitirmek istiyoruz, boĢ yere – ee – ölmediğini garantiye almak istiyoruz.‖

Kreacher yumruklarını düĢürdü ve Harry‘e baktı.

―Mundungus Fletcher‘ı bulmamı mı?‖ diye vırakladı.

―Ve onu buraya, Grimmauld Meydanı‘na getirmeni,‖ dedi Harry. ―Bizim için bunu yapabileceğini düĢünüyor musun?‖

Kreacher baĢıyla onaylayarak ayağa kalktı, Harry‘nin aklına aniden bir fikir geldi. Hagrid‘in çantasını çıkardı ve sahte Hortkuluğu çıkardı, içinde Regulus‘un Voldemort‘a bıraktığı not olan eskisinin yerine geçen madalyonu.

―Kreacher, ben, e, bunu alırsan memnun olurum,‖ dedi, madalyonu cinin eline bastırarak. ―Bu Regulus‘a aitti ve eminim senin olmasına sevinirdi, Ģükranının göstergesi olarak –‖

―Vur deyince öldürme, abi,‖ dedi Ron cin madalyona Ģöyle bir bakıp Ģok ve ıstırap içinde uluyup kendini yere geri atarken.

Kreacher‘ı sakinleĢtirmeleri neredeyse yarım saatlerini aldı. Kendisinin olması için bir Black aile yadigârı hediye edilmesi onu öyle kendinden geçirmiĢti ki düzgün durabilmek için dizleri fazla zayıf düĢmüĢtü. Sonunda birkaç adım atabilecek hale geldiğinde hepsi ona dolabına kadar eĢlik ettiler, madalyonu kirli battaniyelerinin içine güvenlice sıkıĢtırmasını izlediler ve ona o burada yokken onun güvenliğinin onlar için öncelikli olacağını temin ettiler. Sonra Harry ve Ron‘un önünde iki kere yerlere kadar eğildi ve hatta Hermione‘nin yönüne doğru saygılı bir selam için bir deneme olabilecek komik küçük bir kasılma bile yaptı ve sonra her zamanki yüksek çatırdamayla buharlaĢtı.

ON BİRİNCİ BÖLÜM

RÜŞVET

Eğer Kreacher, Ġnferilerle dolu bir gölden kaçabiliyorsa, Harry Mundungus‘un yakalanmasının en fazla birkaç saat süreceği konusunda kendisinden emindi ve tüm sabah boyunca, her an geri dönerler ümidiyle evin içinde sessizce dolaĢtı. Ama her nasılsa, Kreacher o sabah ya da öğleden sonra dönmedi. Gece olmasıyla birlikte, cesaretini yitirdi ve meraklanmaya baĢladı, çokça küflü ekmekten oluĢan akĢam yemeğinin de – ki Hermione üzerlerinde çeĢitli değiĢtirme büyüleri deneyip baĢarısız olmuĢtu – bir yardımı dokunmadı.

Kreacher ertesi gün ya da ondan sonraki gün dönmedi. Ama iki pelerinli adam, on iki numaranın dıĢındaki alanda belirdi ve gece karanlığının içinde durarak göremedikleri evin yönüne doğru bakındılar.

―Kesinlikle Ölüm Yiyenler,‖ dedi Ron, o, Harry ve Hermione pencereden adamları izliyorlardı. ―Sizce burada olduğumuzu biliyorlar mıdır?‖

Hermione, ―Sanmıyorum,‖ demesine rağmen korkmuĢ görünüyordu, ―Belki de peĢimizden içeri Snape‘i göndermiĢ olabilirler, değil mi?‖

―Sizce buraya gelmiĢ ve Moody‘nin laneti yüzünden dili kilitlenmiĢ midir?‖ diye sordu Ron.

―Evet,‖ dedi Hermione, ―Aksi halde içeri nasıl girilebileceğini söylemiĢ olurdu, değil mi? Büyük ihtimalle buraya gelip gelmeyeceğimizi görmek için gözetliyorlardır. Ne de olsa evin artık Harry‘nin olduğunu biliyorlar.‖

―Nasıl olur ki—― diye baĢladı Harry.

―Büyücü mirasları Bakanlık tarafından inceleniyor, hatırlasana? Sirius‘un yeri sana bıraktığını öğrenmiĢlerdir.‖

DıĢarıdaki Ölüm Yiyenlerin varlığı evdeki uğursuz havayı artırdı. Mr Weasley‘in Patronus‘undan beri, Grimmauld Meydanı‘nın ötesindeki her hangi birinden haber almamıĢlardı ve gerginlik patlak vermek üzereydi. Huzursuz ve hırçın bir Ģekilde Ron, cebindeki Pürüf‘le oynamayı sinir bozucu bir alıĢkanlık haline getirmiĢti. Bu, Kreacher‘ı beklerken sıkıntıdan vakit geçirmek için Ozan Beedle'ın Masalları‘nı okuyan ve ıĢıkların sürekli yanıp sönmesinden hoĢlanmayan Hermione‘yi özellikle çileden çıkardı.

―ġunu kesecek misin?‖ diye bağırdı bütün ıĢık bir kez daha odadan emildiğinde, Kreacher‘ın yokluğunun üçüncü akĢamıydı.

―Üzgünüm, üzgünüm!‖ dedi Ron Püfür‘ü çakıp ıĢıkları eski haline getirerek. ―Farkında olmadan yapıyorum!‖

―Eh, kendini meĢgul edecek yararlı bir Ģey bulamıyor musun?‖

―Ne, çocuk hikayeleri okumak gibi mi?‖

―Bu kitabı bana Dumbledore bıraktı Ron—―

―—ve bana da Püfür‘ü bıraktı, belki bunu kullanmam bekleniyordur!‖

Ġncir kabuğunu doldurmayacak nedenden dolayı atıĢmalarına katlanamayarak, Harry ikisine de fark ettirmeden odadan çıktı. Sürekli ziyaret ettiği mutfağa doğru yöneldi, çünkü orasının, Kreacher‘ın büyük ihtimalle tekrar belireceği yer olduğundan emindi. Merdivenin orta yerine geldiğinde, her nasılsa, ön kapıdan hafif bir vuruĢ sesi, sonra metalik tıkırtılar ve zincir gıcırdaması geldiğini duydu.

Vücudundaki bütün sinirleri gerildi: Asasını çıkardı, kesilmiĢ ev cini kafalarının gölgelerine saklandı ve bekledi. Kapı açıldı: dıĢarısının lamba ıĢığıyla aydınlatılmıĢ olduğunu gördü, pelerinli bir figür hole doğru ilerledi ve kapıyı arkasından kapattı. Davetsiz misafir öne doğru bir adım attı ve Moody‘nin sesi sordu, ―Severus Snape?‖ Sonra toz Ģekil holün sonunda yükseldi ve ölü elini kaldırmıĢ bir Ģekilde üzerine doğru aceleyle yürüdü.

―Seni öldüren ben değildim Albus,‖ dedi sakin bir ses. Uğursuzluk laneti bozuldu: Toz cisim yeniden patladı, arkasında bıraktığı yoğun gri sis bulutu yüzünden yeni gelenin kim olduğunu anlamak imkansızdı.

Harry asasının karartının ortasına doğrulttu.

―Sakın kıpırdama!‖

Mrs Black‘in portresini unutmuĢtu. Bağırmasıyla birlikte, portreyi saklayan perdeler açıldı ve kadın çığlık atmaya baĢladı, ―Bulanıklar ve kanıbozuklar evimi lekeliyorlar—―

Ron ve Hermione Harry‘nin arkasından merdivenleri koĢarcasına indiler, asaları tıpkı onunki gibi, aĢağıdaki kollarını havaya kaldırmıĢ tanınmayan adama doğrultulmuĢtu.

―AteĢ etmeyin, benim, Remus!‖

―Ah, Ģükürler olsun,‖ dedi Hermione güçsüzce asasını Mrs Black‘e doğrultarak, gürültüyle perdeler yeniden kapandı ve sessizlik oldu. Ron da asasını indirdi, ama Harry indirmedi.

―Kendini belli et!‖ dedi.

Lupin, elleri teslim olduğunu gösterircesine hala havada olarak lamba ıĢığına doğru yürüdü.

―Ben Remus John Lupin, kurt adam, bazen Aylak olarak da bilinirim, Çapulcu Haritası‘nın dört yaratıcısından biriyim, Nymphadora‘yla evliyim, genellikle Tonks diye bilinir ve bir böcürt kullanarak sana nasıl Patronus yapılacağını öğrettim Harry.‖

―Ah, pekala.‖ dedi Harry, asasını indirerek, ―ama kontrol etmeliydim, değil mi?‖

―Eski Karanlık Sanatlara KarĢı Savunma öğretmenin olarak, kontrol etmek zorunda olduğunda konusunda hemfikirim. Ron ve Hermione, savunmanızı o kadar çabuk indirmemelisiniz.‖

Merdivenden aĢağı ona doğru koĢtular. Siyah seyahat pelerinine sarılı bir halde yorgunluktan bitkin düĢmüĢ görünüyordu, ama onları gördüğü için mutluydu.

―Severus‘tan eser yok o zaman?‖ diye sordu.

―Hayır,‖ dedi Harry, ―Neler oluyor? Herkes iyi mi?‖

―Evet,‖ dedi Lupin, ―ama hepimiz izleniyoruz. DıĢarıda birkaç Ölüm Yiyen var—―

―Biliyoruz—―

―Beni kimsenin görmeyeceğinden emin olmak için ön kapının önündeki son basamağa cisimlenmek zorunda kaldım. Senin burada olduğunu bilmiyorlar yoksa eminim dıĢarıda daha fazla adamları olurdu; seninle herhangi bir bağlantısı olan her yeri belirlemiĢler Harry. Hadi bodrum katına inelim, size anlatacağım çok Ģey var ve Kovuk‘tan ayrıldığınız zaman neler olduğunu bilmek istiyorum.‖

Mutfağa indiler, Hermione asasını giriĢe doğrulttu. Hemen bir ateĢ yükseldi. Çıplak taĢ duvarlar ısınmıĢ gibi bir yanılsama oldu ve tahta masa parladı. Lupin seyahat pelerininin altından birkaç kaymak birası çıkardı ve oturdular.

―Buraya günler önce gelmeliydim, ama Ölüm Yiyenlerin yakamdan düĢmelerini sağlamam gerekti,‖

dedi Lupin. ―Peki, düğünden sonra direk buraya mı geldiniz?‖

―Hayır,‖ dedi Harry, ―Tottenham Adliye Yolu‘ndaki bir kahvede birkaç Ölüm Yiyenle karĢılaĢtıktan sonra buraya geldik.‖

Lupin kaymak birasının büyük bir kısmını önüne döktü.

―Ne?‖

Olanları açıkladılar; bitirdiklerinde Lupin dehĢet içinde görünüyordu.

―Ama nasıl o kadar çabuk buldular sizi? Cisimlenirken onlara tutunmadığınız takdirde cisimlenmiĢ

olanları takip etmek imkansızdır.‖

―Ve tam da zamanında Tottenham Adliye Yolu‘nda dolaĢıyor olamazlardı, değil mi?‖ dedi Harry.

―Merak ettik,‖ dedi Hermione kesin olmayan bir ses tonuyla, ―acaba Harry hala Takipçi‘yi üzerinde taĢıyor olabilir mi?‖

―Ġmkansız,‖ dedi Lupin. Ron kendini beğenmiĢ görünüyordu ve Harry büyük bir ölçüde rahatladığını hissetti. ―Her Ģey bir yana, eğer Harry hala üzerinde Takipçi‘çi taĢısaydı kesinlikle onun burada olduğunu bilirlerdi, değil mi? Ama hala seni Tottenham Adliye Yolu‘na kadar nasıl takip etmiĢ

olabileceklerini anlamıyorum, gerçekten endiĢe verici.‖

Rahatsız olmuĢ görünüyordu, ama Harry‘nin ilgilendiği kadarıyla bu soru bekleyebilirdi.

―Biz ayrıldıktan sonra neler olduğunu anlat, Ron‘un babası ailenin güvende olduğunu söylediğinden beri tek bir kelime duymadık.‖

―Eh, bizi Kingsley kurtardı,‖ dedi Lupin. ―Onun uyarısı sayesinde düğün misafirlerinin çoğu onlar ulaĢmadan önce buharlaĢmayı baĢardılar.‖

―Ölüm Yiyenler mi yoksa Bakanlığın adamları mıydı?‖ diye araya girdi Hermione.

―Ġkisinin karıĢımı; artık bütün amaç ve niyetleri aynı,‖ dedi Lupin. ―Bir düzine kadarlardı, ama senin orada olduğunu bilmiyorlardı Harry. Arthur bir söylenti duymuĢ: Scrimgeour‘ı öldürmeden önce ona iĢkence yapıp senin nerede olduğunu sormuĢlar ve doğruysa eğer, seni ele vermemiĢ.‖

Harry Ron ve Hermione‘ye baktı; Ģok ve minnettarlık dolu yüz ifadeleri onun duygularını yansıtıyordu.

Scrimgeor‘u hiç o kadar çok sevmemiĢti, ama eğer Lupin‘in söylediği doğruysa, adamın son hareketi Harry‘i korumak olmuĢtu.

―Ölüm Yiyenler Kovuk‘u baĢtan sona taradılar,‖ diye devam etti Lupin. ―Gulyabaniyi buldular ama yaklaĢmak istemediler—ve bizi saatlerce sorguya çektiler. Seninle ilgili bilgi almaya çalıĢıyorlardı Harry, ama tabii ki YoldaĢlık‘tan baĢka kimse senin orada olduğunu bilmiyordu.

―Düğün mahvolurken, daha fazla Ölüm Yiyen YoldaĢlıkla alakası olan ülkedeki diğer evlere doğru hücum ediyorlardı. Kimse ölmedi,‖ diye ekledi hızlıca soruyu önceden tahmin ederek, ―ama zorlulardı.

Dedalus Diggle‘ın evini kundakladılar, ama bildiğiniz gibi orada değildi ve Tonks‘un ailesi üzerinde Cruciatus Laneti‘ni kullandılar. Yeniden, senin onları ziyaret ettikten sonra nereye gittiğini öğrenmek için. ġu anda iyiler—sarsıldılar besbelli ki, ama öte yandan iyiler.‖

―Ölüm Yiyenler bütün o korucuyu büyüleri aĢmıĢlar?‖ diye sordu Harry, Tonks‘un ebeveynlerinin bahçesine düĢtüğü dün bütün gece boyunca büyülerin ne kadar etkili olduğunu hatırlayarak.

―Anlaman gereken Ģey Harry, Ölüm Yiyenlerin artık Bakanlığın bütün gücüne sahip oldukları,‖ dedi Lupin. ―Kimliklerinin saptanması ya da tutuklanma korkusu olmadan acımasız büyüleri kullanabilme gücüne sahipler. Onlara karĢı kullandığımız bütün koruyucu büyüleri çözmeyi baĢardılar ve bir kere içeri girdiler mi, neden geldikleri konusunda tamamen açıktılar.‖

―Peki, Harry‘nin nerede olduğunu öğrenmek için yaptıkları iĢkencelere bahane bulma zahmetine giriyorlar mı?‖ diye sordu Hermione ağzının kenarıyla.

―Eh,‖ dedi Lupin. Duraksadı ve sonra Gelecek Postası‘ nın katlanmıĢ bir kopyasını çıkardı.

―ĠĢte,‖ dedi gazeteyi masanın üzerinden Harry‘e uzatarak, ―er yada geç öğreneceksin nasılsa. Bu senin peĢine düĢmelerinin bahanesi.‖

Harry kağıdı açtı. Kendisinin kocaman bir fotoğrafı ön sayfayı dolduruyordu. BaĢlığını okudu: ALBUS DUMBLEDORE‘UN ÖLÜMÜNÜN

SORUġTURMASI ĠÇĠN ARANIYOR

Ron ve Hermione öfkeyle bağırmaya baĢladılar, ama Harry bir Ģey söylemedi. Gazeteyi ileri ittirdi; daha fazla okumak istemiyordu: Ne yazdığını biliyordu. Dumbledore öldüğü sırada kulenin tepesinde olanlar haricinde onu gerçekten kimin öldürdüğünü kimse bilmiyordu ve Rita Skeeter‘ın da büyücülük dünyasına söylediği gibi, Harry, Dumbledore düĢtükten dakikalar sonra yeri koĢarak terk ederken görülmüĢtü.

―Üzgünüm Harry,‖ dedi Lupin.

―Demek ki Ölüm Yiyenler Gelecek Postası‘ nı da ele geçirdiler?‖ diye sordu Hermione sinirden köpürmüĢçesine.

Lupin onaylarcasına kafa salladı.

―Ama tabii ki insanlar neler olduğunun farkındadırlar?‖

―Hükümet darbesi sarsıntısız ve neredeyse sessizce oldu,‖ dedi Lupin.

―Scrimgeour‘ın ölümünün resmi olarak açıklaması istifa ettiği söylendi; Ġmperius büyüsü altında olan Pius Thicknesse‘le yer değiĢtirildi.

―Neden Voldemort kendini Sihir Bakanı ilan etmedi?‖ diye sordu Ron.

Lupin güldü.

―Etmesine gerek yok Ron. Sonuç olarak Bakan o, neden Bakanlıkta bir masanın arkasında otursun ki?

Onun kuklası Thicknesse, Voldemort‘u güçlerini bakanlığın dıĢında kullanması için serbest bırakarak her gün iĢlerle ilgileniyor.

―Doğal olarak birçok insan neler olduğunu anladı: Bakanlık politikasında son birkaç günde çok dramatik bir değiĢim oldu ve birçok insan bunun arkasında Voldemort‘un olduğunu fısıldıyor. Her nasılsa konu da bu: FısıldaĢıyorlar. Kime güveneceklerini bilemeyerek birbirlerine sınır koymaya cesaret edemiyorlar; Ģüpheleri doğru çıkar ve aileleri hedef alınır diye konuĢmaya korkuyorlar. Evet, Voldemort çok zekice bir oyun oynuyor. Kendini ilan etmesi asileri kıĢkırtabilir: Maskeli olmaları kafa karıĢıklığı, belirsizlik ve korku yaratıyor.‖

―Ve bu bakanlık politikasındaki dramatik değiĢim,‖ dedi Harry, ―büyücülük dünyasını Voldemort yerine bana karĢı uyarıyor?‖

―Kesinlikle onun bir parçası,‖ dedi Lupin, ―ve o da çok ustaca bir iĢ. Artık Dumbledore öldüğüne göre, sen—Sağ Kalan Çocuk— kesinlikle sembol olacaktın ve Voldemort‘a karĢı koymak için bütün okları ona çevirecektin. Ama eski kahramanın ölümünde senin parmağının olduğunu göstererek, Voldemort senin kafana ödül biçmekle kalmadı, seni savunmuĢ olanların içine Ģüphe ve korku saldı.

―Bu sırada, Bakanlık, insanları Muggle doğumlulara karĢı kıĢkırtmaya baĢladı.‖

Lupin Gelecek Postası‘nın ikinci sayfasını iĢaret etti.

Hermione, Karanlık Sanatların Sırları tutarkenki takındığı aynı nefret dolu ifadeyle sayfaları çevirdi.

―‘Muggle-doğumluları Kayıt Komisyonu,‘‖ diye okudu yüksek sesle, ―‘Sihir Bakanlığı, muggleların büyü sırlarına nasıl sahip olduklarını daha iyi anlamak için ‗Muggle-doğumlular,‘ denen bir teftiĢ baĢlattı.

―Yakındaki soruĢturma, büyünün yalnızca büyücüler üreyince kiĢiden kiĢiye geçtiği açığa vurularak Esrar Dairesi tarafından üstlenildi. KanıtlanmıĢ büyücü ataları olmadığına göre, Muggle-doğumlu denenler, büyü gücünü hırsızlık yoluyla ya da zor kullanarak almıĢlardır. Bakanlık büyü gücü gasp edicilerinin kökünü kazımaya kararlı ve bu amaç doğrultusunda Muggle-doğumlu denenlere, yeni kurulan Muggle-doğumluları Kayıt Komisyonu‘yla yapacakları mülakatta olmaları için bir davetiye gönderildi.‖

―Ġnsanlar bunun olmasına izin vermezler,‖ dedi Ron.

―Bu Ģu anda oluyor Ron,‖ dedi Lupin. ―Muggle-doğumlular Ģu anda biz konuĢurken toplanıyor.‖

―Ama ‗çalıntı‘ büyüye nasıl sahip olmaları bekleniyor?‖ dedi Ron. ―Bu delice, eğer büyüyü çalabiliyor olsaydık etrafta hiç Kofti olmazdı, değil mi?‖

―Biliyorum,‖ dedi Lupin. ―Yine de, en azından bir tane yakın büyücü akraban olduğunu kanıtlamazsan, büyü gücünü yasal olmayan yoldan elde etmiĢ sayılıyorsun ve cezasını çekmek zorundasın.‖

Ron Hermione‘ye kısa bir bakıĢ attı ve ―Peki ya safkanlar ve yarım-kanlar bir Muggle-doğumlu‘nun akrabaları olduğuna yemin ederlerse? Herkese Hermione‘nin benim kuzenim olduğunu söyleyeceğim—―

Hermione Ron‘un elini kendi eli arasına aldı ve sıktı.

―TeĢekkür ederim Ron, ama böyle bir Ģey yapmana izin veremem—―

―BaĢka seçeneğin yok,‖ dedi Ron kızgınca, kızın elini sıkarak. ―Sana aile ağacımı öğreteceğim ve böylece sorulan soruları cevaplayabileceksin.‖

Hermione titrekçe güldü.

―Ron, ülkedeki en fazla aranan kiĢi Harry‘le birlikte kaçıyor olduğumuza göre, bir Ģey değiĢeceğini sanmıyorum. Eğer okula gidiyor olsaydım farklı olurdu. Voldemort Hogwarts‘la ilgili ne planlıyor?‖ diye sordu Lupin‘e.

―Artık her genç cadı ve büyücünün gitmesi zorunlu,‖ diye yanıtladı. ―Dün anons edildi. Bu bir değiĢiklik, çünkü daha önce bir zorunluluk değildi. Tabii ki, Britanya üzerinde bulunan hemen hemen bütün büyücüler ve cadılar Hogwarts‘ta eğitim gördüler, ama aileleri onlara evde ders aldırma yada yurtdıĢına gönderme tercihine sahiptiler. ġimdiki yolla, Voldemort bütün büyücülük nüfusunun gözü önünde olmasını sağlıyor. Aynı zamanda Muggle-doğumluları ayıklamanın baĢka bir yolu, çünkü öğrenciler eğitim görmelerine izin verilmeden önce Kan Durumlarına göre sınıflandırılacaklar—yani bakanlığa büyücü soyundan geldiklerini kanıtlamıĢ olacaklar.‖

Harry midesi bulanmıĢ ve kızgın hissetti: ġu anda, heyecan dolu on bir yaĢındakiler, satın alınmıĢ

onlarca büyü kitabını, Hogwarts‘ı asla göremeyeceklerinden habersizce, belki de ailelerini bir daha asla göremeyeceklerinden habersizce okuyor olabilirlerdi.

―Bu çok… bu çok…‖ diye mırıldandı, kafasındaki dehĢet verici düĢünceleri hakkıyla ifade edebilecek kelimeleri bulma çabası içindeydi, ama Lupin sakince,

―Biliyorum,‖ dedi.

Lupin tereddüt etti.

―Bunu onaylamazsan eğer seni anlayıĢla karĢılarım Harry, ama YoldaĢlık Dumbledore‘un sana bir görev bıraktığı izleniminde.‖

―Bıraktı,‖ diye cevapladı Harry, ―ve Ron ve Hermione de iĢin içindeler, benimle birlikte geliyorlar.‖

―Görevin ne olduğunu bana söyleyebilir misin?‖

Harry, vaktinden önce çizgiler belirmiĢ surata, dinç ifadesine ve grileĢen saçlara baktı ve farklı bir cevap verebilmeyi diledi.

―Söyleyemem Remus, üzgünüm. Eğer Dumbledore sana söylemediyse, benim söyleyebileceğimi sanmıyorum.‖

―Bunu söyleyeceğini düĢünmüĢtüm,‖ dedi Lupin hayal kırıklığıyla. ―Ama hala iĢinize yarayabilirim. Ne olduğumu ve neler yapabildiğimi biliyorsun. Sizinle gelip güvenliğinizi sağlayabilirim. Ne yapmaya çalıĢtığınızı söylemene gerek olmaz.‖

Harry tereddüt etti. Çok can alıcı bir teklifti, ama eğer Lupin sürekli onlarla birlikte olacaksa ondan gizli görevlerini nasıl saklayacaklarını hayal edemedi.

Ama Hermione kafası karıĢmıĢ göründü.

―Peki ya Tonks?‖ dedi.

―Ona ne olmuĢ?‖ dedi Lupin.

―Eh,‖ dedi Hermione kaĢlarını çatarak, ―siz evlisiniz: Bizimle gelmen konusunda ne hissedecek?‖

―Tonks tamamen güvende olacak,‖ dedi Lupin. ―Ebeveynlerinin evinde olacak.‖

Lupin‘in ses tonunda garip bir Ģey vardı; neredeyse soğuktu. Aynı zaman Tonks‘un ebeveynlerinin evinde saklanması fikri de tuhafı; ne de olsa YoldaĢlığın bir üyesiydi ve Harry‘nin bildiği kadarıyla olayların içinde olmayı seviyordu.

―Remus,‖ dedi Hermione kesin olmayan bir sesle, ―her Ģey yolunda mı … ? bilirsin… sen ve—―

―Her Ģey yolunda, teĢekkür ederim,‖ dedi Lupin anlamlı bir Ģekilde.

Hermione pembeye dönüĢtü. Mahcup edici ve utandırıcı baĢka bir duraksama oldu, sonra Lupin, hoĢ

bir Ģeylerin olmadığını kabul edip kendini zorlayarak, ―Tonks‘un bir bebeği olacak,‖ dedi.

―Ah, ne kadar harika!‖ diye haykırdı Hermione.

―Mükemmel!‖ dedi Ron hevesle.

―Tebrikler,‖ dedi Harry.

Lupin yapmacık bir Ģekilde gülümsedi, daha çok yüzünü buruĢturmuĢ gibi göründü, sonra ―Öyleyse…

Teklifimi kabul ediyor musunuz? Üçlü dörtlü oluyor mu? Dumbledore‘un onaylamayacağını hiç sanmıyorum, ne de olsa, beni sizin Karanlık Sanatlara KarĢı Savunma öğretmeniniz olarak atadı. Ve size söylemeliyim ki, içimizden çoğunun Ģu ana dek karĢılaĢmadığı ya da hayal bile edemediği büyülerle yüzleĢeceğiz.‖

Ron ve Hermione Harry‘e baktılar.

―Yalnızca—yalnızca doğrulamak istiyorum,‖ dedi. ―Tonks‘u ebeveynlerinin evine bırakıp bizimle gelmek mi istiyorsun?‖

―Orada tamamen güvende olacak, ona göz kulak olacaklar,‖ dedi Lupin. Son kez farklılığı vurgulayarak konuĢtu, ―Harry, eminim James seninle olmamı isterdi.‖

―Eh,‖ dedi Harry yavaĢça, ―Ben emin değilim. ġundan oldukça eminim ki, babam açıkçası neden kendi çocuğunla olmadığını bilmek isterdi.‖

Lupin‘in suratının rengi gitti. Mutfağın derecesi on derece düĢmüĢ olmalıydı. Ron, gördüklerini ezberlemesi gerekirmiĢçesine odanın etrafına dikkatle bakınıyordu, Hermione‘nin gözleri bir Harry‘e bir Lupin‘e doğruluyordu.

―Anlamıyorsun,‖ dedi Lupin sonunda.

―Anlat öyleyse,‖ dedi Harry.

Lupin yutkundu.

―Ben—Tonks‘la evlenmekle büyük bir hata yaptım. Doğru karar veremedim ve o andan itibaren piĢmanım.‖

―Anlıyorum,‖ dedi Harry, ―öyleyse onu ve çocuğunu terk edip bizimle birlikte kaçacaksın?‖

Lupin hızla ayağa kalktı: Sandalyesi geriye devrildi ve onlara o kadar büyük bir kızgınlıkla baktı ki, Harry ilk kez onun insan suratının üzerinde kurdun gölgesini gördü.

―Karıma ve doğmamıĢ çocuğuma neler yaptığımı anlamıyor musun? Onunla asla evlenmemeliydim, onu toplumdan dıĢlanmıĢ biri yaptım!‖

Lupin devirdiği sandalyeyi tekmeledi.

―Beni yalnızca YoldaĢlık içinde gördünüz, ya da Hogwarts‘ta Dumbledore‘un koruması altında!

Büyücülük dünyasının çoğunluğunun benim gibi yaratıkları ne olarak gördüklerini bilmiyorsunuz!

Sıkıntımı öğrendikleri zaman benimle zar zor konuĢuyorlar! Ne yaptığımı görmüyor musunuz? Onun öz ailesi bile evliliğimizden tiksindi, tek kızlarının bir kurt adamla evlenmesini hangi aile ister ki? Ve çocuk—çocuk—―

Lupin saçının bir kısmını eliyle yoldu, aklını yitirmiĢ gibi görünüyordu.

―Benim türüm genelde üremez! Benim gibi olacak, buna inandım— kendi durumumun masum bir çocuğa geçme riskini bilerek kendimi nasıl affedebilirim? Ve eğer, bir mucize eseri benim gibi olmazsa, sürekli utanacağı bir babası olmadan yüz kat daha iyi olacak!‖

―Remus!‖ diye fısıldadı Hermione, gözleri yaĢ doluydu. ―Öyle söyleme—nasıl olur da bir çocuk senden utanabilir?‖

―Ah, bilmiyorum Hermione,‖ dedi Harry. ―Ben olsam oldukça utanırdım.‖

Harry öfkesinin nereden geldiğini bilmiyordu, ama onu ayağa kalkmaya sevk etmiĢti. Lupin, Harry ona vurmuĢ gibi göründü.

―Eğer yeni yönetim Muggle-doğumluların kötü olduğunu düĢünüyorsa,‖ dedi Harry, ―Babası YoldaĢlık‘ta olan yarı-kurt adamlara ne yaparlar dersin? Babam annem ve beni korumaya çalıĢırken öldü ve sen, onun sana bizimle macera yaĢamak için çocuğunu terk etmeni söyleyeceğini tahmin ediyorsun?‖

―Nasıl—nasıl cüret edersin?‖ dedi Lupin. ―Bu kiĢisel ün için bir tehlike arzusu değil—nasıl olur da böyle bir Ģey—―

―Bence sen biraz gözü pek hissediyorsun,‖ dedi Harry, ―Sirius‘un yerini almak istiyorsun—―

―Harry, hayır!‖ diye yalvardı Hermione, ama o Lupin‘in öfkeden kudurmuĢ suratına ters ters bakmayı sürdürdü.

―Buna asla inanmazdım,‖ dedi Harry. ―Bana Ruh Emicilerle savaĢmayı öğreten adam—bir korkak.‖

Lupin asasını o kadar hızlı çekti ki Harry kendininkine anca ulaĢmıĢtı; yüksek sesli bir patlama oldu ve kendini yumruk yemiĢçesine geriye uçarken buldu; mutfak duvarına çarpıp yere yapıĢtığı sırada Lupin‘in pelerininin kuyruğunun kapıda kaybolduğunu gördü.

―Remus, Remus, geri dön!‖ diye bağırdı Hermione, ama Lupin cevap vermedi. Bir dakika sonra ön kapının çarparak kapandığını duydular.

―Harry!‖ diye feryat etti Hermione. ―Nasıl yaparsın?‖

―Kolay oldu,‖ dedi Harry. Ayağa kalktı; kafasının duvara vurduğu kısmında bir ĢiĢlik olduğunu hissedebiliyordu. Hala öylesine kızgındı ki titriyordu.

―Bana öyle bakma!‖ diye patladı Hermione‘ye.

―Sakın ona sıçrama!‖ diye hırladı Ron.

―Hayır—hayır—kavga etmemeliyiz!‖ dedi Hermione kendisini ikisinin arasına atarak.

―Lupin‘e öyle Ģeyler söylememeliydin,‖ dedi Ron, Harry‘e.

―Hak etmiĢti,‖ dedi Harry. ParçalanmıĢ anılar aklına hücum ediyordu: Sirius perdenin arkasına düĢüyordu; Dumbledore uzaklaĢtırıldı, parça parça, gökyüzündeki bir nokta; parlak yeĢil ıĢık ve annesinin sesi, merhamet için yalvarıyor…

―Ebeveynler,‖ dedi Harry, ―zorunda kalmadıkça çocuklarını terk etmemeliler—zorunda kalmadıkça.‖

―Harry—― dedi Hermione, teselli etmek için elini uzatarak, ama Harry gözleri Hermione‘nin yarattığı ateĢte, eli savuĢturdu ve uzaklaĢtı. Bir keresinde o Ģöminenin öbür tarafından konuĢmuĢtu Lupin‘le, James konusunda rahatlamak için bilgi arıyordu ve Lupin onu teselli etmiĢti. ġimdi Lupin‘in iĢkence görmüĢ beyaz yüzü önündeki havada yüzüyor görünüyordu. Hasta edici bir vicdan azabı dalgalanması hissetti. Ne Ron ne de Hermione konuĢtu, ama Harry, arkasından birbirlerine bakarak sessizce iletiĢim kurduklarını hissetti.

Arkasına döndü ve onları aceleyle birbirlerinden baĢka tarafa bakmaya çalıĢırken yakaladı.

―Biliyorum ona korkak dememeliydim.‖

―Evet, dememeliydin,‖ dedi Ron bir kerede.

―Ama öyle davranıyor.‖

―Hep aynı…‖ dedi Hermione.

―Biliyorum,‖ dedi Harry. ―Ama eğer onun Tonks‘a geri dönmesini sağlayacaksa buna değer, değil mi?‖

Sesindeki yalvarıĢı gizleyememiĢti. Hermione sempatik göründü, Ron ise kararsız. Harry babasını düĢünerek ayaklarına baktı. James Harry‘yi Lupin‘e söyledikleri konusunda destekler miydi yoksa eski arkadaĢına davranıĢı yüzünden kendi oğluna kızar mıydı?

Sessiz mutfak az önceki sahnenin Ģoku ve Ron ve Hermione‘nin sessiz azarlamalarıyla canlanmıĢa benziyordu. Lupin‘in getirdiği Gelecek Postası hala masanın üzerindeydi, Harry‘nin kendi yüzü ön sayfadan tavana bakıyordu. Ona doğru yürüdü ve oturdu, rasgele bir sayfa açtı ve okuyormuĢ gibi göründü. Kelimeleri anlamıyordu, kafası hala Lupin‘le olan tartıĢmadaydı. Gelecek Postası‘nın öbür tarafında Ron ve Hermione‘nin sessiz iletiĢimlerini sürdürdüklerinden emindi. Sesli bir Ģekilde sayfayı çevirdi ve Dumbledore‘un ismi gözüne çarptı. Aile grubunu gösteren fotoğrafın ne anlama geldiğini anlaması için bir iki dakika geçmesi gerekti. Fotoğrafın altında Ģu sözcükler yazıyordu: Dumbledore‘un ailesi, soldan sağa: Albus; Percival, yeni doğmuĢ Ariana‘yı tutuyor; Kendra ve Aberforth.

Dikkat kesildi, resmi daha iyi bir Ģekilde inceledi. Dumbledore‘un babası Percival, bu solmuĢ eski resimde bile gözlerinin parıldadığı belli olan yakıĢıklı bir adamdı. Bebek Ariana bir somun ekmekten birazcık daha uzundu ve görünüĢünde dikkate değer bir Ģey yoktu. Annesi Kendra‘nın alabildiğine siyah saçları vardı, topuz yapılarak toplanmıĢtı. Yüzü, sanki bir heykeltıraĢın elinden çıkmıĢçasına düzgündü. Harry, yüksek boyun yakalı ipek bir cüppe içindeki resmi görünümlü kadının koyu renkli gözlerini, yüksek elmacıkkemiklerini, düz burnunu gördüğünde, ders çalıĢırken gördüğü Amerikan Yerlileri‘nin fotoğraflarını düĢündü. Albus ve Aberforth, dantel yakalı ceketleri ve aynı omuz uzunluğunda saçlarıyla uyuĢuyorlardı. Albus birkaç yaĢ büyük görünüyordu, onun dıĢında iki çocuk birbirlerinin aynıydı, tabii burada Albus gözlük takmaya baĢlamamıĢtı ve burnu henüz kırılmamıĢtı.

Bunu düĢünmek, neredeyse kendisini hissettiğinden daha da kötü hissetmesine neden oldu, Harry okumaya baĢladı:

Kibirli ve kendini beğenmiĢ Kendra Dumbledore, kocası Percival‘in açık bir Ģekilde tutuklanıp Azkaban‘da tutsak edilmesinden sonra Mould-on-the-Wold‘de kalmaya dayanamadı. Böylelikle aileyi oturduğu yerden ayırıp, daha sonra Harry Potter‘ın Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘le yaĢayacağı tuhaf kaçıĢ

sahnesiyle ünlenecek Godric‘s Hollow‘a yerleĢti.

Tıpkı Mould-on-the-Wold gibi, Godric‘s Hollow da çok sayıda büyücü ailesini barındırıyordu, ama Kendra hiçbirini tanımadığına göre, diğer kasabalarda yüzleĢmek zorunda kaldığı, kocasının suçu hakkında soru soran meraklı insanlar azalmıĢ olacaktı. Yeni büyücü komĢularının dost olma giriĢimlerine tekrar tekrar ters yanıtlar vererek, yakın zamanda ailesinin yapayalnız kalmasını garantiye aldı.

―Bir sepet dolusu ev yapımı Kazan Keki‘yle hoĢ geldin demeye gittiğimde kapıyı suratıma çarptı,‖ dedi Bathilda Bagshot. ―Burada oldukları ilk yıl yalnızca iki erkek çocuğu gördüm. TaĢındıklarından sonraki kıĢ ay ıĢığında bahçe tohumu topluyor olmasaydım bir kızları olduğunu bile bilmeyecektim, Kendra‘yı Ariana‘yı arka bahçeye çıkartırken gördüm. Onu sıkıca tutarak çimenliğin etrafında bir tur attırdı, sonra tekrar içeri soktu. Gördüklerimden ne çıkaracağımı bilememiĢtim.‖

Öyle görünüyor ki Kendra, Godric‘s Hollow‘a taĢınmanın Ariana‘yı temelli saklamak için mükemmel bir fırsat olduğunu düĢündü, bu muhtemelen yıllardır planladığı bir Ģeydi. Zamanlama çok önemliydi. Ariana görünürden kaybolduğunda hemen hemen yedi yaĢındaydı ve yedinci yaĢ çoğu ustanın fikrine göre büyünün kendini gösterdiği yaĢtır, tabii eğer varsa.

Ariana‘nın en ufak bir büyü yeteneği gösterdiğini hatırlayan kimse yok Ģu anda. Açıkça görülüyor, Kendra bir Kofti doğurduğunun utancını kabul etmektense kızının varlığını saklama kararı aldı. Ariana‘nın varlığından haberdar arkadaĢlardan ve komĢulardan uzaklaĢmak, hapis hayatı yaĢamak tabii ki en kolayıydı. Ariana‘nın varlığından haberdar olan az sayıda insanın bu sırrı saklamaları sağlanmıĢtı; buna annelerinin onlara öğrettiği abuk sabuk cevabı veren iki erkek kardeĢi de dahildi: ―Kız kardeĢim okula gidemeyecek kadar hasta.‖

Gelecek Hafta: Albus Dumbledore Hogwarts‘ta—Ödülleri ve Hileleri.

Harry yanılmıĢtı: Okuduğu Ģey gerçekten de onu daha kötü yapmıĢtı. Tekrar fotoğrafa, görünüĢe göre mutlu olan aileye baktı. Acaba doğru muydu? Nasıl öğrenebilirdi ki? Bathilda onunla konuĢacak durumda olmasa bile Godric‘s Hollow‘a gitmek istiyordu; Dumbledore ve onun, ikisinin de sevdiklerini kaybettikleri yeri ziyaret etmek istiyordu. Gazetesini indirip Ron ve Hermione‘ye fikirlerini sormak üzereydi ki, bir Ģaklama sesi mutfakta yankılandı.

Üç gündür ilk kez Harry, Kreacher‘ı tamamen unutmuĢtu. Ġlk düĢüncesi Lupin‘in tekrar odaya dönmüĢ

olduğuydu, bir saniye sonra, Harry sandalyesinin yanında aniden beliren çırpınıĢları beklemiyordu.

Harry ayağı kalktı, Kreacher kendini kurtardı ve Harry‘nin önünde eğilerek selam verdi, ―Kreacher, Mundungus Fletcher hırsızıyla geri döndü, Efendi.‖

Mundungus ayağı kalktı ve asasını çıkardı; ama Hermione ona göre çok hızlıydı.

―Expelliarmus!‖

Mundungus‘un asası havada savruldu ve Hermione onu yakaladı. Gözü dönmüĢ Mundungus merdivenlere doğru koĢtu: Ron üzerine atladı ve Mundungus boğuk bir gürültüyle taĢ zemine çarptı.

―Ne?‖ diye böğürdü, kendini Ron‘dan kurtarmak için kıvranarak. ―Ne yaptım ben? PeĢime lanet olası bir ev cini salıyorsunuz, oyun mu oynuyorsunuz, ne yaptım ben, bırakın gideyim, bırakın gideyim yoksa—―

―Tehdit savuracak pozisyonda değilsin,‖ dedi Harry. Elindeki gazeteyi fırlattı, mutfağı birkaç büyük adımda geçti ve artık çırpınmayı bırakmıĢ dehĢet içinde görünen Mundungus‘un yanında dizlerinin üzerine çöktü. Ron nefes nefese ayağı kalktı ve asasını kasten Mundungus‘un burnuna doğrultmuĢ

olan Harry‘i izledi. Mundungus leĢ gibi sigara ve ter kokuyordu. Saçı keçeleĢmiĢ, cüppesi lekelenmiĢti.

―Kreacher hırsızı getirmedeki gecikme yüzünden özür diliyor, Efendi,‖ diye vırakladı cin. ―Fletcher yakalanmaktan nasıl kaçılacağını biliyor, saklanacak çok deliği ve yardakçısı var. Yine de, sonunda Kreacher hırsızı köĢeye sıkıĢtırdı.‖

―Gerçekten iyi iĢ baĢardın, Kreacher,‖ dedi Harry ve cin eğilerek selam verdi.

―Pekala, senin için birkaç sorumuz var,‖ dedi Harry Mundungus‘a.

―Panikledim, tamam mı? BaĢından beri gelmek istemiyordum, alınma dostum ama senin için ölmeye hiç gönüllü olmamıĢtım ve sonra lanet olası Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen bana doğru uçarak geliyordu, kim olsa kaçardı, baĢından beri gelmek istemediğimi söyledim—―

―Bilgin olsun diye söylüyorum, baĢka hiçbirimiz buharlaĢmadık,‖ dedi Hermione.

―Eh, siz bir grup lanet olası kahramansınız o zaman, değil mi, ama ben asla kendimi öldürmeye niyetliymiĢim gibi davranmadım—―

―Deli Gözü bırakıp kaçma nedeninle ilgilenmiyoruz,‖ dedi Harry asasını Mundungus‘un kan çanağı gözlerine biraz daha yaklaĢtırarak. ―Senin güvenilmez bir pislik olduğunu zaten biliyorduk.‖

―Öyleyse neden ev cinleri tarafından kovalanıyorum? Yoksa bu yine o kadehlerle mi alakalı? Bende hiç kalmadı, eğer kalmıĢ olsaydı hepsini alabilirdiniz—―

―Kadehlerle de ilgili değil, ama yaklaĢtın,‖ dedi Harry. ―Kapa çeneni ve dinle.‖

Yapacak bir Ģey olması harika hissettirdi, küçük bir porsiyon gerçeklik talep edebilecek biri olması harikaydı. Harry Ģimdi asasını Mundungus‘un burun köprüsüne o kadar yakın tutuyordu ki, Mundungus görüntüsünü takip edeyim derken ĢaĢı görünüyordu.

―Evdeki değerli Ģeyleri temizlediğinde,‖ diye baĢladı Harry ama Mundungus yeniden böldü.

―Sirius o ıvır zıvırları hiç önemsemedi—―

Hızlıca ilerleyen bir ayak sesi duyuldu, sonra bir bakır parıldaması, yankılanan bir çınlama ve ardından Ģiddetli bir haykırıĢ; Kreacher Mundungus‘a doğru bir koĢu koparmıĢ ve kulplu tencereyle adamın kafasına vurmuĢtu.

―Durdur Ģunu, durdur Ģunu, bu yaratık bir yere kapatılmalı!‖ diye çığlık attı Mundungus, Kreacher ağır tencereyi tekrar kaldırdığı sırada büzüĢmüĢtü.

―Kreacher, hayır!‖ diye bağırdı Harry.

Kreacher‘ın ince kolları hala havada tuttuğu tencerenin ağırlığı yüzünden titriyordu.

―Belki yalnızca bir kere daha, Efendi Harry, Ģans için?‖

Ron güldü.

―Bilincinin yerinde olması lazım Kreacher, ama eğer ikna edilmesi gerekirse, o Ģeref sana ait,‖ dedi Harry.

―Çok teĢekkür ederim, Efendi Potter,‖ dedi Kreacher eğilip selamlayarak, kısa bir mesafe geri çekildi, büyük cansız gözleri tiksinmeyle Mundungus‘a sabitlenmiĢti.

―Bulabildiğin bütün değerli Ģeyleri alıp evi soyduğunda,‖ diye baĢladı Harry yeniden, ―mutfak dolabından birçok Ģey almıĢsın. Orada bir madalyon vardı.‖ Harry‘nin ağzı aniden kurudu. Ron ve Hermione‘nin aynı derecede gergin ve heyecanlı olduklarını hissetti. ―Onunla ne yaptın?‖

―Neden?‖ diye sordu Mundungus, ―Değerli bir Ģey mi?‖

―Hala sende!‖ diye bağırdı Hermione.

―Hayır, değil,‖ dedi Ron kurnazca. ―Onu satarken acaba daha mı fazla para alsaydı diye düĢünüyor.‖

―Daha fazla?‖ dedi Mundungus, ―bu lanet olası zor olurdu… onu bedavaya vermek zorunda kaldım tamam mı? BaĢka seçeneğim yoktu.‖

―Ne demek istiyorsun?‖

―Diagon Yolu‘nda satıĢ yapıyordum, bir kadın bana doğru geldi, büyülü el yapımı objeleri değiĢ tokuĢ

yapmak için lisansımın olup olmadığını sordu. Lanet olası iĢgüzar. Bana para cezası kesecekti, ama sonra madalyonla ilgilendi ve onu alıp, bu seferlik gitmeme izin vereceğini ve kendimi Ģanslı saymam gerektiğini söyledi.

―Kimdi o kadın?‖ diye sordu Harry.

―Bilmiyorum, bakanlık cadalozunun teki.‖

Mundungus bir dakika boyunca iyice düĢündü, kaĢlarını kırıĢtırdı.

―Küçük kadın. Kafasında fiyonk kelebek biçiminde yapılmış bir kurdelesi vardı.”

KaĢlarını çattı ve ekledi, ―Kurbağaya benziyordu.‖

Harry asasını indirdi: Asa Mundungus‘un burnuna çarptı ve ucundan kırmızı kıvılcımlar çıkararak göz kapaklarını tutuĢturdu.

―Aguamenti!‖ diye çığlık attı Hermione ve asasının ucundan su fıĢkırarak Mundungus‘u az kalsın boğuyordu.

Harry kafasını kaldırıp baktı ve Ron‘la Hermione‘nin suratlarında aynı Ģok ifadesini gördü. Sağ elinin arkasında yara izleri tekrar sızlamaya baĢladı.

ON İKİNCİ BÖLÜM

SİHİR GÜÇTÜR

Ağustos yavaĢça geçtiğinde, Grimmauld Meydanı‘nın ortasındaki bakımsız çimler güneĢte gevrekleĢene kadar pörsüdü ve sarardı. Ne On Ġki Numara‘nın sakinleri ne de On Ġki numaranın kendisi, civar evlerde yaĢayan bir kimse tarafından görülüyordu. Grimmauld Meydanı‘nda yaĢayan Muggle‘lar çoktan On Bir numaranın yanında On Üç numaranın yer almasının komik bir hata olduğunu kabullenmiĢlerdi.

Yine de meydan, hâlâ merak verici anormallikte olan birkaç ziyaretçi çekiyordu. Günde en az bir ya da iki insan sırf ya bu sebepten dolayı Grimmauld Meydanı‘na geliyor, ya da en azından bu sebepten gelmiĢ gibi görünüyorlar, yüzlerini On Bir ve On Üç numaralarına vererek parmaklıklara yaslanıyorlar ve iki evin birleĢme noktasını izliyorlardı. Pusuya yatanlar hiç iki gün üst üste aynı değillerdi ve bununla beraber hepsinin de ortak noktasının düzgün bir kıyafetten nefret ettikleri olduğu görünüyordu. Yanlarından geçen Londra‘lıların büyük bölümü bunları eksantrik giysiler olarak görüyor ve bir bakıp geçiyor, yine de bazen bir tanesi neden bir insanın bu sıcakta bu tür bir cüppe giyebileceğini merak edip dönüp tekrar bakıyordu.

Gözetleyiciler, nöbetlerinden beklediklerini alamıyor gibiydiler. Bazen bir tanesi sanki ilginç bir Ģey görmüĢ gibi heyecanla ileri atılıyor, sonra da hayal kırıklığına uğrayarak geriye çekiliyordu.

Eylül‘ün ilk gününde, meydanda her zamankinden daha çok insan pusuya yatmıĢtı. Yarım düzine uzun cüppeli adam sessiz ve tetikte, her zamanki gibi On Bir ve On Üç numaralı evlere dik dik bakıyorlar, ama bekledikleri Ģey hâlâ yakalanması güç gözüküyordu. AkĢam, haftalardır ilk defa, soğuk yağmurun beklenmedik esintisini beraberinde getirerek çöktüğünde, ilginç bir Ģey görmeyi bekledikleri izahsız anlardan biri meydana geldi. Suratı sargılı olan adam iĢaret etti ve en yakınındaki tıknaz ve solgun olan arkadaĢı, ileri atılmaya kalkıĢtı ama bir saniye sonra rahatlayarak eski pasif vaziyetlerine döndüler. Kızgın ve hayal kırıklığına uğramıĢlardı.

Bu esnada, Harry, az önce On Ġki numaranın salonuna girmiĢti. DıĢarıdaki ön kapının basamaklarına Cisimlendiğinde dengesini kaybetmiĢ ve bir anlığına dıĢarıda kalan dirseğinin Ölüm Yiyen‘lerin gözüne iliĢmiĢ olabileceğini düĢünmüĢtü. Ön kapıyı arkasından dikkatlice kapatarak, Görünmezlik Pelerini‘ni çıkardı, kolunun üzerine astı ve elinde Gelecek Postası‘nın çalınmıĢ bir nüshası, hızla kapıdan ilerleyip zemin kata giden iç karartıcı antreyi geçti.

Onu her zamanki ― Severus Snape‖ fısıltısı karĢıladı, serin rüzgâr sarmaladı ve dili bir anlığına dönmedi.

‖Seni ben öldürmedim,‖ dedi, hemen dili döndüğünde, ardından cansız lanet Ģekil patladığında nefesini tuttu. ―Haberlerim var ve sevinmeyeceksiniz.‖ demeden önce merdivenlerin yarısından mutfağa kadar bekledi, Mrs Black‘in menzilinden çıktı ve toz bulutundan uzaklaĢtı.

Mutfak tanınmayacak haldeydi. Her tarafı parlıyordu; Bakır kaplar ve tencereler parlatılmıĢtı; ahĢap masaüstü ıĢıldıyordu; kadehler ve tabaklar akĢam yemeğine hazır halde üst üste koyulmuĢ, üzerinde bir kazanın kaynadığı, keyifle yanan ateĢin ıĢığında parıldıyordu. Her nasılsa odadaki hiç bir Ģey, Harry‘ye doğru koĢar adım gelen, kar beyazı bir havlu giymiĢ, kulak kılları temiz ve yün gibi yumuĢak olan ev cininden daha etkileyici halde farklı değildi. Ġnce göğsünde Regulus‘un madalyonu zıplıyordu.

―Lütfen ayakkabılarınızı çıkarın, Efendi Harry, ve yemekten önce ellerinizi yıkayın.‖ diye vırakladı Kreacher, Görünmezlik Pelerini‘ni aldı ve sarkık vaziyette duvardaki bir köĢeye henüz yıkanmıĢ bir kaç eski cüppenin yanına asmaya götürdü.

―Ne oldu?‖ diye sordu Ron, kaygılanmıĢçasına. O ve Hermione bir deste notun ve el yazısının üzerinde durmuĢlar, uzun mutfak masasını dolduran haritalar çizmiĢlerdi, ama Ģimdi Harry uzun adımlarla onlara doğru geldiğinde ve gazeteyi saçılmıĢ parĢömenlerin tepesine attığında onu izlemiĢlerdi.

Tanıdık, çengel burunlu, siyah saçlı bir adam manĢetin arkasından onlara doğru bakıyordu:

‘SEVERUS SNAPE HOGWARTS‘IN MÜDÜRÜ TAYĠN EDĠLDĠ.’

―Hayır!‖ dedi Ron ve Hermione yüksek sesle.

Hermione en hızlılarıydı; gazeteyi kaptı ve beraberindeki hikâyeyi yüksek sesle okumaya baĢladı.

‗‖ Hogwarts Cadılık ve Büyücülük okulunun çoktan beridir Ġksir üstadı olan Severus Snape, bugün, tarihi okulun birkaç personel değiĢikliğinin en önemlisi olarak müdür tayin edildi. Eski Muggle Öğretileri öğretmeninin istifasını müteakiben Allecto Carrows onun yerini doldururken, kardeĢi Amycus Karanlık Sanatlara KarĢı Savunma öğretmeni olacak.

― ‘En iyi Büyücülük geleneklerini ve değerlerini yüceltme fırsatını içtenlikle karĢılıyorum—‗ Cinayet iĢlemek ve insanların kulaklarını koparmak gibi, herhalde! Snape, müdür! Snape Dumbledore‘un odasında—Merlin‘in donu!‖ diye feryat etti, Harry ve Ron‘un zıplamalarına neden olarak. Sıçrayarak masadan kalktı ―Bir dakika içinde dönerim!‖ diye bağırarak odadan hızla uzaklaĢtı.

―Merlin‘in donu mu?‖ diye tekrarladı Ron, eğlenmiĢ görünüyordu. ―SinirlenmiĢ olmalı.‖ Gazeteyi kendine doğru çekti ve Snape makalesini dikkatle okudu.

―Diğer öğretmenler bunu kendilerine yediremezler. McGonagall ve Flitwick ve Sprout herĢeyi biliyorlar, Dumbledore‘un nasıl öldüğünü biliyorlar. Snape‘i müdür olarak kabul etmezler. Ve bu Carrow‘lar kim?‖

―Ölüm Yiyenler,‖ dedi Harry. ―Ġçeride onların resimleri var. Snape Dumbledore‘u öldürdüğü zaman kulenin tepesindelerdi, yani hepsi arkadaĢlar.‖

―Ve,‖ diye devam etti Harry kederle, bir sandalye çekerek, ―Öteki öğretmenlerin kalmaktan baĢka seçenekleri olduklarını zannetmiyorum. Eğer Bakanlık ve Voldemort, Snape‘in arkasındalarsa, yapacakları seçim kalıp ders vermekle bir kaç yıl Azkaban arasında olacaktır—ve bu eğer Ģanslılarsa tabii. Kalıp öğrencileri korumayı deneyeceklerini zannediyorum.‖

Kreacher elinde koca çorba kasesiyle masaya koĢuĢturdu ve çorbayı eski kaselere dağıttı, dağıttığında da diĢleriyle ıslık çalıyordu.

―TeĢekkürler, Kreacher,‖ dedi Harry, Snape‘in suratına bakmamak için Gelece‘ğe bir fiske vurdu. ―HoĢ, en azından Snape‘in tam olarak nerede olduğunu biliyoruz.‖

Çorbayı kaĢıklamaya baĢladı. Kreacher‘ın yemek piĢirme kalitesi, Regulus‘un madalyonunu verdiğinden bu yana çarpıcı bir Ģekilde düzelmiĢti: Bugünkü Fransız soğanı Harry‘ye her zamankinden daha lezzetli gelmiĢti.

―Hâlâ bir sürü Ölüm Yiyen evi izliyor,‖ diye anlattı Ron‘a bir yandan da yiyerek, ―normalden daha fazla.

Bizim okul sandıklarını dıĢarıya sürüyüp Hogwarts Ekspresi‘ne yollanacağımızı umuyor gibiler.‖

Ron saatine baktı.

―Bütün gün bunu düĢündüm. Altı saat önce gitti. Garip değil mi?‖

Harry, zihninin içinde bir keresinde Ron‘la havadan takip ettikleri, kıpkırmızı buharlı lokomotifi görür gibi oldu, kıpkırmızı tırtıl misali tarlaların ve tepelerin arasında parıldayan lokomotif. Ginny, Neville ve Luna‘nın beraber oturduklarından emindi, belki o, Ron ve Hermione‘nin nerede olduklarını merak ediyorlar, ya da Snape‘in yeni rejimini nasıl darbeleyeceklerini tartıĢıyorlardı.

―Beni neredeyse içeri girerken göreceklerdi,‖ dedi Harry. ―Kötü halde en üst basamağa indim ve Pelerin kaydı.‖

―Ben her seferinde yapıyorum. Oh, iĢte geldi,‖ diye ekledi Ron. ―Merlin‘in sarkık donu adına, o da ne içindi?‖

―Bunu hatırladım,‖ diye konuĢtu Hermione nefes nefese.

Mutfak masasından, küçük, boncuklu çantasını alana kadar yer hizasına indirdiği büyük, çerçeveli bir resim tutuyordu. Çantayı açarak, resmi içine tıktı, ve aslında minicik bir çantanın içine girmek için açıkça çok büyük olmasına rağmen, saniyeler içinde bir sürü baĢka Ģey gibi o da çantanın kaprisli derinliklerinde kaybolmuĢtu.

―Phineas Nigellus,‖ diye açıkladı Hermione çantayı her zamanki yüksek sesli, Ģakırtılı bir çarpmayla mutfak masasının üzerine attığında.

―Efendim?‖ dedi Ron, ama Harry anlamıĢtı. Phineas Nigellus Black‘in tablo resmi, Grimmauld Meydanı‘ndaki portresiyle, Hogwarts‘taki müdürün odasındaki arasında yer değiĢtirebiliyordu: ġüphesiz Ģu anda Snape‘in oturduğu, Dumlodore‘un narin gümüĢ aletleri, taĢtan yapılma düĢünseli, Seçmen ġapka ve mekân değiĢtirmedikçe, Gryffindor‘un kılıcından oluĢan koleksiyonuna baĢarılı bir Ģekilde hâkim olan kule biçimli dairesel oda,

―Snape, Phineas Nigellus‘u evin içine göz atması için gönderebilirdi,‖ diye açıkladı Hermione Ron‘a, oturduğu yere geri döndüğünde. ―Ama Ģimdi denesin bakalım, Phineas Nigellus benim ufak el çantamın içini görecektir.‖

―Ġyi fikir!‖ dedi Ron, etkilenmiĢ görünüyordu.

―TeĢekkürler,‖ diye gülümsedi Hermione, çorbasını önüne çekerek. ―Harry, bugün baĢka neler oldu bakalım?‖

―Hiç bir Ģey,‖ dedi Harry. ―Bakanlık giriĢini yedi saat boyunca izledim. Ondan bir iz yok. Babanı gördüm Ron, iyi görünüyor.‖

Ron bu haberi kafasını sallayarak değerlendirdi. Bakanlığa giriĢ çıkıĢlarında Mr Weasley ile irtibata geçmenin veya bunu denemenin çok tehlikeli olduğunu kabullenmiĢlerdi, çünkü her zaman baĢka çalıĢanlar tarafından kuĢatılıyordu. Gergin ve tedirgin görünse bile, onu bir an olsun görmek rahatlatıcıydı,

―Babam bize her zaman, Bakanlık çalıĢanlarının çoğunun iĢlerine gitmek için Uçuç ġebekesini kullandığını söylerdi.‖ dedi Ron. ―Umbridge‘i neden görmediğimizin sebebi bu, hiç yürümedi, çok önemli birisi olduğunu düĢünüyordu.‖

―Ve o gülünç yaĢı cadıyla, ufak askeri cüppe giyen büyücüye ne demeli?‖

―Ah evet, Sihirsel Bakım‘dan biri,‖ dedi Ron.

―Sihirsel Bakım için çalıĢtığını nerden biliyorsun?‖ diye sordu Hermione, çorba kaĢığı havada asılı kalmıĢtı.

―Babam Sihirsel Bakım‘dan herkesin lacivert cübbe giydiğini söyledi.‖

―Ama bunu bize hiç anlatmadın!‖

Hermione kaĢığı bıraktı ve Harry içeri girdiğinde o ve Ron‘un incelemekte olduğu öndeki not ve harita destesine eğildi.

―Burada askeri cüppe hakkında bir Ģey yok, hiç bir Ģey!‖ dedi, hararetle sayfaları çevirerek.

―Peki, bir Ģey fark eder mi?‖

―Ron, çok Ģey fark eder! Eğer Bakanlık‘a girmek istiyorsak ve davetsizce içeriye giren kiĢileri gözetlerken yerini tespit etmek istediklerinde kendimizi yakalatmak istemiyorsak, her küçük detay fark eder! Bu konu üzerinde tekrar tekrar durduk, yani, bize anlatmaya bile zahmet etmiyorsan bütün bu keĢif gezilerinin anlamı ne ki—―

―Aman Hermione, ufak bir Ģey unuttum—―

―Farkındasınızdır belki, Ģu anda Yeryüzü‘nde bizim için Bakanlık‘tan daha tehlikeli olabilecek baĢka bir yer yok—―

―Bence yarın yapmalıyız,‖ dedi Harry.

Hermione birdenbire durdu, çenesi açıktı; Ron çorbasından biraz üzerine döktü.

―Yarın?‘ diye tekrarladı Hermione. ―Ciddi değilsin, Harry?‖

―Öyleyim,‖ dedi Harry. ―Bir ay daha Bakanlık‘ın etrafında pusuya yatsak bile, Ģu anda olduğumuzdan daha çok hazırlanmıĢ olacağımızı zannetmiyorum. Ne kadar ertelersek, madalyon o kadar uzakta olur.

Zaten Umbridge‘in o açılmayan Ģeyi çoktan fırlatıp atmıĢ olma Ģansı yüksek.‖

―Tabii,‖ dedi Ron, ―eğer açmanın bir yolunu bulmadıysa ve Ģimdi onun sahibi o,‖

―Bir Ģey fark ettirir mi ona, o bir numaralı Ģeytan,‖

Harry omuz silkti.

Hermione derin düĢüncelere dalmıĢ, dudağını ısırıyordu.

―Önemli olan her Ģeyi biliyoruz,‖ diye devam etti Harry, Hermione‘yi hedef alarak.

―Bakanlık‘ın içinde ve dıĢında Cisimlenme‘yi durdurduklarını biliyoruz. Artık sadece en kıdemli Bakanlık üyelerinin Uçuç ġebekesi‘nden evleriyle bağlantıya geçmesine izin verildiğini biliyoruz, çünkü Ron iki Adı Ağza Anılmayanlar anlatırken duydu. Ve Umbridge‘in ofisinin nerede olduğunu kabaca biliyoruz, çünkü o sakallı korumanın arkadaĢına söylediğini duydun—―

―Ben birinci katta olacağım, Dolores beni görmek istiyor,‖ dedi Hermione hemen ezbere.

―Aynen,‖ dedi Harry. ―Ve biz bu tuhaf paralardan, ya da jetonlardan, ya da her neyse artık ondan kullanılacağını biliyoruz, çünkü o cadıyı arkadaĢından ödünç alırken gördüm—―

―Ama bizde onlardan yok!‖

―Eğer plan iĢlerse, olacak,‖ diye devam etti Harry sakince.

―Bilmiyorum, Harry. Bilmiyorum… Kötü gidecek korkunç derecede çok Ģey, Ģansa bırakılan o kadar güvence var ki…‖

―Bir üç ay daha hazırlık yapsak da geçekler öyle olacak,‖ dedi Harry. ―Harekete geçme zamanı.‖

Ron ve Hermione‘nin yüzlerinden korktuklarını söyleyebilirdi, bilhassa kendinden emin değildi, ama yine de planlarını operasyona dönüĢtürme zamanının geldiğinden emindi.

Geçtikleri dört haftayı sırayla Görünmezlik Pelerini‘ni giyerek ve Ron‘un Mr Weasley sayesinde çocukluk yıllarından beri bildiği Bakanlık‘ın resmi giriĢini gözetleyerek geçirmiĢlerdi. Bakanlık çalıĢanlarının yollarını takip ederek onların peĢine takılmıĢlar, konuĢmalarını gizlice dinlemiĢler ve dikkatli bir inceleme sonunda hangisinin her gün aynı saatte yalnız baĢına görülebileceğini öğrenmiĢlerdi. Ara sıra birisinin evrak çantasından bir Gelecek Postası aĢırma Ģansı yakalamıĢlardı.

YavaĢ yavaĢ da Ģu an Hermione‘nin önünde istiflenmiĢ kabataslak haritaları ve notları biriktirmiĢlerdi.

―Tamam,‖ dedi Ron yavaĢça, ―diyelim ki yarın yapıyoruz… bence bu sadece Harry ve benle olmalı.‖

―Oh, buna tekrar baĢlama!‖ diye iç çekti Hermione. ―Bunu hallettiğimizi düĢünüyordum.‖

―Kapı ağızlarında Görünmezlik Pelerini‘nin altında oyalanmak bir yere kadar, ama bu baĢka Hermione.‖ Ron parmağıyla on gün önceki Gelecek Postası‘nın bir nüshasını dürttü. ―Sen onların sorgulamalarına izin vermeyen Muggle doğumlular listesindesin!‖

―Ve sen de Ģu anda Kovuk‘ta sıvaserpilden ölmek üzere olmalısın! Eğer birisinin gitmemesi gerekiyorsa o da Harry, onun kellesine on bin Galleon‘luk ödül biçildi—―

―Güzel, ben burada kalacağım,‖ dedi Harry. ―Eğer Voldemort‘u alt ederseniz bana da bildirin, tamam mı?‖

Ron ve Hermione gülerken, acı Harry‘nin alnındaki yara izini vurdu.

Eli hemen oraya gitti: Hermione‘nin gözlerinin kısıldığını gördü; ve eylemi saçlarını gözlerinden çekerek sona erdirmeyi denedi.

―Aslında, eğer üçümüz gidiyorsak ayrı ayrı BuharlaĢmamız gerekecek,‖ diyordu Ron. ―Artık hepimiz pelerinin altına sığmayız.‖

Harry‘nin yara izi gittikçe ağrılı bir hal alıyordu. Kalktı. Kreacher birden öne atıldı.

―Efendi çorbasını bitirmedi, Efendi kekikli yahniyi tercih eder mi, ya da Efendi‘nin düĢkün olduğu melas turtasını?‖

―TeĢekkürler, Kreacher, ama bir dakika içinde dönerim-Ģey-lavabo.‖

Hermione‘nin onu Ģüpheli Ģüpheli izlemesinden vakıf, Harry, salondaki merdivenlere ve hole attı kendini, banyoya koĢar adım gitti ve kapının sürgüsünü çekti. Acıyla hırıldayarak, çeĢmesi ağzı açık yılan Ģeklinde olan siyah lavaboya kendini attı ve gözlerini kapattı.

Zifiri karanlık bir sokak boyunca kayıyordu. Her iki tarafındaki binaların uzun, ahĢap üçgen çatıları vardı; zencefilli çöreklere benziyorlardı.

Birine yaklaĢtı, sonra kapıya yaslanan uzun parmaklı elinin beyazlığını gördü. Artan bir heyecan hissediyordu...

Kapı açıldı: Gülen bir kadın duruyordu. Yüzü Harry‘nin yüzüne bakınca asıldı, mizacı gitmiĢti, yerini terör almıĢtı...

―Gregorovitch?‖ dedi yüksek, soğuk ses.

Kadın kafasını salladı: Kapıyı kapatmaya uğraĢıyordu. Beyaz bir el engelledi, kapıyı kapatmasına mani oldu.

―Gregorovitch‘i istiyorum.‖

―Er wohnt hier nicht mehr!‖ diye feryat etti, kafasını sallıyordu. ―O burada yaĢamamak! O burada yaĢamamak! Onu tanımamak ben!‖

Kapıyı kapatma teĢebbüsünden tamamen vazgeçmiĢ halde, geri geri karanlık salona gitmeye baĢlamıĢtı, ve Harry ona doğru kaymaya baĢlamıĢtı, ve uzun parmaklı eli asasını çıkartmıĢtı.

―Nerede o?‖

―Das welfe ich nicht! O gitmek! Ben bilmemek, ben bilmemek!‖

Asasını doğrulttu. Kadın bağırdı. Ġki küçük çocuk salona doğru koĢtular. Onları kollarıyla korumaya çalıĢtı. YeĢil ıĢık huzmesi hâkimdi—

―Harry! HARRY!‖

Gözlerini açtı; yere düĢmüĢtü. Hermione tekrar kapıya vuruyordu.

―Harry, açar mısın!‖

BağırmıĢtı, biliyordu. Kalktı ve kapının sürgüsünü açtı; Hermione birden dengesini kaybederek içeri yuvarlandı ve Ģüpheli Ģüpheli etrafa baktı. Ron da arkasındaydı, asasını serin banyonun köĢelerine yönelttiğinde heyecanı kırıldı.

―Ne yapıyordun?‖ diye sordu Hermione sert bir biçimde.

―Ne yapıyor olduğumu düĢünüyorsun?‖ diye sordu Harry zayıf bir cüretle.

―Deli gibi bağırmıyor muydun?‖ dedi Ron.

―A, evet… UyuyakalmıĢ olmalıyım ya da—―

―Harry, lütfen zekâmızı aĢağılama,‖ dedi Hermione, derin nefesler alıyordu. ―Yara izinin aĢağıdayken acıdığını biliyoruz ve bembeyaz kesilmiĢsin.‖

Harry küvetin kenarına oturdu.

―Ġyi, az önce Voldemort‘un bir kadını öldürdüğünü gördüm. ġimdiye kadar büyük ihtimalle bütün sülalesini öldürmüĢtür. Ve öyle yapması gerekmiyordu. Cedric‘in durumundaydı, sadece oradaydılar...‖

―Harry bunun tekrar olmasına izin vermemen gerekiyor!‖ diye ağladı Hermione, sesi banyoda yankılanmıĢtı. ―Dumbledore senin Zihinbend kullanmanı istedi! Bu bağlantının kötü olduğunu anlattı—

Voldemort bunu kullanabilir, Harry! Onun öldürüĢlerini ve iĢkencelerini görmek neye yarar, ne faydası var?‖

―Çünkü ne yaptığını bildiğim anlamına geliyor,‖ dedi Harry.

―Yani onu engellemeyi denemeyeceksin bile?‖

―Hermione yapamam. Zihinbend‘de kötü olduğumu biliyorsun, hiç bir zaman beceremedim.‖

―Hiç tam olarak demedin ki!‖ dedi hararetle. ―Anlamıyorum, Harry—bu özel bağlantının ya da iliĢkinin olmasından memnun musun ya da her—her neyse—―

Harry‘nin kalktığında ona attığı bakıĢ yüzünden duraksadı.

―Memnun mu?‖ dedi sessizce. ―Sen memnun olur muydun?‖

―Ben—hayır—özür dilerim, Harry, öyle demek istemedim—―

―Nefret ediyorum, onun benim içime girebilmesi gerçeğinden nefret ediyorum, en tehlikeli olduğu anlarda onu izlemek zorunda olduğumdan. Ama bunu kullanacağım.‖

―Dumbledore—―

―Dumbledore‘u unut. Bu benim seçimim, baĢka kimsenin değil. Onun neden Gregorovitch‘in peĢinde olduğunu bilmek istiyorum.‖

―Kim?‖

―Yabancı bir asa ustası,‖ dedi Harry. ―Krum‘un asasını yapmıĢ ve Krum onun harika olduğunu söylüyor.‖

―Ama sana göre,‖ dedi Ron, ―Voldemort Ollivander‘I bir yere tıktı. Eğer bir asa ustasını yakaladıysa, ötekine neden ihtiyacı var?‖

―Belki Krum‘la aynı fikirdedir, belki Gregorovitch‘in daha iyi olduğunu düĢünüyordur… ya da Gregorovicth, Voldemort beni yakaladığı zaman benim asamın ne yaptığını açıklayabileceğini düĢünüyordur, çünkü Ollivander bilmiyordu.‖

Harry, kırık, tozlu aynaya göz attı ve arkasında Ron ve Hermione‘nin birbirlerine Ģüpheci bakıĢlar attığını gördü.

―Harry, asanın ne yaptığı hakkında konuĢup duruyorsun,‖ dedi Hermione, ―ama olmasını sağlayan sensin! Neden kendi gücünün sorumluluğunu almamakta bu kadar kararlısın?‖

―Çünkü ben olmadığını biliyorum! Ve Voldemort da öyle, Hermione! Ġkimiz de gerçekten ne olduğunu biliyoruz!‖

Birbirlerine baktılar, Harry, Hermione‘yi ikna edemediğini ve onun asa teorisine karĢı ve kendine Voldemort‘un zihnini görme iznini vermesine karĢı savlar sıralamaya çalıĢtığını biliyordu. Ron onu rahatlatarak araya girdi.

―BoĢ ver,‖ diye nasihat verdi ona. ―Ona kalmıĢ. Ve eğer yarın Bakanlık‘a gideceksek, planı bozmamız gerektiğini mi düĢünüyorsun?‖

Ġsteksizce, diğer ikisinin anlattığı gibi, Hermione olayları akıĢına bıraktı, nedense Harry ilk fırsatta tekrar saldıracağından emindi. Bu arada Kreacher‘ın hepsine yahni ve melas turtası servis ettiği zemin kattaki mutfağa geri döndüler.

O gece geç saatlere kadar yatmadılar, saatler sonra planlarını kadar tekrar tekrar gözden geçirmiĢler, birbirlerine kusursuz olduğunu söylemiĢlerdi.

Sirius‘un odasında uyuyan Harry, yatağında babası, Sirius, Lupin ve Pettigrew‘in yer aldığı eski fotoğrafa asa ıĢığı ile eĢlik ediyor ve bir on dakika daha kendi kendine planı mırıldanıyordu. IĢığı söndürdüğünde, aslında Çok Özlü Ġksir, Kusturan Pastiller, ya da Sihirsel Bakım Dairesi‘nin askeri cüppelerini değil, asa ustası Gregorovitch‘i ve Voldemort onu kararlı bir Ģekilde ararken daha ne kadar uzun süre saklı kalmayı umduğunu düĢünüyordu.

Günün ağarması gece yarısını edepsiz bir hızlılıkla takip etmiĢ görünüyordu.

Ron‘un karĢılaması ―Korkunç görünüyorsun,‖ oldu Harry‘yi uyandırmak için odaya girdiğinde.

―Uzun süredir değil,‖ dedi Harry esneyerek.

Hermione‘yi aĢağıda mutfakta buldular. Kendisine kahve ve poğaça servis ediliyordu ve Harry‘nin sınav zamanındaki yeniden gözden geçiriĢle iliĢkilendirdiği yüzünde hafif bir telaĢ ifadesi taĢıyordu.

―Cüppeler,‖ dedi kısık sesle, mevcudiyetlerini onaylayan heyecanlı bir kafa sallama hareketiyle ve boncuklu çantasına tıkıĢtırarak. ―Çok Özlü Ġksir… Görünmezlik Pelerini… Kusturan Pastiller, Burun Kanatan Nugatlar, Uzatılabilen Kulaklar.‖

Kahvaltılarını aceleyle yuttular ve yukarı çıktılar, Kreacher da peĢlerinden geliyor ve onlara döndüklerinde soğanlı börek yapma sözü veriyordu.

―Tanrı onu korusun,‖ dedi Ron, sevgiyle, ―ve düĢünürsek eğer eskiden kafasını kesip duvara asma gibi bir arzum vardı.‖

Son derece dikkatli bir Ģekilde kapı eĢiğine geldiler. Puslu meydanda bekleyen birkaç ĢiĢik gözlü Ölüm Yiyen‘in evi gözetlediğini gördüler.

Hermione önce Ron ile Cisimlendi, ardından Harry için geri döndü. Kısa süreli karanlık ve nefessiz kalmanın ardından Harry kendini ilk planlarını yaptıkları yer olan küçücük bir dar geçitte buldu. Büyük birkaç çöp bidonu dıĢında henüz kimse yoktu. Ġlk Bakanlık görevlileri genellikle saat 8‘den önce gözükmüyorlardı.

―Pekala‖ dedi Hermione, saatini kontrol ederek. ―BeĢ dakika içerisinde burada olması gerek. Ben onu Sersemlettiğimde-‖

―Hermione, biliyoruz,‖ dedi Ron sert bir Ģekilde. ―O içeri girmeden önce kapıyı açmamız gerektiğini sanıyordum.‖

Hermione tiz bir çığlık attı.

―Az daha unutuyordum! Geri çekilin!‖

Asasını önlerindeki asma kilide ve duvar yazılarıyla dolu kapıya doğrulttu. Kapı patırtıyla açıldı.

Karanlık yolun arkasındaki koridor onlara keĢif yolculuklarındaki gibi dikkatliymiĢçesine boĢ salonu gösterdi. Hermione kapıyı kapalıymıĢ gibi göstermek için kendine doğru çekti.

―Ve Ģimdi,‖ dedi diğer iki dar geçide yüzünü dönerek, ―Pelerin‘i yeniden üstümüze geçiriyoruz-‖

―- ve bekliyoruz,‖ diye tamamladı Ron Pelerin‘i bir kuĢ kafesinin üstüne örtü atarmıĢ gibi atıp Harry‘e doğru dönüp gözlerini devirerek.

Bir dakikadan daha fazla bir süre sonra, minik bir pop sesi ile küçük ağarmıĢ saçlı bir Bakanlık cadısı onlardan bir adım uzaklığa Cisimlendi. Açılan gökyüzüyle bulutun ardından kendini gösteren güneĢ

yüzünden ani gelen ıĢıkla gözlerini kırpıĢtırdı. Hermione‘nin Sersemletme Büyüsü onu göğsünden vurup yere düĢürdüğü ana dek bu beklenmedik ılık havanın tadını çıkaracak çok az zamanı olmuĢtu.

―Aferin sana, Hermione,‖ dedi Ron tiyatro kapısının yanındaki çöp bidonunun yanından ortaya çıkarken, Harry Görünmezlik Pelerinini çıkarıyordu. Hep beraber küçük cadıyı karanlık koridordan geçirerek kulise götürdüler. Hermione cadının saçından birkaç parça keserek çantasından çıkardığı Çok Özlü Ġksir‘in içine attı. Ron küçük cadının el çantasını altüst etti.

―Bu Mafalda Hopkirk,‖ dedi Sihrin Uygunsuz Kullanım dairesinde olduğunu belirten yaka kartını okuyarak. ―Bunları alsan iyi olur Hermione, jetonları al.‖

Ron cadının cüzdanından aldığı bir sürü altın renkli üstünde U.B.K. yazan jetonları Hermione‘ye verdi.

Hermione, bambul otu rengine dönmüĢ olan Çok Özlü Ġksir‘i içti. Birkaç saniye içinde Mafalda Hopkirk‘in ikizi oldu. Mafalda‘nın gözlüklerini çıkardığı gibi kendine taktı. Harry saatini kontrol etti.

―Geç kalıyoruz, Mr Sihirsel Bakım her an burada olabilir.‖

Gerçek Mafalda‘nın yanındanın yakınındaki kapıya gittiler. Harry ve Ron üzerlerine Görünmezlik Pelerinini geçirdiler fakat Hermione görünürde kalıp bekledi. Saniyeler sonra bir pop sesi daha duyuldu, ve küçük yaban gelinciğimsi görünümlü bir büyücü onların önünde Cisimlendi.

―Ah, merhaba, Mafalda!‖

―Merhaba!‖ dedi Hermione titreyen bir sesle. ―Bugün nasılsınız?‖

―Doğrusunu isterseniz, pek iyi değilim,‖ diye cevap verdi büyücü üzgünce.

Hermione ve büyücü ana yola doğru yola koyulunca, Harry ve Ron peĢlerine düĢtü.

―Kendini kötü hissetmene üzüldüm,‖ dedi Hermione, üzüntülerini belirten büyücüyle sert bir Ģekilde konuĢarak. Onu caddenin baĢına ulaĢmasını engellemek için gerekliydi.

―Buyrun, bir Ģeker alın.‖

―Ah, hayır, teĢekkürler‖

―Israr ediyorum!‖ dedi Hermine saldırgan bir tavırla Ģeker kesesini yüzüne doğru sallayarak. DehĢete düĢmüĢ gibi gözüken büyücü bir tane aldı.

Etkisi aniden oldu. Pastil diline dokunduğu anda, büyücü öyle Ģiddetle kusamaya baĢladı ki Hermione‘nin kafasından kopardığı saçları fark etmedi.

―Yüce Tanrım!‖ dedi Hermione, büyücü yolu kusmuğa bulayınca. ―Belki de bugün için izin almalısınız!‖

―Hayır, hayır!‖ Boğuldu ve kusacak gibi oldu. Düzgün yürüyememesine rağmen devam etmeye çalıĢtı.

―Bugün-gitmek-zorundayım.‖

―Ama bu çok saçma!‖ dedi Hermione dehĢete düĢmüĢ gibi görünerek. ―Bu durumda iĢe gidemezsiniz.

Bence ancak St. Mungo‘s bu sorunu çözebilir!‖

Büyücü yere kapaklandı, tekrar kalkarak kıvranarak ana caddeye yürümeye çalıĢtı.

―Bu Ģekilde iĢe gidemezsiniz!‖ diye bağırdı Hermione.

En sonunda Hermione‘nin sözlerini kabul etmiĢ gibi gözüküyordu. Tekrar doğrulmak için, geri çekilmeye çalıĢan Hermione‘ye tutundu, olduğu yerde dönüp, arkasında Ron‘un adamın elinden kaptığı bir torba ve fazlaca kusmuk birikintisi bırakarak ortadan kayboldu.

―Iyy,‖ dedi Hermione, eteğini kusmuk parçalarına değmemek için kaldırarak yürüdü. ―Onu Sersemletmek daha az problem yaratırdı.‖

―Evet,‖ dedi Ron büyücü çantasıyla ortaya çıkarak, ―Ama yine de bence ortada bir grup bilinçsiz vücut daha fazla dikkat çekerdi. ĠĢine çok bağlı görünüyordu, öyle değil mi? Saçı ve iksiri uzatsana.‖

Ġki dakika içinde Ron önlerinde durdu, küçük ve gelinciğimsi kokan büyücüye döndü. Büyücünün çantasından düĢen deniz mavisi pelerini çıkarıp giydi.

―Garip, bugün onları giymiyordu, öyle değil mi? Ne kadar da gitmek istiyordu öyle? Her neyse, ben, burada yazılana göre Reg Cattermole‘um.‖

―ġimdi, burada bekle,‖ dedi Hermione hala Görünmezlik Pelerininin altında olan Harry‘e, ―senin için saç alıp birazdan döneceğiz.‖

YaklaĢık on dakika kusmuk dolu yolda Mafalda‘nın arkasında saklandı ve bekledi, ama bu Harry‘e çok daha uzun geldi.

―Kim olduğunu bilmiyoruz,‖ dedi Hermione Harry‘e bir sürü kıvırcık siyah saç vererek, ―fakat kendisi korkunç derecede kanayan burnu yüzünden eve gitmek zorunda kaldı! ĠĢte, oldukça uzun biri, daha büyük pelerine ihtiyacın var…‖

Hermione çantasından Kreacher‘ın onlar için yıkadığı eski cüppeleri çıkardı, Harry onları giyerek iksiri içti ve değiĢti.

Acı verici dönüĢümden sonra 180 cm boyunda birine dönüĢtü. Kaslı kollarına bakarak söylemek gerekirse güçlü bir vücudu vardı. Ayrıca bir de sakalı vardı. Görünmezlik Pelerinini üstüne attı ve gözlüklerini yeni cüppesinin içine koyup diğer ikisine katıldı.

―Vay canına, bu gerçekten korkutucu,‖ dedi Ron Harry‘e doğru kafasını kaldırıp bakarak.

―Mafalda‘nın jetonlarından birini al,‖ dedi Hermione Harry‘e, ―Hadi gidelim, neredeyse saat dokuz olacak.‖

Geçit yolundan beraber çıktılar. Elli metre uzunluğundaki kaldırım sivri uçlu metal parmaklıkların birinde BAYANLAR, diğerinde de BAYLAR yazıyordu.

―Birazdan görüĢürüz, o zaman‖ dedi Hermione gergince, BAYANLAR yazan yere girerken sendeledi.

Harry ve Ron, sıradan görünümlü siyah beyaz karolarla döĢenmiĢ umumi tuvalete giriyormuĢ gibi görünen bir grup garip giyiniĢli adama katıldılar.

―Günaydın, Reg!‖ diye çağırdı deniz mavisi cüppeli diğer bir büyücü altın bir jetonu kabine atarak.

―Serserilik aldı baĢını gidiyor! Hepimizi iĢe bu Ģekilde gitmek için zorluyorlar! Kimin ortaya çıkacağını düĢünüyorlar, Harry Potter‘ın mı?‖

Büyücü kendi esprisine kahkahalarla güldü. Ron zorla gülümsedi.

―Evet, aptalca öyle değil mi?‖ dedi.

Ron ve Harry bitiĢik kabinlere girdiler.

Harry‘nin sağında ve solunda sifon çekme sesleri geliyordu. Yere çömeldi ve kabinin altındaki boĢluktan aĢağı baktı, bir anlığına bir çift ayağın tuvaletin içine tırmandığını gördü. Soluna baktı ve Ron‘un ona göz kırparak baktığını gördü.

―Kendimizi mi sifon çeker gibi mi çekeceğiz?‖ dedi fısıldayarak.

‖GörünüĢe göre öyle,‖ diye fısıldayarak yanıtladı Harry; sesi derin ve sert bir Ģekilde çıkmıĢtı. Ġkisi de dik durdular. Müstesna olarak aptalca bir hisle, Harry tuvalete tırmandı.

Hemen doğru Ģeyi yaptığını anlamıĢtı; suyun içinde duruyormuĢ gibi görünmesine rağmen, ayakkabıları, ayakları ve cüppesi kupkuru kalmaya devam etti. Yukarı uzanıp, zinciri çekti ve hemen ardından büyük bir hızla kısa bir bacadan aĢağı inip, Sihir Bakanlığı‘ndaki Ģöminelerden birinde ortaya çıktı.

Hantal bir Ģekilde ayağa kalktı; vücudu, alıĢkın olduğundan daha fazla yer kaplıyordu. Muazzam büyüklükteki Atriyum, Harry‘nin hatırladığından daha karanlık görünüyordu. Önceden salonun ortasını kaplayan, cilalı tahta zemin ve duvarlara hafifçe pırıldayan ıĢık benekleri gönderen, altın bir fıskiye vardı. ġimdi ise, görüntüye siyah taĢtan yapılma dev gibi bir heykel hâkimdi. Bu daha ziyade, korkutucuydu, çok süslü oymaları olan tahtlarında oturan, kendilerinden aĢağıda kalan Ģöminelerden, yuvarlanarak çıkan Bakanlık çalıĢanlarına bakan bir cadı ve bir büyücünün heykeliydi. Heykelin alt kısmında yarım metre büyüklükte puntolarla SĠHĠR GÜÇTÜR kelimeleri kazınmıĢtı.

Harry bacaklarının arkasından sert bir darbe aldı: Daha demin, baĢka bir büyücü arkasındaki Ģömineden fırlamıĢtı.

―Yoldan çekilmez misin—ah, üzgünüm, Runcorn!‖

Açıkça korkmuĢ görünen, kelleĢmeye baĢlayan büyücü hızla uzaklaĢtı. GörünüĢe göre Harry‘nin kılığına girdiği kiĢi, Runcorn, korkutucu biriydi.

―ġĢĢt!‖ dedi bir ses ve etrafına bakıp, ince, küçük bir cadı ve Sihirsel Bakım‘dan, meraklı görünen bir büyücünün, onu heykelin yanı baĢından el iĢaretleriyle yanlarına çağırdıklarını gördü. Harry onlara katılmak için hızla hareket etti.

―Sorunsuz bir Ģekilde geldin, öyleyse?‖ diye fısıldadı Hermione Harry‘ye.

―Hayır, o hâlâ tuvalette sıkıĢmıĢ durumda,‖ dedi Ron.

―Ah, çok komik… Bu korkunç, değil mi?‖ dedi heykele gözlerini dikmiĢ olan Harry‘ye. ―Neyin üstünde oturduklarını fark ettin mi?‖

Harry daha yakından baktı ve dekoratif bir Ģekilde oyulmuĢ olduklarını düĢündüğü tahtlarının aslında oyulmuĢ insan yığınları olduğunu fark etti: Yüzlerce çıplak erkek, kadın ve çocuk vücutları vardı, hepsi daha ziyade aptal, çirkin yüzlüydüler; güzel, cüppeli büyücülerin ağrılığını taĢımak için bükülmüĢ ve sıkıĢtırılmıĢ gibi birbirlerine yapıĢık biçimde duruyorlardı.

―Mugglelar,‖ diye fısıldadı Hermione. ―Hak ettikleri yerdeler. Haydi, baĢlayalım.‖

Salonun sonundaki altın kapılara doğru giden cadı ve büyücü denizine katılıp, fırsat buldukça, gizlice etraflarına baktılar, fakat Dolores Umbridge‘in kendine özgü Ģekline dair bir iz göremediler. Kapılardan geçip, bir o kadar asansöre ev sahipliği yapan, yirmi kadar altın ızgaranın önünde kuyrukların oluĢmaya baĢladığı, daha küçük bir salona girdiler. En yakınlarındaki kuyruğa ancak girmiĢlerdi ki bir ses, ―Cattermole!‖ dedi.

Etraflarına döndüler. Dumbledore‘un ölümüne tanık olan Ölüm Yiyenler‘den biri onlara doğru uzun adımlarla gelmekteydi. Etraflarındaki Bakanlık çalıĢanları sustular, hepsi bakıĢlarını aĢağı yöneltmiĢlerdi. Harry onlara doğru dalgalanarak gelen korkuyu hissedebiliyordu. Onlara doğru gelen adam kaĢlarını çatmıĢtı, biraz hayvani yüzü nasıl oluyorsa, ihtiĢamlı, oldukça geniĢ, epey bir altın iplikle nakıĢlanmıĢ bir Ģekilde süslenmiĢ olan cüppesiyle zıtlık oluĢturuyordu. Asansörlerin etrafındaki kalabalıktan birisi dalkavukça, ―Günaydın, Yaxley!‖ diye seslendi, Yaxley onları görmezden geldi.

―Sihirsel Bakım‘dan ofisimi düzene sokması için birini talep ettim, Cattermole. Ofisimde hâlâ yağmur yağıyor.‖

Ron, baĢka biri müdahale eder umuduyla etrafına bakındı, fakat kimse konuĢmadı.

―Yağmur mu yağıyor… senin ofisinde? Bu—bu iyi değil, değil mi?‖

Ron gergin bir Ģekilde güldü. Yaxley‘in gözleri büyüdü.

―Bunun komik olduğunu düĢünüyorsun, Cattermole, değil mi?‖

Bir çift cadı kuyruktaki sıralarından çıkıp, kaçıĢtılar.

―Hayır,‖ dedi Ron, ‖hayır, tabii ki—‖

―Karını sorguya çekmek için alt kata inmekte olduğumun farkına var, Cattermole. Doğrusu, o aĢağıda beklerken, onun elini tutmak için yanında olmayıĢına, oldukça ĢaĢırdım. ġimdiden kötü bir iĢmiĢ gibi ondan vazgeçtin, değil mi? Muhtemelen akıllıca bir seçim yapmıĢsın. Bir dahaki sefere emin ol ve bir safkan ile evlen.‖

Hermione, küçük bir korku iniltisi koyuverdi. Yaxley ona baktı. Hermione zayıf bir Ģekilde öksürdü ve arkasını döndü.

―Ben—ben—‖ diye kekeledi Ron.

―Fakat eğer benim karım Bulanık olmakla suçlanmıĢ olsaydı,‖ dedi Yaxley, ―—evleneceğim hiçbir kadının bulaĢacağı türden bir pislik değil—ve eğer Sihirli Yasal Yaptırım Dairesi baĢkanı‘nın bana bir iĢ

yaptırması gerekseydi, önceliğimi o iĢi yapmak olarak değiĢtirirdim, Cattermole. Beni anlıyor musun?‖

―Evet,‖ diye fısıldadı Ron.

―O zaman buna dikkat et, Cattermole ve eğer ofisim bir saat içinde tamamen kuru olmazsa, karının Kan Türü Ģuan olduğundan bile daha ağır bir Ģüphe altında olacak.‖

Önlerindeki altın ızgara takırdayarak açıldı. Açıkça Harry‘nin, onun Cattermole‘a yaptığı bu davranıĢını takdir etmesini bekleyen Yaxley, nahoĢ bir gülümsemeyle, Harry‘yi kafasıyla selamlayıp baĢka bir asansöre doğru yol aldı. Harry, Ron ve Hermione kendi önlerinde duran asansöre girdiler, fakat kimse onları izlemedi: Sanki bulaĢıcı bir hastalığa yakalanmıĢlar gibi. Izgaralar bir takırtıyla kapandı ve asansör yukarı doğru hareket etmeye baĢladı.

―Ne yapacağım?‖ diye sordu hemen Ron diğer ikisine; vurgun yemiĢ gibi görünüyordu. ―Eğer ortaya çıkmazsam, karım... Yani, Cattermole‘un karısı—‖

―Seninle geleceğiz, bir arada kalsak iyi olur—‖ diye baĢladı Harry, fakat Ron kafasını hararetle salladı.

―Bu delilik, O kadar çok zamanımız yok. Siz ikiniz Umbridge‘i bulun, bende gidip, Yaxley‘in ofisini halledeyim—fakat yağmuru nasıl durdurabilirim?‖

―Finite Incantatem‘i dene,‖ dedi Hermione derhal, ―Eğer bu bir uğursuzluk büyüsü ya da lanetse eğer, yağmuru durduracaktır; eğer değilse, Atmosfer Büyüsü‘nde bir Ģeyler bozulmuĢtur ki bunu da düzeltmek daha zor olabilir, bu yüzden onun eĢyalarını, geçici bir süreliğine korumak için Impervius‘u deneyebilirsin—‖

―Bir kez daha söyle, yavaĢça—‖ dedi umutsuz bir Ģekilde ceplerinde bir tüy kalem arayan Ron, fakat tam o sırada asansör ani bir sarsıntıyla durdu. Bedensiz bir kadının sesi konuĢmaya baĢladı,

―Dördüncü Kat, Sihirli Yaratıkların Düzenlenmesi ve Denetimi Dairesi; Canavar, Varlık ve Ruh Bölümleri, Cin cüce Ġrtibat Bürosu ve Zararlılar DanıĢma Bürosu,‖ ve ızgaralar bir kez daha kayarak açılıp, birkaç büyücü ve asansörün tavanındaki lambanın etrafında kanat çırpan, birkaç soluk renkli kâğıt uçağı içeri aldı.

―Günaydın, Albert,‖ dedi çalı gibi sakalları olan bir adam, Harry‘ye gülümseyerek. Asansör bir kez daha gıcırdayarak yukarı çıkmaya baĢlarken, Ron ve Hermione‘ye göz attı: Hermione Ģimdi Ron‘a, çılgınca direktifler fısıldıyordu. Büyücü Harry‘ye doğru uzanıp, pis pis gülümseyerek, mırıldanmaya baĢladı,

―Dirk Cresswell, ha? Cincüce Ġrtibat‘tan? Ġyi iĢ, Albert, ġimdi onun iĢini alacağıma son derece eminim!‖

Göz kırptı. Harry de bunun kâfi gelmesini umarak, gülümsemeyle karĢılık verdi. Asansör durdu; ızgaralar bir kez daha açıldı.

―Ġkinci Kat, Sihirli Yasal Yaptırım Dairesi; Sihrin Uygunsuz Kullanımı Bürosu, Seherbaz Karargâhı ve BüyüceĢûra Ġdari Hizmeleri,‖ dedi bedensiz cadının sesi.

Harry Hermione‘nin Ron‘u hafiften ittiğini gördü, Ron asansörden aceleyle çıktı ve diğer büyücülerde onun peĢinden çıkıp, Harry ve Hermione‘yi yalnız baĢlarına bıraktı. Altın kapılar kapandığı sırada Hermione çok hızlı bir Ģekilde konuĢmaya baĢladı, ―Aslında, Harry, sanırım onun peĢinden gidersem daha iyi olur, Ne yaptığını bildiğini sanmıyorum ve eğer yakalanırsa tüm olay—‖

―Birinci Kat, Sihir Bakanı ve Destek Personeli.‖

Altın ızgaralar iki yana kayarak tekrar açıldı. Önlerinde dört kiĢi durmaktaydı, onların ikisi derin bir sohbete dalmıĢlardı: Siyah ve altın sarısı renkte ihtiĢamlı bir cüppe giymiĢ uzun saçlı büyücü ile bodur, kurbağaya benzeyen, kısa saçının üstünde kadife bir Ģapkası olan, koluyla göğsü arasına bir yazı altlığını sıkıĢtırmıĢ bir cadı.

ON ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

MUGGLE-DOĞUMLULARI KAYIT KOMİSYONU

―Ah Mafalda,‖ dedi Umbridge, Hermione‘ye bakarak, ―Seni Travers gönderdi, değil mi?‖

―Evet‖ dedi Hermione cılız bir sesle.

―Güzel.. çok baĢarılı bir Ģekilde halledeceksin.‖ Umbridge altın ve siyah renklere bürünmüĢ büyücüye,

―O halde problem çözüldü Bakanım, Eğer Mafalda kayıt tutma iĢlemleriyle ilgilenebilirse hemen baĢlayabiliriz.‖

Elindeki bilgi tablosuna bir göz attı.

―Bugün on kiĢi var ve bir tanesi Bakanlık çalıĢanının eĢi!!! Off of… hem de burada, Bakanlığın kalbinde.‖ Hermione‘nin yanındaki platforma çıktı, onu bakanla arasındaki tartıĢmayı dinlemiĢ olan iki büyücü takip etti. ‖Hemen baĢlayacağız, Mafalda, Mahkeme salonunda ihtiyacın olan her Ģeyi bulacaksın.‖

―Günaydın Albert, sen çıkmıyor muydun?‖

―Evet, tabi‖ dedi Harry Runcorn‘un kalın sesiyle.

Harry dıĢarı adımını attı ve arkasından altın ızgaraların çınlamasını duydu, arkasına bir göz attığında Hermione‘nin gergin umutsuz ve telaĢlı yüzünü, onun yanında oturan uzun boylu büyücüyü ve Umbridge‘in omuz hizasına uzanan saç fiyongunu gördü.

―Seni buraya getiren nedir Runcorn?‖ dedi yeni Sihir Bakanı. Siyah saçları ve sakalı yer yer gümüĢ

rengiyle karıĢmıĢtı, çıkık alnı ise parıldayan gözlerinde Harry den korkmuĢ olduğu görünüyordu.

―Birkaç Ģey konuĢmam gerekiyordu.‖ Harry bir an için duraksadı, ―Arthur Weasley ile. Biri onun birinci katta olduğunu söylemiĢti.‖

―Ooo‖ dedi Pius Thickness, ―Yoksa Ġstenmeyen ile irtibata geçerken mi yakalanmıĢ?‖

―Hayır‖ dedi Harry, boğazının kuruduğunu hissediyordu, ―Hayır, öyle bir Ģey değil.‖

―Neyse, zaten artık an meselesi‖ dedi Thickness. ―Bana sorarsanız, Kan Hainleri bulanıklar kadar kötü.

Ġyi günler Runcorn.‖

―Ġyi günler Bakanım.‖

Harry Thickness‘in kalın halı ile kaplı koridordan yürüyüp gidiĢini izledi. Bakan görüĢ alanından çıktığı anda Harry görünmezlik pelerinini kendi ağır, siyah pelerininin altından çıkardı, üzerine örttü ve koridorda ters yöne doğru yola koyuldu. Runcorn öyle uzundu ki, Harry ayaklarının görünmediğinden emin olmak için öne eğilmek zorundaydı.

Panikten midesinde kramplar hissediyordu. Harry üzerinde sahiplerinin adlarını ve ne iĢle uğraĢtıklarını belirten küçük tabelalara sahip, parlak ahĢap kapıların bir biri ardına geçerken, bakanlığın karmaĢıklığı ve ulaĢılmazlığı onu öyle zorladı ki, son dört haftadır Ron ve Hermione ile birlikte hazırladığı plan ona gülünecek derecede çocukça geldi. Bütün dikkatlerini fark edilmeden içeri girmek üzerine yoğunlaĢtırmıĢlardı. Ayrı düĢerlerse ne yapacakları konusunda bir an bile düĢünmemiĢlerdi. Ama Ģimdi Hermione büyük ihtimalle saatler sürecek olan mahkeme iĢleriyle meĢgul, Ron, Harry‘nin kendisini aĢacağına emin olduğu ve sonucunun bir kadının özgürlüğüne etki edecek olan bir büyüyü yapmak için çırpınmakta ve Harry ise iĢlerin ters gittiğini düĢünerek üst katta dolanıp duruyordu.

Yürümeyi bıraktı, bir duvara yaslandı ve ne yapması gerektiğini düĢünmeye çalıĢtı. Sessizlik onu rahatsız etti. Ne bir heyecan ne bir konuĢma ne de bir ayak sesi vardı. Mor halı ile kaplanmıĢ

koridorlar her yerine muffindo büyüsü yapılmıĢçasına sessizdi.

Ofisi burada olmalı, diye düĢündü Harry.

Umbridge‘in Mücevherlerini ofisinde saklaması hiç olası değildi, ama diğer yandan emin olmak için aramamak çok saçma görünüyordu. Bu yüzden Harry yeniden yola koyuldu, yol boyunca sadece asık suratlı, önündeki tüy kaleme bir Ģeyler yazması için emirler veren bir büyücüden baĢkasına rastlamadı.

Harry kapıların üzerindeki isimlere dikkat ederek bir köĢeyi döndü. Koridorun orta yerinde bir açıklık, ve bu açıklıkta okul sıralarından çok da farklı olmayan ama daha çok cilalı ve daha az karalanmıĢ

çalıĢma masalarında oturan bir grup cadı ve büyücü gördü. Onları izlemek için durdu. Hepsi asalarını uyum içerisinde sallayıp çeviriyorlardı. Ve renkli kağıt parçaları odanın her yanına uçuĢuyordu. Harry bir süre sonra anladı ki iĢler belli bir düzenle gidiyordu. Her renkten kağıt aynı düzenle üst üste birleĢip birer kitapçık oluĢturuyorlardı. Harry biraz daha yaklaĢtı, çalıĢanlar her ne kadar kendilerini iĢlerine vermiĢ gibi görünseler de, yaklaĢan ayak seslerini duyabileceklerinden kuĢkulandı Harry.

TamamlanmıĢ kitapçıklardan birini sessizce eline aldı ve görünmezlik pelerininin altından inceledi, pembe kapağı altın renkli bir baĢlıkla kaplanmıĢtı.

BULANIKLAR

ve BarıĢçıl Saf-kan Düzenine

Zararları

BaĢlığın hemen altında bir gül resmi, ve gül yapraklarının arasında ise yapmacık gülümsemesiyle yabani otlarların dikenleri ve çalılarıyla boğuĢan bir fotoğraf vardı. Kitapçığın üzerinde bir isim yoktu ama, resmi incelediğinde Harry‘nin sağ elinin üzerindeki yara izi sızlar gibi olmuĢtu. Tam bu sırada Harry‘ye yakın olan geç bir cadı ―Bu cadaloz kadın her gün bulanıkları sorguluyor! Ama kim bunun farkında?‖ dedi.

―Dikkatli ol,‖ dedi onun hemen yanındaki cadı etrafa hızlıca göz gezdirerek, bu arada onun yönlendirdiği kağıtlardan biri yere düĢtü.

―Ne olacak ki? Sihirli gözünün yanında birde sihirli kulak mı edindi?‖

Cadı tüm çalıĢanların rahatça görünebildiği bir kapıya göz attı. Harry de hemen o kapıya baktı ve kapıda sıra dıĢı bir Ģey gördü. Muggle‘ların ön kapılarında kullandıkları gözetleme deliğine benzer bir Ģey vardı. Ama bu bir delik değil, Tahtaya birleĢtirilmiĢ, büyük, mavi göz bebeği olan ve çok tanıdık Alastor Mody‘ye ait gözdü.

Birkaç saniye için Harry, nerede olduğunu ve ne yaptığını hatırlayamadı. Hatta görünmez olduğunu bile unuttu. Doğruca kapıya yöneldi ve gözü incelemeye baĢladı. Kıpırdamıyordu doğruca karĢıya bakıyordu. Harry onun altındaki etiketi okudu.

DOLORES UMBRİDGE

KIDEMLĠ BAKANLIK MÜSTEġARI

Ve bu yazının altında ise:

MUGGLE-DOĞUMLULAR

KAYIT KOMISYONU BAġKANI

Harry arkasındaki çalıĢanlara baktı: ĠĢleriyle meĢgul olmalarına rağmen, eğer boĢ bir ofis kapısı önlerinde açılırsa fark etmemelerinin zor olacağını düĢündü. Harry cebinden, sallanan bacakları olan, Dikkat Dağıtıcı Patlayıcıları yere yerleĢtirdi. Harry bir süre bekledi ve sonra bol miktarda gürültü ve kara bir duman çıkmaya baĢladı. En ön sırada oturan cadı çığlık attı, sayfalar havaya uçuĢtu. Herkes bu olayın kaynağını ararken Harry Umbridge‘in ofisine sızıp kapıyı arkasından kapatmayı baĢardı.

Harry kendini zamanda geri gitmiĢ gibi hissetti. Oda Umbridge‘nin Hogwarts‘daki odasının aynısıydı: Dantelli kumaĢlar, bardak ve tabak altlıkları ve her yanı kaplayan kurutulmuĢ çiçekler. Duvarlarda aynı süs tabakları asılıydı. Kapının arka yerinde gözle aynı hizada Umbridge‘in çalıĢanları gözlemek için kullandığı bir dürbün sistemi bulunuyordu. Harry bu alet sayesinde içeriye bir göz attı, herkes hala Dikkat Dağıtıcı Patlayıcılar‘ın etrafında toplu vaziyette duruyordu. Harry bu dürbünü kapıdan çıkardı ve ucundaki gözü ondan ayırıp cebine koydu. Sonra yüzünü odanın içine döndü, asasını kaldırdı ve

―Accio madalyon‖ dedi.

Hiçbir Ģey olmadı. Ama zaten olmasını da ummamıĢtı. Umbridge mutlaka koruma ve engelleme büyülerini biliyor olmalıydı. Buna rağmen Harry hızla onun çalıĢma masasına yöneldi ve çekmeceleri açmaya koyuldu. Harry, not defterleri, büyülü seloteypler, düzenlenip dosyalanmıĢ kağıtlar, bir kutu dolusu saç tokası buldu ama madalyondan eser yoktu.

ÇalıĢma masasının arkasında bir dosya dolabı vardı. Harry onun içini araĢtırmaya koyuldu. Aynı Filtch‘in Hogwarts‘taki dosya dolabı gibi bunun da içinde bir sürü dosya ve her birinin üzerinde sahibinin adı yazılıydı. Harry neredeyse bütün dosyalara göz atmıĢtı ki, bir dosya onun dikkatini dağıttı. Mr Weasley‘in dosyası.

Harry onu çıkardı ve açtı.

ARTHUR WEASLEY

KAN DURUMU : Safkan, ama kabullenemez Ģekilde Muggle‘lar ile bağlantılı.

Zümrüdü Anka YoldaĢlığı üyesi olarak biliniyor.

AĠLESĠ : EĢi (safkan), yedi çocuğu, en genç ikisi Hogwarts‘ta. Not: En genç erkek çocuğu son zamanlarda evde, ciddi Ģekilde hasta, bakanlık müfettiĢleri durumu onayladı.

GĠZLĠLĠK DURUMU: TAKĠP EDĠLĠYOR. Bütün hareketleri görüntüleniyor. 1

Numaralı Ġstenmeyen (daha önce Weasley ailesi ile kalmıĢtı) ile iletiĢim kurabilir.

―Bir Numaralı Ġstenmeyen,‖ diye mırıldandı Harry, ve Mr Weasley‘in dosyasını yerine yerleĢtirdi ve çekmeceyi kapattı. Ġstenmeye‘nin kim olduğu konusunda bir fikri vardı, kafasını odanın etrafına göz atmak için çevirdiğinde odanın karĢı duvarında kendi posterini gördü. Posterdeki resminin üzerinde 1

NUMARALI ĠSTENMEYEN yazılmıĢtı. Harry postere yaklaĢtığında kenarında Umbridge tarafından yazılmıĢ bir not gördü: ―Cezalandırmak umuduyla‖

Harry daha da sinirlendi, odadaki her yeri aradı, tabakların altlarını, çiçek vazolarının içlerini. Ama madalyondan hiçbir iĢaret yoktu ve bu hiç de ĢaĢırtıcı değildi. Harry odaya son bir bakıĢ atıyordu ki gördüğü Ģey yüzünden az daha kalbi yerinden fırlayacaktı. Kitaplığın üzerindeki kare Ģeklindeki bir aynadan Dumbledore ona bakıyordu. Harry hemen yaklaĢtı ve aynayı eline aldı, Ve o anda anladı ki o bir ayna değildi. Dumbledor parlak kitabın kapağından Memnuniyetle sırıtıyordu. Harry BaĢlığı hemen fark edememiĢti : ‖Albus Dumbledor‘un Hayatı Ve Yalanları‖ ve baĢlığın altında ise ―Armando Dippet: Ustamı yoksa Salak mı?‖ yazılıydı.

Harry rasgele bir sayfa açtı ve kollarını bir birlerinin omzuna atmıĢ gülümseyen iki büyücünün tam sayfa resmini gördü. Dumbledor daha kısa saçlı ve Ron‘un Victor Krum‘da görerek sinir olduğu tarzda bir bıyıkla görünüyordu. Dumbledor‘un yanında sessizlik içinde gülen büyücünün ise Dumbledor‘un neĢeli ifadesine rağmen daha vahĢi görünüyordu. Altın rengindeki saçı omuzlarına doğru kıvırcıklaĢıyordu. Harry onun genç Doge olup olmadığını merak etti. Ama o daha resim hakkındaki bilgiyi okuyamadan, ofisin kapısı açıldı.

Eğer kapı açıldığında Thicknese arkasına bakıyor olmasaydı, Harry‘nin görünmezlik pelerinini üstüne örtecek zamanı olmayacaktı. O tam üstünü örtebildiğinde Thickness bir hareketini görmüĢ olmalıydı.

Çünkü bir iki saniye için Harry‘nin az önce kaybolduğu yere bakakaldı. Ama daha sonra Harry‘nin aceleyle yerine koyduğu kitaptaki Dumbledor‘un resminin hareket ettiğini sanmıĢ olmalıydı ki sonunda yürüyüp masaya yöneldi ve masada hazır bulunan tüy kalem Umbridge‘e bir not yazmaya baĢladı. Bu arada Harry nefes almaya bile cesaret edemeden yavaĢça odadan dıĢarı çıktı.

Kitapçık basımıyla ilgilenenler hala Dikkat Dağıtıcı Patlayıcılar‘ın etrafında duruyorlardı. Harry koridora çıkıp oradan uzaklaĢırken bir cadının ―Eminim bu Ģey deneysel sihirler bölümünden buraya gelmiĢtir.

Zehirli ördeği hatırlıyor musun?‖

Harry asansöre doğru yaklaĢırken ihtimallerini gözden geçirdi. Madalyonun bakanlıkta olduğuna dair hiç Ģüphe yoktu. Ve Umbridge kalabalık bir mahkemenin ortasında otururken madalyonu aramak faydasızdı. ġu andaki en büyük öncelikleri fark edilmeden bakanlığı terk etmek ve baĢka bir gün tekrar denemek olmalıydı. Yapılacak ilk iĢ Ron‘u bulmaktı. Ve daha sonra ikisi Hermione‘yi mahkeme salonundan çıkarmanın bir yolunu bulabilirlerdi.

Asansör boĢ olarak geldi. Harry içeri girdi ve asansör alçalmaya baĢladığında görünmezlik pelerinini çıkardı. MüthiĢ rahatlama hissi yaĢadığı anda asansör ikinci katta durdu ve sırılsıklam olmuĢ ve çok kızgın görünen Ron katıldı.

―Gü-günaydın‖ asansör tekrar harekete geçtiğinde diye kekeledi Harry‘ye.

―Ron. Benim Harry‖

―Vay canına Harry! Nasıl göründüğünü unutmuĢum. Hermione neden senle birlikte değil?‖

―Umbridge ile mahkeme salonuna gitmek zorunda kaldı, reddedemedi ve..‖

Ama Harry bitiremeden asansör yine durdu. Kapı açıldı ve Mr Weasley içeri girdi. Mr Weasley, kendisinden daha yaĢlı, saçı karınca yuvasını andıracak kadar kabartılmıĢ, sarıĢın bir cadı ile konuĢuyordu

―Ne demek istediğini oldukça iyi anlıyorum Wakanda, ama bende bu kadarını…‖

Mr Weasley Harry‘yi fark etti ve sustu. Mr Weasley tarafından bu kadar nefretle bakılmak oldukça tuhaftı. Asansörün kapısı kapandı ve dördü birden yeniden aĢağı doğru hareket etmeye baĢladılar.

―Selam Reg‖ Dedi Mr Weasley Ron‘un sular damlatan cüppesine bakarak. ―EĢin bugün sorgulanmıyor muydu? Eee.. sana ne oldu? Neden Islaksın?‖

―Yaxley‘in ofisinde yağmur yağıyor‖ Dedi Ron Mr Weasley‘in omzuna bakarak. Harry eğer göz göze gelirlerse Mr Weasley‘in Ron‘u tanıyabileceğinden korktu. ―Durduramadım, onlar da beni Bernie Pillsworth‘u çağırmaya gönderdiler.. sanırım.‖

―Evet çoğu ofiste yağmur yağıyor son günlerde‖ Dedi Mr Weasley. ―Meterolojinx Recanto‘yu denedin mi? Bletchey için iĢe yaramıĢtı.‖

―Meterolojinx Recanto?‖ fısıldadı Ron. ―Hayır denemedim. Sağol Ba.. yani sağ ol Arthur.‖

Asansör kapıları açıldı, yaĢlı cadı ve karınca yuvasına benzeyen saçı ayrıldı. Ron da hızla ayrıldı.

Harry onu takip etmeye çalıĢtı ama Percy Weasley o sırada asansöre girmeye çalıĢtığı için çıkamadı.

Percy elinde bir çok kağıtla asansöre girdi.

Kapılar kapanana kadar Percy babası ile aynı asansörde olduğunu fark etmedi. Ve Mr Weasley‘i gördüğü an kıpkırmızı kesildi ve kapılar açıldığı anda dıĢarı fırladı. Harry de ikinci kez dıĢarı çıkmaya çalıĢtı ama bu sefer onu durduran Mr Weasley‘in koluydu.

―Bir saniye, Runcorn‖

Asansör kapıları kapanıp yeniden harekete geçtiklerinde Mr Weasley ―Duyduğuma göre Dirk Cresswell hakkında bilgiler yayıyormuĢsun?

Harry Mr Weasley‘in Prcy ile karĢılaĢması yüzünden oldukça sinirli olduğunu düĢündü ve kendisi için en iyisinin Aptal gibi davranmak olduğuna karar verdi.

―Pardon?‖ dedi

―Numara yapma Runcorn,‖ dedi Mr Weasley öfkeyle ―Aile ağacı hakkında yalan söyleyen büyücüyü hallettin değil mi?‖

―Ne olmuĢ yaptıysam,‖ dedi Harry.

―Eh Dirk Cresswell senden on kat daha iyi bir sihirbaz,‖ dedi Mr Weasley sessizce. ―Ve eğer o Azkabandan sağ olarak çıkarsa onunla yüzleĢmek zorunda kalacaksın. Karısı, Çocukları ve arkadaĢlarından bahsetmiyorum bile.‖

―Arthur‖ dedi Harry.‖Ġzlendiğini biliyorsun. Değil mi?‖

―Bu bir tehtit mi, Runcorn?‖ dedi Mr Weasley yüksek sesle.

―Hayır‖ dedi Harry. ―Bu bir gerçek! Her hareketini izliyorlar‖

Asansör kapısı açıldı. Atrium a gelmiĢlerdi. Mr Weasley Harry‘ye iğneleyici bir bakıĢ attı ve uzaklaĢtı.

Harry orada kaldı, titriyordu. Runcorn dan baĢka birine dönüĢmüĢ olmayı öyle dilerdi ki… Asansör kapısı yeniden kapandı.

Harry Görünmezlik pelerinini ortaya çıkarıp, üstüne örttü. Ron yağmur yağan ofislerle uğraĢırken, Harry Hermione‘yi mahkeme salonundan kurtarmayı deneyecekti. Kapı ilk açıldığında taĢtan bir koridora bakıyordu. Harry hafifçe ürperdi çünkü burası Gizem Dairesinin olduğu kattı.

Harry Mahkeme salonuna doğru yöneldi. Aklı oraya vardığında ne yapacağını düĢünmekle meĢguldü.

Hala birkaç Dikkat Dağıtıcı Patlayıcı‘sı vardı. Ama belki de en iyisi, kapıyı çalıp içeri Runcorn olarak girmek ve Mafalda ile konuĢmak için izin istemekti. Tabii ki Harry Runcorn‘un böyle bir Ģey yapabileceğinden emin değildi ve yapsa bile, Hermione‘nin geri dönmeyiĢi onlar daha bakanlıktan çıkamadan bir araĢtırmaya yol açabilirdi.

DüĢüncelere daldı, Eğer etrafta sis olmasaydı, Üstünü yavaĢça örten soğukluğu anlamlandırmazdı.

Attığı her adımda daha da soğudu. Soğuklu adeta boğazından girip, ciğerlerini yırtıyordu. Ve içinin umutsuzluk ve çaresizlikle dolduğunu hissetti…

Ruh Emiciler, diye düĢündü.

Merdivenlerin sonuna gelip sağ döndüğünde korkunç bir manzara ile karĢılaĢtı. Mahkeme salonun dıĢı siyah kukuletalı figürlerle kaplanmıĢtı. Yüzleri tamamen saklıydı. Hırıltılı nefesleri duyulabilen tek sesti.

Muggle doğumlular, sorgulanmak için içeri alınıyor ve tahta sıralarda oturdukları sürece titriyorlardı.

Çoğu elleri ile yüzlerini kapatmaktaydı, belki de içgüdüsel olara kendilerini ruh emicilerin aç gözlü ağızlarından korumaya çalıĢıyorlardı. Ailelerin ve yalnız baĢlarına orda bekleyenlerin önünde bir ileri bir geri hareket ediyordu ruh emiciler. Ve bu görüntüyü görmek, umutsuzluğu, çaresizliği, soğuğu hissetmek bir lanet gibi çöktü Harry‘nin üzerine.

DövüĢ onlarla, dedi kendi kendine. Ama o da kendisini ele vermeden bir patronus yaratamayacağını biliyordu. Ve bu yüzden yapabildiği kadar sessizce ilerledi. Attığı her adımda hissizlik duygusu arttı.

Ama o kendini ona ihtiyacı olan Ron ve Hermione‘yi düĢünmeye zorladı.

Yüksek siyah figürlere doğru ilerlemek çok korkutucuydu. Gözleri olmayan örtülü suratları Harry yanlarından geçerken ona döndü ve Harry onların kendisini hissettiklerinden emin oldu. Hissettiler, belki onu, belki hala umudu ve gücü olan bir insan varlığını.

Ve sonra aniden ĢaĢırtıcı bir biçimde zindanın kapıları açıldı. Ġçeriden gelen çığlıklar yankılanıyordu.

―Hayır, hayır, ben yarım-kanım, size söylüyorum! Benim babam büyücüydü, araĢtırın, Arkie Alderton.

Çok iyi bilinen bir süpürge tasarımcısıydı, araĢtırın, göreceksiniz, Çekin ellerinizi üzerimden! Çekin!‖

―Bu son uyarın‖ dedi Umbridge‘nin sihirle yükseltilmiĢ yumuĢak sesi adamın sesini bastırarak. ―Eğer daha fazla çırpınırsan Ruh emici öpücüğüne mahkum edileceksin.‖

Adamın çığlıkları azaldı, ama hıçkırıkları koridor boyunca yankılandı.

―Alın götürün onu,‖ dedi Umbridge.

Ġki ruh emici mahkeme salonunun kapısında belirdi. ÇürümüĢ gibi görünen elleri adamın kollarına değdiğinde adam bayılmıĢ gibi görünüyordu. Adamla birlikte süzülerek iki ruh emici çıktı.

―Sıradaki… Marry Cattermole,‖ dedi Umbridge.

Kısa boylu bir kadın ayağa kalktı. BaĢtan aĢağı titriyordu. Siyah saçları arkaya doğru taralı ve üzerinde sade bir cüppe vardı. Suratı neredeyse kansızdı. Ruh emicilerin yanından geçerken onun titrediğini gördü Harry.

Hiçbir plan olmadan, sadece kadının çaresizce yürüyüĢünü seyrederken aniden karar verip tam salonun kapıları kapanırken içeri sızdı Harry.

Burası daha önce Harry‘nin sihrin uygunsuz kullanımı için yargılandığı yer değildi. Daha küçük ama tavanı daha yüksek bir oda idi. Ġnsana kapana kısılmıĢ hissi veriyordu.

Burada etrafa dondurucu etkilerini yayan daha fazla ruh emici vardı. Kürsünün arkasında Umbridge, bir yanında Yaxley diğer yanında da Mrs Cattermola kadar beyaz yüz ifadesiyle Hermione ile oturuyordu. Platformun hemen önünde parlak gümüĢ renginde, uzun tüylü bir kedi bir aĢağı bir yukarı yürüyordu. Harry bunun yargıçları ruh emicilerin etkisinden korumak için olduğunu anladı. Ruh emiciler davalılar için oradaydı. Davacılar için değil.

―Oturun,‖ dedi Umbridge yumuĢak, ipeksi sesiyle.

Mrs. Cattermole platformun üzerindeki sandalyeye oturduğu anda iki yanındaki zincirler onu oraya kilitledi.

―Siz Mary Elizabeth Cattermole‘sunuz değimli?‖ diye sordu Umbridge.

Mrs Cattermole baĢıyla onayladı.

―Sihirsel Bakım Dairesi‘nden Reginald Cattermole ile evli?‖

Mrs Cattermole göz yaĢlarına boğuldu.

―O nerede bilmiyorum, benimle burada buluĢacaktı,‖

Umbridge onu duyamazlıktan geldi.

―Maisie, Ellie ve Alfred Cattermole‘ın annesi?‖

Mrs Cattermole her zamankinden daha yüksek sesle hıçkırdı.

―Korkuyorlar, sanıyorlar ki, bir daha eve dönemeyeceğim‖

―BağıĢla bizi ama Bulanıkların veletleri bizde sempati uyandırmaz,‖ diye araya girdi Yaxley.

Mrs Cattermole‘un hıçkırıkları Harry‘nin ayak seslerini gölgeledi ve onun platformun tepesine kadar çıkabilmesini sağladı. Harry kedi Patronusu geçtiği anda sıcaklığı ve güven duygusunu hissetti. Harry patronusun Umbridgeye ait olduğundan emindi. Ve patronus çok parlaktı çünkü, Umbridge orada olmaktan çok memnundu. Harry Hermione‘ye yaklaĢtı ama onu korkudan zıplatmaktan korktu.

Umbridge ve Yaxley duymasın diye Muffindo büyüsü yapmayı düĢündü ama büyüyü yaparken bile duyulabileceği için vazgeçti. O sırada Umbridge sesini Mrs Cattermole‘a yükseltti ve Harry de Hermione‘nin kulağına ―Arkandayım,‖ diye fısıldama Ģansı buldu. Tahmin ettiği gibi Hermione Ģok oldu ve az daha mürekkep ĢiĢesini deviriyordu. Ama Yaxley ve Umbridge, Mrs Cattermole ile ilgilendiği için fark edilmedi.

―Sizden bugün bakanlığa geldiğinizde alınan asa.‖ dedi Umbridge ‖sekiz buçuk inçlik kiraz ağacından ve bir tek boynuzlu at kuyruğu tüyü. Bu tanımı kabul ediyor musunuz?‖

Mrs Cattermole baĢıyla onayladı.

―Bize bu asayı hangi cadı veya büyücüden aldığınızı söyler misiniz lütfen?‖

―Almak? Ben onu kimseden almadım. On bir yaĢımdayken satın aldım. O beni seçti,‖

Her zamankinden daha da fena ağladı.

Umbridge‘nin çocukça gülüĢü Harry‘de ona saldırma isteği uyandırdı. Mahkumla daha iyi temas kurmak için öne eğildi ve altın bir Ģey öne savruldu: madalyon.

Hermione bunu gördü ve küçük bir hıçkırık koyuverdi. Ama onu fark eden olmadı.

―Hayır‖ Dedi Umbridge. ―Hayır sanmıyorum. Asa yalnızca büyücü veya cadıyı seçer. Siz bir cadı değilsiniz. Elimde size gönderilmiĢ teste verdiğiniz cevaplar var. Mafalda, bana gönder onları.‖

Umbridge küçük elini uzattı. O kadar iğrenç görünüyordu ki, Harry onun parmakları arasında örümcek ağı görmediğine ĢaĢırdı. Hermione‘nin elleri titriyordu. Heyecanla elindeki belgelerin arasından üzerinde Mrs Cattermole‘un ismi olanını buldu.

―Ah çok hoĢ Dolores‖ dedi Hermione Umbridge‘nin bluzu üzerinde parlayan gerdanlığı göstererek.

―Ne?‖ Dedi Umbridge aĢağı bakarak, ―Ah evet eski bir aile yadigarı‖ dedi göğüs hizasındaki madalyonu okĢayarak. ―S harfi Selwyn‘i temsil ediyor. Ben Selwyn soyundan geliyorum.. Aslında bağlı olmadığım birkaç safkan soy var… yazık‖ ve Mrs Cattermole un testine bakarak, yüksek sesle devam etti:

‖Ailesinin mesleği : Sebzecilik‖

Yaxley kahkaha attı. Ruh emiciler hala beklemedeydiler.

Harry‘yi çileden çıkaran Ģey Umbridge‘in yalanlarıydı. Yasa dıĢı Ģekilde ele geçirdiği madalyonu kendi unvanını pekiĢtirmek için kullanıyordu. Asasını kaldırdı artık görünmez kalmaya bile özen göstermiyordu ve büyüyü yolladı :‖Sersemlet!‖

Kırmızı bir ıĢık çaktı. Umbridge dondu ve alnı korkuluklara çarptı.elindeki kağıtlar düĢtü ve GümüĢ kedi yok oldu. Soğuk hava onları bir fırtına gibi çarptı. Yaxley kafası karıĢmıĢ bir Ģekilde etrafına bakınırken, Harry‘nin vücutsuz kolunun kendisine dönük olduğunu gördü. O da kendi asasını çıkarmaya çalıĢtı ama çok geçti : ―Sersemlet!‖

Yaxley yere yığılıp kaldı.

―Harry!‖

―Hermione eğer burada oturup onun devam etmesine izin vereceğimi düĢündüysen…‖

―Harry, Mrs Cattermole!‖

Harry arkasına döndü, görünmezlik pelerinini attı. Belki patronus yok olduğundan, belki de efendileri artık kontrolü elinde bulundurmadığından, ruh emicilerde kontrol dıĢı bir Ģekilde sandalyeye bağlı Mrs Cattermole‘a doğru gidiyorlardı. Mrs Cattermole çürümüĢ bir el onun çenesinden tuttuğunda korkunç bir çığlık attı.

―EXPECTO PATRONUM!‖

GümüĢ geyik Harry‘nin asasından fırladı ve ruh emicileri savuĢturdu. Patronus geyiğin etkisi kedininkinden çok fazlaydı.

―Hortkuluk‘u kap‖ Dedi Harry Hermione‘ye

Harry Mrs. Cattermole un yanına gitti.

―Sen?‖ diye fısıldadı ĢaĢkın bayan. ―Ama.. ama Reg demiĢti ki, sen benim sorgulanmama sebep olanlardan biriydin!‖

―Ben mi?‖ dedi Harry. Bir yandan zincirlerden kurtarmaya çalıĢıyordu.

―Eh fikir değiĢtirdim . Diffindo!‖ hiçbir Ģey olmadı. ―Hermione Bu zincirlerden nasıl kurtulacağım?‖

―Bekle, burada bir Ģeyle uğraĢıyorum‖

―Hermione, Ruh emiciler etrafımızı sardı‖

―Biliyorum Harry ama uyandığında madalyonun gittiğini fark ederse…yerine sahtesini koymam lazım.

Bu onu kandırır Geminio! ―

Hermione koĢarak yanlarına geldi.

―Bir bakalım… Relashio!‖

Zincirler Ģangırdadı ve açıldı. Mrs Cattermole az biraz önceki kadar korkmuĢ görünüyordu.

―Anlamıyorum‖ diye fısıldadı.

―Bizimle birlikte buradan kaçacaksınız‖ dedi Harry onu ayağa kaldırarak. ―Evinize gidin, Çocuklarınızı alın. Ve kaçın, terk edin ülkeyi, gerekirse kılık değiĢtirin. Burayı gördünüz, adil bir duruĢma olması mümkün değil!‖

―Harry‖ dedi Hermione. ―DıĢarıda o kadar ruh emici varken nasıl dıĢarı çıkacağız?‖

―Patronuslarla‖ dedi Harry asasını hala parlayan geyiğine doğrultarak. ―Yapabildiğimiz kadar yapacağız, haydi.‖

―Expec.. Expecto patronum,‖ dedi Hermione. Hiçbir Ģey olmadı.

―Sorun yaĢadığı tek büyü bu‖ dedi Harry, ĢaĢkın görünen Mrs Cattermole‘a. ―Talihsizlik, gerçekten..

Hadi Hermione…‖

― Expecto Patronum!‖

GümüĢ su samuru Hermione‘nin asasından çıktı ve geyiğe katıldı.

―Hadi‖ Dedi Harry ve Hermione ve Mrs Cattermole‘u kapıya yöneltti.

Patronusların zindandan çıkmasıyla dıĢarıda bekleyenlerden Ģok çığlıkları yükseldi. Harry etrafına bakındı, ruh emiciler çekiliyorlardı.

―Hepinizin evinize gitmesine ve ailelerinizle birlikte saklanmanıza karar verilmiĢtir.‖ Dedi Harry bekleyen Muggle doğumlulara. ―Yurt dıĢına kaçın yapabilirseniz. Yeter ki bakanlıktan yeterince uzaklaĢın. Yeni resmi Karar bunu gerektirmektedir. ġimdi, eğer patronusları takip ederseniz atriumdan dıĢarı çıkabilirsiniz‖

Fark edilmeden merdivenlerden çıktılar ama asansöre yaklaĢtıklarında, Harry telaĢlanmaya baĢladı.

Eğer artiuma yanlarında gümüĢ bir geyik ve su samuru ile yirmiden fazla muggle doğumlu olduğu için suçlanmıĢ kiĢiyle çıkarlarsa, istemedikleri bir ilgiyle karĢılaĢacaklardı.‖ Harry bu düĢünceye kapıldığı anda asansör kapısı açıldı.

―Reg!‖ diye bağırdı Mrs Cattermole ve kendini Ron‘un kollarına attı. ―Runcorn beni bıraktı, O Umbridge ve Yaxley‘e saldırdı ve hepimize ülkeyi terk etmemizi söyledi, Bence dediğini yapmalıyız Reg. Hadi hemen eve gidip çocukları alalım ve… Neden bu kadar ıslaksın?‖

―Su‖ diye mırıldandı Ron kendisini uzaklaĢtırarak. ―Harry içeride davetsiz misafirler olduğunu biliyorlar, Umbridge‘nin ofis kapısındaki delik hakkında bir Ģeyler duydum, ve sanırım beĢ dakikamız var.‖

Hermione‘nin patronusu bir pop sesiyle yok oldu. Hermione‘nin yüzü korku doluydu.

―Harry, Ya eğer burada kapalı kalırsak‖

―Hızlı hareket edersek kalmayız‖ dedi Harry. Arkasındaki Sessiz gruba dönerek.

―Kimlerin asası var?‖

YaklaĢık yarısı asalarını kaldırdı.

―Tamam, Asası olmayan herkes kendisini asası olan birini yakın tutsun. Onlar bizi durdurmadan hızlı davranmalıyız. Hadi.‖

Kendilerini iki asansöre ayırdılar. Harry‘nin patronusu onlar asansörle yükselirken gözcü olarak kaldı.

―sekizinci kat‖ dedi sakin cadı sesi ―Atrium‖

Harry baĢlarının belada olduğunu hemen anladı. Atrium Ģömineden Ģömineye geçiĢleri tıkayan insanlarla doluydu.

―Harry‖ diye çığlık attı Hermione ―Ne yapacağız?‖

―DURUN!‖ diye bağırdı Harry, ve Runcorn‘un güçlü sesi atrium duvarlarında yankılandı. ġömineleri tıkamaya çalıĢan insanlar durdu. ―Beni takip edin‖ diye fısıldadı Harry arkasındaki Muggle doğumlular grubuna.

―Naber, Albert?‖ dedi Harry yi daha önce Ģömineden çıkarken takip eden kel büyücü. Oldukça gergin görünüyordu.

―Bu grup sen çıkıĢı tıkamadan ayrılmalı buradan‖ dedi Harry sesine olabildiğince otorite katmaya çalıĢarak.

Önündeki büyücü grubu birbirine baktı.

―Bize çıkıĢları tıkamamız ve kimseyi bırakmamamız—‖

―Bana yalancımı diyorsun?‖ Harry kükredi. ― Senin aile ağacını da araĢtırtmamı istemisin Dirk Creswell‘e yaptığım gibi?‖

―Pardon‖ dedi kel büyücü, geri çekilerek.‖bir Ģey ima etmek istemedim Albert, Sandım ki onlar sorgulanacaktı ve…‖

―Onların kanı saf‖ dedi Harry Ve derin sesi yankılandı. ―Çoğunuzunkinden daha saf. ġimdi çekilebilirsin‖ Ve Muggle doğumluları gruplar halinde göndermeye baĢladı. Bakanlık büyücülerinin bir kısmı kafası karıĢmıĢ, bir kısmı ise korkmuĢ görünüyordu. Ve sonra,

―Mary!‖

Mrs Cattermole arkasına baktı. Gerçek Reg Cattermole asansörden koĢarak geldi artık kendine gelmiĢti ama hala suratı solgun ve bitkin görünüyordu.

―R..Reg?‖

Bir kocasına bir Ron‘a baktı ve yüksek sesle küfretti.

Kel büyücü nefesini tuttu Bir Reg den öbürüne baktı.

―Hey neler oluyor? Bu da ne?‖

―ÇıkıĢları tıkayın! TIKAYIN!‖

Yaxley asansörden fırladı ve Ģöminenin baĢındaki gruba doğru koĢmaya baĢladı. Mrs Cattermole yol olmuĢtu. Bu arada kel büyücü asasını kaldırmıĢtı ama Harry muazzam bir yumrukla onu adeta havaya fırlattı.

―Muggle Doğumluların kaçmasına yardım ediyordu, Yaxley!‖ diye bağırdı Harry.

Kel büyücünün arkadaĢları Ron‘un Mrs Cattermole‘u çekip götürdüğü açık olan Ģömineyi kapatmak için karmaĢa içinde çabaladılar ama baĢarısız oldular. Gerçek Reg Cattermole ―Benim karım! Kimdi benim karımla birlikte giden? Neler oluyor?‖ diye bağırırken, kafası karıĢmıĢ olan Yaxley bir Harry‘ye bir yumruklanmıĢ adama baktı.

Harry Yaxley‘in kafasını çevirdiğini gördü. Ve onun gaddar yüzünde gerçeği anlamıĢ bir ifade olduğunu anladı.

―Hadi!‖ diye bağırdı Harry Hermione‘ye. Onu elinden tuttu ve Yaxley‘in laneti Harry‘nin baĢını sıyırıp geçerken ġömineye atladılar.

Küçük bir oda Ģeklindeki bir tuvalette belirene kadar birkaç saniye dönüp durdular. Harry önlerindeki kapıyı savurarak açtı. Ron lavabonun yanında durmuĢ, Mrs Cattermole ile güreĢmekteydi.

―Reg anlamıyorum..‖

―Bırak beni, ben senin kocan değilim, Evine gitmelisin!‖

Arkalarındaki odacıktan bir ses geldi, Harry etrafına bakındı,Yaxley yanı baĢlarında belirmiĢti.

―HADĠ GĠDELĠM‖ bağırdı Harry. Hermione‘yi elinden, Ron‘u ise kolundan tuttu ve yok oldular.

Karanlığın içine çekildiler, ellerini hissetmesine rağmen bir Ģey ters gidiyordu… Hermione‘nin elinin kaymaya baĢladığını hissetti.

Harry boğulmakta olduğunu düĢündü. Ne nefes alabiliyordu, ne de görebiliyordu. Tek güvenebileceği Ģey yavaĢça kaymakta olan Ron‘un kolu ve Hermione‘nin eli idi.

Ama sonra on iki numaralı kapıyı gördü, Grimmauld Meydanı,yılanımsı kapı tokmağıyla…Ama daha bir nefes bile alamadan, bir çığlık ve mor bir ıĢık patlaması oldu. Hermione‘nin eli onun elini sıkıca kavradı ve yeniden her Ģey karardı.

ON DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

HIRSIZ

Harry gözlerini açtı ve altın sarısı ile yeĢillerden dolayı gözleri kamaĢtı; ne olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu, tek bildiği yaprak ve ince dal yığınının üzerinde uzanıyor olduğuydu. Zorlanarak ciğerlerine hava doldurmaya çalıĢtı, gözlerini kırpıĢtırdı ve tepesini baĢtan baĢa kaplayan yapraklar arasından süzülen göz kamaĢtırıcı güneĢ ıĢığını fark etti. Ve aniden yüzünün yakınına bir Ģey geldi. Elleri ve dirsekleri üzerinde doğruldu, küçük ve çirkin bir yaratıkla karĢılaĢmaya hazırlandı, ama gördüğü Ģey Ron'un ayağıydı. Çevresine bakınan Harry onların ve Hermione'nin orman zemininde yalnız Ģekilde yattığını gördü.

Harry'nin ilk düĢüncesi Yasak Orman'dı, ve bir anlığına, Hogwarts arazisinde ortaya çıkmanın ne kadar aptalca ve tehlikeli olduğunu bildiği halde, ağaçlar arasından gizlice Hagrid'in kulübesine gitme düĢüncesi yüreğini hoplattı. Ama bir an sonra Ron hafifçe inledi ve Harry ona doğru emeklemeye baĢladı; orasının Yasak Orman olmadığını fark etti: Ağaçlar daha genç görünüyordu, daha geniĢ yer kaplıyordu ve zemini daha temizdi.

Hermione'yle karĢılaĢtı, onun elleri ve dizleri de Ron'un baĢındaydı. Gözlerini Ron'a çevirince aklındaki her Ģey uçup gitti, Ron'un bütün sol tarafı kandan sırılsıklam olmuĢtu ve grimsi beyaz yüzü de yaprak kaplı yerde göze çarpıyordu. Çok Özlü Ġksir'in etkisi geçiyordu: görünüĢünün yarısı Cattermole yarısı kendisiydi, yüzünde kalan azıcık renkte kaybolurken saçları gittikçe kırmızılaĢıyordu.

"Ona ne oldu?"

"Kendini septirdi," dedi Hermione, parmakları Ron'un kanının en ıslak ve koyu olduğu kol kısmıyla meĢguldü.

Harry izledi ve Hermione Ron'un gömleğini çıkarırken dehĢete düĢtü. Septirmeyi hep gülünç bir Ģey olarak düĢünmüĢtü; ama bu... Hermione, bıçakla temiz bir Ģekilde içi oyulmuĢ gibi büyük bir parçası eksik olan Ron'un kolunun üst kısmını açık bir Ģekilde ortaya yatırınca tüyleri ürperdi.

"Harry, çabuk, çantada 'Geyikotu Esansı' diye isimlendirilmiĢ küçük bir ĢiĢe var.-"

"Çanta- doğru- "

Harry çabucak Hermione'nin indiği yere gitti, boncuklarla süslü minik çantayı tuttu ve elini içine soktu.

Hemen, nesneler birbiri ardına eline gelmeye baĢladı: bir kitabın deri sırtını hissetti, bir kazağın yünlü yenini, bir ayakkabının topuğunu-

"Acele et!"

Yerden asasını aldı ve sihirli çantanın derinliklerine çevirdi.

"Accio Geyikotu!"

Küçük kahverengi bir ĢiĢe çantadan fırladı; onu yakaladı ve aceleyle Hermione ve Ģimdi gözleri yarı yarıya kapalı, göz küresinin akı gözkapağının ardından görünen Ron'a geri götürdü.

"Bayıldı," dedi solgun görünen Hermione; artık Mafalda gibi görünmüyordu, yine de saçlarının bazı yerleri griydi. "Kapağını benim için çıkar Harry, ellerim titriyor."

Harry küçük ĢiĢenin tıkacını çevirerek çıkardı, Hermione onu aldı ve kanayan yaranın üstüne iksirden üç damla damlattı. YeĢilimsi bir duman dalgalanarak yükseldi ve dumanlar gittiğinde Harry kanamanın durduğunu gördü.

Yara Ģimdi birkaç günlük gibiydi; teninin açık yerine yeni bir deri gerilmiĢti.

"Vay canına," dedi Harry.

"Bu daha güvenilir bir yöntem," dedi Hermione titreyerek. "Onu tamamen iyileĢtirecek sihirler var; ama yanlıĢ yaparak daha fazla hasar meydana getirme tehlikesi varken onları denemeye cesaretim yoktu...

Zaten çok fazla kan kaybetti..."

"Ama nasıl yaralandı? Yani " -Harry meydana gelen Ģeylerin ne anlam ifade ettiğini kafasından atmak için baĢını salladı- "neden buradayız? Grimmauld Meydanı'na döneceğimizi sanıyordum."

Hermione derin bir nefes aldı. Neredeyse ağlayacaktı.

"Harry, oraya dönebileceğimizi sanmıyorum."

"Ne demek-?"

"Cisimlenirken Yaxley beni yakaladı ve ondan kurtulamadım, çok güçlüydü ve biz Grimmauld Meydanı'na vardığımızda hala beni tutuyordu, sonra- eh, kapıyı görmüĢ ve bizim orada durduğumuzu düĢünmüĢ olmalı, böylece o elini gevĢetti ben de ondan kurtuldum ve onun yerine bizi buraya getirdim!"

"Ama o zaman, o nerede? Bekle... Grimmauld Meydanı'nda diyor olamazsın? Oraya giremez ki!"

Hermione baĢını öne eğerken gözleri yaĢlardan dolayı parlıyordu.

"Harry. Sanırım girebilir. Ben- ben onu Tiksinti Uğursuzluk Büyüsü ile gitmeye zorladım, ama onu çoktan Fidelius sihrinin koruması altına almıĢtım. Dumbledore öldüğünden beri, biz Sır-Tutucuyduk, yani ona böylece sırrı vermiĢ oldum, değil mi?"

Kendini kandırmanın bir anlamı yoktu; Harry onun haklı olduğuna emindi. Bu ciddi bir felaketti. Eğer Yaxley artık eve girebiliyorsa, onların geri dönmelerinin imkanı yoktu. ġimdi bile, diğer Ölüm Yiyenleri BuharlaĢmayla oraya getiriyor olabilirdi. Ümitsiz ve kasvetli bir Ģekilde evin onların tek güvenli sığınakları olduğunu düĢündü: neredeyse, Kreacher daha mutlu ve arkadaĢ canlısıydı, orası evleri gibi olmuĢtu. Yiyecek hakkında bir Ģey yapamamanın verdiği üzüntüyle; Kreacher'ın, Harry, Ron ve Hermione'nin asla yemeyeceği bir çeĢit biftek ve böbrekli tart ile uğraĢtığını hayal etti.

"Harry, özür dilerim, çok üzgünüm!"

"Saçmalama, bu senin hatan değildi! Eğer suçlanacak biri varsa,o da benim..."

Harry elini cebine sokarak Deli-Göz'ün sihirli gözünü çıkardı. Hermione irkildi, dehĢete düĢmüĢ gibiydi.

"Umbridge bunu ofis kapısının üstüne insanları gözetlemek için yapıĢtırmıĢtı. Bunu orada bırakamazdım... ama bu orada davetsiz misafirlerin olduğunu nasıl bildiklerini açıklıyor."

Hermione cevaplayamadan Ron inledi ve gözlerini açtı. Yüzü hala griydi ve terden parlıyordu.

"Kendini nasıl hissediyorsun?" diye fısıldadı Hermione.

"Berbat," dedi Ron çatlak bir sesle, yaralı kolunu hissedince irkildi. "Neredeyiz?"

"Quidditch Dünya Kupası'nın olduğu ağaçlığın oradayız," dedi Hermione. "Gizlice saklanabileceğimiz bir yer diye düĢünmüĢtüm,hem burası-"

"-ilk düĢündüğün yerdi." Harry onun için cümlesini tamamladı boĢ olan orman arazisine göz gezdirerek. Harry en son Hermione'nin ilk düĢündüğü yere Cisimlendikleri zamanı -Ölüm Yiyenlerin onları nasıl dakikalar içinde bulduklarını- hatırlamaktan kendini alıkoyamadı. Bu Zihnefend miydi?

Voldemort ve müritleri Ģu anda da Hermione'nin onları getirdiği yeri biliyorlar mıydı?

"Sence hareket etmeli miyiz?" diye sordu Ron Harry'e; ve Harry, Ron'un yüzündeki ifadeden onunla aynı Ģeyi düĢündüğünü anladı.

"Bilmiyorum."

Ron hala solgun ve ıslak görünüyordu. Kalkarak dik oturma giriĢiminde bulunamayacak kadar zayıf gibiydi. Onu hareket ettirme düĢüncesi gözünü korkuttu.

"ġimdilik burada kalalım," dedi Harry.

Hermione rahatlamıĢ görünerek ayağa fırladı.

"Nereye?" diye sordu Ron.

"Eğer burada kalacaksak etrafa koruma sihri yapmam gerekiyor," diye yanıtladı ve asasını kaldırarak, Ron ve Harry'nin etrafında, sihirli sözleri mırıldanırken, geniĢ bir daire çizerek dolandı. Harry çevrelerindeki havadan biraz rahatsızlık duydu: Hermione sihirle çevrelerine sıcak bir sis bulutu yapmıĢ gibiydi.

"Salvio Hexia... Protego Totalum... Repello Muggletum... Muffliato... Çadırı çıkarabilirsin, Harry..."

"Çadır?"

"Çantanın içinde!"

"Çanta... tabii," dedi Harry.

Bir kez daha elini içine daldırma zahmetine girmedi, baĢka bir Çağırma Büyüsü kullandı. Çadır; çadır bezi, ip ve kazıklardan oluĢan bir yumağın içinden fırladı. Harry onun, biraz da kedi kokusundan dolayı, onların Quidditch Dünya Kupası'nın olduğu gece uyudukları çadır olduğunu fark etti.

"Ben bunun Bakanlıktaki Perkins denilen adama ait olduğunu sanıyordum?" diye sordu, çadırın çivilerini çıkarmaya baĢlayarak.

"AnlaĢılan geri istemedi, bel ağrısı çok kötüydü," dedi Hermione, Ģimdi asasıyla birkaç sekiz-rakamı çiziyordu, "böylece Ron'un babası bizim alabileceğimizi söyledi. Erecto!" diye ekledi, asasını Ģekilsiz çadır yığınına doğrultarak, bir anda ağır çekimde, elleri çadır kancasında olan Harry'den sıyrılarak havada tamamen kuruldu, ardına son bir patırtıyla, kalın bir halatın ucundan yere kondu.

"Cave Imunicium," diye bitirdi Hermione, elini gökyüzüne doğru sallayarak. "Yapabildiğimin en iyisi bu.

En azından onların geldiğini bilmeliyiz. Yalnız bunun bizi Vol-"

"O ismi söyleme!" diye sert bir sesle sözünü kesti Ron.

Harry ve Hermione birbirlerine baktılar.

"Özür dilerim," dedi, inleyerek onlara bakmak için kendini yukarı çekti, "ama sanki bir- bir uğursuzluk varmıĢ gibi. O'nu Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen diye çağıramaz mıyız- lütfen?"

"Dumbledore isimden korkmanın-" diye baĢladı Harry.

"Dostum, belki fark etmedin ama Dumbledore'un Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen'i ismiyle çağırması sonunda onu daha iyi yapmadı," diye geriye döndü Ron. "Yalnızca- yalnızca Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen'e biraz saygı göster, tamam mı?"

"Saygı?" diye tekrarladı Harry ama Hermione ona uyaran bir bakıĢ attı; anlaĢılan Ron ile o zayıf bir haldeyken kavga etmeyecekti.

Harry ve Hermione Ron'u çadırın giriĢine yarı taĢıyarak yarı sürükleyerek getirdi. Ġçerisi aynı Harry'nin hatırladığı gibiydi: banyosu ve ufak mutfağıyla küçük bir daire. Eski bir koltuğa doğru seğirtti ve Ron'u dikkatlice ranzanın alt katındaki yatağın üstüne bıraktı. Bu kısa yolculuk Ron'u daha da beyazlaĢtırmıĢtı ve onu yatağa yerleĢtirirken gözlerini yeniden kapadı ve bir süre konuĢmadı.

"Ben çay yapayım," dedi Hermione nefes nefese, çantasının derinliklerinden kupa ve çaydanlığı çıkarıp mutfağa yönelirken. Harry sıcak içkiyi Deli-Göz'ün öldüğü gece içtiği içki kadar rahatlatıcı buldu; göğsündeki korkuyu azaltıyor gibiydi. Birkaç dakika sonra Ron sessizliği bozdu.

"Cattermolelar'a ne oldu dersiniz?"

"ġansları varsa kaçabilmiĢlerdir," dedi Hermione, kupasını sıkıca kavrayarak. "Mr Cattermole onun hakkında bir Ģeylerden endiĢelenseydi, Mrs Cattermole'u Yanı-Sıra-Cisimlenme ile taĢıyabilir ve çocuklarıyla Ģu anda Ģehri terkediyor olurlardı. Harry'nin ona yapmasını söylediği Ģey buydu."

"Vay canına, umarım kaçmıĢlardır," dedi Ron arkasındaki yastıklara yaslanarak. Çay iyi gelmiĢ gibiydi; rengi geri dönüyordu. "Reg Cattermole, ben onun kılığındayken herkesin benimle konuĢma biçiminden bana o kadar zeki gelmemiĢti. Tanrım, umarım baĢarmıĢlardır... Eğer bizim yüzümüzden Azkaban'a girerlerse..."

Harry Hermione'ye baktı ve sormak istediği soru- Mrs Cattermoe'un asasının olmayıĢının, kocasının yanında Cisimlenmesini engelleyip engellemeyeceği- boğazına takıldı. Hermione Ron‘un Cattermolelarla ilgili kaygılanmasını izliyordu ve öyle bir ifadesi vardı ki, Harry kızın Ronu‘u öpecekmiĢ

gibi durduğu izlenimine kapılarak ĢaĢırdı.

"Pekala, onu aldın mı?" diye sordu Harry, kendisinin de orada olduğunu anımsatırcasına.

"Ne- neyi aldım mı?" diyerek yavaĢça baĢladı.

"Biz bütün bunları ne için yaptık? Madalyon! Madalyon nerede?"

"Aldın mı yani?" diye bağırdı Ron, Yastığının üstünde biraz daha doğrularak. "Hiç kimse bana bir Ģey söylemedi! En azından bahsedebilirdiniz!"

"Ölüm Yiyenler bizi öldürmesin diye kaçıyorduk, değil mi?" dedi Hermione. "ĠĢte."

Ve elbisesinin cebinden madalyonu çıkarıp Ron'a verdi.

Bir tavuk yumurtası büyüklüğündeydi. GösteriĢli bir S harfi, bir çok küçük yeĢil taĢla iĢlenmiĢti, çadırın tepesinden yayılarak gelen ıĢıktan dolayı donuk bir Ģekilde parıldıyordu.

"Kreacher alana kadar birisinin onu yok etmiĢ olabileceği ihtimali yok mu?" dedi Ron umutla. "Yani, hala Hortkuluk olduğuna emin miyiz?"

"Öyle olmalı," dedi Hermione, madalyonu geri alıp yakından bakarak. "sihirsel olarak yok edilseydi hasara dair bir iz olurdu."

Madalyonu Harry'e verdi, Harry de onu parmaklarının arasında döndürdü. Mükemmel görünüyordu, hiç bozulmamıĢtı. Günlüğün ezilmiĢ kalıntısını ve Dumbledore'un yok ettiği yüzüğün içindeki taĢın nasıl yarılarak açıldığını hatırladı.

"Sanırım Kreacher haklı," dedi Harry. "Bu Ģeyi yok etmeden önce nasıl açacağımızı bulmamız gerek."

Harry konuĢurken aniden elinde tuttuğu Ģeyin, altın kapıların arkasında neler yaĢandığı, farkına vardı.

Bunu bulmak için harcadıkları tüm çabaya rağmen, onu elinden fırlatıp atmaya dair kuvvetli bir dürtü hissetti. Kendine gelerek, madalyonu parmaklarıyla aralamaya çalıĢtı, sonra Hermione Regulus'un yatak odasının kapısında kullandığı büyüyü yaptı. Ġkisi de iĢe yaramadı. Madalyonu, ellerinden gelenin en iyisini yapan Ron ve Hermione'ye geri verdi; ama madalyonu açmada onun baĢardığından daha fazlasını baĢaramadılar.

"Siz de hissedebiliyor musunuz?" diye sordu Ron sessizce, madalyonu parmakları arasında sıkıca tutarken.

"Ne demek istiyorsun?"

Ron Hortkuluk'u Harry'e verdi. Bir kaç saniye sonra, Harry Ron'un ne demek istediğini anladığını düĢündü. Bu hissettiği kendi damarlarında atan nabzı mıydı; yoksa madalyonun içinde atan, küçük metal bir kalp gibi, bir Ģey miydi?

"Bunu ne yapacağız?" diye sordu Hermione.

"Nasıl yok edeceğimizi bulana kadar güvenli bir yerde tutmalıyız." diye yanıtladı Harry ve zinciri kendi boynuna asmak, madalyonu Hagrid'in verdiği göğsünde duran kesenin yanına, bluzunun içine koymak için küçük bir istek duydu.

"Bence çadırın dıĢında nöbetleĢe bir Ģekilde saklayabiliriz," diye ekledi Hermione'ye, kalkıp gerinerek.

"Ayrıca yiyecek hakkında da düĢünmemiz gerek. Sen burada kalıyorsun," diye ekledi sertçe, Ron doğrulmaya yeltenip berbat bir yeĢil renge dönünce.

Hermione'nin Harry'e doğum gününde verdiği, çadırdaki masanın üzerine dikkatlice kurulmuĢ, Sinsioskop ile birlikte Harry ve Hermione günlerinin geri kalanını etrafı gözetleyerek geçirdiler. Ama Sinsioskop bütün bir gün boyunca hiç kımıldamadan sessizliğini korudu ve tek tük görülen kuĢ ve sincapların dıĢında; Hermione'nin çevrelerine yaptığı koruma ve muggle-karĢıtı büyülerinden ya da insanların çok nadir bu yola girmeye cesaret ettiklerinden, ormandaki kendi alanları ıssız kaldı. AkĢam da bir Ģey değiĢmedi; Harry saat 10'da Hermione'yle yerlerini değiĢtirirken asasının ıĢığını yaktı ve ıssız alana baktı; koruma alanının dıĢında, yıldızlı gökyüzünden görülen parçada, çok yükseklerde kanat çırpan yarasalar dıĢında görünür hiçbir Ģeyle karĢılaĢmadı.

ġimdi kendisini aç ve sersemlemiĢ hissediyordu. Hermione bu gece Grimmauld Meydanı'na döneceklerini varsayarak sihirli çantaya hiç yiyecek koymamıĢtı, yani Hermione'nin en yakındaki ağaçlar arasında toplayıp çaydanlıkta piĢireceği yabani mantarlardan baĢka yiyecek bir Ģeyleri yoktu.

Ron birkaç tane ağzına attıktan sonra midesi bulanarak kendi porsiyonunu öne itti, Harry ise yalnızca Hermione'nin duygularını incitmemek için onun gibi yapmadı.

Etraftaki sessizliği çerçöpün parçalanmasına benzeyen garip bir hıĢırtı böldü: Harry bunun insanlardan çok hayvanların yapmıĢ olabileceğini düĢündü, yine de asasını sıkıca kavradı. Ġçinde bir yerler, lastiğimsi mantarların da yardımıyla çok rahatsızdı, tedirginlikle sızlıyordu.

Eğer Hortkuluk'u çalmayı baĢarabilirlerse mutlu hissedeceğini sanmıĢtı, ama öyle olmamıĢtı; asasının ufak bir kısmı yanarken, oturup kanalığa baktığında tüm hissettiği daha sonra ne olacağıyla ilgili endiĢelerdi. Bu noktaya varabilmek için haftalardır, aylardır, hatta belki yıllardır çabalamasına rağmen, Ģimdi anca bu yolun yarısına zorlukla gelmiĢ, Ģimdi bu çabanın arkası kesilmiĢti.

DıĢarıda bir yerlerde baĢka Hortkuluklar vardı; ama nerede olabileceklerine dair en ufak bir fikri bile yoktu. Tam olarak ne olduklarını bile bilmiyordu. Bu arada buldukları bir tanesini de nasıl yok edecekleri konusunda yenilgiye uğramıĢ gibiydi, Hortkuluk Ģu anda göğsünün bir parçası üstünde duruyordu. Ġlginç olanı, onun vücudunun ısısını emmiyordu, cildinin üstünde buzlu suya batırılmıĢ gibi soğuk bir Ģekilde duruyordu. Harry düĢündüğünde, ya da belki hayaldi, kendisininkinin yanı sıra; küçük, düzensiz kalp seslerini duyuyordu.

Karanlıkta öylece otururken tanımlayamayacağı bir önsezi hissetti. Ona direnmeye, uzaklaĢtırmaya çalıĢtı, ama o acımasızca gelmiĢti bile; Diğeri varlığını sürdürürken ikisi de yaĢayamaz. Ron ve Hermione, arkasında çadırın içinde sessizce konuĢuyorlardı, isterlerse çekip gidebilirlerdi: Ama o gidemezdi. Ve Harry orada oturup kendi korkusunun ve bitkinliğinin üstesinden gelmeye çalıĢırken, Hortkuluk göğsünün üstünde geride bıraktığı zamanı gösterir gibi tik-taklıyordu... Bu çok aptalca, dedi kendi kendine, düĢünme bunu....

Yara izi yine karıncalanmaya baĢlamıĢtı. Harry'nin korkusu, böyle Ģeyler düĢünürek onları baĢka kanala yönlendirmeye çalıĢıyor olabileceğiydi. Onların eve dönmesini umarken Yaxley'i bulan zavallı Kreacher'ı düĢündü. Acaba cin sessiz kalacak mıydı yoksa Ölüm Yiyenlere bildiği her Ģeyi anlatacak mıydı? Geçen ay içinde ona karĢı gerçekten değiĢmiĢ olduğuna inanmak istedi, daha vefakar olduğuna; ama ne olacağını kim bilebilirdi? Ya Ölüm Yiyenler cine eziyet ederlerse? Hastalıklı derecede görüntüler Harry'nin kafasından geçti ve o, bunları da uzaklaĢtırmaya çalıĢtı, Kreacher için yapabileceği bir Ģey yoktu. O ve Hermione onu çağırmama konusunda anlaĢmıĢlardı; ya Bakanlık'tan biri de gelirse? Yaxley'i Hermione'nin elbisesinin kenarıyla Grimmauld Meydanı'na götürüĢleri gibi onlarda cinlerin yaptığı BuharlaĢmada da sayılmıyor olabilirlerdi.

Harry'nin yara izi Ģimdi yanıyordu. Bilmedikleri çok fazla Ģey olduğunu düĢündü: Lupin karĢılaĢmadıkları ve hayal edemeyecekleri sihirler konusunda haklıydı. Neden Dumbledore daha fazlasını açıklamamıĢtı? Zamanları olacağını, yıllarca, hatta arkadaĢı Nicolas Flamel gibi yüzyıllarca yaĢayacağını mı düĢünmüĢtü? Eğer öyleyse, yanılmıĢtı... Snape... Snape, kulenin tepesinde onu vuran, uyuyan yılandı...

Ve Dumbledore düĢtü... düĢtü...

"Onu bana ver, Gregorovitch."

Harry'nin sesi yüksek, temiz ve soğuktu, asası uzun beyaz parmakları tarafından tutuluyordu. Asa ona doğrultulmuĢ olan adam, onu tutan ipler olmadığı halde baĢ aĢağı havadaydı, öylece sallanıyordu, Harry'le aynı yükseklikte görünmez ve esrarengiz bir biçimde bağlanmıĢtı, kolları ve bacakları kendisine yapıĢık, baĢına hücum eden kandan dolayı kıpkırmızıydı. Bembeyaz saçları ve kalın, gür bir sakalı vardı: iple bağlı bir Noel Baba.

"Ona sahip değilim, artık bende değil! Uzun yıllar önce benden çalındı!"

"Lord Voldemort'a yalan söyleme, Gregorovitch. O bilir... O her Ģeyi bilir."

Asılı adamın gözbebekleri korkuyla büyüdü, ve daha da büyüyor gibiydiler, daha ve daha büyük, ta ki karanlığı Harry'i yutana dek—

Ve Ģimdi Harry daha ĢiĢman bir Gregorovitch‘in uyanmasıyla yukarı tuttuğu fenerin izinde karanlık bir koridorda hızla ilerliyordu: Gregorovitch aceleyle yolun sonundaki odaya girdi ve feneri atölyeye benzeyen bir yeri aydınlattı; zımparalanmıĢ odunlar ve sallanan ıĢığın altında parıldayan altınlar, ve orada koca bir kuĢ gibi pencere çıkıntısına tünemiĢ, altın saçlı genç bir adam vardı. Yarım saniye sonra fenerin ıĢığı onu aydınlattı, Harry keyifli bir yakıĢıklı surat gördü, sonra ziyaretçi asasıyla Sersemletme Büyüsü yaptı ve çığlık atar gibi gülerek arkasındaki pencereden atladı.

Ve Harry bu koca, tünel misali gözbebeğinden çıktı ve Gregorovitch'in yüzü dehĢetten çarpıldı.

"Hırsız kimdi, Gregorovitch? dedi yüksek soğuk ses.

"Bilmiyorum, hiç bilmiyorum, genç bir adam- hayır- lütfen- LÜTFEN!"

Çığlık sürdü ve sürdü ve sonra yeĢil bir ıĢık-

"Harry!"

Gözlerini açtı, nefes nefeseydi, yara izi zonkluyordu. Çadırın yanında kendinden geçmiĢti, aĢağı doğru kaymıĢtı ve yere uzanmıĢtı. Kafasını kaldırıp, dalların arasından azıcık görünen gökyüzünü gür saçlarıyla kapatan Hermione'ye baktı.

"Rüya," dedi, çabucak doğrularak ve çabucak Hermione'nin ters bakıĢlarına masum bakıĢlarla karĢılık verme giriĢiminde bulundu. "Ġçim geçmiĢ olmalı, özür dilerim."

"Yara izin olduğunu biliyorum! Bunu yüzündeki bakıĢtan söyleyebilirim! Sen Vol-"

"Onun ismini söyleme!" çadırın derinliklerinden Ron'un kızgın sesi duyuldu.

"Peki," diye karĢılık verdi Hermione. "Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen'in zihnine bakıyordun, o zaman!"

"Olmasını ben istemedim!" dedi Harry. "Yalnızca rüyaydı! Ne hakkında rüya gördüğünü kontrol edebilir misin, Hermione?"

"Zihindendi öğrenmeyi kabul edersen!"

Ama Harry söylenenlerle ilgilenmiyordu; ne gördüğü hakkında tartıĢmak istiyordu.

"Gregorovitch'i bulmuĢtu, Hermione, ve sanırım onu öldürdü; ama onu öldürmeden önce Gregorovitch'in zihnini okudu ve ben-"

"Eğer uyuyup kalacak kadar yorgunsan bence nöbeti ben devralmalıyım," dedi Hermione soğukça.

"Nöbetimi bitirebilirim!"

"Hayır, sen yorgunsun. Git ve uzan."

Ġnatçı bir biçimde çadırın giriĢine çöktü. Harry, kızgındı ama kavgadan uzak durmak için içeri daldı.

Ron'un hala solgun olan yüzü alçak yataktan uzanıyordu; Harry üst katına tırmandı ve karanlık çadırın tavanına baktı. Birkaç dakika sonra, Ron Hermione'nin holde belirip duyamayacağı kadar alçak sesle konuĢtu.

"Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen ne yapıyor?

Harry her ayrıntıyı hatırlamak için büyük bir çaba sarf ederek gözlerini sıkıca kapattı, sonra karanlığın içine fısıldadı.

"Gregorovitch'i buldu. Onu bağlamıĢtı, ona iĢkence ediyordu."

"Peki Gregorovitch bağlıysa nasıl ona yeni bir asa yapacak?"

"Bilmiyorum... Garip, değil mi?"

Harry gözlerini kapattı, tüm gördükleri ve duyduklarını düĢündü. Ne kadar çok anımsamaya çalıĢırsa o kadar az Ģeyin farkına varıyordu... Voldemort Harry'nin asasıyla ilgili bir Ģey söylememiĢti, asaların bağlanmasıyla ilgili de, Harry'i yenebileceği kadar güçlü bir asayı Gregorovitch'in yapmasıyla ilgili bir Ģey de...

"Gregorovitch'ten bir Ģey istiyordu," dedi Harry, gözleri hala sıkıca kapalı. "Nerede olduğunu sordu; ama Gregorovitch ondan çalındığını söyledi... ve sonra... sonra..."

Nasıl, Voldemort olarak, Gregorovitch'in gözlerinin içine bakarak anılarına girebildiğini hatırladı...

"Gregorovitch'in zihnini okudu, ve ben pencere kenarına tüneyen genç adamı gördüm ve Gregorovitch'e bir büyü gönderip pencereden dıĢarı atladı. Onu çaldı, Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen her neyin peĢindeyse onu çaldı. Ve... sanırım onu bir yerlerde görmüĢtüm..."

Harry gülen gencin yüzündeki o ifadeyi bir kez daha görebilmeyi diledi. Hırsızlık Gregorovitch'e göre yıllar önce yapılmıĢtı. Neden genç hırsız bu kadar tanıdık geliyordu?

Çevredeki odunların sesi çadırın içini doldurdu; Harry Ron'un nefes alıĢını duyabiliyordu. Biraz sonra, Ron fısıldadı, "Hırsızın neyi tuttuğunu göremedin mi?"

"Hayır... küçük bir Ģey olmalı."

"Harry?"

Ron'un yatağının suntası, yatağına yeniden yerleĢince gıcırdadı.

"Harry, Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen, Hortkuluk'a dönüĢtüreceği baĢka bir Ģeyin peĢinde mi dersin?"

"Bilmiyorum," dedi Harry yavaĢça, "Belki. Ama yeni bir tane yapması tehlikeli olmaz mı? Hermione ruhunun sınıra geldiğini söylememiĢ miydi?"

"Evet, ama belki o bunu bilmiyordur."

"Evet... belki," dedi Harry.

Asaların bağlanmasıyla ilgili probleme çözüm bulmak için arandığından emindi, Voldemort'un yaĢlı asa yapıcısında bir çözüm gördüğünden de emindi... ve asayla ilgili basit bir soru sormak dıĢında hiçbir Ģey yapmaksızın onu öldürmüĢtü.

Voldemort neyi bulmaya çalıĢıyordu? Neden Sihir Bakanlığı ile birlikte Büyücülük dünyası ayaklarının altındayken, uzaklarda, Gregorovitch'in bir zamanlar sahip olduğu ve sonradan çalınan bir nesne için bu kadar hevesleniyordu?

Harry hala sarı saçlı delikanlının yüzünü görebiliyordu; keyifliydi, vahĢiydi; onda Fred ve George-umsu bir baĢarılı düzenbazlık havası vardı. Pencereden kuĢ gibi süzülmüĢtü ve Harry onu daha önce görmüĢtü, ama nerede olduğunu hatırlamıyordu...

Gregorovitch'in ölümüyle keyifli-yüzlü hırsız Ģu anda tehlikeye girmiĢti, Ron'un bir kez daha kendini uykuya sürükleyip horlaması alçak yataktan gelmeye baĢladığında, Harry'nin bütün düĢüncesi hırsızdaydı.

ON BEŞİNCİ BÖLÜM

CİNCÜCE’NİN İNTİKAMI

Ertesi sabahın erken saatlerinde, öteki ikisi uyanmadan, Harry çadırı terk edip -bulabildiği ağaçlarda en yaĢlı, en eğri büğrü ve esnek dalları aramaya koyuldu. Orada, gölgesinde Deli-Göz'ün gözünü gömdü ve o noktayı ağaç parçalarıyla bir haç Ģeklinde asasıyla iĢaretledi. Çok bir Ģey değildi ama Deli-Göz'ün Dolores Umbridge'in kapısına yapıĢtırılmaktansa bunu tercih edeceğini hissediyordu. Sonra ötekilerin uyanmasını beklemek, bir sonraki hamlelerini tartıĢmak için çadıra döndü.

Harry ve Hermione hiçbir yerde fazla kalmamalarının en iyisi olduğunu hissediyorlardı, ve Ron onları onayladı; ama sonraki duraklarının sandviç yiyebilecekleri bir yer olması koĢuluyla. Ron ve Harry orada kamp kurduklarına dair izleri silerken, Hermione çevreye yaptığı büyüleri geri aldı. Sonra pazar kurulan bir kasabanın dolaylarına Cisimlendiler.

Bir çalı öbeğinin ortasına çadırı kurup çevreye koruma büyülerini yerleĢtirdikten sonra Harry Görünmezlik Pelerini'nin altından yiyecek bulmak için çıkmaya cesaret edebildi. Ama planladığı gibi olmadı. Açıkça doğal olmayan bir soğuk, azalan sis ve gökyüzünün aniden kararması olduğu yerde çakılıp kalmasına neden oldu.

"Ama sen mükemmel Patronus yapabiliyorsun!" diye protesto etti Ron, Harry ruh emiciler diyerek çadıra boĢ elle dönünce.

"Ben... yapamadım," diye soludu, vücudunun sancıyan yerini kavrayarak. "Olmadı."

Yüzlerindeki ĢaĢkınlık ve hayal kırıklığı ifadeleri Harry'nin utanmıĢ hissetmesine yol açtı. Kabusumsu bir deneyimdi, uzaktan sisleri gözüken ruh emicilerin süzülüĢünü fark ediĢi, felç edici soğuğun ciğerlerini bastırması ve uzaktan gelen bir çığlığın kulaklarını doldurması, bu durumda kendini koruyamayacak durumda olması. Onların havada süzülüĢünü görmeleri imkansız ama nereye giderlerse gitsinler onların getirdiği ümitsizliği mutlaka hissetmiĢ olan Muggleların orada gözleri olmayan ruh emicileri bırakarak, Harry istediği tüm güçleri yok etmiĢti.

"Yani hala hiç yiyeceğimiz yok."

"Kapa çeneni, Ron," dedi Hermione aniden. "Harry, ne oldu? Neden Patronus yapamadığını düĢünüyorsun? Dün mükemmel yapmıĢtın."

"Bilmiyorum."

Perkins'in eski sandalyelerinden birine çöktü, kendini daha da utanmıĢ hissederek. içinde bir Ģeylerin yanlıĢ gittiğinden korkuyordu. Dün, çok uzun zaman önceymiĢ gibiydi. Bugün Hogwarts Ekspresi'nde cesaretini yitirmiĢ ve yeniden on üç yaĢında olabilirdi.

Ron sandalyenin ayağını tekmeledi.

"Ne?" dedi kızgınlıkla Hermione'ye. "Açlıktan ölüyorum! Neredeyse beni öldürecek kadar kolum kanadığından beri yediğim tek Ģey birkaç mantar!"

"Git ve yolundaki ruh emicilerle savaĢ öyleyse," dedi Harry, iğneleyici Ģekilde.

"Belki fark etmedin ama kolum bandajlı!"

"Bu çok mantıklı."

"Bu da ne demek-"

"Tabii ki!" diye haykırdı Hermione, elini alnına vurarak ve ikisini de sessizlik içinde bırakarak. "Harry, bana madalyonu ver! Hadi," dedi sabırsızca, parmağını ona Ģaklatarak, tepki vermeyince, "Hortkuluk, Harry, hala onu takıyorsun!"

Ellerini öne uzattı ve Harry altın zinciri baĢından geçirdi. Onunla bağlantısının koptuğu anda cildini özgür ve hafif hissetti. Baskıları kalkana kadar terlediğinin ya da karnının üstünde ağırlık varmıĢ gibi hissettiğinin farkına varmamıĢtı.

"Daha iyi mi?" diye sordu Hermione.

"Evet, çok daha iyi!"

"Harry, " dedi, önünde diz çökmüĢtü ve kendisini hasta hissetmesine sebep olan bir sesle konuĢuyordu, "Ele geçirilmediğini düĢünüyorsun, değil mi?"

"Ne? Hayır!" diye kendini savundu. "Bunu taktığımdan beri yaptığım her Ģeyi hatırlıyorum. Eğer ele geçirilseydim ne yaptığımı hatırlamazdım, değil mi? Ginny bana hiçbir Ģeyi hatırlayamadığı zamanlar olduğunu söylemiĢti."

"Hmm," dedi Hermione, ağır altın madalyona bakarak.

"O zaman, belki de bunu takmamalıyız. Yalnızca çadırın içinde saklayabiliriz."

"Hortkuluk‘u etrafta bırakmıyoruz," diye belirtti Harry kesinkes. "Eğer kaybedersek, eğer çalınırsa-"

"Tamam, tamam," dedi Hermione ve kendi boynuna yerleĢtirdi ve gömleğinin ön kısmından içeri soktu.

"Ama nöbetleĢe takacağız, böylece kimsede çok uzun süre kalmayacak."

"Harika," dedi Ron rahatsızca, "Ve Ģimdi bu konuyu da hallettik, lütfen artık biraz yiyecek bulabilir miyiz?"

"Pekala, ama bulmak için farklı bir yere gitmeliyiz," dedi Hermione yarım bakıĢla Harry'e bakarak. "Ruh emicilerin gezindiği bir yerde kalmamızın bir anlamı yok."

Sonunda gece, kullanılmayan, yumurta ve ekmek edinebilecekleri bir çiftlik alanına yerleĢtiler.

"Bu çalmak değil ,değil mi?" diye sordu Hermione tedirgin bir sesle yumurtaları ısıtıp bir çırpıda bitirirken. "Kümesin altına biraz para koysa mıydım?"

Ron gözlerini devirdi ve yanakları ĢiĢmiĢ vaziyette konuĢtu, "Ör- may- nii, Ģog enniĢenenme. Raatla!"

Ve, gerçekten, rahatça iyi beslenmiĢken rahatlamak daha kolaydı. Ruh emiciler hakkındaki tartıĢma gülüĢmeler arasında unutulmuĢtu bu gece ve Harry kendini keyifli hissediyordu, üç gecenin ilkinde gece nöbetini o aldığı için de iyimserdi.

Fark ettikleri Ģeyse dolu mideyle ruh hallerinin daha iyi olduğu, boĢ olanla ise münakaĢa ve kasvetin arttığıydı. Harry bundan dolayı biraz ĢaĢırdı çünkü Dursleyler'de periyodik olarak açlık krizlerine girmenin acısını yaĢıyordu. Hermione dut ve bayat bisküvilerin dıĢında baĢka bir Ģey bulamadıkları böyle gecelerde epey tahammüllüydü, belki sabrı normalden biraz daha azdı ve sessizliklerde daha aksiydi. Ron, ne yazık ki, günde üç öğün lezzetli yemek yemeye alıĢmıĢtı, Hogwarts'taki ev-cinlerine ve annesine saygı duyuyordu ve açlık onu hem mantıksız hem huysuz yapıyordu. Ne zaman Ron Hortkuluk'u giyeceği zaman yiyecek sıkıntısı çekseler, büsbütün çekilmez hale geliyordu.

"Sırada neresi var?" onun değiĢmez sözüydü. Kendinin hemen hemen hiçbir fikri olmuyordu, o oturup düĢük yemek stokları hakkında kara kara düĢünürken Harry ve Hermione'nin plan bulmalarını umuyordu. Harry ve Hermione diğer Hortkuluklar‘ı nerede bulabileceklerine kafa patlattılar ve bulmuĢ

oldukları bu bir taneyi de nasıl yok edeceklerine dair konuĢurlarken meyvesiz saatler geçirdiler, konuĢmaları yeni bir bilgi olmadığından giderek kendini tekrarlıyordu.

Dumbledore'un Harry‘e söylediği üzere, Voldemort'un Hortkuluklar'ı onun için önemli olan yerlere sakladığına inanıyorlardı, Voldemort'un yaĢadığı ya da ziyaret ettiğini bildikleri tüm yerleri sıkıcı bir tekrar Ģeklinde ezberlerinden saydılar. Doğduğu ve büyüdüğü yetimhane; eğitim gördüğü Hogwarts; okulu bitirdiğinde çalıĢtığı Burgin ve Burkes; sonra yıllarını sürgünde geçirdiği Arnavutluk: ĠĢte bunlar tahminlerinin temellerini oluĢturuyordu.

"Evet, hadi Arnavutluk'a gidelim. Bütün Ģehri aramamız öğleye kadar bile sürmez," dedi Ron alay ederek.

"Orada bir Ģey olamaz. Sürgüne gitmeden zaten beĢ tane Hortkuluk yapmıĢtı ve Dumbledore yılanın altıncı olduğuna emin," dedi Hermione. "Yılanın Arnavutluk'ta olmadığını biliyoruz. Çoğunlukla Vol-"

"O ismi söylemeyi kesmenizi söylememiĢ miydim?"

"Pekala! Yılan çoğunlukla Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen'le, mutlu oldun mu?"

"Pek değil."

"Burgin ve Burkes'e bir Ģey saklamıĢ olacağını sanmıyorum," dedi bunu daha önce defalarca söylemiĢ

olan Harry; ama bu ağır sessizliği bozmak için tekrar söyledi. "Burgin ve Burke Karanlık nesnelerin uzmanı Hortkuluk'u hemen fark edemezlerdi."

Ron anlamlı bir biçimde esnedi. Harry ona bir Ģeyler atma yolundaki kuvvetli arzusunu bastırarak konuĢmasını sürdürdü, "Ben Hogwarts'a bir Ģeyler saklamıĢ olabileceğini düĢünüyorum."

Hermione iç çekti.

"Ama Dumbledore onu bulurdu, Harry!"

Harry teorisini beğenerek bu tartıĢmayı tekrarladı.

"Dumbledore benim önümde tüm Hogwarts'ın sırlarını bilmediğini söylemiĢti. Size söylüyorum, eğer bir yer varsa Vol-"

"Hey!"

"KĠM-OLDUĞUNU-BĠLĠRSĠN-SEN!" diye bağırdı Harry, sabrını geride bırakarak. "Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen için gerçekten önemli bir yer varsa orası Hogwarts'tır!"

"Ah, hadi," diye dalga geçti Ron. "Kendi okulu mu?"

"Evet, kendi okulu! Orası onun ilk gerçek eviydi, orası onun özel olduğunu gösteriyordu: bu onun için her Ģey demekti, oradan ayrıldıktan sonra bile-" diye sordu Ron'a. Boynundaki Hortkuluk'un zincirini çekiĢtiriyordu: Harry onu alıp boğazına sarılmak istedi.

"Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen'in gittikten sonra Dumbledore'dan iĢ istediğini söylemiĢtin," dedi Hermione.

"Doğru," dedi Harry.

"Ve Dumbledore onun tek geliĢ sebebinin baĢka bir Ģey bulmak, belki baĢka bir kurucu eĢyası ve Hortkuluk'a dönüĢtürmek olduğunu söylemiĢti?"

"Evet," dedi Harry.

"Ama iĢi alamadı, değil mi?" dedi Hermione. "Yani hiçbir zaman okulda kurucuların eĢyalarını bulup onu Hortkuluk'a dönüĢtürecek fırsatı olmadı!"

"Peki, o zaman," dedi Harry, bozguna uğrayarak. "Hogwarts'ı unutun."

BaĢka ipucu bulamadan, Londra'ya yolculuk yaptılar ve Görünmezlik Pelerini'nin altına saklandılar, Voldemort'un büyüdüğü yetimhaneyi aradılar. Hermione kütüphaneye girdi ve onların yıllar önce yok edilmiĢ kayıtlarının yerini buldu.

"Zemini kazmayı deneyecek miyiz?" diye önerdi Hermione isteksizce.

"Hortkuluk'u buraya saklamıĢ olamaz," dedi Harry. Tüm bildiği buydu: Yetimhane Voldemort'un kaçmayı planladığı yerdi, buraya ruhunun parçasını koymuĢ olamazdı. Dumbledore Harry'e Voldemort'un saklama yerlerinde görkem ve gizem aradığını söylemiĢti; Londra'nın bu kasvetli gri köĢesi, Hogwarts ya da Bakanlık ya da altın kapılı ve mermer döĢemeli Büyücü bankası Gringotts'tan çok farklıydı.

Yeni bir fikirleri olmadan kırsal alana geri döndüler, güvenlik için çadırı farklı alana kurdular. Her sabah orada bulunduklarına dair izleri sildiklerine emin oluyorlardı, sonra hazırlanıp bir baĢka ıssız ve tenha yere yolculuk ediyorlar, daha çok ağaçlığa, daha gölgeli dağ yarıklarına, mor fundalığa, karaçalı kaplı dağ yamaçlarına ve sıkı korunan çakıllı koya Cisimlenerek yolculuk ediyorlardı.

YaklaĢık on iki saatte bir, sanki ağır çekim Paket Sende oyunu oynuyorlarmıĢ gibi Hortkuluk‘u birbirlerine verdiler, ancak ‗müziğin‘ durmasından korkuyorlardı -ki ödül korku ve endiĢenin arttığı on iki saatti.

Harry'nin yara izi karıncalanmaya devam etti. Hortkuluk'u giydiğinde daha sık olduğunu fark etti. Bazen acıya tepki vermekten kendini alamıyordu.

"Ne? Ne gördün?" diye sordu Ron, ne zaman Harry'nin irkildiğini ne zaman fark etse.

"Bir yüz," diye mırıldandı Harry, her seferinde. "Aynı yüz, Gregorovitch'ten çalan hırsız."

Ron hayal kırıklığını gizlemeyerek döndü. Harry Ron'un ailesiyle ya da Zümrüdüanka YoldaĢlığı'ndan haberler umduğunu biliyordu, ama sonuçta, o, Harry, televizyon anteni değildi; yalnızca Voldemort'un ne düĢündüğünü görebiliyordu, hayal ettiği istasyona ayarlayamıyordu ki. GörünüĢe göre, Harry'e göre adı ve nerede olduğu konusunda Harry'den daha fazla Ģey bilmeyen Voldemort, kim olduğu bilinmeyen neĢeli yüzlü gençte takılı kalmıĢtı. NeĢeli, sarı saçlı anıları arasında ortaya çıkarken Harry‘nin yara izi yanmaya devam etti, ötekiler hırsıza karĢı tahammülsüzlükten baĢka bir Ģey göstermediklerinden acısını ve rahatsızlığını bastırmayı öğrenmiĢti. Çaresizce bir Hortkuluk ipucuna muhtaç oldukları bu durumda onları suçlayamıyordu.

Günler haftalara döndükçe Harry Ron ve Hermione‘nin arkasından ve onun hakkında konuĢmalar yaptığından Ģüphelenmeye baĢladı. Birkaç kez Harry çadıra girince aniden sustular ve iki kere onlarla biraz uzaktan karĢılaĢtığında, kafa kafaya ve hızlıca konuĢuyorlardı; ikisi de onun yaklaĢtığını fark edince sessizleĢip odun toplamak yada su almakla meĢgulmüĢ gibi göründüler.

Harry Ron ve Hermione‘nin, Ģimdi gereksiz ve saçma gelen bu geziye gelmeyi kabul etmelerinin onun gizli bir planı olması ve bunu yolculuk sırasında öğreneceklerini düĢünmelerinden kaynaklandığını düĢünmeden edemiyordu. Ron kötü ruh halini gizlemek için çaba sarf etmiyordu ve Harry Hermione'nin de onun zayıf liderliğinden hayal kırıklığı duymaya baĢladığını düĢünerek korkmaya baĢladı. Ümitsizlik içinde baĢka Hortkuluklar‘ın yerlerini düĢünmeye çalıĢtı ama mantığa en yakın gelen Hogwarts'tı ve diğer ikisi de onun gibi düĢünmediğinden fikir öne sürmeyi kesmiĢti.

Onlar kırsan alanda ilerlerken sonbahar gelmiĢti. ġimdi çadırlarını kurumuĢ otların ve dökülmüĢ

yaprakların üstüne kuruyorlardı. Doğal sis ruh emicilerin oluĢturduğuna karıĢıyordu: rüzgar ve yağmur sıkıntılarına eklenmiĢti. Hermione yenebilir mantarları belirlemekte giderek daha iyi oluyordu ama bu, diğer insanların arkadaĢlığına duydukları ihtiyacı ya da Voldemort'a karĢı yapılan bu savaĢta neler olup bittiğine dair hiçbir Ģey bilmeyiĢlerinden doğan yalnızlıklarını tamamıyla telafi etmiyordu.

"Annem," dedi Ron bir gece, Galler'deki bir ırmak kenarındaki çadırlarında otururlarken, "havadan çok güzel yemekler yapabiliyor."

Tabağındaki kavrulmuĢ gri balık kümesini huysuzca dürttü. Harry otomatikman Ron'un boynuna baktı ve beklediği gibi Hortkuluk'un altın zincirinin parıldadığını gördü. Madalyonu çıkarma zamanı geldiğinde tavırları biraz artan Ron'a karĢı aniden lanet okuma isteğini kontrol altına almaya çalıĢtı.

"Annen havadan yemek yapamaz," dedi Hermione. "Kimse yapamaz. Yiyecek; Gamp'ın 5 Temel Biçim DeğiĢtirme Yasası‘nın baĢlıca istisnasından ilki-"

"Ah, dilimizi konuĢ, tamam mı?" dedi Ron, diĢlerinin arasındaki balık kılçığını çıkararak.

―Hiçbir Ģeyden iyi yiyecek yapmak imkansızdır! Nerede olduğunu biliyorsan çağırabilirsin, yiyeceğe dönüĢtürebilirsin, eğer elinde biraz varsa kalitesini arttırabilirsin-"

"Kalitesini arttırmaya zahmet etme, bu iğrenç," dedi Ron.

"Harry balığı yakaladı ve bende elimden gelenin en iyisini yaptım! Ve sonuçta yiyeceği hazırlayan hep ben oluyorum, kız olduğun için sanırım!"

―Hayır, sen sihirde en iyisi olmak zorunda olduğun için!" diye karĢılık verdi Ron. Hermione aniden fırladı ve teneke tabağındaki kavrulmuĢ balıkları yere savurdu.

"Yarın yemeği sen yapabilirsin, Ron, malzemeleri sen bulursun ve yememize değecek baĢka bir Ģeye dönüĢtürürsün ve ben de burada otururum ve surat asarım ve inilderim ve gör bakalım nasıl-"

"Sus!" dedi Harry, ayağa fırlayıp iki elini de havaya kaldırarak. "Hemen sus!"

Hermione çok sinirlenmiĢti.

"Nasıl onun tarafını tutarsın, neredeyse hiç yemek yapmadı-"

"Hermione, sessiz ol, birilerini duyabiliyorum!"

Dikkatle dinledi, elleri onların konuĢmamaları için uyarmak adına hala havadaydı. Sonra, yanlarındaki karanlık nehrin akıĢı ve gürlemesi arasında sesleri yine duydu. Sinsioskop'a baktı. Sabit duruyordu.

"Muffliato sihrini yaptın, değil mi?" diye fısıldadı Hermione'ye.

"Her Ģeyi yaptım," diye geri fısıldadı, "Muffliato, Muggle-KarĢıtı ve Hayalbozan büyüsü, hepsini. Her kimlerse bizi duymaları ya da görmeleri mümkün değil."

ĠtiĢip kakıĢma ve boğuĢma sesleri, ayrıca yerinden oynatılan taĢların ve dalların sesinden anlaĢıldığı kadarıyla birkaç insan onların çadırı kurduğu küçük parka, ağaçlık yamaçtan aĢağı iniyordu. Asalarını kaldırıp beklediler. Çevrelerine yaptıkları büyüler, bütün o karanlığın yükü, Muggle'ların ve normal sihirbazların onları fark etmemesi için yeterli olmalıydı. Eğer bunlar Ölüm Yiyenlerse, korumaları ilk defa Karanlık Büyüler tarafından test edilmek üzereydi.

Sesler daha da yükseldi ama gruptaki erkekler banka varana kadar anlaĢılır değillerdi. Harry ziyaretçilerinin onlara beĢ metreden daha yakın olduğunu hesapladı ama çağıldayan nehir emin olmalarını imkansız kılıyordu. Hermione boncuklarla süslü çantayı kaptı ve alt üst etmeye baĢladı; bir an sonra üç tane Uzayan Kulak çıkarıp Harry ve Ron'a attı, aceleyle et rengi uçlarını kulaklarına sokup ve öbür ucunu çadırın giriĢine doğru attılar.

Aynı saniye içinde Harry bezgin bir erkek sesi duydu.

"Burada birkaç somon balığı olacaktı, ya da sezon için erken mi dersin? Accio Somon Balığı!"

Açıkça duyulan su sesleri ve balıkların çırpınırken çıkardığı sesler vardı. Birisi memnuniyetle homurdandı. Harry Uzayan Kulakları daha derine itti: Nehrin çağıltısından daha çok gürültü çıkarıyorlardı ama Ġngilizce ya da duyduğu hiç bir insan dilinde konuĢmuyorlardı. Kaba ve ahenksiz bir dildi, bir dizi takırdama, gırtlak sesleri ve görünüĢe göre iki konuĢmacı vardı, birisinin sesi diğerinden daha alçak ve yavaĢtı.

Çadır bezinin diğer tarafında alevler dans etmeye baĢladı; kocaman gölgeler çadır ve alevler arasından geçti. Somon balığının piĢerkenki lezzetli kokusu onlara doğru geldi. Sonra tabağın üstündeki çatal bıçak sesleri geldi ve ilk adam yeniden konuĢtu.

"ĠĢte, Griphook, Gornuk."

Cincüceler! diye geveledi Hermione baĢını onaylarcasına sallayan Harry'e.

"TeĢekkürler," dedi cincüceler Ġngilizce.

"Peki, siz üçünüz ne zamandır yoldasınız?" diye sordu yeni, yumuĢak ve güzel bir ses; yuvarlak göbekli güler yüzlü bir adam düĢünen Harry'ye sesi belli belirsiz tanıdık geldi.

"Altı hafta... Yedi... Unuttum," dedi yorgun adam. ―Ġlk günlerde Griphook'la buluĢtum ve zorlukla Gornuk'un katılması çok sürmedi. Bir grubumuz olması iyi." Bıçakların tabakları sıyırdığı ve teneke bardakların alınıp yerine konduğu bir duraksama oldu. "Senin terk etmene sebep neydi, Ted?"

"Biliyorsunuz benim için geliyorlar," diye yanıtladı yumuĢak sesli Ted ve Harry aniden kim olduğunu anladı: Tonks'un babası. "Ölüm Yiyenlerin dolandığını duydum ve kaçmanın en iyisi olduğuna karar verdim. Prensip olarak Mugglelardan doğma olarak kayda geçirilmeyi reddettim, bilirsiniz, bunun bir zaman meselesi olduğunu biliyordum, sonunda terk etmek zorunda olduğumu biliyordum. Karım iyi olmalı, o safkandır. Ve sonra Dean'le nerede, ne, birkaç gün önce demek istedim, evlat?"

"Evet," dedi diğer ses, ve Harry, Ron ve Hermione birbirlerine sessizce ama heyecanla baktılar, Gryffindor'dan arkadaĢları Dean Thomas'ın sesinin farkına varmıĢlardı.

"Mugglelardan doğma, ha?" diye sordu ilk adam.

"Emin değilim," dedi Dean. "Babam annemi ben çocukken terk etmiĢ. Onun da sihirbaz olup olmadığına dair kanıtım yok."

Bir anlık sessizlik oldu, hapır hupur yenen yiyeceklerin dıĢında; sonra Ted tekrar konuĢtu.

"Söylemek zorundayım, Dirk. Seninle karĢılaĢtığıma ĢaĢırdım. Memnunum, ama ĢaĢırdım.

Yakalandığını söylemiĢlerdi."

"YakalanmıĢtım," dedi Dirk. "Kaçmadan önce Azkaban'a yolu yarılamıĢtım. Dawlish‘i Sersemlettim ve süpürgesini uçurdum. DüĢündüğünüzden daha basitti; Ģu anda güvende olduğunu düĢünmüyorum.

Kafası KarıĢtırılmıĢ olmalı. Eğer öyleyse, bunu yapan büyücü ya da cadının elini sıkmak isterim, muhtemelen hayatımı kurtardı."

AteĢin çıtırdadığı ve nehrin hızla aktığı bir sessizlik daha oldu. Sonra Ted konuĢtu, "Ve siz kimin tarafındasınız? Ben, Ģey, tüm bu hengamede, cincücelerin Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen'in tarafında olduğu izlenimini edinmiĢtim."

"YanlıĢ izlenim edinmiĢsin," dedi en yüksek sesi cincüce. "Biz taraf tutmayız. Bu büyücülerin savaĢı."

"Neden saklanıyorsunuz öyleyse?"

"Tedbirli davrandım," dedi derin sesli cincüce. "Yersiz bir ricayı göze almayı reddederek kiĢisel güvenliğimin ne kadar tehlikede olduğunu gördüm."

"Size ne sordular?" diye sordu Ted.

"Asil soyumun uygunsuz görevleri," diye yanıtladı cincüce, bunu söylerken sesi daha az insancıl ve kabaydı. "Ben evcini değilim."

"Ya sen, Griphook?"

"Benzer sebepler," dedi yüksek sesli cincüce. "Gringotts artık yalnızca soyumun kontrolü altında değil.

Büyücü baĢkanı göremedim hiç."

Bıyık altından Gobbledegook'a bir Ģeyler ekledi ve Gornuk güldü.

"Espri nedir?" diye sordu Dean.

"Dedi ki," diye yanıtladı Dirk, "büyücülerin de fark edemediği Ģeyler var."

Kısa bir sessizlik oldu.

"Anlayamadım," dedi Dean.

"Gitmeden önce ufak bir intikam aldım," dedi Griphook Ġngilizce.

"Ġyi adam- cincüce, söylemeliyim," diye değiĢtirdi Ted aceleyle. "Sanırım, Ölüm Yiyen'i Ģu eski sıkı-korunan-kasalardan birine kilitlemeyi baĢaramadın?"

"Eğer yapmıĢ olsaydım, kılıç dıĢarı çıkmasına yardım edemezdi," diye yanıtladı Griphook.

Gornuk tekrar güldü ve Dirk kuru bir kahkaha attı.

"Dean ve ben hala bazı Ģeyleri kavrayamıyoruz," dedi Ted.

"Bunu bilmediği halde Severus Snape'te öyle," dedi Griphook ve iki cincüce kötücül kahkahalarla kükredi. Çadırın içinde Harry heyecanla solumaya baĢlamıĢtı: Hermione ile bakıĢtılar, en dikkatli Ģekilde dinliyorlardı.

"Snape'in Hogwarts'taki ofisinden," diye sordu Dirk. "Gryffindor'un kılıcını çalmaya çalıĢan çocuğu duymuĢ muydun, Ted?"

Harry elektrik çarpılmıĢa döndü, mıhlanmıĢ gibi ortada ayakta durdukça sinirleri çatırdamaya baĢlamıĢtı.

"Tek bir kelime bile duymadım," dedi Ted. " Gelecek‘te değildi, değil mi?"

"Orada olması zor," diye kıkırdadı Dirk. "Griphook bunu bana banka için çalıĢan Bill Weasley'den duyduğunu söylemiĢti. Kılıcı almaya çalıĢan Bill'in küçük kız kardeĢiymiĢ."

Harry, Hermione ve Ron'a bir bakıĢ attı, ikisi de Uzayan Kulakları, cankurtaran halatına yapıĢmıĢ gibi sıkıca tutuyorlardı.

"Kız ve birkaç arkadaĢı Snape'in ofisine girmiĢ ve kılıcın saklandığı cam muhafazayı kırarak açmıĢlar.

Snape onları merdivenden aĢağı kaçırırlarken yakalamıĢ."

"Ah, Tanrım," dedi Ted. "Ne düĢünüyorlardı acaba, kılıcı kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen'e karĢı kullanabileceklerini mi? Ya da Snape'in kendisine karĢı?"

"Onunla ilgili ne düĢünmüĢ olurlarsa olsunlar, Snape kılıcın durduğu yerde güvende olmadığına karar verdi," dedi Dirk. "Birkaç gün sonra, sanıyorum ki, Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen'in izniyle, onu Londra'ya Gringotts'ta saklanması için yolladı.

Cincüceler yine gülmeye baĢladı.

"Ben hala espriyi göremedim," dedi Ted.

"O sahteydi," dedi Griphook rahatsız edici bir sesle.

"Gryffindor'un kılıcı!"

"Ah, evet. Taklitti- mükemmel bir taklit, bu doğru, ama Seherbaz-yapımıydı. Orijinalin sahtesi yüzyıllar önce cincüceler tarafından yapılmıĢtı ve yalnızca cincüce-yapımı zırhların sahip olduğu özelliklere sahipti. Gryffindor'un kılıcı nerede bilmem ama Gringotts bankasının mahzeninde değil."

"Anladım," dedi Ted. " Ve bunu Ölüm Yiyenlere anlatmaktan çekinmedin diye algıladım?‖

"Bu bilgiyle baĢlarını belaya sokmak için bir sebep göremedim," dedi Griphook kendini beğenmiĢçe ve Ģimdi Ted ve Dean Gornuk ve Dirk'in kahkahasına katılmıĢtı.

Çadırın içinde, Harry dilediği sorunun yanıtlanmasını dileyerek gözlerini kapadı ve on dakika gibi gelen bir dakikadan sonra Dean yardım etti: o da (Harry sarsılarak hatırladı) Ginny'nin eski erkek arkadaĢlarından biriydi.

"Ginny ve diğerlerine ne oldu? Kılıcı çalmaya çalıĢanlara?"

"Ah, onlar cezalandırıldı ve acımasızca," dedi Griphook kayıtsızca.

"Ġyiler, değil mi?" diye sordu Ted çabucak. "Yani, Weasley'in daha fazla çocuğunun yaralanmasına gerek yok, değil mi?"

"Ciddi biçimde yaralanmalarına izin verilmedi, bildiğim kadarıyla," dedi Griphook.

"ġanslılarmıĢ," dedi Ted. "Snape'in takip rekorundan sonra hala yaĢadıkları için memnun olmalıyız."

"Yani hikayeye inandın, değil mi, Ted?" diye sordu Dirk. "Snape'in Dumbledore'u öldürdüğüne inanıyorsun?"

"Tabii ki inanıyorum," dedi Ted. "Orada oturup bana Potter'ın bununla ilgili yapacak bir Ģeyi olmadığını söylemeyeceksiniz herhalde?"

"Bu günlerde neye inanacağına karar vermek zor," diye homurdandı Dirk.

"Ben Harry Potter'ı tanıyorum," dedi Dean. "Ve onun gerçekten o olduğuna inanıyorum- SeçilmiĢ KiĢi, ya da her nasıl tanımlamak isterseniz."

"Evet, onunla ilgili inanmak istediğimiz çok Ģey var, evlat," dedi Dirk "bende isterim. Ama nerede?

GörünüĢe göre kaçaklar. Bizim bilmediğimiz bir Ģeyi bilseydi ya da ona ait özel bir Ģeyi olsaydı, saklanmak yerine, dövüĢmek için burada olur, direniĢ toplardı diye düĢünebilirsin. Ve biliyorsun, Gelecek Postası ona karĢı iyi bir-"

" Gelecek Postası?" diye alay etti Ted. "Bu pislik yığınını okuyorsan sana yalan söylenmesini hak etmiĢsin demektir, Dirk. Gerçekleri istiyorsan Dırdırcı'yı dene."

Tıkanma ve öğürtü içeren bir patlama yaĢandı, ayrıca bir sürü sırta vuruĢ; seslerden anlaĢıldığı kadarıyla, Dirk kılçık yutmuĢtu. sonunda tükürür gibi, " Dırdırcı? ġu Xeno Lovegood'un Ģarlatan dergi bozuntusu mu?"

"Bu günlerde pek Ģarlatan değil," dedi Ted. "Bakacak mısın? Xeno Gelecek‘in görmezden geldiği her Ģeyi basıyor, yalnızca son sayılarındaki BuruĢuk Boynuzlu Hırgür değil. Daha ne kadar böyle gitmesine izin verecekler, bilmiyorum. Ama Xeno diyor ki, her sayının ön kapağı, Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen karĢıtı herhangi bir büyücünün Harry'ye yardım etmesini birincil amaç olması gerektiğini gösteriyor."

"Bu dünyada kayıplara karıĢan bir çocuğa yardım etmek zor olsa gerek," dedi Dirk.

"Dinleyin, önemli olan onu yakalamıĢ olmak gibi lanet olasıca bir baĢarı göstermemiĢ olmaları," dedi Ted. "Ondan bir tüyo almaktan memnun olurdum; Bizim yapmaya çalıĢtığımız da bu, özgür kalmak, değil mi?"

"Evet, burada haklısın iĢte," dedi Dirk ağırca. "Bütün Bakanlık'ın ve gammazların onu aradığını düĢünürsek ben onun çoktan yakalanmıĢ olacağını sanıyordum. DüĢünün, onların çoktan öldürülüp halka açıklanmadığını kim söyleyebilir?"

"Ah, böyle söyleme, Dirk," diye mırıldandı Ted.

Bıçak ve çatalların tıkırdayıĢıyla dolu uzun bir sessizlik duraksama oldu. Yeniden konuĢtuklarında bu bankın üstünde uyuyup uyumayacaklarına ya da ağaçlık yamaca tırmanmalarına karar vermek içindi.

Ağaçların daha uygun olduğuna kadar verdiler, ateĢlerini söndürdüler, sonra eğimli yüzeye geri tırmanmaya baĢladılar, sesleri uzaklaĢtı.

Harry, Ron ve Hermione Uzayan Kulaklarla ĢaĢkın haldeydi. Harry, bu uzun konuĢmanın ardından gittikçe zorlaĢan bir Ģekilde sessizliği kaldırmak istedi, kendini bundan fazla bir Ģey söyleyemez halde buldu, "Ginny- kılıç-"

"Biliyorum!" dedi Hermione.

Boncuklu çantaya atıldı, bu sefer kolunu koltukaltına kadar daldırdı.

"ĠĢte... burada.." dedi Hermione gıcırdayan diĢlerinin arasından ve çantanın derinlerinde olduğu belli olan bir Ģeyi çekmeye baĢladı.YavaĢça süslü bir çerçevenin köĢesi görüĢ alanına girdi. Harry yardım etmek için koĢtu. Phineas Nigellus'un boĢ çerçevesini Hermione'nin çantasından çektiklerinde, Hermione her an sihir yapmaya hazır biçimde asasını ona doğrulttu.

"Eğer birisi kılıcı Dumbledore'un ofisindeyken yürüttüyse," diye soludu, resmi çadırın yanına dayarken,

"Phineas Nigellus görmüĢ olmalı, muhafazanın hemen yanında asılı!"

"Uyumuyorsa," dedi Harry ama Hermione boĢ çadırda diz çökerken, hala nefesini tutuyordu; asası tam ortasını gösteriyordu, boğazını temizledi ve sonra:

"Ee- Phineas? Phineas Nigellus?"

Hiçbir Ģey olmadı.

"Phineas Nigellus?" dedi Hermione tekrar. "Professor Black? Lütfen sizinle konuĢabilir miyiz? Lütfen?"

"'Lütfen' hep iĢe yarar," dedi soğuk, küçümseyen bir ses ve Phineas Nigellus portresine girdi.

Hermione aniden haykırdı:

"Obscura!"

Siyah bir gözbağı, çerçeveye çarpmasına ve acıyla haykırmasına sebep olup zeki bakıĢlı, koyu renk gözlerinin üzerinde belirdi.

"Ne- ne hakla- sen ne yap-?"

"Çok özür dilerim Professor Black," dedi Hermione, "ama bu gerekli bir tedbirdi!"

"Derhal Ģu çirkin Ģeyi kaldırın! Kaldırın, size söylüyorum! Mükemmel bir sanat eserini mahvediyorsunuz! Neredeyim? Neler oluyor?"

"Nerede olduğumuzun bir önemi yok," dedi Harry ve Phineas Nigellus gözbağını çıkarma çabalarını terk ederek donup kaldı.

"Bu ele geçirilemez Mr Potter'ın sesi olabilir mi?"

"Belki," dedi Harry, bunun Phineas Nigellus'un ilgisini koruyacağını bildiğinden.

"Size sormak istediğimiz birkaç soru var- Gryffindor'un kılıcı hakkında."

"Ah," dedi, Ģimdi kafasını onun yönüne çeviren ve Harry'i görme yönünde çaba içinde olan Phineas Nigellus. "Weasley denen kız üzerinde ne hak talep edebilir ki? Cezasını hak etti, aptal Longbottom ve garip Lovegood'ta tabii!"

"Neville aptal değil ve Luna da garip değil!" dedi Hermione.

"Neredeyim?" diye tekrarladı Phineas Nigellus, gözbağıyla yeniden boğuĢmaya baĢlayarak. "Beni nereye getirdiniz? Neden beni ceddimin evinden sildiniz?"

"Bunu boĢ ver! Snape Ginny, Neville ve Luna'yı nasıl cezalandırdı?" diye sordu Harry ısrarla.

"Professor Snape onları Yasak Orman'a gönderdi, Hagrid sersemiyle iĢ yapmaya."

"Hagrid sersem değil!" dedi Hermione cırtlak bir sesle.

"Ve Snape bunun ceza olduğunu düĢünmüĢ olmalı," dedi Harry. "Ama Ginny, Neville ve Luna muhtemelen Hagrid'le iyi eğlenmiĢlerdir. Yasak Orman... Yasak Orman'dan daha kötüleriyle de karĢılaĢtılar, sorun değil!"

Harry rahatlamıĢ hissetti: dehĢet ve en sonunda Criciatus Laneti'ni düĢünmüĢtü.

"Gerçekten bilmek istediğimiz, Professor Black, daha önce baĢkası kılıcı çıkarmıĢ mıydı? Belki temizlenmek ya da baĢka bir Ģey için götürülmüĢtür?"

Phineas Nigellus yine gözlerini açmak için boğuĢmasından vazgeçti ve kiĢner gibi güldü.

"Mugglelardan doğmalar," dedi. "Cincüce yapımı zırh temizlik istemez, ahmak kız. Cincücelerin gümüĢü dünyevi kirleri püskürtür, emmesi ise onu güçlendirir."

"Hermione'ye ahmak deme," dedi Harry.

"Yalanlanmaktan usandım," dedi Phineas Nigellus, "Belki müdürün ofisine dönme vaktim gelmiĢtir?"

Hala gözleri bağlıydı, el yordamıyla resimden çıkmak ve Hogwarts'takine dönmek için çerçevesinin kenarına doğru gitmeye baĢladı. Harry'e birden ilham geldi.

"Dumbledore! Bize Dumbledore'u getirebilir misin?"

"Afedersin?" diye sordu Phineas Nigellus.

"Profesör Dumbledore'un portresi- onu buraya getiremez misin- seninkinin içine?"

Phineas Nigellus yüzünü Harry'nin sesini geldiği yere döndü.

"GörünüĢe bakılırsa yalnızca mugglelardan doğmalar cahil değil, Potter. Hogwarts'ın portreleri birbiriyle konuĢabilir ama baĢka bir yerde asılı olan portreleri dıĢında gezinemezler. Dumbledore buraya benimle gelemez ve sizden gördüğüm bu muameleden sonra, sizi tekrar ziyarette bulunmayacağımı temin ederim!"

Harry Phineas'ın çerçeveyi terk etme yolundaki çabalarını tekrar izlerken biraz yenilgiye uğramıĢ

gibiydi.

"Professor Black," dedi Hermione, "bize söyler misiniz, lütfen, kılıcın en son ne zaman muhafazadan çıkarıldığını? Ginny almadan önce demek istiyorum?"

Phineas sabırsızca soludu.

"Sanıyorum ki Gryffindor'un kılıcını en son Professor Dumbledore'u bir yüzüğü zorla kırmaya çalıĢırken gördüm."

Hermione Harry'e bakmak için hızla döndü. Ġkisinden biri, sonunda çıkıĢa gelmiĢ olan Phineas Nigellus'un önünde daha fazla bir Ģey söyleyemezdi.

"Pekala, iyi geceler diliyorum," dedi biraz huysuzca ve görüĢ alanından çıkmaya baĢladı. Görünürde yalnızca Ģapkasının ucu kalınca Harry aniden bağırdı.

"Bekle! Snape'in bunu gördüğünü söylemiĢ miydin?"

Phineas Nigellus gözleri bağlı kafasını resme yeniden soktu.

"Profesör Snape'in aklında Albus Dumbledore'un tuhaflıklarından düĢünecek çok daha önemli Ģeyleri vardı. HoĢça kal, Potter!"

Bununla birlikte; arkasında karanlık bir zeminden baĢka hiçbir Ģey bırakmayarak tamamen gözden kayboldu.

"Harry!" diye haykırdı Hermione.

"Biliyorum!" diye bağırdı Harry. Kendisini kontrol edemeyerek havayı yumrukladı: Ummaya cesaret edebileceğinden de fazlaydı bu. Çadırda, kilometrelerce koĢabilirmiĢ gibi hissederek, bir aĢağı bir yukarı yürümeye baĢladı: Artık kendisini aç hissetmiyordu. Hermione Phineas Nigellus'un portresini boncuklu çantaya geri tıkıĢtırıyordu, tokasını kenetlediğinde çantayı kenara fırlattı ve pırıl pırıl bir yüzle Harry'e baktı.

"Kılıç Hortkuluklar‘ı yok ediyor! Cincüce yapımı bıçaklar yalnız onları güçlendiren Ģeyleri emer- Harry, bu kılıç basilisk zehri kaplı!"

"Ve Dumbledore onu bana vermedi çünkü ona hala ihtiyacı vardı, onu madalyon üzerinde kullanmak istiyordu-"

"-ve vasiyetine koyarsa sana vermeyeceklerini de fark etti-"

"-ve taklidini yaptı-"

"-ve sahtesini cam muhafazaya koydu-"

"-ve gerçeğini- nereye koydu?"

Birbirlerine baktılar: Harry cevabın heyecan uyandıracak kadar yakın önlerinde görünmez Ģekilde havada asılı durduğunu hissediyordu. Dumbledore ona neden söylememiĢti? Ya da, gerçekten, Harry'e söylemiĢti de Harry mi fark etmemiĢti?

"DüĢün!" diye fısıldadı Hermione. "DüĢün! Nereye bırakmıĢ olabilir?"

"Hogwarts'a değil," dedi Harry, dolaĢmayı sürdürerek.

"Hogsmeade'de bir yer?" diye önerdi Hermione.

"Bağıran Baraka?" dedi Harry. "Hiç kimse oraya girmiyor."

"Ama Snape nasıl girileceğini biliyor, riskli olmaz mıydı?"

"Dumbledore Snape'e güvenmiĢti," diye hatırlattı Harry.

"Kılıçları değiĢ tokuĢ ettiğini söyleyecek kadar değil," dedi Hermione.

"Evet, haklısın!" dedi Harry, Dumbledore'un da, ne yazık ki, Snape'in güvenilirliğinden kuĢkuları olduğunu düĢününce neĢesi arttı. "Yani, kılıcı Hogsmeade'den uzağa saklamıĢ olabilir mi? Sen ne dersin Ron? Ron?"

Harry çevresine bakındı. ġaĢkınlaĢtığı anda Ron'un çadırı terk etmiĢ olduğunu düĢündü, sonra Ron'un alçak yatakta taĢlaĢmıĢ gibi uzandığını gördü.

"Beni hatırladınız, öyle mi?" dedi.

"Ne?"

Üst kattaki ranzaya çıkmak için kalkarken soludu.

"Siz ikiniz devam edin. Eğlencenizi bölmeme izin vermeyin."

Aklı karıĢarak Harry Hermonie'ye baktı ama o kafasını salladı, görünüĢe göre onun kadar ĢaĢkındı.

"Problem nedir?" diye sordu Harry.

"Problem? Problem falan yok," dedi Ron, hala Harry'e bakmayı reddederek.

"Sana göre yok yani."

BaĢlarının üstüne birkaç damla düĢtü. Yağmur baĢlıyordu.

"Belli ki bir problemin var," dedi Harry. "Ağzından baklayı çıkar." Ron bacaklarını yataktan sallandırdı ve kalktı. Kaba görünüyordu, kendi gibi değildi.

"Pekala, baklayı çıkarıyorum. Benim aĢağı yukarı yürümemi bekleme; çünkü bulunması gerek lanet olası baĢka bir Ģey daha var. Bilmediklerin listesine ekle."

"Bilmediklerim?" diye tekrar etti Harry. "Bilmediklerim?"

ġıp Ģıp Ģıp. Yağmur daha hızlı ve çoğalmıĢtı; çevrelerindeki dağılmıĢ yaprakların üstüne düĢerken ve karanlıkta nehre düĢerken pıtırdadı. Harry'nin coĢkusunun üzerine dehĢet çöktü. Ron tam olarak sakındığı ve düĢünmeye korktuğu Ģeyi söylüyordu.

"Burada hayatımın günlerini geçirmiyor değilim," dedi Ron, "biliyorsunuz, kolum yaralandı ve yiyecek hiçbir Ģey yok ve her gece sırtım donuyor. Yalnızca, birkaç haftadan sonra bir Ģeyler elde edeceğimizi ummuĢtum."

"Ron," dedi Hermione, ama Ron'un çadırın üstüne vuran yağmurun vuruĢunun üstünden duyup duymadığı anlaĢılamayacak kadar alçak bir sesle.

"Neye bulaĢtığını bildiğini sanıyordum," dedi Harry.

"Evet, ben de öyle."

"Yani hayatının hangi kısmı beklediklerinle uyuĢmuyor?" diye sordu Harry. Savunmanın ardından öfke geliyordu. "BeĢ yıldızlı otellerde kalacağımızı mı düĢündün? Her gün baĢka Hortkuluklar bulacağımızı?

YılbaĢına kadar Anneciğinin yanına dönmüĢ olacağını mı?

"Biz senin ne yaptığını bildiğini sanıyorduk!" diye bağırdı Ron, kalkarak, sözleri Harry'i kızgın bıçaklar gibi deliyordu. "Dumbledore'un yapmanı istediği Ģeyi yaptığını, bir planın olduğunu düĢündük!"

"Ron!" dedi Hermione, bu sefer yağmurun gürültüsünden yüksek, ama yine, onu görmezden geldi.

"Sizi hayal kırıklığına uğrattığım için üzgünüm," dedi Harry, çökmüĢ ve eksik hissettiğinden sesi daha sakin çıkıyordu, "BaĢından beri size karĢı dürüsttüm, Dumbledore'un bana dediklerini size anlattım. Ve fark etmedin belki ama bir Hortkuluk bul-"

"Ve gerisini bulmak üzereyken neredeyse bundan bıkmak üzereyiz, lanet olası yakınımızda hiç bir yer değil-―

"Madalyonu çıkar, Ron," dedi Hermione, sesi beklenmedik Ģekilde yüksek çıkarak. "Lütfen çıkar onu.

Bütün gün takmasaydın böyle konuĢmuyor olurdun."

"Hayır, olurdu," dedi Ron için bahane istemeyen Harry.

"Arkamdan fısıldaĢtığınızı duymuyor muyum sanıyorsunuz? Bu Ģeyleri düĢünemiyorum mu sandınız?"

"Harry, biz hiç-"

"Yalan söyleme!" diye atıldı Ron. "Sen de söyledin, hayal kırıklığına uğradım dedin, bundan daha fazlasına sahip olduğunu düĢündüğünü-"

"Böyle bir Ģey söylemedim- Harry, söylemedim!" diye haykırdı.

Yağmur çadırı dövüyordu, Hermione'nin yüzünden yaĢlar süzülüyordu ve Ģimdi hiç olmamıĢ gibi, kısa ömürlü bir havai fiĢek her Ģeyi karanlığa gömerek yanıp sönmüĢ, her tarafı koyu, karanlık ve soğuk bırakmıĢ gibi, birkaç dakikalık heyecanı ortadan kaybolmuĢtu. Gryffindor'un kılıcı bilmediği bir yerde saklıydı ve baĢarıları, henüz, ölmemiĢ olan bu üç genç çadırda duruyorlardı.

"Peki niye hala buradasın?" diye sordu Harry Ron'a.

"Bilmiyorum," dedi Ron.

"Evine git öyleyse," dedi Harry.

"Evet, belki giderim!" diye bağırdı Ron ve geriye kaçmayan Harry'e doğru birkaç adım attı. "Kız kardeĢim hakkında ne söylediklerini duymadın mı? Ama umurunda değil, değil mi, yalnızca Yasak Orman, daha-kötüsünü-gördüm Harry Potter orada ona ne olacağını umursamaz- pekala,ben umursarım, dev örümcekler ve kaçık zımbırtılar-"

"Yalnızca- diğerleriyle, Hagrid'le birlikteler dedim-"

"Evet, anladım, umurunda değil! Peki ya ailemin geri kalanı, Weasleyler'in baĢka bir çocuğunun daha incinmesine gerek yok, bunu duydun mu?"

"Evet, ben-"

"Ne demek istediğiyle ilgilenmedin, değil mi?"

"Ron!" dedi Hermione, aralarına girerek. "Bu yeni bir Ģey meydana geldi anlamına gelmiyor, bilmediğimiz hiçbir Ģey: düĢün, Ron, Bill çoktan yaralandı; birçok insan George'un kulağını kaybettiğini görmüĢ olmalı, seni sıvaserpille ölüm döĢeğinde sanıyorlar, eminim onların tüm demek istediği-"

"Eminsin, öyle mi? Peki öyleyse, kendi canımı sıkmayacağım. Sizin için sorun yok, değil mi, sizin aileleriniz güvenlice-"

"Benim ailem öldü!" diye böğürdü Harry.

"Ve benimkiler de aynı yola gidebilir!" diye haykırdı Ron.

"O zaman GĠT!" diye kükredi Harry. "Onlara geri dön, sıvaserpil‘i atlattığını söyle ve Anneciğin seni besleyebilsin-"

Ron aniden hareket etti: Harry tepki verdi ama ikisinin de asası cebindeyken Hermione kendi asasını kaldırdı.

"Protego!" diye haykırdı ve görünmez kalkanlar Harry'i bir tarafa Ron'u bir tarafa ayıracak Ģekilde yerleĢti; Ġlk kez birbirlerine güç uyguluyorlardı. Harry Ron'a karĢı yıkıcı bir kin duydu: Aralarındaki bir Ģey kırılmıĢtı.

"Hortkuluk'u bırak," dedi Harry.

Ron zinciri boynundan çıkarıp madalyonu en yakın sandalyeye fırlattı. Hermione'ye döndü.

"Ne yapıyorsun?"

"Ne demek istiyorsun?"

"Kalıyor musun yoksa?"

"Ben..." Acı çeker gibiydi. "Evet- evet, kalıyorum, Ron, Harry'le gideceğimizi söylemiĢtik, yardım edeceğimizi-"

"Anladım. Onu seçiyorsun."

"Ron, hayır- lütfen- geri dön, geri dön!"

Kendi Kalkan büyüsüne çarpıp geri sekti; kaldırdığı anda Ron çoktan geceye karıĢmıĢtı. Harry; onun hıçkırarak ağlayıĢını ve Ron'u ağaçlar arasında çağırıĢını dinleyerek sessizce dikilip kaldı.

Birkaç dakika sonra geri döndü, sırılsıklam saçları yüzüne yapıĢmıĢtı.

"O g-g-gitti! Cisimlendi'"

Kendini sandalyeye fırlattı, kıvrıldı ve ağlamaya baĢladı.

Harry kendini afallamıĢ hissediyordu. Eğildi, Hortkuluk'u aldı ve kendi boynuna yerleĢtirdi. Ron'un yatağındaki çarĢafları toplayıp Hermione'ye attı. Sonra kendi yatağına tırmandı ve yağmurun düĢüĢünü dinleyerek çadırın karanlık tavana gözlerini dikti.

ON ALTINCI BÖLÜM

GODRIC’S HOLLOW

Ertesi gün Harry uyandığında ne olduğunu hatırlaması için birkaç saniye geçmesi gerekti. Sonra çocukça bir Ģekilde, bunun bir rüya olduğunu, Ron‘un hâlâ orada olduğunu ve hiç ayrılmadığını umdu.

Ta ki baĢını yastığının üzerinde çevirip Ron‘un ıssız ranzasını görene kadar. Ölü bir beden görmüĢ

gibi gözlerini kaçırdı. Harry Ron‘unkine bakmaya cesaret edemeden kendi yatağından atladı. Çoktan kalkmıĢ ve mutfakta meĢgul olan Hermione, Harry‘ye günaydın demedi ve Harry geçerken yüzünü kaçırdı.

O gitti. Dedi kendi kendine Harry. O gitti. Sanki tekrar etmesi Ģokunu azaltacakmıĢ gibi, yıkanırken ve giyinirken, durmadan bunları düĢünmek zorunda kaldı. O gitti ve geri dönmeyecek. Ve bu basit bir gerçekti. Harry bundan emindi, çünkü Koruyucu Büyüleri, onlar bir kere bölgeyi terk ettiler mi, Ron‘un onları tekrar bulmasını imkânsızlaĢtırıyordu.

O ve Hermione sessizce kahvaltılarını ettiler. Hermione‘nin gözleri ĢiĢmiĢ ve kızarmıĢtı; hiç uyumamıĢa benziyordu. EĢyalarını toplarken, Hermione ağırdan alıyordu. Harry onun nehir kıyısında geçirdikleri zamanı neden olabildiğine uzatmak istediğini biliyordu; Harry onun birçok kez hararetle etrafına bakındığını, sağanak yağmur altında ayak sesleri duyduğunu, fakat ağaçlar arasından kızıl saçlı Ģeklin ortaya çıkmadığını fark edince de kendi kendini kandırdığını düĢündüğünü anladı. Harry onun yaptığını yapıp, her etrafa baktığında (biraz da olsa kendini ümit etmekten alamadığı için) ve yağmurla yıkanmıĢ ormandan baĢka bir Ģey görmeyince, içinde baĢka bir öfke balonu patladı. Ron‘un söylediklerini duyabiliyordu, ― Ne yaptığını bildiğini sanıyorduk! ‖ ve midesi sertçe düğümlenmiĢ halde toplanmaya devam etti.

Yanlarındaki çamurlu nehir hızla yükseliyordu ve yakında bulundukları kıyıya ulaĢacaktı. Normalde kamp alanlarında kaldıklarından bir saat daha fazla kaldılar. En sonunda tamı tamına üç kere boncuklu çantayı boĢaltıp, yeniden doldurmuĢlardı. Hermione oyalanmak için artık sebep bulamıyor gibi görünüyordu: O ve Harry birbirlerinin ellerini kavrayıp buharlaĢtılar ve rüzgârlı, süpürge otuyla kaplı bir yamaca cisimlendiler.

Oraya vardıkları anda, Hermione Harry‘nin elini bıraktı ve ondan uzaklaĢtı, en sonunda geniĢ bir kayaya oturdu; yüzü dizlerinde, Harry‘nin anladığı kadarıyla hıçkırıklara boğuĢmuĢ bir halde sarsılıyordu. Harry onu izledi, gidip onu rahatlatması gerektiğinin farkındaydı, fakat bir Ģey onun olduğu yere kök salmasına sebep oluyordu. Ġçindeki her Ģey ona soğuk ve sıkıĢmıĢlık hissi veriyordu: Yine Ron‘un yüzündeki hor gören ifadeyi gördü. Harry süpürge otlarının arasından geçip, çılgına dönmüĢ olan Hermione‘nin etrafından yürüyerek geniĢ bir çember çizdi ve genelde Hermione‘nin yaptığı onları koruyacağından emin olduğu büyüleri uyguladı.

Geçen birkaç gün boyunca Ron hakkında tartıĢmadılar. Harry onun adından bir daha bahsetmemeye kararlıydı ve Hermione de ısrar etmenin bir manası olmadığını biliyordu, yine de gecenin bir yarısı, Harry‘nin uyuduğunu sandığı zamanlarda, Harry onun ağladığını duyabiliyordu. Bu arada da Harry Çapulcu Haritasını çıkarıp asasının ıĢığıyla incelemeye baĢlamıĢtı. Safkan oluĢunun getirdiği korumayla o güvenli Ģatoya döndüğü ve üstünde Ron yazan noktanın Hogwarts koridorlarında yeniden belireceği anı bekliyordu. Ancak, Ron haritada belirmedi ve bir süre sonra Harry kendini, Ginny‘nin isminin yazılı olduğu kızlar yatakhanesine gözünü dikerken buldu, Ginny‘nin bakıĢlarını uykusunda hissedip uyanacağını ve bir Ģekilde kendisinin onu düĢündüğünü hissedebileceğini düĢündü, iyi olduğunu umuyordu.

Gündüz vakitlerinde kendilerini Gryffindor‘un kılıcının bulunduğu olası yerleri belirlemeye çalıĢmaya adadılar, fakat Dumbledore‘un saklamıĢ olabileceği yerler hakkında ne kadar konuĢtularsa, fikirleri daha çok ihtimal dıĢı ve umutsuz görünmeye baĢladı. Beynini olabildiğince zorlamasına karĢın Dumbledore‘un bir Ģey saklamak için herhangi bir yerden bahsettiğini hatırlayamadı. Bazen Ron‘a mı yoksa Dumbledore‘a mı daha kızgın olduğunu bilemediği anlar oluyordu. Ne yaptığını bildiğini sanıyorduk… Dumbledore‘un ne yapman gerektiğini sana anlattığını sanıyorduk… Gerçekten bir planın olduğunu düĢünmüĢtük!

Harry gerçeği kendinden saklayamıyordu: Ron haklıydı: Dumbledore ona neredeyse hiçbir Ģey bırakmamıĢtı. Bir tane hortkuluk‘u ele geçirmiĢlerdi, fakat onu yok etmek için gerekli olan Ģey ellerinde değildi: Diğer hortkuluklar da her zaman oldukları kadar ulaĢılamaz konumdaydılar. Harry çaresizliğinin onu tamamen ele geçirmesinden korktu. ArkadaĢlarının ona bu dolambaçlı, amaçsız yolculukta eĢlik etme isteklerini hangı akılla kabul ettiğini düĢünerek hayrete düĢtü. Hiçbir Ģey bilmiyordu, hiçbir fikri de yoktu ve Harry sürekli, ona acı vermesine rağmen, Hermione‘nin de yakında yeteri kadar dayandığını ve ayrılacağını söylemek üzere olduğunu söyleyeceği ana karĢı tetikteydi.

Çoğu akĢamlarını neredeyse tamamen sessizlik içinde geçiriyorlardı ve Hermione, Phineas Nigellus‘un portresini bir sandalyenin üstüne sanki Ron‘un ayrılıĢından sonra oluĢan o büyük boĢluğu dolduracakmıĢ gibi yerleĢtirmiĢti. Daha önce, onları ziyaret etmeyeceği iddiasına rağmen, Phineas Nigellus Harry‘nin ne iĢ peĢinde olduğu konusunda bilgi edinme Ģansına karĢı koyabilmiĢ

görünmüyordu ve gözü bağlı da olsa yeniden görünmeye razı olup, her birkaç günde bir onları ziyaret ediyordu. Harry onu gördüğüne bile seviniyordu, çünkü Ģakacı ve alaycı da olsa hâlâ onların yanındaydı. Phineas Nigellus mükemmel bir bilgilendirici olmasa da, Hogwarts‘ta ne olduğu konusunda yeni haberler almaya can atıyorlardı. Okulu kendi yönettiğinden bu yana ilk Slyterin binasından gelme okul müdürü olduğu için Snape‘e saygı besliyordu; bu yüzden onların da Snape‘i eleĢtirmemeye ya da onun hakkında küstahça sorular sormamaya dikkat etmeleri gerekiyordu yoksa Phineas Nigellus tablosunu anında terk ediyordu.

Ancak bazı ufak haberler bırakıyordu. Snape zorlu bir öğrencisinin, düĢük düzeydeki ayaklanmalarıyla yüzleĢiyordu. Ginny‘nin Hogsmade‘e gitmesi yasaklanmıĢtı. Snape Umbridge‘in üç ya da daha fazla öğrencinin bir araya gelmesini ve resmi olmayan toplulukların oluĢturulmasını yasaklayan eski kararnamesini tekrar yürürlüğe sokmuĢtu.

Tüm bunlardan Harry, Ginny‘nin ve büyük bir olasılıkla Neville ve Luna‘nın da yardımıyla, Dumbledore‘un Ordusu‘nu devam ettirmek için elinden gelenin en iyisini yapmaya çalıĢtığı sonucunu çıkardı. Bu az bilgilendirici haber, Harry‘nin karnı ağrıyormuĢ gibi hissetmesine neden olarak Ginny‘i görmek istemesine sebep oldu; fakat bu Ron hakkında ve daha sonra da Dumbledore hakkında düĢünmesine sebep oldu ve Hogwarts‘ın kendisini, neredeyse eski sevgilisi kadar çok özlediğini hissetti. Gerçekten de Phineas Nigellus, Snape‘in disiplin ile ilgili yaptığı yaptırımlar hakkında konuĢuyorken, Harry anlık bir delilikle sırf Snape yönetimine karĢı ayaklanmaya katılmak için okula geri dönmek istediğini hayal etti. Beslenmek, yumuĢak bir yatağa sahip olmak ve sorumlulukların baĢka insanların üstünde olması, ona o an dünyadaki en mükemmel ihtimal gibi göründü. Fakat sonra Bir Numaralı Ġstenmeyen olduğunu, baĢına on bin Galleon paha biçildiğini ve bugünlerde Hogwarts‘a öylece yürüyerek gitmenin, Sihir Bakanlığı‘na sallana salana girmek kadar tehlikeli olacağını hatırladı.

Phineas Nigellus, Harry ve Hermione‘nin nerede olduğu hakkında üstü sorarken kazara bu gerçeği vurgulamıĢtı. Hermione bunu her yaptığında tabloyu boncuklu çantasına geri tıkıyordu ve Phineas Nigellus da bu kaba vedalardan sonra birkaç gün boyunca görünmeyi katiyen reddediyordu.

Hava soğudukça soğudu. Hiçbir yerde uzun süre kalmaya cesaret edemediler, bu yüzden en kötü endiĢeleri olan Ġngiltere‘nin sert buz zeminli güneylerinde kalmaktansa, kırsal bölgelerde amaçsızca bir oraya bir buraya dolanıp durdular. Bir gece çadıra pat pat vuran sulusepken karın yağdığı ve çadırlarının buz gibi suyla dolduğu geniĢ, düz bir bataklığın olduğu bir dağ eteğinde kalma hatta bir gece de karın kaldıkları çadırı yuttuğu, Ġskoç gölünün ortasında küçük bir adada kalma cesareti göstermiĢlerdi.

Henüz oturma odası penecerelerinden Noel ağaçlarının parıldayıĢını görmüĢlerdi ki denemedikleri tek yer gibi görünen o yere gitmeyi bir kez daha önermek için Harry cesaretini topladı. Daha az önce alıĢılmıĢın dıĢında iyi bir yemek yemiĢlerdi: Hermione Görünmezlik Pelerini‘nin altında bir süpermarkete uğramıĢtı (ayrılırken açık bir kasaya dikkatle para koymuĢtu), Harry onun, midesi bolonez soslu spagetti ve konserve armut ile doluyken daha ikna edilebilir olduğunu düĢündü. Ayrıca yanındaki ranzanın ucuna asılmıĢ olan Hortkuluk‘u takmaya ara vermeyi önerdiğinden bu yana birkaç saat feçmiĢti.

―Hermione?‖

―Hıı?‖ Elinde Ozan Beedle‘ın Masalları, eğik koltuklardan birine kıvrılmıĢtı. Harry onun çok da uzun olmayan bir kitapla daha fazla ne kadar cebelleĢebileceğini merak ediyordu, ancak hâlâ kitapta bazı Ģeyleri çözüyor gibiydi, çünkü koltuğun kolunda Hececinin Hece Listesi adlı kitap açık bir Ģekilde duruyordu. Harry boğazını temizledi. Kendini birkaç yıl önce Dursleylerin izin belgesini imzalamaya ikna edememesine rağmen Profesör McGonagall‘a Hogsmade‘e gidip gidemeyeceğini sorduğu zamanki gibi hissetti.

―Hermione, ben düĢünüyordum da—‖

―Harry, bana bir konuda yardım edebilir misin?

GörünüĢe göre Hermione onu dinlemiyordu. Ġleri uzandı ve Ozan Beedle‘ın Masalları‘ nı Harry‘ye uzattı.

―ġu sembole bak.‖ dedi, sayfanın baĢını göstererek. Harry, hikâyenin baĢlığı olduğunu farz ettiği Ģeyin üstünde (antik yazıları okuyamadığı için, emin olamıyordu), üçgen bir göz bebeğinin dikey bir çizgiyle bölündüğü bir sembol gördü.

―Ben hiç Antik Yazılar almadım, Hermione.‖

―Biliyorum, fakat bu bir antik yazı değil ve hececide de yok. Bunun bir göz resmi olduğunu düĢünmüĢtüm, fakat sanırım bir göz resmi değil! Sonradan mürekkep ile çizilmiĢ, birisi bunu sonradan eklemiĢ kitabın gerçekte bir parçası değil. DüĢünsene, daha önce hiç böyle bir Ģey gördün mü?

―Hayır… Hayır, bekle bir dakika.‖ Harry daha yakından baktı. ―Luna‘nın babasının boynuna taktığı sembolün aynısı değil mi?‖

―Aynen, bende öyle düĢünmüĢtüm!‖

―Öyleyse bu Grindelwald‘ın iĢareti.‖

Hermione ağzı açık ona baktı.

― Ne? ‖

―Krum dedi…‖

Viktor Krum‘un düğünde ona anlattığı hikâyeyi tekrar anlattı. Hermione ĢaĢırmıĢ görünüyordu,

― Grindelwald‘ın iĢareti?

Hermione Harry‘den gözlerini ayırıp garip sembole baktı ve tekrar Harry‘ye döndü. ―Grindelwald‘ın bir iĢaretinin olduğunu hiç duymamıĢtım. Onun hakkında okuduğum hiçbir yerde bir iĢaretten söz edilmiyordu.‖

―ee, dediğim gibi, Krum‘un tahminine göre bu sembol Durmstrang duvarlarına kazınmıĢ ve bunu kazıyan da Grindelwald‘mıĢ.‖

Hermione kaĢlarını çatarak, kendini eski koltuğa bıraktı.

―Bu çok garip. Eğer bu bir Kara Büyü sembolüyse, bir çocuk masalları kitabına ne amaçla çizildi?‖

―Evet garip.‖ dedi Harry. ―Ve senin düĢüncene göre Scrimgeour‘un tanıması gerekirdi. O bakandı, Karanlık Ģeylerin uzmanı olması gerekiyordu.‖

―Biliyorum… Belki de bizim de düĢündüğümüz gibi bunu sadece bir göz sanmıĢtır. Diğer tüm hikayelerin baĢlığının üstünde de küçük resimler var.‖

Hermione konuĢmayı bıraktı, fakat tuhaf iĢareti incelemeye devam etti. Harry tekrar yeltendi.

―Hermione?‖

―Hımm hımm?‖

―DüĢünüyordum da. Ben—ben Godric‘s Hollow‘a gitmek istiyorum.‖

Hermione ona baktı, fakat gözleri baĢka bir yere odaklanmıĢtı ve Harry onun hâlâ kitaptaki gizemli iĢareti düĢündüğüne emindi.

―Evet.‖ dedi. ―Evet, bunu ben de düĢünüyordum. Sanırım yapmalıyız.‖

―Beni doğru duydun mu?‖ diye sordu Harry.

―Tabi ki duydum. Godric‘s Hollow‘a gitmek istiyorsun. Kabul ediyorum. Bence gitmeliyiz. Yani demeye çalıĢtığım, ben de onun olabileceği baĢka bir yeri düĢünemiyorum. Tehlikeli olacak, fakat iyice düĢününce, büyük bir ihtimalle oradaymıĢ gibi görünüyor.‖

―ee—ney oradaymıĢ gibi görünüyor?‖ diye sordu Harry.

Bunun üzerine, Hermione Harry‘nin hissettiği kadar ĢaĢırmıĢ göründü.

―Eh, kılıç, Harry! Dumbledore senin oraya geri döneceğini biliyor olmalıydı, demeye çalıĢtığım, Godric‘s Hollow, Godric Gryffindor‘un doğum yeri—‖

―Gerçekten mi? Gryffindor, Godric‘s Hollow‘dan mı gelme yani?‖

―Harry, senin Sihir Tarihi‘nın kapağını hiç açtığın oldu mu?‖

―ġey,‖ dedi Harry aylardır ilk defa gülümsediğini fark ederek. Yüzündeki kasların tuhaf bir Ģekilde kasılıp kaldığını hissetti. ―AçmıĢımdır herhalde, bilirsin, aldığım zaman… Sadece bir kereliğine…‖

―Pekâlâ, köy onun adıyla adlandırıldığına göre, bağlantıyı fark etmiĢsindir diye düĢünmüĢtüm.‖ Dedi Hermione. Sesi eskiden olduğu gibi, onun bir Ģeyleri yapmayı geç akıl ettiğini belirtircesine çıkıyordu; Harry‘nin bir yarısı onun kütüphaneye gitmesi gerektiğini söylemesini bekliyordu. ― Sihir Tarihi‘nde köy hakkında çok az Ģey yazıyor, bir saniye…‖

Boncuklu çantasını açtı ve bir süre çantayı altüst edip aradı, en sonunda kendi eski ders kitabını çıkarttı. Bathilda Bagshot‘un Sihir Tarihi‘ni aradığı sayfaları bulana kadar karıĢtırdı.

― 1689‘da Uluslararası Gizlilik Kararnamesi‘nin imzalanmasından sonra, büyücüler resmen gizlenmeye baĢladılar. Bir toplumun içinde kendi küçük toplumlarını Ģekillendirmeleri, muhtemelen, oldukça doğaldı. Birçok köy ve mezra, karĢılıklı destek ve koruma için bir araya gelen birkaç Büyücü ailesini cezbediyordu. Tinworthin Cornwald, Yorkshire‘daki Upper Flagley ve Ġngiltere‘nin güney sahilindeki Ottery St. Catchpole köyleri etraflarında hoĢgörülü bir Ģekilde ve bazen de Muggleların Hafızalarını değiĢtirerek Büyücü Ailelerin yaĢadığı önemli yerleĢkeler olmuĢtur. Bu yarısı-büyücü olan yerleĢkelerin en ünlüsü, muhtemelen, muhteĢem büyücü Godric Gryfinndor‘un doğduğu ve Büyücü-demircisi Bowman Wright‘ın ilk Altın Snitch‘i dövdüğü Ġngiltere‘nin güney Batı bölgesindeki köylerden Godric‘s Hollow‘dur. Köy mezarlığı baĢtan aĢağı eski büyücü aileleriyle doludur ve bu da, hiç Ģüphe yok ki mezarlığın yanındaki küçük kilisenin yüzyıllardır perili olduğu hikâyelerinin tek sorumlusudur. ‖

―Senden veya ailenden bahsetmiyor.‖ dedi kitabı kapayan Hermione, ―çünkü Profesör Bagshot on dokuzuncu yüzyıl sonrasını dahil etmemiĢ. Fakat görüyor musun? Godric‘s Hollow, Godric Gryffindor.

Gryffindor‘un kılıcı: Dumbledore‘un senin aradaki bağlantıyı kurmanı umduğunu düĢünmüyor musun?‖

―Ah evet…‖

Oraya gitmeyi önerdiğinde kılıcı düĢünmediğini kabul etmek istemiyordu. Ona göre, anne ve babasının mezarının ve ölümden ucu ucuna kaçmayı baĢardığı evin olduğu ayrıca Bathilda Bagshot‘un yaĢadığı köy olması onu çekmek için yeterliydi.

―Muriel‘in dediğini hatırlıyor musun?‖ diye sordu en sonunda.

―Kimin?‖

―Biliyorsun,‖ tereddüt etti. Ron‘un adını söylemek istemiyordu. ―Ginny‘nin büyük-teyzesi. Düğünde.

Sana cılız ayak bileklerinin olduğunu söyleyen.‖

―Ah.‖ dedi Hermione. Hassas bir andı: Harry onun ağzından Ron ismini çıkarmak üzere olduğunu biliyordu. Aceleyle devam etti:

―Bathilda Bagshot‘un hâlâ Godric‘s Hollow‘da yaĢadığını söyledi.‖

―Bathilda Bagshot,‖ diye mırıldandı Hermione, iĢaret parmağını Sihir Tarihi‘nin ön kapağındaki Bathilda‘nın kabartmayla yazılmıĢ adı üstünde gezdirdi. ―evet, sanırım—‖

Hermione‘nin nefesi öyle bir Ģekilde kesildi ki Harry‘nin içi altüst oldu, asasını çıkarıp giriĢe baktı, yarı bir halde birisinin içeri girmeye çalıĢırken görmeyi bekliyordu, fakat görünürde hiçbir Ģey yoktu.

―Ne?‖ dedi Harry, yarı kızgın, yarı rahatlamıĢ bir Ģekilde. ―Neden böyle bir Ģey yaptın? Bir Ölüm Yiyen‘in çadırın fermuarını indirirken gördüğünü sandım, en azından—‖

―Harry, ya eğer kılıç Bathilda‘da ise? Ya Dumbledore ona güvendiyse?‖

Harry bu olasılık üzerinde düĢünmeye baĢladı. Bathilda son derece yaĢlı bir kadın olmalıydı ve Muriel‘e göre, o ―bunaktı.‖ Dumbledore‘un Gryffindor‘un kılıcını onda saklamıĢ olması olası bir Ģey miydi? Harry, eğer öyleyse, Dumbledore‘un iĢin büyük bir kısmını Ģansa bıraktığını hissetti: Dumbledore kılıcı sahtesiyle değiĢtirdiğini hiç açığa vurmamıĢtı, ya da Bathilda ile bir arkadaĢlığı olduğundan bahsetmemiĢti. Ancak, hazır Hermione onun en büyük dileğini kabul etmiĢken, onun teorisine karĢı çıkmanın zamanı değildi.

―Evet, güvenmiĢ olabilir! Öyleyse, Godric‘s Hollow‘a mı gidiyoruz?

―Evet, fakat oldukça dikkatli bir Ģekilde düĢünmek zorundayız, Harry.‖ ġimdi olduğu yerde dikleĢmiĢti ve Harry, kendisi gibi onun da plan yapmaya koyulmasından ruh halinin iyileĢtiğini söyleyebilirdi.

―BaĢlangıç olarak Görünmezlik Pelerini‘nin altında ve birlikte BuharlaĢmayı çalıĢmamız gerek ve belki Hayalbozan büyüleri de mantıklı olabilir, tabi iĢi garanti yoldan yaypıp Çok Özlü Ġksir kullanmayacaksak? Eğer kullanacaksak birilerinin saçlarına ihtiyacımız olacak. Aslında bunu yaparsak daha iyi olur, Harry, ne kadar güçlü bir Ģekilde kılık değiĢtirirsek, o kadar iyi…‖

Harry, o her sustuğunda kafasını sallayarak ve onaylayarak, konuĢmaya devam etmesini sağladı, fakat aklı sohbetten çıkmıĢtı. Gringotts‘taki kılıcın sahte olduğunu öğrendiklerinden beri ilk defa kendini heyecanlanmıĢ hissetti.

Evine gitmek üzereydi, bir aileye sahip olduğu o yere geri dönmek üzereydi. Eğer Voldemort olmasaydı, büyüyeceği, her okul tatilini geçireceği yer, Godric‘s Hollow olacaktı. ArkadaĢlarını evine davet edebilecekti… Hatta belki de erkek ve kız kardeĢleri olacaktı… On yedinci doğum günü pastasını yapan annesi olacaktı. Bu yaĢam olanaklarının elinden alındığı yeri görmek üzere olduğunu bildiği için, Ģu an bunların gerçekleĢmesi daha olası görünmüĢtü. Hermione o gece yatmaya gittikten sonra, Harry sessizce sırt çantasını Hermione‘nin boncuklu çantasından çıkardı ve içinden Hagrid‘in ona çok uzun süre önce verdiği fotoğraf albümünü çıkardı. Aylardır ilk defa eski resimlerini çıkarmıĢ, ona ailesinden kalan son Ģeyi, anne ve babasının resimlerden gülümseyip, el sallamalarını izledi.

Harry ertesi gün memnun bir Ģekilde Godric‘s Hollow‘a gitmek için toparlandı, fakat Hermione‘nin baĢka fikirleri vardı. Voldemort‘un Harry‘nin anne ve babasının öldüğü yere geri döneceğini umduğuna inanıyordu ancak kılık değiĢtirerdiklerinde en iyi Ģartlarda olduklarına emin olduktan sonra yola çıkmaya kararlıydı. Bu yüzden, Hermione‘nin yola çıkmayı kabul etmesi için—Noel alıĢ verisi yapan masum Mugglelardan gizlice saçlarını almıĢ ve Görünmezlik Pelerini‘nin altında, ikisi birlikte Cisimlenip BuharlaĢmaya çalıĢmıĢlardı--tam bir hafta geçmesi gerekti. Öğleden sonra geç vakitlerde, köye karanlık çöktükten sonra Çok Özlü Ġksirlerini içtiler sonunda cisimlenmek üzereydiler, Harry kelleĢmeye baĢlayan, orta-yaĢlı bir Muggle‘a, Hermione de onun küçük ve ürkek eĢine dönüĢmüĢtü.

Tüm eĢyaları(Hortkuluk hariç tüm eĢyaları, Harry onu boynuna asmıĢtı.), Hermione‘nin paltosunun düğmelerine iliĢtirilmiĢ boncuklu çantasına tıkıĢtırılmıĢtı. Harry üstlerine Görünmezlik Pelerinini örttü, sonra da bir kez daha boğucu karanlığa daldılar.

Kalp atıĢlarını boğazında hisseden Harry, gözlerini açtı. Gecenin ilk yıldızlarının çoktan zayıfça parıldamaya baĢladığı koyu mavi bir gökyüzünün altında, karlı bir dar yolda el ele tutuĢur vaziyette duruyorlardı. Dar yolun iki yanında da evler vardı ve pencerelerinde Noel süsleri parıldıyordu.

Önlerindeki kısa yol, altın renkli sokak ıĢıklarının parıltısıyla köyün merkezine doğru uzanıyordu.

―Kar yağıyor!‖ diye fısıldadı Hermione pelerinin altında. ―Niye kar yağabileceğini düĢünmedik? Bu kadar tedbirden sonra, ayak izlerimizi bırakacağız! Ġzlerin icabına bakmamız lazım—sen önden git, ben hallederim—―

Harry köye, izlerini silerek kendilerini gizlemeye çalıĢırken, pantomim atı gibi girmek istemiyordu.

―Pelerini çıkaralım.‖ Dedi Harry ve Hermione‘nin korktuğunu görünce devam etti, ―Ah, hadi, kendimize benzemiyoruz ve etrafımızda da kimse yok.‖

Pelerini ceketinin altına düzgünce yerleĢtirdi ve gizlenmemiĢ bir Ģekilde, daha çok evi geçerek buz gibi havada yüzleri yanarken yollarında ilerlediler.

Evlerden herhangi biri, bir aralar James ve Lily‘nin bir aralar yaĢadığı ve belki de Bathilda‘nın Ģuan yaĢadığı ev olabilirdi. Harry giriĢ kapılarına, çatılarına ve buz tutmuĢ verandalarına bakıyordu, oradan sonsuza dek ayrıldığında daha bir yaĢından biraz büyük olduğunu bilmesine rağmen, onlardan birini hatırlayabilip hatırlayamayacağını merak ederek göz attı. Eski evini görüp göremeyeceğinden bile emin değildi; Fidelius Büyüsü‘nün koruduğu kiĢiler öldükten sonra ne olduğunu bilmiyordu. O sırada yürümekte oldukları küçük, dar sokaktan sola, köyün kalbine döndü, küçük bir meydan onlara göründü.

Meydanın her tarafında renkli ıĢıkların süzüldüğü, Ģiddetli rüzgârlardan dolayı hafif yan yatmıĢ Noel ağacı ağacından bir kısmı anca görünen savaĢ anıtına benzeyen bir Ģey vardı. Meydanda birkaç dükkân, bir postane, bir bar ve meydana mücevher parlaklığında ıĢık yayan vitray camları olan küçük bir kilise vardı.

Burada kar çok azdı, yer bütün gün insanlar üstünden geçtiği için sert ve kaygandı. Hemen önlerinde, köy halkı oraya buraya gidiyordu, Ģekilleri sokak lambalarıyla az bir Ģekilde aydınlanıyordu. Barın kapısı açılıp, kapanana kadar ki kısa sürede gülüĢme ve pop müzik seslerini sonra da küçük kilisenin içinde bir Noel ilahisinin baĢladığını duydular.

―Harry, sanırım bugün Noel arifesi!‖ dedi Hermione.

―Öyle mi?‖

Tarihin izini kaybetmiĢti; haftalardır gazete bulamamıĢlardı.

―Eminim öyle.‖ dedi Hermione, gözlerini kiliseye dikmiĢti. ―Onlar… Onlar da ordadırlar, değil mi? Annen ve baban? Kilisenin arkasında mezarlığı görebiliyorum.‖

Harry heyecanının da ötesinde, daha çok korkuya benzeyen bir Ģey hissetti. ġimdi öyle yakındı ki, ama buna rağmen görmek isteyip istemediğinden emin değildi. Muhtemelen, Hermione onun ne hissettiğini biliyordu, çünkü Harry‘nin elinin tutup ona yol göstermek için ilk defa onu ileri doğru çekiyordu. Meydanın ortasındayken, her nasılsa, hareketsiz kaldı.

―Harry, bak!‖

Hermione savaĢ anıtını gösteriyordu. Önünden geçtikleri sırada, savaĢ anıtı dönüĢmüĢtü. Adlarla bezenmiĢ bir dikilitaĢın yerine, önlerinde üç insanın bulunduğu bir heykel duruyordu: Dağınık saçlı ve gözlüklü bir adam, uzun saçlı, nazik ve güzel bir yüzü olan bir kadın ve annesinin kolları arasında bir bebek. Hepsinin kafasına, baĢlarında tüylü beyaz Ģapkalar varmıĢ gibi kar yağmıĢtı.

Harry gözlerini anne ve babasının yüzüne dikerek, yaklaĢtı. Burada böyle bir heykel olacağını hiçbir zaman hayal etmemiĢti… Kendini bir taĢta anlında yara izi olmayan mutlu bir bebek olarak sunmaları ona çok garip görünmüĢtü…

―Hadi‖ dedi Harry, kendi heykeline baktıktan sonra yine kiliseye döndüler. Meydanın karĢı tarafına vardıktan sonra, Harry omzunun ardından arkaya bakındı; heykel tekrar savaĢ anıtına dönüĢmüĢtü.

Onlar kiliseye yaklaĢtıkça ilahilerin sesi de yükseldi. Bu Harry‘nin boğazını düğümlemiĢti. Ona güçlü bir Ģekilde Hogwarts‘ı, zırhların içinden Noel ilahilerinin kaba versiyonlarını yüksek sesle söyleyen Peeves‘i, Büyük Salon‘daki on iki Noel ağacını, büyücü krakerlerinden birinin içinden çıkan boneyi giyen Dumbledore‘u, elde örülmüĢ kazağını giyen Ron‘u hatırlattı…

Mezarlığın giriĢinde çit kapısı vardı. Hermione onu açabildiği kadar sessizce itip açtı ve kapının diğer yüzüne geçtiler. Kilise kapısına giden kaygan yolun her iki yanındaki kar yüksek ve hiç bozulmamıĢ bir Ģekilde duruyordu. Kimsenin geçmemiĢ olduğu karın üstünden, parlak pencerelerin altındaki gölgelerden geçerek binanın etrafından yürürlerken, arkalarında derin çukurlara bıraktılar.

Kilisenin arkasında, vitrayların kırmızı, altın sarısı ve yeĢil yansımalarının kara vurmasıyla renklenmiĢ

solgun mavi ile örtülenmiĢ, peĢ peĢe sıralanmıĢ karlı mezar taĢları yerde çıkıntı yapıyordu. Ceketinin cebindeki asasını elinde sertçe tutarak, Harry en yakın mezara doğru ilerledi.

―Buraya bak, bu Abott, Hannah‘ın uzaktan akrabası falan olabilir!‖

―Alçak sesle konuĢ.‖ dedi Hermione yalvarırcasına.

Arkalarında karda derin izler oluĢturarak, eski mezar taĢlarında yazan kelimeleri okuyabilmek için durarak, arada bir yalnız olduklarından kesin olarak emin olmak için kısık gözlerle etraflarındaki karanlığa bakarak mezarlıkta güç bela gittikçe daha da derine gittiler.

―Harry, buraya gel!‖

Hermione iki sıra mezar taĢı kadar uzaktaydı: Harry‘nin Kalbi göğsünde olumlu bir Ģekilde atarak, güç bela Hermione‘nin yanına geri döndü.

―Onlarınki mi--?‖

―Hayır, ama bak!‖

Koyu renkli bir taĢı iĢaret ediyordu. Harry aĢağı eğilip, benek benek donmuĢ likenlerin olduğu graniti, KENDRA DUMBLEDORE yazısını, doğum ve ölüm tarihinin biraz aĢağısında yazan yazıyı, VE KIZI ARIANA yazısını gördü. Ayrıca bir de alıntı vardı:

Hazinen neredeyse, kalbin de oradadır.

Öyleyse Rita Skeeter ve Muriel‘in söylediklerinin bazıları doğruydu. Dumbledore ailesi gerçekten de burada yaĢamıĢ ve ailenin bir kısmı burada ölmüĢtü.

Mezarı görmek, olanlar hakkında söylenenleri duymaktan daha kötüydü. Harry kendisiyle ve Dumbledore‘un ikisinin birden, bu mezarlıkta derin köklerinin olduğunu ve Dumbledore‘un bu bağlantıyı paylaĢtıklarını hiç anlatmamasına rağmen bunun böyle olduğunu ona anlatması gerektiğini düĢünmekten kendini alamadı. Burayı ikisinin birlikte ziyaret etmesi gerekiyordu; Harry bir an için buraya Dumbledore ile birlikte geldiğini hayal etti ve ne tür bir bağlarının olduğunu, bu bağın ona ne kadar çok anlam ifade edeceğini düĢündü. Fakat ailelerinin aynı mezarlıkta yan yana yattıkları gerçeğinin Dumbledore‘a göre önemsiz bir tesadüf, belki de, Harry‘den yapmasını istediği iĢle alakası olmayan bir mesele gibi görünüyordu.

Hermione Harry‘ye bakıyordu ve bu yüzden de Harry yüzünün gölgeler içinde gizli olduğuna sevindi.

Mezar taĢının üstündeki yazıları bir kez daha okudu. Hazinen neredeyse, kalbin de oradadır. Bu kelimelerin ne manaya geldiğini anlamıyordu. Kesinlikle anneleri öldükten sonra, ailenin en büyük üyesi olan Dumbledore kelimeleri seçmiĢti.

―Bundan hiç bahsetmediğine emin misin--?‖ diye baĢladı Hermione.

―Hayır,‖ dedi Harry kısaca, sonrada, ―Haydi bakmaya devam edelim,‖ ve mezar taĢını görmemiĢ

olmayı dileyerek, arkasını döndü. Seviyesi yükselmiĢ olan endiĢesinin kızgınlığıyla lekelenmesini istemiyordu.

―ĠĢte burada!‖ Hermione bir süre sonra karanlığın içinden bir kez daha bağırdı. ―Ah hayır, üzgünüm!

Potter yazdığını sandım.‖ BuruĢuk, yosunlu bir taĢı ovalamıĢ, yüzünde kaĢları hafif çatık bir ifadeyle taĢa bakıyordu.

―Harry, buraya geri gel.‖

Mezar taĢlarını arayıĢından tekrar alıkonmak istemiyordu ve karın üstünden istemeye istemeye Hermione‘nin bulunduğu yere geri döndü.

―Ne var?‖

―Buna baksana!‖

Mezar son derece eskiydi ve aĢınmıĢtı ki Harry kimin adının yazdığını zar zor çıkartabildi. Hermione adın altındaki sembolü gösterdi.

―Harry, bu kitaptaki iĢaret!‖

Harry, Hermione‘nin gösterdiği yere baktı: TaĢ öyle yıpranmıĢtı ki üzerine ne kazındığını çıkarmak çok zordu, yine de neredeyse okunaksız adın altında üçgene benzeyen bir iĢaret görünüyordu.

―Evet… Olabilir…‖

Hermione asasının ucunu yaktı ve mezar taĢının üstündeki isime doğru tuttu.

―Ig—Ignotus yazıyor, sanırım…‖

―Anne ve babama bakmaya devam edeceğim, tamam mı?‖ dedi Harry boğuk bir sesle ve tekrar yola çıkıp, Hermione‘yi eski mezarın yanında diz çökmüĢ bir Ģekilde yalnız bıraktı.

Arada bir Abbott gibi, Hogwarts‘ta tanıĢtıklarının soyadlarını tanıdı. Bazen de mezarlıkta aynı Büyücü ailesinin birkaç neslinin bulunduğunu farketti. Harry tarihlere bakarak o soyun yok olduğunu ya da Ģuan ki üyelerinin Godric‘s Hollow‘dan taĢındığını söyleyebilirdi. Mezarların içinden geçtikçe geçip mezarlığın iyice derinlerine gittikçe ve her yeni mezar taĢına ulaĢtığında endiĢe ve umut ile sallandığını hissediyordu.

Karanlık ve sessizlik birdenbire, daha da derinleĢti. Harry endiĢeli bir Ģekilde Ruh Emicileri düĢünerek etrafına bakındı ve sonra Noel ilahilerinin bittiğini fark etti, geveze ve telaĢlı bir Ģekilde kiliseden çıkan insanlar meydana doğru yol alırken gözden kayboluyorlardı. Kilisenin içindeki biri daha demin ıĢıkları kapatmıĢtı.

Sonra Hermione‘nin tiz ve berrak sesi karanlığın içinde bir iki metre uzaktan, üçüncü kez geldi.

―Harry, buradalar… Tam buradalar.‖

Ve Harry onun ses tonundan bu seferkinin gerçektende anne ve babası olduğunu anladı. Ona doğru giderken, Dumbledore öldükten hemen sonraki hissettikleri gibi, aslında kederinden dolayı kalbi ve ciğerleri arasında hissettiği, sanki göğsünün üstünde Ģiddetli bir Ģey baskı varmıĢ gibi hissediyordu.

Mezar taĢı Kendra ve Ariana‘nınkinin sadece iki sıra gerisindeydi. Tıpkı Dumbledore‘un mezarı gibi beyaz mermerden yapılmaydı ve bu karanlıkta parlıyormuĢ gibi görünen mezar taĢının üstünün okunmasını oldukça kolaylaĢtırıyordu. TaĢın üstüne kazınmıĢ olan kelimeleri okuması için diz çökmesine, hatta çok yaklaĢmasına bile gerek yoktu.

JAMES POTTER

LILY POTTER

27 Mart 1960‘da doğdu.

30 Ocak 1960‘da doğdu.

31 Ekim 1981‘de öldü.

31 Ekim 1981‘de öldü.

Yok edilmesi gereken son düĢman ölümdür.

Harry sanki ne anlama geldiğini anlamak için tek bir Ģansı varmıĢ gibi kelimeleri yavaĢça okudu ve son kelimeleri yüksek sesle okudu.

―‗Yok edilmesi gereken son düĢman ölümdür‘…‖ Harry‘nin aklına oldukça panik edici ve korkunç bir Ģey gelmiĢti. ―Bu bir Ölüm Yiyen fikri değil mi? Bu niye burada?‖

―Ġlla ki ölümü, Ölüm Yiyen anlayıĢıyla alt etmek manasına gelmiyor, Harry,‖ dedi Hermione, nazik bir sesle. ― ġu anlama geliyor… Biliyorsun… Ölümün ötesinde yaĢama. Öldükten sonra yaĢama.‖

Fakat onlar yaĢamıyorlar, diye düĢündü Harry: Onlar öldüler. BoĢ laflar, Anne ve babasının umursanmayan, bilinmeyen bir Ģekilde kar ve taĢın altında çürümeye bırakılmıĢ cesetlerinin yattığı gerçeğini gizlemiyordu. Ve Harry kendine hâkim olamadan, kaynıyormuĢ gibi sıcaklık hissi verdikten sonra anında yüzünü donduran gözyaĢlarına boğuldu, onları silmenin ya da ağlamıyormuĢ gibi yapmanın ne anlamı vardı ki? Harry gözyaĢlarının düĢmesine izin verdi. Dudaklarını sert bir Ģekilde birbirine bastırıyordu. Onlar kendilerini feda ettikleri için yaĢayan, kalbi hâlâ atan, Ģu anda onlarla birlikte karın altında yatması gereken oğullarının, bu kadar yakınlarında olduklarını bilmeyen, aldırmayan Lily ve James‘in Ģimdi kesinlikle kemiklerinin veya tozlarının sonsuza dek yattıkları yeri gözlerden saklayan kalın kar tabakasına bakıyordu.

Hermione onun elini tekrar tuttu ve sıkıca kavradı. Harry ona bakamıyordu, fakat aynı Ģekilde oda onun elini sıkıca kavradı, Ģimdi gece havasını derin, ani lokmalar halinde alıyor, sabit durmaya, kontrolünü yeniden kazanmaya çalıĢıyordu. Onlara bırakmak için bir Ģey getirmesi gerekiyordu, bunu düĢünememiĢti ve mezarlıktaki her bitki yapraksız ve donmuĢtu. Fakat Hermione asasını kaldırdı, havada bir çember çizdi ve önlerinde çöpleme bitkisinden oluĢmuĢ bir çelenk yarattı. Harry çelengi yakalayıp, anne ve babasının mezarının üstüne koydu.

En sonunda ayrılmak istediğinde ayağa kalktı. Artık burada bir an bile kalabileceğini sanmıyordu.

Kolunu Hermione‘nin omzuna attı, o da kendi kolunu Harry‘nin beline doladı ve sessizde dönüp karın üstünden, Dumbledore‘un anne ve kardeĢini geçerek, karanlık kiliseye ve henüz göremedikleri çit kapısına doğru yürümeye koyuldular.

ON YEDİNCİ BÖLÜM

BATHILDA’NIN SIRRI

"Harry, Dur."

"Sorun nedir?"

Bilinmeyen Abboth‘un mezarına henüz ulaĢmıĢlardı.

"Orada birisi var. Birisi bizi izliyor. Orada, çalılıkların orada."

"Birbirlerine tutunarak sabit kaldılar, mezarlığın koyu siyah sınırına bakıyorlardı. Harry hiçbirĢey göremiyordu.

"Emin misin?"

"Bir Ģey gördüm, gördüğüme yemin edebilirim..."

Hermione, asa kolunu serbest bırakmak için ondan ayrıldı.

"Muggle gibi görünüyoruz," diye belirtti Harry.

"Ailenin mezarına çiçekler koyan Mugglelar gibi! Harry, eminim orada biri var!"

Harry, Sihir Tarihi'ni düĢündü, mezarlığın sık sık ziyaret edildiği düĢünülüyordu, ama ya-? Ama sonra bir hıĢırtı duydu ve Hermione'nin gösterdiği çalılıkların orada karın püskürdüğünü gördü. Hayaletler karı hareket ettiremezlerdi.

"Bir kedi," dedi Harry, bir veya iki saniye sonra, "veya bir kuĢ. Eğer bir Ölüm Yiyen olsaydı Ģimdiye ölmüĢtük. Ama hadi buradan çıkalım ve görünmezlik pelerinini geri giyelim."

Mezarlıktan çıkarlarken devamlı arkalarına baktılar. Hermione'yi telkin ederken davrandığı gibi iyimser olamayan Harry, kapıya ve kaygan kaldırıma ulaĢtıkları için memnundu. Görünmezlik pelerinini üstlerine geri çektiler. Bar öncekinden daha doluydu: kiliseye yaklaĢırlarken duydukları noel Ģarkısı, Ģimdi içerideki bir çok ses tarafından seslendiriliyordu. Bir an Harry içeriye sığınmalarını önermeyi düĢündü ama bir Ģey söyleyemeden Hermione, ―Buradan gidelim,‖ diye mırıldandı ve Harry‘i köye girerlerken kullandıkları yolun tersine, köyden çıkarak, karanlık bir sokağa doğru çekti. Harry evlerin ne ara tükenip tekrar açık araziye döndüğünü anlayamadı. Cesaret edebildiklerince hızlı yürüdüler, noel ağacının perdelerde yansıttığı hatlarıyla, daha da parıldayan renkli pencerelerin yanından geçtiler.

―Bathilda‘nın evini nasıl bulacağız?‖ diye sordu Hermione, hafiften titriyordu ve omzundan geriye bakmayı sürdürüyordu. ―Harry? Ne düĢünüyorsun? Harry?‖

Kolunu çekiĢtirdi, ancak Harry dikkatini vermiyordu. Evlerin en sonunda duran siyah bir kütleye doğru bakıyordu. Hermione‘yi beraberinde çekip hızlandı, bu sırada Hermione buzda biraz kaydı.

―Harry-‖,

―Bak... ġuna bak Hermione...‖

―Ben... ah!‖

Harry görebiliyordu, Fidelius Büyüsü, James ve Lily ile birlikte ölmüĢ olmalıydı. Hagrid, Harry‘i bel boyundaki çimenlere serpilen enkazın altından çıkardığından beri, çalıdan çitler vahĢi bir Ģekilde büyümüĢlerdi. Her ne kadar tamamen kara sarmaĢıklar ve karla kaplı olsa da evin çoğunluğu hala ayaktaydı, ama üst katın sağ tarafı havaya uçmuĢtu; bu, Harry emindi ki lanetin geri teptiği yerdi. O ve Hermione kapıda durmuĢ, bir zamanlar yanındaki evler gibi olan o enkaza bakıyorlardı.

―Acaba neden kimse yeniden inĢa etmedi, merak ediyorum?‖ diye fısıldadı Hermione.

―Belki yeniden inĢa edemiyordursun?‖ diye cevapladı Harry. ―Belki Karanlık Büyü‘nün neden olduğu yaralanmalar gibidir ve zararı tamir edemiyordursun?‖

Pelerinin altından elini çıkardı ve açmak için değil de daha çok evin bir parçasını tutmak için paslanmıĢ

kalın kapıyı kavradı.

―Ġçeri girmeyeceksin ya? Güvensiz görünüyor, belki – ah, Harry, bak!‖

Kapıdaki dokunuĢu buna neden olmuĢ gibiydi. KarĢılarındaki zeminden, ısırgan otları ve yabani otların arasından yukarı bir iĢaret yükseldi, sanki garip hızla büyüyen bir çiçek gibiydi ve tahtasında altın harflerle, Ģunlar görünüyordu:

Bu noktada, 31 Ekim 1981 gecesinde,

Lily ve James Potter hayatlarını kaybetti.

Oğulları Harry, Ölüm Laneti‘nden kurtulan tek büyücü

olarak hayatta kalmıĢtır.

Muggle‘lara görünmeyen bu ev

Potterlar‘ın anıtı ve ailelerini parçalayan bu Ģiddetin hatırlatıcısı olarak harabe haliyle bırakılmıĢtır.

Ve bu, düzenle yazılmıĢ harflerin etrafına, Hayatta Kalan Çocuk‘un kaçtığı yeri görmeye gelmiĢ

büyücü ve cadılar karalamalar eklemiĢti. Bazıları adlarını açıkça çıkmaz mürekkeple imzalamıĢlardı, diğerleri baĢ harflerini tahtaya iĢlemiĢlerdi ve diğerleri de mesajlar bırakmıĢlardı. Bunların en son yazılanları, on altı yılın hatrına parlakça parıldıyorlardı; hepsi benzer Ģeyler söylüyordu: BaĢarılar Harry, her nerdeysen.

Eğer bunu okuyorsan Harry, arkandayız!

Çok yaĢa Harry Potter!

―Tabelanın üstüne yazmamalıydılar!‖ dedi Hermione, kızgın bir halde. Ama Harry ona gülümsedi.

―Bu harika. Böyle yaptıkları için mutluyum. Ben...‖

Sustu. Ağırca, sarılı bir figür topallayarak onlara doğru geliyordu, uzaktaki meydanın parlak ıĢıkları gölgesini oluĢturuyordu. Hüküm vermek zor olsa da Harry bu figürün bir kadına ait olduğunu düĢündü.

Muhtemelen karlı zeminde kaymaktan korkarak yavaĢça hareket ediyordu. Zoraki ayaklarını yere sürüyerek kambur yürümesi, oldukça ileri bir yaĢın belirtileriydi. Daha da yaklaĢırken sessizce onu izlediler. Harry, onun geçtiği evlerden birine dönüp dönmeyeceğini görmeyi bekliyordu, ama içgüdüsel olarak öyle olmayacağını biliyordu. Sonunda, onlardan birkaç metre uzaklığa kadar geldi ve onlarla yüz yüze gelerek donmuĢ yolun ortasında duraksadı.

Harry‘nin kolunda Hermione‘nin cimciklemesini hissetmesine gerek yoktu. Bu kadının bir muggle olabilmesinin mümkünatı yoktu: orada durmuĢ, cadı olmasaydı ona tamamen görünmez olacak eve bakıyordu. Bir cadı olduğu düĢünülse bile, gece bu soğukta sadece eski bir yıkıntıya bakmak için çıkıp gelmesi garip bir davranıĢtı. Normal sihir kuramlarına göre bu sırada Hermione‘yi ve Harry‘i hiç göremiyor olması gerekirdi. Ancak Harry, kadının onların orada olduklarını ve kim olduklarını bildiğine dair garip bir hisse kapıldı. Bu kolay olmayan yargıya varmıĢken, kadın eldivenli elini kaldırarak gel iĢareti yaptı.

Hermione, pelerin alrından Harry‘e daha da sokuldu, kolu Harry‘ninkine baskı yapıyordu.

―Nasıl biliyor?‖

Harry kafasını salladı. Kadın daha kuvvetli bir Ģekilde gel iĢareti yaptı. Harry, çağrılara uymama konusunda dolu neden düĢünebilirdi ve boĢ sokakta yüzyüze durdukları kadının kimliği konusundaki Ģüpheleri her dakika daha da artıyordu.

Kadının bunca uzun aylar boyunca onları beklediği mümkün olabilir miydi? Dumbledore ona beklemesini ve Harry‘nin en sonunda geleceğini mi söylemiĢti? Mezarlıkta gölgelerde hareket edip onları bu noktaya kadar takip eden bu kadınmıĢ gibi değil miydi? Kadının onları hissetmesi bile Dumbledore‘un bu iĢin içinde olmadığına dair Dumbledore‘umsu bir his yaratmıĢtı.

Sonunda Harry, Hermione‘nin aniden zıplayıp nefes almasına neden olarak konuĢtu.

―Sen Bathilda mısın?‖

Sarılı figür baĢını salladı ve tekrar gel iĢareti yaptı.

Pelerin altından Harry ve Hermione birbirleirne baktılar. Harry kaĢlarını kaldırdı, Hermione küçük, tedirgin bir onay verdi.

Harry ve Hermione kadına doğru adım atmalarıyla beraber, kadın geldikleri yöne doğru dönerek topallamaya baĢladı. Onlara liderlik ederek birkaç evi geçtiler ve kadın bir kapıdan içeri döndü. Az önce bıraktıklarınınki kadar fazlaca yetiĢmiĢ bir bahçenin içinden ön patikada onu takip ettiler. Bir dakika ön kapıda anahtarla aradıktan sonra kapıyı açtı ve içeri girmeleri için geri çekildi.

Kadın kötü kokuyordu veya kötü kokan eviydi. Tereddütle yanından geçip pelerini çıkardıklarında Harry burnunu buruĢturdu. ġimdi kadının arkasındaydı ve kadının ne kadar ince olduğunu fark etti, yaĢla birlikte bükülmüĢtü ve neredeyse Harry‘nin göğsüne geliyordu. Arkalarından kapıyı kapattı, eklemleri kabarmıĢ derisine karĢı mavi ve benek benekti, sonra dönüp dikkatlice Harry‘nin yüzüne baktı. Gözleri katarakttan kalınlaĢmıĢtı ve görünmez deri katları arasında kaybolmuĢtu, tüm yüzü çatlamıĢ damarlar ve kahverenegi lekelerle doluydu. Harry, kadının onu fark edip etmediğini merak etti, eğer ettiyse de görebildiği kimliğini çaldığı kel Muggledı.

Güve yemiĢ Ģalını çıkarıp, kafa derisini açığa çıkaran seyrekleĢmiĢ beyaz saçlarını açığa çıkarırken yaĢlılığın, tozun, yıkanmamıĢ kıyafetlerin ve bayatlamıĢ yiyeceklerin verdiği koku orataya çıktı.

―Bathilda?‖ dedi Harry tekrar ederek.

Kadın tekrar baĢını salladı. Harry derisinin üstündeki madalyonun farkına vardı, bazen tıkırdayan bezaen de atan içindeki o Ģey uyanmıĢtı, soğuk altın içinde atıĢını hissedebiliyordu. Onu yok edecek Ģeyin yakında olduğunu biliyor muydu, hissedebiliyor muydu?

Bathilda, sanki Hermione‘yi görmemiĢ gibi iteleyip, ayaklarını sürüyerek onların yanından geçti ve oturma odasına benzer bir Ģeyin içine doğru yok oldu.

―Harry, bundan emin değilim,‖ diye fısıldadı Hermione.

―Kadının cüssesine bak, eğer yapmak zorunda kalırsak onu etkisizleĢtirebiliriz,‖ dedi Harry, ―dinle, sana anlatmıĢ olmalıydı, onun hep orada olmadığını biliyordum. Muriel ona bunak diyor.‖

―Gel!‖ diye çağırdı Bathilda yandaki odadan.

Hermione zıpladı ve Harry‘nin koluna sarıldı.

―Bir Ģey yok,‖ dedi Harry temin edercesine ve oturma odasına gitti.

Bathilda sendeleyerek bir mumu yakıyordu ama çok kirli olduğundan bahsetmeksizin yine de çok karanlıktı. Ayaklarının altındaki kalın toz tabakası çıtırdadı, Harry‘nin burnu nem ve küf kokusu altında daha kötüsünü, bayatlamıĢ et kokusu gibi bir Ģeyi fark etti. En son Bathilda‘nın ne yaptığını kontrol etmek için eve en son ne zaman gelindiğini merak etti. Acemice mumları eliyle yakan kadın, sanki büyü yapabileceğini de unutmuĢ gibiydi, kolunun dantel yakası alev alma tehlikesi altındaydı.

―Benim yapmama izin verin,‖ diye önerdi Harry ve kibritleri ondan aldı. Odada, kitap yığınının üzerine tehlikeli bir Ģekilde yerleĢtirilmiĢ ve küflü kırık kupalarla dolu vitrinin üstündeki fincan altlıklarına konmuĢ mumları yakmayı bitirdiğinde, kadın durmuĢ Harry'i izliyordu.

Harry‘nin üstünde mum olduğunu fark ettiği son yer, kavisli bir Ģekli olan içi birçok resimle dolu çekmeceydi. Alevler hayat bulduğunda, resimler tozlu gümüĢi camlarına yansıdı. Harry resimlerde birkaç küçük kıpırdama gördü. Harry, ―Tergeo‖ diye mırıldandı, fotoğraflardaki toz yok oldu, en süslü ve büyük çerçevelerden bazıları eksikti.

Bathilda‘nın veya bir baĢkasının onları çıkarıp çıkarmadığını merak etti. Daha sonra kolleksiyonun arkasındaki bir fotoğraf gözüne çalındı ve onu aldı.

Bu Gregotovitch‘in penceresinin eĢiğinden kaçan o altın saçlı, güleç yüzlü hırsızdı; gümüç çerçeveden Harry‘e tembelce gülümsüyordu. Daha sonra birden Harry‘e bu çocuğu daha önce nerede gördüğü geldi: Albus Dumbledore‘un Hayatı ve Yalanları‘nda, genç Dumbledore ile kol kola ve bütün bu kayıp fotoğraflar da Rita Skeeter‘ın kitabında olmalıydı.

―Mrs – Miss- Bagshot?‖ dedi Harry, sesi hafiften titredi. ―Bu kim?‖

Bathilda odanın ortasında durmuĢ onun için ateĢi yakan Hermione‘yi izliyordu.

―Miss Bagshot‖ diye tekrarladı Harry ve Ģöminedeki alevler hayat bulurken elindeki resimle ilerledi.

Bathilda sesine dönüp baktı ve göğsünün üzerindeki hortkuluk daha hızlı çarptı.

―Bu kiĢi kim?‖ diye sordu Harry, resmi ileriye uzatarak.

Resme yavaĢça baktı daha sonra Harry‘e döndü.

―Bu kim biliyor musunuz?‖ diye tekrarladı, normalden daha yavaĢ ve yüksek bir sesle. ―Bu adam? Onu tanıyor musnuz? Ġsmi nedir?‖

Bathilda açıkça dalgın göründü. Harry korkunç bir öfke hissetti. Nasıl oldu da Rita Skeeter, Bathilda‘nın sırlarını açığa çıkarmıĢtı?

―Bu adam kim?‖ diye tekrarladı yüksek sesle.

―Harry, ne yapıyorsun?‖ diye sordu Hermione.

―Bu resim, Hermione, bu hırsız, Gregorovitch‘i soyan hırsız! Lütfen!‖ dedi Bathilda‘ya. ―Bu kim?‖

Ama kadın sadece ona bakındı.

―Neden bize sizinle gelmemizi istediniz, Mrs – Miss Bagshot?‖ diye sordu Hermione, sesini yükselterek. ―Bize anlatmak istediğiniz bir Ģey mi vardı?‖

Hermione‘yi duyduğuna dair hiçbir iĢaret vermeksizin Bathilda Ģimdi Harry‘e birkaç adım yaklaĢmıĢtı.

Kafasının küçük bir hareketiyle geriye koridora baktı.

―Gitmemizi mi istiyorsunuz?‖ dedi Harry.

Kadın hareketini tekrarladı, bu sefer ilk önce Harry‘i iĢaret etti, sonra kendisini ve sonra da tavanı.

―Ah, tamam... Hermione, Sanırım benim onunla yukarı çıkmamı istiyor.‖

―Tamam,‖ dedi Hermione, ―hadi gidelim.‖

Ama Hermione hareket ettiğinde Bathilda baĢını ĢaĢırtıcı bir dinçlikle salladı, bir kez daha önce Harry‘i sonra kendisini iĢaret ediyordu.

―Benim onunla yalnız gitmemi istiyor.‖

―Neden?‖ diye sordu Hermione, sesi mumla aydınlatılmıĢ odada keskin ve açık Ģekilde çınladı; yüksek sesle yaĢlı kadın kafasını biraz daha salladı.

―Belki Dumbledore ona kılıcı bana vermesini söylemiĢtir, yalnız bana?‖

―Gerçekten onun senin kim olduğunu bildiğini mi sanıyorsun?‖

―Evet,‖ dedi Harry, ona dikilmiĢ beyazımsı gözlere bakarak, ―Sanırım, biliyor.‖

―Peki, tamam o zaman, ama çabuk ol Harry.‖

―Yolu göster,‖ dedi Harry Bathilda‘ya.

AnlamıĢ gibi gözüktü çünkü ayaklarını sürerek atrafından kapıya doğru gitti. Harry, Hermione‘ye telkin eder bir gülüĢle baktı; ama onun bunu gördüğünden emin değildi, orada mumla aydınlatılmıĢ

bakımsızlıkta ellerini kavuĢturup kitaplığa baktı. Harry, odadan dıĢarı çıktığında, Hermione ve Bathilda görmeksizin hırısızın güçüĢ çerçeveli fotoğrafını montunun iç çebine soktu.

Basamaklar dik ve dardı, neredeyse üzerine devrilecekmiĢ gibi duran Bathilda‘nın devrilmemesi için ellerini arkasına dayamak için yarı istek duydu. YavaĢça, hafif hırıltılı, kadın üst kata tırmandı ve hemen sağ tarafa döndü, onu alçak tavanlı bir yatak odasına götürdü.

Kör karanlığındaydı ve korkunç kokuyordu. Bathilda kapıyı arkasından kapatırken, yatak altından dıĢarı çıkmıĢ dairesel bir kavanoz karanlığa gömüldü.

―Lumos,‖ dedi Harry ve asası yandı. Harry, yaklaĢtığını duymamıĢken birkaç saniyelik karanlıkta Bathilda ona doğru gelmiĢti.

―Sen Potter mısın?‖ diye fısıldadı.

―Evet, benim.‖

YavaĢça ve ağır baĢlı bir Ģekilde kafasını salladı. Harry Hortkuluk‘un kalbinden daha hızlı ve daha hızlı attığını hissetti. Bu hoĢ olmayan sinir bozucu bir histi.

―Benim için bir Ģeyiniz var mı?‖ diye sordu Harry, ama kadın asasının yanan ucundan rahatsız görünmüĢtü.

―Sizde benim için bir Ģey mi var?‖ diye tekrarladı.

Sonra kadın gözlerini kapadı ve bir anda birkaç Ģey oldu: Harry‘nin yara izi acıyla iğnelendi; Hortkuluk yerinden hopladı ve kazağının önü açıkça hareket etti; karanlık pis kokulu oda geçici olarak yok oldu.

Bir zevk dalgalanması hissetti ve oğuk yüksek sesle konuĢtu:

Yakala onu!

Harry olduğu yerde sallandı, karanlık pis kokulu oda tekrar ona çok yakın göründü, ne olmuĢtu bilmiyordu.

―Sizde benim için bir Ģey mi var?‖ diye sordu üçüncü kez, daha yüksek.

―Orada,‖ diye fısıldadı kadın, köĢeyi iĢaret ederek. Harry asasını kaldırdı ve perdeli pencerenin altında makyaj masasının hatlarını gördü.

Bu sefer kadın ona eĢlik etmedi. Harry onun ve dağınık yatağın arasından geçti, asasını kaldırdı.

Ondan baĢka bir yere bakmak istemiyordu.

―Bu nedir?‖ diye sordu makyaj masasına vardığında, kirli çamaĢır gibi kokan birĢeylerle kubbe yapmıĢtı.

―Orada,‖ dedi kadın, Ģekilsiz kütleyi iĢaret ederek.

Ve bakıĢını çevirdiğinde gözleri karıĢık pisliğin içinde bir kılıç kabzası aradı, kadın garip davrandı: gözünün kenarından gördüğüyle panik sardı ve korku bedenini felç etti; yaĢlı bedenin çöktüğünü ve boynun olduğu yerden büyük bir yılanın aktığını gördü.

Asasını kaldırdığında yılan vurdu. Alnındaki acı asayı tavana spin atarak yolladı, ıĢığı odada baĢ

döndürürcesine sallandı ve söndü. Daha sonra yılanın kuyruğundan göğsüne doğru güçlü bir patlama nefesini kesti. Makyaj masasının üstüne, kirli çamaĢır yığının üstüne arka üstü düĢtü.

Bir saniye önce olduğu yerdeki vuruĢtan zoraki yana yuvarlanarak kuyruktan kaçtı. Zemine çarptığında cam tabanın parçaları üzerine yağdı. AĢağıdan Hermione‘nin sesleniĢini duydu, ―Harry?‖

Geri seslenebilmek için akciğerlerine yeterince hava toplayamadı. Sonra ağır yumuĢak bir kütle onu zemine devirdi ve güçlü, kaslı bir Ģeyin üstünden geçtiğini hissetti.

―Hayır!‖ diye güçlükle soludu, zemine yapıĢmıĢtı.

― Evet,‖ diye fısıldadı bir ses. ― Evettt... seni tut... seni tut...‖

―Accio...Accio asa...‖

Ama hiçbir Ģey olmadı ve bedenini sararken yılandan kurtulmak için ellerine ihtiyacı vardı, içindeki havayı ezerek, Hortkuluk‘u sertçe göğsüne bastırarak,çılgın kalbinin birkaç santim aĢağısında buzdan halkalar gibi zonklatıyordu ve beyni soğuk beyaz ıĢıkla doluyordu, kendi nefesi durmuĢtu, uzakta ayak sesleri, herĢey gidiyordu...

Metal kalp göğsünün dıĢında gürültüyle patırdıyordu ve Ģimdi uçuyordu, bir süpürge veya testral olmaksızın kalbindeki zaferle uçuyordu...

Birdenbire ekĢi kokulu odada uyanıktı, Nagini onu serbest bırakmıĢtı. Aniden kalktı ve yerdeki ıĢıkta konuĢlanmıĢ yılanın hatlarını gördü. Hermione içeri feryatla daldı; ıskaladığı laneti paramparça olan perdeli cama isabet etti. Harry baĢka bir kırık cam sağınağından korunmak için dalmıĢtı ki soğuk hava odayı doldurdu ve ayağı kalem gibi bir Ģey-asası- üzerinde kaydı.

Eğildi ve asayı aldı ama Ģimdi oda yılanla doluydu, kuyruğu kırbaç gibiydi; Hermione'nin görünmediği bir kaç dakika boyunca Harry en kötüsünü düşündü, ama sonra orada yüksek bir patlama oldu ve kırmızı bir ıĢık çaktı ve Harry‘nin yüzüne sertçe çarparak yılan büklüm büklüm tavana uçtu. Harry asasını kaldırdı, ama tam da kaldırmasıyla yara izi kor halinde yandı, yıllardır olduğundan daha güçlü, daha acı verici...

―Geliyor! Hermione, o geliyor!‖

Bağırdığında yılan vahĢice tıslayarak yere düĢtü. HerĢey kaosa döndü, Harry yatağa atlayıp Hermione olduğunu bildiği karanlık Ģekile uzanırken duvardaki raflar havaya uçtu, porselenler tuzla buz oldu.

Hermione‘yi gerisin geri yatakta çekerken, Hermione acıyla haykırdı. Yılan tekrar ayaklanmıĢtı ama Harry biliyordu ki gelen yılandan daha kötüsü belki çoktan kapıdaydı, kafası yara izindeki acı nedeniyle ortadan ikiye yarılacaktı.

Hermione‘yi yanında çekerek koĢarken, yılan arkalarından uzadı ve sıkıĢtığı anda Hermione

― Confringo! ‖ diye haykırdı, büyüsü odanın etrafında uçarak gardıropun aynasını kırdı ve geri sekerek zeminden tavana doğru sıçradı; elini sıyırırken Harry sıcaklığını hissetti. Bir elinde Hermione‘yi çekip, yataktan kırılmıĢ makyaj masasına atlarken cam yanağını kesti, oradan da doğruca kırık camdan boĢluğa atladı, havada dönerken Hermione‘nin çığlığı gecenin içinde yankılandı.

Ve sonra yara izi yarıldı ve Voldemort‘du, pis kokulu yatak odasında koĢuyordu, uzun beyaz elleri cam eĢiğini tutuyordu, o sırada kel bir adam ve küçük bir kadının dönerek kaybolduğu gözüne iliĢti. Çığlığı kızın çığlığıyla karıĢarak Noel Günü çalan kilise çanlarıyla birlikte yankılandı.

Onun çığlığı, Harry‘nin çığlığıydı; onun acısı Harry‘nin acısıydı... o burada olabilirdi, daha önce olduğu yerde... burada, daha önce ölmek nedir tatmaya ramak kaldığı o evin görünüründe... ölmek... Acı çok korkutucuydu... vücudundan yarılarak dıĢarı... Ama eğer vücudu olmasaydı neden bu kadar kötü acırdı ki; eğer ölmüĢ olsaydı nasıl bu derece acı çekebilirdi ki, acı ölümle birlikte sona ermez miydi, bitmez miydi-

Islak ve rüzgarlı gecede, balkabağı Ģeklinde giyinmiĢ iki çocuk meydanda badi badi yürüyorlardı ve kağıt örümceklerle süslü dükkan penceresi, inanmadıkları bir dünyanın esiri zevksiz Mugglelar...Ve bu tür olaylarda her zaman duyduğu içindeki doğruluk ve güç ve amaç duygusu ile doluydu... Öfke yok...

bu ondan daha zayıf ruhlar içindi... ama zafer, evet... Bunun için beklemiĢti, bunu ummuĢtu...

―Güzel kıyafet, bayım!‖

Pelerinin kukuletasının altındakini görünceye kadar yakına gelen çocuğun, gülümsemesinin duruĢunu gördü, boyalı yüzünü dolduran korkuyu gördü. Sonra çocuk döndü ve kaçtı... Cüppesinin altında asasına sarılı parmakları... Bir hareket ve çocuk asla annesine kavuĢamayacaktı... ama gereksiz, cidden gereksiz...

Ve yeni bir karanlık sokak daha boyunca hareket etti ve Ģimdi hedefi sonunda görüĢ alanındaydı, henüz bilmedikleri Fidelius Büyüsü‘nün bozulmuĢ olduğuydu... Kaldırımda kayan yapraklardan bile daha az ses yaparak karanlık çitlere yaklaĢtı ve üzerinden izledi... Perdeleri çekmemiĢlerdi; onları rahatlıkla oturma odalarında otururken görebiliyordu, uzun, gözlüklü, siyah saçlı adam mavi pijamalarındaki küçük siyah saçlı çocuğu eğlendirmek için asasından renkli dumanlar çıkarıyordu.

Çocuk gülüyordu ve dumanı yakalamaya… küçük yumruklarıyla yakalamaya çalıĢıyordu.

Bir kapı açıldı ve duyamadığı kelimeleri söyleyerek anne içeri girdi, uzun koyu kızıl saçları baĢından dökülüyordu. ġimdi baba oğlunu kucakladı ve annesine verdi. Asasını koltuğun üzerine attı ve gerneĢti, esniyordu...

Ġteklediğinde kapı gıcırdadı ama James Potter duymadı. Beyaz elleri pelerinin altından asasını çekti ve birden açılan kapıya doğrulttu.

James koĢarak koridora geldiğinde, o kapı eĢiğindeydi. Kolaydı, çok kolaydı, asasını bile alamamıĢtı...

―Lily, Harry‘i al ve kaç! Bu o! KoĢ! Onu oyalayacağım!‖

Oyalamak, elinde bir asası bile olmadan?... Laneti yapmadan önce kahkha attı...

―Avada Kedavra!‖

YeĢil ıĢık dar koridoru doldurdu, duvara itilmiĢ bebek arabasını aydınlattı, ıĢıldayan halatlarmıĢcasına korkulukları parlattı ve James Potter ipleri kesilmiĢ bir kukla gibi düĢtü.

Yukarı kattan kapana kısılmıĢ kadının çığlıklarını iĢitebiliyordu, ancak akıllı olduğu müdddetçe en azından, onun korkmasına gerek yoktu... Kendisini içeri hapsetme çabalarını usul bir keyifle dinlerken basamakları tırmandı... Onun da asası yoktu... ne kadar da aptallardı, güvenliklerini zamanı gelince patlayabilen arkadaĢlıklara teslim edecek kadar ne kadar güven doluydular...

Asasının bir tembel hareketiyle kapıya aceleyle konan sandalye ve kutular kenara çekildiler, kapıyı açtı... ve kollarında çocuğu orada duruyordu. Görebildiği son haliyle oğlunu arkasındaki beĢiğe koydu ve ellerini yana açarak, sanki bu onu koruyacakmıĢ gibi, sanki oğluna kalkan olurken onun yerine kendisinin seçilmesini umması gibi...

―Harry değil, Harry değil, lütfen Harry değil!‖

―Kenara çekil, seni aptal kız... kenara çekil Ģimdi.‖

―Harry değil, lütfen hayır, beni al, onun yerine beni öldür-―

―Bu son uyarım-―

―Harry değil! Lütfen... acı... acı... Harry değil! Harry DEĞĠL! Lütfen- HerĢeyi yaparım-―

―Kenara çekil, kenara çekil kadın!‖

Kadını beĢikten öteye çekebilirdi ama hepsinin iĢini bitirmek daha mantıklı göründü...

YeĢil ıĢık odada çaktı, kocası gibi o da düĢtü. Çocuk bu zamana kadar ağlamamıĢtı. Ayakta durabiliyordu, beĢiğinin çubuklarını tutuyordu ve ilgiyle davetsiz misafirinin yüzüne baktı, muhtemelen onu pelerin altına saklanmıĢ babası sanıyordu, daha bir ilgiyle... ve annesi her an kahkaha atarak ortaya çıkabilirdi-Asasını büyük bir dikkatle çocuğun yüzüne doğrulttu. Bu açıklanamaz tehlikenin, yok ediliĢini, oluĢunu görmek istedi. Çocuk ağlamaya baĢladı. Onun James olmadığını görmüĢtü. Ağlanmasını sevmiyordu, yetimhanede mızıldayan o küçük Ģeylere asla midesi yetmemiĢti-

―Avada Kedavra!‖

Ve koptu; acıdan ve terörden baĢka bir Ģey değildi ve kendisini saklamalıydı, burada çocuğun kapana kısılıp çığlık attığı, yıkılmıĢ evinin enkazında değil, daha uzakta... uzakta..

―Hayır,‖ diye inledi.

Yılan, pis, yıkılmıĢ zeminde çabaladı, ve çocuğu öldürmüĢtü ve Ģimdi o çocuktu...

―Hayır...‖

Ve Ģimdi Bathilda‘nın evinin kırılmıĢ camında durdu, en büyük kaybının anılarına dalmıĢtı ve ayaklarında büyük yılan kırık porselen ve camlar üzerinde kayıyordu. AĢağa baktı ve bir Ģey gördü...

inanılmaz bir Ģey...

―Hayır...‖

―Harry, sorun yok, sen iyisin.‖

AĢağa eğildi ve parçalanmıĢ fotoğrafı aldı. Oradaydı, aradığı bilinmeyen hırsız...

―Hayır... DüĢürdüm onu... DüĢürdüm onu...‖

―Harry, tamam, uyan, uyan!‖

Harry‘di... Harry, Voldemort değil... ve çabalayan Ģey yılan değildi... Gözlerini açtı.

―Harry,‖ dedi Hermione fısıldayarak. ―Kendini iyi- iyi hissediyor musun?‖

―Evet,‖ diye yalan söyledi.

Bir yığın battaniyenin altında alçak divanlardan birinin üzerinde yatıyordu çadırdaydı. Çadır bezinden zeminin verdiği düzlük ve soğukluk hissiyle sükunetin bir Ģafak gibi olduğunu söyleyebilirdi. Terden sırılsıklamdı, çarĢafta ve battaniyeden hissedebiliyordu.

―Kurtulduk.‖

―Evet,‖ dedi Hermione, ―divanına seni taĢımak için bir uçurma büyüsü kullanmak zorunda kaldım, seni kaldıramadım. Çok Ģeydin... Yani, tamamıyla iyi değildin...‖

Kahverengi gözlerinin altında mor gölgeler vardı ve elinde bir sünger vardı. Yüzünü komisyonuyordu.

―Hastaydın,‖ diye bitirdi, ―oldukça hasta.‖

―Ne zaman kurtulduk?‖

―Saatler önce. Neredeyse sabah oldu.‖

―Ve ben... bilinçsiz falan mıydım?‖

―Pek değil,‖ dedi Hermione rahatsız bir Ģekilde. ―Bir Ģeyler bağırıyor ve inildiyordun...‖ diye Harry‘i rahatsız eden bir tonla ekledi. Ne yapıyordu? Voldemort gibi lanetler haykırıyor, beĢikteki bebek gibi ağlıyor muydu?‖

―Hortkuluk‘u senden alamadım,‖ dedi Hermione ve Harry, konuyu değiĢtirmek istediğini biliyordu.

―SıkıĢmıĢtı, göğsüne sıkıĢmıĢtı. Bir izi var, üzgünüm, alabilmek için ayırma büyüsü kullanmak zorunda kaldım. Yılan seni de ısırdı ama zehri temizledim ve üstüne az geyikotu koydum.‖

Giydiği terli tiĢört‘ü çıkardı. Madalyonun onu yaktığı yerde oval bir kırmızı vardı. Ayrıca alnındaki yarı sıcak diĢ izlerini de hissedebiliyordu.

―Hortkuluku nereye koydun?‖

―Çantamda. Sanırım bir süre uzak tutmalıyız.‖

Yastığına geri uzandı ve Hermione‘nin acı dolu gri yüzüne baktı.

―Godric‘s Hollow‘a gitmemeliydik. Benim suçum, benim suçum, Hermione, özür dilerim.‖

―Senin suçun değil, ben de gitmek istedim, gerçekten Dumbledore‘un orada sana kılıcı bırakmıĢ

olabilieceğini düĢündüm.‖

―Evet, eh... yanlıĢ anlamıĢız, değil mi?‖

―Ne oldu, Harry? Seni üst kata götürdüğünde ne oldu? Yılan bir yerde mi saklanıyordu? Çıkıp onu öldürdü ve sana mı saldırdı?‖

―Hayır,‖ dedi. ―Kadın yılandı... veya yılan kadındı... her ikisi de aynı.‖

―N-Ne?‖

―Bathilda bir süredir ölmüĢ olmalı. Yılan... yılan onun içindeydi. Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen onu Godric‘s Hollow‘a yerleĢtirdi, beklemesi için. Haklıydın. Geri döneceğimi biliyordu.‖

―Yılan onun içinde miydi?‖

Harry gözlerini tekrar açtı. Hermione anlaĢılmaz ve midesi bulanıyor gibi gözüküyordu. ―Lupin, asla hayal bile edemeyeceğimiz büyülerin olduğunu söyledi,‖ dedi Harry, ―Kadın senin önünde konuĢmak istemedi çünkü çatalağızdı, her Ģey çatalağız, ve ben fark etmedim ve tabii ki onu anladım. O biz odadayken, yılan Kim-olduğunu-bilirsin-sen‘e mesaj yolladı. Bunun kafamın içinde olduğunu duydum, heyecanlandığını hissettim, beni orada tutmasını söyledi... ve sonra...‖

Bathilda‘nın boynundan yılanın geliĢini hatırladı, Hermione‘nin detayları bilmesi gerekmezdi.

―...ve dönüĢtü... bir yılana dönüĢtü ve saldırdı.‖

DiĢ izlerine baktı.

―Beni öldürmek istemiyordu sadece Kim-olduğunu-bilirsin-sen gelene kadar beni orada tutuyordu.‖

Eğer yılanı öldürmeyi baĢarabilseydi, her Ģeye değerdi. Ġçi buruk, battaniyeyi geri açarak oturdu.

―Harry, hayır, eminim dinlenmelisin!‖

―Uykuya ihtiyacı olan sensin. Alınmak yok, ama korkunç görünüyorsun. Ben iyiyim. Bir süre ben nöbet tutacağım. Asam nerede?‖

Cevap vermedi, sadece ona bakıyordu.

―Asam nerede, Hermione?‖

Dudağını ısırıyordu, gözleri yaĢlarla doldu.

―Harry...‖

― Asam nerede?‖

Yatağın arkasına eriĢti ve onu, ona uzattı.

Kutsal ve anka asası neredeyse ikiye ayrılmıĢtı. Bir nazik anka teli iki parçayı birbirine bağlı tutuyordu.

Ağacı tamamen ikiye ayrılmıĢtı. Korkunç bir yaralanmadan çıkan canlı bir ĢeymiĢcesine Harry onu ellerinde tuttu. Düzgün bir Ģekilde düĢünemiyordu. HerĢey bulanık ve korkuydu. Sonra asayı Hermione‘ye uzattı.

―Tamir et. Lütfen.‖

―Harry, Bu Ģekilde kırılmıĢken sanmıyor-―

―Lütfen, Hermione, dene!‖

― R-Reparo. ‖

Asanın tutulduğu parçası kendisini yapıltırdı. Harry havaya kaldırdı.

―Lumos!‖

Asa zayıfça kıvılcımlandı ve sonra geri kayboldu. Harry onu Hermione‘ye doğrulttu.

―Expelliarmus!‖

Hermione‘nin asası ufak bir kıpırdayıĢ gösterdi ama elini terk etmedi. Ġkiye ayrılmıĢ Harry‘nin asası için zayıf sihir göstergesi bile çoktu. Ona tekrar baktı, donakalmıĢ, gördüğüne inanamayarak... bu kadar çok Ģeyden kurtulan asa...

―Harry,‖ dedi Hermione, çok sessiz fısıldıyordu, onu zorlukla duyabiliyordu. ―Ben, çok,çok üzgünüm.

Sanırım suçlu bendim. Kaçarken, biliyorsun, yılan bizim için geliyordu ve ben de patlama laneti yaptım ve o her yere sekti ve o ve o, onu vurmuĢ olmalı-―

―Bir kazaydı,‖ dedi Harry otomatikman. BoĢ, donmuĢ hissetti.

―Biz, biz bunu tamir etmenin bir yolunu bulacağız.‖

―Harry, yapabileceğimizi zannetmiyorum,‖ dedi Hemrione, yaĢlar yüzünden akıyordu. ―Hatırladın mı?

Ron‘u hatırladın mı? Arabayı çarptığında, asasını kırmıĢtı? Asla eskisi gibi olmadı, yeni bir tane almak zorunda kaldı.‖

Harry, Voldemort tarafından kaçırılıp esir alınan Ollivander‘ı düĢündü, ölen Gregorovitch‘i. Nasıl kendisine yeni bir asa bulması bekleniyordu ki?‖

―Tamam,‖ dedi, ters bir ses tonuyla, ―tamam, Seninkini ödünç alacağım Ģimdi o zaman. Nöbet tutarken.‖

Yüzü yaĢlarla parıldıyordu, Hermione asasını uzattı ve Harry ondan uzaklaĢmaktan baĢka bir Ģey istemeyerek kızı yatağın yanında bırakıp ayrıldı.

ON SEKİZİNCİ BÖLÜM

ALBUS DUMBLEDORE’UN HAYATI VE YALANLARI

GüneĢ doğuyordu: Gökyüzünün saf, renksiz geniĢliği ona ve acılarına alakasız, üzerinde geriliyordu.

Harry çadır giriĢinde oturdu ve temiz havayı derin bir nefesle içine çekti. Parlayan karlı tepenin üzerinden güneĢin doğuĢunu izlemek için hayatta olmak dünyadaki en büyük hazine olmalıydı, ama buna Ģükran duyamıyordu: Hisleri asasını kaybetme felaketiyle coĢmuĢtu. Karla örtülmüĢ bir vadinin üzerinden baktı, parıldayan sessizliğin arasından uzaktan kilise çanları çalıyordu.

Fark etmeden parmaklarını fiziksel acıya karĢı koymaya çalıĢıyormuĢçasına kollarına gömüyordu.

Kendi kanını sayamayacak kadar çok dökmüĢtü; bir keresinde sağ kolundaki tüm kemikleri kaybetmiĢti; bu yolculuk ona çoktan elindeki ve alnındakine ek olarak göğsünde ve kolunun üst kısmıdna yara izleri bırakmıĢtı, ama bu ana kadar hiçbir zaman, kendisini ölümcül derecede zayıf, korunmasız ve çıplak hissetmemiĢti. Sihir gücünün en iyi tarafı ondan koparılıp alınmıĢ gibiydi.

Bunlardan herhangi birini ifade ederse Hermione‘nin tam olarak ne diyeceğini biliyordu: Asa sadece büyücü kadar iyidir. Ama yanılıyordu, onun durumu farklıydı. Asanın bir pusulanın iğnesi gibi dönüp düĢmanına altın alevler fırlattığını hissetmemiĢti. Ġkiz çekirdeklerin korumasını kaybetmiĢti ve ona ne kadar çok Ģey bağlandığını o gidince anlamıĢtı.

Cebinden kırık asanın parçalarını çıkardı ve onlara bakmadan boynunun etrafında duran Hagrid‘in kesesinin içine tıkıĢtırdı. Kese Ģimdi kırık ve iĢe yaramaz nesnelerle daha fazla alamayacak kadar doluydu. Harry‘nin eli köstebek derisinin arasından eski Snitch‘e değdi ve bir anlığına onu çıkarıp atma eğilimiyle savaĢmak zorunda kaldı. AnlaĢılmaz, iĢe yaramaz, faydasız, Dumbledore‘un geride bıraktığı diğer her Ģey gibi –

Ve Dumbledore‘a olan öfkesi Ģimdi lav gibi üzerinden akmıĢtı, onu içten içe yakıyordu, diğer her hissi silip süpürüyordu. Sırf çaresizlikten kendilerini Godric‘s Hallow‘un yanıtları elinde tuttuğuna inandırılmıĢlardı, geri dönmeleri gerektiğine ikna edilmiĢlerdi, Dumbledore tarafından onlar için bırakılmıĢ bir gizli patika olduğuna; ama bir harita, bir plan yoktu. Dumbledore onları karanlıkta el yordamıyla aramaya bırakmıĢtı, bilinmeyen ve hayal edilemeyen korkularla yalnız ve yardımsız güreĢmeyi bırakmıĢtı. Hiçbir Ģey açıklanmamıĢtı, hiçbir Ģey bedavadan verilmemiĢti, kılıçları yoktu ve Ģimdi de, Harry‘nin asası yoktu. Ve hırsızın fotoğrafını düĢürmüĢtü ve elbette Ģimdi Voldemort‘un kim olduğunu bulması kolay olacaktı… Voldemort artık bütün bilgiye sahipti…

―Harry?‖

Hermione onu kendi asasıyla lanetleyeceğinden korkuyor görünüyordu. Yüzü Ģerit Ģerit yaĢlarla kaplıydı, onun yanında çömeldi, ellerinde iki fincan çayı titreyerek tutuyordu ve kolunun altında ağır bir Ģey vardı.

―TeĢekkürler,‖ dedi fincanlardan birini alarak.

―Eğer problem olmazsa senle konuĢabilir miyim?‖

―Hayır,‖ dedi, çünkü hislerini incitmek istemiyordu.

―Harry, resimdeki adamın kim olduğunu bilmek istiyordun. Eh… Kitabı aldım.‖

Utangaçca Albus Dumbledore‘un Hayatı Ve Yalanları‘nın yepyeni bir kopyasını kucağına doğru itti.

―Nereden – nasıl – ?‖

―Bathilda‘nın oturma odasındaydı, öylece duruyordu… Tepesinden bu not fırlamıĢtı.‖

Hermione sivri, asit yeĢili birkaç satırlık yazıyı yüksek sesle okudu,

― Sevgili Batty, Yardımın için teĢekkürler. ĠĢte kitabın bir kopyası, umarım hoĢuna gider. her Ģeyi söyledin, hatırlamasan bile, Rita. Sanırım gerçek Bathilda hayattayken gelmiĢ olmalı, ama beki onu okuyacak durumda değildi?‖

―Hayır, büyük ihtimalle değildi.‖

Harry Dumbledore‘un yüzüne baktı ve vahĢi bir mutluluk yaĢadı: ġimdi Dumbledore‘un ona anlatmaya değeceğini asla düĢünmediği Ģeylerin hepsini bilecekti, Dumbledore istese de istemese de.

―Hala bana gerçekten kızgınsın, değil mi?‖ dedi Hermione; yukarı baktı ve gözlerinden taze gözyaĢlarının süzüldüğünü gördü ve öfkesinin yüzüne vurduğunu anladı.

―Hayır,‖ dedi sessizce. ―Hayır, Hermione, kazara olduğunu biliyorum. Bizi oradan çıkarmaya çalıĢıyordun ve inanılmazdın. Eğer orada olup bana yardım etmeseydin ben ölmüĢ olurdum.‖

Islak gülümsemesine karĢılık vermeyi denedi, sonra dikkatini kitaba geri çevirdi. Sırtı sertti; besbelli daha önce hiç açılmamıĢtı. Sayfaları karıĢtırdı, fotoğrafları aradı. Aradığı neredeyse hemen karĢısına çıktı, genç Dumbledore ve yakıĢıklı arkadaĢ, uzun zaman önce unutulmuĢ bir Ģakaya katıla katıla gülüyorlardı. Harry gözlerini altyazıya çevirdi:

Albus Dumbledore, annesinin ölümünden kısa bir süre sonra arkadaĢı Gellert Grindelwald ile.

Harry uzun bir süre son kelimeye hayret ederek nefesini bıraktı. Grindelwald. ArkadaĢı Grindelwald.

Gözlerine inanamıyormuĢ gibi ismi uzun uzun düĢünen Hermione‘ye yan yan baktı. YavaĢça bakıĢlarını Harry‘e kaldırdı.

― Grindelwald mı?‖

Fotoğrafların geri kalanını yok sayarak Harry o önemli ismin tekrarı için sayfaları araĢtırdı. Sonunda buldu ve aç gözlülükle okudu, ama kafası karıĢtı: Hepsinin bir anlam ifade etmesi için daha geriye gitmesi gerekliydi ve sonunda kendini ―Daha Büyük Ġyilik,‖ baĢlıklı bölümün baĢında buldu. Hermione ile o, beraber okumaya baĢladılar:

Artık on sekizinci doğum gününe yaklaĢan Dumbledore, Hogwarts‘ı bir zafer pırıltısıyla bıraktı – Öğrenci BaĢkanı, Sınıf BaĢkanı, Müstesna Büyü Yapma için Barnabus Finley Ödülü‘nün sahibi, BüyüceĢura‘nın Ġngiliz Genç Temsilcisi, Kahire‘deki Uluslar arası Simya Konferansı‘na Çığır Açan Katkısından dolayı Altın Madalya‘sının sahibi. Dumbledore daha sonra okulda edindiği saf ama bağlı yamağı Elphias ―Köpeknefes‖ Doge ile Büyük Tur‘a çıkmayı istedi.

Ġki genç adam Londra‘da Çatlak Kazan‘da kalıyordu, ertesi sabah Yunanistan‘a yola çıkma hazırlıkları yapıyordu ki, Dumbledore‘un annesinin ölümünü taĢıyan bir baykuĢ geldi. Bu kitap için röportaj vermeyi reddeden ―Köpeknefes‖ Doge, daha sonra olanlar hakkında topluma kendi duygusal versiyonunu verdi. Kendra‘nın ölümünü trajik bir darbe ve Dumbledore‘un keĢif gezisinden vazgeçme kararını da soylu bir fedakarlık davranıĢı olarak gösteriyor.

Elbette Dumbledore, Godric‘s Hollow‘a anında geri döndü, sözüm-ona kardeĢlerine

―bakmak‖ için. Ama onlara aslında ne kadar baktı.

―Delinin tekiydi o Aberforth,‖ dedi, ailesi o sıralar Godric‘s Hollow‘un varoĢlarında yaĢayan Enid Smeek. ―Deli gibi koĢturdu. Elbette, annesi ve babası olmadığı için ona acırdınız, fakat kafama keçi tezeği atıp durdu. Albus‘un onun için telaĢlandığını sanmıyorum, onları hiç birlikte görmedim zaten.‖

Peki Albus ne yapıyordu, eğer vahĢi kardeĢini teselli etmiyorduysa? GörünüĢe göre cevap, kız kardeĢinin devam eden mahkûmiyetini güvenceye almasıydı. Çünkü ilk gardiyanı ölmesine rağmen, Ariana Dumbledore‘un acınası durumunda bir değiĢme yoktu. Var oluĢu sadece dıĢarıdan birkaç kiĢi tarafından bilinmeye devam etti, mesela ―Köpeknefes‖

Doge‘dan onun ―kötü sağlığı‖ hikayesine inanması beklenebilirdi.

Ailenin baĢka kolayca mutlu edilir dostu Bathilda Bagshot‘tu, Godric‘s Hollow‘da pek çok sene yaĢamıĢ ünlü sihir tarihçisi. Kenra, elbette aileye, köye hoĢ geldiniz, demeye giriĢtiğinde Bathilda‘yı reddetti. Fakat birkaç sene sonra yazar Albus‘a, Hogwarts‘a bir mektup gönderdi, Biçim DeğiĢtirme Güncesi‘ndeki türler arası dönüĢüm üzerine yazısından hoĢa gidecek derecede etkilenmiĢti. Bu ilk temas bütün Dumbledore ailesiyle tanıĢmaya önayak oldu. Kendra öldüğünde, Bathilda Dumbledore‘un annesini Godric‘s Hollow‘da konuĢacak kadar tanıyan tek kiĢiydi.

Maalesef, Bathilda‘nın hayatında daha önceleri sergilediği dehası artık söndü. Ivor Dillonsby‘nin benim için toparladığı gibi, ―AteĢ yanıyor, ama kazan boĢ,‖ ya da Enid Smeek‘in hafif daha kaba cümlesi gibi, ―Bir çorap kadar kaçık.‖ Yine de, denenmiĢ, test edilmiĢ bildirme tekniklerinin toplamı hepsini bütün skandallı hikaye için birleĢtirecek yeteri kadar gerçek külçeleri çıkarmamı sağladı.

Büyücü dünyasının geri kalanı gibi, Bathilda Kendra‘nın erken ölümünü geri tepen bir büyüye yoruyor, daha sonraki yıllarda Albus ve Aberforth tarafından yinelenen bir hikâye.

Bathilda ayrıca Ariana üzerindeki aile çizgisini tekrarlıyor, ona ―zayıf‖ ve ―narin‖ diyor. Fakat bir konuda, Bathilda, Veritaserum elde etme için harcadığım çabaya oldukça değiyor, çünkü sadece o ve o, Albus Dumbledore‘un hayatının en iyi saklanmıĢ sırrının tam hikâyesini biliyor. ġimdi ilk kez ortaya çıkararak, hayranlarının Dumbledore hakkında inandığı her Ģeyi muallâkta bırakıyor: Karanlık Sanatlara karĢı sözüm ona nefreti, Muggle‘ların bastırılmasına karĢı olması, hatta kendi ailesine olan bağlılığı...

Dumbledore‘un Godric‘s Hollow‘a, artık yetim ve ailenin direği olarak eve gittiği yaz, Bathilda Bagshot yeğeni Gellert Grindelwald‘ı evine kabul etmeye razı oldu.

Grindelwald ismi haklı olarak meĢhur: Bütün Zamanların En Tehlikeli Karanlık Büyücüleri‘nin listesinde ilk sırayı yalnızca bir jenerasyon sonra tacını çalmaya Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen geldiği için kaçırırdı. Fakat Grindelwald dehĢet seferberliğini Ġngiltere‘ye hiç yaymadığı için güce yükseliĢinin ayrıntıları burada fazla bilinmiyor.

O zamanlar bile Karanlık Sanatlar‘a karĢı talihsiz hoĢgörüsüyle tanınan okul Durmstrang‘de eğitilen Grindelwald, Dumbledore kadar kendini erken geliĢmiĢ bir deha olarak gösterdi.

Fakat yeteneklerini ödül kazanmaya yöneltmektense Gellert Grindelwald kendini farklı uğraĢlara adadı. On altı yaĢında, Gellert Grindelwald‘ın kötücül deneyimlerini Durmstrang bile daha fazla görmezden gelemedi ve kovuldu.

ġimdiye dek, Grindelwald‘ın bir sonraki hareketleri hakkında bilinen tek Ģey ―birkaç ay yurt dıĢına yolculuk yaptığı‖ idi. Grindelwald‘ın Godric‘s Hollow‘daki büyük teyzesini görmeye gelmeyi seçtiği artık açığa çıkarılabilir ve orada, çoğu kiĢi için duyması Ģiddetle Ģok edici olacak olmasına rağmen, Albus Dumbledore‘dan baĢkası olmayan biriyle yakın bir dostluk kurdu.

―Bana büyüleyici bir çocuk gibi göründü,‖ diye saçmalıyor Bathilda, ―daha sonra her ne olduysa. Doğal olarak onu kendi yaĢındaki çocukların dostluğunu özleyen zavallı Albus‘la tanıĢtırdım. Çocuklar anında birbirine ısındı.‖

Gerçekten de öyle oldu. Bathilda bana Albus Dumbledore‘un, Gellert Grindelwald‘a gecenin köründe gönderilmiĢ bir mektubu gösteriyor.

―Evet, bütün günü tartıĢmayla geçirdikten sonra bile – ikisi de öyle zeki genç çocuklardı ki, ateĢteki kazan gibi kaynaĢtılar – Bazen Gellert‘in odasının camında Albus‘tan bir mektup getiren baykuĢunun tıkırtısını duyardım! Aklına bir fikir gelirdi ve anında Gellert‘e bildirmek zorundaydı!‖

Ve bunlar ne fikirlerdi. Albus Dumbledore‘un hayranları çok Ģok edici bulacak olmalarına rağmen, iĢte on yedi yaĢındaki kahramanlarının, yeni en yakın arkadaĢına iletildiği haliyle düĢünceleri. (Orijinal mektubun bir kopyası 463. sayfada görülebilir.) Gellert –

MUGGLE‘LARIN KENDĠ ĠYĠLĠĞĠ ĠÇĠN Büyücü baskınlığı hakkındaki söylediklerin için – bunun önemli bir konu olduğunu düĢünüyorum. Evet, bize güç bahĢedildi ve evet, bu güç bize hükmetme hakkını veriyor, ama ayrıca bize hükmedilenler üzerinde sorumluluklar veriyor. Bu konunun üstünde durmalıyız, inĢa edeceğimizin temeli olacak bu. Bize karĢı çıkanlar olduğunda -kesinlikle olacağı için- bütün karĢı tartıĢmalarımızın esası bu olmalı. DAHA ÜSTÜN BĠR DOĞRULUK için kontrolü ele alıyoruz. Ve bununla birlikte direniĢle karĢılaĢtığımızda yalnızca gerekeni dayatmalıyız, ama daha fazlasını değil. (Senin Durmstrang‘deki hatan buydu! Ama Ģikayet etmiyorum, çünkü eğer kovulmasaydın, asla tanıĢamazdık.) Albus

Hayranları hayrete ve dehĢete düĢecek olmalarına rağmen, bu mektup Albus Dumbledore‘un bir zamanlar Gizlilik Yasası‘nı düĢürüp Büyücülerin Muggle‘lara hükmünü kurmayı planladığının kanıtını teĢkil ediyor. Dumbledore‘u Muggle-doğumların en büyük Ģampiyonu olarak gösteren herkes için ne büyük bir darbe! Bu kahredici yeni kanıtın ıĢığında Muggle haklarını destekleyici nutuklar ne sahte geliyor! Annesi için yas tutması ve kız kardeĢine bakması gerekirken güce yükseliĢinin planlarını yapmakla meĢgul olan Albus Dumbledore ne alçak görünüyor!

Dumbledore‘u çöken kaidesinde tutmaya kararlı olanlar Ģüphesiz her Ģeye rağmen planlarını yürürlüğe koymadığını mızırdanacaktır, fikrini değiĢtirmiĢ olmalıydı, aklı baĢına gelmiĢ olmalıydı, fakat gerçek daha Ģok edici görünüyor.

Yeni büyük dostluklarının yalnız ikinci ayında, Dumbledore ve Grindelwald birbirlerini bir daha görmemek üzere ayrıldı, efsanevi düelloları için karĢılaĢana dek (fazlası için 22.

bölüme bakınız). Bu ani patlamaya ne sebep olmuĢtu? Dumbledore‘un aklı baĢına gelmiĢ

miydi? Ne yazık ki, hayır.

―Buna neden olan sanırım zavallı küçük Ariana‘nın ölümüydü,‖ diyor Bathilda. ―Korkunç bir Ģok etkisi yaptı. Öldüğünde, Gellert orada evdeydi ve bir anda evime geri döndü ve ertesi gün eve gitmek istediğini söyledi. Bilirsiniz, korkunç derecede endiĢeliydi. Bu yüzden bir Anahtar hazırladım ve bu onu son görüĢümdü.

―Albus, Ariana‘nın ölümünde onun yanındaydı. Ġki kardeĢ için çok korkunçtu. Birbirleri hariç herkesi kaybetmiĢlerdi. Sinirlerin gerilmesine ĢaĢırmamak lazım. Aberforth Albus‘u suçladı, bilirsin, korkunç durumlarda insanların yaptığı gibi. Ama Aberforth, her zaman biraz delice konuĢurdu, zavallı çocuk. Yine de, cenazede Albus‘un burnunu kırması hoĢ değildi. Kızının bedeninin önünde oğullarını öyle kavga eder görmek Kendra‘yı mahvederdi. Gellert‘in cenazeye kalamaması ne kötüydü… Albus‘u teselli ederdi en azından…‖

Yalnızca Ariana Dumbledore‘un cenazesine katılan birkaç kiĢi tarafından bilinen tabutun yanındaki bu korkunç dövüĢ, birkaç soru oluĢturuyor. Aberforth Dumbledore tam olarak neden Albus‘u kız kardeĢinin ölümü için suçlamıĢtı? ―Batty‖nin öyleymiĢ gibi davrandığı gibi, yalnızca bir keder taĢkınlığı mıydı? Yoksa öfkesinin daha somut bir sebebi olabilir miydi? Öğrenci arkadaĢlarına yaptığı neredeyse ölümcül saldırıları yüzünden Durmstrang‘den kovulan Grindelwald, kızın ölümünün saatler sonrasında ülkeden kaçtı ve Albus (utançtan mı korkudan mı?) onu bir daha hiç görmedi, Büyücü dünyasının yalvarıĢlarıyla görmek zorunda kalana kadar.

Ne Dumbledore ne Grindelwald daha sonraki hayatlarında bu kısa çocukluk dostluğundan bahsetmiĢe benzemiyor. Fakat Dumbledore‘un Gellert Grindelwald‘a saldırısını bir beĢ yıllık karmaĢa, ölümcül olaylar ve yok olmalar sonrasına ertelediğine Ģüphe yok. Dumbledore‘un tereddüt etmesinin nedeni adam için kalmıĢ Ģefkat miydi yoksa bir zamanlar en iyi dostunun ortaya çıkmasının korkusu muydu? Bir zamanlar tanıĢtığına çok memnun olan adamı yakalamak için yola çıkması sadece gönülsüzce miydi?

Ve esrarengiz Ariana nasıl öldü? Bir Karanlık ayinin kasıtsız kurbanı mıydı? Ġki genç adam zafer ve baskınlık denemeleri için pratik yaparken, yapmaması gereken bir Ģeyle mi karĢılaĢmıĢtı? Ariana Dumbledore‘un ―daha üstün bir doğruluk‖ için ölen ilk insan olması mümkün müydü?

Bölüm burada sona erdi ve Harry yukarı baktı. Hermione sayfanın sonuna ondan önce ulaĢmıĢtı. Kitabı Harry‘nin elinden çekti, ifadesi onu korkutmuĢa benziyordu ve ona bakmadan kapattı, sanki nahoĢ bir Ģeyi saklıyordu.

―Harry – ―

Ama baĢını iki yana salladı. Ġçinden gelen kesinlik içinde parçalandı; Ron gittikten sonra hissettiğinin aynısıydı. Dumbledore‘a güvenmiĢti, iyilik ve irfanın somut hali olduğuna inanmıĢtı. Hepsi küllere karıĢmıĢtı: Daha ne kadar kaybedebilirdi? Ron, Dumbledore, anka asası…

―Harry.‖ DüĢüncelerini duymuĢ gibiydi. ―Beni dinle. Bu – çok iyi bir okuma materyali değil – ―

―Evet, bunu diyebilirsin,‖

―– ama unutma Harry, bunları yazan Rita Skeeter.‖

―Grindelwald‘a mektubunu okudun, değil mi?‖

―Evet, ben – ben okudum.‖ Tereddüt etti, üzgün görünüyordu, çayını soğuk ellerinde beĢik gibi sallayarak. ―Bence en kötü bölümü o. Bathilda‘nın hepsini sadece konuĢma olduğunu düĢündüğünü biliyorum, ama ―Daha Üstün Bir Doğruluk Ġçin‖ Grindelwald‘ın sloganı haline geldi, daha sonra iĢlediği bütün canavarlıklar için savunması haline geldi. Ve… bundan çıkıyor ki… fikri ona Dumbledore verdi.

Nurmengard‘ın giriĢine bile ―Daha Üstün Bir Doğruluk Ġçin‖ kazındığı söyleniyor.‖

―Nurmengard ne?‖

―Grindelwald‘ın ona karĢı çıkanları tutmak için inĢa ettiği hapishane. Kendisi orada son buldu, Dumbledore onu yakaladıktan sonra. Her neyse, bu – bu korkunç bir Ģey; Dumbledore‘un fikirlerinin Grindelwald‘ın güce yükselmesine yardım etmesi. Ama yine de, Rita bile onların birbirini, ikisi de çok gençken, bir yazlığına birkaç aydan fazla tanıyor gibi davranamaz ve – ―

―Bunu söyleyeceğini düĢündüm,‖ dedi Harry. Öfkesini ondan çıkarmak istemiyordu, ama sesini seviyeli tutması çok zordu. ―‘Çok gençlerdi,‘ diyeceğini biliyordum. Bizim Ģu anki yaĢımızdalardı. Ve iĢte buradayız, Karanlık Sanatlara karĢı savaĢmak için hayatlarımızı riske atıyoruz ve iĢte oradaydı, yeni en yakın arkadaĢıyla beraber Muggle‘lar üzerinde güç planları yapıyordu.‖

Sinirleri daha fazla oynamadan duramazdı: Ayağa kalktı ve etrafta yürüdü, birazını dıĢarı atmaya çalıĢarak.

―Dumbledore‘un yazdıklarını savunacak değilim,‖ dedi Hermione. ―Bütün o ‗hükmetme hakkı‘

saçmalığı, ‗Sihir Kudrettir‘ gibi yine. Ama Harry, annesi yeni ölmüĢtü, evde tek baĢına kapalı kalmıĢtı

– ―

―Tek baĢına mı? Yalnız değildi! Yanında kardeĢleri vardı, kapalı tuttuğu Kofti kız kardeĢi – ―

―Ġnanmıyorum,‖ dedi Hermione. O da ayağa kalktı. ―O kızın sorunu her ne idiyse, Kofti olduğunu düĢünmüyorum. Bizim bildiğimiz Dumbledore asla, asla böyle bir Ģeye – ―

―Bizim bildiğimiz Dumbledore zorla Muggle‘ları ele geçirmek istemiyordu!‖ diye bağırdı Harry, sesi boĢ

dağ yamacında yankılandı ve birkaç siyah kuĢ gaklayarak ve incimsi gökyüzünde yuvarlak çizerek havaya uçtu.

―DeğiĢti, Harry, değiĢti! Bu kadar basit! Belki on yedi yaĢındayken bu Ģeylere inandı, ama hayatının geri kalanını Karanlık Sanatlara karĢı savaĢarak geçirdi! Dumbledore Grindelwald‘ı durduran kiĢiydi, her zaman Muggle koruması ve Muggle-doğumlu hakları için oy verendi, baĢından Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘e karĢı savaĢandı ve onu alt etmeyi denerken ölendi!‖

Rita‘nın kitabı aralarından yere düĢtü, böylece Albus Dumbledore‘un yüzü ikisine hüzünle gülümsedi.

―Harry, özür dilerim, ama kızgın olmanın tek sebebi, Dumbledore‘un bunların hiç birini sana kendi anlatmadığı için.‖

―Belki de o yüzden!‖ diye böğürdü Harry ve kollarını baĢının üzerine savurdu, öfkesini mi tutmaya çalıĢtığı için yoksa kendini kendi Hayalbozan büyüsünden korumak için miydi bilmiyordu. ―Bak benden ne istedi, Hermione! Hayatını tehlikeye at, Harry! Ve yine! Ve yine! Ve benden sana hiçbir Ģeyi açıklamamı bekleme, sadece bana körü körüne güven, ne yaptığımı bildiğime güven, sana güvenmesem de sen bana güven! Hiçbir zaman tamamen gerçeğe değil! Hiçbir zaman!‖

Sesi zorlanmayla çatladı ve beyazlık ve boĢlukta birbirlerine bakarak durdular ve Harry geniĢ

gökyüzünün altında böcekler kadar önemsizlermiĢ gibi hissetti.

―Seni sevdi,‖ diye fısıldadı Hermione. ―Seni sevdiğini biliyorum.‖

Harry kollarını düĢürdü.

―Kimi sevdiğini bilmiyorum, Hermione, ama hiçbir zaman ben değildim. Bu sevgi değil, bana bıraktığı kargaĢa. Gerçekte ne düĢündükleri hakkında benle paylaĢtığından daha çoğunu Gellert Grindelwald ile paylaĢtı.‖

Harry, kara düĢürdüğü Hermione‘nin asasını aldı ve çadırın giriĢine geri oturdu.

―Çay için teĢekkürler. Nöbeti bitireceğim. Sen sıcak yere geri dön.‖

Tereddüt etti, ama gitmeyi kabul etti. Kitabı aldı ve yanından geçip çadırın içine geri döndü, ama dönerken baĢının tepesini hafifçe eliyle süpürdü. Onun dokunuĢuyla gözlerini kapadı ve söylediğinin doğru olmasını dilediği için kendinden nefret etti: Dumbledore‘un gerçekten umursadığının.

ON DOKUZUNCU BÖLÜM

GÜMÜŞ CEYLAN

Hermione, gece yarısı nöbeti devraldığında kar yağıyordu. Harry‘nin rüyaları karıĢık ve rahatsız ediciydi: Nagini sürekli kıvrılarak belirip yok oldu, önce kocaman çatlamıĢ bir yüzüğün içinden, sonra Noel güllerinden oluĢan çelengin arasından. Sürekli panik içinde uyandı, uzaklarda birinin onu çağırdığına emin olarak, çadırın etrafındaki rüzgârın kırbaçlarının ayak sesleri ya da sesler olduğunu hayal ederek.

Sonunda karanlıkta ayağa kalktı ve çadırın giriĢinde yığılmıĢ asasının ıĢığıyla Sihir Tarihi‘ni okuyan Hermione‘ye katıldı. Kar hala lapa lapa yağıyordu ve erken toparlanıp yola devam etme önerisini ferahlamayla karĢıladı.

―Daha kapalı bir yere gideceğiz,‖ diye kabul etti, pijamalarının üzerine bir kazak geçirirken titreyerek.

―Sürekli dıĢarıda insanların hareket ettiğini duyar gibi olduğumu düĢündüm, hatta bir ya da iki kez birini gördüğümü sandım.‖

Harry üzerine bir süveter giyerken durakladı ve masadaki sessiz, hareketsiz Sinsioskopa baktı.

―Eminim, hayal ettim,‖ dedi Hermione, gergin görünerek. ―Kar karanlıkta gözlerine numaralar yapar…

Ama belki yine de Görünmezlik Pelerini‘nin altında BuharlaĢmalıyız, ne olur ne olmaz?‖

Yarım saat sonra, çadır toplanmıĢ, Harry Hortkuluğu giyiyor ve Hermione boncuklu çantayı sıkı sıkı tutuyordu; BuharlaĢtılar. Her zamanki sıkılık onları içine çekti; Harry‘nin ayakları karlı yerden ayrıldı, sonra yapraklarla örtülmüĢ donmuĢ toprak hissiyatı veren yere hızla çarptı.

―Nerdeyiz?‖ diye sordu, Hermione boncuklu çantayı açıp çadır direklerine asılırken taze ağaç topluluklarına baktı.

―Dean Ormanı,‖ dedi. ―Bir keresinde buraya annem ve babamla kamp yapmaya gelmiĢtim.‖

Burada da kar her taraftaki ağaçların tepesini örtmüĢtü ve iliklere iĢleyecek kadar soğuktu, ama en azından rüzgârdan korunuyorlardı. Günün çoğunu çadırın içinde geçirdiler, Hermione‘nin yapmaya çok yatkın olduğu, süpürülüp bir kavanoz içinde etrafa taĢınabilen kullanıĢlı parlak mavi alevlerin etrafında ısınmak için birbirlerine yanaĢtılar. Harry sanki kısa ama ağır bir hastalıktan kurtuluyormuĢ gibi hissetti; Hermione‘nin endiĢeli haliyle güçlendirilen bir ifade. O öğleden sonra yeni kar taneleri üstlerine yağdı, böylece saklı açıklık bile tozumsu karla tazelenmiĢti.

Az uykuyla geçen iki geceden sonra, Harry‘nin duyuları normalde olduğundan daha tetikteydi. Godric‘s Hollow‘dan kaçıĢları öyle ucu ucuna olmuĢtu ki Voldemort nasıl olduysa öncekinden daha yakın gibi görünüyordu, daha tehditkâr. Karanlık yine çökerken Harry Hermione‘nin nöbet tutma teklifini geri çevirdi ve ona yatağa gitmesini söyledi.

Harry çadıra eski bir yastık getirdi ve oturdu, sahip olduğu bütün süveterleri giyiyordu, ama buna rağmen hala titriyordu. Saatler geçtikçe karanlık iyice çöktü,neredeyse yutacak gibiydi, bir süreliğine Ginny‘nin noktasını izlemek için Çapulcu Haritası‘nı çıkarmak üzereydi ki, Noel tatili olduğunu ve Kovuk‘a geri dönmüĢ olacağını hatırladı.

Her ufak hareket ormanın uçsuz bucaksız büyüklüğünde daha da büyütülmüĢ gibiydi. Harry yaĢayan yaratıklarla dolu olduğunu biliyordu, ama hepsinin hareketsiz ve sessiz kalmasını diledi ki masum sincap koĢuĢturmalarını yürüyüĢlerini diğer sinsi hareketlerden ayırabilesin. Yıllar önce duyduğu ölü yaprakların üzerinde sürtünen pelerin sesini hatırladı ve anında tekrar duyduğunu sandı ve aklını sarstı. Koruyucu büyüleri haftalardır iĢe yaramıĢtı; neden Ģimdi kırılsın ki? Ama yine de bu gece bir Ģeylerin farklı olduğu hissini üzerinden atamıyordu.

Birçok kez çadırın kenarına tuhaf bir açıyla yaslanarak uyuyakaldığı için boynu ağrıyarak yukarı fırladı.

Gece o kadar derin bir kadifemsi karanlığa ulaĢmıĢtı ki BuharlaĢma ve Cisimlenme arasındaki bir Araf‘a geçici olarak alınmıĢ olabilirdi. Parmaklarını görebilip göremeyeceğini anlamak için bir elini yüzünün önüne tuttu.

Parlak gümüĢ bir ıĢık tam önünde belirdi, ağaçların arasında hareket ediyordu. Kaynağı neyse, sessizce hareket ediyordu. IĢık ona doğru geliyormuĢ gibiydi.

Ayağa fırladı, sesi boğazında donmuĢtu ve Hermione‘nin asasını kaldırdı. IĢık kör edici hale gelince gözlerini kıstı, önündeki ağaçların siluetleri simsiyahtı ve o Ģey yaklaĢmaya hala devam ediyordu…

Ve sonra ıĢığın kayağı bir meĢenin arkasından adım attı. GümüĢi beyaz bir ceylandı, ay gibi parlak ve göz kamaĢtırıcı, yerde yolunu seçe seçe yürüyordu, hala sessiz ve ince kar tabakasında ayak izi bırakmıyordu. Ona doğru yürüdü, geniĢ uzun kirpikli gözleri olan güzel baĢı yukarıda.

Harry merak içinde yaratığa bakakaldı. Tuhaflığına değil, ama açıklanamaz tanıdıklığına. Sanki onun gelmesini bekliyormuĢ, ama o ana dek karĢılaĢmalarını planladıklarını unutmuĢ gibi hissetti. Bir saniye önce çok güçlü olan Hermione‘yi çağırma bağırma güdüsü yok olmuĢtu. Kendisi için, yalnız kendisi için geldiğini biliyordu, hatta hayatını ortaya koyardı.

―Hayır,‖ dedi ve sesi kullanmamaktan çatlak çıkmıĢtı. ―Geri dön!‖

Ağaçların arasında kasten adım atmaya devam etti ve bir süre sonra parlaklığı ağaçların siyah gövdeleriyle kesiliyordu. Bir saniyeliğine tereddüt etti. Dikkat, bunun bir düzen, bir yem, bir tuzak olabileceğini mırıldandı. Ama güdü, o büyük güdü ona bunun Karanlık Büyü olmadığını söyledi. O da peĢine düĢtü.

Kar ayağının altında kütürdedi, ama ceylan ağaçların arasından geçerken hiç ses çıkarmadı, çünkü ıĢıktan baĢka bir Ģey değildi. Onu ormanın derinliklerine götürdü ve Harry hızla yürüdü, durduğunda emindi ki ona düzgünce yaklaĢmasına izin verecekti. Ve sonra konuĢacaktı ve ses ona bilmesi gerekeni söyleyecekti.

Sonunda, durdu. Güzel baĢını bir kez daha ona çevirdi ve içinde bir soru yanarak koĢmaya baĢladı ama dudaklarını sormak için açtığında ceylan yok oldu.

Karanlık onu bütün olarak yutmasına rağmen, düzgün ve parlak görünümü hala retinasında izini bırakmıĢtı; görüĢünü bozdu, göz kapaklarını indirdiğinde parlatarak, yolunu ĢaĢırtarak. ġimdi korku gelmiĢti; varlığı güvenlik demekti.

― Lumos! ‖ diye fısıldadı ve asasının ucu yandı.

Orada durup ormanın seslerini, uzaktan gelen dal çatırdamaları, karın yumuĢak hıĢırtısını dinlerken gözünü her kırpıĢında diĢi geyiğin izi eridi. Saldırılmak üzere miydi? Onu bir pusuya mı düĢürmüĢtü?

Asa ıĢığının ötesinde birinin durup onu izlediğini hayal mi ediyordu?

Asasını daha yükseğe kaldırdı. Kimse ona koĢmadı, bir ağacın ardından hiçbir yeĢil ıĢık patlamadı.

Öyleyse neden, onu bu noktaya getirmiĢti?

Asasın ıĢığında bir Ģey parladı ve Harry döndü, ama orada olan tek Ģey ufak donmuĢ bir havuzdu, asasını incelemek için daha yükseğe kaldırırken siyah yüzü parlıyordu.

Dikkatlice ilerledi ve aĢağı baktı. Buz bozulmuĢ gölgesini ve asasının ıĢığının parıltısını yansıttı, ama puslu kalın gri kabuğun derinliklerinde baĢka bir Ģey parladı. Kocaman gümüĢ bir haç…

Kalbi ağzına fırladı: havuzun kenarında dizleri üzerine düĢtü ve asasını öyle bir açıda tuttu ki havuzun dibine mümkün olduğu kadar çok ıĢık tuttu. Koyu kırmızı parıltısı… Kabzasında parlayan yakutlar olan bir kılıçtı… Orman havuzunun dibinde Gryffindor‘un kılıcı yatıyordu.

Neredeyse nefes almayarak, ona bakakaldı. Bu nasıl mümkün olurdu? Nasıl bir orman havuzunun dibinde yatar duruma gelirdi, kamp yaptıkları yerin bu kadar yakınında? Hermione‘yi bilinmeyen bir sihir mi bu noktaya çekmiĢti, yoksa Patronus olduğunu düĢündüğü ceylan havuzun gardiyanı gibi bir Ģey miydi? Yoksa kılıç onlar oraya vardıktan sonra mı konmuĢtu, tam olarak onlar orada oldukları için mi? O

halde, Harry‘e bunu vermek isteyen insan neredeydi? Tekrar asasını çevredeki ağaçlara ve çalılara yöneltti, bir insan gölgesi, göz parıltısı arıyordu, ama orada kimseyi göremedi. Bu arada, dikkatini donmuĢ havuzun dibinde dinlenen kılıca çevirirken biraz daha korku heyecanını bastırdı.

Asasını gümüĢü Ģekle uzattı ve mırıldandı; ― Accio Kılıç.‖

Hareket etmedi. BeklememiĢti de. Eğer o kadar kolay olsaydı, kılıç alması için yere konulmuĢ olurdu, donmuĢ bir havuzun derinlikleride değil. Buz çemberinin etrafında dolandı, kılıcın kendini ona son yollayıĢını düĢünüyordu. O zaman korkunç bir tehlike içindeydi ve yardım istemiĢti.

―Ġmdat,‖ diye mırıldandı, ama kılıç havuzun dibinde kaldı, kayıtsız, hareketsiz.

Neydi, diye sordu Harry kendine (tekrar yürüyerek), Dumbledore ona kılıcı en son yakaladığında ne demiĢti? Sadece gerçek bir Gryffindor onu Ģapkadan çıkarabilirdi. Ve bir Gryffindor‘u tarif eden özellikler nelerdi? Harry‘nin kafasındaki küçük bir ses onu cevapladı: Cesaretleri, cüretleri ve nezaketleri Gryffindorları ayırır.

Harry durmayı bıraktı ve uzun bir of çekti, dumanımsı nefesi hızla donmuĢ havada yükseldi. Ne yapması gerektiğini biliyordu. Eğer kendisine dürüst olması gerekirse, kılıcı buzun ardında fark ettiği an bu ana varacağını düĢünmüĢtü.

Tekrar çevredeki ağaçlara baktı, ama kimsenin ona saldırmayacağına emindi. Orman boyunca tek baĢına yürürken fırsatları olmuĢtu, havuzu incelerken pek çok fırsatları olmuĢtu. Bu noktaya kadar geciktirmenin tek nedeni bir sonraki beklentinin hiç de davetkâr olmamasıydı.

El yordamıyla Harry kat kat kıyafetlerini çıkarmaya baĢladı. ―Nezaket‖ in bununla ne alakası olduğuna, diye düĢündü piĢmanlıkla tam olarak emin değildi, Hermione‘yi çağırıp onun yerine yapmasını istememek nezaketten sayılmıyorsa tabi.

Soyunurken bir baykuĢ bir yerde öttü ve üzüntüyle Hedwig‘i düĢündü. Titriyordu Ģimdi, diĢleri korkunç takırdıyordu, ama yine de iç çamaĢırıyla karda çıplak ayak kalana kadar soyunmaya devam etti.

Asasını, annesinin mektubunu, Sirius‘un aynasının parçasını ve eski Snitch‘i içeren keseyi kıyafetlerinin üstüne koydu, sonra Hermione‘nin asasını buza doğrulttu.

― Diffindo.‖

Sessizlikte bir kurĢun sesi gibi çatırdadı. Havuzun yüzeyi kırıldı ve karanlık buz parçaları dalgalı suda sallandı. Harry‘nin kıyaslayabileceği kadarıyla derin değildi, ama kılıcı alabilmek için kendisini tamamen suya daldırmak zorundaydı.

Önündeki görevi uzun uzun düĢünmek iĢi kolaylaĢtırmayacaktı ya da suyu ısıtmayacaktı. Havuzun kenarına doğru adım attı ve Hermione‘nin asasını yere koydu, hala ucu yanıyordu. Sonra, biraz sonra ne kadar daha üĢüyeceğini ya da yakında ne kadar Ģiddetle titreyeceğini gözünde canlandırmamaya çalıĢarak, atladı.

Vücudunun her noktası Ģikâyetle çığlık attı; donmuĢ suda omuzlarına kadar battığında ciğerlerindeki hava donmuĢ gibiydi. Ancak nefes alıyordu; Ģiddetle titriyordu, su havuzun kenarından taĢtı, uyuĢmuĢ

ayaklarıyla kılıcı hissetti. Sadece bir kez dalmak istiyordu.

Dalma anını her saniye erteledi, zorlukla nefes alarak ve titreyerek, sonunda kendine bunun yapılması gerektiğini söyledi, bütün cesaretini topladı ve daldı.

Soğuk büyük ıstıraptı: Ona ateĢ gibi saldırdı. Karanlık su boyunca kendini itip uzanıp kılıcı almak için elini uzatırken beyni de donmuĢ gibiydi. Parmakları kabzanın etrafında kapandı; yukarı doğru çekti.

Sonra boynunun etrafında bir Ģey sıkıca kapandı. Su bitkilerini düĢündü, ama dalarken hiçbir Ģeye değmemiĢti ve boĢ elini kendini kurtarmak için kaldırdı. Su bitkisi değildi: Hortkuluğun zinciri sıkılaĢmıĢtı ve yavaĢça nefes borusunu sıkıĢtırıyordu.

Harry deli gibi bacaklarını savurdu, kendini yüzeye çıkarmaya çalıĢtı, ama sadece kendini havuzun kayalıklı kısmına itti. Çırpınarak, nefessiz kalarak, kendini boğan zinciri yokladı, donmuĢ parmakları onu gevĢetemedi ve Ģimdi boğulacaktı, geriye bir Ģey kalmamıĢtı, yapabileceği hiçbir Ģey yoktu ve göğsünü kavrayan kollar kesin Ölüm‘ündü…

Nefesi kesilerek ve böğürerek, sırılsıklam ve hayatında hiç üĢümediği kadar üĢüyerek, karda yüzükoyun yattı. Yakında biri, baĢka bir insan hızla nefes alıyordu ve öksürüyordu ve sendeliyordu. Hermione tekrar gelmiĢti, yılan saldırdığında geldiği gibi… Ama onun sesine benzemiyordu, bu derin öksürükler, ayakların ağırlıkları ona benzemiyordu…

Harry‘de baĢını kaldırıp kurtarıcısının kim olduğunu görecek güç yoktu. Yapabildiği tek Ģey titreyen elini boğazına götürmek ve madalyonun etini sıkıca kestiği yeri hissetmekti. GitmiĢti. Biri kesip onu özgür bırakmıĢtı. Sonra baĢının üstündeki nefesli bir ses konuĢtu,

―Sen – çatlak – mısın?‖

O sesi duymanın verdiği Ģokun dıĢında hiçbir Ģey Harry‘e kalkma gücünü veremezdi. ġiddetle titreyerek, yalpalayarak ayağa kalktı. Orada önünde Ron duruyordu, tamamen giyinik ama sırılsıklam, saçı yüzüne yapıĢmıĢ, bir elinde Gryffindor‘un kılıcı vardı, diğerinden Hortkuluğun kırık zinciri sarkıyordu.

― Kahrolasıca neden ‖ diye nefes aldı Ron, kısalmıĢ zincirinde hipnoz edercesine öne geriye sallanan Hortkuluğu kaldırarak, ―bu Ģeyi dalmadan önce çıkarmadın?‖

Harry cevap veremedi. GümüĢ ceylan Ron‘un tekrar ortaya çıkıĢıyla kıyaslanacak olursa hiçbir Ģey ama hiçbir Ģey değildi: Ġnanamıyordu. Soğuktan titreyerek, hala suyun kenarında duran kıyafet yığınını yakaladı ve giymeye baĢladı. BaĢından süveterleri teker teker geçirirken, Harry Ron‘a baktı, bakıĢını ondan her kaçırdığında yok olmasını yarı yarıya bekleyerek, ama yine de gerçekçi olmalıydı: Az önce havuza dalmıĢtı; Harry‘nin hayatını kurtarmıĢtı.

―S-sen miydin?‖ dedi Harry sonunda, diĢleri takırdayarak, sesi az kalsın boğulacak olmasından ötürü normalde olduğundan daha zayıf.

―Eh, evet,‖ dedi Ron, biraz kafası karıĢmıĢ görünerek.

―S-sen mi o geyiği yaptın?‖

―Ne? Hayır, elbette! Onu senin yaptığını sandım!‖

―Benim Patronusum bir erkek ceylan.‖

―A, doğru. Farklı göründüğünü düĢünmüĢtüm. Boynuzları yoktu.‖

Harry Hagrid‘in kesesini boynuna geri taktı, son bir süveter giydi, Hermione‘nin asasını almak için eğildi ve yine Ron‘la yüz yüze geldi.

―Nasıl oldu da buradasın?‖

GörünüĢe göre Ron bu noktanın daha sonra ortaya çıkacağını ummuĢtu, eğer çıkacaksa.

―Eh, ben – bilirsin – geri döndüm. Eğer –‖ Boğazını temizledi. ―Bilirsin. Beni hala istersen.‖

Bir duraklama oldu, Ron‘un gidiĢi konusu aralarına bir duvar gibi girdi. Ama buradaydı. DönmüĢtü. Az önce Harry‘nin hayatını kurtarmıĢtı.

Ron aĢağı ellerine baktı. Tuttuğu Ģeyleri görmenin anlık bir ĢaĢkınlığını yaĢıyor görünüyordu.

―A, evet, onu dıĢarı çıkardım,‖ dedi, epey gereksizce, kılıcı Harry‘nin incelemesi için kaldırarak. ―Bunun için atladın, değil mi?‖

―Evet,‖ dedi Harry. ―Ama anlamıyorum. Buraya nasıl geldin? Bizi nasıl buldun?‖

―Uzun hikâye,‖ dedi Ron. ―Saatlerdir sizi arıyorum, ama büyük bir orman, değil mi? Ve tam bir ağacın altında kalmayı ve sabahı beklemeyi düĢünüyordum ki o geyiğin geldiğini ve senin onu takip ettiğini gördüm.‖

―BaĢka kimseyi görmedin mi?‖

―Hayır,‖ dedi Ron, ―Ben –‖

Ama tereddüt etti, birkaç metre ötede beraber büyüyen iki ağaca baktı.

―Orada bir Ģeyin hareket ettiğini gördüğümü sandım, ama o anda havuza doğru koĢuyordum, çünkü içeri girmiĢtin ve dıĢarı çıkmamıĢtın, o yüzden yönümü değiĢtirmeyi – hey!‖

‗Harry, çoktan Ron‘un iĢaret ettiği yere doğru koĢuyordu. Ġki meĢe beraber büyümüĢtü: gövdelerin arasında göz seviyesinde sadece birkaç santimetrelik bir boĢluk vardı ve görmek ama görülmemek için ideal bir yerdi. Ama köklerin etrafındaki yer karla kaplı değildi ve Harry ayak izlerine dair bir iĢaret göremiyordu. Ron‘un elinde hala Hortkuluğu ve kılıcı tutarak beklediği yere geri döndü.

―Orada bir Ģey var mı?‖ diye sordu Ron.

―Hayır,‖ dedi Harry.

―Peki kılıç havuzun içine nasıl girdi?‖

―Patronus‘u yaratan kiĢi onu oraya koymuĢ olmalı.‖

Ġkisi de süslü püslü gümüĢ kılıca baktı, kabzasındaki yakutları Hermione‘nin asasının ıĢığında biraz parıldıyordu.

―Bunun gerçek olduğunu mu düĢünüyorsun?‖ diye sordu Ron.

―Bilmenin tek yolu var, değil mi?‖ dedi Harry.

Horktkuluk hala Ron‘un elinde sallanıyordu. Madalyon hafifçe seğiriyordu. Harry içindeki Ģeyin yine rahatsızlaĢtığını biliyordu. Kılıcın varlığını hissetmiĢti ve Harry‘i onu elde etmemesi için öldürmeye çalıĢmıĢtı. ġimdi uzun tartıĢmalar yapmanın zamanı değildi; Ģimdi madalyonu sonsuza kadar yok etmenin zamanıydı. Harry etrafına baktı, Hermione‘nin asasını yukarıda tuttu ve yeri gördü: düz bir kaya bir amerikançınarı ağacının gölgesinde duruyordu.

―Buraya gel,‖ dedi ve ona yolu gösterdi, kayanın yüzeyinden karı süpürdü ve elini Hortkuluk için uzattı.

Ama Ron kılıcı uzattığında, Harry baĢını salladı.

―Hayır, sen yapmalısın.‖

―Ben mi?‖ dedi Ron, Ģok olmuĢ vaziyette. ―Neden?‖

―Çünkü kılıcı havuzdan sen çıkardın. Senin yapman gerektiğini düĢünüyorum.‖

Nazik veya cömert davranmıyordu. O geyiğin zararsız olduğunu bildiği kadar kesin biliyordu ki, Ron kılıcı kullanacak kiĢi olmalıydı. Dumbledore Harry‘e en azından bazı sihir türlerini öğretmiĢti, bazı davranıĢların hesaplanamaz gücünü.

―Ben açacağım,‖ dedi Harry, ―ve sen saplayacaksın. Hemen, tamam mı? Çünkü içindeki her neyse dövüĢecek. Günlükteki Riddle parçası beni öldürmeye çalıĢtı.‖

―Nasıl açacaksın?‖ diye sordu Ron. KokmuĢ görünüyordu.

―Açılmasını isteyeceğim, Çataldilinde,‖ dedi Harry. Cevap dudaklarına o kadar hazır bir Ģekilde geldi ki her zaman içten içe bildiğini düĢündü: Belki Nagini‘yle yaĢadığı son karĢılaĢma onun anlamasını saplamıĢtı. Parlayan yeĢil taĢlarla yazılmıĢ Yılansı S‘ye baktı: Kaya‘da kıvrılmıĢ ufak bir yılan olduğunu gözünde canlandırmak kolaydı.

―Hayır!‖ dedi Ron. ―Hayır, açma! Ciddiyim!‖

―Neden?‖ diye sordu Harry. ―Kahrolası Ģeyden kurtulalım, aylar oldu –‖

―Çünkü o Ģey benim için kötü!‖ dedi Ron, kayanın üstündeki madalyondan uzaklaĢarak. ―Onunla baĢa çıkamam! Bahane uydurmuyorum, Harry, çünkü ne hale gelmiĢtim, ama beni, seni ve Hermione‘yi etkilediğinden daha kötü etkiliyor, bana bazı Ģeyler düĢündürttü – zaten düĢündüğüm Ģeylerdi, ama o her Ģeyi daha da kötü hale getirdi. Açıklayamam ve sonra onu çıkartır ve kafamı toparlardım yeniden, ama sonra lanet olası Ģeyi tekrar takmak zorunda kalırdım – yapamam Harry!‖

GerilemiĢti, kılıç yanından sarkıyordu, baĢını sallıyordu.

―Yapabilirsin,‖ dedi Harry. ―Yapabilirsin! Az önce kılıcı aldın, kullanacak kiĢinin sen olması gerektiğini biliyorum. Lütfen, sadece kurtul ondan, Ron.‖

Adını duymak uyarıcı gibi gelmiĢti. Ron yutkundu, sonra hala uzun burnundan sertçe nefes alarak, kayaya tekrar yaklaĢtı.

―Ne zaman yapacağımı söyle,‖ diye vırakladı.

―Üçe kadar saydığımda,‖ dedi Harry, madalyona tekrar bakarak ve gözlerini kısarak, S harfine yoğunlaĢarak, bir yılan hayal ederek, bu arada madalyonun içerikleri kapana kısılmıĢ bir horoz dövüĢü gibi tıngırdadı. Ona acımak kolay olurdu, ama Harry‘nin boynundaki kesik hala yanıyordu.

―Bir…iki…üç… açıl.‖

Son kelime bir tıslama ve bir hırlama olarak çıkmıĢtı ve madalyonun altın kapıları ufak bir çıtırdamayla ardına kadar açıldı.

Ġçerideki iki cam pencerenin ardında yaĢayann bir çift göz kapanıp açıldı, Tom Riddle‘ın gözlerini onları kırmızı ve dikey gözbebekli hale getirmeden önce olduğu gibi yakıĢıklı bir göz.

―Sapla,‖ dedi Harry, madalyonu kayanın üstünde dümdüz tutarak.

Ron kılıcı titreyen elleriyle kaldırdı: Ucu umutsuzca dönen gözlerin üzerine sarktı ve Harry madalyonu sıkıca yakaladı, kendini hazırlayarak, boĢ pencerelerden kan aktığını Ģimdiden hayal ederek.

Sonra Hortkuluğun içinden bir ses tısladı.

― Kalbini gördüm ve o benim.‖

―Onu dinleme!‖ dedi Harry sert bir sesle. ―Sapla!‖

― Hayallerini gördüm, Ronald Weasley ve korkularını gördüm. Arzuladıklarının hepsi mümkün, ama korktuklarının hepsi de mümkün…‖

―Sapla!‖ diye bağırdı Harry; sesi çevredeki ağaçlarda yankılandı, kılıcın ucu titredi ve Ron, Riddle‘ın gözlerinin içine baktı.

― Her zaman en az sevilen, bir kız arzulayan anne tarafından… En az sevilen olmak, Ģimdi, arkadaĢını tercih eden kız tarafından… Her zaman ikinci en iyi olmak, sonsuza dek gölgede kalmak…‖

―Ron, Ģimdi sapla!‖ diye böğürdü Harry; elinin altında madalyonun oynadığını hissediyordu ve olacaklardan korkuyordu. Ron kılıcı daha da yukarı kaldırdı ve bunu yaparken, Riddle‘ın gözleri kırmızıyla parladı.

Madalyonun iki penceresinden, gözlerinden, iki devasa baloncuk gibi Harry ve Hermione‘nin baĢları fırladı, tuhaf bir Ģekilde bozuklardı.

Ron Ģok içinde bağırdı ve figürler madalyondan açılırken geriledi, önce göğüsler, sonra beller, sonra bacaklar, madalyonun içinde ayakta durana kadar, aynı köke sahip ağaçlar gibi Ron ve bir anda sıcaktan yandığı için ellerini madalyondan çeken gerçek Harry‘nin üzerinde sallanıyorlardı.

―Ron!‖ diye bağırdı, ama Riddle-Harry Voldemort‘un sesiyle konuĢuyordu ve Ron yüzüne hipnotize olmuĢ gibi bakıyordu.

―Neden geri döndün? Biz sensiz daha iyiydik, sensiz daha mutluyduk, yokluğundan memnunduk…

Aptallığına, korkaklığına güldük, cüretine —‖

―Cüretine!‖ diye tekrar etti gerçek Hermione‘den daha güzel ama daha korkunç olan Riddle-Hermione.

Gevrek gevrek gülerek korkmuĢ ama bakakalmıĢ Ron‘un önünde sallandı, kılıç yanında amaçsızca asılı duruyordu. ―Sana kim bakabilirdi, kim sana bakardı ki, Harry Potter varken? SeçilmiĢ KiĢi‘ye kıyasla sen ne yaptın ki? Sağ Kalan Çocuk‘un yanında sen nesin ki?‖

―Ron, sapla ona, SAPLA!‖ diye bağırdı Harry, ama Ron hareket etmedi. Gözleri sonuna kadar açıktı ve Riddle-Harry ile Riddle-Hermione gözlerinde yansıyordu, saçları alevler gibi kıvrılıyordu, gözleri kırmızıyla parlıyordu, sesleri kötücül bir düetle uyanmıĢtı.

―Annen itiraf etti,‖ diye kıs kıs güldü Riddle-Harry, Riddle-Hermione alayla güldü, ― beni oğlu olarak tercih ettiğini, değiĢ tokuĢ yapmaktan memnun olacağını…‖

―Kim onu tercih etmez ki, hangi kadın seni alır ki, sen onun yanında hiçbir Ģey, hiçbir Ģey, hiçbir Ģeysin,‖ diye alay etti Riddle-Hermione ve bir yılan gibi uzadı ve kendini Riddle-Harry‘nin etrafına sardı, onu yakın bir sarılmayla sararak: Dudakları buluĢtu.

Önlerindeki yerde Ron‘un yüzü ıstırapla doldu. Kolları titreyerek kılıcı yukarı kaldırdı.

―Yap Ģunu, Ron!‖ diye bağırdı Harry.

Ron ona doğru baktı ve Harry gözlerinde kırmızı izi gördüğünü sandı.

―Ron –?‖

Kılıç havayı yardı, daldı; Harry kendini önünden attı, bir metal çatırdaması vardı ve uzun tutulmuĢ bir çığlık. Harry karda kayarak kendi etrafında döndü, asayı kendini korumaya hazır tutarak: Ama savaĢacak bir Ģey yoktu.

Kendinin ve Hermione‘nin canavarsı versiyonları gitmiĢti; Sadece Ron vardı, kılıcı elinde gevĢekçe tutuyordu, düz kayanın üzerindeki madalyonun kalan parçalarına bakıyordu.

YavaĢça Harry ona doğru geri yürüdü, ne söyleyeceğini ya da yapacağını neredeyse bilemeyerek.

Ron derin nefes alıp veriyordu: Gözleri artık hiç de kırmızı değildi, ama her zamanki maviydi; aynı zamanda ıslaktı.

Harry durdu, görmemiĢ gibi yaptı ve kırılmıĢ Hortkuluğu aldı. Ron iki penceredeki camı da delmiĢti: Riddle‘ın gözleri gitmiĢti ve madalyonun lekelenmiĢ ipek astarı hafifçe duman tütüyordu. Hortkuluğun içinde yaĢayan Ģey yok olmuĢtu; Ron‘a iĢkence etmek yaptığı son Ģey olmuĢtu.

Kılıç Ron onu düĢürürken ses çıkardı. Dizlerine çöktü, baĢı kollarında. Titriyordu, ama Harry fark etti ki, soğuktan değildi. Harry kırık madalyonu cebine tıktı, Ron‘un yanında diz çöktü ve omzuna dikkatlice bir elini koydu. Ron onu itmeyince bunu iyiye iĢaret olarak gördü.

―Sen gittikten sonra,‖ dedi alçak bir sesle, Ron‘un yüzünün saklı olduğuna Ģükrederek, ―bir hafta boyunca ağladı. Muhtemelen daha fazla, ama benim görmemi istemedi. Birbirimizle konuĢmayarak geçirdiğimiz bir sürü gece oldu. Sen gidince…‖

Bitiremedi; Ron burada olunca Harry onun yokluğunun onlara nelere mal olduğunu anlamıĢtı.

―O benim kız kardeĢim gibi,‖ diye devam etti. ―Onu bir kardeĢ gibi seviyorum ve onunda benim için aynı hissettiğini düĢünüyorum. Hep böyle olmuĢtu, bildiğini sanıyordum.‖

Ron cevap vermedi, ama baĢını Harry‘den uzağa çevirdi ve burnunu koluna sildi. Harry yine ayağa kalktı ve Ron‘un devasa sırt çantasının Ron Harry‘i boğulmaktan kurtarmak için havuza doğru koĢarken fırlatılıp atıldığı metreler ötede durduğu yere yürüdü. Onu kendi sırtına aldı ve Harry yaklaĢırken gözleri kan çanağına dönmüĢ ama onun dıĢında sakin ayağa kalkan Ron‘un yanına döndü.

―Özür dilerim,‖ dedi kalın bir sesle. ―Gittiğim için özür dilerim. Biliyorum bir Ģey‘dim—bir—‖

Karanlıkta etrafına baktı, yeterince kötü bir söz ona gelir de onu bulur diye umut ediyormuĢ gibi.

―Onu biraz telafi ettin bu gece,‖ dedi Harry. ―Kılıcı alarak. Hortkuluğu bitirerek. Hayatımı kurtararak.‖

―Bu kulağa daha harikaymıĢım gibi geliyor,‖ diye mırıldandı Ron.

―Böyle Ģeyler her zaman gerçekte olduklarından kulağa daha harika gelirler,‖ dedi Harry. ―Sana yıllardır bunu anlatmaya çalıĢıyorum.‖

Aynı anda birbirlerine doğru yürüdüler ve kucaklaĢtılar, Harry Ron‘u sıkarken, Ron‘un ceketini ıslattı.

―Ve Ģimdi,‖ dedi Harry birbirlerinden ayrılırlarken, ―tek yapmamız gereken çadırı tekrar bulmak.‖

Fakat bulmak zor olmadı. DiĢi ceylan ile karanlık ormanda yürümek fazlasıyla uzun görünmesine rağmen, Ron yanındayken yolculuk ĢaĢırtıcı derecede kısa sürdü. Harry Hermione‘yi uyandırmak için sabırsızlanıyordu ve heyecanlı bir Ģekilde hızlanarak çadıra girdi. Ron onun arkasında biraz oyalanıyordu.

Ġçerisi havuz ve ormandan sonra fevkalade sıcaktı ve tek aydınlatması yerdeki kavanozun içindeki hala titrek ıĢıklar saçan Mavialev Büyüsü‘ydü. Hermione battaniyelerinin altında kıvrılmıĢ, derin bir uykuya dalmıĢtı ve Harry onun adını birkaç kez söylemesine rağmen hareket etmedi.

― Hermione!‖

Hermione uyandı ve saçlarını yüzünden çekerek, hızlıca doğruldu.

―Sorun ne? Harry? Ġyi misin?‖

―Sorun yok, her Ģey yolunda. Hatta yolunda olmanın da ötesinde. Harikayım. Burada birisi daha var.‖

―Ne demeye çalıĢıyorsun? Kim—?‖

EğilmiĢ, kılıcı tutmakta olan ve halıya sular damlatan Ron‘u gördü. Harry, gölgeler içindeki bir köĢeye geri çekilip, Ron‘un sırt çantasını kaydırdı ve çadır bezine, bezle bütünleĢik olmak istercesine yaslandı.

Hermione ranzasından kayıp indi ve gözlerini solgun yüzüne dikmiĢ olduğu, Ron‘a doğru uyurgezer gibi gitti. Tam Ron‘un önünde durdu, dudaklarını azıcık aralamıĢtı ve gözleri de iyice açıkmıĢtı. Ron zayıf, umut dolu bir Ģekilde gülümsedi ve kollarını bel hizasında kaldırdı.

Harmione ileri atıldı ve Ron‘un yetiĢebildiği her noktasını yumruklamaya baĢladı.

―Ah—uh—Uza‘dur! Ne yapı—? Hermine—OF!‖

―Sen—tamamen--- iğrenç bir---aptalsın--- Ronald---Weasley!‖

Hermione, her kelimesini yumruklarıyla noktaladı: Hermione ileri atılırken Ron ellerini kafasına siper edip geri çekildi.

―Sen—buraya—haftalar—haftalar—sonra—sürüne sürüne—geliyorsun—Ah, asam nerede benim?‖

Asasını Harry‘nin ellerinden almak için boğuĢmaya hazıra benziyordu ve Harry‘de içgüdüsel olarak tepki gösterdi.

― Protego!‖

Ron ve Hermione‘nin arasında görünmez bir kalkan oluĢtu. Kalkanın gücü Hermione‘yi zemine fırlattı.

Saçlarını ağzından tükürerek, tekrar ileri atıldı.

―Hermione!‖ dedi Harry. ―Sakin—‖

―SakinleĢmeyeceğim!‖ diye bağırdı. Harry onun kontrolünü bu derece kaybettiğini Ģimdiye kadar hiç görmemiĢti, tamamen delirmiĢ görünüyordu. ―Asamı bana geri ver! Onu bana geri ver!‖

―Hermione, lütfen sakinleĢe—‖

―Bana ne yapacağımı söyleme, Harry Potter!‖ diye tiz bir sesle bağırarak. ―Sakın buna cesaret etme!

Hemen ver Ģunu! Ve SEN!‖

Ron‘u korkunç bir Ģekilde, suçlar gibi gösteriyordu: Beddua ediyor gibiydi ve Harry, Ron birkaç adım geri çekildiği için suçlayamadı.

―Senin peĢinden geldim! Sana seslendim! Geri dönmen için yalvardım!‖

―Biliyorum,‖ dedi Ron. ―Hermione, üzgünüm, gerçekten—‖

―Ah demek üzgünsün!‖

Çok tiz, çığırından çıkmıĢ bir sesle kahkaha attı; Ron yardım etmesi için Harry‘ye baktı fakat Harry de acizliği yüzünden yüzünü buruĢturdu.

―Haftalar— haftalar—sonra geri geliyorsun ve eğer geldiğin gibi üzgün olduğunu söylersen her Ģeyin yoluna gireceğini mi düĢünüyorsun?‖

―Pekâlâ, baĢka ne söyleyebilirim?‖ diye bağırdı Ron. Ve Harry, Ron direndiği için mutlu oldu.

―Ah, bilmiyorum!‖ diye bağırdı korkunç, alay ediyormuĢ gibi gelen sesle. ―Beynini zorla biraz, Ron, bu sadece birkaç saniyeni alır—‖

―Hermione,‖ diye araya girdi Harry alçak sesle konuĢmaya özen göstererek, ― Daha demin hayatımı kur—‖

―Umurumda değil!‖ diye haykırdı Hermione. ―Ne yaptığı umurumda değil! Haftalar, haftalar sonra, tüm öğreneceği ölmüĢ olduğumuz olabilecekken—‖

―Ölmediğinizi biliyordum!‖ diye bağırdı Ron, Hermione‘nin sesini ilk defa bastırarak, aralarındaki Kalkan Büyüsü elverdiğince yaklaĢarak. ―Harry Gelecek‘in her sayısında ve tüm radyolarda vardı, her yerde seni arıyorlar, tüm bu söylentiler ve kaçık olduğun ile ilgili hikâyeler arasında, biliyordum ki eğer siz ölseydiniz anında duyardım, bunun nasıl bir Ģey olduğunu bilmiyorsunuz—‖

― Senin için nasıl bir Ģeydi?‖

Sesi o kadar incelmiĢti ki biraz daha incelse, ancak yarasalar duyabilecekti, fakat kısa süreliğine nutkunun tutulmasına neden olan, kızgınlığının yeni bir düzeyine gelmiĢti ve Ron bu fırsatı kullandı.

―BuharlaĢtığım dakika geri gelmek istedim fakat Avcı çetelerinden birine denk gelmiĢtim Hermione ve hiçbir yere gidemedim!‖

―Ne çetesi?‖ diye sordu Harry. Hermione, kendi kolları ve bacaklarını, birbirine öyle kenetlemiĢti ki alıĢılmadık bir Ģekilde sanki onları birkaç yıldır öyle tutuyormuĢ gibi görünüyordu.

―Avcılar,‖ dedi Ron, ―Onlar her yerdeler—çeteler Muggle doğumluları ve kanı bozukları toplayarak altın kazanmaya çalıĢıyorlar, Bakanlık tarafından, her yakaladıkları kiĢi için ödül veriliyor. Kendi baĢımaydım ve okul çağındaymıĢım gibi görünüyordum; gizlenen bir Muggle doğumlu olduğumu düĢünerek, gerçekten heyecanlandılar. Bakanlığa götürülmeden önce çabucak konuĢup kurtulmam gerekiyordu.‖

―Onlara ne dedin?‖

―Stan Shunpike olduğumu söyledim. Aklıma gelen ilk kiĢi oydu.‖

―Ve buna inandılar mı?‖

―Akıllı değillerdi. Onlardan biri kısmen bir ifrite benziyordu, kokusu...‖

Ron Hermione‘ye bir bakıĢ attı. Açıkça küçük bir mizah örneğinin onu azda olsa yumuĢatacağını ummuĢtu, fakat Hermione‘nin yüz ifadesi sıkıca birbirine dolanmıĢ kol ve bacaklarının üstünde aynı sertliğini sürdürdü.

―Herneyse, benim Stan olup olmadığım ile ilgili bir tartıĢma yaĢadılar. Dürüst olmak gerekirse biraz acıklıydı fakat onlar hâlâ beĢ kiĢiydiler ve ben bir kiĢiydim, asamı da almıĢlardı. Sonra onlardan ikisi kavga etmeye baĢladı ve diğerlerinin dikkati dağılmıĢken, beni tutanın karnına bir tane vurmayı baĢardım, asasını aldım, benim asamı tutanı Silahsız bıraktıktan sonra BuharlaĢtım. Çok da iyi beceremedim, kendimi yine serpiĢtirdim‖—Ron sağ elini kaldırıp yerinde olmayan iki tırnağını gösterdi; Hermione soğuk bir ifadeyle kaĢlarını kaldırdı—―ve olduğunuz yerden kilometrelerce uzağa geldim.

Kaldığımız nehir kıyısına vardığımda ise… GitmiĢtiniz.‖

―Hay Allah, ne enteresan bir hikâye,‖ dedi Hermione Ron‘un canını yakmak isterken, benimsemiĢ

olduğu yüksek ses tonuyla. ―Tek kelimeyle dehĢete düĢmüĢsündür. O sırada biz Godric‘s Hollow‘a gittik ve orada ne olduğunu düĢünelim mi, Harry? Ah evet, Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘in yılanı ortaya çıktı, neredeyse ikimizi birden öldürüyordu ve sonra Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘in kendisi oraya vardı ve bizi yaklaĢık bir saniye ile kaçırdı.‖

―Ne?‖ dedi Ron, ondan Harry‘ye bakarak, fakat Hermione onu görmezden geldi.

―Tırnaklarını kaybettiğini düĢünsene, Harry! Bu gerçektende çektiklerimizin yerine eĢ türde bir Ģey?‖

―Hermione,‖ dedi Harry sessizce. ― Ron daha demin hayatımı kurtardı.‖

Hermione onu duymuyormuĢ gibi görünüyordu.

―Bilmek istediğim tek Ģey, her Ģeye rağmen,‖ dedi Hermione, gözlerini Ron‘un kafasının otuz santim yukarısına dikmiĢti. ―Bu gece bizi tam olarak nasıl buldun? Bu çok önemli. Öğrenir öğrenmez, görmek istemediğimiz baĢka biri tarafından ziyaret edilmeyeceğimize emin olabiliriz.‖

Ron ona ters bir bakıĢ attı, sonra da pantolonunun cebinden küçük, gümüĢ bir nesne çıkardı.

―Bu.‖

Hermione, onlara ne gösterdiğini görmek için Ron‘a bakmak zorunda kaldı.

―Püfür mü?‖ diye sordu, öyle ĢaĢırmıĢtı ki soğuk ve vahĢi bir Ģekilde bakmayı unuttu.

―Bu sadece ıĢıkları açıp kapamaya yaramıyor,‖ dedi Ron. ―Nasıl çalıĢtığını veya o sırada olup da, baĢka zaman neden olmadığını bilmiyorum, çünkü ayrıldığımdan beri, geri gelmek istiyordum. Fakat Noel sabahının gerçekten erken saatlerinde Radyo dinliyordum ve ben… Ben seni duydum.‖

Hermione‘ye bakıyordu.

―Beni radyodan mı duydun?‖diye sordu Hermione inanamayarak.

―Hayır. Sesinin cebimden geldiğini duydum. Senin sesin,‖ Püfür‘ü havaya bir daha kaldırdı, ―bundan geliyordu.‖

―Ve tam olarak ne söyledim?‖ dedi Hermione, sesi Ģüphecilik ve merak arasında bir tonda geliyordu.

―Benim adımı. ‗Ron.‘ Ve dedin ki… Bir asa hakkında bir Ģeyler dedin…‖

Hermione biraz, alev gibi bir kırmızıya döndü. Harry hatırladı. O ayrıldığından beri aralarında konuĢurken ilk defa Ron‘un adını yüksek sesle söylemiĢlerdi; Hermione Harry‘nin asasını tamir etmek ile ilgili konuĢurlarken onun adını söylemiĢti.

―Bu yüzden onu cebimden çıkardım,‖ diye devam etti Püfür‘e bakmakta olan Ron, ―ve öncekinden daha farklı ya da baĢka bir Ģeye dönüĢmüĢe benzemiyordu, fakat seni duyduğuma emindim. Bu yüzden Püfür‘e bastım. Ve odamdaki ıĢıklar gitti, fakat penceremin dıĢında baĢka bir ıĢık ortaya çıktı.‖

Ron boĢ elini kaldırdı ve önünü iĢaret etti, gözleri ne Harry‘nin ne de Hermione‘nin göremediği bir Ģeye odaklanmıĢtı.

―Bir çeĢit nabız gibi atan ve Anahtar kullandığımız zamanki gibi mavi bir ıĢık topuydu, tamam mı?‖

―Evet?‖ dedi Harry ve Hermione otomatik olarak aynı anda.

―Bunun o fırsat olduğunu biliyordum,‖ dedi Ron. ― EĢyalarımı kaptığım gibi, toplanıp, sırt çantamı aldım ve bahçeye çıktım. Küçük ıĢık topu orada havada durmuĢ, beni bekliyordu ve ben çıktığım anda titrek bir Ģekilde ilerledi ve bende onu barakanın arkasına kadar takip ettim ve sonra o… Ģey, içime girdi.‖

―Pardon?‖ dedi Harry, Kesinlikle doğru duymadığını düĢünüyordu.

―Daha doğrusu bana doğru yüzdü,‖dedi Ron boĢ elinin iĢaret parmağıyla ıĢık topunun hareketini gösterdi, ―doğruca göğsüme girdi ve sonra—iĢte öylece içime girdi. Buradaydı,‖ kalbine yakın bir noktaya dokundu. ―Onu hissedebiliyordum, sıcaktı. Ve içime girdiği andan itibaren nerede olmam gerektiğini anlamıĢtım, onun beni gitmem gereken yere götüreceğini biliyordum. Bu yüzden BuharlaĢtım ve bir yamaçta ortaya çıktım. Her yerde kar vardır…‖

―Biz oradaydık,‖ dedi Harry. ―Orada iki gece geçirdik ve ikinci gece durmadan birinin karanlıkta etrafımızda dolaĢtığını ve seslendiğini duyduğumu düĢünüyordum!‖

―Evet, Ģey, o ben olmalıyım,‖ dedi Ron. ―Koruma büyüleriniz çalıĢıyor, her neyse, çünkü ben sizi ne görebiliyor ne de duyabiliyordum. Etrafta bir yerde olduğunuzu biliyordum, yine de eninde sonunda uyku tulumumda uyuyup, içinizden birinin ortaya çıkmasını bekledim. Çadırı topladıktan sonra sizin kendinizi göstereceğinizi düĢünmüĢtüm.‖

―Aslında, hayır,‖ dedi Hermione. ―Ekstra bir önlem olarak Görünmezlik Pelerini‘nin altında BuharlaĢtık.

Ve oradan çok erken ayrılmamız gerekti, çünkü Harry‘nin dediklerine göre, etrafımızda dolanan biri vardı.‖

―Güzel, tüm gün o tepede kaldım,‖ dedi Ron. ―Görüneceğinizi ummaya devam ettim. Fakat hava kararmaya baĢladığında, sizi kaçırdığımı anladım, bu yüzden Püfür‘e yeniden bastım, mavi ıĢık ortaya çıkıp, içime girdi ve BuharlaĢıp, bu ormana vardım. Sizi hâlâ göremiyordum, bu yüzden içinizden birinin, eninde sonunda kendini göstermesini ummak zorundaydım—ve Harry‘yi gördüm. ġey, açıkçası ilkin ceylanı gördüm.‖

―Neyi gördün?‖ dedi Hermione saldırgan bir Ģekilde.

Ne olduğunu anlattılar ve onlar gümüĢ diĢi ceylan ile havuzun içinde ortaya çıkan kılıcın hikâyesini anlattıkça Hermione kaĢlarını çatarak bir Harry‘ye bir Ron‘a bakıp durdu, öyle dikkatle dinliyordu ki kol ve bacaklarını birbirine kenetlenmiĢ bir Ģekilde tutmayı unutmuĢtu.

―Fakat o bir Patronus olmalı!‖ dedi. ―Kimin büyüyü yaptığını göremediniz mi? Kimseyi görmediniz mi?

Ve o seni kılıca götürdü! Buna inanamıyorum! Sonra ne oldu?‖

Ron, Harry‘i havuza atlarken nasıl izlediğini ve nasıl onun tekrar yüzeye çıkmasını beklediğini; bir Ģeylerin ters gittiğini nasıl fark edip, havuza dalarak, Harry‘yi kurtardığını sonra da kılıcı almak için geri döndüğünü açıkladı. Madalyonun açılıĢına kadar devam etti, sonra tereddüt eti ve Harry araya girdi.

―—ve Ron kılıç ile madalyonun iĢini bitirdi.‖

―Ve… ĠĢi bitti mi? Öylece?‖ diye fısıldadı Hermione.

―Eh, o—çığlık attı,‖ dedi Harry Ron‘a yarım bir bakıĢ atarak. ―Burada.‖

Madalyonu Hermione‘nin kucağına fırlattı; Hermione büyük bir dikkatlice madalyonu eline alıp, patlamıĢ camlarını inceledi.

Harry en sonunda kaldırmanın güvenli olduğuna karar vererek, elindeki Hermione‘nin asasının, tek bir sallamasıyla Kalkan Büyüsü‘nü kaldırıp Ron‘a döndü.

―Demin avcılardan yedek bir asa ile birlikte kaçtığını mı söyledin?‖

―Ne?‖ dedi Madalyonu incelemekte olan Hermione‘yi izleyen Ron. ―Ha—Ha evet.‖

Sırt çantasının tokasını çekerek açtı ve gözden, kısa, koyu renkli bir asa çıkardı. ―Burada. DüĢündüm ki her zaman yedek bir tane taĢımak iyi olur.‖

―Doğru düĢünmüĢsün,‖ dedi Harry, elini uzatarak. ―Benim ki kırıldı.‖

―ġaka mı yapıyorsun?‖ dedi Ron, fakat tam o sırada Hermione ayağa kalktı ve Ron tekrar endiĢeli göründü.

Hermione icabına bakılmıĢ olan Hortkuluk‘u boncuklu çantasına koydu, sonra da yatağına tırmanıp baĢka bir kelime söylemeden uzandı.

Ron Harry‘ye yeni asayı uzattı.

―Ġkiniz için yapabileceğim en iyi Ģey iyisini umut etmek, sanırım,‖ diye mırıldandı Harry.

―Evet,‖ dedi Ron. ―Daha kötüsü de olabilirdi. Bana saldırttığı Ģu kuĢları hatırlasana?‖

―Hâlâ nasıl yapıldıklarını unutmuĢ değilim,‖ dedi Hermione‘nin, battaniyelerin altından boğuk gelen sesi, fakat Harry, Ron‘un sırt çantasından kestane rengi pijamasını çekip, çıkarırken, inceden inceye gülümsediğini gördü.

YİRMİNCİ BÖLÜM

XENOPHILIUS LOVEGOOD

Harry, Hermione‘nin öfkesinin o gece dinmesini beklemiyordu ve bu yüzden onun pis bakıĢları ve manalı sessizliklerle iletiĢim kurmayı ertesi sabaha kadar sürdürmesi, onu ĢaĢırtmadı. Ron vicdan azabının sürdüğünü göstermek için Hermione oradayken kasvetli ve üzgün bir tutum sergiledi. Aslında üçü bir aradayken, Harry kendini az katılımı olan ve yas tutulmayan bir cenazede gibi hissediyordu.

Harry ile yalnız kaldıkları nadir zamanlarda, her ne kadar (su aramak ya da orman derinliklerinde mantar aramakta olsalar da) Ron arsız bir Ģekilde mutlu olmaya baĢladı.

‖Biri bize yardım etti‖, diyordu sürekli. ―Biri o ceylanı gönderdi. Biri bizim tarafımızda, bir Hortkuluk gitti, abi!‖

Madalyonun yok edilmesiyle cesaretlenenerek, diğer Hortkulukların muhtemel yerlerini daha önceden sık sık tartıĢmalarına rağmen, tartıĢmaya devam ettiler. Harry iyimserdi, ani yapılan atakların baĢarılı olduğuna emindi. Hermione‘nin somurtkanlığı kaygısız ruh hallerini bozamazdı; aniden dönen talihleri, gizemli bir Ģekilde ortaya çıkan ceylan, Gryffindor kılıcının bulunması ve bunlardan daha önemlisi Ron‘un geri dönüĢü Harry‘i o kadar mutlu etmiĢti ki sırıtmasını engellemesi oldukça güçtü.

O akĢamüstü Hermione‘nin uğursuz görünüĢünden kaçmak için o ve Ron olmayan karadut arama bahanesiyle çalılıklarda dolaĢmak için kaçtıklarında ellerindeki haberleri birbirlerine aktarmaya devam ettiler. Harry, en sonunda Hermione ile olan son maceralaının tümünü, Godric‘s Hollow‘ın tüm hikayesini Ron‘a anlatabildi. Ron ise yokluğunda Büyücü Dünyası hakkında edindiği tüm geliĢmeleri Harry‘e anlattı.

‖… ve sen bu yasak hakkında bilgiyi nasıl edindin?‖ diye sordu Harry, Ron, Muggle-doğumluların Bakanlıktan kaçmak için yaptıkları giriĢimi anlattıktan sonra.

―Yasak- ne-?‖

―Sen ve Hermione Kim-olduğunu-bilirsin-sen‘in ismini kullanmayı bıraktınız!‖

―Ah, evet, Ģey, bırakmamız kötü bir alıĢkanlık edinmemize delalet,‖ dedi Harry. ‗Ama ona bu Ģekilde hitap etmekte problem yok benim için V-―

―HAYIR!‖ diye kükredi Ron. Harry o anda çalılılara sıçradı ve çadır giriĢinde Hermione onlara kaĢlarını çatarak baktı (burnu kitaplara yapıĢmıĢtı). ―Özür dilerim‖ dedi Ron, Harry‘i böğürtlen çalılarından çekip çıkarak, ― Ama bu isim lanetli Harry, bu sayede insanların peĢine takılıyorlar! Onun ismini kullanarak koruma büyülerini bozuyoruz. Bir tip büyüsel tetiklenmeye sebep oluyor… Bizi Tottenham Adliye Yolu‘nda bulmalarının sebebi buydu!‖

―Onun ‗isimini‘ kullandık diye mi?‖

―Tabi ki! Onlara fırsat vermiĢ olmamız gerekirdi. Mantıklı. Onun ismini kullanmaya cesaret edenler ancak Dumbledore gibi ona ciddi Ģekilde karĢı çıkan insanlardır. ġimdi üstüne yasak koydular, ismini kullanan kim kullanırsa takip edilebilir- YoldaĢlık üyelerini bulmak için hızlı ve kolay bir çözüm!

Neredeyse Kingsley‘i yakalıyorlardı.‖

―Dalga geçiyorsun?‖

―Evet, bir grup Ölüm Yiyen onu kıstırmıĢ, Bill söyledi, ancak savaĢarak kurtulmuĢ. Kendisi de Ģu an bizim gibi, kaçıyor.‖ Ron asasının ucuyla çenesini düĢünceli bir Ģekilde kaĢıdı. ―O ceylanı Kingsley göndermiĢ olabilir mi?‖

―Onun Patronus‘u bir vaĢak, düğünde görmüĢtük, hatırlıyor musun?‖

―Ah, evet…‖

Çalılar boyunca, Hermione ve çadırdan uzaklaĢarak ilerlediler.

―Harry… Onun Dumbledore olabileceğinimi düĢünüyorsun?‖

―Dumbledore ne?‖

Ron biraz utanmıĢ görünüyordu, fakat alçak bir sesle ―Dumbledore… ceylan? Yani,‖ dedi Ron Harry‘i, göz ucuyla izliyordu, ―Gerçek kılıç ondaydı, öyle değil mi?‖

Harry Ron‘a gülmedi, çünkü sorunun arkasında yatanı çok iyi anlıyordu. Dumbledore‘un onlara geri dönmüĢ olma fikri, onları izliyor olması, onlara tarif edilemeyecek kadar güven veriyor olacaktı. Harry baĢını iki yana salladı.

―Dumbledore öldü.‖ dedi Harry. ―Ölürken gördüm, cesedini gördüm. O kesinlikle gitti. Herneyse, Patronus‘u bir anka kuĢuydu, bir ceylan değil.‖

―Ama patronuslar değiĢebilirler, değil mi?‖ dedi Ron. ―Tonks‘unki değiĢti, öyle değil mi?‖

―Evet ama Dumbledore yaĢıyorsa, neden kendini göstermesin ki? Neden sadece kılıcı bize göndersin?‖

―Bilsem.‖ dedi Ron. ―Sana kılıcı hayattayken vermemesiyle de aynı neden değil mi? Sana Snitch‘i ve Hermione‘ye o çocuk kitabını bırakmasıyla aynı neden değil mi?‖

―Hangi neden ne?‖ diye sordu Harry, Ron‘un yüzünde çaresizce cevap arayarak.

―Bilmiyorum‖ dedi Ron. ―Kafamın takıldığı bazı zamanlarda bazen onun bize güldüğünü ya da daha fazla zorlaĢtırmak istediğini düĢünüyordum. Ama, artık öyle düĢünmüyorum. Bana Püfür‘ü verdiği zaman ne yaptığını biliyordu, öyle değil mi? O- yani,‖ Ron‘un kulakları parlak kırmızıya döndü ve birden ayağının yanındaki çim toprağa vurmakla ilgilenir oldu, ―Sizin yanınızdan ayrılacağımı biliyor olmalıydı.‖

―Hayır‖ diye düzeltti Harry. ―O senin her zaman geri dönmek isteyeceğini biliyor olmalıydı.‖

Ron mutlu ancak utangaç göründü. Muhabbeti bir nebze olsun değiĢtirmek için ―Dumbledore‘dan bahis açılmıĢken, Skeeter‘ın onun hakkında yazdıklarını duydun mu?‖

―Ah, evet‖ dedi Ron hemen, ―insanlar bunun hakkında oldukça konuĢuyorlar. Tabi ki farklı bir Ģeyler olsaydı, çok daha farklı haberler olurdu. Dumbledore‘un Grindelwald ile arkadaĢ olması- bu onu sevenler için bir tokat gibiyken, onu sevmeyenler için gülünecek bir neden gibi geldi. Bilmiyorum, aslında çok büyük bir olay. TanıĢtıklarında çok gençti-‖

―Bizim yaĢımızdaydı.‖ dedi Harry, Hermione‘ye verdiği sert yanıtta olduğu gibi, yüzündeki ifade Ron‘un ona aksini iddia edemeyeceğini gösteriyordu

Büyükçe bir örümcek dut çalısına yapıĢmıĢ ağın ortasına oturdu. Harry, ona Ron‘un önceki gece verdiği ve Hermione‘nin inceleyerek karadikenden yapılma olduğuna karar verdiği asayla örümceğe niĢan aldı.

― Engorgio‖

Örümcek biraz sarsıldı ve ağın üstünde zıpladı. Harry bir daha denedi. Bu sefer örümcek biraz daha büyüdü.

―Kes Ģunu!‖ dedi Ron sertçe. ―Dumbledore gençti dediğim için üzgünüm, tamam mı?‖

Harry Ron‘un örümceklerden nefret ettiğini unutmuĢtu.

―Özür dilerim- Reducio‖

Örümcek kıpırdamadı. Harry karadikenden yapılmıĢ olan asaya baktı. Karadiken asasını eline aldığı günden beridir yaptığı her büyü ankakuĢu telli asasına göre çok baĢarısız kalıyordu. Yeni olanı çok garipti. Sanki bir baĢkasının eli onunkine yapıĢmıĢ gibi hissediyordu.

―Sadece biraz pratiğe ihtiyacın var‖ dedi Hermione, arkalarından sessizce yaklaĢarak, Harry‘nin örümceği büyütme ve küçültme çalıĢmalarını kasvetle izliyordu.

―Sadece kendine güven meselesi, Harry‖

Harry, Hermione‘nin neden haklı olmak istediğini biliyordu. Harry‘nin asasını kırdığı için kendini suçlu hissediyordu. Harry, eğer arada bir fark yoksa isterse karadiken asayı kendisinin alabileceğini, onunkini de kendisine verebileceğini söylememek için dudaklarını ısırdı. Tekrar arkadaĢlıklarına geri dönmeye aç, kabul etti Harry. Fakat, Ron‘un Hermione‘ye gülümsemeye çalıĢtığı anda Hermione bir kez daha kitabının arkasında kayboldu.

Karanlık çökünce üçü de çadıra geri döndü ve Harry ilk nöbeti devraldı. Karadiken asayı da alarak çadırın giriĢine oturdu ve önündeki küçük taĢları, kaldırma büyüsüyle yükseltmeye çalıĢtı. Fakat büyüler eskisinden daha güçsüz ve cılız oluyordu. Hermione kendi Ģiltesine uzanmıĢ, kitap okuyordu.

O sırada Ron ona gergin bakıĢlar fırlatarak çantasındaki büyücü radyosunu çıkardı ve bir frekans bulmak için çalıĢmalara baĢladı.

―Bir program var‖ dedi Harry‘e alçak sesle, ―Doğru haberleri veriyor. Kim-olduğunu-bilirsin-sen tarafındakiler Bakanlık kanalını takip ediyor ama bu… dinleyinceye kadar bekle… süper bir Ģey.

Sadece her gece yapamıyorlar, sürekli yerlerini yakalanma tehlikesiyle değiĢtiriyorlar, ve bir Ģifreye ihtiyacın var… Sorun, ben en son verilen Ģifreyi kaçırdım.‖

Hafifçe radyonun üstüne asasıyla dokunarak bildiği Ģifreleri mırıldanmaya baĢladı. Ona her an öfkesini kusmasını beklediği, Hermione‘ye gergin gergin bakıĢlar attı, fakat Hermione kesinlikle Ron orada yokmuĢ gibi davranıyordu. Geçen on dakikada Ron asasıyla radyoya tıklatıp birĢeyler mırıldandı.

Hermione kitabının sayfalarıyla ilgileniyor, Harry ise karadiken asasıyla pratik yapmaya devam ediyordu.

En sonunda Hermione Ģiltesinden indi. Ron o anda radyoya vurmayı bıraktı.

―Eğer seni rahatsız ediyorsa, keserim!‖ dedi gergin bir Ģekilde.

Hermione cevap vermedi, fakat Harry‘e doğru ilerledi.

―KonuĢmamız gerek.‖ dedi.

Harry, Hermione‘nin elindeki kitaba baktı. Albus Dumbledore‘un Hayatı ve Yalanları isimli kitabı elinde tutuyordu.

―Ne?‖ dedi kaygılı bir Ģekilde. Aklından o kitapta kendiyle ilgili bir bölüm olduğu geçti; fakat Dumbledore ile olan iliĢkisini Rita‘nın yorumuyla duymak istedediğinden hiç de emin değildi.

Hermione‘nin cevabı, buna rağmen, tamamen beklenmedikti.

―Xenophilius Lovegood‘u gidip görmek istiyorum.‖

Harry ona baktı.

―Pardon?‖

―Xenophilius Lovegood, Luna‘nın babası. Gidip onunla konuĢmak istiyorum.‖

―ġey, neden?‖

Hermione kollarını kenetleyerek derin bir nefes aldı ve, ―Bu, oradaki iĢaret,‖ ― Ozan Beedle‘ın Masalları, iĢaret Ģuna bak.‖

Hermione, Albus Dumbledore‘un Hayatı ve Yalanlar‘nı Harry‘nin hiçte hevesli olmayan gözlerine soktu.

Harry o anda Dumbledore‘un Grindelwald‘e yazdığı mektuptaki el yazısının birebir aynısı olan eğik el yazısını gördü. Harry Rita‘nın uydurması olmayıp da Dumbledore‘un mektubu kendi yazdığına dair gösterilen bu kanıttan nefret etti.

―Ġmza‖ dedi Hermione. ―Ġmzaya bak, Harry!‖

Harry uydu. Ġlk anda Hermione‘nin ne dediği hakkında hiçbir fikri yoktu, fakat, ucu ıĢıklı asasının yardımıyla daha yakından bakınca, Albus Dumbledore imzasındaki A‘nın Ozan Breedle‘ın Masalları hikayelerindeki üçgen Ģeklinde yazıldığını gördü.

―ġey- neyden bah-‖ dedi Ron emin olmayan bir Ģekilde, fakat Hermione bakıĢlarıyla onu ezerek Harry‘e döndü.

―Bu sürekli karĢımıza çıkıyor, öyle değil mi?‖ dedi Hermione. ―Viktor‘un bunun Grindelwald‘in iĢareti olduğunu söylediğini biliyorum, fakat bu kesinlikle Godric Hollow‘sdaki eski mezarın üstünde de vardı ve o mezardaki tarihler Grindelwald ortaya çıkmadan çok uzun süre önceydi! ġimdi de bu!

Dumbledore ya da Grindelwald‘e soramayacağımıza göre- Gridenwald‘in yaĢayıp yaĢamadığını bile bilmiyorum- fakat Mr. Lovegood‘a sorabiliriz. Düğündeki kıyafetinde bu sembol vardı! Bunun önemli olduğuna eminimin, Harry!‖

Harry hemen cevap vermedi. Hermione‘nin heyecanlı ve hevesli yüzüne baktı ve etraflarını saran karanlığa bakarak düĢündü. Uzun bir bekleyiĢten sonra, ―BaĢka bir Godric‘s Hollow‘a ihtiyacımız yok Hermione. Oraya gitmek için kendimizi ikna ettik ve-‖

―Ama bu sürekli karĢımıza çıkıyor, Harry! Dumbledore bize Ozan Breedle‘ın Masalları hikayelerini bırakmadı mı? Oradaki iĢaret hakkında birĢeyler bulmamamız gerektiğini nereden biliyorsun?‖

―Al iĢte yine baĢladık!‖ dedi Harry kızmaya baĢladığını hissederek. ―Sürekli olarak Dumbledore bize gizli ipuçları ve iĢaretler bıraktı diye kendimizi ikna etmeye çalıĢıyoruz.‖

― Püfür oldukça iĢe yaradı,‖ dedi Ron kendini ortaya atarak, ―Bence Hermione haklı, gidip Lovegood‘u görmeliyiz.‖

Harry Ron‘a karanlık bir bakıĢ fırlattı. Ron‘un Hermione‘yi sırf desteklemek için onun haklı olduğunu savunduğuna ve kesinlikle o üçgen iĢaretle ilgilenmediğine emindi.

―Godric‘s Hollow gibi olmayacak‖ diye ekledi Ron, ―Lovegood senin tarafında, Harry, Dırdırcı hep senin tarafındaydı, hep sana yardım edilmesi gerektiğini söylüyordu!‖

―Bunun önemli olduğuna eminim.‖ dedi Hermione ciddi bir Ģekilde.

―Ama, eğer öyle olsaydı Dumbledore bana ölmeden önce bunu söylemez miydi?‖

―Belki… Belki de bu senin bulman gereken bir Ģey,‖ dedi Hermione umutsuz bir Ģekilde.

―Evet,‖ dedi Ron dalkavukluk yaparak, ―Gayet mantıklı!‖

―Hayır, değil!‖ diye yapıĢtırdı Hermione, ―fakat yine de ben Mr Lovegood ile konuĢmamız gerektiğini düĢünüyorum. Dumbledore, Grindelwald ve Godric‘s Hollow ile bağlantılı bir sembol. Harry, ben eminim bunun hakkında bir Ģeyler öğrenmemiz gerekiyor.‖

―Bence buna oylamalıyız‖ dedi Ron. ―Lovegood‘u görmek isteyenler-‖

Kendi eli Hermione‘nin kinden önce havaya fırladı. Hermione‘nin dudakları elini kaldırırken Ģüpheli bir Ģekilde titredi.

―Oy çoğunluğuyla kaybettin Harry‖ dedi Ron, Harry‘nin sırtına vurarak.

―Ġyi!‖ dedi Harry, yarı eğlenmiĢ, yarı kızmıĢ bir halde. ―Lovegoodla görüĢtükten sonra biraz da Hortkuluk arayalım, olur mu? Lovegoodlar nerede yaĢıyor? Bileniniz var mı?‖

―Evet, benim evime uzak değiller,‖ dedi Ron. ―Tam olarak nerede olduğunu bilmiyorum ama annem ve babam onlardan bahsederken hep tepelerin arkasını gösterirlerdi. Bulmak zor olmasa gerek…‖

Hermione ranzasına döndüğünde, Harry sesini alçalttı.

―Sırf gönlünü almak için katıldın, öyle değil mi?‖

―AĢkta ve savaĢta her Ģey mübahtır.‖ dedi Ron neĢeli bir Ģekilde, ―Hem ondan hem bundan. NeĢelen, Noel tatili ve Luna evde olacak!‖

Ottery St. Catchpole Köyü‘nün eĢsiz manzarası ertesi sabah BuharlaĢtıkları yerden muhteĢem bir Ģekilde gözüküyordu. Köy, bulundukları noktadan, bulutların arasından sızan güneĢ ıĢığı toprağa vururken, eğik gövdeli sütunlarıyla oyuncak ev koleksiyonuna sahip bir yere benziyordu. Bir, iki dakika elleriyle gözlerine gölgelik yaparak Kovuk‘un olduğu tarafa baktılar, fakat yüksek çitler ve orkide ağaçlarının arasından ve Muggle gözlerinden uzakta kurulduğundan göremediler.

―Onun yakınında olup da ziyarete gidememek çok garip,‖ dedi Ron.

―Sanki onları yakın zamanda görmemiĢsin gibi konuĢma. Noel Tatili için oradaydın,‖ dedi Hermione soğukça.

―Kovuk‘ta değildim!‖ dedi Ron kuĢkulu bir gülüĢle. ―Sizi bırakmıĢken onlara gidebileceğimi mi düĢündünüz? Tabii, Fred ve George bunu süper karĢılarlardı. Tabii ki Ginny‘de oldukça anlayıĢlı olurdu.‖

―Ee, o zaman neredeydin?‖ diye sordu Hermione ĢaĢırmıĢ bir Ģekilde.

―Bill ve Fleur‘un yeni evlerindeydim. Kabuk Kulübe‘de. Bill bana hep çok iyi davrandı. O- o yaptıklarımı duyunca pek hoĢnut kalmadı, ama üstünde durmadı da. Çok üzgün olduğumu biliyordu. Bill anneme Fleur ile Noel‘i yalnız baĢlarına geçirmek istediklerini söyledi. Bilirsiniz, evlendikten sonraki ilk tatilleri…

Fleur‘un umurunda olduğunu sanmıyorum. Celestina Warbeck‘ten ne kadar nefret ettiğini biliyorsunuz.‖

Ron arkasını Kovuk‘a döndü.

―Gelin buradan çıkalım.‖ dedi tepenin en uç noktasına doğru ilerleyerek.

Hermione‘nin ısrarları üzerine Harry, Görünmezlik Pelerinin altında birkaç saat yürüdüler. Küme halindeki tepelerde, terkedilmiĢ gibi görünen küçük bir kulübe dıĢında hiç bir yaĢam izi yoktu.

―Bunun onların olduğunu mu düĢünüyor musunuz? Noel için tatile gitmiĢ olamazlar mı?‖ dedi Hermione sardunyaların sardığı küçük ve temiz bir mutfak penceresinden içeri dikkatlice bakarak. Ron homurdandı.

―Dinleyin, içimde Lovegoodların nerede yaĢadığını pencerelerinden bakarak anlayabileceğimizi söyleyen bir his var. Hadi, diğer tepeyi deneyelim.‖

Birkaç kilometre kuzeye BuharlaĢtılar.

―Aha!‖ diye bağırdı Ron, rüzgar elbiselerini ve saçlarını kırbaçlıyordu. Ron daha yukarıyı, Cisimlendikleri tepenin doruk noktasında bulunan, en garip görünümlü, gökyüzüne dikey bir Ģekilde yükselen, kara bir silindir Ģeklindeki evi gösteriyordu, üstünde akĢamüstü güneĢi ve hayalet gibi yükselen ay asılı duruyodu.

―ĠĢte bu Luna‘ların evi. BaĢka kim böyle bir evde yaĢar ki? Dev kalesine benziyor!‖

―Sadece bir kuĢa benziyor,‖ dedi Hermione, kulenin tepesine kaĢlarını çatmıĢ bir halde bakarak.

―Satrançtaki kaleye benziyor demek istemiĢtim,‖ dedi Ron. ―Senin için sadece bir kale.‖

Bacakları uzun olan Ron, tepeye ilk ulaĢan oldu. Harry ve Hermione onu yakaladığında nefes nefese kalmıĢlardı, Ron‘u sırıtırken buldular.

―Burası onların,‖ dedi Ron. ―Bakın!‖

Üç adet, elle yazılmıĢ iĢaretler kırık kapıya çivilenmiĢti. Ġlkinde, DIRDIRCI EDĠTÖRÜ: X. LOVEGOOD

Ġkincisinde,

KENDĠ ÖKSEOTUNUZU SEÇĠNĠZ

Üçüncüsünde,

UÇAN ERĠKLERDEN UZAK DURUN.

Kapı açtıkları gibi gıcırdadı. Zikzak patika yol, içinde Luna‘nın bir zamanlar küpe yaptığı turuncu turpa benzeyen bitkiyi de içeren, garip bitkilerin büyüdüğü ön kapıya çıkıyordu. Harry bir Kılçırpı farkettiğini hissetti ve buruĢuk odunu geniĢ bir yere bağladı. Ġki yaĢlı yaban elması ağacı rüzgarda dövülüyordu.

Rüzgarla dökülmüĢ yapraklara rağmen kiraz büyüklüğünde kırmızı meyveler ve gür boncuk taneli beyaz ökseotkarı iki yanda sallanıyordu. ġahine benzeyen kafasıyla küçük bir baykuĢ bir ağaç dalından onlara doğru uçtu.

―Görünmelik Pelerinini çıkarsan iyi olur Harry,‖ dedi Hermione. ―Sana yardım etmek isteyen Mr Lovegood, biz değiliz.‖

Hermione‘nin önerdiği gibi yaptı, Görünmezlik Pelerinini Hermione‘ye uzattı ve Hermione çantasına yerleĢtirdi. Hermione bodur ağacından yapılma demirden yapılma, kartala benzeyen tokmağı olan siyah kapıya kapıya üç kez tıkladı.

On saniye geçmemiĢti ki, kapı açıldı. Xenophilus Lovegood orada yalın ayak ve lekeli bir t-shirt ile duruyordu. Pamukhelvaya benzeyen beyaz saçları kirli ve dağınıktı. Bill ve Fleur‘un düğünününde oldukça Ģık ve hareketli olan Xenophilius Lovegood‘un tam tersiydi.

―Ne? Bu nedir? Siz kimsiniz? Ne istiyorsunuz?‖ dedi tiz yüksek ve yakınan sesiyle. Önce Hermione‘ye daha sonra Ron‘a en son Harry‘e baktı. Ağzı çok komik bir ‗O‘ Ģeklinde açıldı.

―Merhaba, Mr Lovegood,‖ dedi Harry elini uzatarak. ―Ben Harry, Harry Potter.‖

Xenophilus Harry‘nin elini sıkmadı, buna rağmen gözü Harry‘nin burnundan alnındaki yara izine kaydı.

―Ġçeri girebilir miyiz?‖ diye sordu Harry. ―Size sormak istediğimiz bir Ģey var.‖

―Bu… Bunun uygun olacağını sanmıyorum,‖ diye fısıldadı Xenophilius. Yutkundu ve bahçeye kaçamak bir bakıĢ attı. ―ġok oldum daha doğrusu… Sözüm… Ben… Ben korkarım ki zorunda olduğumu düĢünmüyorum-‖

―Fazla uzun sürmez‖ dedi Harry, sıcak olmayan hoĢgeldinden hayal kırıklığına uğrayarak.

―Ben- ah, pekala. Girin içeri, çabuk. Çabuk. ‖

Kapı eĢiğine henüz gelmiĢtiler ki Xenophilius kapıyı çarparak kapadı. Harry kendini Ģu ana kadar gördüğü en tuhaf görünüĢlü mutfakta buldu. Oda o kadar yuvarlaktı ki Harry kendini, bir çömlekte gibi hissetti. HerĢey duvarlara uygun olarak eğrilmiĢti. Fırın, lavobo ve dolaplar; hepsi çiçekler, böcekler ve renkli kuĢlarla boyanmıĢtı ve odaya uygun daire Ģeklindeydi. Harry Luna‘nın stilini gördüğünü düĢündü: KuĢatılmıĢ boĢluğun etkisi ezici bir Ģekilde kendini gösteriyordu.

Yerin ortasında, ĢekillendirilmiĢ demirden yapılma spiral bir merdiven üst katlara çıkarıyordu. Üst katlardan tangırdama ve gümbürtü geliyordu. Harry Luna‘nın ne yapıyor olabileceğini düĢündü.

―Yukarı gelseniz iyi olur,‖ dedi Xenophilus, hala oldukça rahatsız görünerek yolu gösterdi.

Üst kattaki oda salon ve çalıĢma odası kombinasyonunda bir yerdi. Mutfaktan çok daha dağınıktı. GiriĢ

ne kadar küçük olsa da, burası Ġhtiyaç Odası‘nın unutulmaz durumlarda dönüĢtüğü devasa labirentlerin içinde saklı olan nesnelerle dolu o yer gibi gözüküyordu. Bir yığın kitap ve kağıt yere yayılmıĢtı. Harry‘nin daha önce görmediği kanatları ve diĢli çeneleri olan yaratıkların minyatür modelleri tavandan aĢağı asılı duruyordu.

Luna orada değildi. O Ģey çok fazla gürültü yapıyordu, tahtadan yapılma olan alet büyülü diĢliler ve tekerlerlerle kaplıydı. Bir dizi garip eski tezgahla,ufak bir atelye tezgahına benziyordu. Bir dizi raf vardı, bir süre sonra içinden Dırdırcı fırlatan makinayı görünce Harry bunun eski moda bir baskı makinası olduğuna karar verdi.

―Pardon,‖ dedi Xenophilus, makinaya hızlı adımlarla yürüdü, pis bir masa örtüsünü sayısız kitap ve kağıdın altından alarak baskı makinasının üstüne gürültü ve parıttıyı hafifletmek amacıyla örttü.

―Neden buraya geldiniz?‖

Harry konuĢmaya baĢlayamadan,her nedense, Hermione küçük bir Ģok çığlığı attı.

―Mr Lovegood – bu nedir?‖

Kocaman gri boynuzları olan, tek boynuzlu ata benzemeyen, duvara asılmıĢ ve ayakları dıĢarı fırlamıĢ

Ģeyi gösteriyordu.

―O Hırgür BuruĢmuĢ Boynuz‘u‖ dedi Xenophilius.

―Hayır, değil‖ dedi Hermione.

―Hermione‖ diye mırıldandı Harry utanarak ―Ģimdi hiç sırası değil-‖

―Ama Harry, bu bir Patlar Boynuz! B Sınıfı TaĢınamaz Sınıfında ve bunu evde tutmak olağanüstü derecede tehlikeli! ‖

―Sen bunun bir Patlar Boyunuz olduğunu nereden biliyorsun?‖ diye sordu Ron, odayı karman çorman hale getiren boynuzdan olabildiğince hızla uzaklaĢarak.

― Fantastik Canavarlar Nedir ve Nerede Bulunurlar?‘ Kitabında görmüĢtüm. Mr Lovegood, bundan hemen kurtulmanız gerek, en ufak bir dokunuĢta patlayabileceğini bilmiyor musunuz?‖

―BuruĢuk-boynuzlu Hırgür,‖ dedi Xenophilius net bir Ģekilde, inatçı bir tavır yüzüne büründü, ―kendisi oldukça utangaç sihirli bir yaratık, ve boynuzu-‖

―Mr Lovegood, tabanındaki plağa benzer iĢaretlerden tanıdım, bu bir Patlar Boynuz ve akıl almaz derecede tehlikeli- nereden aldığınızı bilmiyorum ama-‖

―Onu satın aldım‖ dedi inatçı bir Ģekilde, ―iki hafta önce Hırgürlere olan ilgimi bilen çok nazik, genç bir büyücüden. Luna‘m için Noel Sürprizi. ġimdi,‖ dedi Mr Lovegood Harry‘e dönerek ―Tam olarak neden buraya geldiniz, Mr Potter?‖

―Biraz yardıma ihtiyacımız var,‖ dedi Harry, Hermione yine baĢlamadan.

―Ah‖ dedi Xenophilius, ―Yardım. Hmm.‖

Gözleri yine Harry‘nin yara izine gitti. Çok ĢaĢırmıĢ ve dehĢete düĢmüĢ gibi gözüküyordu.

―Evet. Bu…Harry Potter‘a yardım etmek…oldukça tehlikeli…‖

―Siz insanlara herĢeyden önce Harry‘e yardım edilmesi gerektiğini söyleyen kiĢi değil miydiniz?‖ dedi Ron.

―O sizin derginiz değil miydi?‖

Xenophilius masa örtüsünün altında patırdayıp gümbürdeyen Ron‘un arkasındaki baskı makinasına bir bakıĢ attı.

―ġey – evet, Bu görüĢü belirtmiĢtim. Bununla birlikte-‖

―Bu herkesin yapması gereken bir Ģey, ancak siz değil?‖ dedi Ron.

Xenophilius cevap vermedi. Yutkunup durdu, gözleri üçünün arasında dönüp duruyordu. Harry, sanki adam içten içe kendiyle savaĢıyormuĢ gibi hissetti.

―Luna nerede?‖ dedi Hermione. ―Bakalım o bu konu hakkında ne düĢünüyor.‖

Xenophilius aceleyle yutkunuverdi. Kendini yatıĢtırmaya çalıĢıyormuĢ gibi görünüyordu. En sonunda baskı makinasından gelen sesler yüzünden hiç duyulmayan titrek sesiyle, ―Luna aĢağıda derenin yanında Tatlısu Plimperleri tutuyor. O…o sizi görmekten çok memnun olacak. Ben gidip onu çağırayım- pekala. Size yardım etmeyi denemeliyim.‖

Spiral merdivenleriden inerek ortadan kayboldu ve giriĢ kapısının açılıp kapandığını duydular. Herkes birbirine baktı.

―Korkak yaĢlı, siğil,‖ dedi Ron. ―Luna‘da onun on katı cesaret var.‖

―Muhtemelen Ölüm Yiyenler benim burada olduğumu duyarlarsa baĢına geleceklerden korkuyordur,‖

dedi Harry.

―Eh, ben Ron‘a katılıyorum‖ dedi Hermione. ―YaĢlı ve ikiyizlü, herkese sana yardım edilmesini söylüyor ve kendini baĢından atmak istiyor. Ve Tanrı aĢkına Ģu boynuzdan uzak durun.‖

Harry odanın yan tarafında bulunan pencereyi kapamaya gitti. Harry dereyi ve parlayan ince bir kurdaleyi tepenin aĢağısından görebiliyordu. Çok yüksekteydiler; bir kuĢ kanat çırparak pencerenin önünden geçti. Harry tepenin ardında görünmeyen Kovuk‘un olduğu yöne baktı. Ginny oralarda bir yerde olmalıydı. Bill ve Fleur‘un düğününde olduğundan beri ilk defa yakınlardı, fakat Ginny‘nin Ģu an onun evine doğru baktığından, onu düĢündüğünden haberi bile yoktu. Bu durumdan hoĢnut olması gerekirdi Harry‘nin… Çünkü yakınındaki insanlar tehlikedeydiler. Xenophilius‘un davranıĢı da bunun kanıtıydı.

Harry pencereye arkasını dönd, eğik bir büfenin üstünde duran bir nesne gözüne çarptı. Garip bir Ģapka giymiĢ rahatsız görünüĢlü bir cadının taĢ büstüydü. Ġki tane altın kulak borazanı gibi kıvrılmıĢ bir nesne gördü. Küçücük, çırpınan mavi kanatları deri bir kapana sıkıĢmıĢ, tepesinde uçuyordu, turuncu turpa benzeyen Ģeyde ikinci bir kapana kıstırılmıĢ büstün alın bölgesinde dolaĢıyordu.

―ġuna bakın‖ dedi Harry.

―Ġlginç‖ dedi Ron, ―Düğünde bunları takmamasına ĢaĢırdım.‖

Ön kapının kapandığını duydular ve bir dakika sonra Xenophilius spiral merdivenlerden geri odaya tırmandı, ince bacakları, dize kadar çıkan lastik çizmelerle sarılmıĢtı. Birbirinden alakasız bardaklar ve tüten bir çaydanlık olan bir tepsiyle dönmüĢtü.

―Evcil hayvan koleksiyonumu bulmuĢunuz!‖ dedi çay tepsisini Hermione‘ye ittirerek Harry‘nin yanında bulundüğü büste geldi. ―Rowena Ravenclaw‘un bir modeli. Büyüklüğün ötesinde, büyük adamların hazinesi vardır.‖

Kulak borazanına benzeyen nesneleri gösterdi.

―Bunlar Sıvaserpil sifonları- düĢünen birinin etrafındaki dikkat dağıtan Ģeyleri anında yok eder.

Burada,‖ küçücük kanatları göstererek, ―kocagaga ittirici, geliĢen düĢünceyi ikna etmek için. Bu da,‖

turuncu turpları iĢaret ederek, ―Uçan Erik, sıradıĢılığı kabullenme yeteneğini geliĢtirmek için ‖

Xenophilius, Hermione‘nin tehlikeli bir Ģekilde yan sehpaların üstünde ancak dengede tutabildiği çay tepsisine doğru geri yürüdü.

―Size demlenmiĢ Gurdikökleri ikram edebilir miyim?‖ dedi Xenoliphius. ―Kendimiz yapıyoruz.‖

Ġçecekleri, koyu mor renkli pancara benzeyen bir sıvıyı, bardaklara dökmeye baĢladı. ―Luna alt köprünün aĢağısında. Gelmesi uzun sürmez, hepimize çorba yapabilmek için yeterli Plimper yakaladı.

Oturun ve Ģekerle çayınızı için.‖

―ġimdi,‖ dedi bir kağıt yığınını oturmak için koltuktan çekerek, çizmelerinin üstünde bacak bacak üstüne attı, ―size nasıl yardımcı olabilirim, Mr Potter?‖

―ġey‖ dedi Harry, ona destek vermek için kafa sallayan Hermione‘ye bakarak, ―Konu, Bill ve Fleur‘un düğünündeki kıyafetinizde bulunan sembolle ilgili, Mr Lovegood. Onun ne anlama geldiğini merak ediyorduk‖

Xenophilius kaĢlarını kaldırdı.

―Ölümcül Kutsallardan mı bahsediyorsunuz?‖

YİRMİ BİRİNCİ BÖLÜM

ÜÇ KARDEŞİN HİKAYESİ

Harry, Ron ve Hermione‘ye bakmak için döndü. Hiçbiri Xenophilius Lovegood‘un bahsettiği Ģeyi anlamamıĢtı.

―Ölümcül Kutsallar mı?‖

―Doğru,‖ dedi Xenophilius. ―Onları hiç duymadınız mı? ġaĢırmadım. Çok, çok az büyücü inanır.

KardeĢinin düğünündeki o yumruk kafalı arkadaĢınız mesela,‖ dedi Ron‘a doğru baĢını sallayarak,

―Kendisi Karanlık bir büyücünün sembolunu taĢıdığımı düĢünerek bana saldırdı! Cahillik. Kutsallarda Karanlık bir Ģey yok- en azından o kaba tabirle değil. Ġnanan biri, diğerleri bu ArayıĢta yardımcı olabilsinler diye kendini açığa çıkarmakta kullanır sembolü.‖

Gurdikökü çayı demine bir sürü küp Ģeker attı ve biraz içti.

―Kusura bakmayın,‖ dedi Harry. ―Gerçekten hala anlamıyorum.‖

Kabalık etmemek için bardağından o da bir yudum aldı, az daha boğuluyordu: fincanın içindeki Ģey bir hayli iğrençti, sanki Her Tattan ġekerlemelerin sümük aroması tadını veriyordu.

―Eh, gördüğünüz gibi, inananlar Ölümcül Kutsalları arıyorlar‖ dedi Xenophilius, ağzıyla sanki Gurdikökü demlemesinin tadına bayılıyormuĢ gibi bir ses çıkardı.

―Fakat bu Ölümcül Kutsallar da ne?‖ diye sordu Hermione.

Xenophilius çay bardağını yana bıraktı.

― ‗Üç KardeĢin Hikayesi‘ni‖ bildiğinizi varsayıyorum.‖

Harry, ―Hayır‖ dedi ama Ron ve Hermione ―Evet‖, dedi. Xenophilius kafasını ağır ağır salladı.

―Pekala, pekala Mr Potter, herĢey ― Üç KardeĢin Hikayesiyle‖ baĢlıyor.. Burada bi yerde bir kopyası olacaktı…‖

Xenophilius kağıtların ve kitap kümelerinin üstüne anlaĢılmaz bir Ģekilde baktı, fakat Hermione ―Ben de bir kopya var, Mr Lovegood, tam burada.‖

Hermione, Ozan Beedle‘ın Masallaır‘nı küçük çantasından çıkardı.

―Orjinali mi?‖ diye üsteledi Xenophilius sertçe ve Hermione baĢını sallayınca, ―Pekala, neden sen sesli okumuyorsun? Hepimizin anlaması için en iyisi.‖

―ġey… Peki‖ dedi Hermione gergince. Kitabı açtı, ve Harry araĢtırdıkları sembolü, kitabın üstünde yerleĢmiĢ haliyle gördü, hafifçe öksürek okumaya baĢladı.

― Bir zamanlar, yapayanlız seyahat eden üç kardeĢ varmıĢ, alacakaranlıkta yola koyulan-‖

―Geceyarısı, derdi annem hep bize‖ dedi hikayeyi dinlemek için kollarını kafasının ardına koyan Ron,.

Hermione can sıkıcı bir bakıĢ attı.

―Özür dilerim, gece yarısı olursa daha korkutucu olur diye düĢünmüĢtüm,‖ dedi Ron.

―Ah, tabi gerçekten hayatımızda biraz daha korkuya ihtiyacımız var‖ dedi Harry kendini tutamadan.

Xenophilius çok da umursuyor görünmüyordu, pencerenin dıĢında gökyüzüne bakıyordu. ―Devam et, Hermione.‖

― Bir gün, kardeĢler geçmek için çok derin, yüzmek için çok tehlikeli bir nehire geldiler.Her nasılsa, bu kardeĢler sihirsel sanatlar konusunda eğitimliydiler ve böylece asalarını salladılar ve bir köprü oluĢturdularki o tehlikeli sulardan geçebilsinler. Yolun yarısındaydılar ki, kukuletalı bir Ģeklin yollarını kestiğini gördüler.‖

― Ve Ölüm onlarla konuĢtu…‖

―Kusura bakmayın,‖ dedi Harry aniden, ― Ölüm onlarla mı konuĢtu? ‖

―Bu bir peri masalı, Harry!‖

―Doğru, özür dilerim. Devam edin.‖

― Ve Ölüm onlarla konuĢtu. Nehirin her zamanki boğulan yolcularının aksine, bu sefer üç yeni kurbanın onu kandırıp boğulmamasına çok kızmıĢtı.Fakat ölüm daha kurnazdı. KardeĢleri büyülerinden ötürü tebrik ediyormuĢ gibi davrandı ve onlara onu alt etme zekası gösterdikleri için her birinin bir ödülü hak ettiğini söyledi.‖

―En büyük, mücadeleci olan kardeĢ, Ģu ana kadar var olmuĢ asaların en güçlüsünü istedi: öyle bir asa ki her türlü duelloda kazansın, öyle bir asa olsun ki Ölüm‘ü fethetmiĢ bir büyücü kadar değerli olsun!

Ölüm nehir kenarındaki ağaçlardan birinin dalından bir asa biçimlendirdi ve onu en büyük kardeĢe verdi.‖

―Sonra, kibirli olan ortanca kardeĢ,Ölüm‘ü daha fazla aĢağılamaya karar verdi ve diğerlerini Ölüm‘den döndürmek için güç istedi. Ölüm nehir kenarından bir taĢ aldı ve onu ortanca kardeĢe verdi ve bu taĢın ona, ölümü geri getirecek gücü vereceğini söyledi.‖

―En sonunda üçüncü, en küçük kardeĢe sordu ne istersin? Küçük kardeĢ en alçak gönüllüsü ve ayrıca kardeĢlerden en akıllısıydı, Ölüm‘e güvenmiyordu. Böylece, o da gideceği hiçbir yerde Ölüm tarafından takip edilmemeyi istedi. Ölüm hiç istemeyerek de olsa Görünmezlik Pelerinini küçük kardeĢe verdi.‖

―Ölüm‘ün bir Görünmezlik Pelerini mi var? ‖ diye araya girdi Harry yine.

―Böylece milletin arkasından sinsice gidebilecekti,‖ dedi Ron, ―Bazen peĢlerinden koĢup, kollarını çırpmaktan ve çığlık atmaktan sıkılıyordu… Özür dilerim Hermione‖

―Ölüm kenara çekildi ve üç kardeĢe yollarına devam etmek için izin verdi, onlar da bu büyük maceraları hakkında konuĢarak Ölüm‘ün onlara verdiği hediyelere hayran halde yollarına devam ettiler‖

―Gel zaman git zaman, üç kardeĢ her biri kendi yolunu çizmek için ayrıldılar.‖

―Ġlk kardeĢ bir hafta ya da ondan daha fazla bir süre seyahat eder ve uzak bir köye ulaĢır, orada kendiyle bir derdi olan büyücüyü arar. Doğal olarak, silahı Yüce Asayla duelloyu kaybetmesi imkansızdır.DüĢmanını öldürerek yere seren en büyük kardeĢ, Ölüm‘den kaptığı asasının gücüyle yüksek sesle övündüğü ve onu nasıl yenilmez yaptığını haykırdığı bir mağaraya kaçar.‖

―O gece, bir büyücü, Ģaraptan sızmıĢ gibi yatan büyük kardeĢin yanı baĢına gelir. Hırsız asayı değerli olduğunu düĢünerek alır ve büyük kardeĢin boğazını keser.‖

―Ve böylece Ölüm büyük kardeĢi kendisine alır.‖

―Bu arada, ortanca kardeĢ yalnız yaĢadığı kendi evine doğru yolculuk etmektedir. Orada ölümü çağırmak için taĢı eline alır, taĢı üç kez elinde çevirir. Hayret ve sevinçle, bir zamanlar evlenmeyi umduğu, zamansız ölen kızın figürü bir kez daha oan görünür.‖

―Fakat kız mutsuz ve soğuktur, aralarına sanki bir perde girmiĢtir. Ölümlü dünyaya dönemesine rağmen, tamamen bu dünyaya ait değildir ve acı çekiyordur. En sonunda ortanca kardeĢ, çaresiz özlemindenden deliye döner ve gerçekten sevdiğine kavuĢmak için kendini öldürür.‖

―Ve Ölüm ikinci kardeĢi yanına alır.‖

―Fakat Ölüm en küçük kardeĢi yıllarca arar ve asla bulamaz. Ölüm onu ancak, en küçük kardeĢ

yaĢlanıp Pelerini oğluna devredince bulabilir. Ve o Ölümü eski bir dost gelmiĢ gibi selamlar, ona memnun olarak gider, böylece ikisi de bu yaĢamdan ayrılır.‖

Hermione kitabı kapadı. Xenophilius‘un Hermione‘nin durduğunu anlaması bir iki saniyeyi aldı.

Anladığında pencereden dıĢarı bakmayı kesti. ―Pekala, iĢte hikaye‖ dedi.

―Pardon?‖ dedi Hermione, kafası karıĢmıĢ çıkıyordu sesi.

―Bunlar Ölümcül Kutsallar iĢte…‖ dedi Xenophilius.

Kağıt yığınlarının içinde bir tüy kalem aldı ve yırtılmıĢ bir paĢomen parçasını kitapların arasından çıkardı.

―Yüce Asa‖ dedi dikey düz bir çizgi çizerek. ―Diriltme TaĢı,‖ dedi çizginin üstüne bir yuvarlak çizerek,

―Görünmezlik Pelerini,‖ dedi ikisini saracak bir üçgen çizerek bu Hermione‘nin bayağı dikkatini çekti.

―Hepsi,‖ dedi ―Ölümcül Kutsallar.‖

―Fakat ―Ölümcül Kutsallar‖ kelimesi hikayede geçmiyor,‖ dedi Hermione.

―Tabi ki geçmiyor,‖ dedi Xenophilius çılgınca kendini beğenmiĢ bir tavıra girerek. ―Bu bir çocuk masalı, talimat vermekten öte eğlendirmek için anlatılır. Bu konulardan anlayan bizler yine de bu hikayenin tarihi üç nesneye ya da kutsala iĢaret ettiğini biliriz, bu nesneler de birleĢtirildiğinde sahibini Ölümün Efendisi kılar..‖

Xenophilius kısa bir süre durdu ve camdan dıĢarı baktı. GüneĢ gökyüzünde alçalmıĢ gözüküyordu.

―Luna Pilimperlerle yakında buraya gelir,‖ dedi sakince.

―Ölümün Efendisi dediğinizde-‖ dedi Ron.

―Efendi‖ dedi Xenophilius, elini sallayarak.‖Fethedici, Yenici hangisini seçerseniz.‖

―Fakat…demek istediğiniz…‖ dedi yavaĢça, sesinden Ģüphe izi süren okunuyordu, ―bu nesnelerin olduğuna mı- bu Kutsalların- gerçekten var olduğuna mı inanıyorsunuz?‖

Xenophilius kaĢlarını tekrar kaldırdı.

―Eh tabii ki‖

―Ama,‖ dedi Hermione ve Harry Hermione‘nin kendini patlamamak için zor tuttuğuna emindi, ―Mr Lovegood, buna nasıl inanabilirisiniz?‖

―Luna bana sizden bahsetmiĢti, genç bayan,‖ dedi Xenophilius. ―Siz, zannediyorum ki, akılsız değilsiniz, fakat acı verecek derecede hapsolmuĢsunuz. Dar görüĢlüsünüz.‖

―Belki de, Ģu Ģapkayı denemelisin‖ dedi Ron, kafasını gülünç Ģapkaya doğru sallayarak. Sesi gülmemek için kendini zor tutuyor gibi geliyordu.

―Mr Lovegood,‖ diye baĢladı Hermione, ―Hepimiz Görünmezlik Pelerini diye bir Ģeyin var olduğunu biliyoruz. Çok nadirler, ama varlar. Ama-‖

―Ah, ama üçüncü Kutsal gerçek bir Görünmezlik Pelerini, Miss Granger! Benim demek istediğim bu bir Görünmezlik Büyüsü yapılmıĢ bir seyehat pelerini değil, ya da Hayalbozan taĢımıyor, Gizgör kılından yapılmıĢ bir Ģey değil, ki o Ģey bir nesneyi saydam yapar ve yıllar geçtikçe de bu saydamlığını kaybeder. Öyle bir Pelerinden bahsediyoruz ki, üstüne hangi büyü yapılırsa yapılsın, gerçekten onu giyeni tamamen Görünmez yapıyor, ve sonsuza dek etkisini sürdürüyor, akıl alınmaz ve daimi bir gizlilik veriyor. Kaç tane böyle Pelerin gördünüz, Miss Granger?‖

Hermione cevap vermek için ağzını açtı, sonra yine kapadı, kafası eskisinden daha fazla karıĢmıĢ

gözüküyordu. O, Harry ve Ron birbirine baktı, Harry hepsinin aynı Ģeyi düĢündüğünü biliyordu.

Xenophilius‘un bahsettiği Pelerin odada onlarla bulunan Pelerin‘in ta kendisiydi.

―Aynen,‖ dedi Xenophilius, sanki onları, verdiği tüm nedenlerle yenmiĢ gibi gözüküyordu. ―Hiç biriniz böyle bir Ģey görmediniz öyle değil mi? Ona sahip olan ölçülemeyecek kadar zengin olurdu, değil mi?‖

Tekrar pencereden dıĢarı baktı. Gökyüzü Ģimdi incecik pembe bir çizgiden ibaretti.

―Pekala‖ dedi Hermione huzuru kaçmıĢ bir Ģekilde. ―Diyelim ki Pelerin var… TaĢ‘a ne demeli, Mr Lovegood. Diriltme TaĢ‘ı dediğiniz Ģeye?‖

―Ne olmuĢ ona?‖

―Nasıl gerçek olabilir?‖

―Olmadığını kanıtla!‖ dedi Xenophilius.

Hermione öfkelenmiĢ görünüyordu.

―Fakat bu- üzgünüm, ama bu tamamen saçmalık! Bunun var olmadığını nasıl kanıtlayabilirim?

Dünyada ki tüm çakıl taĢlarını alıp test etmemi beklemiyorsunuz ya? Demek istediğim, hiç kimse olmadığını ispatlamadığı sürece herhangi birĢeyin gerçek olabileceğini mi düĢünüyorsunuz?‖

―Evet, öyle diyebiliriz,‖ dedi Xenophilius. ―GörüĢünü biraz da olsa açabildiğini gördüğüme sevindim.‖

―Peki ya Yüce Asa,‖ dedi Harry, Hermione karĢılık vermeden önce, ―onun da var olduğuna inanıyor musunuz?‖

―Ah, pekala, bu konuda sayısız kanıt var,‖ dedi Xenophilius. ―Yüce Asa, elden ele geçtiği için en rahat izlenen Kutsal.‖

―Ne nedir?‖ diye sordu Harry.

―Bu, asanın sahibinin o asanın gerçek efendisi olabilmesi için onu gerçekten ele geçirmiĢ olması gerektiği demek.‖ dedi Xenophilius. Mutlaka hepiniz Gaddar Emeric katliyamında asanın Egbert‘ten Egregious‘a nasıl geçtiğini biliyorsunuzdur? Ya da Godelot‘un oğlu Hereward onun asasını aldıktan sonra nasıl kendi kilerinde öldürdüğünü biliyor musunuz? Ürkünç Loxias‘ın Barnabas Deverill‘in asasını alırken onu nasıl öldürdüğünü? Yüce Asa‘in kanlı takibi Büyü Tarihi sayfaları boyunca saçılmıĢ.‖

Harry Hermione‘ye baktı. Hermione, Xenophilius‘a kaĢlarını çatıyordu, fakat itiraz etmedi.

―Peki, Ģu an Yüce Asa‘in nerede olduğunu biliyor musunuz?‖ diye sordu Ron.

―Kim bilebilir ki?‖ dedi Xenophilius, dıĢarı bakarak. ―Yüce Asa‘in nerede saklandığını nerede bilebiliriz ki? Ġz Arcus ve Livius‘ta kayboluyor. Kim gerçekten Livius‘u kimin yendiğini ve asayı aldığını söyleyebilir ki? Tarih, ne yazık ki, bize bunda kılavuzluk edemez.‖

Bir sessizlik oldu. En sonunda Hermionie sert bir Ģekilde sordu, ―Mr Lovegood, Peverell ailesinin Ölümcül Kutsallar ile bir alakası olabilir mi?‖

Xenepilius ĢaĢırmıĢ gözüküyordu, o sırada Harry‘nin aklında bir Ģey belirdi fakat tam olarak oturtamıyordu. Peverell… Bu ismi bir yerde daha önce duymuĢ olmalıydı…

―Fakat beni yanıltmaya mı çalıĢıyorsunuz genç bayan!‖ dedi Xenophilius, Ģimdi sandalyesinde daha dik durup Hermione‘ye hayretle bakıyordu. ―Sizin bu Kutsallar ArayıĢında yeni olduğunuzu düĢünüyordum. Biz Arayıcılar Peverellerin Kutsalların hepsini ama hepsine sahip olduğuna inanıyoruz.‖

―Kim bu Peverells?‖ diye sordu Ron.

―Godric‘s Hallowda üzerinde iĢaretin olduğu mezarın ismiydi‖ dedi Hermione Xenophilius‘u izlemeye devam ederek. ―Ignorious Peverell‖

―Kesinlikle!‖ dedi Xenophilius iĢaret parmağı aniden havaya kalkarak. ―Ignatius‘un mezarında ki Ölümcül Kutsallar‘ın iĢareti en kesin kanıt!‖

―Neyin?‖ diye sordu Ron.

―Nedeni, hikayede bahsedilen üç kardeĢ aslında Peverell kardeĢleri, Antioch, Cadmus, Ignatius olması! Ki onlar Kusalların orijinal sahipleri!‖

Pencereye bir bakıĢ daha atarak ayaklandı.

―Yemeğe kalıyorsunuz‖ dedi merdivenlerde kaybolduğu gibi… ―Herkez her zaman Tatlısu Plimper çorbamızın tarifini isterler.‖

―Muhtemelen bize St. Mungo‘da ki Zehirlenme departmanını gösterecek,‖ diye mırıldandı Ron.

Harry Xenophilius‘un mutfakta ses çıkardığını görene kadar konuĢmadı.

―Ne düĢünüyorsun?‖ diye sordu Hermione.

―Ah, Harry,‖ dedi Hermione bezmiĢ bir Ģekilde. Bu o iĢaretin gerçek manası olamaz. Bu Ģekilde devam etmek saçma. Tamamen zaman kaybı.‖

―BuruĢmuĢ-boynuzlu Hırgürleri bize getiren adam bu öyle değil mi? ‖ dedi Ron.

―Buna sen de inanmıyorsun, öyle mi?‖ diye sordu Harry.

―Hayır, bu hikayeler sadece çocukları korkutmak için anlatılan hikayelerden, öyle değil mi? ‗BaĢına dert açma, kavgalara karıĢma, bulaĢmaman senin için en iyisi! Kafanı sadece aĢağıda tut, kendi iĢine bak, sorun yaĢamazsın‘ türü bir hikaye. Gelin düĢünelim,‖ diye ekledi Ron ―belki de bu hikaye yüce asaların neden kötü olduğu üzerinedir.‖

―Neyden bahsediyorsun?‖

―Bunlar batıl inanç öyle değil mi? ‗Mayısta doğan Cadılar Mugglelarla evlenir.‘ ‗Alacakaranlıkta yapılan lanet geceyarısına kadar sana döner.‘ ‗En eski asa, en baĢarılı olandır‘ Mutlaka duymuĢ olmalısınız.

Benim annem bunlarla dolu.‖ Dedi Ron.

―Harry ve ben Mugglelar tarafından büyütüldük,‖ diye hatırlattı Hermione. ―Biz değiĢik batıl inançlarla büyütüldük.‖ Mutfaktan keskin bir koku geliyormuĢ gibi Hermione iç çekti. Xenophilius‘un onun canını sıkmasının iyi yanı, Ronla arasındaki soğukluğu unutmasına sebep olmasıydı. ―Doğru söylüyorsun sanırım‖ dedi Hermione Ron‘a. ―Bu sadece bir ölümlü hikayesi, hangi hediyenin en iyi olduğu gayet açık, yani hangisini seçeceğin-‖

Üçü de bir anda; Hermione, ―Pelerin,‖ Ron, ―Asa,‖ Harry, ―TaĢ‖ dedi.

Biribirlerine yarı ĢaĢırmıĢ, yarı eğlenmiĢ bir Ģekilde baktılar.

―Pelerin‘i söylemeni beklerdim‖ dedi Ron, Hermione‘ye, ―ama o asa sende varsa görünmez olmana gerek yok. Yenilmez Asa, Hermione, Hadi ama!‖

―Zaten Görünmezlik Pelerini bizde var,‖ dedi Harry.

―Ve bize oldukça yardım etti, fark ettiyseniz!‖ dedi Hermione. ―Asa sendeyken dikkat çekebilir ve bu da baĢına bela olabilir-‖

―Eğer onun sende olduğunu bas bas bağırırsan tabii…‖ diye itiraz etti Ron, ―Eğer sen ‗Elimde yenilmez bir asa var, eğer yiyorsa gelin de bir deneyin‘ diye etrafta bağırıp Ģarkı söyleyip dans edecek kadar salaksan tabii. Önlemini aldığın süre-―

―Evet, ama önlemini alabilir misin? ‖ dedi Hermione, Ģüpheyle bakarak. ―Bilirsin, bize söylediği tek Ģey, yüyıllardır etrafta çok güçlü asalar olduğuna dair hikayelerden biri‖

―Öyle mi?‖ diye sordu Harry.

Hermione kızmıĢ görünüyordu. Yüz ifadesi o kadar tatlıydı ki Ron ve Harry birbirlerine bakıp gülümsemekten kendilerini alamadılar.

―Ölüm Değneği, Kaderin Asası, yüzyıllardır genelde onlarala övünen Karanlık Büyücülerin elinde, değiĢik isimler altında ortaya çıkmıĢlar. Profesör Binns bazılarından bahsetmiĢti, fakat-ah, bunların hepsi saçmalık. Asalar sadece onları kullanan büyücüler kadar güçlü olabilirler. Bazı büyücüler kendilerinin asalarının daha büyük ve güçlü olduğu konusunda böbürlenip dururlar.‖

―O asaların -

Ölüm Değneği ve Kaderin Asasının aynı asa olup, farklı isimlerle yüzyıllardır dolaĢmadığını nereden bilebilirsin ki?‖ dedi Harry.

―Ne? Onların hepsi Ölüm tarafından yapılmıĢ Yüce Asa mi?‖ diye sordu Ron.

Harry güldü. Aklına gelen garip fikir, tamamen, saçmalıktı. Kendi asası geldi aklına… kutsal olandı, yüce değil ve Ollivander tarafından yapılmıĢtı, Voldemort‘un onu kovaladığı gece her ne yapmıĢ olursa olsun yenilmez değildi, yoksa nasıl kırılırdı ki?

―Neden TaĢ‘ı alırdın?‖ diye sordu Ron.

―Eh eğer insanları geri getirebiliyorsa, Sirius‘u… Deli-göz‘ü… Dumbledore‘u… ailemi hepsini geri getirebilirdik.‖

―Ama Ozan Beedle‘a göre onlar geri gelmek istemiyorlar, öyle değil mi?‖ dedi Harry, az önce duyduğu hikayeyi düĢünerek.‖ Ölüm‘ü geri getiren bir TaĢ hakkında fazla hikaye olduğunu sanmıyorum, öyle değil mi?‖ diye sordu Hermione‘ye.

―Hayır,‖ dedi üzgünce. ―Ben Mr Lovegood haricinde hiçkimsenin bunun mümkün olacağını kabul edeceğini düĢünemiyorum. Beedle bu fikri Felsefe TaĢ‘ından almıĢ olabilir, biliyorsunuz, seni ölümsüz yapan bir taĢ yerine, ölümden geri getiren bir taĢ.‖

Mutfaktaki koku gittikçe ağırlaĢıyordu. Yanan iç çamaĢırı gibi kokuyordu. Xenophilius‘u kırmamak için piĢirdiği yemeği yemek zorundaydılar. Acaba yenebilcek durumda mıydı?

―Pelerine ne demeli?‖ dedi Ron yavaĢça. ―Onun haklı olduğunu görmüyor musun? Ben Harry‘nin Pelerin‘ine ve ne kadar kaliteli olduğuna alıĢtım. Bunu hep düĢündüm. Harry‘ninkisi gibi olanını hiç duymadım. Pelerin kusursız. Onun altında hiçbir zaman fark edilmedik-‖

―Tabi ki hayır Altındayken görünmeziz Ron!‖

―Ama diğer pelerinler hakkıında söylediği Ģey, on Knut bile etmedikleri, bunun doğru olduğunu siz de biliyorsunuz! Daha önce eskidiklerinde üstlerinde deklikler açılan ya da etkisi kalkan sıradan pelerinler duymuĢtum ancak hiçbiri bunun gibi değildi. Harry‘nin ki ona babasından geçti, yani yeni olamaz, öyle değil mi? Ama gerçekten mükemmel…‖

―Evet, pekala, fakat, taĢ…‖

Onlar fısıldaĢarak tartıĢırken, Harry onları yarı dinleyerek odanın etrafında gezdi. Spiral merdivene geldiğinde gözlerini dalgınca üst kata doğru bi an kaldırdı. Kendi yüzü üstündeki odadan ona bakıyordu.

Bir anlık ĢaĢkınlıktan sonra, onun bir ayna olmadığını sadece bir resim olduğunu farketti. Merakla merdivenleri tırmandı.

―Harry, ne yapıyorsun? O burada değilken etrafa bakmamızın doğru olduğunu düĢünmüyorum!‖

Fakat Harry çoktan üst kata gitmiĢti.

Luna kendi odasını beĢ çok güzel resimle dekore etmiĢti: Harry, Ron, Hermione, Ginny ve Neville.

Hogwarts‘taki resimler gibi hareket etmiyorlardı, fakat onları bir dakika kadar inceleyince, Harry hepisinin birbirine tek kelimeden oluĢan bir zincirle bağlanmıĢ ve bin kez altın bir mürekkeple yazıldığını fark etti: arkadaĢlar… arkadaĢlar… arkadaĢlar…

Harry o anda Luna‘ya derin bir sevgi duydu. Odanın etrafına baktı. Yatağının yanında Luna‘nın küçüklük hali ve ona çok benzeyen genç bir kadınla büyük bir resimleri vardı. SarılmıĢlardı. Kapısı aralık olan gardolapta hiç kıyafet yoktu. Yatağın sanki haftalardır kimse üstünde uyumamıĢ gibi soğuk ve nahoĢ bir havası vardı. Kankırmızısı gökyüzünü gösteren pencere pervazında örümcek ağları vardı.

―Sorun ne? ‖ diye sordu Hermione, Harry merdivenlerden inerken, fakat o cevap vermeden Xenophilius mutfaktan, elinde çorba kaseleriyle, yukarıya merdivenlerin en üst basamağına eriĢmiĢti.

―Mr Lovegood,‖ dedi Harry. ―Luna nerede?‖

―Pardon?‖

―Luna nerede?‖

Xenophilius merdivenin son basamağında durdu.

―Size- size söyledim ya. Bortons Köprüsünde Plimper tutuyor.‖

―Peki neden o tepside dört kiĢilik çorba var?‖

Xenophilius konuĢmaya çalıĢtı, fakat ses çıkmadı. Gelen ses baskı makinasının teklemesi ve Xenophilius‘un titreyen elleri yüzünden sallanan tepsininkiydi.

―Luna‘nın haftalardır burada olduğunu düĢünmüyorum,‖ dedi Harry. ―Giysileri gitmiĢ ve yatağında uyumamıĢ. O nerede? Ve neden sürekli pencereden dıĢarı bakıp duruyorsunuz?‖

Xenophilius elindeki tepsiyi düĢürdü. Porselenler yerde sıçradı ve parçalandı. Harry, Ron ve Hermione asalarını çektiler. Xenophilius kaĢlarını çattı, eli cebine dalmak üzereydi. O anda baskı makinası koca bir gümleme sesi çıkardı birkaç tane Dırdırcı masaörtüsünün altından fırladı, en sonunda susmuĢtu.

Hermione dergileri almak için asasını Mr Lovegood‘tan çekmeyecek Ģekilde yere eğildi.

―Harry, Ģuna bak.‖

Harry o karmaĢanın içinde uzun adımlarla Hermione‘ye doğru ilerlemeye çalıĢtı. Dırdırcı‘nın ön kapağında kendi resmi, ıĢıklandırılmıĢ harflerle,‘ Bir Numaralı Ġstenilmeyen ‗ yazılarak baĢına ödül konduğunu gösteren bir manĢet atılmıĢtı.

― Dırdırcı yeni bir görüĢ yaklamıĢ, demek ki?‖ diye sordu Harry soğukça. Aklı deli gibi çalıĢıyordu.

―Bahçeye çıktığınızda yaptığınız bu muydu Mr Lovegood? Bakanlığa bir baykuĢ göndermek mi?‖

Xenophilius dudaklarını yaladı.

―Benim Lunamı aldılar‖ diye fısıldadı. ―Yazdığım Ģeyler yüzünden. Lunamı aldılar ve nerede olduğunu bilmiyorum, ona ne yaptıklarını bilmiyorum. Ama belki onu bana geri verirler, eğer ben- ben-‖

―Harry‘i teslim ederseniz?‖ Hermione onun yerine cümlesini tamamladı.

―AnlaĢma yok,‖ dedi Ron kesin bir Ģekilde. ―Çekil yolumuzdan, burayı terk ediyoruz!‖

Xenophilius korkunç gözüküyordu, bir yüzyıl yaĢlanmıĢ gibiydi, dudakları korkunç bir Ģekilde geri çekilmiĢti.

―Her an burada olabilirler. Luna‘yı kurtarmalıyım. Luna‘yı kaybedemem. Gidemezsiniz.‖

Kollarını merdivenin önünde açtı, Harry aniden annesinin beĢiğinin önünde kollarını açmasını görür gibi oldu.

―Seni incitmemize izin verme!‖ dedi Harry. ―Yoldan çekilin, Mr Lovegood.‖

―HARRY‖ diye bağırdı Hermione.

Süpürgenin üzerindeki figürler pencereyi geçtiler. Bir an ona bakmaktan vazgeçince Xenophilius asasını çekti. Harry hatalarını o anda anladı. Kendini Xenophilius‘un kol mesafesinden uzaklaĢmak için Ron ve Hermione‘yi ittirerek odanın diğer tarafına attı. Xenophilius‘un Sersemletme Büyüsü Patlar Boynuz‘a süzüldü.

Devasa bir patlama oldu. Ses, tüm oda yerle bir olmuĢ gibi geliyordu. Tahta, kağıt ve taĢ yığınları yoğun bir duman bulutuyla birlikte yer çökmüĢtü. Harry kapıya doğru uçtu ve kapıya çarparak yere serildi. O anda enkaz parçası kafasına düĢtü ve elleriyle kafasını tuttu. Hermione‘nin çığlığını, Ron‘un çığlığını duydu, metalimsiz gümbürtüden de Lovegood‘un merdivenden aĢağı uçtuğunu anladı.

Yarı enkaza gömülmüĢ bir Ģekilde, Harry ayağa kalkmaya çalıĢtı. Tozdan ne nefes alabiliyor ne de önünü görebiliyordu. Tavanın yarısı uçmuĢtu, Luna‘nın yatağı delikten aĢağı sallanıyordu. Yüzünün yarısı gitmiĢ olan Rowena Ravenclaw‘un büstü yanında yatıyordu, parçalanmıĢ parĢomen parçaları havada uçuĢuyordu ve baskı makinası yan yatarak merdivenlerden mutfağa inen yolu kapamıĢtı.

Soluk bir Ģekil yaklaĢtı, ikinci bir büst gibi duran tozla kaplanmıĢ Hermione parmağını dudağına bastırdı.

AĢağı kattaki kapı gümbürtüyle açıldı.

―Sana acaleye gerek yok demedim mi, Travers?‖ dedi kaba bir ses. ― Sana bu manyağın her zamanki gibi saçmaladığını söylemedim mi?‖

Büyük bir gümbürtü oldu ve Xenophilius‘un acı haykırıĢı duyuldu.

―Hayır.. Hayır.. Yukarıda… Potter! ‖

―Sana geçen hafta söyledim Lovegood, sağlam bir bilgi olmadığı sürece gelmeyeceğiz! Geçen haftayı hatırla! Kızını aptal kanayan bir baĢlıkla değiĢtirmek istemiĢtin. Ve ondan önceki hafta‖ --- baĢka bir gümbürtü ve baĢka bir ciyaklama oldu --- ― Eğer BuruĢuk – pat --- Boynuzlu– pat -- Hırgürlerden sende var olduğunu gösterirsen kızını geri vereceğimizi düĢündüğün zamanı…‖

―Hayır- hayır- yalvarırım!‖ diye hıçkırdı Xenophilius. ―Bu gerçekten Potter! Gerçekten!‖

―Ve Ģimdi de bizi buraya hepimizi patlatmak için çağırtığın ortaya çıkıyor!‖ diye kükredi Ölüm Yiyen, yaylım ateĢi gibi gümbürtüler ve aynı dizide Xenophiliusten gelen acı dolu feryatlar yükseldi.

―Burası çökecekmiĢ gibi gözüküyor, Selwyn,‖ dedi merdivenlerden yanlıĢanan ikinci sakin bir ses.

―Merdivenler tamamiyle kapanmıĢ. Açmayı deneyeyim mi? Bütün yer yıkılabilir.‖

―Seni yalan söyleyen pislik‖ diye bağırdı Selwyn isimli kiĢi. ―Potter‘ı hayatın boyunca hiç görmedin, öyle değil mi?‖ Bize tuzak hazırlayıp birini öldüreceğini mi sandın? Ve sonra da kızını böyle geri alacağını mı düĢünüyordun?‖

―Yemin ederim… Yemin ederim… Potter yukarıda!‖

― Homenum revelio,‖ dedi merdivenin ayağındaki bir kiĢi.

Harry, Hermione‘nin güçlükle nefes aldığını duydu ve içinde garip bir duygu bir Ģeyin vücudunu yavaĢça alıp gölgeye götürdüğünü söylüyordu.

―O Potter… Size söylüyotrum, O Potter!‖ hıçkırdı Xenophilius. ―Lütfen, lütfen bana Luna‘yı verin, sadece bana Luna‘yı verin…‖

―Kızını alabilirsin Lovegood,‖ dedi Selwyn, ―eğer Ģu merdivenden kalkıp bana Harry Potter‘ı getirirsen.

Ama bu da bir hikaye filansa, eğer bu bir tuzaksa, eğer yukarda bizi bekleyen bir yardakçın varsa, kızının gömecek bir parçasını bulamazsın.‖

Xenophilius korku ve umutsuzluk içinde feryat etti. Küfürler ve kapıĢma sesleri geliyordu. Xenophilius enkazın altından merdivenleri aĢmaya çalıĢıyordu.

―Hadi,‖ diye fısıldadı Harry, ―Buradan çıkmamız lazım.‖

Xenophilius‘un merdivenlerde ses çıkarırken, Harry kendini gizlediği yerden çıkardı. Ron en dibe gömüĢmüĢtü. Harry ve Hermione olabildiğince sessizce tırmandılar, yattığı yerin üstündeki enkazı ve ayaklarının üstüne düĢen ağır çekmece enkazını çekmeye çalıĢtılar. Xenophilius gürültü patırtı çıkarıp yakınlaĢtıkça yakınlaĢırken, Hermione Ron‘u bir Hover Büyüsü iĢe çıkarmayı baĢardı.

―Pekala‖ dedi Hermione derin bir nefes alarak. KırılmıĢ baskı makinası titremeye baĢladı. Xenophilius birkaç adım ötelerindeydi. Hermione hala tozla bembeyaz duruyordu. ―Bana güveniyor musun, Harry?‖

Harry baĢını salladı.

―Tamam o zaman,‖ fısıldadı Hermione, ―bana Görünmezlik Pelerinini ver. Ron bunu giymen gerek.‖

―Ben mi? Ama Harry-‖

― Lütfen Ron! Harry, elime iyice tut; Ron, omzumu sarıl.‖

Harry sol elini çıkardı. Ron Pelerinin altında kayboldu. Merdivenlerin önünü tıkayan baskı makinası Ģiddetle gümbürdedi. Xenophilius bir Kaldırma Büyüsüyle makinayı çekmeye çalıĢıyordu. Harry Hermione‘nin neden beklediğini bilmiyordu.

―Sıkı tutun…‖ diye fısıldadı Hermione. ―Sıkı tut, her an…‖

Xenophilius‘un beyaz yüzü büfenin üstünde gözüktü.

― Obliviate! ‖ diye bağırdı Hermione asayı yüzüne doğrultarak. Daha sonra asayı yanındakilere doğrultarak, ― Deprimo! ‖ diye bağırdı.

Hermione oturma odasında koca bir delik açtı. Koca kayalarmıĢçasına düĢtüler, Harry değerli hayatının hatırına eli sıkıca tutuyordu; aĢağıda bir çığlık duyuldu, muazzam büyüklükteki moloz ve kırık mobilyalar yağmuru altında titreyen tavana rağmen yollarını bulmaya çalıĢan iki adamı gördü.

Hermione havada kıvrıldı ve büyük bir gümbürtüyle yıkılan evden onları bir kez daha karanlığa çekti.

YİRMİ İKİNCİ BÖLÜM

ÖLÜMCÜL KUTSALLAR

Harry hızlı hızlı nefes alarak çimlerin üzerine düĢtü ve hemen ayağa kalktı. GörünüĢe göre akĢam karanlığında bir çayırın köĢesine inmiĢlerdi; Hermione çoktan asasını sallayarak etraflarında daire Ģeklinde koĢmaya baĢlamıĢtı.

― Protego Totalum… Salvio Hexia…‖

―YaĢlı dönek herif.‖ diye soludu Ron, Görünmezlik Pelerininin altından ortaya çıkıp onu Harry‘e fırlatırken.

―Hermione, sen bir dahisin, kesinlikle dahi. Bundan kurtulduğumuza inanamıyorum.‖

― Cave Inimicum… Onun bir Patlar Boynuz olduğunu söylememiĢ miydim, ona söylemedim mi? Ve Ģimdi bütün evi havaya uçtu!‖

―Hakettiği cezayı buldu,‖ dedi Ron yırtık kotunu ve kesilmiĢ bacaklarını incelerken, ―Ona ne yaparlar sizce?‖

―Ah, umarım öldürmezler!‖ diye inledi Hermione, ―Biz ayrılmadan Ölüm Yiyenlerin bir anlığına Harry‘i görmelerini istememin sebebi de buydu, böylece Xenophilius‘un yalan söylemediğini anlarlar!‖

―Ġyi de beni neden sakladınız?‖ diye sordu Ron.

―Senin Sıvaserpil‘le birlikte yatakta kalman gerekiyordu Ron! Sırf babası Harry‘i desteklediği için Luna‘yı kaçırdılar! Senin de onun yanında olduğunu bilseler ailene ne yaparlardı?‖

―Ya senin anne baban?‖

―Avustralya‘dalar,‖ dedi Hermione, ―Ġyi olmalılar. Hiçbir Ģeyden haberleri yok.‖

―Sen bir dahisin,‖ dedi Ron korku ve merakla karıĢık bir saygıyla.

―Evet, öylesin, Hermione,‖ diye onayladı Harry ateĢli bir Ģekilde. ―Sen olmasan ne yapardık bilmem.‖

Bır an ıĢıldadı fakat aynı anda da ağırbaĢlı görünüyordu.

―Peki ya Luna?‖

―Eğer doğru söylüyor ve o gerçekten hayattaysa---‖diye baĢladı Ron.

―Böyle söyleme, böyle söyleme!‖diye ciyakladı Hermione. ―Hayatta olmalı, olmak zorunda!‖

―Öyleyse Azkaban‘a gönderilecek sanırım,‖ dedi Ron. ―Ancak, o yerde yaĢamaya devam eder mi…Pek çokları yapamıyor…‖

―O yapacak,‖ dedi Harry. Diğer alternatifin üzerinde düĢünmeye bile dayanamıyordu.

―O güçlüdür, Luna yani, sandığınızdan daha güçlüdür. Muhtemelen hücre arkadaĢlarına MahfıĢtları ve Hımhımları anlatıyordur.

―Umarım haklısındır,‖ dedi Hermione. Bir elini gözlerine götürdü. ―Xenophilius için çok üzüleceğim, eğer---‖

―---eğer bizi Ölüm Yiyenlere satmamıĢ olsaydı, evet,‖ dedi Ron. Çadırı kurdular ve içine çekildiler, Ron onlara çay yaptı. Zar zor kaçıĢlarının ardından, bu soğuk, küf kokulu yer sanki evleri gibiydi: güvenli, tanıdık ve arkadaĢcıl.

―Ah, neden oraya gittik?‖ diye inledi Hermione birkaç dakikalık sessizlikten sonra.

―Haklıydın, Harry, yine aynı Godric‘s Hollow‘du, tam bir zaman kaybı! Ölümcül Kutsallar… tamamen saçmalık…aslına bakarsan,‖ aklına aniden bir fikir gelmiĢ gibi görünüyordu, ―o zaten kararını vermiĢtir, değil mi? Bence Ölümcül Kutsallara inanmıyordur, sadece Ölüm Yiyenler gelene kadar bizi konuĢturmak istedi!‖

―Ben öyle düĢünmüyorum,‖ dedi Ron. ―Stres altındayken lanet olası kararları vermek çok daha zordur.

Tamamen yeni bir insan olmaktansa, Stan rolü yapmak çok daha kolaydı, çünkü onun hakkında biraz da olsa biliyordum. Ġhtiyar Lovegood çok fazla baskı altındaydı, bizim hareketsiz kaldığımızdan emin olmaya çalıĢıyordu. Tahminimce bize gerçeği söylüyordu, ya da gerçek olduğunu düĢündüklerini, sırf bu yüzden konuĢturdu.‖

―Pekala, bunun bir önemi olduğunu sanmıyorum,‖ diye iç çekti Hermione. ―Dürüst davrandıysa bile hayatım boyunca bu kadar saçmalığı bir arada görmedim.‖

―Olsun, devam et,‖ dedi Ron. ―Sırlar Odası da bir efsaneydi, değil mi?‖

―Ama Ölümcül Kutsallar gerçek olamaz,Ron!‖

―Bunu sürekli tekrarlıyorsun ama içlerinden biri gerçek olabilir,‖ dedi Ron. ―Harry‘nin Görünmezlik Pelerini---‖

―Üç kardeĢin hikayesi bir martaval,‖ dedi Hermione ciddi bir Ģekilde. ―Ġnsanların nasıl ölümden korkutulduğunu anlatan bir masal. Eğer yaĢamak Görünmezlik Pelerininin altına saklanmak kadar kolay olsaydı, ihtiyacımız olan herĢeyi almıĢ olurduk zaten!‖

―Bilmiyorum. Bunu bir yenilmez asayla yapabilirdik,‖ dedi Harry, parmakları arasındaki nefret ettiği siyahdiken asaya bakarken.

―Öyle bir Ģey yok Harry!‖

―Sen demiĢtin ki pek çok çeĢit asa vardır---Ölüm değneği ya da her neyse---‖

―Pekala, madem Yüce Asa‘nın gerçek olduğu konusunda kendini kandırmak istiyorsun, peki ya Diriltme TaĢı?‖ Parmaklarıyla kelimenin etrafına tırnak iĢaretleri koyarmıĢ gibi yaptı, sesi küçümseme havasına bürünmüĢtü. ―Hiçbir büyü ölüyü diriltemez, o kadar!‖

―Benim asam Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘inkiyle bağlantı kurduğunda, annemi ve babamı yeniden ortaya çıkardı…ve Cedric‘i…‖

―Ancak gerçekten canlanmadılar, değil mi?‖dedi Hermione.

―Bir çeĢit---soluk kopyalar, bir insanı gerçekten diriltmekle aynı Ģey değildir.‖

―Ama o kız, hikayedeki, gerçekten geri gelmedi, değil mi? Hikayeye göre insanlar bir kez öldüler mi, ölüler arasına aittirler. Ancak ikinci erkek kardeĢ onu görüyor ve onunla konuĢuyordu, değil mi? Hatta bir süreliğine onunla yaĢadı bile…‖

Hermione‘nin ifadesinde endiĢe ve daha az tarif edilebilir bir Ģeyler gördü. Sonra kız Ron‘a bir bakıĢ

attı, Harry bunun korku olduğunu fark etti: Onu ölü insanlarla yaĢamaktan bahsederek korkutmuĢtu.

―Yani Godric‘s Hollow‘da gömülü olan Peverell denen herif,‖ dedi aceleyle, güçlü ve aklı baĢında görünmeye çalıĢarak, ―onun hakkında hiçbir Ģey bilmiyorsun, değil mi?‖

―Hayır,‖ diye cevap verdi, konunun değiĢmesiyle rahatlamıĢ görünen Hermione. ―Mezarındaki iĢareti gördükten sonra onu araĢtırdım; eğer ünlü biri olsaydı ya da önemli iĢler yapmıĢ olsaydı, eminim kitaplarımızdan birinde yer alırdı. ‗Peverell‘ adını bulabildiğim tek yer Doğanın Asaleti: Bir Büyücülük Seceresi oldu. Onu Kreacher‘dan ödünç aldım,‖ diye açıkladı Ron kaĢlarını kaldırınca. ―Soyunu daha fazla devam ettiremeyen safkan aileleri listeliyor. Aslında Peverelller en erken kaybolan ailelerden biri.‖

―Soyunu daha fazla devam ettiremeyen?‖ diye tekrarladı Ron.

―Bu aile ortadan kayboldu demek,‖ dedi Hermione. ―yüzyıllar önce, Peverellerde olduğu gibi. Hala soylarından gelen birileri olabilir, ancak farklı Ģekilde adlandırılıyorlardır.‖

Ve sonra aniden o parlayan parça, o anı, ―Peverell‖ ismiyle Harry‘nin aklında çaktı: Bakanlık görevlisinin yüzüne çirkin bir yüzüğü sallayan pis yaĢlı adam, yüksek sesle haykırdı, ―Marvolo Gaunt!‖

―Pardon‖ dedi Ron ve Hermione birlikte.

―Marvolo Gaunt! Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘in büyük babası! DüĢünselinde! Dumbledore‘la! Marvolo Gaunt Peverellerden geldiğini söylemiĢti!‖

Ron ve Hermione sersemlemiĢ görünüyordu.

―Yüzük, Hortkuluk olan yüzük, Marvolo Gaunt onun üzerinde Peverelle hanedan arması iĢlemesi olduğunu söylemiĢti! Onu Bakanlık görevlisinin yüzüne salladığını gördüm, neredeyse burnuna sokacaktı!‖

―Peverell hanedan arması mı?‖ dedi Hermione keskin bir Ģekilde. ―Neye benzediğini görebildin mi?‖

―Pek sayılmaz, ―dedi Harry hatırlamaya çalıĢarak. ―Görebildiğim kadarıyla öyle süslü bir Ģey yoktu, belki birkaç çizik. Onu gerçekten yakından ancak kırıldıktan sonra görebildim.‖

Harry Hermione‘nin kavrayıĢını kocaman açılan gözlerinden anlayabiliyordu.

Ron ĢaĢırmıĢ bir Ģekilde birinden diğerine bakıyordu.

―Vay canına…Onun aynı iĢaret olduğunu düĢünüyorsunuz? Kutsalların iĢareti?‖

―Neden olmasın,‖ dedi Harry heyecanla. ―Marvolo Gaunt bir domuz gibi yaĢayan ve tek umursadığı Ģey ataları olan, cahil yaĢlı bir budalaydı. Eğer bu yüzük yüzyıllar boyunca korunduysa o bunun ne anlama geldiğini bilmezdi. O evde kitap yoktu ve bana güvenin ki o çocuklarına peri masalları okuyacak bir tip de değil. O yüzüğün üzerindeki çiziklerin bir hanedanlık arması falan olduğunu sanmıĢtır, çünkü ilgilendiği tek Ģey safkana sahip olmanın seni kraliyete mensup yaptığını sanmasıydı.‖

―Evet…ve bunların hepsi de oldukça ilginç.‖dedi Hermione dikkatli bir Ģekilde, ―ama Harry, ne düĢündüğünü düĢündüğümü mü düĢünüyorsun---‖

―Neden olmasın? Neden olmasın?‖ dedi Harry dikkati elden bırakarak. ―o bir taĢtı, öyle değil mi?‖

Destek ararcasına Ron‘a baktı. ―Ya o Diriltme TaĢıysa?‖

Ron‘un ağzı açık kaldı.

―Vay canına---ama kırıldıysa hala Dumbledore için iĢe yarayabilir mi---?‖

―ĠĢe yaramak? ĠĢe yaramak? Ron, hiçbir zaman iĢe yaramadı! Diriltme TaĢı diye bir Ģey yok!‖

Hermione canı sıkılmıĢ ve kızgın bir Ģekilde ayağa fırladı. ―Harry herĢeyi Kutsalların hikayesine uydurmaya çalıĢıyorsun---‖

―Uydurmak?‖diye tekrarladı. ―Hermione, herĢeyin kendisi yerli yerine uyuyor! Ölümcül Kutsalların iĢaretinin o yüzüğün üzerinde olduğunu biliyorum! Gaunt Peverellerin soyundan geldiğini söyledi!‖

―Bir dakika önce bize yüzüğün üzerindeki iĢareti hiçbir zaman tam olarak göremediğini söyledin!‖

―Sence yüzük Ģimdi nerededir?‖ diye sordu Ron Harry‘e. ―Dumbledore onu kırıp açtıktan sonra ne yapmıĢtır?‖

Ancak Harry‘nin hayal gücü Ron ve Hermione‘den çok uzaklarda geziniyordu… Üç nesne, ya da Kutsallar...

bir

araya

getirildiklerinde

sahibini

ölümün

efendisi

yapan…

Ölüm…

Efendi…Fethedici…Mağlup eden…Yok edilmesi gereken son düĢman ölüm…

Ve kendisini, Kutsalların sahibi olarak gördü, artık Hortkulukları boy ölçüĢemeyecek olan Voldemort‘la yüzleĢirken… Biri hayatta kalırken diğeri yaĢayamaz…Cevap bu muydu? Hortkuluklara karĢı Kutsallar? HerĢeyden sonra onu zafere eriĢtirecek bir yol var mıydı? Eğer Ölümcül Kutsalların efendisi olursa güvende olur muydu?

―Harry?‖

Hermione‘yi güç bela duydu: Görünmezlik Pelerinini çıkarmıĢtı ve onun su kadar esnek, hava kadar hafif kumaĢını parmakları arasında gezdiriyordu. Neredeyse yedi yılını geçirdiği büyücü dünyasında ona denk baĢka hiçbirĢey görmemiĢti. Pelerin kesinlikle tam Xenophilius‘un tarif ettiği gibi birĢeydi: Giyeni tamamıyla görünmez yapan, sonsuza kadar dayanabilecek, sabit ve içinden geçilmez bir gizlilik sağlayacak ve hiçbir büyünün etki etmeyeceği bir pelerin…

Ve sonra, güçlükle soluyarak hatırladı---

―Annemle babamın öldüğü o gece Dumbledore pelerinimi almıĢtı!‖

Sesi titredi, yüzünün aldığı rengi hissedebiliyordu ancak umursamadı.

―Annem Sirius‘a pelerini Dumbledore‘un ödünç aldığını söylemiĢti! ĠĢte bu yüzden! Onu incelemek istiyordu, çünkü onun üçüncü Kutsal olduğunu düĢünüyordu! Ignitus Peverell, Godric‘s Hollow‘da gömülü…‖Harry boĢ bol çadırın içinde geziniyordu, sanki gerçeğin uzaktaki manzaraları birer birer önünde açılıyormuĢ gibiydi.

―O benim atam. Ben üçüncü erkek kardeĢin soyundan geliyorum! Hepsi mantıklı geliyor!‖

O kadar emindi ki savaĢa hazır hissediyordu, Kutsallara olan inancında onlardan birine sahip olmak sanki ona koruma sağlıyordu, ve diğer ikisine döndüğünde oldukça sevinçliydi.

―Harry,‖ dedi Hermione tekrar, ancak o titreyen parmaklarıyla boynunun etrafındaki ipleri çözmekle fazlasıyla meĢguldü.

―Oku,‖ dedi ona annesinin mektubunu uzatarak. ―Oku! Dumbledore pelerini almıĢtı Hermione! Yoksa onu neden istesin ki? Onun bir pelerine ihtiyacı yoktu, Hayal bozan büyüsünü öyle güçlü uygulardı ki o olmadan da kendisini tamamen görünmez yapabilirdi!‖

Bir Ģey yere düĢtü ve parlayarak bir sandalyenin altına yuvarlandı: Mektubu çıkartırken Snitch‘i de yerinden çıkartmıĢtı. Onu almak için öne doğru eğildi ve sonra inanılmaz keĢiflerin yeni ortaya çıkan dokunuĢu ona yeni bir armağan verdi, Ģok ve hayret patlamasıyla haykırdı.

―O BURADA! Bana yüzüğü bıraktı---o Snitch‘in içinde!‖

―Sen---diyorsun?‖

Ron‘un neden ĢaĢırmıĢ gözüktüğüne anlam veremiyordu. Bu Harry‘e göre o kadar açık ve netti ki.

HerĢey yerli yerine oturuyordu, herĢey…Pelerini üçüncü Kutsaldı ve Snitch‘in nasıl açılacağını bulduğunda ikincisine de sahip olacaktı ve sonra yapması gereken tek Ģey ilk Kutsal‘ı, Yüce Asayı bulmaktı ve böylece---

Ancak sanki aydınlatılmıĢ bir sahneye bir perde inmesi gibiydi: Bütün heyecanı, bütün umutları ve mutluluğu bir darbede uçup gitmiĢti ve karanlıkta tek baĢına ayağa kalktığında görkemli büyü bozulmuĢtu.

―O da bunun peĢinde.‖

Sesindeki değiĢiklik Ron ve Hermione‘yi daha da korkutmuĢtu.

―Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen de Yüce Asanın peĢinde.‖

Onların gergin ve kuĢkulu suratlarına sırtını döndü. Gerçeğin bu olduğunu biliyordu. Hepsi bir anlam ifade ediyordu, Voldemort yeni bir asa aramıyordu; o eski bir asa arıyordu, aslında çok çok eski. Harry çadırın giriĢine doğru yürüdü, düĢünceler içinde geceye doğru bakarken Ron ve Hermione‘yi unutmuĢtu…

Voldemort bir Muggle yetimhanesinde olarak büyütülmüĢtü. Kimse ona çocukken Ozan Beedle‘ın Masallarını anlatmamıĢtı, Harry‘nin duyduğundan fazlasını. Neredeyse hiçbir Ölümcül Kutsallara inanmıyordu. Voldemort‘un da onları bilme ihtimali var mıydı?

Harry karanlığa boĢ boĢ baktı… Eğer Voldemort Ölümcül Kutsalları biliyor olsaydı, kesin onları arardı ve onlara sahip olmak için herĢeyi yapardı: sahibini Ölümün efendisi yapan üç nesne? Eğer Ölümcül Kutsalları bilseydi, en baĢta Hortkuluklara ihtiyaç duymazdı. Bir Kutsalı alıp onu bir Hortkuluka çevirmek bu büyük Büyücülük sırrını bilmediğini göstermez miydi?

Bu da Voldemort‘un Yüce Asayı neye yaradığını bilmeden, onun üçünden biri olduğunu fark etmeden aradığı anlamına geliyordu… bir Kutsal olan asa saklanamazdı, varlığı en iyi bilinendi…

Yüce Asanın lanet olası izleri Büyücülük tarihinin sayfalarına saçılmıĢtı…

Harry duman-grisi ve gümüĢü kıvrımlarla ayın beyaz yüzünü saran bulutların kapladığı gözyüzünü seyretti. KeĢfettiği Ģeylerin yarattığı ĢaĢkınlık karĢısında sersemlemiĢ hissediyordu.

Çadıra geri döndü. Ron ve Hermione‘yi tam olarak bıraktığı yerde dikilirken görmek oldukça ĢaĢırtıcıydı, Hermione hala Lily‘nin mektubunu tutuyordu, Ron onun hemen yanında hafif gergin görünüyordu. Son birkaç dakikadır ne kadar ilerilere yol aldıklarını ikisi de fark etmemiĢ miydi?

―Budur?‖ dedi Harry onları da eminliğinin getirdiği ĢaĢkınlık ateĢi içine dahil etmeye çalıĢarak, ―Bu herĢeyi açıklıyor. Ölümcül Kutsallar gerçek ve ben onlardan birine sahibim—ya da ikisine---‖

Snitch‘i kaldırdı.

―---ve Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen üçüncüyü arıyor, ancak fark etmemiĢ…o sadece onun güçlü bir asa olduğunu düĢünüyor---‖

―Harry,‖ dedi Hermione, onun yanına doğru gidip Lily‘nin mektubunu geri vererek, ―Üzgünüm, ancak bence yanılıyorsun, tamamıyla yanılıyorsun.‖

―Ama görmüyor musun? HerĢey oturuyor---‖

―Hayır, oturmuyor,‖ dedi. ―Oturmuyor. Harry, sadece fazla kapılıyorsun. Lütfen,‖ dedi konuĢmaya baĢlarken, ―lütfen sadece Ģu soruma cevap ver: Eğer Ölümcül Kutsallar gerçekten varsa ve Dumbledore onları biliyorsa, sahibini ölümün efendisi yapan nesnelerin kimde olduğunu biliyorsa---Harry, sana neden söylememiĢ olsun ki?

Neden?‖

Cevabı hazırdı.

―Ama bunu kendin söyledin Hermione! Onları kendin için kendi kendine bulmalısın! Bu bir arayıĢ!‖

―Ama bunu sana sadece seni ikna edip Lovegoodlara götürmek için söyledim!‖ diye bağırdı Hermione canı sıkılmıĢ bir Ģekilde. ―Buna gerçekten inanmıyorum!‖

Harry anlam veremiyordu.

―Dumbledore genelde herĢeyi kendi bulmama izin verirdi. Gücümü denememe, riskler almama izin verirdi. Bu onun yapabileceği tarzda birĢeye benziyor.‖

―Harry, bu bir oyun değil, bu bir alıĢtırma değil! Bu gerçekler ve Dumbledore sana son derece kesin talimatlar bıraktı: Hortkulukları bul ve yok et! Bu sembol hiçbir anlama gelmiyor, Ölümcül Takdisleri unut, planlarımızı değiĢtirecek halimiz yok---‖

Harry onu dinlemiyordu. Snitchi ellerinde döndürüp duruyor ve biraz da onun kırılıp açılmasını ve Diriltme TaĢı ortaya çıkartarak Hermione‘ye haklı olduğunu, Ölümcül Takdislerin gerçek olduğunu kanıtlamayı istiyordu.

Kız Ron‘a yalvardı.

―Buna inanmıyorsun, değil mi?‖

Harry kafasını kaldırdı, Ron tereddüt etti.

―Bilmiyorum…Yani…bir kısmı yerine oturuyor,‖ dedi Ron beceriksizce, ―Ama olayın tamamına bakınca…‖ derin bir nefes aldı. ―Bence Hortkuluklardan kurtulmamız gerekiyor, Harry. Dumbledore‘un bize söylediği Ģey bu. Belki… belki de bu Kutsal iĢini unutmalıyız.‖

―TeĢekkürler, Ron,‖ dedi Hermione. ―Ġlk nöbeti ben alacağım.‖

Harry‘nin yanından hızla geçti ve çadırın giriĢine oturarak bütün aksiyonu acımasız bir sonla bitirdi.

Ancak Harry o gece uyuyamadı. Ölümcül Kutsallar düĢüncesi onu ele geçirmiĢti, heyecanlı düĢünceler beyninde fırıl fırıl dönüyordu: asa, taĢ ve pelerin, keĢke hepsine sahip olabilseydi…

KapanıĢta açılırım… Peki ama kapanıĢ neydi? Neden taĢa Ģimdi sahip olamıyordu? Eğer taĢa sahip olabilse, bu soruları Dumbledore‘a kiĢisel olarak da sorabilirdi… ve Harry karanlıkta Snitche sözcükler mırıldandı, herĢeyi deniyordu, hatta Çataldilini bile, ancak altın top açılmadı…

Ve asa, Yüce Asa, nerede saklıydı? Voldemort nerelerde arıyordu Ģimdi? Harry yara izinin yanmasını ve ona Voldemort‘un düĢüncelerini göstermesini diledi, çünkü hayatında ilk defa Voldemort‘la tamamıyla aynı Ģeyi istiyordu… Hermione bu fikirden hoĢlanmazdı tabi ki… Ancak, inanmıyordu…

Xenophilius bir yönden haklıydı… Kısıtlı, Dar, Sığ fikirli. Gerçek onun Ölümcül Kutsallar fikrinden korkuyor olmasıydı, özellikle de Diriltme TaĢından… ve Harry tekrar ağzını Snitche yasladı, onu öptü ve neredeyse çiğneyecekti,ancak soğuk metal ödün vermedi…

Azkaban‘da yalnız baĢına bir hücrede, ruh emicilerle çevrili olarak Luna‘yı hatırladığında neredeyse Ģafaktı ve bir anda kendinden utandı. Kutsallar hakkındaki hararetli düĢüncelere daldığından onu tamamıyla unutmuĢtu. KeĢke onu kurtarabilselerdi, ancak o sayıda ruh emici zaptedilemezdi. ġimdi onu düĢünmeye baĢlamıĢtı, karadiken asayla Patronus yapmayı denememiĢti… Sabah bunu denemeliydi…KeĢke daha iyi bir asa bulmanın bir yolu olsaydı…

Yüce Asaya duyduğu arzu, Ölüm değneği, yenilmez, yıkılmaz, bir kez daha yutkundu…

Ertesi gün çadırı topladılar ve can sıkıcı bir yağmur seli altında yola koyuldular. Sağanak onları kıyıya doğru yönlendirdi ve gece orada çadır kurdular, bir hafta boyunca Harry‘nin nahoĢ ve bunaltıcı bulduğu bu sırılsıklam arazilerde devam ettiler. Sadece Ölümcül Kutsalları düĢünüyordu. Sanki içinde bir yerlerde bir ateĢ yakılmıĢtı ve hiç bir Ģey, ne Hermione‘nin tekdüze inanmamazlığı ve de Ron‘un ısrarlı ikilemleri onu söndüremezdi. Ve hala Kutsallara duyduğu istek giderek alevleniyor, onu daha az neĢeli bir hale getiriyordu. Ron ve Hermione‘yi suçladı: onların ısrarlı kayıtsızlıkları tıpkı amansız yağmur gibi ruhunu ıslatıyordu, ancak onun katıksız kesinliğini aĢındıramıyordu. Harry‘nin Kutsallara olan inancı ve arzusu onu o kadar tüketiyordu ki kendisini diğer ikisinden ve onların Hortkuluklara olan saplantılarından izole edilmiĢ hissettiriyordu.

―Saplantı?‖ dedi Hermione alçak, yakıcı bir sesle, Harry‘nin o kelimeyi kullanacak kadar dikkatsiz olduğu bir akĢamüzeri, Hermione ona daha fazla Hortkuluk bulma konusundaki ilgisizliğinden bahsetmiĢti. ―Saplantısı olan biz değiliz,Harry! Biz Dumbledore‘un bize yapmamızı söylediklerini yapıyoruz!‖

Ancak o bu üstü kapalı eleĢtirlerden etkilenmiyor gibiydi. Dumbledore Kutsalların iĢaretini Hermione‘ye Ģifrelerini çözmesi için bırakmıĢtı ve ayrıca, ki Harry bundan son derece emindi, Diriltme TaĢı altın Snitch‘in içinde bırakmıĢtı. Biri yaĢarken diğeri hayatta kalamaz… ölümün efendisi… Ron ve Hermione neden anlamıyorlardı?

― ‗Yok edilmesi gereken son düĢman ölümdür‘‖ diye andı Harry sakince.

―Ben de savaĢanın Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen olduğunu sanıyordum?‖diye sertçe yanıtladı Hermione ve Harry onla uğraĢmaktan vazgeçti.

Artık diğer ikisinin tartıĢmaya devam ettiği gümüĢ ceylanın gizemi bile ona daha az önemli görünüyordu, belirsizce ilginç bir ek gösteri gibi.

ġu an umrunda olan tek Ģey yeniden karıncalanmaya baĢlayan yara iziydi, ancak bu gerçeği diğer ikisinden saklayabilmek için elinden geleni yapıyordu. Bu ne zaman olsa yalnız kalmak istiyordu, ancak gördüğü Ģeyden hayal kırıklığına uğradı. Voldemort‘la ortak olarak gördüğü Ģeylerin kalitesi değiĢmiĢti, bulanıklaĢmıĢlardı ve odaktan girip çıkıyormuĢ gibi kayıyorlardı. Harry kafatasına benzeyen bir Ģeyi zar zor fark etmiĢti ve gerçeğinden ziyade bir gölgeye benzeyen bir dağı. GerçekmiĢ kadar keskin görüntülerden sonra Harry bu değiĢimle telaĢlandı.

Kendisiyle Voldemort arasındaki bağın zayıfladığından endiĢeleniyordu, hem korktuğu hem de, Hermione ne derse desin, onun için bir ödül gibi olan bu bağdan. Hermione bu tatmin edici olmayan belirsiz görüntüleri asasının parçalanmasıyla bağdaĢtırıyordu, sanki Voldemort‘un zihnine eskisi gibi girememesinin sebebi bu karadiken asaydı.

Haftalar sürüp giderken, Harry elinde olmadan fark etti ki onun yeni kendisini geri çekiĢi Ron‘un rolleri üstlenmesine sebep olmuĢtu. Belki onunla yürüyor olmaktan dolayı duyduğu hırstan, belki de Harry‘nin atalarının listenemezliği onda uyumakta olan liderlik duygularını ortaya çıkarmasından, diğer ikisini cesaretlendiren ve teĢvik etmeye çalıĢan Ron‘du.

―Üç Hortkuluk kaldı,‖ deyip duruyordu, ―Harekete geçmek için bir plana ihtiyacımız var, hadi ama!

Nerelere bakmadık? Hadi tekrar edelim. Yetimhane…‖

Diagon Yolu, Hogwarts, Riddleların Evi, Borgin ve Burkes, Arnavutluk ve Tom Riddle‘ın yaĢamıĢ ya da çalıĢmıĢ, ziyaret etmiĢ ya da cinayet iĢlemiĢ olabileceği her yeri Ron ve Hermione tekrar taradılar, Harry onlara, yalnızca Hermione onun baĢının etini yediği zamanlarda katıldı. Sessizlik içinde yalnız baĢına otururken Voldemort‘un düĢüncelerini okumaya ve Yüce Asa hakkında daha çok Ģey öğrenmeye çalıĢmaktan daha mutluydu ancak Ron basit olarak daha az tanıdık yerlere ziyaret etmeleri konusunda ısrar etmeye baĢlayınca Harry onları harekete geçirdi.

―Bilemezsiniz,‖ Ron‘un her zamanki kaçınmasıydı. ―Yukarı Flagley bir büyücü köyü, o orada yaĢamak istemiĢ olabilir. Gidelim ve bir bakınalım.‖

Büyücü bölgelerine yapılan düzenli baskınlar onları Avcıların görüĢ alanına itiyordu.

―Bazıları en az Ölüm Yiyenler kadar kötü,‖ dedi Ron. ―Beni yakalayan beĢ para etmezdi, ancak Bill bazılarının gerçekten tehlikeli olduğunu söylüyor. Dedi ki Potter‘ın PeĢinde‘de---‖

―Neyde?‖ dedi Harry.

―Potter‘ın PeĢinde, ona böyle denildiğini sana söylemedim mi? Radyoda yakalamaya çalıĢtığım program, neler olduğu hakkında gerçeği söyleyen tek program! Neredeyse bütün programlar Kim-

Olduğunu-Bilirsin-Sen‘in çizgisini takip ediyor, sadece Potter‘ın PeĢinde hariç, gerçekten duymanı isterdim, ancak ona ayarlayabilmek zahmetli…‖

Ron her akĢamını kabloların fırıl fırıl döndüğü yere asasıyla dokunarak ritim yakalamakla geçirdi.

Bazen, ejderha frengilerinden nasıl kurtulunacağına dair bir tavsiyeden parçalar duyabiliyorlardı, bir keresinde de ―AteĢli ve Güçlü AĢkla Dolu Bir Kazan‖dan birkaç mısra.

O banda kaydettikçe Ron da doğru parolayı girmeye uğraĢarak nefesi altından rastgele dizeler mırıldanıyordu.

―Normalde YoldaĢlıkla ilgili bir Ģey olmalı,‖ dedi onlara. ―Bill‘in onları tahmin etmekte gerçek bir ustalığı var. Ben de sonunda bir tanesini bulmaya azimliyim…‖

Ancak Ron‘un Ģansının dönmesi Mart‘ı bulmuĢtu. Harry çadırın giriĢinde oturuyordu, nöbet görevindeydi ve Ron heyecanla çadırın içinden bağırdı.

―Yaptım, yaptım! ġifre ‗Albus!‘ Ġçeri gel, Harry.‖

Ölümcül Kutsallar hakkındaki derin düĢüncelerinden ilk defa canlanan Harry, Ron ve Hermione‘nin önünde diz çökmüĢ bir halde durdukları radyonun yanına içeri fırladı. Sırf birĢeyler yapmıĢ olmak için Gryffindor kılıcını parlatmakta olan Hermione ağzı yarım açık olarak fazlaca tanıdık bir ses yayan minicik konuĢmacıya bakıyordu.

―…dalgadaki geçici yokluğumuz için özür dileriz, bu durum Ģu sevgi dolui Ölüm Yiyenlerin bulunduğumuz bölgedeki evlere yaptıkları baskından kaynaklanmıĢtır.‖

―Ama bu Lee Jordan!‖dedi Hermione.

―Biliyorum!‖ dedi Ron, gülümseyerek. ―Çok iyi, ha?‖

―…ve Ģimdi de kendimizi baĢka bir güvenlik olayında bulduk.‖ diyordu Lee, ―Size her zamanki yardımcılarımızdan ikisinin bu akĢam burada bana katıldıklarını söylemekten mutluluk duyarım. Ġyi akĢamlar çocuklar!‖

―Merhaba.‖

―Ġyi akĢamlar, River.‖

― ‗River‘ bu Lee,‖ diye açıkladı Ron. ―Hepsinin kod adları var, ama sen ona genelde---‖

―ġiĢĢtt!‖dedi Hermione.

―Ancak Royal ve Romulus‘u duymadan önce,‖diye devam etti Lee. ―Büyücü Radyo Ağı Haberlerinin ve Gelecek Postası‘nın değinecek kadar önemli bulmadığı ölümlerden bahsetmek için birkaç dakikamızı ayıralım. Büyük bir üzüntüyle dinleyicilerimize Ted Tonks ve Dirk Cresswell‘in cinayetlerini bildiririz.‖

Harry aniden karnına çullanan bir ağrı hissetti. O, Ron ve Hermione dehĢet içinde bakıyorlardı.

―Ayrıca Gornuk adında bir cincüce de öldürüldü. Tons, Cresswell ve Gornuk‘la seyahat etmekte olduğuna inanılan muggle doğumlu Dean Thomas‘ın ve diğer bir cincücenin kaçtığı düĢünülüyor. Eğer Dean dinliyorsa ya da onun nerede olduğunu bilne herhangi biri varsa, anne babası ve kız kardeĢleri haberlere açlar.

―Bu arada, Gaddley‘de beĢ kiĢilik bir muggle ailesi evlerinde ölü bulundu. Muggle yetkililer ölümlerini gaz sızıntısıyla iliĢkilendirdi ancak Zümrüdü Anka YoldaĢlığı bunu Öldüren Lanet olduğunu bana bildirdi---daha fazla kanıt, sanki gerekiyormuĢ gibi, Muggle katliamları, yeni rejimde bir eğlence sporundan daha fazlası olmaya baĢladı.

―Son olarak, Bathilda Bagshot‘un kalıntılarının Godric‘s Hollow‘da bulunduğunu bildirmekten üzüntü duyarız. Kanıtlar onun birkaç ay önce öldüğünü gösteriyor. Zümrüdü Anka YoldaĢlığı‘nın bildirdiğine göre vücudunda aĢikar olaran Kara Büyü izleri varmıĢ.

―Sayın dinleyiciler, sizden birkaç dakikanızı Ölüm Yiyenler tarafından öldürülen Ted Tonks, Dirk Cresswell, Bathilda Bagshot, Gornuk ve adı bilinmese üzüntüyle hatırlanan nice kiĢinin anısına sessizliğe davet ediyorum.‖

Sessizlik yayıldı, Harry, Ron ve Hermione konuĢmadılar. Harry‘nin yarısı biraz daha duymak için can atıyordu, diğer yarısıysa daha ne gelebileceğinden korkuyordu. Bu uzun bir sürenin ardından dıĢ

dünyayla tamamen temasa girdiği ilk andı.

―TeĢekkürler,‖ dedi Lee‘nin sesi. ―Ve Ģimdi her yeni büyücü yoldaĢlığının muggle dünyasını nasıl etkilediğine dair son geliĢmeleri almak üzere zamanki yardımcılarımızdan Royal‘a dönüyoruz.‖

―TeĢekkürler, River,‖ dedi aĢikar, derin, ölçülü ve güven veren bir ses.

―Kingsley!‖diye bağırdı Ron.

―Biliyorduk!‖ dedi Hermione onu susturarak.‖

―Ağır kayıplar vermeye devam etseler de Mugglelar bu acılarının asıl kaynağı konusunda bilgisiz.‖

Dedi Kingsley. ―Ancak, büyücü ve cadıların kendi güvenliklerini onların haberi olmaksızın muggle arkadaĢlarını ve komĢularını korumak için riske attıklarına dair telkin edici hikayeler duyuyoruz.

Buradan tüm dinleyicilerimizden rica ediyorum, lütfen bu örneklerdeki gibi davranmaya çalıĢın, hiç değilse sokağınızda ikamet eden mugglelara koruyucu büyüler yapmayı deneyin. Bu tip önlemler alınırsa, pek çok hayat kurtarılabilir.‖

―Yani diyorsun ki Royal, yanıt verecek dinleyicilerden bu tip zor zamanlarda ‗önce büyücüler‘ mi demek istiyorsun?‖ diye sordu Lee.

―Ben diyorum ki, bu ‗önce büyücüler‘den ‗önce safkanlar‘a ve sonra da ‗Ölüm Yiyenler‘e kısa bir basamaktır.‖

Diye yanıtladı Kingsley. ―Hepimiz insanız değil mi? Her insan hayatı aynı değerdedir, ve kurtarılmaya değerdir.‖

―Kusursuzca lafı gediğine koydun Royal, ve bu zor durumdan kurtulursak eğer Sihir Bakanlığı için oyum sana,‖ dedi Lee. ―Ve Ģimdi, sevilen kısım ‗Potter‘ın ArkadaĢları‘ için Romulus‘a dönüyoruz.

―TeĢekkürler, River.‖ Dedi bir baĢka tanıdık ses. Ron konuĢmaya baĢlayacaktı ancak Hermione önce davranıp fısıltıyla onu susturdu.

―Biliyoruz Lupin!‖

―Romulus, programımıza her katıldığında olduğu gibi yine Harry Potter‘ın hala hayatta olduğu konusunda ısrarlı mısın?‖

―Evet,‖ dedi Lupin ciddi bir Ģekilde. ―Hiç Ģüphem yok ki eğer öyle bir Ģey olsaydı, ölümü Ölüm Yiyenler tarafından mümkün olduğunca geniĢ çapta ilan edilirdi, çünkü bu yeni rejime karĢı koyanların maneviyatına büyük bir bomba gibi düĢerdi. ‗Hayatta kalan çocuk‘ bizim savaĢtığımız Ģeyin bir sembolu haline geldi: iyiliğin zaferi, masumiyetin gücü, direnmeye devam etmek için duyulan ihtiyaç.‖

Minnettarlık ve utanç karıĢımı bir duygu Harry‘nin içinden taĢtı. Son karĢılaĢmalarında ona söylediği korkunç Ģeylerden sonra Lupin onu affetmiĢ miydi?‖

―Peki Harry‘nin seni dinlediğini bilseydin ona ne söylemek isterdin Romulus?‖

―Ona yürekten onunla olduğumuzu söylemek isterdim,‖ dedi Lupin, sonra hafifçe duraksadı,

―Ve ona iyi ve neredeyse her zaman haklı çıkan içgüdülerini dinlemesini söylerdim.‖

Harry gözleri yaĢlarla dolu olan Hermione‘ye baktı.

―Neredeyse her zaman haklı çıkan,‖ diye tekrarladı kız.

―Ah, sana söylemedim mi?‖ dedi Ron ĢaĢkınlıkla. ―Bill bana Lupin‘in tekrar Tonks‘la yaĢamaya baĢladığını söyledi! Ve onun karnı belirgin bir Ģekilde büyüyor…‖

―…ve ona olan bağlılıklarından dolayı acı çekmekte olan Harry Potter‘ın arkadaĢları için her zamanki güncelleĢtirmelerimiz?‖diyordu Lee.

―Pekala, sürekli dinleyicilerimiz bileceklerdir, Harry Potter‘ın destekçisi olduğunu açıkça belirtilenler hapse gönderilmeye devam ediliyor, tıpkı Dırdırcı‘ın eski editörü Xenophilius Lovegood gibi.‖ dedi Lupin.

―En azından hayatta!‖ diye mırıldandı Ron.

―Ve son birkaç saat içinde aldığımız bir habere göre Rubeus Hagrid‖---üçü de hızla nefesini içeri çekti, az daha cümlenin devamını kaçırıyorlardı---― Hogwarts‘ın tanınmıĢ arazi bekçisi, Hogwarts topraklarındaki evinde düzenlediği ‗Harry Potter‘ı Destekleyin‘ partisinde tutuklanmaktan son anda kurtuldu. Ancak, Hagrid göz altına alınamadı ve sanıyoruz ki kaçtı.‖

―Sanırım, Ölüm Yiyenlerden kaçarken dört buçuk metre boyunda üvey kardeĢinin yanında olması ona yardımcı oluyordur?‖diye sordu Lee.

―Bu bir ilerleme sağlayabilir‖ diye ona katıldı Lupin derin bir yasla. ―Eklemeliyim ki biz Potter‘ın PeĢinde‘ciler Hagrid‘in ruhunu destekliyoruz, Harry‘nin destekçilerini Hagrid‘i kendilerine rehber almamak konusunda teĢvik ediyoruz. ‗Harry Potter‘ı Destekle‘ partileri Ģu anki havada akılsızcadır.‖

Gerçekten de öyle, Romulus,‖ dedi Lee. ―bu nedenle sizlere alnında yara izi olan bu adama bağlılığınızı göstermeniz için Potter‘ın PeĢinde‘yi dinlemenizi öneriyoruz! Ve Ģimdi de en az Harry Potter kadar yakalanması zor olduklarını ispat eden diğer büyücü hakkındaki haberlere dönelim. Ona ġef Ölüm Yiyen demek istiyoruz, ve Ģimdi de kendisi hakkında çıkan çılgın dedikodular hakkındaki görüĢlerini vermek üzere yeni muhabirimizi taktim ederim. Rodent?‖

― ‗Rodent‘?‖ dedi bir baĢka tanıdık ses ve Harry, Ron ve Hermione birlikte haykırdı:

―Fred!‖

―Hayır---bu George mu?‖

―Fred, bence,‖ dedi Ron daha yakına eğilirken, ikiz o anda diyordu ki;

―Ben ‗Rodent‘ değilim, hayır, sana ‗Rapier‘ olmak istediğimi söylemiĢtim!‖

―Ah, pekala o zaman ‗Rapier‘, lütfen bize ġef Ölüm Yiyen hakkında duyduğumuz çeĢitli hikayelerinden birini anlatır mısın?‖

―Evet, River, anlatırım,‖ dedi Fred. ―Dinleyicilerimizin bileceği gibi, eğer bahçe havuzunun dibinde ya da benzer bir yerde bir sığınak almadıysanız, Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘in gölgelerde kalma stratejisi hoĢ küçük bir panik dalgası yaratacaktır. Ġnanır mısınız, eğer onun görülmeleri gerçek olsaydı, etrafta koĢturan en iyi ihtimalle ondokuz tane Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘imiz olurdu.‖

―Bu da ona yakıĢırdı, tabi ki,‖ dedi Kingsley. ―Gizemli havası gerçekten kendini göstermekten daha fazla dehĢet yaratıyor.‖

―Katılıyorum,‖ dedi Fred. ―Yani, millet, biraz sakinleĢmeyi deneyin. Bir Ģeyler uydurmadan da iĢler zaten yeterince kötü. Örneğin, Ģu Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘in bir bakıĢıyla insanları öldürebildiğine dair yeni fikir. O bir basilisk,millet. Basit bir test: size gözünü dikip bakan Ģeyin ayakları olup olmadığını kontrol edin. Eğer varsa, gözlerine bakmanızda bir sakınca yok, ancak eğer o gerçekten Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sense, bu yine de yapacağınız son Ģey olabilir.‖

Haftalar, haftalar sonra Harry ilk defa kahkahalara boğuldu: Üzerindeki gerginliğin gittiğini hissedebiliyordu.

―Peki ya onun yolculukta görüldüğüne dair son dedikodular?‖diye sordu Lee.

―Pekala, o kadar yorucu iĢten sonra kim hoĢ bir tatil istemez ki?‖diye sordu Fred. ―Asıl önemli olan Ģu ki, millet, onun ülke dıĢında olduğunu düĢünerek güvenlik konusunda yanlıĢ fikirlere kapılmayın. Belki öyledir, belki de değildir, ama gerçek Ģu ki o istediğinde Ģampuanla yüzleĢen bir Severus Snape‘ten daha hızlı hareket edebilir, bu nedenle risk alacaksanız onu çok uzaklardaymıĢ gibi düĢünmeyin. Bunu söyleyebileceğime hayatta inanmazdım ama, önce güvenlik!‖

―Bu akıllıca sözler için çok teĢekkürler Rapier,‖ dedi Lee. ―Sayın dinleyiciler, bir baĢka Potter‘ın PeĢinde‘nin daha sonuna geldik. Bir daha yayın yapmak ne zaman mümkün olur bilmiyoruz ama geri geleceğimizden emin olabilirsiniz. O tellerle oynamaya devam edin: Bir sonraki parolanız ‗Deli-Göz‘.

―Birbirinizi güvende tutun: Güvende kalın. Ġyi geceler.‖

Radyonun antenleri kıvrıldı ve tuĢ panelinin arkasındaki ıĢıklar gitti.

Harry, Ron ve Hermione hala eğilmiĢ vaziyetteydiler. Tanıdık, arkadaĢça sesleri duymak olağanüstü güçlendirici bir merham gibiydi; Harry onlardan soyutlanmıĢ olmaya o kadar alıĢmıĢtı ki neredeyse diğer insanların hala Voldemort‘a direnmekte olduğunu unutmuĢtu. Çok uzun bir uykudan uyanmak gibiydi.

―Güzel, ha?‖ dedi Ron mutlu bir Ģekilde.

―Harika,‖ dedi Harry.

―Ne kadar cesurlar,‖ diye iç çekti Herminone takdir edercesine. ―Ya yakalansalar…‖

―Eh, kaçmaya devam ediyorlar, değil mi?‖dedi Ron. ―Bizim gibi.‖

―Ama Fred‘in ne dediğini duymadın mı?‖ diye sordu Harry heyecanla; artık yayın sona ermiĢti, düĢünceleri tekrar onu tüketen takıntısı etrafına dönmüĢtü.

―O seyahatte! Hala Asayı arıyor, biliyorum!‖

―Harry---‖

―Hadi ama, Hermione, neden bunu kabul etmemekte bu kadar kararlısın? Vold---‖

―HARRY,HAYIR!‖

―---demort Yüce Asa‘nın peĢinde!‖

―O isim tabu!‖diye böğürdü Ron, tam çadırın önünde yüksek bir ses Ģaklarken ayağa fırladı. ―Sana söyledim, Harry, sana söyledim, o ismi artık söyleyemiyoruz---korumayı üzerimize tekrar koymalıyız---

çabucak---onlar böyle buluyor---‖

Ancak Ron konuĢmayı kesti, Harry nedenini biliyordu. Masanın üzerindeki Sinsineskop aydınlanmıĢtı ve dönmeye baĢlamıĢtı; seslerin giderek yaklaĢtığını duyabiliyorlardı: kaba, heyecanlı sesler. Ron Püfürü cebinden çıkardı ve yaktı: IĢıklar kesildi.

―Elleriniz yukarda dıĢarı çıkın!‖ kulak tırmalayıcı ses karanlığın içinden geldi. ―Orada olduğunuzu biliyoruz! Yarım düzüne kadar asa size dönük ve kimi lanetlediğimizi umursamayız!‖

YİRMİ ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

MALFOY MALİKÂNESİ

Harry, karanlıkta, Ģimdi sadece ana hatları belli olan diğer ikisine bakındı. Hermione‘nin asasının dıĢarıya doğru değil ama kendi yüzüne doğru doğrultmuĢ olduğunu gördü; bir gürültü ve beyaz ıĢık patlaması oldu ve göremez halde, can havliyle eğildi. Ağır ayak sesleri etrafını sardığında yüzünün ellerinin arasında hızla ĢiĢtiğini hissediyordu.

―Kalkın, ayaktakımı,‖

Meçhul eller kabaca Harry‘yi yerden çekti, onları durduramadan önce, birisi ceplerini altüst etti ve karaçalıdan yapılma asasını aldı. Harry çok kötü acıyan ve parmaklarının ardında tanınamayan yüzünü kavradı, sanki Ģiddetli derecede alerjik reaksiyon vuku bulmuĢcasına sıkı, ĢiĢmiĢ ve kabarıktı.

Gözleri güçbelâ gördüğü yarıklara döndü; gözlükleri çadırdan paldır küldür uzaklaĢtırıldığında düĢtü: Bütün bir araya toplayabildiği, dört ya da beĢ kiĢinin bulanık gölgelerinin dıĢarıda Ron ve Hermione ile güreĢtiğiydi.

―Ondan—uzak—dur!‖ diye bağırdı Ron. Besbelli eti yumruklayan darbe sesleri oldu: Ron acı içinde böğürdü ve Hermione çığlık attı, ―Hayır! Onu bırak, onu bırak!‖

―Erkek arkadaĢın eğer benim listemdeyse ona yapılan muameleden çok daha fazlasına maruz kalacak,‖ dedi korkunç tanıdık, çatlak bir ses. ―Lezzetli bir kız... ne tatlı... cildin yumuĢaklığından hoĢlanırım...‖

Harry‘nin midesi altüst oldu. Bunun kim olduğunu biliyordu: Fenrir Greyback, kiralık vahĢetinin karĢılığında Ölüm Yiyen cübbesi giymesine izin verilen kurtadam.

―Çadırı arayın!‖ dedi bir baĢka ses.

Harry‘nin yüzükoyun yere fırlatılmıĢtı. Ağır bir düĢme sesi Harry‘ye Ron‘un da yanına fırlatıldığını söylüyordu. Ayak sesleri ve çarpmalar duyabiliyorlardı; adamlar çadırı ararken içerideki sandalyeleri fırlatıyorlardı.

―ġimdi, kimi yakaladığımızı görelim,‖ dedi Greyback‘ın Ģeytani bir zevke hakim olan sesi kafalarının üzerinden ve Harry tekrar ona doğru ittirilmiĢti. Bir demet asa ıĢığı yüzüne vurdu ve Greyback güldü.

―Bunu yıkayıp paklamam için Kaymak Birası‘na ihtiyacım olacak. Sana ne oldu böyle, çirkin Ģey?‖

Harry hemen cevap vermedi.

― Sana,‖ diye tekrarladı Greyback, ve Harry diaframına, onu acıdan iki büklüm yapacak bir darbe aldı.

―ne oldu dedim?‖

―Arı saldırısı.‖ diye mırıldandı Harry. ―Arı saldırısına uğradım.‖

―Evet, ona benziyor.‖ dedi ikinci bir ses.

―Adın ne senin?‖ diye hırladı Greyback.

―Dudley.‖ dedi Harry.

―Ve ilk adın?‖

―Ben—Vernon. Vernon Dudley‖

―Listeyi kontrol et, Scabior.‖ dedi Greyback ve Harry, Ron‘a bakmak için yana doğru hareket ettiğini duydu. ―Ve peki ya sen, zencefil?‖

―Stan Shunpike.‖ dedi Ron.

―Hadi oradan.‖ dedi ismi Scabior olan adam. ―Stan Shunpike‘ı tanıyoruz, bizim davamız adına görev yaptı.‖

Bir baĢka darbe daha oldu.

―Ben Bardy‘yim,‖ dedi Ron, ve Harry onun ağzının kanla dolu olduğunu söyleyebilirdi. ―Bardy Weasley.‖

―Bir Weasley?‖ diye gıcırdadı Greyback. ―Demek Bulanık olmasan bile kanı bozuklarla akrabasın. Ve son olarak, senin ufak güzel arkadaĢın…‖ Sesindeki zevk Harry‘nin tüylerinin ürpermesine neden oldu.

―YavaĢ, Greyback.‖ dedi Scabior diğerlerinin alaylarının üzerinden.

―Oh, henüz ısırmayacağım. Ġsmini Barny‘den biraz daha hızlı hatırlayıp hatırlamayacağını göreceğiz.

Sen kimsin, küçük kız?‖

―Penelope Clearwater.‖ dedi Hermione. DehĢete kapılmıĢtı ama inandırıcıydı.

―Kan durumun nedir?‖

―Melez.‖ dedi Hermione.

―Kontrol etmesi oldukça kolay,‖ dedi Scabior. ―Ama kahrolasıcaların hepsi Hogwarts yaĢlarındaymıĢ

gibi gözüküyorlar—―

―Bid bırattıg,‖ dedi Ron.

―Bıraktınız ha, zencefil?‖ dedi Scabior. ―Ve kamp yapmaya karar verdiniz? Ve sadece espri olsun diye Karanlık Lord‘un adını söylemeye mi kalkıĢtınız?‖

―Esbri oldun dide değil,‖ dedi Ron. ―Kadaydı.‖

―Kaza ha?‖ Daha çok alay sesleri yükseldi.

―Kimlerin Karanlık Lord‘un ismini kullanmaktan hoĢlandığını biliyor musun, Weasley?‖ diye hırıldadı Greyback. ―Zümrüdüanka YoldaĢlığı. Bunun sana bir Ģey anlatıyor mu?‖

―Dayır.‖

―Eh, Karanlık Lord‘a gereken saygıyı göstermiyorlar, bu yüzden isim Yasaklandı. Bu yolla birçok YoldaĢlık üyesinin izi bulundu. Göreceğiz. Öteki iki mahkûmlarla birlikte bağlayın!‖

Birisi Harry‘yi saçından tutup çekti, kısa bir mesafe sürükledi, ittirerek oturma pozisyonuna getirtti, ardından öteki insanlarla birlikte sırt sırta bağlamaya baĢladı. Harry hala yarı kördü, ĢiĢmiĢ gözleriyle bir Ģey görmesi çok güçtü. Onları bağlayan adam nihayet uzaklaĢtığında, Harry öteki mahkûmlara fısıldadı.

―Hala asası olan var mı?‖

―Hayır.‖ dedi Ron ve Hermione onların öteki tarafından.

―Bu benim hatam. Ġsmi ben söyledim. Özür dilerim –―

―Harry?‖

Yeni ama tanıdık bir sesti ve Harry‘nin tam arkasından, Hermione‘nin soluna bağlı olan kiĢiden geliyordu.

―Dean?‖

―Sensin! Eğer kimi yakaladıklarını fark ederlerse—! Onlar Avcılar, sadece altın uğruna satabilecekleri kaçaklar arıyorlar—―

―Bir gece için sağlam parti.‖ diyordu Greyback, bir çift kabaralı potin Harry‘nin yakınından geçtiğinde ve çadırın içinden daha çok patlama duyduklarında. ―Bir Bulanık, kaçak bir Cincüce ve bu okul kaçakları.

Scabior, isimlerini listeden kontrol etmedin mi daha?‖ diye gürledi.

―Ettim. Burada Vernon Dudley yok, Greyback.‖

―Ġlginç,‖ dedi Greyback. ―Bu ilginç.‖

ġiĢmiĢ gözlerinin kalan ufacık aralığından keçeleĢmiĢ gri saçın ve sakalın örttüğü bir yüz ve sivri kahverengi diĢler ile ağzının köĢelerinde yaralar gören Harry‘nin yanından sinsi sinsi geçti. Greyback Dumbledore‘un öldüğü kulenin tepesinde olduğu gibi kokuyordu: kir, ter ve kan.

―Demek aranmıyorsun, ha, Vernon? Ya da o listede baĢka bir isim altındasın? Hogwarts‘ta hangi binadaydın?‖

―Slytherin,‖ dedi otomatik olarak.

―Bunu duymak istediğimizi düĢünmeleri eğlenceli.‖ diye pis pis baktı Scabior gölgelerin arasından.

―Ama hiç biri ortak salonun nerede olduğunu anlatamaz.‖

―Zindanlarda.‖ dedi Harry açık ve net. ―Duvarın içinden geçerek giriliyor. Kafatası ve bir dolu malzemeyle dolu ve gölün altında ve bütün ıĢık da yeĢil,‖

Ufak bir duraklama oldu.

―Bak sen, gerçek küçük bir Slytherin tutmuĢa görünüyoruz.‖ dedi Scabior. ―Aferin, Vernon, çünkü fazla Bulanık Slytherin‘li yok. Baban kim?‖

―Bakanlıkta çalıĢıyor,‖ diye yalan söyledi Harry. Bütün bu hikayenin ufak bir soruĢturmayla çökeceğini biliyordu, ama bir yandan da, en azından yüzü eski halini alana kadar oyun sürmeliydi. ―Büyü Kazalarını Düzeltme Servisi.‖

―Biliyor musun, Greyback,‖ dedi Scabior, ―orada bir Dudley olduğunu sanıyorum.‖

Harry güçbelâ nefes alabiliyordu: ġans, tümüye Ģans, onları buradan sağ salim çıkarabilir miydi?

―Ġyi, iyi.‖ dedi Greyback ve Harry, o duygusuz sesteki en ufak korku belirtisini duyabiliyordu ve Greyback‘in az önce hakikaten de neredeyse bir Bakanlık ÇalıĢanı‘nın oğluna mı saldırmakta olduğunu ve bağladığını merak ettiğini biliyordu. Harry‘nin kalbi kaburgalarındaki halatlara çarpıyordu; Greyback‘in bunu görebilseydi ĢaĢırmazdı. ―Eğer gerçeği anlatıyorsan, çirkin Ģey, Bakanlık‘a bir geziden de korkmazsın. Babanın bizi, sadece seni alıp götürdüğümüz için mükâfatlandıracağını umuyorum.‖

―Ama,‖ dedi Harry, ağız içi kuru halde. ―bizi bırakabilirseniz—―

―Hey!‖ diye bir bağırıĢ geldi çadırın içinden. ―ġuna bak. Greyback!‖

Karanlık bir vücut telaĢla onlara doğru geliyordu ve Harry, gümüĢün asalarının ıĢığında parıldayıĢını gördü. Gryffindor‘un kılıcını ele geçirmiĢlerdi.

―Ço—o—ok güzel,‖ dedi Greyback onu arkadaĢından alıp, değerlendirerek.

―Oh, gerçekten de çok güzel. Cincüce yapımına benziyor. Böyle bir Ģeyi nerden buldun?‖

―Babamın,‖ diye yalan söyledi Harry, kabzanın üzerine oyulmuĢ ismi Greyback‘ın görebilmesi için fazla karanlık olması umuduyla. ―Yakacak odun kesmek için ödünç aldık—―

―Dur bi dakka, Greyback! ġuna bak, Posta‘da!‖

Scabior söylediğinde, Harry‘nin ĢiĢmiĢ alnına sımsıkı yerleĢmiĢ yara izi, öldüresiye yandı. Etrafındaki herhangi bir Ģeyden daha net bir Ģekilde, merhametsiz bir kale gibi, simsiyah ve ürkütücü olan kule Ģeklinde bir bina gördü: Birdenbire Voldemort‘un düĢünceleri yeniden çok net olmuĢtu; Sakince ve kendini aĢan nitelikte zinde bir merhametsizlikle dev gibi bir binaya doğru kayıyordu...

Öylesine yakın... Öylesine yakın...

Kendini oturduğu yere ittirip, Ron, Hermione, Dean ve Griphook‘a bağlı Ģekilde ve karanlıkta, Greyback ve Scabior‘u dinleyerek, muazzam bir çabayla ve istekle Harry, zihnini Voldemort‘un düĢüncelerine kapadı. ― ‘ermione Granger,‖ diyordu Scabior, ― Harry Potter‘la seyahat ettiği bilinen Bulanık.‖

Harry‘nin yara izi sessizlikte yandı, ama kendini bulunduğu mevcut durumda tutarak Voldemort‘un zihnine girmemek için yüksek mertebeli bir çaba harcadı. Hermione‘nin önünde çömeldiğinde Greyback‘in potinlerinin gıcırtısını duydu.

―Biliyor musun,küçük kız? Bu resim sana öyle benziyor ki.‖

―Ben değilim! Ben değilim!‖

Hermione‘nin korku dolu ciyaklaması kabul etmesi kadar iyiydi.

―... Harry Potter‘la seyahat ettiği biliniyor,‖ diye tekrarladı Greyback sessizce.

Olay yerinde bir sessizlik hakimdi. Harry‘nin yara izi çok Ģiddetli acıyordu, ama bütün gücüyle Voldemort‘un düĢüncelerine girmemeye çaba gösteriyordu. Kendi zihninde kalması hiç bu kadar önem teĢkil etmemiĢti.

―O zaman bu bazı Ģeyleri değiĢtirdi, değil mi?‖ diye fısıldadı Greyback. Kimse konuĢmadı: Harry Avcılar çetesinin donmuĢ halde izlediğini ve Hermione‘nin kolunun onunkine dayanmıĢ titrediğini hissetti. Greybak kalktı ve Harry‘nin oturduğu yere bir kaç adım attı, bozulmuĢ yüzüne daha yakından bakabilmek için tekrar çömeldi.

―Alnındaki nedir, Vernon?‖ diye sordu yumuĢakça, iğrenç elini bilinen yara izine bastırdığında pis nefesi Harry‘nin burun deliklerine giriyordu.

―Dokunma!‖ diye bağırdı Harry; kendine hâkim olamıyor, acısından hasta olabileceğini düĢünüyordu.

―Gözlüğün olduğunu zannediyordum, Potter?‖ diye soludu Greyback.

―Gözlüğü buldum!‖ diye bağırdı Avcılardan bir tanesi arka plana gizlenmiĢ halde.

―Çadırda gözlük vardı, Greyback, bekle—―

Ve saniyeler sonra Harry‘nin gözlüğü yüzüne tekrar koyulmuĢtu. Avcılar ona dikkatle bakarak, gittikçe yaklaĢıyorlardı.

―O!‖ diye gıcırdadı Greyback. ―Potter‘ı yakaladık!‖

Hepsi baĢardıkları Ģeyden sersemlemiĢ halde bir kaç adım geriledi. Hala kendi parçalanmıĢ kafasında kalmak için savaĢan Harry, bir Ģey söylememeyi düĢünüyordu. Zihninin yüzeyinde fragmanlar halinde görüntüler dolaĢıyordu—

—Siyah bir kalenin yüksek duvarlarında kayıyordu—

Hayır, o Harry‘ydi, bağlanmıĢ ve asasız, vahim tehlike içinde—

—yukarı bakıyor, yukarı en tepedeki pencereye, en yüksek kuleye—

Harry‘ydi ve kısık sesle onun akıbeti tartıĢılıyordu—

—Uçma zamanı...

―...Bakanlık‘a mı?‖

―Bakanlık‘ın canı cehenneme.‖ diye gürledi Greyback. ―Üstleneceklerdir ve bizim karıĢmamıza izin vermeyeceklerdir. Söylüyorum onu doğruca Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘e götüreceğiz.‖

―Onu çağıracak mısın? Buraya?‖ dedi Scabior ürkmüĢ gibi, dehĢete kapılmıĢ gibi ses çıkararak.

―Hayır,‖ diye hırıldadı Greyback. ―Benim henüz—Malfoy‘un yerini üs olarak kullandığı söyleniyor.

Oğlanı oraya götüreceğiz.‖

Harry, Greyback‘in neden Voldemort‘u çağırmadığını bildiğini düĢündü. Kurtadam, onu kullanmak istedikleri zaman Ölüm Yiyen cüppesi giymesine izin verilebilirdi, ama sadece Voldemort‘un dâhili çemberi içinde olanlar Karanlık ĠĢaret‘le damgalanıyorlardı: Greyback‘e bu yüksek dereceli Ģeref bahĢedilmemiĢti.

Harry‘nin yara izi tekrar yandı—

—ve gecenin derinliklerinde yükseliyordu, dosdoğru kulenin en yükseğindeki pencerelere uçuyordu—

―…tam olarak emin miyiz o olduğuna? Çünkü eğer değilse, Greyback, biteriz biz.‖

―Burada sorumlu kim?‖ diye kükredi Greyback, yetersizlik durumunu örterek.

―O Potter diyorum ve o artı onun asası, iki yüz bin Galleon tam orada! Ama eğer benimle gelmek için fazla korkaksanız, herhangi biriniz, bütün hepsi bana kalır ve biraz Ģansla, kızı da ilave ederim!‖

—Pencere siyah kayadaki tek yarıktı, ama bir adamın girmesi için yeterince büyük değildi… Ġskeletimsi bir cisim az önce görünmez olarak girmiĢti, ince tabakadan kıvrılmıĢtı… Ölü müydü yoksa uyuyor muydu?

―Tamam o zaman!‖ dedi Scabior. ―Tamam, biz varız! Ve geri kalanı n‘olacak, Greyback, onlarla ne yapacaz?‖

―Onları da götürsek iyi olur. Ġki Bulanık yakaladık, bu bir on Galleon daha eder. Kılıcı da ver. Eğer onlar yakutsa, bir baĢka ufak servet daha eder.‖

Mahkûmlar ayağa kaldırılmıĢtı. Harry Hermione‘nin hızlı ve korkmuĢ nefesini duyabiliyordu.

―Sıkı tut ve gerginleĢtir. Ben Potter‘ı hallederim!‖ dedi Greyback, Harry‘yi bir avuç dolusu saçından kaldırarak; Harry onun uzun sarı tırnaklarının kafa derisini tırmaladığını hissedebiliyordu. ―Üç deyince!

Bir—iki—üç—―

Mahkumlar beraberlerinde BuharlaĢtılar. Harry, Greyback‘in elini bırakmak için çabaladı, ama umutsuzdu: Ron ve Hermione iki taraftan da ona sıkıca bağlanmıĢlardı; gruptan ayrılamıyordu ve soluk almak zorlaĢtığında yara izi daha da acıyarak yanarken—

—bir pencerenin yarığından yılan misali kendini içeri attığında ve buhar gibi, hücreye benzeyen odaya ayak bastığında—

Mahkûmlar, kırsaldaki dar bir sokağa adım attıklarında birer birer yalpaladılar. Harry‘nin gözleri hala ĢiĢ halde, çevreye alıĢmak için kısa bir zaman geçirdi, ardından uzun bir yolun giriĢine benzeyen iĢlenmiĢ demirden bir çift kapı gördü. En kötüsü daha gerçekleĢmemiĢti: Voldemort burada değildi.

Harry onun, görüntüsüyle savaĢtığı kadarıyla, kaleye benzeyen tuhaf bir yerde, kulenin en tepesinde olduğunu biliyordu. Harry‘nin burada olduğunu öğrenmesinden sonra Voldemort‘un bu yere gelmesinin ne kadar süreceği bir baĢka tartıĢma konusuydu...

Avcılardan biri kapıya gitti ve silkeledi.

―Nasıl gireceğiz? Kilitli, Greyback, inana—vay anasını!‘

Korkuyla ellerini hızlı bir Ģekilde geri çekti. Demir, sarmallarından ve halkalarından kendisini ayırarak kıvrım kıvrım bükülüp Ģakırdayarak, yankılanan bir sesle konuĢan korkunç bir yüze dönüĢtü,

―Maksadını belirt!‖

―Potter‘ı yakaladık!‖ diye gürledi Greyback muzafferane bir tavırla. ―Harry Potter‘ı ele geçirdik!‖

Kapı sallanarak açıldı.

―Hadi!‖ dedi Greyback adamlarına, ve mahkumlar kapılardan geçip yüksek çalıların ayak seslerini boğduğu yola çıktılar. Harry yukarısında hayalet beyazı bir siluet gördü ve onun albino bir tavuskuĢu olduğunun farkına vardı. Tökezledi ve Greyback tarafından ayağa kaldırılmıĢtı; Ģimdi diğer dört mahkuma sırt sırta bağlı halde yan yan sekiyordu.

ġiĢ gözlerini kapatarak, acının bir anlığına yara izini alt etmesine izin verdi, Voldemort‘un ne yaptığını, Harry‘nin yakalandığını bilip bilmediğini bilmek istiyordu.

Bir deri bir kemik kalmıĢ Ģekil, ince örtüsünden kurtuldu ve gözlerini yüzünün kemiklerinin içinde açarak ona doğru yuvarlandı... Zayıf adam oturdu, yuvasına çökmüĢ iri gözleri onun üzerinde odaklandı, Voldemort‘un üzerinde ve ardından gülümsedi. DiĢlerinin büyük kısmı yoktu...

― Demek geldin. Geleceğini biliyordum… bir gün. Ama seyahatin anlamsızdı. Ona hiç bir zaman sahip olmadım.‖

―Yalan söylüyorsun!‖

Voldemort‘un öfkesi onun içinde zonkladığında, Harry‘nin yara izi acıdan yarılacakmıĢ gibi korkuttu ve mahkumlar çakıl taĢının üzerine ittirildiğinde kendinde kalmaya savaĢarak zihnini kendi vücuduna geri getirdi.

IĢık onların hepsinin üzerine vurdu.

―Bu ne?‖ dedi kadının soğuk sesi.

―Adı-Anılmaması-Gereken-KiĢi‘yi görmek için buradayız!‖ diye gıcırdadı Greyback.

―Kimsin?‖

―Beni tanıyorsun!‖ Kurtadamın sesinde gücenme belirtisi vardı. ―Fenrir Greyback! Harry Potter‘ı yakaladık!‖

Greyback Harry‘yi tuttu ve diğer mahkumları da sürüklemeye mecbur bırakarak, onu ıĢığa doğru taĢıdı.

―Onun ĢiĢtiğini biliyorum, madam, ama bu o!‖ diye konuĢmaya baĢladı Scabior. ―Biraz daha yakından bakabilirsen, yara izini görebilirsiniz. Ve buradaki kızı görüyor musunuz? Onunla gezerken görülen Bulanık, madam. Onun olduğuna Ģüphe yok ve onun asasını da ele geçirdik! Burada, madam—―

ġiĢmiĢ göz kapaklarının arasından Harry, ĢiĢmiĢ yüzünü inceleyen Narcissa Malfoy‘u gördü. Scabior, karaçalıdan yapılma asayı ona iletti. KaĢlarını kaldırdı.

―Onları içeri götürün,‖ dedi.

Harry ve diğerleri geniĢ taĢ merdivenlerden, portrelerle kaplı salona doğru itildi ve tekmelendi.

"Beni izleyin," dedi Narcissa, salona yönlendirerek. "Oğlum, Draco Paskalya tatili için evde. Eğer bu Harry Potter'sa, anlayacaktır."

DıĢarıdaki karanlıktan sonra çizim odası göz kamaĢtırıyordu: Harry, gözleri neredeyse kapalı olmasına rağmen odanın geniĢliğini seçebiliyordu. Kristal bir avize tavandan sallanıyor, daha fazla portre duvarda yer kaplıyordu. Tutsaklar Avcılar tarafından içeri girmeye zorlanırken süslü mermer Ģöminenin önündeki sandalyeden iki Ģekil yükseldi.

―Bu da ne?‖

Lucius Malfoy'un kötü bir Ģekilde tanıdık gelen bezgin sesi Harry'nin kulaklarına geldi. ġimdi korkuya kapılmıĢtı. Hiç çıkıĢ göremiyordu, yara izinin yanmasına rağmen Voldemort'un düĢüncelerini engellemek korku duyarken daha kolay geliyordu.

"Potter'ı ele geçirdiklerini söylüyorlar," dedi Narcissa'nın soğuk sesi. "Draco, buraya gel."

Harry doğrudan Draco'ya bakmaya cüret edemedi, ama dolaylı yoldan onu gördü: ondan daha uzun bir Ģekil, koltuktan yükseliyordu, yüzü solgundu ve açık sarı saçının altında hülyalı görünüyordu.

Greyback Harry'nin tam avizenin altında kalması için tutsakları dönmeye zorladı.

"Ee, çocuk?" dedi kurtadam kulak tırmalayan bir sesle.

Harry Ģöminenin üstündeki bir aynayla karĢı karĢıyaydı, büyük, yaldızlı Ģeyin içinde karmakarıĢık bir belge çerçevelenmiĢti.

Yüzü büyük, parlak ve pembeydi, kim olduğunu belli edecek her Ģeyin Hermione'nin lanetiyle biçimi bozulmuĢtu. Saçları omzuna ulaĢmıĢtı ve çenesinde karanlık bir gölge bulunuyordu. Orada dikilenin kendisi olduğunu bilemezdi, gözlüğünü de kimin taktığını merak ediyordu. Sesi onu ele vermesin diye konuĢmaması gerektiğini fark etti; sonraki yakınlaĢmada dahi hala Draco ile göz temasından kaçınıyordu.

"Evet, Draco?" dedi Lucius Malfoy. Sesi hırslı çıkmıĢtı. "O mu? Harry Potter mı?―

"Emin-emin olamam," dedi Draco. Greyback ile mesafesini koruyor ve Harry'ye bakmaktan, Harry kadar korkmuĢ görünüyordu.

"Ama ona dikkatli bak, bak! Yakına gel!"

Harry, Lucius Malfoy'u hiç bu kadar heyecanlı duymamıĢtı.

"Draco, eğer Potter'ı Karanlık Lord'a teslim edenler biz olursak, her Ģey affe-"

"Ah Ģimdi, kimin onu gerçekten yakaladığını unutmuyoruzdur, umarım Mr Malfoy?" dedi Greyback gözdağı verircesine.

"Elbette hayır, elbette!" dedi Lucius sabırsızca. Harry'ye kendi yakınlaĢtı, öyle ki Harry uyuĢuk yüzünün keskin detaylarını hatta kibirli gözlerini dahi görebiliyordu. Yüzündeki yumuĢak maskeyle Harry kendini bir hücrenin parmaklıkları arasından bakıyormuĢ gibi hissetti.

Lucius "Ona ne yaptınız?" diye sordu Greyback'e. "Bu hale nasıl geldi?"

"Biz değildik."

"Bana bir Sokma Laneti gibi göründü," dedi Lucius gri gözleriyle Harry'nin alnını tarayarak.

"Burada bir Ģey var," diye fısıldadı. "Yara izi olabilir, gerilmiĢ, Draco, buraya gel, dikkatli bak! Ne düĢünüyorsun?"

Harry Draco'nun yüzünün babasının yanında yaklaĢtığını gördü. Olağanüstü bir Ģekilde benziyorlardı, yalnız babası heyecanla bakarken Draco'nun yüz ifadesinin tamamen isteksiz, hatta korku dolu olması hariç.

"Bilemiyorum," dedi ve annesinin durup seyrettiği Ģömineye doğru yürüdü.

Narcissa kocasına soğuk, net sesiyle "Emin olmalıyız, Lucius," diye seslendi. "Karanlık Lord'u çağırmadan önce bunun Potter olduğundan tamamen emin ol. Bunun onun olduğunu söylediler"-

blackthorn asaya yakından bakarak – "ama Ollivander'ın tarifine uymuyor... Eğer yanılıyorsak, Karanlık Lord'u bir hiç için çağırmıĢ oluruz... Rowle ve Dolohov'a ne yaptığını hatırla?―

"Bulanık'tan ne haber, o zaman?" diye hırıldadı Greyback. Harry Avcılar tutsakları tekrar döndürdüğünde adamın ayaklarının yanına düĢmüĢtü, ıĢık onun yerine Hermione'ye vuruyordu.

"Bekle," dedi Narcissa sertçe. "Evet – evet, Madam Malkin'in yerindeydi, Potter'la! Posta'da resmini görmüĢtüm, Bak, Draco, Granger kızı değil mi bu?"

"Ben... belki... evet."

"Ama o zaman, bu da Weasley çocuğu!" diye bağırdı Lucius, Ron ile yüzleĢmek için bağlı mahkumların etrafında gezerek. "Bunlar onlar, Potter'ın arkadaĢları – Draco, ona bak, Arthur Weasley'in oğlu değil mi, adı neydi-?

"Evet," dedi Draco tekrar, arkası mahkumlara dönük. "Olabilir.―

Harry'nin arkasında çizim odasının kapısı açıldı. Bir kadın konuĢuyordu ve sesi Harry'nin korkusunu çok yükseklere çıkarmıĢtı.

"Bu ne? Neler oluyor, Cissy?"

Bellatrix Lestrange yavaĢça tutsakların etrafında dolaĢtı ve Harry'nin sağında durup ĢiĢ göz kapaklı gözlerini Hermione'ye dikti.

"Ama kesinlikle," dedi sessizce, "Bu Bulanık kız? Bu Granger?"

"Evet, evet, bu Granger!" diye haykırdı Lucius, "Ve yanındaki, sanırız, Potter! Potter ve arkadaĢları, sonunda yakalandı!"

"Potter?" diye feryat etti Bellatrix, ve Harry'ye daha iyi bakmak için geriledi. "Emin misiniz? O halde, Karanlık Lord bilgilendirilmeli!"

Sol kolunu sıyırdı: Harry Karanlık ĠĢaret'in kolundaki deride yandığını gördü ve biliyordu ki ait olduğu efendisini çağırmak için dokunmak üzereydi—

"Ben çağırmak üzereydim!" dedi Lucius ve elini ĠĢaret'e dokunmasını engellemek için Bellatrix'in bileğinin üstüne kapattı. "Onu ben çağıracağım, Bella. Potter benim evime getirildi ve burada benim sözüm –"

"Senin sözün!" diye küçümsedi kadın onu elini kavrayıĢından kurtarmaya çabalayarak. "Asanı kaybetttiğinde, söz hakkını kaybettin, Lucius! Bu ne cüret! Ellerini üzerimden çek!"

"Senin bir iĢin yok, çocuğu sen yakalamadın –"

"Özür dilerim, Mr Malfoy," diye araya girdi Greyback, "ama Potter'ı yakalayan bizdik ve altını hak eden de biziz-"

"Altın!" diye güldü Bellatrix, hala cebinden asasını çıkarmak için elini eniĢtesinden kurtarmaya çalıĢarak. "Altınını al, pis leĢçi, altını neden isteyeyim ki? Ben onun onurunun-"

BoğuĢmayı bıraktı, kara gözleri Harry'nin göremediği bir Ģeye kitlendi. Memnuniyetle teslim oldu, Lucius kadının kolunu fırlattı ve kendi kolunu yırttı—

"DUR!" diye feryat etti Bellatrix, "Ona dokunma, eğer Karanlık Lord Ģimdi gelirse, yok oluruz!"

Lucius dondu, iĢaret parmağı ĠĢaret'i üzerinde asılı kalmıĢtı. Bellatrix Harry'nin kısıtlı görüĢ açısının dıĢına ilerledi.

Kadının "Bu nedir?" dediğini duydu.

"Kılıç," diye hırladı görüĢ alanı dıĢından bir Avcı.

"Onu bana ver."

"Bu sizin değil, bayan, bu benim, sanırım onu ben buldum."

Bir patlama oldu ve kızıl bir ıĢık parladı; Harry Avcı'nın Sersemlediğini biliyordu. Ahbaplarından öfke dolu bir kükreme geldi: Scabior asasını çekmiĢti.

"Neyle dans ettiğini sanıyorsun, kadın?"

"Sersemlet!" diye bağırdı kadın, "Sersemlet!"

Dörde karĢı bir olsa bile ona denk değillerdi: Harry'nin bildiği kadarıyla o, muazzam yetenekleri olan acımasız bir cadıydı. Zorla diz çöktürülen ve kolları uzatılan Greyback hariç hepsi dikildikleri yerde yere yığıldı. Harry, gözlerinin kenarından Bellatrix'in kurtadamın üzerine eğildiğini gördü, Gryffindor'un kılıcını sıkı sıkı tutuyordu, yüzüyse solgundu.

Greyback'in asasını dirençsiz elinden çekerken "Bu kılıcı nereden aldınız?" diye fısıldadı.

"Ne cüret?" diye hırladı, ağzı oynatabildiği tek Ģeydi ve kadına bakmaya zorlandı. ĠĢaretli diĢini açığa çıkardı. "Bırak beni, kadın!"

Kadın "Bu kılıcı nereden buldun?" diye tekrarladı adamın yüzünü sağa sola savurarak. "Snape bunu Gringotts'taki kasama yollamıĢtı."

"Çadırlarındaydı," dedi Greyback kulak tırmalayan bir sesle. "Bırak, bırak beni, diyorum!"

Kadın asasını salladı ve kurtadam ayakları üzerine dikildi, ama kadına yönelmek için oldukça ihtiyatlı görünüyordu. Bir koltuğun arkasına geçti ve pis, kavisli tırnaklarıyla arkasını kavradı.

"Draco, Ģu pislikleri dıĢarı taĢı," dedi Bellatrix, bilinçsiz adamları göstererek. "Eğer onları öldürmek yemezse, benim için onları avluda bırak."

"Draco ile böyle konuĢmaya cüret-" dedi Narcissa öfkeyle ama Bellatrix haykırdı.

"Sessiz ol! Durum hayal edebileceğinden daha ciddi, Cissy! Çok ciddi bir problemimiz var!"

Durdu, hafifçe nefes aldı, kılıca baktı ve kabzasını incelemeye baĢladı. Ve ardından sessiz tutsaklara dönüp baktı.

"Eğer bu gerçekten Potter ise, zarar görmemeli," diye diğerlerinden çok kendisine mırıldandı. "Karanlık Lord Potter'dan kendisi kurtulmak isteyecektir... Ama eğer bulursa... Bilmeliyim... Bilmeliyim..." Kız kardeĢine döndü tekrar.

"Tutsaklar ben ne yapmam gerektiğini düĢünürken, mahzene kapatılmalı!"

"Burası benim evim, Bella, evimde emir—"

"Yap Ģunu! Nasıl bir tehlikede olduğumuzu bilmiyorsun!" diye haykırdı Bellatrix. KorkmuĢ, delirmiĢ

gözüküyordu; asasından zayıf bir ateĢ çıktı ve halıda ufak bir değil açtı.

Narcissa bir an tereddür etti ve sonra kurtadama döndü.

"Tutsakları mahzene götür, Greyback."

"Bekle," dedi Bellatrix aniden. "Hepsini... Bulanık hariç."

Greyback memnuniyetle homurdandı.

"Hayır!" diye bağırdı Ron. "Beni alın, beni tutun!"

Bellatrix suratına bir tane patlattı ve ses odada yankılandı.

"Eğer sorgulamada ölürse, sonra seni alacağım," dedi "Kitabımda Kanı bozuklar Bulanık'lardan sonra gelir. AĢağı kata götür onları Greyback ve sıkı sıkı tutulduklarından emin ol, ama daha fazlası yok--henüz"

Asasını Greyback'e geri attı, sonra cüppesinden küçük gümüĢ bir bıçak çıkardı. Hermione'yi diğer tutsaklardan ayırdı ve Greyback önünde asası, görünmez ve dayanılmaz bir güç oluĢturarak kalanları baĢka bir kapıya, karanlık bir geçide sürerken, o da kızı saçlarından tutup salonun ortasına sürükledi.

Greyback onları koridor boyunca sürüklerken bir yandan da yumuĢak sesle "Kızdan küçük bir ısırık almama izin verecektir, daha fazlasına acaba müsaade etmez midir?" diye Ģarkı söylüyordu.

Harry Ron'un titrediğini hissedebiliyordu. Dik bir merdivenden inmeye zorlandılar, hala sırt sırta bağlı oldukları için kayabilir ve boyunlarını kırabilirlerdi. En sonda büyük bir kapı vardı. Greyback asasının hafif vuruĢuyla kilidini açtı, onları nemli ve küf kokan odaya tıktı ve tamamen karanlıkta bıraktı. Hızla kapanan mahzen kapısının yankısı geçmeden doğrudan tepelerinden korkunç, insanın kanını donduran bir çığlık geldi.

Ron ―HERMIONE!‖ diye haykırdı ve onları bağlayan iplerden kurtulmak için debelenmeye, kıvranmaya baĢladı, Harry de dolayısıyla sendeledi. ―HERMIONE!‖

"Sessiz ol!" dedi Harry. "Kes sesini. Ron, buradan kurtulmak için-"

―HERMIONE! HERMIONE!‖

"Bir plana ihtiyacımız var, bağırmayı kes – bu iplerden kurtulmamız lazım –"

"Harry?" karanlıktan bir fısıltı geldi. "Ron? Bu sen misin?"

Ron bağırmayı kesti. Yakından hareket eden bir Ģeyin sesi geldi, Harry yaklaĢan bir gölge gördü.

―Harry? Ron?‖

―Luna?‖

"Evet, benim! Ah hayır, yakalanmanızı istemezdim!"

"Luna, bu iplerden kurtulmamıza yardım edebilir misin?" dedi Harry.

"Ah evet, sanırım... Bir Ģeyi kırmak gerektiğinde kullandığımız eski bir çivimiz vardı... Bir saniye...‖

Hermione tepelerinde tekrar haykırdı, Bellatrix'in de haykırdığını duyabiliyorlardı, ama sözleri anlaĢılmazdı, Ron tekrar bağırmaya baĢladı, ―HERMIONE!

HERMIONE!‖

Harry Luna'nın ―Mr Ollivander?‖ dediğini duyabiliyordu. "Mr Ollivander, çivi sizde mi? Biraz daha kayabilirseniz... sanırım su testisinin yanında.

Kız saniyeler içinde geri geldi.

"Biraz sabretmeniz gerekecek" dedi.

Harry düğümler açılsın diye kızın ipin ipliklerini deĢtiğini hissedebiliyordu. Üst kattan Bellatrix'in sesini duydular.

"Tekrar soracağım! Bu kılıcı nereden aldınız? Nereden?"

"Bulduk—bulduk—LÜTFEN!" Hermione tekrar haykırdı; Ron her zamankinden fazla debeleniyordu ve paslı çivi Harry'nin bileğine kaydı.

Ron, lütfen sabit kal!" diye fısıldadı Luna. "Ne yaptığımı göremiyorum-―

"Cebimde!" dedi Ron, "Cebimde bir Püfür var ve tamamen ıĢıkla dolu!"

Birkaç saniye sonra bir tıklama duyuldu ve Püfür'ün çadırdaki lambalardan emdiği ıĢıklar mahzeni doldurdu: Büyük bir istek duymalarına rağmen kaynaklarına dönemiyorlar ve küçük güneĢler gibi yeraltındaki odayı ıĢıkla dolduruyorlardı. Harry Luna'yı gördü, beyaz yüzü nazarlarla kaplıydı ve asa yapımcısı Ollivander'ın Ģekli hareketsiz bir Ģekilde zeminde iki büklüm duruyordu. Kafasını döndürünce dost tutsakları gördü: Dean ile neredeyse bilinçsiz görünen ve onu insanlara bağlayan ipler sayesinde ayakta duran cincüce Griphook.

"Ah, bu iĢleri kolaylaĢtırır, teĢekkürler, Ron," dedi Luna ve tekrar onları bağlayan Ģeyi kesmeye baĢladı. "Selam, Dean!"

Tepelerinden Bellatrix'in sesi geldi.

"Yalan söylüyorsun, pis bulanık ve ben bunu biliyorum! Gringotts'taki kasamdaydınız! Gerçeği söyle, gerçeği söyle!"

BaĢka bir korkunç çığlık--

―HERMIONE!‖

"BaĢka ne aldınız? BaĢka ne var? Bana gerçeği söyle yoksa yemin ederim bu bıçakla seni deĢerim!―

―ĠĢte!‖

Harry iplerin düĢtüğünü hissetti, bileklerini ovuĢturarak döndü ve Ron'un mahzende koĢuĢunu, alçak tavana bakıĢını, bir kapak arayıĢını seyretti. Dean, kanlı ve çürük suratıyla Luna'ya "TeĢekkürler," dedi ve orada titreyerek durdu ancak Griphook mahzenin zeminine yığıldı, bitkin ve ĢaĢkın görünüyordu, yüzünde bir sürü kırbaç izi mevcuttu.

Ron Ģimdi asasız BuharlaĢmaya çalıĢıyordu.

"ĠĢe yaramaz, Ron," dedi Luna kısır çabalarını izlerken. "Bu mahzen kesinlikle kaçıĢa karĢı dayanıklı.

Ben de denedim, ilk baĢta. Mr Ollivander uzun zamandır burada, o her Ģeyi denemiĢtir.―

Hermione tekrar çığlık atıyordu: Ses Harry'ye fiziksel acı yüzündenmiĢ gibi geldi. Yara izinin aĢırı derecede karıncalandığını hissediyordu ve o da kalbinde bunun yararsız olduğunu bilerek mahzende koĢmaya, duvarlara dokunmaya baĢladı.

"BaĢka ne aldınız, baĢka? CEVAP VER! CRUCIO!‖

Hermione'nin çığlığı üst katın duvarlarında yankılandı, Ron duvarları yumruklarken hıçkırıyordu, Harry tamamen umutsuzca Hagrid'in kesesine uzandı ve elini daldırdı: Dumbledore'un Snitch'ini aldı ve ne umduğunu bilmeden salladı – hiçbir Ģey olmadı – anka asasının kırık parçalarını salladı, ama cansızdılar – ayna parçası gürültüyle yere düĢtü ve parlak mavi bir ıĢık gördü –

Dumbledore'un gözü aynadan ona bakıyordu.

"Bize yardım et!" diye umutsuz bir çılgınlıkla haykırdı. Malfoyların Malikânesi‘nin mahzenindeyiz, yardım et!―

Göz kırpıldı ve gitti.

Harry onun gerçekten orada olduğundan dahi emin değildi. Ayna parçasını yana yatırdı ancak mahzenin duvarlarının yansımasından baĢa bir Ģey göremedi, Hermione yukarıda her zamankinden kötü haykırıyor ve yanında Ron bağırıyordu, ―HERMIONE! HERMIONE!‖

Bellatrix'in "Kasama nasıl girdiniz?" diye bağırdığını duydular. "Mahzendeki o pis küçük cincüce mi yardım etti?"

"Onunla henüz bu gece karĢılaĢtık!" dedi Hermione hıçkırarak. "Asla kasana girmedik... Bu gerçek kılıç değil! Sahtesi, sadece sahtesi!"

"Sahte?" diye çığlık attı Bel atrix. "Ah, martaval gibi!"

"Ama bunu kolayca öğrenebiliriz!" dedi Lucius'un sesi. "Draco, gidip cincüceyi getir, o bize kılıcın gerçek olup olmadığını söyleyebilir!"

Harry doğrudan Griphook'un yayıldığı yere atıldı.

Cincücenin kulağına ―Griphook,‖ diye fısıldadı, onlara kılıcın sahte olduğunu söylemelisin, gerçek olduğunu bilmemeliler, Griphook, lütfen –"

Birinin mahzenin merdivenlerine seğirttiğini duydu ve ardından Draco'nun titreyen sesi kapının arkasından konuĢmaya baĢladı.

"Geride durun, Duvara yapıĢın. Bir Ģeye kalkıĢmayın yoksa sizi öldürürüm!"

Emir verilmiĢ gibi yaptılar; anahtar döndüğünde Ron Püfür'ü çaktı ve ıĢıklar mahzeni karanlıkta bırakarak hemen cebine döndü. Kapı savrularak açıldı, Draco içeri girdi, asasını önünde tutuyordu, solgun ve kararlıydı. Küçük cincüce'nin kolundan kavradı, Griphook'u sürükleyerek geri gitti. Kapı hızla kapandı ve bir kırılma sesi mahzende yankılandı.

Ron Püfür'ü tekrar çaktı. Üç ıĢık topu az önce ortalarında Cisimlenen ev cini Dobby'yi ortaya çıkararak cebinden çıktı.

―DOB—!‖

Harry bağırmasını engellemek için Ron'un koluna vurdu ve Ron hatasını dehĢetle fark etti. Tepelerinde tavanda ayak sesleri geçti: Draco Griphook'u Bellatrix'e götürüyordu.

Dobby'nin kocaman, tenis topu büyüklüğündeki gözleri geniĢledi; tependen tırnağa ürperiyordu. Eski efendilerinin evine dönmüĢtü ve besbelli bu onu Ģok ediyordu.

―Harry Potter,‖ diye cıvıldadı sesinde ufacık bir titremeyle, "Dobby sizi kurtarmaya geldi."

―Ama sen nasıl—?"

Ama çok kötü bir çığlık Harry‘nin kelimelerini bastırdı. Hermione tekrar iĢkenceye maruz kalıyordu.

―Bu kilerden buharlaĢabilirsin değil mi?‖ diye sordu kulakları sallanan ve baĢıyla onaylayan Dobby'e.

―Ve baĢka insanları da birlikte götürebilirsin?‖

Dobby tekrar baĢıyla onayladı.

―Tamam, o zaman Dobby. Senin Luna, Dean ve Bay Ollivander‘i Ģeye götürmeni istiyorum. ġeye—―

―Bill ve Fleur‘lara‖ dedi Ron. ―Tinworth civarındaki Kabuk Ev‘e ‖

Ev cini üçüncü kez baĢını öne eğdi.

―Ve sonra geri gel,‖ dedi Harry. ― Dobby, bunu yapabilir misin?‖

―Tabii ki, Harry Potter‖ diye fısıldadı küçük ev cini. O zar zor ayakta durabilen Olivander‘e doğru aceleyle koĢtu. Bir eliyle asa ustasının elini tuttu, diğer elini de Luna ve Dean‘a uzattı. Ama ikisi de kesinlikle hareket etmedi.

―Harry, sana yardım etmek istiyoruz!‖ diye fısıldadı Luna.

―Seni burada bırakamayız,‖ dedi Dean.

―Ġkiniz de gidin! Sizle Bill ve Fleur‘un evinde görüĢürüz.‖

Harry konuĢtuğu anda yara izi hiç acımadığı kadar acımaya baĢladı ve birkaç saniyeliğine Bay Olivander‘e değil de onun kadar yaĢlı ve ince ama delicesine gülen baĢka bir adama bakıyordu.

―Madem öyle, öldür beni Voldemort, ölümü memnuniyetle karĢılıyorum. Ama benim ölümüm sana aradığın Ģeyi getirmeyecek… Anlamadığın o kadar çok Ģey var ki…‖

Harry, Voldemort‘un korkunç öfkesini Hermione bağırana kadar hissetti ve kilere geri döndü.

―Hadi gidin!‖ diye yalvardı Harry, Dean ve Luna‘ya. ―Gidin! Biz sizi takip ederiz.‖

Ev cininin onlara uzanan elini tuttular ve tiz bir çatırdamayla yok oldular.

―O da neydi?‖ diye üst kattan bağırdı Lucius Malfoy. ―Siz de duydunuz mu kilerden gelen sesi?‖

Harry ve Ron birbirlerine korku ve heyecanla baktılar.

―Draco—hayır, Kılkuyruk‘u çağır! AĢağıya insin ve onları kontrol etsin!‖

Odayı boydan boya geçen ayak sesleri duyuldu ve bir sessizlik. Harry farkına vardı ki üst kattakiler daha fazla ses duyabilmek için kileri dinliyorlardı.

―Onu yere yapıĢtırmaya çalıĢacağız‖ diye fısıldadı Ron‘a. BaĢka Ģansları yoktu: Herhangi biri kilere girip de üç tane mahkûmun yok olduğunu gördüğü anda iĢleri bitmiĢti. ―IĢıkları açık bırak,‖ diye Harry ekledi. AĢağıya doğru inen birinin ayak seslerini duydukları anda kiler kapısının iki tarafına doğru çekildiler.

―Geri çekilin!‖ dedi Kılkuyruk kapının dıĢından. ―Kapıdan uzak durun, içeri geliyorum.‖ Kapı bir anda açıldı. Kılkuyruk bir anlığına kimsenin olmadığını zannettiği ve üç tane minyatür güneĢin olduğu kilere bakakaldı. Harry ve Ron kendilerini Kılkuyruk‘un üstüne attılar. Ron, elini yakaladı ve yukarı doğru itti.

Harry de ses çıkarmaması için elleriyle ağzını kapattı. Sessizce kavgaya devam ettiler. Kılkuyruk‘un ıĢık saçan eli Harry‘nin boğazını sıkmaya baĢladı.

―Ne oluyor Kılkuyruk?‖ diye sordu Lucius Malfoy.

―Hiçbir Ģey!‖ diye cevap verdi Kılkuyruk‘un cırtlak sesini çok güzel bir Ģekilde taklit eden Ron. ―Her Ģey yolunda!‖

Harry neredeyse nefes alamıyordu.

―Beni öldürecek misin?‖ dedi Harry, Kılkuyruk‘un parmaklarını açmaya çalıĢırken. ―Hem de hayatını kurtardıktan sonra? Bana borçlusun Kılkuyruk!‖

GümüĢ parmakları gevĢedi. Harry bunu hiç de beklemiyordu. Kılkuyruk‘un ağzından elini çekmedi, ama ona hayretler içinde bakıyordu. Tam o sırada gözlerinin içine baktı. Korku ve ĢaĢkınlık gözlerinden okunabiliyordu: O da aynı Harry gibi ĢaĢkındı, elinin yaptıklarına. Elinin bu yaptığına karĢı savaĢıyordu, ama hiçbir Ģey değiĢmedi.

―Bunu alalım biz,‖ dedi Ron usulca, Kılkuyruk‘un asasını diğer elinden alırken.

Asasız ve çaresiz bir Ģekilde kalan Pettigrew‘un gözleri korkudan daha da açıldı ve o gözleri Harry‘nin suratından baĢka bir yere kaydı. Kendi gümüĢ parmakları acımasızca kendi boğazına doğru yöneldi.

―Hayır –―

Hiç durmadan ve düĢünmeden Kılkuyruk‘un elini durdurmaya çalıĢtı Harry. Voldemort‘un en korkak kölesine armağan ettiği gümüĢ el çaresiz sahibine saldırıyordu. Pettigrew bir anlık tereddüdünün cezasını çekiyordu

―Hayır!‖ Ron da Kılkuyruk‘u bırakmıĢ, Harry‘e yardım ediyordu. Ġkisi birlikte onu öldüren parmakları durdurmaya çalıĢıyorlardı, ama hiçbir Ģey iĢe yaramıyordu. Pettigrew‘un suratı maviye dönmeye baĢlamıĢtı.

―Relashio!‖ diye bağırdı Ron asasını Pettigrew‘un eline doğrultarak ama iĢe yaramadı; Pettigrew dizlerinin üstüne çöktü ve aynı anda Hermione‘nin çığlığı duyuldu. Kılkuyruk‘un gözlerini devirdi, son bir kez hareket etti ve durgunlaĢtı.

Harry ve Ron birbirlerine baktılar ve Kılkuyruk‘un ölü bedenini arkalarında bırakarak üst kata doğru koĢtular. Sessizce ve dikkatlice oturma odasına gittiler. ġimdi, açık bir Ģekilde Griphook‘a bakan Bellatrix‘i görebiliyorlardı. Griphook uzun parmaklarıyla Griffindor‘un kılıcını inceliyordu. Hermione de Bellatrix‘in ayaklarının dibindeydi.

―Ee?‖ dedi Bellatrix Griphook‘a. ―Gerçek kılıç mı bu?‖

Harry nefesini tutmuĢ, yara izinin acısına katlanan bir Ģekilde bekliyordu.

―Hayır‖ dedi Griphook. ―Bu sahte.‖

―Emin misin‖ diye sordu Bellatrix. ―Kesinlikle emin misin?‖

―Evet‖ dedi cin.

Bir anda Bellatrix‘in yüzünü mutluluk ve rahatlık kapladı.

―Çok iyi‖ dedi ve asasının küçük bir hareketiyle cinin yüzünde derin bir kesik daha açtı. Cin acı içinde Bellatrix‘in ayaklarına kapandı, ama o cine bir tekme attı. ―Ve Ģimdi,‖ dedi zafer edasıyla. ―Karanlık Lord‘u çağıracağız.

Ve giysi kolunu kıvırıp parmağıyla karanlık iĢarete bastı.

Tam o anda Harry‘nin yara izi sanki tekrar açılmıĢçasına acımaya baĢladı. Etrafındaki her Ģey kayboldu: Tekrar Voldemort olmuĢtu ve önündeki bir deri bir kemik kalmıĢ adam ona gülüyordu; hissettiği çağrı onu son derece fazla kızdırmıĢtı—onları uyarmıĢtı, onları sadece Potter‘ı yakaladıkları takdirde onu çağırmaları konuĢunda uyarmıĢtı. Eğer hata yapmıĢtılarsa—

― Öldür beni o zaman!‖ dedi yaĢlı adam. ―Kazanmayacaksın, kazanamayacaksın! O asa asla senin olmayacak !‖

Ve Voldemort‘un korkunç öfkesi konuĢtu: Bir yeĢil ıĢık patlaması hapishane odasını doldurdu ve o yaĢlı beden sert yatağından düĢüp cansız bir Ģekilde yere yuvarlandı. Voldemort cama geri döndü, kızgınlığını zar zor kontrol edebiliyordu. Eğer onu sebepsiz bir yere çağırdılarsa intikamı çok acı olacaktı…

―Ve Ģimdi,‖ dedi Bellatrix. ― Bulanıktan kurtulabiliriz. Greyback, istiyorsan onu alabilirsin.‖

―HAYIIIIRRRRR‖

Ron bir anda oturma odasına girdi; Bellatrix ona doğru baktı ve asasını ona doğrulttu.

―Expelliarmus!‖ diye bağırdı Ron, Kılkuyruk‘un asasını Bellatrix‘e karĢı kullanırken. Bellatrix‘in asası havaya uçtu ve Harry onu yakaladı. Lucius, Narcissa, Draco ve Greyback ikisine de bakarken Harry

―Sersemlet! ‖ diye bağırdı ve Lucius Malfoy yere yığıldı. Kocaman ıĢık huzmeleri Draco, Narcissa ve Greyback‘in asalarından çıkarken Harry bir kanepenin arkasına kendini attı.

―DURUN YOKSA KIZ ÖLÜR!‖

Harry kanepenin köĢesinden Bellatrix‘e baktı. O, elindeki gümüĢ bıçağı Hermione‘nin boğazına dayanmıĢtı.

―Asalarınızı atın, yoksa kanının ne kadar bulanık olduğunu anlarız!‖

Ron elinde Kılkuyruk‘un asasıyla kaskatı kesilmiĢti, Harry de saklandığı kanepenin arkasından ayağa kalktı.

―Asalarınızı indirin dedim!‖ diye bağırdı elindeki bıçağı Hermione‘nin boğazına sıkıca bastıran Bellatrix.

Harry, Hermione‘nin boğazında birkaç damla kan görebiliyordu.

―Tamam‖ diye bağırdı Harry, Bellatrix‘in asasını yere atarken. Ron da aynısını yaptı ve ikisi de ellerini kaldırdılar.

―Çok iyi!‖ dedi Bellatrix pis pis sırıtırken. ― Draco, al Ģu asaları! Karanlık Lord geliyor, Harry Potter.

Ölümün yaklaĢıyor.‖

Harry bu gerçeği zaten biliyordu. Yara izi çok acırken Voldemort‘un karanlık ve rüzgârlı bir denizin üzerinde uçtuğunu ve birazdan cisimlenebilecek kadar yakına geleceğini hissetti.

―ġimdi‖ dedi Bel atrix sakince, Draco asalarla geri dönerken. ― Cissy, bence, Greyback Bayan Bulanık‘la ilgilenirken biz de Ģu küçük kahramanları bağlamalıyız. Eminim ki Karanlık Lord bugün yaptıklarından sonra kıza ne yaparsan yap kızamaz.‖

Bellatrix‘in son kelimesinden sonra yukarıdan bir gıcırdama sesi geldi. Hepsi birden yukarıdaki sallanan kristal avizeye bakıyorlardı. Sonra, sert bir kırılma sesiyle avize düĢmeye baĢladı. Avizenin tam altında olan Bellatrix, Hermione‘yi bırakarak kenara atladı. Avize, Hermione ve Griphook‘un üstüne düĢtü ve kristal parçaları her yere dağıldı: Draco kanayan suratını elleriyle kapamaya çalıĢtı.

Ron, Hermione‘yi enkazın altından çekerken Harry bu kargaĢa ortamından yararlandı ve üç tane asayı da Draco‘dan almayı baĢardı. Hepsini Greyback‘e doğru tutarken ―Sersemlet‖ diye bağırdı ve göğsüne üç tane büyü birden çarpan kurt adamın ayakları yerden kesildi. Önce duvara, sonra da yere çarptı.

Narcissa biricik oğlu Draco‘yu daha fazla zarar görmesin diye kenara çekerken kardeĢi elinde gümüĢ

bıçakla ayağı kalktı, ama Narcissa asasını kapıya doğru tutuyordu.

―Dobby!‖ diye bağırdı. Bellatrix bile Ģoktan hareketsiz kaldı. ― Sen! Sen mi düĢürdün o –?‖

Minik ev cini parmağını eski sahibesine doğrultarak Harry‘nin yanına yürüdü.

―Harry Potter‘a zarar veremezsin‖ diye ciyakladı ev cini.

―Öldür onu Cissy!‖ diye bağırdı Bellatrix, ama yüksek bir çatırdamayla Narcissa‘nın asası da havaya uçtu.

―Seni pis maymun!‖ diye haykırdı Bellatrix. ―Nasıl bir cadının asasına saldırırsın, nasıl da efendilerine karĢı gelirsin!‖

―Dobby‘nin efendisi yoktur‖ diye ciyakladı elf. ― Dobby hür bir ev cini ve Dobby Harry Potter ve arkadaĢlarını kurtarmaya geldi.

Harry‘nin yara izi acıdan onu neredeyse kör ediyordu ve farkına vardı ki Voldemort‘un gelmesine çok az kalmıĢtı.

―Ron, yakala Ģunu ve git!‖ diye bağırdı Harry, asalardan bir tanesini ona doğru fırlatırken. Ondan sonra, enkazın altındaki Griphook‘u kurtarmak için eğildi. Harry, neredeyse baygın olmasına rağmen Gryffindor‘un kılıcını sıkıca kavramıĢ olan cini hızlıca taĢıdıktan sonra Dobby‘nin enini tuttu ve birlikte cisimlendiler.

Harry, tam Sisimlendikleri anda ardında bıraktıkları odaya son bir kez daha göz attı. Narcissa ve Draco‘nun suratları Ron‘un saçı kadar kırmızıydı ve Bellatrix de elinde tuttuğu bıçağı cisimlendikleri yere doğru fırlatmıĢtı.

Bill ve Fleur‘un evi… Kabuk Ev… Bill ve Fleur‘un evi….

Harry sadece bilinmezliğe doğru CisimlenmiĢti. Tek yapabildiği Ģey gitmek istediği yeri tekrar etmek ve oraya gideceklerini ummaktı. Yara izindeki acı onu kıvrandırırken Dobby‘nin elinin onun elini aniden çektiğini hissetti.

Yere düĢtüler ve tuzlu havayı içlerine çektiler. Harry dizlerinin üstüne düĢmüĢtü. Dobby‘nin elini bıraktı ve Griphook‘u yavaĢça ve nazikçe yere bıraktı.

―Ġyi misin?‖ diye sordu zar zor hareket eden cine.

Harry karanlığa gözlerini kısarak baktı. Birden, az ilersinde küçük bir kır evi ve evin çevresinde bir hareket gördüğünü sandı.

―Dobby, burası Kabuk Ev mi?‖ diye fısıldadı, Malfoylardan aldığı iki asayı da hazır tutarak. ―Doğru yere mi geldik? Dobby?

Etrafına baktı. Küçük ev cini ondan biraz uzakta duruyordu.

―DOBBY!‖

Ev cini kafasını biraz oynattı. Yıldızlar onun kocaman gözlerinden yansıyordu. O ve Harry göğsünden kanların çıkmasına neden olan gümüĢ bıçağa bakakaldılar.

―Dobby—HAYIR—YARDIM EDĠN!‖ diye bağırdı Harry kır evine ve etrafındaki insanlara doğru.

―YARDIM EDĠN!‖

Harry gelen kiĢilerin büyücü mü değil mi, dost mu düĢman mı olduklarına dikkat etmiyordu. Dikkat ettiği tek Ģey Dobby‘nin göğsündeki siyah lekeydi. Dobby kollarını yalvarırcasına açtı ve Harry onu yakalayıp onu yerine yatırdı.

―Dobby ölme, lütfen ölme – ‖

Ev cininin gözleri Harry‘e doğru baktı ve dudakları titremeye baĢladı.

―Harry… Potter…‖

Ve küçük bir titremeyle ev cininin hareketsizleĢti ve o büyük gözleri birer cam küreden baĢka bir Ģey değildi.

YİRMİ DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

ASA YAPIMCISI

Eski bir kabusa tekrardan batmak gibiydi; bir an Harry, Hogwarts‘ın en yüksek kulesinde Dumbledore‘un cesedinin yanı baĢında diz çökmüĢtü, ancak gerçekte Bellatrix tarafından bıçaklanan, çimin üzerine kıvrılmıĢ küçük vücuda bakıyordu. Her ne kadar gittiği yerde ona geri seslenemeyeceğini biliyor olsa da, Harry, hala ―Dobby... Dobby...‖ diye sayıklıyordu.

Bir dakika sonra, evcininin yanına diz çökmüĢ Harry, Bill ve Fleur, Dean ve Luna‘nın etrafında toplanmalarıyla, her Ģeyden sonra doğru yere gelmiĢ olduklarını anladı. ―Hermione,‖ dedi birden.

―Nerede o?‖ ―Ron onu içeri götürdü,‖ dedi Bill. ―ĠyileĢecek.‖ Harry, geri Dobby‘e baktı. Elini uzattı ve evcinin cesedinden keskin bıçağı aldı sonra kendi montunu çıkartıp bir battaniyeymiĢçesine Dobby‘i sardı.

Yakında bir yerlerde deniz kayalıklara çarpıyordu, Harry diğerleri konuĢup kararlar alırken bu sese kulak verdi; Dean yaralı Griphook‘u eve taĢıdı, Fleur onlarla birlikte acele ediyordu; Bill ne söylediğini gerçekten biliyordu. O sırada Harry, yerde yatan küçük bedene baktı, ve yara izi iğnelenip yandı ve aklının bir köĢesinde sanki bir teleskopun yanlıĢ ucundan bakıyormuĢçasına Voldemort‘un Malfoy Malikanesi‘nde geride bıraktıklarını cezalandırırken gördü. Öfkesi korkunç dereceydi ama sessiz geniĢ

bir okyanusta fırtına kopmuĢ gibi Dobby‘e duyduğu keder neredeyse öfkesini gölgelemiĢti.

―Normal yoldan yapmak istiyorum,‖ bu kelimeler Harry‘nin bilinçli olarak söylediği ilk kelimelerdi.

―Sihirle değil. Küreğiniz var mı?‖ ve kısa bir süre sonra, tek baĢına, çalılıkların arasında bahçenin sonlarında bir yerde Bill‘in göstermiĢ olduğu alanda mezarı kazmaya koyuldu. El ile iĢ yapmanın zevkine vararak, içinde sihirsizlik olmasının tadını çıkararak öfkeyle kazıyordu; toplanan her bir damlacık, yere düĢen her bir ter damlası hayatlarını kurtaran ev cinine armağanmıĢ gibiydi.

Yara izi yandı, ama o acının efendisiydi, uzaktan bir kez daha hissetti. Sonunda öğrenmiĢti, Dumbledore‘un onu Snape‘den öğrenmesini istediği Ģeyi, aklını Voldemort‘a kapamayı öğrenmiĢti.

Tıpkı Harry, Sirius için kederlere boğulmuĢken ona sahip olamadığı gibi Ģimdi de Dobby‘nin yasını tutarken onun düĢünceleri Harry‘e ulaĢamazdı. Matem, görünüĢe göre Voldemort‘u dıĢarı etmiĢti... Her ne kadar Dumbledore, bunun tabii ki sevgiden kaynaklandığını söyleyecekti.

Harry, soğuk toprakta derine ve daha derine kazarken, üzüntüsünü teriyle akıtırken, yara izindeki acıyı görmezden geliyordu. Karanlıkta, kendi nefesinden ve ona eĢlik eden deniz sesinden baĢka bir ses olmaksızın Malfoy Malikanesi‘nde olanlar geri döndü, duyduğu Ģeyler geri döndü ve karanlıkta o ıĢık aklında yandı.

Kollarının tuttuğu devamlı ritim, düĢüncelerle birlikte zamanı yeniyordu. Kutsallar... Hortkuluklar...

Kutsallar... artık bu garip, takıntılı istek yoktu. Kaybetmek ve korku onu ortaya çıkarmıĢtı. Harry, tokatlanarak uyandırılmıĢ gibi hissetti.

Mezarda derine ve daha derine kazarken, Voldemort‘un bu gece nerede olduğunu biliyordu ve Nurmengard‘ın en yüksekteki hücresinde kimi ve ne için öldürdüğünü de...

Ve bilinçsizce yapılan bir küçük merhametin bedeliyle ölen Kılkuyruk‘u düĢündü... Dumbledore bunu öngörmüĢtü... Daha ne kadarını biliyordu?

Harry saatin kaç olduğunu unuttu. Sadece Ron ve Dean‘in ona katıldığında karanlığın birkaç derece daha aydınlandığını biliyordu. ―Hermione nasıl?‖

―Daha iyi,‖ dedi Ron. ―Fleur onunla ilgileniyor.‖ Harry, ona asasıyla neden daha düzgün bir mezar yaratmadığını ve neden buna ihtiyaç duymadığını sorduklarında cevabını hazır tutuyordu. Diğerleri Harry‘nin açtığı çukura atladılar ve çukur yeterince derinleĢene kadar beraberce sessizce çalıĢtılar.

Harry, evcinini montuyla iyice sardı. Ron mezarın kenarına oturup evcininin çoraplarını ve ayakkabısını çıkardı ve evcininin çıplak ayaklarının üstüne yerleĢtirdi. Dean, Harry‘nin, yarasa gibi kulaklarını örterek Dobby‘nin kafasına dikkatlice geçirdiği yünden bir Ģapka yarattı. ―Gözlerini kapatmalıyız.‖

Harry karanlıktan gelen diğerlerini duymadı. Bill bir seyahat pelerini giyiyordu, Fleur cebinde Harry‘nin iskele-büyü olduğunu sandığı bir ĢiĢe ve koca bir önlük içindeydi. Hermione, ödünç alınan gecelikler içinde solgundu ve ayakları üstünde zor duruyordu; yaklaĢtığında, Ron kolunu omzuna doladı.

Fleur‘un paltolarından biriyle ortaya çıkan Luna eğildi ve ellerini nazikçe evcinin gözkapaklarına koydu, sonra onları onun donuk bakıĢının üstünde kaydırdı. ―Tamamdır,‖ dedi yavaĢça. ―ġimdi uyuyabilir.‖

Harry, evcininin kollarını düzelterek onu mezara koydu, böylece huzur içinde yatabilirdi, sonra dıĢarı çıkıp son kez o küçük bedene baktı. Dumbledore‘un cenazesini, dizi dizi altından sandalyeleri, ön taraftaki Sihir Bakanı‘nın Dumbledore‘un baĢarılarını andığını ve beyaz mermer mezarın durgunluğunu hatırladığında kendini patlamamak için zor tuttu. Dobby‘nin tam bir cenaze törenini hak ettiğini düĢündü ama evcini, burada, çalılıkların arasında kabaca açılmıĢ bir çukurun içinde yatıyordu.

―Sanırım bir Ģeyler söylemeliyiz,‖ diye konuĢmaya baĢladı Luna. ―Ġlk ben, olur mu?‖

Ve herkes ona bakarken, o mezarın tabanında yatan evcinine döndü. ―Beni o hücreden kurtardığın için çok teĢekkür ederim Dobby. Çok iyi ve cesurken bu Ģekilde ölmek zorunda olman hiç adil değil. Bizim için ne yaptığını her zaman hatırlayacağım. Umarım Ģimdi mutlusundur.‖

Döndü ve beklentiyle Ron‘a baktı, Ron boğazını temizledi ve kalın bir sesle, ―evet... teĢekkürler Dobby.‖ dedi. ―TeĢekkürler,‖ diye mırıldandı Dean. Harry yutkundu. ―Güle güle, Dobby,‖ dedi bu tüm becerebildiğiydi, ama Luna onun için her Ģeyi söylemiĢti. Bill asasını kaldırdı ve mezarın yanı sıra bir sürü toprak havaya yükseldi ve nazikçe ev cininin üzerine döküldü, küçük kızıl bir tümsek. ―Burada bir dakika kalmama izin verir misiniz?‖ diye sordu diğerlerine.

Anlayamadığı kelimeler mırıldandılar; sırtına nazikçe vuruĢlarını hissetti ve sonra hepsi, Harry‘i geride evciniyle yalnız bırakarak eve gitti.

Çevresine bakındı: çiçek tarhının sınırlarını belirleyen, denizin bilediği birkaç büyük beyaz taĢlar vardı.

En büyüklerinden birini aldı ve Ģimdi Doby‘nin baĢının dinlendiği yere yastıkmıĢ gibi yerleĢtirdi. Sonra bir asa için cebini hissetti. Orada iki tane vardı. UnutmuĢtu, izlerini kaybetmiĢti; hangi asa kimindi Ģimdi hatırlayamıyordu; kendini onları birinin elinden kaparken hatırladı. Eline daha hoĢ geleni, ikisinden kısa olanı seçti ve kayaya yöneltti.

YavaĢça, mırıldadığı Ģekliyle, kayanın yüzeyinde derin kesikler belirdi. Hermione‘nin bunu daha düzeli ve muhtemelen daha çabuk yapabileceğini biliyordu ama mezarı kendi kazarken, noktayı da kendi belirlemek istemiĢti. Harry geri kalktığında taĢta Ģöyle yazılıydı.

BURADA, ÖZGÜR EVCĠNĠ DOBBY YATIYOR.

El çalıĢmasına birkaç saniye daha baktı sonra uzaklaĢtı, yara izi hafiften iğneleniyordu ve aklı mezarda hatırladığı Ģeylerle, karanlıkta Ģekillenen hem etkileyici hem de korkunç fikirlerle doluydu.

Küçük hole girdiğinde hepsi oturma odasında oturuyorlardı, dikkatleri konuĢmakta olan Bill üzerindeydi. Oda, Ģöminede canlı bir Ģekilde yanan çalı çırpının küçük aleviyle, hoĢ bir ateĢ rengiydi.

Harry halının üzerine çamur akıtmak istemediğinden kapı eĢiğinde dinleyerek durdu.

―...Ginny tatilde olduğu için Ģanslıyız. Eğer Hogwarts‘da olsaydı daha biz ona ulaĢamadan onu almıĢ

olacaklardı. ġimdi onun da güvende olduğunu biliyoruz.‖ Etrafa baktı ve orada duran Harry‘i gördü.

―Onları kovuktan alıyordum,‖ diye açıkladı. ―Onları Muriel‘in evine taĢıdık. Ölüm Yiyenler, Ron‘un seninle olduğunu biliyorlar ve aileyi hedef almıĢ durumda –özür dileme,‖ diye ekledi Harry‘nin ifadesinin görünüĢü nedeniyle. ―Her zaman bu söz konusu olmuĢtu, babam da aylardır söylüyordu. Biz etraftaki en kanı bozuk aileyiz.‖

―Nasıl korunuyorlar?‖ diye sordu Harry. ―Fidelius Büyüsü. Babam sır tutucu. Ve aynısını bu ev için de yaptık. Ben sır tutucuyum. Hiçbirimiz iĢe gidemiyoruz ama Ģimdi en önemli Ģeyimiz bu değil. Ollivander ve Griphook yeterince iyileĢtiklerinde onları da Muriel‘e taĢıyacağız. Burada fazla oda yok ama onda oda çok. Griphook‘un bacakları iyileĢmekte. Fleur ona iskele-büyü verdi, muhtemelen onları bir saat içinde çıkaracağız yoksa-―

―Hayır,‖ dedi Harry ve Bill korkmuĢ göründü. ―Her ikisine de burada ihtiyacım var. Onlarla konuĢmam gerek. Önemli.‖ Sesindeki otoriter havayı sezinledi, inanç, amaca dair o ses Dobby‘nin mezarını kazarken gelmiĢti. Bütün yüzler ona döndü, hepsi ĢaĢkın görünüyordu.

―Yıkayacağım,‖ dedi Harry Bill‘e, hala Dobby‘nin kanı ve çamurla kaplı ellerine bakıyordu. ―Sonra, onları görmem gerekecek, hemen sonra.‖ Mutfağa girdi ve denize nazır pencerenin altındaki lavaboya yöneldi. ġafak yatay çizgide söküyordu, koyu pembe ve altınsı, ellerini yıkarken karanlık bahçede aklına gelen düĢüncenin izine bir kez daha düĢtü.

Dobby, onu hücreye yollayanın kim olduğunu asla söyleyemeyecekti ama Harry ne gördüğünü biliyordu. Cam parçacığından, delici bakıĢlı mavi bir göz ona bakmıĢtı ve sonra yardım gelmiĢti.

Hogwarts‘da onu dileyen herkese her zaman yardım edilecektir.

Harry, oturma odasındaki mırıltılara ve pencereden dıĢarıdaki manzaranın güzelliğine vurdum duymaz bir halde ellerini kuruladı. Okyanus boyunca baktı ve hiç olmadığı kadar kendini bu Ģafağa, her Ģeyin merkezine daha yakın hissetti.

Ve yara izi hala batıyordu ve Voldemort‘un da oraya gitmekte olduğunu biliyordu. Harry anlıyordu ve anlamıyordu. Ġç benliği ayrı bir Ģeyi, beyni ise bambaĢka bir Ģeyi söylüyordu. Harry‘nin aklındaki Dumbledore gülümsedi, dua edermiĢ gibi birleĢmiĢ ellerinin üstünden Harry‘i izliyordu.

Ron‘a püfürü verdin... Onu anlamıĢtın... Geri dönmesi için bir yol verdin...

Kılkuyruk‘u da anlamıĢtın... Küçük bir piĢmanlığın orada olduğunu, bir yerlerde olduğunu biliyordun...

Ve eğer onları anladıysan... Bende neyi anladın Dumbledore?

Aramamam ama bilmem mi gerekiyordu? Ne kadar zor durumda kalacağımı biliyor muydun? Bu yüzden mi bunu bu derece zor kılmıĢtın? Böylece bunu açığa çıkarmak için zaman ayıracaktım?

Harry, gözleri donuk, hala orada duruyor, göz kamaĢtırıcı güneĢin altın ıĢınlarının ufuktan yükseliĢini seyrediyordu. Sonra temiz ellerine baktı ve hala havluyu tuttuğuna bir an ĢaĢırdı. Gidip yerine koydu ve hole geri döndü, dönmesiyle birlikte yara izinin kızgın bir Ģekilde attığını hissetti ve suda bir ejderha uçuĢunun yansıması ve çok iyi bildiği bir binanın hatları aklında parladı.

Bill ve Fleur, merdivenlerin baĢında bekliyorlardı.

―Griphook ve Ollivander ile konuĢmam lazım,‖ dedi Harry.

―Hayır,‖ dedi Fleur. ―Beklemen gerekecek, Harry. Her ikisi de çok yorgunlar-―

―Üzgünüm,‖ dedi kızmadan, ―ama bekleyemez. ġimdi onlarla konuĢmam gerek. Özel bir Ģekilde –ve ayrı ayrı. Acil.‖

―Harry, neler dönüyor?‖ diye sordu Bill. ―Burada ölü bir evcini ve yarı kendinde bir cincüce ile beliriyorsun, Hermione iĢkence edilmiĢ gibi görünüyor ve Ron bana bir Ģey anlatmayı reddediyor-―

―Ne yaptığımızı söyleyemeyiz,‖ dedi Harry tek düze. ―YoldaĢlıktasın, Bill, Dumbledore‘un bize bir görev bıraktığını biliyorsun. Bu konuda baĢkasıyla konuĢmamız gerekiyor.‖

Fleur sabırsız bir ses çıkardı, ama Bill ona bakmadı; Harry‘e gözlerini dikmiĢti. Yara izli yüzünden bir Ģey okumak güçtü. Sonunda Bill, ―Tamam o zaman, ilk kiminle görüĢmek istiyorsun?‖ dedi.

Harry Tereddüt etti. Karar vermesi gerektiği Ģeyin ne olduğunu biliyordu. Neredeyse zaman kalmamıĢtı, Ģimdi ise karar verme zamanıydı: Hortkuluklar mı yoksa Kutsallar mı?‖

―Griphook,‖ dedi Harry. ―Önce Griphook ile görüĢeceğim.‖

Kalbi sanki büyük bir engeli aĢmıĢ da koĢuyormuĢçasına deli gibi çarpıyordu.

―Yukarıda, o zaman,‖ dedi Bill, ona eĢlik ederek.

Harry durup geriye bakmadan önce birkaç adım yukarı tırmandı.

―Siz ikinize de ihtiyacım var!‖ diye seslendi Ron ve Hermione‘ye, oturma odasının kapısına sıvıĢmıĢ

yarı gizli orada bekliyorlardı.

Ġkisi de aydınlığa çıktılar, garip bir Ģekilde rahatlamıĢlardı.

―Nasılsın?‖ dedi Harry, Hermione‘ye. ―MuhteĢemdin- o hikayeyi uydurmak, tam da sana eziyet ederken tıpkı Ģey gibi-―

Hermione cılız bir Ģekilde gülümsedi, Ron onu tek koluyla sıvazladı.

―ġimdi ne yapıyoruz, Harry?‖ diye sordu Ron.

―Göreceksiniz. Gelin.‖

Harry, Ron ve Hermione Bill‘i dik merdivenlerden küçük bir alana kadar takip etti. Üç kapı o alana açılıyordu.

―Burada,‖ dedi Bill, onun ve Fleur‘un odasının kapısını açarak. O da deniz manzaralıydı ve Ģimdi doğan güneĢ nedeniyle bir parça altın sarısıyla gölgelenmiĢti. Harry pencereye doğru gitti, sırtını muhteĢem manzaraya döndü ve yara izi batar halde ellerini kenetleyip bekledi. Hermione, makyaj masasının yanındaki sandalyeye, Ron da sandalye koluna oturdu.

Ufak cincüceyi taĢıyarak tekrar görünen Bill, onu yatağın üzerine yerleĢtirdi. Griphook teĢekkürlerini homurdandı ve Bill hepsinin arkasından kapıyı kapayarak çıktı.

―Seni yataktan çıkarttığım için özür dilerim,‖ dedi Harry. ―Ayakların nasıl?‖

―Acı dolu,‖ diye cevapladı cincüce. ―Ama geliĢmekte.‖

Hala Gryffindor‘un kılıcını taĢıyordu ve garip bir görünüm takınmıĢtı: yarı meraklı, yarı saldırgan. Harry, cincücenin solgun yüzünü fark etti, uzun ince parmaklarını, siyah gözlerini. Fleur ayakkabılarını çıkartmıĢtı: uzun ayakları kirliydi. Bir evcininkinden daha büyüktü, ama çok da değildi. Kel, sivri kafası bir insanınkinden çok daha büyüktü.

―Muhtemelen hatırlamıyorsunuzdur-― diye baĢladı Harry.

―-benim size sizin kasanızı gösteren cincüce olduğumu, Gringotts‘u ilk ziyaret ettiğinizde?‖ dedi Griphook. ―Hatırlıyorum, Harry Potter. Cincüceler arasında bile çok ünlüsünüz.‖

Harry ve cincüce birbirlerini ölçerek bakıĢtılar. Harry‘nin yara izi hala batıyordu. Griphook ile bu konuĢmasından çabuk sıyrılmak istiyordu ama aynı zamanda yanlıĢ bir hareket yapmaktan korkuyordu. Ġsteğini dile getirmenin en uygun yolunu aramaya çalıĢırken, cincüce sessizliği bozdu.

―Cini gömdün,‖ dedi, beklenmedik Ģekilde kinli çıkıyordu sesi. ―Seni yan taraftaki yatak odasının penceresinden izledim.‖

―Evet,‖ dedi Harry.

Griphook ona eğik gözlerinin ucundan baktı.

―Sen sıra dıĢı bir büyücüsün, Harry Potter.‖

―Ne açıdan?‖ diye sordu Harry, bilinçsizce yara izini ovuĢturuyordu.

―Mezarı kazdın.‖

―Ve?‖

Griphook cevap vermedi. Harry daha çok bir Muggle gibi davranmakla alay edildiğini düĢündü ama Griphook‘un mezarını onaylayıp onaylamadığı çok da umurunda değildi. Atak için kendini topladı.

―Griphook, sormam gerek-―

―Ayrıca bir cincüceyi kurtardın.‖

―Ne?‖

―Beni buraya getirdin. Beni kurtardın.‖

―Ee, bunu halinden memnunsun diye algılıyorum?‖ dedi Harry biraz sabırsızca.

―Hayır, Harry Potter,‖ dedi Griphook ve bir parmağıyla yanağının üstündeki sakalını kıvırarak, ―ama çok garip bir büyücüsün.‖

―Tamam,‖ dedi Harry. ―Ee, biraz yardıma ihtiyacım var, Griphook ve bunu bana sen verebilirsin.‖

Cincüce destek çıkarcasına bir Ģey yapmadı, ama daha önce onun gibi bir Ģey görmemiĢ gibi kaĢlarını çatarak Harry‘e bakmaya devam etti.

―Bir Gringotts kasasına girmem gerek.‖

Harry bunu çok kötü söylememeye çalıĢmıĢtı: yıldırım Ģeklindeki yara izinde ağrı sancıdığında ve bir kez daha Hogwarts‘ın dıĢını gördüğünde kelimeler ağzından fırlamıĢtı.

Aklını iyice mühürledi. Önce Griphook ile anlaĢmadı gerekiyordu. Ron ve Hermione, Harry‘e sanki delirmiĢçesine bakıyorlardı.

―Harry-― dedi Hermione, ama sözü Griphook tarafından kesilmiĢti.

―Bir Gringotts kasasına girmek?‖ diye tekrar etti cincüce, yatakta pozisyonunu düzelterek, ürkmüĢtü.

―Bu imkansız.‖

―Hayır, değil,‖ dedi Ron onu yalanlayarak. ―Daha önce oldu.‖

―Evet,‖ dedi Harry. ―Seninle ilk tanıĢtığımızda Griphook. Doğum günümde, yedi yıl önce.‖

―Söz konusu kasa o zamanda boĢtu,‖ diye Ģakladı cincüce, Harry her ne kadar Griphook‘un, Gringotts‘dan ayrılsa da onun korumalarının aĢılması fikrine alındığını anlamıĢtı. ―Koruması en az seviyedeydi.‖

―Peki, bizim girmek istediğimiz kasa boĢ değil ve zannediyorum koruması oldukça güçlü olacak,‖ dedi Harry. ―Lestrangelara ait.‖

Hermione ve Ron‘un ĢaĢkın birbirlerine baktığını gördü ama Griphook cevap verdikten sonra açıklamak için yeterince zaman olacaktı.

―Hiç Ģansınız yok,‖ dedi Griphook keskin bir Ģekilde. ―Hiçbir Ģansınız yok. Senin olmayan bir Ģey yürüteceksen unut. Aklını baĢına al-―

―Sonra da kendini tut, hırsızlığa kalkarsan, bir daha düĢün yine, baĢka Ģeyler bulursun çin altınlar yerine. -evet hatırlıyorum,‖dedi Harry. ―Ama kendime bir Ģey yürütmeyeceğim, kendi kazancım için hiçbir Ģey almayacağım. Ġnanıyor musun?‖

Cincüce Harry‘e pek inanmıĢ görünmedi ve Harry‘nin alnındaki yara izi battı, ama davetini ve acısını kabul etmeyi reddederek görmezden geldi.

―Eğer kiĢisel amaçlar uğruna bir Ģey aramayan bir büyücü olsaydı,‖ dedi Griphook sonunda, ―o sen olurdun, Harry Potter. Cincüceler ve evcinleri bu gece gösterdiğin korumaya ve saygıya alıĢık değiller.

Asa taĢıyıcılardan değil.‖

―Asa-taĢıyıcılar,‖ diye tekrar etti Harry: yara izi yandığında bu deyim ona yabancı gelmiĢti, Voldemort düĢüncelerini kuzeye yönlendirmiĢti ve Harry yan kapıdaki Ollivander‘ı sorgulamak için yanıp tutuĢuyordu.

―Asa taĢıma hakkı,‖ dedi cincüce sükunetle, ―uzun süre büyücüler ve cincüceler arasında rekabete neden oldu.‖

―Ama, cincüceler asasız da büyü yapabilirler,‖ dedi Ron.

―Bir anlamı yok. Büyücüler diğer sihir varlıklarıyla asa ilminin sırlarını paylaĢmayı reddediyor.

Güçlerimizi geliĢtirebileceğimiz olasılığına karĢı çıkıyorlar.‖

―Öyle, cincüceler de kendi büyülerini paylaĢmıyorlar,‖ dedi Ron. ―Kılıçları ve zırhları bu Ģekilde nasıl yaptığınızı anlatmıyorsunuz. Cincüeler büyücülerin daha önce hiç yapamadığı gibi metalleri iĢlemeyi biliyorlar-―

―Fark etmez,‖ dedi Harry, Griphook‘un değiĢen rengini fark ederek. ―Bu büyücülere karĢı cincücülere veya diğer sihirli yaratıklara karĢı durumu değil-―

Griphook gevrek bir kahkaha attı.

―Ama öyle, tamamen öyle! Karanlık Lord her zamankinden daha fazla güçlenirken, senin ırkın benimkinden daha üstte. Gringotts büyücülük kuralları altında, evcinlerinin kanları dökülüyor ve asa-taĢıyıcılarından kim tepki gösterdi ki?‖

―Biz gösteriyoruz!‖ dedi Hermione. Dik oturmuĢtu, gözleri parlıyordu. ―Biz karĢı çıkıyoruz! En az cincüceler, evcinleri kadar ben de avlanıyorum, Griphook! Bir Bulanığım!‖

―Kendine öyle hitap etme-― diye mırıldandı Ron.

―Neden etmeyim?‖ dedi Hermione. ―Bulanık ve bundan gurur duyuyorum! Bu yeni düzende senden daha iyi bir pozisyonda değilim, Griphook! ĠĢkence edilmek için seçilen bendim, Malfoyların evinde!‖

KonuĢtuğu sırada geceliğinin yakasını açarak Bellatrix‘in yaptığı kesiği, boğazındaki kırmızılığı gösterdi.

―Dobby‘i özgür bırakanın Harry olduğunu biliyor muydunuz?‖ diye sordu. ―Yıllarca cinlerin özgür bırakılmalarını istediğimizi biliyor muydunuz?‖ (Ron bu sırada Hermione‘nin sandalyesinin kolunda huzursuzca kıpırdandı.) Kim-olduğunu-bilirsin-sen‘in yok edilmesini bizden daha çok isteyemezsin Griphook!‖

Cincüce Harry‘e gösterdiği aynı merakla Hermione‘ye baktı.

―Lestrange‘lerin kasasında ne arıyorsunuz?‖ diye sordu aniden. ―Ġçerde yatan kılıç sahte. Gerçek olanı bu.‖ Bir diğerinden bir diğerine baktı. ―Sanırım bunu siz de biliyorsunuz. Orada sizin için yalan söylememi istediniz.‖

―Ama kasada duran tek Ģey sahte kılıç değil, öyle değil mi?‖ diye sordu Harry. ―Muhtemelen orada baĢka Ģeyler de gördünüz?‖

Kalbi her zamankinden de hızlı çarpıyordu. Yanan yara izini dikkate almamak için iki kadı çaba sarf etti.

―Gringotts‘un sırları hakkında konuĢmamız kurallarımıza karĢı. Bizler ünlü hazinelerin gardiyanlarıyız.

Sorumluluğumuzdaki eĢyalara karĢı bir sorumluluğumuz her ne kadar bunlar bizim elimizden çıkma olsa da.‖

Cincüce kılıca hafiften vurdu ve siyah gözleri tekrar Harry‘den Hermione‘ye, oradan da Ron‘a kaydı.

―Çok gençsiniz,‖ dedi sonunda, ―bu kadar savaĢ için.‖

―Bize yardım edecek misin?‖ dedi Harry. ―Bir cincücenin yardımı olmadan içeri girebilme gibi bir umudumuz tok. Sen bizim tek Ģansımızsın.‖

―Ben... düĢünmem gerek bu konuda,‖ dedi Griphook sinir bozucu bir Ģekilde.

―Ama-― dedi Ron sinirlenmeye baĢlamıĢtı, Hermione kaburgalarına bir tane indirdi.

―TeĢekkürler,‖ dedi Harry.

Cincüce büyük kel baĢını onaylarcasına salladı ve sonra kısa bacaklarını esnetti.

―Sanırım,‖ dedi gösteriĢli bir Ģekilde kendine Bill ve Fleur‘un yatağında yer ederek, ―Ģu iskele-büyü iĢini bitirdi. Sonunda uyuyabileceğim. Kusura bakmayın...‖

―Evet, tabii‖ dedi Harry ama odadan çıkmadan önce ileri uzandı ve cincücenin yanından Gryffindor‘un kılıcını aldı. Griphook karĢı çıkmadı ama Harry odanın kapısını arkasından kaparken gözlerinde kızgınlık gördüğünü düĢündü.

―Küçük kaçık,‖ diye fısıldandı Ron. ―Bizi bekletmekten zevk alıyor.‖

―Harry,‖ diye fısıldadı Hermione, her ikisini de kapıdan hala karanlık aranın ortasına doğru uzaklaĢtırarak. ―DüĢündüğüm Ģeyi mi söylüyorsun? Lestrangelerin kasasında bir Hortkuluk olduğunu mu söylüyorsun?‖

―Evet,‖ dedi Harry. ―Bellatrix oraya gittiğimizi düĢündüğünde kokmuĢtu, kendi derdindeydi. Neden?

Neyi görmüĢ olabileceğimizi veya baĢka ne almıĢ olabileceğimizi düĢünmüĢtü? Kim-olduğunu-bilirsin-sen‘in fark etmesinden korkacağı bir Ģeyi.‖

―Ama Kim-olduğunu-bilirsin-sen‘in bulunduğu, önemli iĢler yaptığı yerleri arıyoruz sanmıĢtım?‖ dedi Ron, afallamıĢtı. Hiç Lestrangelerin kasasına girmiĢ miydi ki?‖

―Hiç Gringotts‘a girdi mi bilmiyorum,‖ dedi Harry. ―Küçükken orada hiç altını almadı çünkü ona kimse bir Ģey bırakmamıĢtı. Yine‘de Diagon Yolu‘na ilk gittiğinde bankayı dıĢarıdan görmüĢ olmalı.‖

Harry‘nin yara izi atmaya baĢladı ama görmezden geldi, Ron ve Hermione‘nin Ollivander ile konuĢmadan önce Gringotts konusunu anlamalarını istiyordu.

―Sanırım Gringotts‘a anahtarı olan herkese imrenmiĢtir. Galiba orayı büyücülük dünyasına ait gerçek bir sembol olarak görmüĢtür. Ve unutma ki Bellatrix ve kocasına güvenmiĢti. DüĢüĢünden önce onlar en sadık hizmetkarlarıydı ve ortadan kaybolduktan sonra onu aramaya koyuldular. Geri döndüğü gece söylemiĢti bunu, onu duydum.‖

Harry yara izini ovuĢturdu.

―Yine de Bellatrix‘e onun bir Hortkuluk olduğunu anlatmıĢ olacağını sanmıyorum. Lucis Malfoy‘a günlük gerçeğini hiçbir zaman anlatmadı. Muhtemelen ona bunun değerli bir eĢya olduğunu ve kasasında saklamasını emretmiĢti. Saklamak istediğin bir Ģey için dünyadaki en güvenli yer, diye demiĢti Hagrid... Hogwarts hariç.‖

Harry konuĢmayı bitirdiğinde Ron kafasını salladı.

―Onu gerçekten anlıyorsun.‖

―Sadece küçük bir parçasını,‖ dedi Harry. ―Küçük parçasını... Dumbledore‘u da bu kadar anlayabilmeyi arzulardım. Ama göreceğiz. Hadi- Ollivander Ģimdi.‖

Ron ve Hermione sersemlemiĢ gibiydiler ama küçük ara boyunca onu takip ederken oldukça etkilenmiĢlerdi ve Bill ile Fleur‘un odasının karĢısındaki kapıyı çaldılar. Zayıf bir ―Ġçeri girin‖ onlara cevap verdi.

Asa yapımcısı pencerenin en uzağında, ikiz bir yatakta yatıyordu. Hücrede bir yıldan fazla tutulmuĢ ve iĢkence edilmiĢti, Harry bir olaydan ötürü hepsini biliyordu. ZayıflamıĢtı, yüzünün kemikleri solgun sarı teninden dıĢarı fırlamıĢtı. Büyük gümüĢi gözleri yerlerinde çökmüĢler gibiydi. Battaniyenin üstünde duran eller bir iskelete ait olabilirdi. Harry, Ron ve Hermione‘nin yanına boĢ bir yatağa oturdu. Doğan güneĢ buradan görünmüyordu. Oda uçurumun tepesindeki bahçe ve yeni kazılmıĢ mezarla karĢı karĢıyaydı.

―Mr Ollivander, sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim,‖ dedi Harry.

―Sevgili çocuğum,‖ Ollivander‘ın sesi zayıftı. ―Bizi kurtardın, o yerde öleceğiz sanmıĢtım, sana asla ama asla yeterince teĢekkür edemem...‖

―Yapabildiğimiz için çok muyluyuz.‖

Harry‘nin yara izi küt küt atıyordu. Biliyordu, emindi, Voldemort‘u amacı peĢindeyken yenmek veya çabalarını engellemek için çok az zaman kalmıĢtı. Ġlk önce Griphook‘la konuĢmayı seçmekle kararını vermiĢti. Yalandan bir memnuniyet takınarak el yordamıyla boynuna asılı keseden asanın ikiye ayrılmıĢ parçalarını çıkardı.

―Mr Ollivander, biraz yardıma ihtiyacım var.‖

―Ne istersen. Ne istersen.‖ dedi asa-yapımcısı.

―Bunu tamir edebilir misin? Mümkün mü?‖

Ollivander titreyen elini uzattı ve Harry birbirine bağlı parçaları avucuna koydu.

―Çobanpüskülü ve ankakuĢu teli,‖ dedi Ollivander titrek bir sesle. Yirmi üç santim. Nazik ve kırılgan.‖

―Evet,‖ dedi Harry. ―Tami-?‖

―Hayır,‖ diye fısıldadı Ollivander. Üzgünüm, çok üzgünüm ama bu derecede bir hasar alan asa bildiğim hiçbir yolla tamir edilemez.‖

Harry bunu duymaya hazırlıklıydı ama yine de bomba etkisi yapmıĢtı. Asa parçalarını geri aldı ve boynundaki keseye koydu. Ollivander parçalanmıĢ asanın kaybolduğu noktaya gözlerini dikti ve Harry, Malfoy‘lardan aldığı iki asayı cebinden çıkarana kadar baĢka yere bakmadı.

―Bunları tanımlayabilir misiniz?‖ diye sordu.

Asa yapımcısı asalardan birincisini aldı ve küçük yumru ellerinde çevirip doğrulttu, çökmüĢ gözlerine doğru yaklaĢtırdı.

―Ceviz ağacı ve ejderha teli,‖ dedi. ―kırk iki nokta üç santim. Asi. Bu asa Bellatrix Lestrage‘in.‖

―Ya bu?‖

Ollivander aynı incelemeyi yaptı.

―Alıç ağacı ve tek boynuzlu at kılı. Tam olarak Yirmi bir santim. Önemli ölçüde esnek. Bu Draco Malfoy‘un asasıydı.‖

―-sıydı?‖ diye tekrar etti. ―Hala onun değil mi?‖

―Muhtemelen değil. Eğer onu al-―

―-Öyle oldu-―

―-o zaman senin olabilir. Tabii ki alma Ģekline göre değiĢir. Çoğunluk asanın kendisine göre değiĢir.

Genelde yine de asanın kazanıldığı durumda asanın bağlılığı değiĢecektir.‖

Uzaktaki denizin sesi dıĢında odadan çıt çıkmıyordu.

―Asaların hisleri varmıĢ gibi konuĢuyorsunuz,‖ dedi Harry, ―sanki kendi baĢlarına düĢünebilirlermiĢ

gibi.‖

―Asa büyücüsünü seçer,‖ dedi Ollivander. ―bizim gibi asa ilmi üzerinde çalıĢanlar için bu her zaman oldukça açıktır.‖

―Ama yine de, kendisini seçmediği bir asa hala bir kiĢi tarafından kullanılabilir, değil mi?‖diye sordu Harry.

―Ah evet, her Ģeyden önce bir büyücüysen sihrini herhangi bir alet aracılığıyla aktarabilirsin. Ancak en iyi sonuçlar her zaman asa ile büyücü arasında güçlü bir bağın olduğu o noktadan alındı. Bu bağlar karıĢıktır. Ġlk etkileĢim ve sonra karĢılıklı değerlendirme, asa büyücüden öğrenir – büyücü asadan.‖

Deniz Ģiddetle ileri geri geldi gitti, ses keder doluydu.

―Bu asayı Draco Malfoy‘dan zorla aldım,‖ dedi Harry. ―Bunu güvenle kullanabilir miyim?‖

―Sanırım. Önemli yasalar asa sahipliğini korur ama kazanılmıĢ asa genellikle yeni efendisine boyun eğecektir.‖

―O zaman bunu kullanabilir miyim?‖ dedi Ron, Kılkuyruk‘un asasını cebinden çıkarıp Ollivander‘a uzatarak.

―Kestane ağacı ve ejderha teli. On sekiz santim. Kırılgan. Kaçırılmamamın hemen ardından bu asayı yapmak için zorlanmıĢtım, Peter Pettigrew için. Evet, eğer onu kazandıysan iĢini görecektir ve bunu baĢka bir asadan daha iyi yapacaktır.‖

―Ve bu bütün asalar için geçerli, değil mi?‖ diye sordu Harry.

―Sanırım,‖ dedi Ollivander, dıĢarı fırlamıĢ gözleri Harry‘nin yüzündeydi. ―Derin sorular soruyorsunuz, Mr. Potter. Asa ilmi sihrin karıĢık ve gizemli bir dalıdır.‖

―O zaman bir asanın sahipliğini yapabilmek için bir önceki sahibini öldürmeye gerek yok?‖ dedi Harry.

Ollivander yutkundu.

―Gereklilik? Hayır, öldürmek gerektiğini söyleyemem.‖

―Yine de efsaneler var,‖ dedi Harry ve kalbi hızlandı, yara izindeki acı daha da hassaslaĢtı, Voldemort‘un fikrini gerçekleĢtirmek üzere olduğundan emindi. ―Bir asa hakkında efsaneler- veya asalar – cinayetle el değiĢtirenlerinden.‖

Olivander‘ın rengi attı. Kar beyazı yastığa karĢın açık griydi ve gözleri kocaman, kanlıydı ve korkuya benzer bir nedenden ötürü irileĢmiĢti.

―Sadece tek bir asa, sanırım,‖ dedi fısıltıyla.

―Ve kim-olduğunu-bilirsin-sen onunla ilgileniyor, değil mi?‖ diye sordu Harry.

―Ben-Nasıl?‖ dedi Ollivander vıraklar gibi bir sesle ve yardım umarcasına Ron ve Hermione‘ye baktı.

―Bunu nasıl biliyorsun?‖

―Sizden asalarımız arasındaki bağı nasıl yenebileceğini anlatmanızı istedi,‖ dedi Harry.

Ollivander korkmuĢ görünüyordu.

―Bana iĢkence ediyordu, anlaman lazım! Cruciatus Laneti, Ben-benim bildiklerimi ona anlatmaktan baĢka çarem yoktu!‖

―Anladım,‖ dedi Harry. ―Ona ikiz telleri anlattınız? Ona baĢka bir büyücünün asasını ödünç almasını söylediniz?‖

Olivander Harry‘nin bildikleri nedeniyle dehĢete düĢmüĢtü, donup kalmıĢtı. YavaĢça baĢını salladı.

―Ama iĢe yaramadı,‖ diye devam etti Harry. ―Benimki hala ödünç alınmıĢ asayı yeniyordu. Neden olduğunu biliyor musunuz?‖

BaĢıyla onaylarken aynı zamanda yavaĢça baĢını salladı.

―Ben... hiç böyle bir Ģey duymamıĢtım. Asanız o gece emsalsiz bir Ģey sergiledi. Ġkiz asaların bağlantıları oldukça nadir, ancak asanız ödünç alınanı neden püskürttü, bilmiyorum...‖

―Diğer asa hakkında konuĢuyorduk. Cinayetle el değiĢtiren. Kim-olduğunu-bilirsin-sen asamın garip bir Ģey yaptığını fark ettiğinde geri döndü ve bu baĢka asayı sordu,değil mi?‖

―Bunu nasıl biliyorsun?‖

Harry cevap vermedi.

―Evet, sordu,‖ diye fısıldadı Ollivander. ―Diğer adıyla Öldürücü Değnek, Kaderin Asası veya Yüce Asa diye bilinen asa hakkında ona anlatabileceğim her Ģeyi öğrenmek istedi...‖

Harry yan yan Hermione‘ye baktı. Hayrete düĢmüĢ görünüyordu.

―Karanlık Lord,‖ dedi Ollivander derin ve korkmuĢ bir ses tonuyla, ―onun için yaptığım asadan her zaman memnun olmuĢtur-evet ve anka kılı, yirmi dört santim- ta ki ikiz asaların bağlantısını keĢfedene dek. ġimdi bir diğerini, daha güçlü olan asayı, seninkini yenilgiye uğratacak tek asayı arıyor.‖

―Ama yakında öğrenecek, eğer hala bilmiyorsa, asamın tamir edilemeyecek Ģekilde kırıldığını,‖ dedi Harry sükunetle.

―Hayır!‖ dedi Hemrione, korkmuĢ bir sesle. ―Bunu bilemez Harry, nasıl bil-?‖

―Priori Incantatem,‖ dedi Harry. ―Asanı ve karadiken asayı Malfoy‘larda bıraktık, Hermione. Eğer dikkatlice incelerlerse en son yapılan büyüleri tekrardan yaratmalarını sağlayabilirler ve seninkinin benimkini kırdığını göreceklerdir, tamir etmeyi deneyip baĢarısız olduğunu görecekler ve fark edecekler ki baĢtan beri karadiken asayı kullanıyorum.‖

Geldiklerinden beri yüzüne gelen küçük miktardaki renk de yüzünden gitmiĢti. Ron, Harry‘e sitem dolu bir bakıĢ attı ve ―Ģimdi bunun hakkında endiĢelenmemeliyiz-― dedi.

Ancak Mr Ollivander araya girdi.

―Karanlık Lord Yüce Asa‘yı sadece seni yok etmek için aramıyor Mr Potter. Ona sahip olmaya kararlı çünkü bunun onu tamamen yenilmez yapacağına inanıyor. ―ama Öldürücü Değnek‘e sahip bir Karanlık Lord fikri de bana, kabul etmeliyim ki... ürkütücü geliyor.‖

Harry birden ilk tanıĢtıklarında Ollivander‘ı ne kadar çok sevdiğini hatırladı. ġimdi bile, Voldemort tarafından hapsedilip iĢkence yapılsa dahi Karanlık Lord‘un bu asaya sahip oluĢunu hayal etmekten ürktüğü kadar etkilenmiĢti de...

―Gerçekten bu- bu asanın var olduğunu mu düĢünüyorsunuz, Mr Ollivander?‖ diye sordu Hermione.

―Ah evet,‖ dedi Ollivander. ―Asanın izini tarih boyunca sürmeniz mümkün. Tabii ki arada uzun boĢluklar var, görünürden kaybolduğu anlar, geçici olarak kaybolduğu ya da saklandığı ama her zaman geri ortaya çıktı. Asa ilminde öğrenenler için asanın kesin tanımlayıcı karakteristik özellikleri var. Yazılıp çizilenler var ama hala hepsi açık değil, ben ve diğer asa yapımcılar bu konuda çalıĢmayı görevimiz haline getirdik. Güvenilir olduklarına dair yüzük taĢıyan asa yapımcıları.‖

―öyleyse- bir efsane ya da peri masalı olduğuna inanmıyorsunuz?‖ diye sordu Hermione umutluca.

―Hayır,‖ dedi Ollivander. ―Ġsterse cinayetle el değiĢtirir olsun, bilmiyorum. Tarihi kanlıdır ama belki de bu derece arzulanan bir nesne olmasından veya büyücüler arasında tutkuya neden olduğundan kaynaklanıyordur. YanlıĢ ellerde oldukça güçlü ve tehlikeli ve asaların güçleri hakkında çalıĢan bizler için büyü dolu bir nesne.‖

―Mr Ollivander,‖ dedi Harry, ―Kim-olduğunu-bilirsin-sen‘e, Gregorovitch‘in the Yüce Asa‘ya sahip olduğunu söylediniz değil mi?

Eğer mümkünse, Ollivander‘ın benzi daha da atmıĢtı. Yutkunduğunda bir hayalet gibi görünüyordu.

―Ama siz –nasıl-?‖

―Önemi yok, biliyorum,‖ dedi Harry, yara izi yandığında bir anlığına gözlerini kapamıĢ ve birkaç saniyeliğine Hogsmeade‘de hala karanlık olan bir sokak görmüĢtü, kuzeyden çok uzaktaydı. ―Kim-olduğunu-bilirsin-sen‘e, asanın Gregorovitch‘de olduğunu söylediniz mi?‖

―Bir söylenti,‖ dedi Ollivander fısıldayarak. ―Siz doğmadan yıllar, yıllar önce, çok öncesine dair bir söylenti, inanıyorum ki Gregorovitch‘in kendisi bunu baĢlattı. Yüce Asa‘nın üzerinde çalıĢıp güçlerini kopyaladığına dair bir Ģeyin iĢi için ne kadar iyi olabileceğini düĢünün!‖

―Evet, anlıyorum bunu‖, dedi Harry. Ayağa kalktı. ―Mr Ollivander, son bir Ģey sonra dinlenmenize izin vereceğim. Ölümcül Kutsallar hakkında ne biliyorsunuz?‖

―Öl- ne?‖ diye sordu asa yapımcısı, oldukça ĢaĢırmıĢ görünüyordu.

―Ölümcül Kutsallar.‖

―Korkarım ki neyden bahsettiğinizi bilmiyorum. Hala asalarla alakalı bir Ģey mi?‖

Harry çökmüĢ yüze baktı ve Ollivander‘ın numara yapmadığına inandı. Kutsallar hakkında bir Ģey bilmiyordu.

―TeĢekkür ederim,‖ dedi Harry. ―Çok teĢekkür ederim. ġimdi dinlenmenize izin vereceğiz.‖

Ollivander bitkin düĢmüĢtü.

―Bana iĢkence ediyordu‖ dedi, güçlükle soluyarak. ―Cruciatus Laneti... Hiç bir fikriniz yok...‖

―Var,‖ dedi Harry. ―Gerçekten var. ġimdi lütfen biraz dinlenin. Bana bütün bunları anlattığınız için teĢekkür ederim.‖

Ron ve Hermione‘ye merdiven boyunca eĢlik etti. Bill, Fleur, Luna ve Dean‘in önlerinde çay bardakları mutfakta masada oturdukları gözüne iliĢti. Kapı eĢiğinde belirdiğinde hepsi Harry‘e baktılar ama Harry onlara zayıf bir Ģekilde selam verdi ve Ron ile Hermione arkasında bahçeye doğru yoluna devam etti.

Dobby‘i sarmalayan kırmızı toprak birikintisi ilerde yatıyordu ve Harry oraya geri gitti, kafasındaki acı daha ve daha fazla güçleniyordu. Üstüne çöken sahnelere kendini kapaması Ģimdi oldukça güçtü ama biliyordu ki sadece biraz daha dayanmalıydı. Çok yakında izin verecekti çünkü varsayımının doğru olup olmadığını bilmesi gerekecekti. Sadece küçük bir çaba daha göstermesi gerekiyordu böylece Ron ve Hermione‘ye açıklayabilirdi.

―Gregorovitch, Yüce Asa‘yı çok uzun süre önce aldı,‖ dedi. ―Kim-olduğunu-bilirsin-sen‘in onu bulmaya çalıĢırken gördüm. Onun izini sürdüğünde Gregorovitch‘in artık ona sahip olmadığını buldu: Grindelwald onu ondan çalmıĢtı. Grindelwald‘ın Gregorovitch‘in ona sahip olduğunu nasıl bulduğunu bilmiyorum –ama eğer Gregorovitch söylentiyi yayacak kadar aptalsa çok da zor olmamalı.‖

Voldemort, Hogwarts kapılarındaydı; Harry onun orada durduğunu görebiliyordu veĢafak öncesi gittikçe daha yakına, sallana sallana gelen lambayı da.

―ve Grindelwald Yüce Asa‘yı daha güçlü olmak için kullandı. Ve gücünün doruğundayken, Dumbledore onu durdurabilecek tek kiĢi olduğunu bildiğinde Grindelwald ile düeolloya girdi ve kazandı, sonra Yüce Asa‘yı aldı.‖

―Dumbledore, Yüce Asa‘yı mı aldı?‖ dedi Ron. ―Ama, öyleyse Ģimdi nerede?‖

―Hogwarts‘da,‖ dedi Harry, uçurumun üstündeki bahçede onlarla birlikte kalmak için savaĢarak.

―Öyleyse, gidelim!‖ dedi Ron aceleyle. ―Harry, gidelim ve o almadan biz alalım!‖

―Artık bunun için çok geç,‖ dedi Harry. Kendine engel olamıyordu, direnmesine yardımcı olması için baĢını kavradı. ―Nerede olduğunu biliyor. ġimdi orada.‖

―Harry!‖ dedi Ron sinirlice. ―Bunu ne zamandır biliyordun-neden zaman harcıyorduk ki? Neden önce Griphook‘la konuĢtun? Çoktan gitmiĢ olabilirdik- hala da gidebiliriz-―

―Hayır,‖ dedi Harry ve çimlerin üstünde dizlerinin üzerine çöktü. ―Hermione haklı, Dumbledore ona sahip olmamı istemedi. Onu almamı istemedi. O benden Hortkulukları almamı istedi.‖

―Yenilmez asa, Harry!‖ diye inledi Ron.

―Ġstenilen bu değil... Ġstenilen Hortkulukları almam...‖

Ve Ģimdi her Ģey karanlık ve soğuktu: Snape‘e göle doğru arazi üstünde doğru süzüldüğünde güneĢ

ancak ufuktan beliriyordu.

―Kısa bir süre sonra sana Ģatoda katılacağım,‖ dedi soğuk ve yüksek sesiyle. ―ġimdi beni yalnız bırak.‖

Snape baĢıyla selam vererek geri patikada yola koyuldu, siyah pelerini arkasından dalgalanıyordu.

Harry yavaĢça yürüdü ve Snape‘in figürünün kaybolmasını bekliyordu. Nereye gittiğini görmesi Snape‘in ya da bir baĢkasının iĢi değildi. Ama Ģimdi Ģatoda hiç ıĢık yoktu ve kendini gizleyebilirdi... ve bir saniye içinde kendini kendi gözlerinden bile sakıyan Hayalbozan Büyüsü‘nü yaptı.

Ve gölün kenarında, ilk krallığının, ilk göz ağrısının olduğu sevgili Ģatosunun izinden yürümeye devam etti.

―Ve iĢte oradaydı, gölün tanında, karanlık sulara yansıyan. Beyaz mermer mezar, bildik arazide gerek olmayan bir kirlilik. Tekrar içinde akan mutluluğu ve bir Ģeyleri yok etme arzusunu hissetti. Eski porsuk ağacından yapılma asasını kaldırdı: bu, onun sergilediği ne kadar uyumlu son büyük iĢti.

Mezar baĢtan ayağa birden açıldı. Kefene sarılı cisim hayatta olduğu kadar uzun ve inceydi. Asasını tekrar kaldırdı.

Sarmallar düĢtü. Yüz yarı saydam, solgun, çökmüĢ ama yine de mükemmel korunmuĢtu. Gözlüklerini kancalı burnunun üstünde bırakmıĢlardı: eğlenceli bir hor görme hissetti içinde. Dumbledore‘un elleri göğsünün üstünde katlanmıĢtı ve orada, onların altında tutturulmuĢ Ģey yatıyordu, beraber gömülmüĢlerdi.

YaĢlı aptal mermerin veya ölümün asayı koruyacağını mı hayal etmiĢti? Karanlık Lord‘un kabrini rahatsız etmekten korkacağını mı düĢünmüĢtü? Örümcekvari bir el uzandı ve Dumbledore‘un kavradığı asayı ondan aldı ve aldığında ucundan kıvılcım yağmuru boĢaldı, son efendisinin üstünden kıvılcımlar boĢalıyordu, sonunda yeni efendisine hizmet etmeye hazırdı.

YİRMİ BEŞİNCİ BÖLÜM

KABUK KULÜBE

Bill ve Fleur‘un evi bir uçurumun tepesinde yalnız baĢına denize nazır duruyordu, duvarları deniz kabukları ve beyaz badanayla kaplanmıĢtı. Issız ve güzel bir yerdi. Harry ne zaman ufak eve ya da bahçesine girse büyük, uyuyan bir yaratığın nefes alıĢları gibi dalgaların kıyıya vuruĢunu ve denizin akımını duyabiliyordu. Sonraki birkaç günün çoğunu kalabalık evden kaçmak için bahane uydurarak geçirdi, uçurumun tepesindeki alabildiğince açık gökyüzünü, boĢ deniz manzarasını görmek ve soğuk, tuzlu rüzgârı suratında hissetmek için can atıyordu.

Voldemort‘la asa için savaĢmama yolundaki büyük kararı hala Harry‘i korkutuyordu. Daha önce tepkisiz kalmayı seçtiğini hatırlamıyordu. KuĢkularla doluydu, ne zaman bir araya gelseler Ron‘un dile getirmeden duramadığı kuĢkular…

―Peki ya Dumbledore asaya ulaĢıldığı sırada sembolü çözmemizi istediyse?‖ ―Ya sembolün ne anlama geldiğini çözmek seni Kutsallar‘a ulaĢtıracaksa?‖ ―Harry, eğer o gerçekten Yüce Asa‘ysa, nasıl olacak da Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘in iĢini bitireceğiz?‖

Harry‘nin verecek cevabı yoktu: Voldemort‘u, mezarı açmaktan alıkoymaya çalıĢmamanın delilik olup olmadığını merak ettiği bazı anlar oluyordu. Neden böyle bir karar aldığını tatmin edici bir Ģekilde açıklayamıyordu bile: Onu bu kararı almaya yönlendiren iç tartıĢmaları su yüzüne çıkarmaya çalıĢtığı her defasında, ona saçma geliyorlardı.

Tuhaf olan Ģey, Hermione‘nin desteği, kendisini, Ron‘un kuĢkuları kadar kafası karıĢmıĢ hissetmesine neden oluyordu. Hermione, Ģimdi zoraki olarak Yüce Asa‘nın gerçek olduğunu kabullenmesine karĢın, onun Ģeytani bir proje olduğunu öne sürüyor ve Voldemort‘un onu ele geçirme yolunun iğrenç ve asla göz önüne alınmayacak bir yol olduğunu söylüyordu.

―Bunu asla yapamazdın Harry,‖ dedi tekrar tekrar. ―Dumbledore‘un mezarına izinsiz giremezdin.‖

Ama Dumbledore‘un ölüsü fikri, Harry‘i, yaĢayan Dumbledore‘un niyetlerini yanlıĢ anlama olasılığından daha az korkutuyordu. Hala karanlıkta el yordamıyla hareket ediyormuĢ gibi hissetti; yolunu seçmiĢti ama, ya iĢaretleri yanlıĢ okumuĢ olmasından korkarak ya da diğer yolu seçmemesi gerektiğini düĢünerek, geriye dönüp bakmaya devam ediyordu. Zaman zaman dalgaların kendilerini kulübenin altındaki uçuruma vurdukları kadar Ģiddetli bir Ģekilde Dumbledore‘a olan öfkesi yeniden alevleniyordu, ölmeden önce bütün bunları açıklamadı diye duyduğu öfke.

―Ama o ölü mü?‖ dedi Ron, eve ulaĢmalarının üçüncü günü. Harry Ron ve Hermione onu bulduğunda evin bahçesini uçurumdan ayıran duvara boĢ boĢ bakıyordu; onu bulmamıĢ olmalarını diledi, tartıĢmalarına katılmak istemiyordu.

―Evet, ölü, Ron, lütfen yeniden baĢlama!‖

―Olgulara bak Hermione,‖ dedi Ron, ufka doğru bakmaya devam eden Harry‘ye doğru. GümüĢ ceylan.

Kılıç. Harry‘nin aynada gördüğü göz—―

―Harry gözü hayal etmiĢ olabileceğini kabul ediyor! Değil mi, Harry?‖

―Hayal etmiĢ olabilirim,‖ dedi Harry kıza bakmaksızın.

―Ama hayal ettiğini düĢünmüyorsun, değil mi?‖ diye sordu Ron.

―Hayır, düĢünmüyorum,‖ dedi Harry.

―ĠĢte, gördün mü!‖ dedi Ron hızlıca, Hermione devam edemeden. ―Eğer Dumbledore söylemediyse, Dobby‘nin mahzende olduğumuzu nasıl bildiğini açıkla, Hermione?‖

―Açıklayamam—ama sen Dumbledore‘un, eğer Hogwarts‘ta bir mezarda yatıyorsa Dobby‘i bize nasıl göndermiĢ olabileceğini açıklayabilir misin?‖ ―Bilmiyorum, belki hayaleti göndermiĢti!‖

―Dumbledore hayalet olarak geri dönmezdi,‖ dedi Harry, Dumbledore hakkında emin olduğu az Ģey vardı, ama bu kadarını biliyordu. ―O ardına devam ederdi.‖

―‘Devam ederdi‘den kastın ne?‖ diye sordu Ron, ama Harry cevap veremeden, arkalarından bir ses

―Harry?‖ dedi.

Fleur evden çıkmıĢtı, uzun gümüĢi saçları esintiyle dalgalanıyordu.

―Harry Griphook seninle konuĢmak istiyor. ġu anda en küçük odada, konuĢmalarınızı kimsenin duymasını istemediğini söylüyor.‖

Cincücenin ona mesaj taĢıyıcılık yaptırmasından kaynaklanan hoĢnutsuzluğu açıkça belli oluyordu; evin arkasına doğru dönerken kırılgan görünüyordu.

Fleur‘un söylediği gibi, Hermione ve Luna‘nın geceyi geçirdiği, üç yatak odalı evin en küçüğünde Griphook onları bekliyordu. Parlak, bulutlu gökyüzüne karĢı kırmızı pamuklu perdeleri çekmiĢti, ateĢ

kırmızısı olan oda kulübenin diğer aydınlık ve havadar kısımlarına karĢın garip görünüyordu.

―Kararımı verdim, Harry Potter,‖ dedi cincüce, bağlaç kurmuĢ bir Ģekilde, alçak bir sandalyenin üzerinde oturup, ince ve uzun parmaklarıyla kollarına ritimle vuruyordu. ―Gringotts cincücelerinin onu ana ihanet olarak değerlendirecek olmalarına rağmen, sana yardım etmeye karar verdim—―

―Bu harika!‖ dedi Harry bir rahatlama dalgasıyla. ―Griphook, teĢekkürler, gerçekten—―

―—karĢılığında,‖ dedi cincüce sert bir Ģekilde, ―bir ödeme karĢılığında.‖

Harry hafifçe geri adım atarak tereddüt etti.

―Ne kadar istiyorsun? Altınım var.‖

―Altın değil,‖ dedi Griphook. ―Benim altınım var.‖

Siyah gözleri parladı; gözlerinde hiçbir beyazlık yoktu.

―Kılıcı istiyorum. Godric Gryffindor‘un kılıcını.‖

Harry‘nin hevesi kırıldı.

―Onu alamazsın,‖ dedi. ―Üzgünüm.‖

―Öyleyse,‖ dedi cin uysalca, ―bir problemimiz var demektir.‖

―Sana baĢka bir Ģey verebiliriz,‖ dedi Ron sabırsızca. ―Eminim ki Lestrangelerin bir ton eĢyası vardır, istediğini seçersin ve biz de kasaya gireriz.‖

YanlıĢ bir Ģey söylemiĢti. Griphook‘un sinirden suratı kızardı.

―Ben hırsız değilim, çocuk! Hakkım olmayan hazineleri elde etmeye çalıĢmıyorum!‖

―Kılıç bizim—―

―değil,‖ dedi cincüce.

―Biz Gryffindorlarız ve o Godric Gryffindor‘undu—―

―Ve Gryffindorların olmadan önce kimindi?‖ diye sordu cincüce yerinde dik oturarak.

―Kimsenindi,‖ dedi Ron. ―Onun için yapıldı, değil mi?‖

―Hayır!‖ diye bağırdı cincüce, sinirden saçları diken diken olmuĢtu, uzunca bir parmağını Ron‘a doğrulttu. ―Büyücülük kibiri yine! O kılıç Birinci Ragnuk‘undu. Godric Gryffindor ondan aldı! O kılıç kayıp bir hazinedir, cincüce iĢçiliğinin bir baĢyapıtıdır! Cincücelere ait. Bana katılın ya da katılmayın, kiralamanın bedeli o kılıç!‖

Griphook hepsine öfkeyle baktı. Harry ters ters diğer ikisine baktı ve, ―Bunu tartıĢmamız lazım Griphook, eğer sakıncası yoksa. Bize birkaç dakika verebilir misin?‖

Cincüce huysuz görünerek onaylarcasına kafa salladı.

Alt kattaki boĢ oturma odasında, Harry Ģömineye yürüdü, kaĢlarını kırıĢtırarak ne yapması gerektiğine karar vermeye çalıĢtı. Arkasında, Ron ―Bizimle eğleniyor. Kılıcı almasına izin veremeyiz,‖ dedi.

―Doğru mu?‖ diye sordu Harry Hermione‘ye. ―Kılıç Gryffindor tarafından çalınmıĢ mıydı?‖

―Bilmiyorum,‖ dedi kız umutsuzca. ―Büyücülük tarihi büyücülerin diğer türlere neler yaptıklarını ifade etmekten sıkça kaçınır, ama Gryffindor‘un kılıcı çaldığını söyleyen bildiğim bir hikâye yok.‖

―Bu da o cincüce hikayelerinden biri olmalı,‖ dedi Ron, ―hani Ģu büyücülerin nasıl da sürekli onlara ait olanı aldıklarını anlatan. Sanırım üçümüzden birinin asasını istemedi diye kendimizi Ģanslı saymamız gerekiyor.‖

―Cincücelerin büyücülerden hoĢlanmamak için iyi nedenleri var Ron,‖ dedi Hermione. ―GeçmiĢte acımasızca bir muamele gördüler.‖

―Yine de cincüceler ponpon küçük tavĢanlar sayılmazlar, değil mi?‖ dedi Ron. ―Bizden oldukça fazla insanı öldürdüler. Onlar da alçakça savaĢıyor.‖

―Ama Griphook‘la kimin ırkının daha hileli ve vahĢi olduğunu tartıĢmak bize daha fazla yardım etmesini sağlamayacak, değil mi?‖

Problemi çözmenin bir yolunu aradıkları sırada bir duraksama oldu. Harry pencereden dıĢarı, Dobby‘nin mezarına baktı. Luna mezar taĢının yanına bir kavanoz içinde deniz lavantası koyuyordu.

―Tamam,‖ dedi Ron, Harry onun suratına bakmak için döndü, ―Ģuna ne dersiniz? Griphook‘a kasanın içine girene kadar kılıca ihtiyacımız olduğunu ve onu sonra alabileceğini söyleriz. Bunların arasında bir tane sahte olan var, değil mi? Onları değiĢtirir ve ona sahte olanını veririz.‖

―Ron, aralarındaki farkı bizim bildiğimizden daha iyi biliyordur!‖ dedi Hermione. ―Bir değiĢ tokuĢ

olduğunun ilk farkına varan oydu!‖

―Evet, ama o farkına varmadan toz olabiliriz—―

Hermione‘nin ona attığı bakıĢtan ötürü korkuyla titredi.

―Bu,‖ dedi kız kısık sesle, ―adilik olur. Yardımını iste ve sonra onu üçkağıda getir? Ve sonra cincüceler neden büyücüleri sevmiyor diye merak ediyorsun Ron?‖

Ron‘un kulakları kızardı.

―Pekala, pekala! DüĢünebildiğim tek Ģey oydu! Senin çözümün ne o zaman?‖

―Ona baĢka bir Ģey teklif etmeliyiz, en az diğeri kadar değerli bir Ģey.‖

―Harika, ben gidip antika cincüce yapımı kılıçlarımızdan birini getireyim ve siz de hediye paketi yapın.‖

Aralarında tekrar sessizlik oldu. Harry, cincücenin ona teklif edecek kadar değerli bir Ģeyleri olsa bile kılıç haricinde hiçbir Ģeyi kabul etmeyeceğinden emindi. Ama kılıç onların Hortkuluklar‘a karĢı tek, vazgeçilmez silahıydı.

Gözlerini bir veya iki dakikalığın kapadı ve denizin telaĢlı sesini dinledi. Gryffindor‘un kılıcı çalmıĢ

olması fikri hiç hoĢuna gitmiyordu: Bir Gryffindor olmaktan dolayı hep gurur duymuĢtu; Gryffindor Muggle-doğumluların Ģampiyonuydu, safkan sevicisi Slytherin‘le çarpıĢan büyücüydü…

―Belki yalan söylüyordur,‖ dedi Harry gözlerini yeniden açarak. ―Griphook. Belki Gryffindor, kılıcı almadı. Tarihin cincüce versiyonunun doğru olup olmadığını nasıl bilebiliriz ki?‖

―Bu bir Ģeyi değiĢtirir mi?‖ diye sordu Hermione. ―Hakkında nasıl hissedeceğimi değiĢtirir,‖ dedi Harry.

Derin bir nefes aldı.

―Kasaya girmemize yardım ettikten sonra kılıcı alabileceğini söyleyeceğiz—ama onu tam olarak ne zaman alacağını söylemekten kaçınacağız.‖

Ron‘un suratına yavaĢça bir sırıtma yerleĢti. Hermione, her nedense, dehĢete düĢtü.

―Harry, yapamayız—―

―Onu alabilir,‖ diye devam etti Harry, ―biz bütün Hortkuluklar‘ın iĢini bitirince. O zaman almasını sağlayacağım, sözümü tutacağım.‖

―Ama bu seneler sürebilir!‖ dedi Hermione. ―Ona ihtiyacı olmadığını biliyorum. Yalan söylemeyeceğim… gerçekten.‖

Harry‘nin gözleri kızın meydan okuma ve utanç karıĢımı bakıĢıyla kesiĢti. Nurmengard‘ın giriĢine oyulmuĢ kelimeleri hatırladı: DAHA ÜSTÜN BĠR DOĞRULUK ĠÇĠN. DüĢünceyi kafasından uzaklaĢtırdı. BaĢka ne seçenekleri vardı ki?

―Bu hoĢuma gitmiyor,‖ dedi Hermione.

―Benim de,‖ diye kabul etti Harry.

―Eh, bence çok zekice,‖ dedi Ron tekrar ayağa kalkarak. ―Hadi gidelim ve ona söyleyelim.‖

En küçük oturma odasına döndüler, kılıcın veriliĢi için belirli bir zaman vermemek için dikkatlice ilerleyerek, Harry teklifi yaptı. O teklifi yaparken, Hermione kaĢlarını çatarak zemine baktı; oyunu bozacağından korkarak, kıza sinirlendiğini hissetti. Her nasılsa, Griphook‘un gözleri Harry‘den baĢkasını görmüyordu.

―Eğer sana yardım edersem Gryffindor‘un kılıcını bana vereceğine dair söz verdin Harry Potter?‖

―Evet,‖ dedi Harry.

―Öyleyse el sıkıĢalım,‖ dedi cincüce elini uzatarak.

Harry elini tutup sıktı. Acaba o siyah gözler, kendi gözlerinde bir kuĢku gördüler mi diye merak etti.

Sonra Griphook elini çekti, el çırparak, ―Öyleyse, baĢlayalım!‖ dedi.

Bakanlığa giriĢ planını baĢtan sonra tekrar yapmak gibiydi. ÇalıĢmak için, Griphook‘un tercihine göre yarı karanlıkta tutulan en küçük yatak odasına yerleĢtiler.

―Lestragelerin kasasını yalnızca bir kez ziyaret ettim,‖ dedi Griphook, ―içeri sahte kılıcı koymam söylendiği zaman. En eski odalardan biriydi. Köklü büyücü aileleri hazinelerini en derin seviyede, kasaların en büyük ve en iyi korumalı olduğu yerlerde saklıyorlar…‖

Dolap gibi olan odada saatlerce kalıyorlardı. YavaĢça günler haftalara dönüĢtü. Bir problemi çözünce diğeri patlak veriyordu, koca bir Çok Özlü Ġksir stokları tükenmek üzereydi.

―Yalnızca birimize yetecek kadar kaldı,‖ dedi Hermione, çamur yoğunluğunda olan sıvıyı lamba ıĢığında eğerek.

―O kadarı yeterli olur,‖ dedi Harry Griphook‘un el yapımı, en derin geçiĢ yollarını gösteren haritasını inceleyerek.

Kabuk evin diğer sakinleri bir Ģeylerin olduğunu fark etmekte güçlük çekmemiĢlerdi, çünkü artık Harry, Ron ve Hermione yalnızca yemek zamanlarında ortaya çıkıyorlardı. Kimse soru sormadı, ama Harry yemek masasında Bill‘in düĢünceli ve endiĢeli bakıĢlarını sıklıkla hissediyordu.

Birlikte ne kadar fazla vakit geçirdilerse, Harry cincüceden hiç hoĢlanmadığını o kadar fazla anladı.

Griphook beklenmedik bir Ģekilde kana susamıĢtı, daha aĢağı yaratıklara acı çektirme düĢüncesine gülüyor ve Lestrangeler‘in kasasına ulaĢmak için diğer büyücülere zarar verme olasılığından haz alıyor görünüyordu. Harry nefretinin diğer ikisi tarafından paylaĢıldığını söyleyebilirdi, ama bu konu hakkında tartıĢmadılar. Griphook‘a ihtiyaçları vardı.

Cincüce diğerleriyle birlikte isteksizce yiyordu. Bacakları iyileĢtikten sonra bile odasına tepsiyle yemek gelmesini talep etti, hala zayıf olan Olivander gibi, ta ki Bill (Fleur‘un kızgınca patlak vermesinden sonra) üst kata çıkıp bu Ģekilde devam edemeyeceğini söyleyene dek. Ondan sonra, Griphook aynı yemekleri yemeyi reddetmesine rağmen aĢırı kalabalık olan sofrada onlara katıldı, onun yerine çiğ et parçası, kökler ve çok sayıda mantar yemekte ısrar ediyordu.

Harry kendini sorumlu hissetti: Ne de olsa, cincücenin Kabuk Ev‘de kalması için ısrar eden oydu, böylelikle onu sorgulayabilecekti; tüm Weasley ailesinin saklanma yerlerine kaçmıĢ olması, Bill‘in, Fred‘in, George‘un ve Mr Weasley‘in artık iĢsiz olması onun suçuydu.

―Üzgünüm,‖ dedi Fleur‘a, rüzgarlı bir Nisan akĢamı yemeği hazırlamasına yardımcı olurken. ―Bu tarz Ģeylerle uğraĢmanı hiç istememiĢtim.‖

Kız Griphook‘a ve Greyback tarafından saldırıya uğradığından beri etini kanlı tercih eden Bill‘e et doğramaları için birkaç bıçağın iĢe koyulmasını sağlamıĢtı. Bıçaklar arkasında doğrama iĢlemine devam ederken, oldukça kırgın olan ifadesi yumuĢadı.

―Harry, sen benim kız kardeĢimin hayatını kurtardın, bunu unutamam.‖

Bu, dürüst olmak gerekirse tam anlamıyla doğru değildi, ama Harry ona Gabrielle‘in hiç gerçek bir tehlike içinde olmadığını hatırlatmamaya karar verdi.

―Her neyse,‖ diye devam etti Fleur asasını ocağın üzerindeki sos kabına doğrulttu, sos bir anda kaynamaya baĢladı, ―Mr Olivander bu akĢam Murieller‘e gidiyor. Bu iĢleri kolaylaĢtıracak. Cincüce,‖

ondan bahsederken kaĢlarını çattı, ―alt kata taĢınabilir ve sen, Ron ve Dean o odayı alabilirsiniz.‖

―Oturma odasında uyumaya aldırmıyoruz,‖ dedi Harry, Griphook‘un kanepede yatmaktan rahatsız olacağını biliyordu; Griphook‘u hoĢ tutmak planları için zorunluydu. ―Bizi merak etme.‖ Kız itiraz etmeye çalıĢtığında Harry devam etti, ―Yakında biz de buradan ayrılacağız, Ron, Hermione ve ben.

Burada daha fazla kalmamıza gerek yok.‖

―Ama ne demek istiyorsun?‖ dedi kaĢlarını çatarak, asası Ģimdi havada asılı olan güveç tabağına doğrultulmuĢtu. ―Tabii ki de ayrılmamalısınız, burada güvendesiniz!‖

Bunu söylerken oldukça Mrs Weasley‘e benzemiĢti, Harry o sırada arka kapının açılmıĢ olmasına memnun oldu. Luna ve Dean içeri girdiler, dıĢarıdaki yağmur yüzünden saçları ıslanmıĢtı, elleri sürükledikleri odun parçalarıyla doluydu.

―…ve minik küçük kulaklar,‖ diyordu Luna, ―biraz su aygırınınkilere benziyor diyor babam, yalnızca mor ve tüylü. Ve eğer onları çağırmak istersen, vızıldamak zorundasın; vals yapmanı tercih ediyorlar, çok hızlı olmayan bir Ģey…‖

Dean, rahatsız görünüyordu, geçerken Harry‘e omuz silkti, oturma ve yemek odası olarak kullanılan, Ron ve Hermione‘nin akĢam yemeği masasını hazırladığı odaya doğru Luna‘yı takip etti. Fleur‘un sorularından kaçma fırsatı yakalayan Harry iki sürahi balkabağı suyu alarak onları takip etti.

―…ve eğer evimize gelirsen sana babamın bana mektubunda bahsettiği ama henüz göremediğim boynuzu da gösterebilirim, göremedim çünkü Ölüm Yiyenler beni Hogwarts Ekspresinden aldılar ve Noel için eve asla dönemedim,‖ diyordu Luna, o ve Dean ateĢi tekrar yakarlarken.

―Luna, sana söyledik,‖ dedi Hermione kızı çağırarak. ―O boynuz patladı. Patlar‘dan gelmiĢti BuruĢuk Boynuzlu Hır Gül‘den değil—―

―Hayır, o kesinlikle bir Hır Gül boynuzuydu,‖ dedi Luna huzurla, ―Babam bana söyledi. Büyük ihtimalle Ģimdiye dek düzelmiĢtir, kendilerini iyileĢtiriyorlar, biliyorsun.‖

Hermione kafasını iki yana salladı ve Mr Ollivander‘a alt kata doğru eĢlik eden Bill göründüğünde çatalları masaya yerleĢtirmeye devam etti. Asa yapımcısı hala aĢırı derecede zayıf görünüyordu, büyük bir bavul taĢıyan diğer kolu onu desteklerken Bill‘in koluna sıkıca tutunmuĢtu.

―Sizi özleyeceğim Mr Olivander,‖ dedi Luna ihtiyar adama yaklaĢarak.

―Ben de seni, sevgili kızım,‖ dedi Olivander kızın omzuna hafifçe vurarak. ―Bu korkunç yerde sözcüklerle anlatılamayacak denli destek oldun bana.‖

―Öyleyse, görüĢmek üzere, Mr Olivander,‖ dedi Fleur onu iki yanağından da öperek. ―Ve merak ediyorum acaba Bill‘in Teyzesi Muriel‘e bir paket ulaĢtırma lütfünde bulunur musunuz? Tacını geri götüremedim.‖

―Benim için bir Ģeref olur,‖ dedi Olivander hafifçe eğilim selam vererek, ―cömert misafirperverliğiniz karĢısında azıcık da olsa bir Ģey yapmıĢ olurum.‖

Fleur yıpranmıĢ kadife bir sandık çıkarıp, asa yapımcısına göstermek için açtı. Taç alçak lambanın ıĢığında parıldayıp ıĢıldıyordu.

―Ay taĢları ve elmaslar,‖ dedi Griphook, odaya Harry farkına varmadan yanaĢmıĢtı. ―Benim cincücelerim tarafından yapılmıĢ sanırım?‖

―Ve büyücüler tarafından satın alınmıĢ,‖ dedi Bill yavaĢça ve cincüce ona hem sinsi hem de meydan okuyan bir bakıĢ attı.

Bill ve Olivander kararlı bir Ģekilde geceye karıĢırken güçlü bir rüzgar aniden esip evin pencerelerini sarstı. Diğerleri masanın etrafına sıkıĢtılar; dirsek dirseğe ve neredeyse hareket edecek yer yokken yemeğe baĢladılar. Yanlarındaki ızgaradaki ateĢ çatırdıyordu. Harry Fleur‘un yemeğiyle sadece oynadığını gördü; her birkaç dakikada bir pencereye bakıyordu, her nasılsa, Bill yemeklerinin ilk partisini bitirdiklerinde geldi, uzun saçları rüzgardan karmakarıĢık olmuĢtu.

―Her Ģey yolunda,‖ dedi Fleur‘a. ―Olivander rahat bir Ģekilde yerleĢti, annem ve babam selam söylüyorlar. Ginny sevgilerini yolladı, Fred ve George Muriel‘i deliye çeviriyorlar, hala arka odasında BaykuĢ SipariĢi alıyorlar. Yine de tacını geri almak neĢesini yerine getirdi. Onu çaldığımızı sandığını söyledi.‖

―Ah, senin Ģu teyzen ne sevimli,‖ dedi Fleur huysuzca, asasını salladı ve kirli tabaklar yükselip havada bir yığın oluĢturdular. Onları yakaladı ve odadan çıktı.

―Babam bir taç yapmıĢtı,‖ diye baĢladı Luna, ―Eh, daha çok kral tacına benziyordu, gerçekten.‖

Ron Harry‘nin bakıĢlarını yakaladı ve sırıttı; Harry onun Xenophilius‘a olan ziyaretleri sırasında gördükleri aptalca baĢlığı hatırladığını biliyordu.

―Evet, Ravenclaw‘un kayıp tacını yeniden yaratmaya çalıĢıyor. Çoğu ana elementi belirlediğini düĢünüyor. Cızkıpır kanatları eklemek gerçekten büyük bir değiĢiklik yarattı—―

Ön kapı vuruldu. Herkesin kafası o yöne çevrildi. Fleur mutfaktan koĢarcasına çıktı, korkmuĢ

görünüyordu; Bill ayağa sıçrayarak asasını kapıya doğrulttu; Harry, Ron ve Hermione de aynısını yaptılar. Griphook masanın altına girerek görünürden kayboldu.

―Kim o?‖ diye seslendi Bill.

―Benim, Remus John Lupin!‖ dedi bir ses uğuldayan rüzgarın üzerinden. Harry güçlü bir korku hissetti; ne olmuĢtu? ―Bir kurt adamım, Nymphadora Tonks‘la evliyim ve sen, Kabuk Evin sır tutucusu, adresi bana verip acil bir durumda gelmemi söyledin!‖

―Lupin,‖ diye mırıldandı Bill, koĢup kapıyı açtı.

Lupin eĢikte yere yığıldı. Beyaz suratı seyahat pelerine sarılı, saçları dağınıktı. Ayağı kalktı, odada kimlerin olduğunu görmek için etrafa bakındı, sonra yüksek sesle bağırdı, ―Erkek oldu! Ona Dora‘nın babasının ismini verdik, Ted!‖

Hermione çığlık attı

―Ne-? Tonks- Tonks‘un bebeği mi oldu?‖

―Evet, evet bir bebeği oldu!‖ diye bağırdı Lupin. Masanın etrafındaki herkes sevinç çığlıkları, rahatlama belirtileri gösterdi: Hermione ve Fleur ikisi de çığlıklar attılar, ―Tebrikler!‖ ve Ron ―Vay canına bir bebek‖

dedi sanki böyle bir kelimeyi hayatında ilk defa duymuĢ gibi.

―Evet-evet-bir erkek,‖ dedi Lupin tekrardan, kendi mutluluğuyla kendinden geçmiĢti. Masanın etrafından dolanarak Harry‘e sarıldı, bu sahne Grimmauld Meydanı‘nın bodrumunda daha önce hiç olmamıĢ olmalıydı.

―Vaftiz babası olur musun?‖ dedi Harry‘i bırakırken. ―B-Ben?‖ diye kekeledi Harry.

―Evet, sen, tabi ki- Dora da kesinlikle katılıyor- kimse daha iyi-―

―Ben-evet-vay‖

Harry etkilenmiĢ, ĢaĢırmıĢ ve memnun olmuĢtu; Ģimdi Bill Ģarap almaya gidiyordu aceleyle ve Fleur da Lupin‘in içmek için onlara katılmasına ikna ediyordu.

―Uzun kalamam, geri dönmeliyim,‖ dedi Lupin, herkese gülümseyerek: Harry onu gördüğünden beri yıllar kadar daha genç görünüyordu. ―TeĢekkür ederim, teĢekkür ederim Bill.‖

Bill sonunda herkesin kadehlerini doldurmuĢtu, ayağa kalktılar ve kadehlerini havaya kaldırıp tokuĢturdular.

―Teddy Remus Lupin‘e,‖ dedi Lupin, ―gelecek en büyük büyücüye!‖

―Kime benziyor,‖ diye sordu Fleur.

―Sanırım Dora‘ya benziyor, ancak o bana benzediğini düĢünüyor. Saç olarak pek değil. Doğduğunda siyah gibiydi ama bir saat içinde kızıla döndüğüne yemin edebilirim. Muhtemelen döndüğümde sarıĢın olacak. Andromeda, Tonks doğduğunda saçının değiĢmeye baĢladığını söylerdi.‖ Kadehini bitirdi. ―Ah, devam o zaman, bir tane daha,‖ diye ekledi, gülümseyerek, Bill bir kez daha doldurdu.

Rüzgar küçük evi dövdü ve Ģömine çıtırdadı, Bill baĢka bir ĢiĢe Ģarap açıyordu. Lupin‘in verdiği haber onları kendielrinden almıĢtı, bir süreliğine hallerinden sıyrıldılar: Yeni bir hayat heyecan vericiydi. Ani festival havasından sadece cincüce etkilenmemiĢe benziyordu ve bir süre sonra iĢgal ettiği yatak odasına sıvıĢtı. Harry bunu fark edenin sadece kendisi olduğunu düĢündü, ta ki Bill‘in gözleri cincüceyi merdivenlere kadar izlerken.

―Hayır... Hayır... Gerçekten geri dönmeliyim,‖ dedi Lupin en sonunda, baĢka bir kadeh Ģarabı reddederek. Ayağa kalktı ve seyahat pelerinini üstüne geçirdi.

―Güle güle, güle güle-Birkaç gün birkaç resim getirmeye çalıĢacğaım- sizi gördüğüme çok sevinecekler-― Pelerinini bağladı ve veda etti, kadınlara sarılıp, erkeklerin ellerini sıkarak ve sonra hala gülümser vaziyette çılgın geceye geri döndü.

―Vaftiz babası, Harry!‖ dedi Bill beraber mutfaktan içeri girerlerken, masanın temizlenmesine yardım ediyorlardı. ―Gerçek bir gurur! Tebrikler!‖

Harry taĢıdığı boĢ kadehleri yere koyduğunda, Bill, Lupin‘in yokluğunda bile kutlamaya devam eden diğerlerinin gürültüsünü keserek kapıyı arkasından kapadı.

―Aslında seninle özel olarak konuĢmak istiyordum, Harry. Ev bu derece insanlarla doluyken bu Ģansı yakalamak pek de kolay olmadı.‖

Bill tereddüt etti.

―Harry, Griphook ile birĢeyler planlıyorsun.‖

Bu bir sprudan çok durum değerlendirmesiydi ve Harry itiraz etmeye tenezzül etmedi. Sadece Bill‘e bakıp beklemekle yetindi.

―Cüncüceleri tanırım,‖ dedi Bill. ―Hogwarts‘ı bıraktığımdan beri Gringotts‘da çalıĢıyorum. Tabii büyücüler ve cincüceler arasında da arkadaĢlık olabilir, cincüce arkadaĢlarım var- veya en azından iyi tanıdığım cincüceler diyelim.‖ Tekrar, Bill tereddüt etti.

―Harry, Griphook‘dan ne istiyorsun ve karĢılığında ona ne söz verdin?‖

―Sana bunu söyleyemem,‖ dedi Harry. ―Üzgünüm, Bill.‖

Mutfak kapısı arkalarından açıldı, Fleur daha fazla boĢ kadeh getiriyordu.

―Bekle,‖ dedi ona, ―Bir dakika sadece.‖

Geri gitti ve arkalarından kapıyı bir daha kapadı.

―O zaman Ģunu söylemeliyim,‖ diye devam etti Bill. ―Eğer Griphook ile herhangi bir konuda pazarlık ettiysen ve eğer özellikle bu pazarlık bir tür hazine içeriyorsa oldukça dikkatli olmalısın. Cincücelerin sahiplikleri, ödeme Ģekilleri ve iade Ģekilleri insanlarınkiyle aynı değildir.‖

Harry sanki içinde küçük bir yılan kıvrılıyormuĢçasına bir rahatsızlık hissetti.

―Ne demek istiyorsun?‖ diye sordu.

―BaĢka türlerden bahsediyoruz,‖ dedi Bill. ―Büyücüler ve cincüceler arasındaki anlaĢmazlıklar yüzyıllar boyu çok tehlikeli oldu – ama bunların hepsini Sihir Tarihi‘nden biliyorsun. Her iki tarafında hataları oldu, asla büyücülerin masum olduğunu söyleyemem. Ancak, bazı cincüceler arasında bir inanıĢ

vardır ve Gringotts‘takiler buna en bağlı olanlarıdır, büyücülerin altın ve hazine benzeri konularda güvenilmemesi gerektiği ve cincücelerin sahipliğini hiçe saymaları konusunda.‖

―Ben hiçe saym-― diye baĢladı Harry ancak Bill baĢını salladı.

―Anlamıyorsun, Harry, birisi cincücelerle yaĢamadıysa asla bilemez. Bir cincüce için bir nesnenin en haklı ve gerçek sahibi onu yapan kiĢidir, alıcısı değil. Bütün cincüce yapımı nesneler, onların gözlerinde, haklı bir Ģekilde onlarındır.‖

―Ancak o satın alın-―

―-ve parasını ödeyen kiĢinin onu kiraladığı düĢünülür. Ancak cincüce yapımı eĢyaların büyücüden büyücüye geçiĢi konusunda büyük problemler yaĢıyorlar. Gelin tacı gözleri önünde el değiĢirken Griphook‘un yüz ifadesini gördün. Onaylamıyor. Ġnanıyorum ki kendi türünün öfkesi, gerçek alıcının ölmesiyle eĢyanın cincücelere geri iade edilmesi gerektiğini düĢünüyor. Cincüce yapımı eĢyaları tutmamızı, büyücüden büyücüye ekstradan bir ödeme yapmadan devretmemizi, hırsızlıktan daha fazlası olarak görüyorlar.‖

Harry Ģimdi bir huzursuzluk hissediyordu, Bill‘in, belli ettiğinden daha fazlasını tahmin edebilir mi merak ediyordu.

―Tüm söyleyeceğim,‖ dedi Bill, geri oturma odasının kapısına elini koyarak, ―cincücelere ne söz verdiysen çok dikkatli olman gerektiği Harry. Bir cincüceye verilen bir sözden geri dönmektense Gringotts‘a girmek daha az tehlikeli olurdu.‖

―Doğru,‖ dedi Harry, Bill kapıyı açarken, ―evet. TeĢekkürler. Bunu aklımda tutacağım.‖ Bill ile diğerlerinin yanına dönerken içtiği Ģaraptan olmayan garip bir düĢünce aklına geldi. Sirius Black‘in ona olduğu gibi o da Teddy Lupin‘e düĢüncesiz bir vaftiz baba olmak üzereydi.

YİRMİ ALTINCI BÖLÜM

GRINGOTTS

Planları yapılmıĢtı, hazırlıkları tamamdı; en küçük odada bir tek uzun, kalın siyah saç (Hermione‘nin Malfoy Malikanesi‘nde giydiği kazaktan alınmıĢtı) Ģöminenin üzerindeki ufak cam ĢiĢede kıvrılmıĢ

halde duruyordu.

―Ve sen onun mevcut asasını kullanıyor olacaksın,‖ kafasını ceviz ağacından yapılma asaya sallayarak, ―böylece oldukça inandırıcı olacağını zannediyorum.‖

Hermione, asayı aldığında sanki canını yakmıĢ gibi korkar bir bakıĢ attı.

―Bu Ģeyden nefret ediyorum,‖ dedi alçak bir sesle. ―Gerçekten nefret ediyorum. Kötü hissediyor, gerektiği gibi iĢlemiyor... Sanki ondan bir parça.‖

Harry, kendisinin karaçalı yapımı asadan nefret etmesini Hermione‘nin nasıl bertaraf ettiğine, kendi asası gibi çalıĢmadığı zaman hayaller gördüğünde ona sadece alıĢtırma yapması gerektiğini söylediği düĢüncesine engel olamıyordu. Gringotts‘a saldırı teĢebbüsünün arifesi, husumet yaratmak için yanlıĢ

bir zaman gibi geliyordu bu yüzden ona kendi tavsiyesini tekrar etmemeyi tercih etti.

―Muhtemelen kiĢiliğine girmene yardımcı olacaktır, yine de,‖ dedi Ron, ―bu asanın ne yaptığını düĢün!‖

―Sorun da bu zaten!‖ dedi Hermione. ―Bu Neville‘in anne ve babasına iĢkence eden asa, ve kim bilir baĢka kaç insana! Ve bu, Sirius‘u öldüren asa!‖

Harry bunu düĢünememiĢti: Asaya doğru baktı ve onu kırmak gibi gaddar bir dürtü belirdi, onu yanındaki duvara dayanmıĢ Gryffindor‘un kılıcıyla ikiye bölmek istedi.

―Asamı özlüyorum,‖ dedi Hermione mutsuzca. ―Mr Ollivander‘ın bana baĢka bir tane yapmasını isterdim.‖

Mr Ollivander o sabah Luna‘ya yeni bir asa yollamıĢtı. DıĢarıda arkada bahçede, akĢamüstü güneĢinde gücünü test etmekteydi. Asasını Avcılar‘a kaptıran Dean bir hayli sıkıntılı halde izliyordu.

Harry, Draco Malfoy‘a ait olan alıçtan yapılmıĢ asaya göz gezdirdi. Hayrete düĢmüĢtü, ama Hermione‘ninki kadar kendininkinin de çalıĢtığını keĢfetmekten zevk almıĢtı. Ollivander‘in asaların sırları hakkında anlattıklarını hatırlayarak, Harry, Hermione‘nin problemini çözdüğünü düĢündü: Cevizden yapılma asayı, Bellatrix‘in asasını bizzat kendisinden alarak sadakatini kazanamamıĢtı.

Yatak odasının kapısı açıldı ve Griphook girdi. Harry, içgüdüsel olarak kılcın kabzasına eriĢti ve ona doğru uzattı ama birden bu hareketinden esef duydu. Cin cücenin farkına vardığını söyleyebilirdi.

Ayıbını örtmeye çalıĢarak geçen güç andan sonra, ―Az önce son dakika kontrolünü yaptık, Griphook.

Bill ve Fleur‘e yarın gideceğimizi ve bizi görmek için kalkmamaları gerektiğini söyledik.‖

Bu noktanın üzerinde durmuĢlardı, çünkü Hermione‘nin, gitmeden önce Bellatrix olarak biçim değiĢtirmesi gerekiyordu ve Bill ve Fleur onların ne iĢler çevirdiğini ne kadar az bilirlerse o kadar iyiydi.

Aynı zamanda geri dönmeyeceklerini açıklamıĢlardı. Perkin‘in eski çadırını Avcılar‘ın onları yakaladığı gece kaptırdıklarından Bill onlara baĢka bir tane ödünç vermiĢti. ġimdi Harry‘nin, Hermione‘nin nasıl çorabının içine sokmak gibi kolayca bir çareyle Avcılar‘dan koruduğunu merak ettiği boncuklu çantanın içindeydi

Her ne kadar Bill, Fleur, Luna ve Dean‘i, anlatılmaz yuva sıcaklığını özleyecek olsa da, Kabuk Ev‘in hapisliğinden kaçmaya bakıyordu. Dinlenmediklerinden emin olmayı denemekten yorulmuĢtu, yorulmuĢtu minicik, karanlık odaya kapanmaktan.

En önemlisi Griphook‘u baĢından savmaya bakıyordu. Aslında, Gryffindor‘un kılcını pazarlamadan cin cüceden tam olarak nasıl ayrılacakları Harry‘nin cevabını bulamadığı bir soru olarak kalmıĢtı. Nasıl yapacaklarına karar vermeleri imkânsız olmuĢtu çünkü cin cüce, Harry, Ron ve Hermione‘yi sadece bir kere beĢ dakikadan fazla baĢ baĢa bırakmıĢtı: ―Anneme ders verebilir,‖ diye hırladı Ron, cin cüce uzun parmaklarını kapının kenarlarında gösterip durdukça. Harry, Bill‘in uyarısı aklının bir köĢesinde, Griphook‘un meydana gelebilecek bir dalavereyi kolladığından Ģüphelenmekten kendini alamıyordu.

Hermione, Harry‘nin ona, dikkatini en temiz nasıl halledeceklerine vermesi gerektiğini söylediği planlanan dalavereyi fazlasıyla tenkit ediyordu: Ron, nadir fırsatlarda yakalayabildikleri Griphook‘suz anlarda ‗Sadece yaralamamız gerekecek‘ten daha iyi bir fikirle gelmemiĢti.

Harry o gece kötü uyudu. Erken saatlerde uyanık halde yatarak Sihir Bakanlığı‘na sızdıklarından önceki gece hissettiği duyguları tekrar düĢündü ve kararı ve neredeyse aynı heyecanı hatırladı.

EndiĢeyle baĢının etini yiyen kuĢkunun sarsıntılarını yaĢıyordu: Zaten kötü giden gidiĢatın korkusundan titreyemiyordu. Kendi kendine planlarının iyi olduğunu, Griphook‘un ne ile karĢı karĢıya olduklarını bildiğini, muhtemel mücadelelerin bütün zorluklarına karĢı hazır olduklarını söylüyordu, ama hala tedirgin hissediyordu.

Bir ya da iki kez Ron‘un kımıldadığını duydu ve onun da uyanık olduğundan emindi, ama oturma odasını Dean ile paylaĢıyorlardı bu yüzden Harry konuĢmadı.

Saat altıya gelmesi bir derman oldu ve uyku tulumlarından çıkabildiler, yarı karanlıkta giyindiler, ardından Hermione ve Griphook‘la buluĢacakları bahçeye hareket ettiler. Gündoğumu serindi ama mayıs olduğundan hafif rüzgâr vardı. Harry, karanlık gökyüzünde hala bembeyaz parlayan yıldızlara baktı ve ileri geri sarp kayalığa vuran dalgaları dinledi: Bu sesi özleyecekti.

Küçük yeĢil filizler Dobby‘nin mezarındaki kızıl toprağa doğru giden yollarını engelliyordu, bir yıl içinde tepesi çiçeklerle kaplanırdı.

Cinin adını barındıran beyaz taĢ havanın etkisine uğramıĢ bir görüntü kazanmıĢtı. Dobby‘yi daha güzel bir yere güç bela yatırabileceklerini fark etti, ama Harry, onu arkada bırakmanın düĢüncesiyle üzüntü dolu bir kırıklık hissetti. Mezara bakarak, bir kez daha cinin gelip onları kurtarmak için nerde olduklarını nasıl bildiğini merak etti. Parmakları dalgın halde boynundaki küçük keseciğe gitti, orada, içinde Dumbledore‘un gözlerini gördüğünden emin olduğu sivri uçlu ayna parçasını hissedebiliyordu.

Ardından kapı açılması sesi etrafına bakmasına sebep oldu.

Bellatrix Lestrange, Griphook‘un eĢliğinde bahçe boyunca uzun adımlarla onlara doğru yürüyordu.

Yürürken, boncuklu çantayı, Grimmauld Meydanı‘ndan aldıkları bir baĢka eski cüppe takımının iç cebine tıkıĢtırıyordu. Harry, onun gerçekten Hermione olduğunu çok iyi bilmesine rağmen nefret nöbetini bastıramıyordu. Ondan biraz daha uzundu, uzun siyah saçı sırtında dalgalanıyordu, ağır gözkapaklı gözleri de onun üzerinde durduğunda kibirliydi, ama ardından konuĢtu ve Bellatrix‘in tiz sesinde Hermione‘yi duydu.

―Ġğrenç bir tat verdi, Gurdyroots‘dan daha kötü! Tamam, Ron, buraya gel ki ben de seni…‖

―Tamam, ama unutma, çok uzun sakalı sevmiyorum.‖

―Oh, Allah aĢkına, bu yakıĢıklı görünme meselesi değil.‖

―O değil, kalabalık yapıyor! Ama burnum biraz daha kısa olmasını sevdim, dene ve son kez yaptığın gibi yap.‖

Hermione iç çekti ve iĢe koyuldu, nefesinin altında mırıldanarak Ron‘un görünümünü çeĢitli Ģekillerde değiĢtirdi. Tamamıyla sahte bir kimliğe büründürülmüĢtü ve onu koruması için Bellatrix‘in saçtığı sadist atmosfere güveniyorlardı. Bu arada Harry ve Griphook Görünmezlik Pelerini‘nin altında gizlenmiĢlerdi.

―ĠĢte,‖ dedi Hermione, ―nasıl görünüyor, Harry?‖

Ron‘u sahte görünüĢünün altında ayırt etmek neredeyse imkânsızdı, ama yine de diye düĢündü Harry onu çok iyi tanıdığı için. Ron‘un saçı uzun ve dalgalıydı; kalın kahverengi sakalı ve bıyığı vardı, çilleri yoktu, kısa, geniĢ burnu ve kalın kaĢları vardı.

―Güzel, benim tipim değil ama idare eder,‖ dedi Harry. ―Gidelim mi, o zaman?‖

Üçü de solan yıldızların altında karanlık ve sessiz Ģekilde yatan Kabuk Ev‘e göz attılar, sonra döndüler, Fidelius Büyüsü‘nin bittiği ve BuharlaĢabilecekleri, sınır duvarının ötesindeki noktaya doğru yürümeye baĢladılar. Hemen kapıdan geçmiĢlerdi ki Griphook konuĢtu.

―DüĢünüyorum da, Harry Potter, tırmanayım mı?‖

Harry eğildi ve cin cüce elleri gırtlağının önünde bağlanmıĢ halde onun sırtına çıktı. Ağır değildi ama Harry cin cücenin dokunuĢundan ve hayret verici tutunma kuvvetinden hoĢlanmadı. Hermione Görünmezlik Pelerini‘ni boncuklu çantadan çıkarttı ve ikisinin üzerine attı.

―Çok güzel,‖ dedi, Harry‘nin ayağını kontrol etmek için eğildiğinde. ―Hiç bir Ģey göremiyorum. Gidelim.‖

Harry, Grhiphook omuzlarında var kuvvetiyle Diagon Yolu‘nun giriĢi olan Çatlak Kazan hanına konsantre olarak döndü. Cin cüce, tazikli karanlığa girerlerken daha da sıkı sarıldı ve saniyeler sonra Harry yolu hissetti ve Charing Cross Road‘da gözlerini açmıĢtı. Muggle‘lar sabahın mahmurluğu üzerlerinde talaĢla geçiyorlardı, hala küçük hanın varlığından bihaberlerdi.

Çatlak Kazan‘ın barı neredeyse terkedilmiĢti. Kambur ve diĢsiz pansiyoncu Tom bardakları bar tezgâhının ardında parlatıyordu; bir çift büyücü uzak bir köĢeden Hermione‘ye bakarak fısıltılı bir tartıĢmaya koyuldular ve karanlığa çekildiler.

―Madam Lestrange,‖ diye mırıldandı Tom, ve Hermione durduğunda ona boynunu eğdi.

―Günaydın,‖ dedi Hermione, ve Harry hala Pelerinin altında sırtında Griphook‘u taĢıyarak sürünüp geçtiğinde, Tom‘un hayret içinde baktığını gördü.

―Çok nazik,‖ diye fısıldadı Hermione‘nin kulağına, Han‘dan çıkıp arka bahçeye yöneldiklerinde.

―Ġnsanları o ayaktakımının yaptığı gibi korkutmalısın!‖

―Tamam, Tamam!‖

Hermione Bellatrix‘in asasını çıkardı ve önlerindeki sıradan duvardaki tuğlaya hafifçe vurdu. Birden tuğlalar fırıl fırıl dönmeye ve çevrilmeye baĢladı: Ortalarında enlemesine gittikçe büyüyen bir delik açıldı, sonunda dar, parke taĢı döĢeli sokak olan Diagon Yolu‘na kemer altı bir yol oluĢtu.

Ancak dükkânların açılması için hala zaman vardı ve tek tük yabancı esnaf vardı. Eğri büğrü, parke taĢı döĢeli sokak, Harry‘nin yıllar önce Hogwarts‘a ilk gittiği zamanki hareketli yere kıyasla çok değiĢmiĢti. Her zaman olduğundan daha çok dükkâna ilan tahtası asılmıĢtı, buna rağmen buraya son geliĢinden bu yana Karanlık Sanatlar adına bir kaç yeni müessese açılmıĢtı. Harry‘nin kendi yüzü birçok pencerenin üzerine yapıĢtırılmıĢ posterlerden kendisine ters ters baktı, Bir Numaralı Ġstenmeyen KiĢi kelimeleri manĢetteydi.

Bir takım kılıksız kiĢiler kapı aralıklarında çömelmiĢlerdi. Gelip geçen çoğu insana zırlıyorlar, gerçek büyücü olduklarını iddia ederek altın dileniyorlardı. Bir adamın gözünde kanlı bir sargı vardı.

Sokak boyunca ilerlediklerinde, dilenciler Hermione‘ye bakıĢ attılar, kapüĢonlarını yüzlerine çekerek ve olabildiğince hızlı kaçarak ortadan kayboldular. Hermione meraklı bir Ģekilde arkalarından baktı, ta ki kanlı sargılı adam tam yolun karĢısından sendeleyerek gelene kadar.

―Evlatlarım,‖ diye böğürdü, ona doğru iĢaret ederek. Sesi çatallaĢmıĢ, çok tizdi, sesi periĢan gibiydi.

―Evlatlarım nerede? Onlara ne yaptı. Sen biliyorsun, sen biliyorsun!‖

―Ben-ben gerçekten—― diye kekeledi Hermione.

Adam, gırtlağına yapıĢmak için ona doğru hamle etti. Sonra, bir patlama ve kırmızı ıĢık püskürmesiyle geriye yere fırlatılmıĢtı, bilinçsizdi. Ron orada duruyordu, asası hala çekik ve Ģok etkisi sakalının ardında belliydi. Bir kaç talihli yoldan geçen merakla olayı incelemek için cüppelerini toplayarak hafif koĢar adım gelirken sokağın her iki tarafındaki dükkânlardan yüzler belirdi.

Diagon Yolu‘na giriĢleri bundan dikkat çekici olamazdı; bir an için Harry, en iyisi Ģimdi gidebileceklerini ve baĢka bir plan yapabileceklerini düĢündü. Ama hareket edemeden ya da baĢka birine soramadan her nasılsa arkalarında bir çığlık duydular.

―Neden Madam Lestrange!‖

Harry hızla döndü ve Griphook Harry‘nin boynuna sarılıĢını sağlama aldı: Uzun, ince gür gri saç kümesi olan büyücü, sivri burnu onunla birlikte onlara doğru geliyordu.

―Bu Travers,‖ diye tısladı cin cüce Harry‘nin kulağına, ama o anda Harry Travers‘ın kim olduğunu düĢünemiyordu. Hermione kendini tüm uzunluğuna eriĢtirdi ve olabildiğince küstahlaĢarak: ―ve sen ne istiyorsun?‖ dedi.

Travers yürümeyi bıraktı, besbelli hakarete uğramıĢtı.

―BaĢka bir Ölüm Yiyen!‖ diye soludu Griphook, ve Harry bilgiyi Hermione‘nin kulağına tekrarlamak için yana doğru yanaĢtı.

―Yalnızca seni selamlamak istemiĢtim,‖ dedi Travers serinkanlı, ―ama benim varlığım hoĢ

karĢılanmıyorsa…‖

Harry onun sesini tanımıĢtı: Travers, Xenophilius‘un evine gelen Ölüm Yiyenler‘den biriydi.

―Hayır, hayır, önemli değil, Travers,‖ dedi Hermione hemen, hatasını düzeltmeye çalıĢarak. ―Nasılsın?‖

―Aslında, itiraf etmeliyim ki seni iyi gördüğüme ĢaĢırdım, Bellatrix.‖

―Gerçekten mi? Neden?‖ diye sordu Hermione.

―Aslında,‖ diye öksürür gibi ses çıkardı, ―Malfoy Malikanesi‘nin Sakinleri‘nin ev hapsi aldığını duydum, ee... kaçıĢtan sonra.‖

Harry Hermione‘nin uyanık kalmasını arzuluyordu. Eğer bu doğruysa ve Bellatrix‘in ortada gezmesi yasaksa—

―Karanlık Lord, ona geçmiĢte en sadık hizmet edeni affeder,‖ dedi Hermione, Bellatrix‘in en küçümseyici tavrının müthiĢ bir taklidiyle. ―Belki senin kredin benimki kadar iyi değildir, Travers‖

Ölüm Yiyen her ne kadar kızmıĢ görünse de, aynı zamanda biraz Ģüpheli görünüyordu. Ron‘un az önce Sersemlettiği adama baktı.

―Seni neden kızdırdı?‖

―Önemli değil, bir daha olmayacak,‖ dedi Hermione serinkanlı halde.

―Bu asasızların bazıları baĢ belası olabiliyor,‖ dedi Travers. ―Dilenmekten baĢka bir Ģey yapmadıklarında sakıncası olmuyor ama bir tanesi geçtiğimiz hafta Sihir Bakanlığı‘nda davasını savunmamı istedi. ―‘Ben cadıyım, efendim, ben cadıyım, size kanıtlamama izin verin!‖‘ dedi tiz bir taklitle. ―Sanki ona asamı verecekmiĢim gibi—Ģu anda‖ dedi meraklıca ―sen kimin asasını kullanıyorsun, Bellatrix? Duydum ki kendikini—―

―Kendi asam var,‖ dedi Hermione soğuk bir Ģekilde, Bellatrix‘in asasını tutarak.

―Hangi dedikodulara kulak veriyorsun bilmiyorum ama, Travers, maalesef yanlıĢ bilgi almıĢ

görünüyorsun.‖

Travers buna biraz ĢaĢırmıĢ göründü ve onun yerine Ron‘a döndü.

―ArkadaĢın kim? Onu tanımıyorum.‖

―Bu Dragomir Despard,‖ dedi Hermione; hayali bir yabancının Ron‘a en iyi koruma olacağına karar vermiĢlerdi. ―Çok az Ġngilizce konuĢabiliyor, ama Karanlık Lord‘un amaçlarıyla ilgileniyor. Yeni rejimimizi görmek için Transilvanya‘dan buraya seyahat etti.‖

―Öyle mi? Nasılsın, Dragomir?‖

―Sen nasil?‖ dedi Ron, elini uzatarak.

Travers iki parmağını uzattı ve Ron‘un elini sanki kirleneceğinden korkarmıĢçasına sıktı.

―Peki, seni ve ah—sempatik arkadaĢını sabahın köründe Diagon Yolu‘na getiren nedir?‖ diye sordu Travers.

―Gringotts‘u ziyatet etmem gerek,‖ dedi Hermione.

―Maalesef, ben de,‖ dedi Travers. ―Altın, kirli altın! Onsuz yaĢayamayız, itiraf etmeliyim ki uzun parmaklı arkadaĢlarımızla ahenk içinde yaĢamamızın ehemmiyetini onaylıyorum.‖

Harry, Griphook‘un ellerinin boynunu sımsıkı kavradığını hissetti.

―Gidelim mi?‖ dedi Travers, Hermione‘ye buyur ederek.

Hermione‘nin onu takip etmekten ve öteki küçük dükkânların üzerinden kar beyazı Gringotts‘un yükseldiği eğri büğrü, parke taĢı döĢeli sokakta ilerlemekten baĢka seçeneği yoktu. Ron da onlarla birlikte bayır aĢağı yürüdü ve Harry ile Griphook onları takip ettiler.

Uyanık bir Ölüm Yiyen ihtiyaçları olabilecek son Ģeydi ve en kötüsü, Travers, Bellatrix‘in yanında yürüdüğünü zannettikçe, Harry‘nin Hermione ve Ron‘la iletiĢim kurması da imkânsızdı. Çok geçmeden büyük bronz kapılara giden mermer basamakların baĢına geldiler. Griphook‘un onları uyardığı gibi, normalde üniformalı cin cücelerin yer aldığı giriĢe iki büyücü yerleĢtirilmiĢti, ikisinin de uzun ince altın değnekleri vardı.

―Ah, Dürüstlük AraĢtırıcıları,‖ diye iĢaret etti Travers pek yapmacık, ―Öyle nezaketsiz—ama öyle etkili!‖

Ve merdivenleri çıktı, altın değnekleri vücudunun etrafında dolaĢtıran sağ ve solundaki büyücülere baĢını salladı. AraĢtırıcılar, Harry‘nin bildiği kadarıyla, gizli büyüleri ve saklı sihirli nesneleri saptıyordu.

Sadece bir kaç saniyesi kaldığını bilerek, Harry, Draco‘nun asasını her iki koruma görevlisine doğrultarak iki kez, ‗Kafa KarıĢtır,‘ diye mırıldandı. Bronz kapılardan içerideki giriĢe bakan Travers fark etmezken, korumaların her biri büyü onları vurduğunda irkildiler.

Hermione‘nin uzun siyah saçı, merdivenlerden çıktığında dalgalandı.

―Bir saniye, madam,‖ dedi koruma, AraĢtırıcısını doğrultarak.

―Ama az önce yapmıĢtınız!‖ dedi Hermione, Bellatrix‘in otoritesiyle, küstah bir sesle. Travers kaĢları kalkık etrafına baktı. Koruma ĢaĢırmıĢtı.

Uzun ince altın değneğe ardından arkadaĢına baktı. O da biraz ĢaĢkın bir ifadeyle, ―Evet, onları kontrol ettin, Marius.‖ dedi.

Hermione, Ron yanında öne doğru ilerledi, Harry ile Griphook görünmez halde koĢar adım arkalarından gittiler. EĢiği geçtiklerinde Harry, arkasına baktı. Büyücüler hala kafalarını kaĢıyorlardı.

Ġçerideki kapıların önünde gümüĢten yapılmıĢ ve olası hırsızlığın korkunç cezasının Ģiirsel bir uyarısını taĢıyan iki cin cüce duruyordu. Harry ona baktı ve birdenbire bıçak gibi keskin bir anıyı hatırladı: tam bu yerde, on bir yaĢına girdiği gün, hayatının en güzel doğum gününde, yanında Hagrid demiĢti ki

‗Bana sorarsan, soymayı denemek için deli olmalısın.‘ O gün Gringotts mucize bir yer gibi gelmiĢti, sahip olduğunu hiç bilmediği altınla dolu büyülü bir depo, buraya hırsızlık için döneceğini rüyasında bile göremezdi…

Ama saniyeler sonra bankanın geniĢ mermer giriĢinde duruyorlardı.

Uzun giĢeler yüksek sandalyelerde oturan ve günün ilk müĢterilerine hizmet eden cin cücelerle doluydu. Hermione, Ron ve Travers kalın bir altın parayı büyüteçle inceleyen yaĢlı bir cin cüceye doğru ilerlediler. Hermione, Ron‘a salonun özelliklerinden bahsetme bahanesiyle Travers‘ı öne sürdü.

Cin cüce, tuttuğu parayı bir kenara attı, kimseye kiĢisel olmayarak, ‗Leprechaun,‘ dedi ve ardından altın bir anahtar uzatan Travers‘ı selamladı, anahtar incelenip ona geri uzatıldı.

Hermione ilerledi.

―Madam Lestrange!‖ dedi cin cüce, besbelli ürkmüĢtü. ―Azizim benim! Nasıl yardımcı olabilirim sana bugün?‖

―Kasama gitmek istiyorum,‖ dedi Hermione.

Cin cüce biraz irkilmiĢ görünüyordu. Harry etrafına baktı. Sadece Travers değil diğer cin cüceler de tereddüt etmiĢlerdi, iĢlerinin üzerinden Hermione‘yi izliyorlardı.

―Kimliğiniz... var mı?‖ diye sordu cin cüce.

―Kimlik? Daha-daha önce hiç kimlik sorulmamıĢtı!‖ dedi Hermione.

―Biliyorlar!‖ diye fısıldadı Griphook Harry‘nin kulağına, ―Sahtekâr olabileceğine dair uyarılmıĢ olmalılar!‖

―Asanız yeterli, madam,‖ dedi cin cüce. Hafif titreyen elini uzattı ve dehĢet verici idrak gücüyle Harry, Gringotts‘un cin cücelerinin Bellatrix‘in asasının çalındığının farkında olduklarını biliyordu.

―Harekete geç, harekete geç,‖ diye fısıldadı Griphook, Harry‘nin kulağına, ―Ġmpreius Laneti!‖

Harry alıçtan yapılma asasını pelerinin altında kaldırdı, yaĢlı cin cüceye doğrulttu ve hayatında ilk defa,

―Ġmperio!‖ diye fısıldadı.

Tuhaf bir his Harry‘nin kolunu sarmıĢtı, karıncalanma hissi, zihninden akıp geliyormuĢ gibi gözüken sıcaklık. Sinirleri ve damarları onu asaya ve az önce vuku bulan laneti asaya bağlıyordu. Cin cüce Bellatrix‘in asasını aldı, daha yakından inceledi ve ardından, ―Ah, yeni bir asa yaptırmıĢsınız, Madam Lestrange!‖ dedi.

―Yeni bir asa mı?‖ dedi Travers, tekrar giĢeye yaklaĢarak; etraftaki cin cüceler hala bakıyorlardı. ―Ama nasıl yaptırırsın, hangi asa ustasını kullandın?‖

Harry düĢünmeden hareket etti. Asasını Travers‘a doğrultarak, bir kez daha ―Ġmprerio!‖ diye fısıldadı.

―Ah, anlıyorum,‖ dedi Travers, Bellatrix‘in asasına bakarak, ―evet, çok kullanıĢlı, iyi çalıĢıyor mu bari?

Her zaman asaların biraz dinlenmeye ihtiyaçları olduğunu düĢünmüĢümdür, öyle değil mi?‖

Hermione tamamen ĢaĢırmıĢ halde bakakaldı, ama Harry‘yi muazzam derecede rahatlatarak olayların yüz seksen derece dönüĢünü yorumsuz kabul etti.

GiĢedeki yaĢlı cin cüce el çırptı ve daha genç bir cin cüce geldi.

―Çangırtı‘lara ihtiyacım var;‖ diye anlattı, cin cüce koĢar adım uzaklaĢtı ve bir saniye sonra çıngırdayan metalle dolu gibi gözüken deri bir çantayla döndü ve amirine verdi. ―Güzel, güzel! Eğer beni takip ederseniz Madam Lestrange,‖ dedi yaĢlı cin cüce, sandalyesinden atladı ve gözden kayboldu. ―Sizi kasanıza götüreceğim.‖

GiĢenin sonunda tekrar belirdi, sevinçle hoplayarak, deri çantanın içeriği hala çıngırdıyordu. Travers ağzı bir karıĢ açık halde duruyordu. Ron, Travers‘la aynı fikirde bu garip ve olağanüstü olaya dikkat kesilmiĢti.

―Bekle—Bogrod!‖

BaĢka bir cin cüce aceleyle giĢenin arkasından çıkageldi.

―Talimatlar var,‖ dedi Hermione‘yi baĢıyla selamlayarak. ―Beni affedin, Madam, ama Lestrange‘lerin kasasına girmek için özel talimatlar var.‖

Israrlıca Bogrod‘un kulağına fısıldadı, ama Ġmperius Laneti‘nin etkisi altındaki cin cüce onu baĢından savdı.

―Talimatlardan haberdarım, Madam Lestrange kasasını ziyaret etmek istiyor… Çok eski sülale… eski müĢteriler… Bu taraftan lütfen…‖

Ve, hala çıngırdayarak giriĢ salonunun çıkıĢına giden bir çok kapıdan birine doğru hızlandı. Harry, gerideki olduğu yerde kalakalmıĢ hala anormal bir Ģekilde boĢ bakan Travers‘a baktı ve kararını verdi.

Asasının bir hareketiyle Travers‘ın kapı boyunca ve ateĢli meĢaleler tarafından aydınlatılan tırtıklı, taĢtan geçit boyunca uysalca yürüyerek onlarla gelmesini sağladı.

―BaĢımız belada; bizden Ģüpheleniyorlar,‖ dedi Harry, arkalarındaki kapı çarparak kapandığında ve Görünmezlik Pelerini‘ni çıkardı. Griphook omuzlarından atladı: Ne Travers ne de Bogrod, Harry Potter‘ın ani ortaya çıkıĢına en hafif bir hayret belirtisi göstermedi. ―Ġmprerius Lanet‘i altındalar,‖ diye ekledi, Hermione ve Ron‘un, ikisi de orada hala anlamsızca bakarak duran Travers ve Bogrod hakkındaki ĢaĢırmıĢ kuĢkularını yanıtlarcasına. ―Gerektiği kadar iyi yaptığımı düĢünmüyorum, bilmiyorum…‖

Ve gerçek Bellatrix Lestrange‘in olduğu bir baĢka hatıra zihnine ok gibi saplandı, ilk kez bir Affedilmez Lanet denediğinde ona bağırmıĢtı: ―Kastetmelisin, Potter!‖

―Ne yapalım?‖ diye sordu Ron. ―Çıkalım mı, henüz imkânımız varken?‖

―Eğer imkânımız varsa,‖ dedi Hermione, arkadaki ana salona açılan kapıya bakarak, arkasında ne yaĢandığını bildiği.

―Gittiği yere kadar, devam ediyoruz,‖

―Güzel!‖ dedi Griphook. ―O zaman Bogrod‘un vagonu kontrol etmesi lazım; benim artık yetkim yok.

Ama büyücü için yer olmayacak.‖

Harry, asasını Travers‘a yöneltti.

―Ġmperio!‖

Büyücü döndü ve karanlık bir ray yolu boyunca düzgün adım yürüdü.

―Ne yaptırıyorsun ona?‖

―Saklanıyor,‖ dedi Harry asasını Bogrod‘a doğrulttu, o da küçük bir vagonu ıslıkla çağırdı, arkalarındaki raylardan karanlığın içinden yuvarlanarak geldi. Bogrod Griphook‘un önünde, Harry, Ron, Hermione beraber olmak üzere arkaya tıkıĢtıklarında, Harry, arkadaki ana salondan bağrıĢlar duyduğuna emindi.

Sarsıntıyla araba hareket etti, hız kazanıyordu: TelaĢla duvardaki bir yarığın içine kıvrılmaya çalıĢan Travers‘ın yanından geçtiler, ardından vagon, labirentvari koridorlar boyunca kıvrılmaya ve dönmeye baĢladı, devamlı yokuĢ aĢağı iniyordu.

Harry, raylardaki vagonun tangırtısından bir Ģey duyamıyordu: Sarkıtların arasına doğru saptıklarında saçı arkaya uçuyordu, yeryüzünün daha derinlerine iniyorlardı, ama arkasına bakmayı sürdürdü.

Arkalarında çok büyük ayak izleri bırakmıĢ olmalıydılar; hakkında ne kadar çok düĢünürse, Hermione‘yi Bellatrix kılığına sokmak, Bellatrix‘in asasını, Ölüm Yiyenler‘in kimin çaldığını bildiği halde yanlarında getirmiĢ olmak, o kadar aptalca geliyordu—

Gringotts‘da, Harry‘nin idrak edebileceğinden daha derinlerdeydiler; U Ģeklinde bir kıvrıma tüm hızla girdiler ve saniyelerle yarıĢan, rayın üzerinden bir Ģelale hızla onlara çarptı. Harry, Griphook‘un

―Hayır!‖ diye bağırdığını duydu ama onu dinlemedi. Suyun içine daldılar. Su, Harry‘nin gözlerine ve ağzına doldu: Göremiyor ve nefes alamıyordu. Sonra, müthiĢ bir sarsıntıyla vagon devrildi ve hepsi atladı. Harry, vagonun geçit duvarına çarpıp parçalara ayrıldığını ve Hermione‘nin bir Ģeyler bağırdığını duyabiliyordu ve kendinin ağırlıksızmıĢ gibi yere doğru kaydığını, acısızca kayalık koridor tabanına indiğini hissetti.

―T-Tamponlama Tılsımı,‖ diye haykırdı Hermione, Ron ayaklarına temas ettiğinde, ama Harry, dehĢet içinde onun artık Bellatrix olmadığını gördü; onun yerine kocaman cüppenin içinde, iyice ıslanmıĢ ve bizzat kendisi olarak duruyordu; Ron da tekrar kızıl saçlı ve sakalsızdı. Birbirlerine bakıp, kendi yüzlerini gördüklerini hisseciklerinde anladılar.

―Hırsızın SağanaklanıĢı!‖ dedi Griphook, ayağa kalkarak ve rayların üzerindeki su baskınına bakarak, Harry, Ģimdi bunların sudan daha çok anlamı olduğunu biliyordu. ―Bütün sihri ve sihirli gizlilikleri yıkayıp ortaya çıkarır! Gringotts‘a hilekârların girdiğini biliyorlar, bize karĢı bütün savunmayı kurmuĢlar!‖

Harry, Hermione‘yi boncuklu çantayı hala duruyor mu diye kontrol ederken gördü ve aceleyle kendi elini Görünmezlik Pelerini‘ni kaybetmediğinden emin olmak için ceketinin cebine götürdü. Ardından Bogrod‘u hayretler içinde kafasını sallarken görmek için döndü: Hırsızın Sağanaklanması, Ġmpreius Laneti‘ni kaldırmıĢ gözüküyordu.

―Ona ihtiyacımız var,‖ dedi Griphook, ―Gringotts‘un cin cücesi olmadan kasaya giremeyiz. Ve Çangırtı‘lara ihtiyacımız var!‖

―Ġmperio!‖ dedi Harry tekrar; beyninden asasına geçen baĢ döndürücü kontrolü hissederken, sesi taĢ

geçitte yankılandı. Bogrod bir kez daha istemeyerek boyun eğdi, sersem ifadesi Ron metal aletlerin olduğu deri çantayı teslim alırken nazik bir aldırıĢsızlığa dönüĢtü.

―Harry, insanların geldiğini duyabiliyorum!‖ dedi Hermione ve Bellatrix‘in asasını Ģelaleye yöneltti ve,

―Protego!‖ diye bağırdı. Kalkan Büyüsü‘nün, koridora yöneldiğinde büyülü su akıntısını kestiğini gördüler.

―Ġyi fikir,‖ dedi Harry. ―Yolu göster, Griphook!‖

―Burdan geri nasıl çıkacağız?‖ diye sordu Ron cin cücenin arkasından telaĢla karanlığa yürüdüklerinde. Bogrod onların himayesinde yaĢlı bir köpek gibi soluyordu.

―Bunu yapacağımız zaman kaygılanırız,‖ dedi Harry. Dinlemeye çalıĢıyordu: Bir Ģeyin yakınlarda Ģıngırdadığını ve hareket ettiğini düĢündü.

―Griphook, ne kadar uzakta?‖

―Çok değil, Harry Potter, çok değil...‖

Bir köĢeyi döndüler ve Harry‘nin hazırlandığı Ģeyi gördüler, ama hala onları durduruyordu.

Muazzam büyüklükte bir ejderha önlerinde zincirle yere bağlanmıĢ, dört ya da beĢ en derin kasaya eriĢimi engelliyordu. Hayvanın pulları yeraltındaki uzun süreli hapisliği sırasınca solmuĢ ve kat kat olmuĢ, gözleri bulanık pembeydi; her iki arka ayağı da zincirlerini muazzam büyüklükteki çiviler tarafından kayalık tabana çakılmıĢ olan ağır kelepçeler taĢıyordu. Eğer açılacak olsa odayı dolduracak kadar büyük dikenli kanatları, vücuduna doğru kıvrılmıĢtı ve çirkin kafasını onlara çevirdiğinde kayayı titreten bir gürleme estirdi, ağzını açtı ve püskürttüğü ateĢ onları koridora geri gönderdi.

―Kısmen kör,‖ dedi Griphook nefesi kesilerek, ―ama saldırganlığı aynı. Aslında onu kontrol etmemiz gerekiyor. Çangırtılar gelince yapması gereken öğretilmiĢ. Bana ver onları.‖

Ron çantayı Griphook‘a verdi ve cin cüce, sallandıklarında örse vuran ufak çekiçler gibi uzun çınlar bir ses çıkartan bir dolu küçük metal alet çıkarttı. Griphook onları dağıttı: Bogrod uysalca kabul etti.

―Ne yapmanız gerektiğini biliyorsunuz,‖ diye anlattı Griphook, Harry, Ron ve Hermione‘ye. ―Sesi duyduğunda acı çekecektir. Geri çekilecektir ve Bogrod‘un avucunu kasanın kapısının üzerine koyması gerekiyor.‖

Çangırtı‘ları sallayarak köĢeden tekrar ilerlediler ve ses kayalık duvarlarda fena halde büyüyerek yankılandı, Harry‘nin kafatasının içi mağarayla birlikte titriyor gibiydi. Ejderha bir kez daha boğukça gürledi, ardından geri çekildi. Harry onun titrediğini görebiliyordu, onlar yaklaĢtıkça yüzünde acımasızca kesikler oluĢtu ve Çangırtı‘ların sesini duyunca sıcak kılıçlardan korkmanın öğretisinin tahmini belirdi.

―Elini kapıya bastırmasını sağla!‖ diye teĢvik etti Griphook, asasını tekrar Bogrod‘a döndüren Harry‘yi.

YaĢlı cin cüce itaat etti, avucunu ahĢaba bastırdı ve kasanın kapısı, yerden tavana kadar altın sikkelerle ve kadehlerle, gümüĢ zırhlarla, garip yaratıkların postlarıyla—bazısı uzun dikenlerle kaplı, bir baĢkası sarkık kanatlarla— kıymetli taĢlarla süslenmiĢ ĢiĢelerdeki iksirlerle, ve hala bir taç takan kafatasıyla dolu olan mağaramsı giriĢi açığa çıkarmak için kayboldu.

―Hızlı arayın!‖ dedi Harry aceleyle kasanın içine girdiklerine. Hufflepuff‘un kupasını Ron ve Hermione‘ye tarif etmiĢti, ama eğer kasanın içinde bulunan baĢka bilinmeyen bir Hortkuluk ise, neye benzediğini bilmiyordu. Arkalarından boğuk bir Ģakırtı gelene kadar etrafa bakınmak için zamanları vardı: Kapı, onları kasanın içine kilitleyerek yeniden belirdi ve büsbütün karanlığa gömülmüĢlerdi.

―TelaĢlanmayın, Bogrod bizi serbest bırakacaktır!‖ dedi Griphook Ron hayretle bağırınca. ―Asalarınızı aydınlatın, tamam mı? Ve çabuk olun, çok az zamanımız var!‖

―Lumos!‖

Harry, ıĢık saçan asasını kasanın içinde gezdirdi: IĢık demeti parlayan mücevherlerin üzerine düĢtü; Sahte Gryffindor kılıcını karmakarıĢık zincirlerin arasındaki yüksek bir rafın üzerinde durduğunu gördü.

Ron ve Hermione‘de asalarını gezdiriyorlardı ve etraflarındaki nesne yığınlarını incelemekle meĢguldüler.

―Harry, bu olabilir mi—? Aaah!‖

Hermione acıyla çığlık attı ve Harry, taĢlı bir kadehin onun elinden düĢmesini görebilmek için asasını vaktinde ona yöneltti. Ama düĢtüğünde parçalanmıĢtı, bir dolu kadeh olmuĢtu, yer değiĢik yönlere giden birbirinin aynı bardaklarla dolmuĢtu, orijinalini aralarından ayırt etmek çok güçtü.

―Beni yaktı!‖ diye sızladı Hermione, kabarmıĢ parmaklarını emerek.

―Germino ve Flagrante Lanet‘i de yapmıĢlar!‖ dedi Grihpook.

―Dokunduğunuz her Ģey yanacak ve çoğalacaktır, ama kopyalar daha bir Ģey değil—eğer hazineyle uğraĢmaya devam ederseniz, sonunda geniĢlettiğiniz altınların ağırlığının altında ezilip öleceksiniz!‖

―Tamam, bir Ģeye ellemeyin!‖ dedi Harry hayal kırıklığıyla, ama söylemesiyle Ron‘un kazara düĢen kadehlerden birine ayağını çarpması bir oldu. Ron oracıkta sıcak metalle temasa geçmiĢ

ayakkabısının bir bölümü yanmıĢ halde tek ayak üstünde sekerken, yirmi tane kadeh daha patlayarak var oldu.

―Dur, hareket etme!‖ dedi Hermione, Ron‘u sıkıca kavrayarak.

―Sadece etrafa bakın!‖ dedi Harry. ―Hatırlayın, kupa küçük ve altın, üzerinde porsuk kabartması var, iki kulpu—bunun dıĢında Rawenclaw‘ın iĢaretine de bakının, kartal—―

Asalarını, oldukları yerde ihtiyatla dönerek her köĢeye ve yarığa tuttular. Hiç bir Ģeye dokunmamak imkansızdı; Harry büyük miktarda sahte galyonu kadehlere katıldıkları yere gönderdi, ve zaten neredeyse hiç hareket alanları yoktu, ve kızaran altın hararetle kızgınlaĢtı ve kasa fırına döndü.

Harry‘nin asasının ıĢığı rafların üzerinde tavana değen zırhların ve cin cüce yapımı miğferlerin üzerinde gezdi; ıĢığı yükseğe ve daha da yükseklere tuttu, ta ki aniden kalp çarpıntısına sebep olan ve ellerini titreten bir nesne bulana dek.

―Orada, tam orada!‖

Ron‘la Hermione de asalarını oraya doğrulttular, böylece küçük altın kupa üç taraftan gelen spot ıĢığı altında parıldadı: Helga Hufflepuff‘a ait olan ve sonradan Hepzibah Smith‘e geçen ve Tom Riddle tarafından ondan çalınan kupa.

―Peki, kahrolası yerden nasıl hiç bir Ģeye dokunmadan çıkaracağız?‖ diye sordu Ron.

―Accio Kupa!‖ diye bağırdı, hayal kırıklığı içinde, planlama seansları sırasında cin cücenin anlattıklarını besbelli unutmuĢ olan Hermione.

―ĠĢe yaramaz, iĢe yaramaz!‖ diye hırladı cin cüce.

―Ne yapacağız o zaman?‖ dedi Harry, cin cüceye kızgın bir bakıĢ atarak. ―Eğer kılıcı istiyorsan, Griphook, o zaman bize daha çok yardım etmen gereke—bekle Nesnelere kılıçla dokunabilir miyim?

Hermione, buraya ver!‖

Hermione cüppesini yokladı, boncuklu bir çanta çıkarttı, bir kaç saniye altını üstüne getirerek aradı, sonra parlak kılıcı çıkarttı. Harry, pürüzlü kabzasından tuttu ve kılıcın ucunu yanındaki gümüĢ bir sürahiye deydirdi, sürahi bölünmedi.

―Eğer kılıcı kulpa sokabilirsem—ama buraya nasıl getireceğim?‖

Kupanın bulunduğu raf hepsine eriĢilmez uzaklıktaydı. En uzunları olan Ron‘a bile. Büyülü hazinenin ısısı dalga dalga yükseliyordu, kupaya ulaĢmak için bir yol bulmaya çalıĢırken Harry‘nin yüzünden sırtından terler boĢalıyordu; ve ardından kasa kapısının öteki tarafındaki ejderhanın gürlediğini duydu, ve Ģakırtı sesi de gittikçe yükseliyordu.

Gerçekten kapana kıstırılmıĢlardı: Kapıdan baĢka yol yoktu ve bir sürü cin cüce öteki tarafta yaklaĢıyor gibiydi. Harry, Ron‘a ve Hermione‘ye baktı ve yüzlerindeki dehĢeti gördü.

―Hermione,‖ dedi Harry, Ģakırtı sesleri yükseldiğinde, ―Oraya çıkmam lazım, onu kurtarıp almamız—―

Asasını Harry‘ye doğrulttu ve, ―Levicorpus,‖ diye fısıldadı.

Ayak bileklerinden tavana asılı halde, Harry, bir zırh takımına çarptı ve kopyaları beyaz sıcak bedenler misali ortalığa yayıldılar ve zaten dar olan alanı doldurdular. Acı çığlıklarıyla Ron, Hermione ve diğer iki cin cüce yandaki öteki nesnelere çarptılar, onlar da kopyalanmaya baĢladı. Kızıl kor halini almıĢ

hazinenin akınının arasında yarı yanmıĢ halde, can havliyle çabalayıp, çığlık atarlarken Harry kılıcı Hufflepuff‘un kupasının kulpuna geçirip, kılıcın ucuyla çengelledi.

―Ġmpervius!‖ diye feryat etti Hermione kendini, Ron‘u ve cin cüceleri yanan metalden koruma teĢebbüsü içinde.

En kötü çığlık Harry‘nin de bakmasına sebep oldu: Ron ve Hermione hazinenin derinliklerindeydiler, Bogrod‘u artan gelgitin içine kaymasını engelliyorlardı ama Griphook gömülmüĢtü ve bir kaç uzun parmağın ucu dıĢında bir Ģeyi gözükmüyordu.

Harry, Griphook‘un parmaklarını tuttu ve çekti. KabarmıĢ cin cüce uluyarak su yüzüne çıktı.

―Liberatocorpus!‖ diye haykırdı Harry ve patlamayla o ve Griphook kabarmıĢ hazinenin yüzeyine çıktılar ve kılıç Harry‘nin elinden uçtu.

―Al onu!‖ diye haykırdı Harry, yüzündeki sıcak metalin acısıyla kıvranarak. Griphook tekrar omuzlarına tırmandığında kabaran kızgın nesneler kitlesinden kaçmaya karar verdi. ―Kılıç nerede? Üzerinde kupa vardı!‖

Kapının öteki tarafındaki Ģakırtılar kulağını sağır edecek düzeye geliyordu—artık çok geçti—

―Orada!‖

Onu gören Griphook‘tu ve hamle eden de Griphook‘tu. Bu dakika Harry, cin cücenin, sözlerini tutacaklarını ummamıĢ olduğunu anlamıĢtı. Bir eli Harry‘nin avuç dolusu saçını tutarak ve yanan altın denizine düĢmemeyi garantileyerek, Griphook kılıcın kabzasını kaldırdı ve Harry‘nin uzanabileceği noktanın çok üstüne savurdu. Minicik altın kupa, kılıç tarafından kulpundan tutulmuĢ halde havada uçtu. Cin cüce bacaklarını iki yana açtı ve Harry atlayıp yakaladı. Etinin haĢlandığını hissedebiliyordu ama bırakmadı. Avucundan sayısız Hufflepuff kupası fırlayıp kasanın kapısı tekrar açıldığında dalga dalga yağsa bile. Ve kendini onu delik deĢik eden ve oldukça kontrolsüz bir Ģekilde geniĢleyen alevli altın ve gümüĢ çığının üzerinde odanın dıĢındaki zemine kayarken buldu.

Vücudunu saran yanıkların acısının güçbelâ farkına vararak ve hala kendi kendini kopyalayan hazinenin kabarıklığında sürüklenerek, Harry kupayı cebine attı ve kılıcı bulmak için uzandı ama Griphook gitmiĢti. Harry‘nin omzundan atlayabileceği bir anda kaymıĢ, gizlenmek için etraflarını kuĢatan cin cücelerin arasına dalmıĢ, kılıcı savuruyor ve ―Hırsızlar! Hırsızlar! Yardım edin! Hırsızlar!‖

diye bağırıyordu. Giderek artan, hepsi birer kama taĢıyan ve sorgusuz sualsiz onu aralarına alan kalabalığın ortasında kayboldu.

Harry, sıcak metalin üzerinde kayarak, ayağa kalkmaya uğraĢtı ve dıĢarıya çıkan tek yolun aralarından geçmek olduğunu anladı.

―Sersemlet!‖ diye böğürdü ve Ron ile Hermione de ona katıldılar: Kırmızı ıĢık kümeleri cin cüce kalabalığını vurdu, ve bir kaç tanesi sendeledi, ama diğerleri ilerlediler, ve Harry bir kaç büyücü korumalarının da köĢeyi döndüğünü gördü.

Zincire bağlanmıĢ olan ejderha gürledi ve bir alev seli cin cücelerin üzerine yağdı; Büyücüler iki büklüm halde geldikleri yoldan geri giderek gözden kayboldular ve Harry‘nin aklında parlak bir fikir ya da çılgınlık geldi. Asasını hayvanı yere zincirleyen kalın çivilere yöneltti ve ―Relashio!‖ diye bağırdı.

Çiviler büyük bir patlamayla kırıldı.

―Bu taraftan!‖ diye haykırdı Harry ve toplanan cin cücelere Sersemletme Büyüleri yollayarak kör ejderhaya doğru koĢtu.

―Harry—Harry—ne yapıyorsun?‖ diye çığlık attı Hermione.

―Hadi, tırmanın, çabuk—―

Ejderha özgür olduğunu fark etmedi: Harry‘nin ayağı ön ayağındaki kıvrımı buldu ve asılıp sırtına çıktı.

Pulları çelik gibi sertti; hayvan onları hissetmemiĢ gibiydi. Elini uzattı; Hermione kendini yukarı kaldırdı; Ron onun arkasından tırmandı ve bir saniye sonra ejderha zincirsiz olduğunun farkına vardı.

Gürlemeyle Ģahlandı: Harry, kanatları feryat içindeki cin cüceleri kukla gibi devirerek açıldığında sivri pullarını olabildiğince sıkı kavrayarak dizlerini yerleĢtirdi ve hayvan havaya yükseldi. Koridor giriĢine dalınca, Harry, Ron ve Hermione, sırtında yassı bir biçimde, tavana sürttüler, peĢlerine düĢen cin cüceler kamalarını fırlatıyorlardı ama hayvanın kanatlarını sıyırıyordu.

―Hiç bir Ģekilde çıkamayız, o çok büyük!‖ diye çığlık attı Hermione, ama ejderha ağzını açtı ve yine alev püskürttü. Tünelin tavanı ve tabanında çatlaklar oluĢarak tahrip oldu. Ejderha güçle karĢılık vererek pençeledi ve geri savaĢtı. Harry gözlerini ısıya ve toza karĢı kapattı: Ejderhanın kayalara çarpmasından ve gürlemelerinden sağır olarak ve her an sarsılmayı bekleyerek sadece sırtına sarılabiliyordu; ardından Hermione‘nin ―Defodio!‖ diye bağırdığını duydu.

Çığlık atan ve Ģakırdayan cin cücelerden uzaklaĢarak oksijeni bol havaya doğru gitmek için çabalarken tavanı oyan ejderhaya, koridoru geniĢletmede yardımcı oluyordu: Harry ve Ron da tavanı oyma büyüleriyle tahrip ederek onu taklit ettiler, Yeraltı gölünü geçtiler. Büyük, sürünen, hırlayan hayvan, özgürlüğü ve getirdiği rahatlığı hissetmiĢ gibi görünüyordu ve arkalarındaki koridor ejderhanın tahrip gücü yüksek çivili kuyruğuyla, büyük kaya kümeleriyle, dev yarıklar oluĢmuĢ sarkıtlarla kaplanmıĢtı ve Ģakırdıyan cin cüce kümesinin de sesi daha boğuktu, yani ejderhanın ateĢi onların yola devam etmesini sağlamıĢtı—

Ve sonunda, büyülerinin gücüyle ejderha‘nın zalim kuvveti karıĢtı, koridordan, mermer salona çıkan yolu tahrip etmiĢlerdi.

Cin cüceler ve büyücüler feryat ediyor ve kendilerini korumak için kaçıyorlardı ve sonunda ejderhanın kanatlarını açabilmesi için imkan doğmuĢtu: boynuzlu kafasını giriĢ salonunun dıĢındaki kokusunu aldığı serin havaya döndürerek, kalkıĢa geçti ve Harry, Ron ve Hermione hala sımsıkı sırtına yapıĢık halde, Diagon Yolu‘na sendelerken metal kapıları yamulmuĢ halde ve menteĢelerine asılı halde bıraktı ve havalandı.

YİRMİ YEDİNCİ BÖLÜM

SON SAKLANMA YERİ

Yönlendirme diye bir Ģey yoktu, ejderha nereye gittiğini göremiyordu ve Harry eğer havada aniden dönerse ya da yuvalanırsa geniĢ sırtına tutunmaları imkansız olurdu. Yine de daha da yükseğe tırmandılar, Londra altlarında gri yeĢil bir haritaymıĢ gibi uzanıyordu, Harry‘nin kurtulduklarına iliĢkin duyduğu minnettarlık Ģimdi yok olmuĢ gibiydi. Yaratığın boynunda iyice eğilerek, metalik pullarına iyice yapıĢtı, soğuk esinti kabarmıĢ ve yanmıĢ tenini okĢuyordu, ejderhanın kanatları bir yel değirmeninin uzantılarıymıĢçasına havayı dövüyordu. Ardında ya mutluluktan ya da korkudan bilmediği neden Ron yüksek sesiyle küfretmeyi sürdürüyordu, Hermione ise hıçkırıyor gibiydi.

YaklaĢık beĢ dakika sonra Harry, ejderhanın onları atacağı yönündeki ani korkusundan sıyrılmıĢtı, sanki yeraltı hapishanesinden olabildiğine uzağa kaçmaktan baĢka derdi yoktu; ancak ne zaman ve nasıl inecekleri konusundaki soru daha korkutucuydu. Ejderhaların konmadan ne kadar süre uçabilecekleri konusunda bir fikri yoktu veya bu durumdaki bir ejderhanın inmek için iyi bir yer bulabileceği konusunda. Oturduğu yerin hafifçe battığını düĢünerek, sürekli etrafına bakınıyordu.

Lestrange‘ların kasasın girdiklerini Voldemort‘un öğrenmesi ne kadar sürecekti? Ne kadar sürede Gringotts cincüceleri Bellatrix‘i bilgilendirecekti? Ne alındığını anlamaları ne kadar kısa sürecekti? Ve sonra altın kupanın gittiğini keĢfettiklerinde Voldemort en sonunda Hortkulukları avladıklarını bilecekti.

Ejderha soğuk ve taze havaya aç gibiydi. Tutam tutam soğuk bulutlar arasından uçana kadar devamlı yükseldi ve Harry baĢkentte girip çıkan arabaların renkli noktalarını artık seçemiyordu. YeĢil ve kahverengi yeryüzünün mat ve parlak Ģeritleri üstünde uçtular ve uçtular.

―Ne arıyor sanıyorsun?‖ diye bağırdı Ron daha ve daha fazla kuzeye doğru uçarlarken.

―Fikrim yok,‖ diye bağırdı Harry gerisine. Elleri soğuktan hissizleĢmiĢti ancak elini kaydırmaya cesaret edemiyordu. Altlarındaki sahili gördüklerinde ne zamandır ne yapacaklarını düĢünüyordu Harry, üĢümüĢ ve hissizleĢmiĢti susuz ve oldukça aç olduğundan bahsetmeye bile gerek yoktu. Sonra diye düĢündü en son ne zaman yaratık yemek yemiĢti? ġüphesiz çok yakında beslenmeye ihtiyacı olacaktı değil mi? Ve o zaman sırtlarında gayet leziz üç insan olduğunu fark ettiğinde ne olacaktı?

GüneĢ havada aĢağı süzülmüĢtü Ģimdi çivit rengine dönüyordu ve ejderha hala uçuyordu, Ģehirler ve kasabalar görüĢlerinin altında kayıp geçiyordu, devasa gölgesi toprakta büyük bir bulutmuĢ gibi süzülüyordu. Harry‘nin her bir yanı ejderhanın sırtına tutunmaktan ağrıdı.

―Hayal mi ediyorum?‖ diye bağırdı Ron belli bir sessizlikten sonra, ―yoksa irtifa mı kaybediyoruz?‖

Harry aĢağı baktı ve koyu yeĢil dağları ve gölleri gördü, güneĢin batıĢıyla bakırımsı görünüyorlardı.

Ejderhanın kenarından gözlerini kısarak baktığında yeryüzü daha ve daha da büyüdü, güneĢ ıĢığının taze sudaki yansımasıyla kutsanıp kutsanmadığını merak etti.

Ejderha büyük sarmallar halinde aĢağı ve daha aĢağı, küçük göllerden birinin üzerinde doğru uçtular.

―Yeterince aĢağı indiğinde atlayacağımızı söyleyeceğim!‖ diye seslendi Harry diğerlerine.

―Burada olduğumuzu fark etmeden direk suya!‖

Hermione biraz isteksizce kabul etti ve Ģimdi Harry ejderhanın geniĢ sarı karnının su yüzeyinde dalgacıklar oluĢturduğunu görebiliyordu.

―ġĠMDĠ!‖

Ejderhanın yanından kayarak gölün yüzeyine doğru ayak üstü düĢtü; düĢüĢ umduğundan da büyüktü ve suya sanki yeĢil, dondurucu bir dünyaya düĢen taĢ gibi daldı. Hızla soluyarak su yüzeyine çıktı ve Ron ile Hermione‘nin düĢtüğü noktalardaki halkalı dalgalanmaları gördü. Ejderha hiçbir Ģey fark etmemiĢ gibiydi; çoktan elli metre uzaklıktaydı, çizik burnuna su toplamak için alçaktan uçuyordu. Ron ve Hermione gölün derinliklerinden zoraki soluyarak ve sular Ģapırdatarak çıkarken ejderha uçmaya devam etti, kanatlarını döverek boĢ bir araziye kondu.

Harry, Ron ve Hermione karĢı kıyıya çıktılar. Göl çok derin değil gibiydi. Daha çok kamıĢlar ve çamurlar arasında ilerlemeye dönüĢmüĢtü iĢ ve sonunda debelenerek sırılsıklam ve zor solur halde oldukça yorgun çimlerin üzerine ulaĢtılar.

Hermione yere çöktü, öksürüyor ve titriyordu. Harry her ne kadar mutlu bir Ģekilde uzanıp uyuyabilecekken ayağa kalktı ve asasını çıkardı sonra etraflarına bilindik koruma büyülerini yapmaya baĢladı.Hepsi de yüzlerinde ve kollarının her yanında kırmızı yanıklarla doluydular ve elbiseleri yer yer yırtılmıĢtı. Yaralarına geyikotu esansı sürerlerken irkilerek geri çekildiler. Hermione ĢiĢeyi Harry‘e uzattı ve hepsi için Kabuk Evden getirdiği kuru ve temiz cüppeler ile üç ĢiĢe balkabağı suyunu çıkarttı.

Üstlerini değiĢtiler ve meyve suyunu yudumladılar.

―Ee, bir taraftan,‖ dedi Ron sonunda, ellerinin üstündeki iyileĢen deriyi izleyerek, ―Hortkuluku aldık.

Diğer taraftan-―

―-kılıç yok,‖ dedi Harry diĢlerini gıcırdatarak, kotunda açılmıĢ deliğin altındaki derin yaraya geyikotu döküyordu.

―Kılıç yok,‖ diye tekrarladı Ron. ―ġu üç kağıtçı pislik...‖

Harry çıkardığı ıslak montundan Hortkuluku aldı ve önlerine çimin üstüne koydu. ġiĢelerini bitirirlerken güneĢ altında parlayarak gözlerini aldı.

―En azından bu sefer bunu takamayız, boyunlarımızdan sallansa biraz garip görünürdü,‖ dedi Ron ağzını elinin tersiyle silerek.

Hermione, ejderhanın hala su içtiği göl boyunca açıklıktaki araziye baktı.

―Ona ne olacak diye düĢünüyorsun?‖ diye sordu. ―ĠyileĢecek mi?‖

―Hagrid gibisin,‖ dedi Ron, ―O bir ejderha Hermione, kendi kendine bakabilir. EndiĢelenilmesi gereken bizleriz.‖

Üçü de gülmeye baĢladı ve bir baĢladılar mı durmaları zor oldu. Harry‘nin kaburgaları ağrıyordu, açlıktan baĢının döndüğünü hissetti ancak kızarmıĢ gökyüzünün altında çimenlere uzandı boğazı kuruyana kadar güldü.

―Ne yapacağız o zaman?‖ dedi Hermione sonunda kendini ciddiyete döndürerek. ―Öğrenecek değil mi? Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen Hortkuluklarını bildiğimizi öğrenecek!‖

―Belki ona anlatmak için çok korkmuĢ olurlar!‖ dedi Ron ümitle, ―Belki üstünü örterler-―

Gökyüzü, göl suyunun kokusu ve Ron‘un sesi kaybolmuĢtu. Acı sanki bir kılıç saplanmasıymıĢ gibi Harry‘nin kafasını yardı. Yarı aydınlatılmıĢ bir odada duruyordu ve yarı daire büyücüler ona dönüktü ve yerde ayaklarının dibinde diz çökmüĢ küçük titrek bir figür vardı.

―Bana ne dedin?‖ Sesi yüksek ve soğuktu ancak korku ve öfke içini yakıyordu. Sahip olduğu tek Ģey gitmiĢti-ama doğru olamazdı, anlayamıyordu nasıl olur da...

Cincüce titriyordu, üstündeki kırmızı gözlere bakamıyordu.

―Tekrar söyle!‖ diye mırıldandı Voldemort. ―Tekrar söyle!‖

―L-Lordum,‖ diye kekeledi cincüce, siyah gözleri korkuyla açılmıĢtı, ―L-Lordum… onları d-durdurmaya ç-çalıĢtık… s-sahtekarlar, Lordum… Lestrangelerin kasasına—kasasına girmiĢler…‖

―Sahtekarlar? Hangi sahtekarlar? Gringotts‘un sahtekarları açığa vurmak için kullandığı yöntemler var sanıyordum? KimmiĢ onlar?‖

―Onlar… onlar… P-Potter çocuğu ve iki yardakçısı…‖

―Ve ne aldılar?‖ dedi, sesi yükseliyor, korkunç bir korku sarıyordu benliğini, ―Söyle bana! Ne aldılar?‖

―Küçük bir… küçük bir k-kupa L-Lordum…‖

Öfkeden ve kabullenememekten attığı çığlık sanki bir baĢkasınınmıĢ gibi onu terk etti. Çılgına dönmüĢtü, deliriyordu, doğru olamazdı, imkansızdı, kimse bilmiyordu. Çocuğun, sırrını keĢfetmiĢ

olması nasıl olurdu da mümkün olurdu?

Yüce Asa havayı yardı ve yeĢil bir ıĢık odayı doldurdu; dizleri üzerindeki cincüce ölü olarak yuvarlandı; izleyen büyücüler dehĢete düĢmüĢ bir Ģekilde dağıldılar. Bellatrix ve Lucius Malfoy kapıya koĢmaya çalıĢırken diğerlerini geriye doğru fırlattılar, tekrar ve tekrar asası iniyordu, geride kalanların hepsi ona kötü haberler getirmiĢ oldukları ve altın kupayı duyduklarından dolayı katledildiler—

Ölülerin arasında yalnız baĢına ağır ağır yürüdü, ve imgeleminde hepsi gözünün önünden geçti; hazinesi, muhafızları, ölümsüzlüğüne olan güveni—günce yok edilmiĢti ve kupa çalınmıĢtı. Peki ya, peki ya çocuk diğerlerini de biliyorsa? Acaba biliyor muydu, harekete geçip daha fazlasının izini sürmüĢ olabilir miydi? Bunun arkasında Dumbledore mu vardı? Sürekli ondan kuĢkulanan Dumbledore; emri sonucunda öldürülen Dumbledore; asası Ģimdi onun olan, ama yine de ölümün rezilliğinden ona çocuk yoluyla ulaĢan Dumbledore, çocuk yoluyla—

Ama tabii ki eğer çocuk onun Hortkuluklar‘ından birini yok etmiĢ olsaydı, O, Lord Voldemort bunu bilirdi, bunu hissederdi, değil mi? O ki, aralarındaki en büyük büyücüydü; O ki Dumbledore‘un ve daha bir çok değersiz, isimsiz adamın katiliydi. Nasıl olur da eğer kendisi, en önemli ve değerli olan kendisi, saldırıya uğrayıp sakat bırakılırsa Lord Voldemort bilmezdi.

Doğruydu, günce yok edildiğinde hissetmemiĢti, ama bunun nedeninin o zamanlar hissedecek bir bedeni olmamasından kaynaklandığını düĢünüyordu, o zamanlar bir hayaletten farksızdı… Hayır, kesinlikle geri kalanlar güvendeydi… Diğer Hortkuluklar bozulmamıĢ bir Ģekilde duruyor olmalılardı.

Ama bilmeliydi, emin olmalıydı… Odanın içinde yürümeye baĢladı, geçerken cincücenin cesedine bir tekme savurdu ve kaynayan beynindeki resimler bulanıklaĢtı ve yandı: göl, kulübe ve Hogwarts—

Bir parça sakinlik öfkesini yatıĢtırdı. Yüzüğü Gaunt kulübesine sakladığını çocuk nereden bilecekti ki?

Kimse onun Gauntlar‘la akraba olduğunu bilmiyordu, bağlantıyı saklamıĢtı, cinayetlerin izi asla ona kadar gelmemiĢti. Yüzük, kesinlikle güvendeydi.

Ve çocuk yada baĢka biri mağarayı ve içindeki güvenliği geçmeyi nasıl bilecekti ki? Madalyonun çalınmıĢ olması fikri saçmaydı…

Okul içinse: Hortkuluk‘u Hogwarts içinde nereye yerleĢtirdiğini yalnızca o biliyordu, çünkü o yerin en saklı sırlarını öğrenme Ģerefine tek baĢına eriĢmiĢti…

Ve hala, artık yanından ayrılmaması gereken Nagini vardı, daha fazla dıĢarı göndermeler yoktu, yanında koruması altında kalmalıydı.

Ama emin olmak için, tamamen emin olmak için, her bir saklama yerine geri dönmeliydi, her bir Hortkuluk‘un güvenlik önlemlerini iki katına artırmalıydı… Bu, tıpkı Yüce Asa arayıĢında olduğu gibi, tek baĢına halletmesi gereken bir iĢti.

Önce hangisini ziyaret etmeliydi, en tehlikede olanı hangisiydi? Eski bir tedirginlik kapladı içini.

Dumbledore onun diğer ismini biliyordu… Dumbledore Gauntlar‘la bağlantıya geçmiĢ olabilirdi…

TerkedilmiĢ evleri, belki de saklama yerleri içinde en az koruma altında olanıydı, ilk önce gitmesi gereken yer orasıydı…

Göl, kesinlikle imkansızdı… yine de yetimhanede kaldığı sıradaki yaptığı yanlıĢlıkları ufak bir olasılıkla Dumbledore biliyor olabilirdi.

Ve Hogwarts… ama oradaki Hortkuluk‘unun güvende olduğunu biliyordu; fark ettirmeden Hogsmeade‘e gitmek Potter için olanaksızdı, o yüzden okulu atlamalıydı. Bununla birlikte, çocuğun kaleye girmeyi tekrar deneyebileceği konusunda Snape‘i alarma geçirmek mantıklı olurdu… Çocuğun kaleye neden dönmek isteyeceğini Snape‘e söylemek aptallık olurdu, tabii ki; Bellatrix ve Malfoy‘a güvenip söylemek büyük bir hata olmuĢtu. Aptallıkları ve dikkatsizlikleri birilerine güvenmenin ne kadar mantıksız olduğunu kanıtlamamıĢ mıydı?

Ġlk önce Gaunt kulübesini ziyaret edecekti ve Nagini‘yi de yanına alacaktı. Artık yılandan ayrı kalmak istemiyordu… uzun adımlarla odadan hole ve çeĢmenin aktığı karanlık bahçeye çıktı; Çatal dilinde yılana seslendi ve yılan uzun bir gölgeymiĢçesine süzülerek ona doğru geldi…

Kendini Ģimdiki zamana çektiği sırada Harry‘nin gözleri açıldı. Batan güneĢin altında, göl kıyısında uzanıyordu, Ron ve Hermione gözlerini ona dikmiĢlerdi. EndiĢeli bakıĢları ve yara izinin yanmasından yola çıkarak Voldemort‘un zihnine olan kısa gezintisinin fark edildiğini anladı. Titreyerek ve ıslak olduğuna hafifçe ĢaĢırarak ayağa kalkmaya çabaladı ve kupanın, önündeki çimende masumca durduğunu gördü, batan güneĢin altın sarısı gölün koyu mavisi üzerine düĢüyordu.

―Biliyor.‖

Voldemort‘un yüksek sesli çığlıklarından sonra kendi sesi tuhaf ve kısık geldi. ―Biliyor ve diğerlerinin olduğu yerleri kontrol edecek ve sonuncusu,‖ Ģimdi ayağa kalkmıĢtı,‖Hogwarts‘ta. Biliyordum.

Biliyordum.‖

―Ne?‖

Ron ona ağzı açık bakıyordu; Hermione endiĢeli görünerek dik oturdu.

―Ama ne gördün? Nasıl biliyorsun?

―Onun kupayı öğrendiğini gördüm, kafasının içindeydim, o,‖—cinayetleri hatırladı—―ciddi Ģekilde sinirli ve korktu da, nasıl bildiğimizi anlayamıyor ve Ģimdi gidip diğerlerinin güvende olup olmadığını kontrol edecek, önce yüzüğü. Hogwarts‘takinin en güvende olduğunu düĢünüyor, çünkü Snape orada, çünkü görünmeden içeri girmek çok zor olacak. Sanırım onu en son kontrol edecek, ama birkaç saat içinde orada olabilir—―

―Hogwarts‘ta nerede olduğunu gördün mü?‖ diye sordu Ron, Ģimdi o da ayağa kalkmıĢtı.

―Hayır, Snape‘i uyarmaya konsantre olmuĢtu, tam olarak nerede olduğunu düĢünmedi—―

―Bekle, bekle!‖ diye bağırdı Hermione Ron Hortkuluk‘u kapıp Harry görünmezlik pelerinini çıkardığı sırada. ―Öyle hemen gidemeyiz, bir planımız yok, ihtiyacımız olan—―

―Yola koyulmamız lazım,‖ dedi Harry sertçe. Uyumayı umuyor, yeni çadıra gitmeyi dört gözle bekliyordu, ama bu artık imkansızdı, ―Yüzük ve madalyonun kaybolduğunu anlayınca ne yapacağını hayal edebiliyor musun? Ya yeterince güvende olmadığını düĢünüp Hogwarts‘taki Hortkuluk‘u baĢka yere taĢırsa?‖

―Ama içeri nasıl gireceğiz?‖

―Hogsmeade‘e gideceğiz,‖ dedi Harry, ―ve okulun etrafındaki korumanın nasıl bir Ģey olduğunu öğrenince bir Ģeyler düĢüneceğiz. Pelerinin altına gir Hermione, bu sefer ayrılmamızı istemiyorum.‖

―Ama gerçekten sığmayız—―

―Karanlık olacak, kimse ayaklarımızı fark etmez.‖

Çırpınan kocaman kanatlar siyah su üzerinde yankılandı. Ejderha doymuĢtu ve havaya yükseldi.

Hazırlıklarını durdurdular ve onun gittikçe yükseliĢini ve süratle kararan gökyüzüne doğru uçmasını ta ki yakındaki dağlardan birinin yanında kayboluncaya dek izlediler. Sonra Hermione öne doğru yürüdü ve diğer ikisinin arasındaki yerini aldı, Harry pelerini üstlerine geçirdi ve birlikte karanlığa karıĢtılar.

YİRMİ SEKİZİNCİ BÖLÜM

KAYIP AYNA

Harry‘nin ayakları sokağa değdi. Acı içinde tanıdık Hogsmeade High Street‘in karanlık mağaza vitrinlerini, köyün arkasında kalan dağların sis içindeki siyah görüntüsünü, sokağın Hogwarts‘a doğru kıvrılıĢını, Üç Süpürge‘nin camlarından süzülen ıĢığı gördü; ve bir anlık bir duyu kaybıyla yaklaĢık bir yıl önce çok ciddi Ģekilde zayıf düĢmüĢ Dumbledore‘a destek olarak nasıl buraya indiğini içine iĢleyen bir netlikle hatırladı, yalnızca birkaç saniye içinde, hemen yere inmelerinin ardından – ve hatta Ron ve Hermione‘nin kollarını sımsıkı tutan elini yeni gevĢetmiĢken oldu.

Kupanın çalınmıĢ olduğunu fark ettiğinde, hava Voldemort‘unkine benzeyen bir çığlıkla yırtıldı: Harry‘nin vücudundaki her bir sinir yırtılıyordu ve buna onların ortaya çıkmalarının sebep olduğunu biliyordu. Tam Pelerin‘in ardından diğer ikisine bakmıĢtı ki Üç Süpürge‘nin kapısı ardına kadar açıldı ve bir düzine pelerinli ve kukuletalı Ölüm Yiyen asaları yukarıda sokaklara doğru hızla dağıldı.

Harry Ron‘un asasını kaldıran bileğini yakaladı; koĢan çok fazla kiĢi vardı. Buna kalkıĢmak bile yerlerini ele verirdi. Ölüm Yiyenlerden biri asasını kaldırdı ve hala uzaktaki dağlarda yankılanan çığlık durdu.

― Accio Pelerin!‖ diye kükredi Ölüm Yiyenlerden biri. Harry kumaĢın kıvrımlarını yakaladı ancak Pelerin‘in elinden kaçma gibi bir niyeti yoktu. Çağırma Büyüsü onun üzerinde iĢe yaramamıĢtı.

―Paketinde değilsin demek Potter?‖ diye haykırdı büyüyü deneyen Ölüm Yiyen ve sonra arkadaĢlarına döndü: ―Dağılın, O burada.‖

Altı tane Ölüm Yiyen tam üzerlerine doğru koĢmaya baĢladı: Harry, Ron ve Hermione mümkün olduğunca çabuk bir Ģekilde en yakın sokağa doğru geriledi ve Ölüm Yiyenler onları yalnızca birkaç santimle ıskaladı. Etrafı arayan Ölüm Yiyenlerin asalarından çıkan ıĢıkların gezindiği sokaktaki yukarı aĢağı koĢturan ayak seslerini dinleyerek karanlıkta beklediler.

―Hadi gidelim!‖ diye fısıldadı Hermione. ―BuharlaĢalım!‖

―Harika fikir‖ dedi Ron ancak daha Harry cevap veremeden bir Ölüm Yiyen bağırdı,

―Burada olduğunu biliyoruz Potter, ve buradan kaçıĢ yok! Seni bulacağız!‖

―Bizim için hazır bekliyorlardı,‖diye fısıldadı Harry. ―O büyüyü geldiğimizi söylemek için yapmıĢlardı.

Eminim bizi burada tutmak için de bir Ģeyler yapmıĢlardır, tuzağa düĢürmek için-‖

―Ruh Emicilere ne oldu?‖ dedi diğer bir Ölüm Yiyen. ―Onların dizginlerini çözelim, onu yeterince çabuk bulurlar!‖

―Karanlık Lord Potter‘ın kendi ellerinde ölmesini istiyor, baĢkasının değil-‖

―Ama Ruh Emiciler onu öldürmez! Karanlık Lord Potter‘ın hayatını istiyor, ruhunu değil. Eğer önce öpülürse onu öldürmesi daha kolay olur!‖

Onaylama sesleri yükseldi. DehĢet Harry‘i sardı: Ruh Emicileri püskürtmek için Patronus yapmaları gerekirdi bu da yerlerini hemen belli ederdi.

―BuharlaĢmayı denemek zorundayız, Harry!‖diye fısıldadı Hermione.

O bunu söyler söylemez Harry sokağa yayılan anormal soğuğu hissetmeye baĢladı. IĢıklar etraflarından yukarıdaki yıldızlara kadar emilip kaybolmuĢtu. Zifiri karanlıkta Hermione‘nin onun kolunu tuttuğunu ve birlikte noktaya döndüklerini hissetti.

Ġçinden geçmeleri gereken hava katılaĢmıĢ gibi görünüyordu: BuharlaĢamıyorlardı; Ölüm Yiyenler büyülerini iyi yapmıĢlardı. Soğuk hava Harry‘nin vücudunun giderek derinlerine iĢliyordu. O, Ron ve Hermione el yordamıyla duvardan yollarını bularak ve ses yapmamaya çalıĢarak sokağın aĢağısına doğru gerilediler.

Sonra köĢenin ilerisinde sessizce kayan on ya da daha fazla Ruh Emici belirdi, kara cüppeleri, yanmıĢ

ve kararmıĢ gibi görünen elleriyle etraflarındaki her Ģeyden daha koyu olduklarından karanlıkta bile görülebiliyorlardı. Onların korkularını hissedebilirler miydi? Harry bundan emindi: ġimdi daha hızlı geliyorlarmıĢ gibi görünüyorlardı, Harry havada onların her Ģeyi emermiĢ gibi hırıltılı nefeslerini hissetmenin umutsuzluğunu yaĢıyordu, yaklaĢıyorlardı-Asasını kaldırdı: Sonrasında ne olursa olsun, Ruh Emici‘lerin öpücüğüne katlanamazdı, bunu yapamazdı.

Fısıldarken tek düĢündüğü Ron ve Hermione‘ydi. ― Expecto Patronum!‖

GümüĢ bir geyik asasından fırladı ve hücuma geçti: Ruh Emiciler dağıldı ve görüntüde olmayan bir yerden bir zafer çığlığı koptu.

―Bu o, Ģurada aĢağıda, aĢağıda,onun Patronusunu gördüm, bir geyikti!‖

Ruh Emiciler geri çekilmiĢti, yıldızlar yeniden beliriyordu ve Ölüm Yiyenlerin ayak sesleri giderek yaklaĢıyordu; ancak daha Harry panikten ne yapacağına karar verememiĢken menteĢelerin gıcırdaması duyuldu ve dar sokağın sol tarafında bir kapı açılarak sert bir ses duyuldu: ―Potter, buraya, çabuk!‖

Tereddüt etmeden denileni yaptı, üçü de aceleyle açık kapı eĢiğinden içeri girdi.

―Yukarı, Pelerini üzerinizde tutun, sessiz olun!‖ diye mırıldandı uzun boylu figür ve onları yolundan çekip sokağa fırladı ve kapıyı arkasından çarparak kapattı.

Harry‘nin nerede olduklarına dair en ufak bir fikri yoktu, ancak tek bir mumun cılız ıĢığında Domuz Burnu‘nun pis, talaĢlı barını gördü. Tezgahın arkasına doğru koĢtular ve gizli bir tahta merdivene açılan ikinci bir kapıdan geçip mümkün olduğunca çabuk yukarı tırmandılar. Merdivenler içinde çok eski bir halı ve üzerinde odaya boĢ bir tatlılıkla gözünü dikip bakan sarıĢın bir kızın yağlıboya resmi duran küçük bir Ģömine olan bir oturma odasına açılıyordu. BağırıĢlar alttaki sokağa kadar ulaĢtı. Hala Görünmezlik Pelerinini altında kirle kaplı pencereye koĢup aĢağıya baktılar. Harry‘nin Domuz Kafası‘nın barmeni olduğunu anladığı kurtarıcıları kukuleta giymemiĢ olan tek kiĢiydi.

―Ne yani?‖ diye kukuletalı yüzlerden birine böğürüyordu. ―Ne yani? Benim sokağımdan aĢağı Ruh Emicileri yolladınız, tabi ki onlara bir Patronus yollayacağım! Onları yakınımda istemiyorum, bunu size söylemiĢtim. Onları istemiyorum‖

―O senin Patronusun değildi,‖dedi bir Ölüm Yiyen. ―Bir geyikti. Potter‘ınkiydi!‖

―Geyik!‖ diye kükredi barmen ve asasını çıkardı. ―Geyik! Seni aptal- Expecto Patronum!‖

Kocaman ve boynuzlu bir Ģey asanın ucundan fırladı. AĢağı doğru yol alıp High Street‘e doğru hücum etti ve gözden kayboldu.

―Bu benim gördüğüm değildi‖ dedi Ölüm Yiyen, yine de daha az emin görünerek.

―Sokağa çıkma yasağı bozuldu, sesleri duydun.‖ arkadaĢlarından biri barmene. ―Birileri kuralları bozarak sokağa çıktı-‖

―Eğer kedimi dıĢarı çıkarmak istersem, ben bozarım, sokağa çıkma yasağınıza lanet olsun!‖

―Ġğneleme Büyüsünü sen mi yaptın?‖

―Ben yaptıysam ne olmuĢ? Beni Azkaban‘a mı yollayacaksınız? Burnumu kendi ön kapımdan dıĢarı çıkarttım diye öldürecek misiniz? Yapın o zaman, madem istiyorsunuz! Ama kendi hayrınıza umuyorum ki küçük Karanlık ĠĢaretlerinize basmamıĢ ve onu buraya çağırmamıĢ olun. Buraya benim ve yaĢlı kedin için çağırıldığını öğrenince bundan hiç hoĢlanmayacak, öyle değil mi?‖

―Bizim için endiĢelenme.‖dedi Ölüm Yiyenlerden biri. ―sokağa çıkma yasağını bozduğun için kendin için endiĢelen!‖

―Peki barım kapandığında iksirleri ve zehirleri nerede alıp satacaksınız? Ek iĢlerinize ne olacak o zaman?‖

―Tehdit mi ediyorsun-?‖

―Ben ağzımı kapalı tutuyorum, bu nedenle buradasınız değil mi?‖

―Hala bir geyik Patronus gördüğümü söylüyorum!‖ diye bağırdı ilk Ölüm Yiyen.

―Geyik?‖ diye kükredi barmen. ―O bir keçi, ahmak!‖

―Pekala, yanılmıĢız.‖ dedi ikinci Ölüm Yiyen. ―Bir kez daha sokağa çıkma yasağını bozarsan bu kadar yumuĢak olmayacağız!‖

Ölüm Yiyenler uzun adımlarla High Street‘e doğru yola koyuldular. Hermione rahatlayarak inleyerek Pelerin‘in altından çıktı ve sallanan ayakları olan bir sandalyeye oturdu. Harry perdeleri kapatarak Pelerini Ron‘la ikisinin üzerinden çekti. Barmenin aĢağıda kapıyı yeniden sürgülemesini ve merdivenleri çıkmasını duyabiliyorlardı. Harry‘nin dikkati birden Ģömine rafından duran bir Ģeye takıldı: kızın portresinin hemen altında, küçük, dikdörtgen Ģeklinde üstünden desteklenmiĢ bir ayna.

Barmen odaya girdi.

―Sizi lanet olası aptallar,‖ dedi kaba bir Ģekilde birinden diğerine bakarken. ―Buraya gelirken ne düĢünüyordunuz?‖

―TeĢekkür ederiz.‖ dedi Harry. ―Ne kadar teĢekkür etsek azdır. Hayatımızı kurtardınız!‖

Barmen homurdandı. Harry ona yaklaĢarak yüzüne baktı: uzun, cılız, metal grisi saç ve sakaldan geçmiĢi görmeye çalıĢıyordu. Gözlük takıyordu. Kirli camların arkasında gözleri delici, pırıl pırıl bir maviydi.

―Aynada gördüğüm gözler senin gözlerindi.‖

Odada sessizlik hakimdi. Harry ve barmen birbirlerine baktılar.

―Dobby‘i sen gönderdin.‖

Barmen baĢıyla onayladı ve etrafta ev cinine bakındı.

―Seninle kalabileceğini düĢünmüĢtüm. Onu nerede bıraktın?‖

―O öldü.‖ dedi Harry. ―Bellatrix Lestrange öldürdü.‖

Barmenin yüzü umursamazdı. Birkaç dakika sonra konuĢtu, ―Üzgünüm, o cini seviyordum.‖

Diğer tarafa döndü ve hiçbirine bakmadan asasıyla dürterek lambaları yaktı.

―Sen Aberforth‘sun‖,dedi Harry adamın sırtına bakarak.

Bunu ne onayladı ne de reddetti, sadece Ģömineyi yapmak için eğildi.

―Bunu nereden buldun?‖diye sordu Harry, kendisinde bulunan eĢini iki yıl önce kırdığı Sirius‘un aynasına doğru yürürken.

―YaklaĢık bir yıl önce Dung‘dan aldım‖ dedi Aberforth. ―Albus bana onun ne olduğunu söylemiĢti. Sana göz kulak olmaya çalıĢıyordum.‖

Ron güçlükle soludu.

―Ceylan,‖ dedi heyecanla, ―O da sen miydin?‖

―Sen neden bahsediyorsun?‖ diye sordu Aberforth.

―Birisi bize bir ceylan patronusu gönderdi!‖

―Böyle beyinlerle birer Ölüm Yiyen olabilirdiniz, oğlum. Daha az önce Patronusumun bir keçi olduğunu kanıtlamadım mı?‖

―Oh,‖ dedi Ron, ―Evet…pekala, ben açım!‖ diye ekledi kendini savunurmuĢ gibi, midesinin yüksek sesle guruldamasının ardından.

―Yiyecek aldım,‖ dedi Aberforth, ve odadan dıĢarı çıktı, dakikalar sonra ellerinde kocaman bir somun ekmek, biraz peynir, ve metal bir sürahi dolusu içki ile yeniden belirip elindekileri ateĢin önündeki küçük bir masaya yerleĢtirdi. Kurt gibi aç olarak yiyip içtiler, bir süre sadece çiğneme sesleri duyuldu.

―Madem öyle,‖ dedi Aberfdorth hepsi tıka basa doymuĢ ve Harry ile Ron yığıldıkları sandalyelerde uyuklarlarken.

―Sizi buradan çıkarmanın en iyi yolunu düĢünmeliyiz. Bunu gece yapamayız, karanlıkta birileri dıĢarı çıkarsa neler olduğunu duydunuz: Ġğneleme Büyüsü yapıldı, köpek gibi izinizi sürerler. Bir dahaki sefere bir keçiyi bir geyik olarak yutturabileceğimi sanmıyorum. Sokağa çıkma yasağının kalktığı gün doğumuna kadar bekleyelim, sonra da Pelerininizi üzerinize geçirir yola koyulursunuz. Çıkıp doğruca Hogsmeade‘e gidin ve dağlara kadar devam edin, orada BuharlaĢabileceksiniz. Belki Hagrid‘i görürsünüz. ―Onu tutuklamaya çalıĢtıklarından beri Grawp‘la birlikte bir mağarada saklanıyor.‖

―Gitmiyoruz,‖ dedi Harry. ―Hogwarts‘a girmek zorundayız.‖

―Aptal olma, oğlum,‖ dedi Aberforth.

―Yapmak zorundayız,‖ diye yanıtladı Harry.

―Yapmanız gereken Ģey,‖dedi Aberforth öne eğilerek, ―yapabildiğinizce hızlı bir Ģekilde buradan uzaklaĢmak.‖

―Anlamıyorsun. Fazla zamanımız yok. ġatoya gitmeliyiz. Dumbledore-yani kardeĢin-bizi istedi-‖

ġöminenin ıĢığı Aberforth‘un gözlüğünün pis camlarını bir anda opak gibi bembeyaz ve ıĢık geçirmez yaptı ve Harry‘nin aklına dev örümcek Aragog‘un kör gözleri geldi.

―Abim Albus pek çok Ģey isterdi.‖ dedi Aberforth, ―insanların o ulu planlarını gerçekleĢtirirken ölme gibi bir alıĢkanlıkları var. Bu okuldan gideceksin Potter, hatta yapabiliyorsan ülkeden de. Abimi ve onun zekice entrikalarını unut. O bunların hiç birinin onu incitemeyeceği bir yere gitti ve ona hiçbir Ģey borçlu değiliz.‖

―Anlamıyorsun.‖ dedi Harry tekrar.

―Ah, öyle mi?‖d edi Aberforth alçak sesle. ―Kendi abimi anlamadığımı mı düĢünüyorsun? Albus‘u benden daha iyi tanıdığını mı düĢünüyorsun?‖

―Bunu demek istemedim,‖ dedi aĢırı yorgunluk ve çok miktarda yiyecek ve Ģaraptan beyni uyuĢan Harry.

―O… o bana bir görev bıraktı.‖

―Öyle mi?‖dedi Aberforth. ―Ġyi bir iĢtir umarım? HoĢ? Kolay? Yetersiz küçük bir büyücüden kendilerini aĢırı germelerine gerek duymadan bekleyebileceğin tipte bir Ģey?‖

Ron neĢesizce güldü. Hermione gergin görünüyordu.

―Ben-kolay bir Ģey değil, hayır‖ dedi Harry. ―Ancak yapmam lazım-‖

―Lazım? Neden lazım? O öldü, değil mi?‖ dedi Aberforth kabaca. ―Bırak gitsin, oğlum, onu takıp etmeden önce kendini kurtar!‖

―Yapamam.‖

―NedenmiĢ?‖

―Ben-‖ Harry yenilmiĢ hissediyordu, açıklayamıyordu, bu nedenle bunun yerine saldırıya geçti.‖ Ama sen de savaĢıyorsun, Zümrüdü Anka YoldaĢlığı‘ndasın-‖

―Ordaydım,‖ dedi Aberforth. ―Zümrüdü Anka YoldaĢlığı bitti. Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen kazandı, bitti artık, ve bu olmamıĢ gibi davrananlar kendilerini kandırıyorlar. Burası senin için asla güvenli olmayacak Potter, seni çok fena istiyor. Bu nedenle uzaklara git, git saklan, kendini kurtar. En iyisi bu ikisini de yanında götür.‖ Parmağını Ron ve Hermione‘ye salladı.

―YaĢadıkları sürece tehlikede olacaklar, herkes onların seninle birlikte çalıĢtığını biliyor.‖

―Kaçamam.‖ dedi Harry. ―Bir görevim var-‖

―Onu baĢkasına ver!‖

―Yapamam. Ben yapmalıyım, Dumbledore hepsini açıkladı-‖

―Ah, o biliyor muydu? Sana her Ģeyi söyledi mi, sana karĢı dürüst müydü?‖

Harry onun ―Evet‖i bütün kalbiyle söylediğini düĢünmesini istemiĢti ama bir Ģekilde bu basit sözcük dudaklarından dökülemedi, Aberforth ne düĢündüğünü biliyormuĢ gibi görünüyordu.

―KardeĢimi tanıyorum, Potter. Sır saklamayı daha annemizin dizlerinin dibindeyken öğrenmiĢti. Sırlar ve yalanlar, bu Ģekilde büyüdü, ve Albus... o doğuĢtan yetenekliydi.‖

YaĢlı adamın gözleri Ģömine rafının üzerinde duran kız çizimine takıldı. O anda Harry de etrafa ve odadaki tek resme iyice bir baktı. Albus Dumbledore‘un hiç resmi yoktu, baĢka herhangi birinin de.

―Mr. Dumbledore,‖ dedi Hermione ürkekçe. ―Bu sizin kız kardeĢiniz mi? Ariana?‖

―Evet,‖dedi Aberforth kısa ve öz bir Ģekilde. ―Rita Skeeter okuyorsunuz, değil mi, Bayan?‖

AteĢin kızılımsı ıĢığına rağmen Hermione‘nin kızardığı belliydi.

―Elphias Doge ondan bahsetmiĢti,‖ dedi Harry Hermione‘yi kurtarmaya çalıĢarak.

―O yaĢlı aptal,‖ diye mırıldandı Aberforth içkisinden koca bir yudum almadan önce. ―Herkes gibi o da güneĢin abimin ofisinden doğduğunu düĢünürdü. Çok fazla insan gibi, bakıĢlarınızdan anlaĢıldığı kadarıyla siz üçünüz de buna dahil.‖

Harry sessiz kaldı. Dumbledore‘la ilgili birkaç aydır kafasını kurcalayan kuĢku ve kararsızlıklarından bahsetmek istemiyordu. Dobby‘nin mezarını kazarken kararını vermiĢti, Albus Dumbledore tarafından gösterilen bu tehlikeli ve dolambaçlı yolda devam edecek ve bilmesi gereken her Ģeyin söylenmediği ancak sadece güvenilmesinin istendiği gerçeğini kabul edecekti. Tekrar Ģüphe etme gibi bir isteği yoktu; onu amacından saptıracak herhangi bir Ģey duymak istemiyordu. Aberforth‘un çarpıcı bir Ģekilde kardeĢininkilere benzeyen gözleriyle karĢılaĢtı: Parlak mavi gözler aynı Ģekilde araĢtırdığı nesneyi x-ray ıĢınlarıyla tarıyormuĢ izlenimi veriyordu ve Harry Aberforth‘un ne düĢündüğünü bildiğini anladı ve onu küçümsedi.

―Profesör Dumbledore Harry‘e çok önem verirdi,‖ dedi Hermione alçak sesle.

―ġimdi de mi?‖ dedi Aberforth. ―Abimin önem verdiği pek çok kiĢinin onları yalnız bıraktığı anda çok kötü durumlara düĢtüğünü bilmek komik Ģey.‖

―Ne demek istiyorsunuz?‖ diye sordu Hermione nefesi kesilircesine.

―BoĢ ver,‖dedi Aberforth.

―Ancak bu gerçekten oldukça ciddi bir Ģey!‖ dedi Hermione. ―Siz-siz kız kardeĢinizden mi bahsediyorsunuz?‖

Aberforth ona ters ters baktı: Dudakları ağzında tutmaya çalıĢtığı sözcükleri çiğniyormuĢ gibi görünüyordu. Ve sonra konuĢmaya baĢladı.

―Kız kardeĢim altı yaĢındayken, üç tane Muggle oğlan tarafından saldırıya uğramıĢtı. Onu çitlerin oradan gözetleyip sihir yaptığını görmüĢlerdi: o sadece bir çocuktu, gücünü kontrol edemiyordu, hiçbir cadı ve büyücü o yaĢta bunu yapamaz. Sanıyorum gördükleri Ģey onları korkutmuĢtu. Çitin diğer tarafına zorla geçmiĢler ve o da onlara numarasını tekrarlayamayınca, küçük kaçığın böyle Ģeyler yapmasını engellemek için onu biraz uzağa götürmüĢlerdi.‖

Hermione‘nin gözleri ateĢin ıĢığında kocaman görünüyordu, Ron biraz midesi bulanmıĢ gibiydi.

Aberforth ayağa kalktı, Albus kadar uzun ve birden öfkesinden ve acısının yoğunluğundan dolayı berbat göründü.

―Bu onu mahvetti, yaptıkları Ģey: Bir daha hiç düzelmedi. Sihir kullanmadı ancak ondan tam da kurtulamadı, yolundan çıktı ve onu çıldırttı, kontrol edemediği zamanlarda onu patlattı ve bazı zamanlar oldukça garip ve tehlikeli oluyordu. Ancak çoğu zaman tatlı, korkmuĢ ve zararsızdı.

―Ve babam bunu yapan piçlerin ardından gitti,‖ dedi Aberforth, ―ve onlara saldırdı. Bu nedenle onu Azkaban‘a tıktılar. Bunu neden yaptığını asla söylemedi, çünkü Bakanlık Ariana‘nın ne hale geldiğini bilseydi, onu iyiliği için St. Mungo‘ya kilitlerlerdi. Onun dengesiz olduğunu ve daha fazla içinde tutamadığı zamanlarda ondan fıĢkıran sihrin Uluslararası Gizlilik Nizamnamesi için bir tehdit oluĢturduğunu düĢünürlerdi.

―Onu güvende ve huzurlu tutmalıydık. Evimizden taĢındık ve onun hasta olduğunu söyledik, annem ona bakıyor, onun sakin ve mutlu olmasını sağlıyordu.

―Ben onun favorisiydim,‖ dedi, bunu derken bir an için kırıĢıklıkları ve yaĢlı sakalının ardından pis bir okul çocuğu bakıyormuĢ gibi oldu. ―Albus değildi, evde olduğu zaman içinde hep odasında olurdu, kitaplarını okur ve ‗günün en dikkate değer sihirli isimleri‘ gibi Ģeylere benzeyen ödüllerini sayardı.‖

dedi Aberforth kendisini haklı çıkarmak istercesine. ―Onunla uğraĢmak istemiyordu. En çok beni severdi. Annemin yedirmesini istemediğinde ona ben yemek yedirirdim, öfke nöbetlerinde ben sakinleĢtirirdim, ve huzurlu olduğu zamanlarda keçileri beslememe yardım ederdi.

―Sonra, on dört yaĢına geldiğinde… Anlıyorsunuz ya, orada değildim.‖ dedi Aberforth. ―Eğer orada olsaydım, onu sakinleĢtirebilirdim. Öfke nöbetlerinden birindeydi ve annem onun kadar genç değildi, ve…bir kaza oldu. Ariana bunu kontrol edemedi. Ancak annem ölmüĢtü.‖

Harry acıma ve nefret karıĢımı korkunç bir Ģey hissetti; daha fazlasını duymak istemiyordu, ancak Aberforth konuĢmaya devam etti, ve Harry onun bu konudan en son ne kadar zaman önce bahsetmiĢ

olduğunu düĢündü, ancak aslında bundan daha önce hiç bahsetmemiĢti.

―Bunun faturası da Albus‘un küçük Doge ile dünyayı dolaĢmasına kesildi. Ġkisi annemin cenazesi için eve döndü ve Doge kendisi devam etti, Albus da ailenin reisi olarak yerleĢti. Hah!‖

Aberforth ateĢe tükürdü.

―Ona ben bakmalıydım, bunu ona söyledim, okulu umursamadığımı, evde kalıp bunu yapabileceğimi.

Bana eğitimimi bitirmem gerektiğini ve annemin yerine geçebileceğini söyledi. Bay dahi için küçük bir hayal kırıklığı, yarı-deri kız kardeĢine bakmak, onun her gün evi havaya uçurmasını engellemek için ödül falan yoktur. Ancak yine de birkaç hafta iyi idare etti… ta ki o gelene kadar.‖ Ve o anda gerçekten tehlikeli bir ifade Aberforth‘un yüzüne yerleĢti. ―Grindelwald. Ve sonunda, abimin konuĢabileceği kendi kadar zeki ve yetenekli bir eĢiti oldu. Böylece onlar yeni bir Büyücü YoldaĢlığı kurmak için planlarını tasarlarlarken ve kutsalları ararlarken, bu her neyse her Ģeyden daha fazla ilgi gösteriyorlardı, Ariana‘ya bakmak ona bir yük haline geldi. Büyücü dünyası için yüce planlar, ve eğer genç bir kız göz ardı edilirse bunun ne önemi olurdu ki, özellikle de Albus çok daha iyi Ģeyler için çalıĢırken?

―Ancak haftalar sonra, burama kadar geldi. Benim için Hogwarts‘a geri gitme vaktiydi, ve onların ikisine de, yüzlerine karĢı, dedim ki artık sizin karĢınızdayım.‖Ve Aberforth aĢağıya Harry‘e baktı, onu adaleli, ince ve kızgın bir genç olarak abisine karĢı gelirken hayal etmek için biraz hayal gücü yeterliydi. ―Ona dedim ki, bunu artık bırakman daha iyi olur. Onu bir yere taĢıyamazsın, o sağlıklı değil, o zeki konuĢmalarını yaparken, kendine bir takipçi ararken her nereye gitmek istiyorsan onu yanında götüremezsin. Bundan hiç hoĢlanmadı.‖ dedi Aberforth, gözleri gözlük camları nedeniyle Ģömine ateĢini emiyormuĢ gibi görünürken: bir kez daha beyaz ve kör olmuĢlardı.

―Grindelwald da bundan hoĢlanmamıĢtı. Sinirlendi. Benim onun ve dahi abisinin önüne geçmeye çalıĢarak ne kadar aptal bir çocuk olduğumu söyledi… Anlamıyor muydum, dünyayı değiĢtirdiklerinde zavallı kız kardeĢim saklanmak zorunda kalmayacaktı, ve büyücülerin saklandıkları yerden çıkmasına izin verecek Mugglelara yerlerimizi öğreteceklerdi?

―Ve bir tartıĢma oldu… ben asamı çektim, o da kendininkini, ve abimin en yakın arkadaĢı bana Cruciatus Lanetini yaptı—abim onu durdurmaya çalıĢıyordu, ve sonunda üçümüz de düelloya giriĢtik, uçuĢan ıĢıklar ve patlamalar onu da çığırından çıkardı, o buna dayanamadı--‖

Sanki ölümcül bir yara yüzünden ıstırap çekiyormuĢ gibi Aberforth‘un yüzündeki renk çekilmiĢti.

―--sanırım yardım etmeye çalıĢtı, ama tam olarak ne yaptığını bilmiyordu, ve bunu hangimiz yaptık bilmiyorum, herhangi birimiz olabilirdi—o ölmüĢtü.‖

Sesi son kelimede çatallaĢtı ve en yakın sandalyeye kendini attı. Hermione‘nin yüzü yaĢlardan ıslanmıĢtı ve Ron neredeyse Aberforth kadar solgun görünüyordu. Harry tiksinme dıĢında hiçbir Ģey hissetmiyordu: bunu duymamıĢ olmayı dilerdi, bunları zihninden silebilmeyi.

―Çok…çok üzgünüm,‖ diye fısıldadı Hermione.

―Gitti,‖ dedi Aberforth çatlak bir sesle. ―Sonsuza kadar gitti.‖

Burnunu koluna sildi ve gırtlağını temizledi.

―Elbette Grindelwald toz oldu. Kendi ülkesinde zaten birkaç müzik albümü vardı, Ariana‘nın kendi hesabına kesilmesini de istemiyordu. Ve Albus da özgürdü, değil mi? Kız kardeĢinin yükünden kurtulmuĢtu, en iyi büyücü olmak için özgür--‖

―Hiçbir zaman özgür değildi,‖ dedi Harry.

―Ne dedin?‖ dedi Aberforth.

―Hiçbir zaman,‖dedi Harry. ―Abinin öldüğü gece, o aklını kaçırmasına sebep olan bir iksir içti. Çığlık atmaya baĢladı, orada olmayan birilerine yalvarıyordu. ‗Lütfen onları incitmeyin… onların yerine bana zarar verin.‘‖

Ron ve Hermione Harry‘e bakıyordu. O gece göldeki adada neler olduğunun ayrıntısına hiçbir zaman girmemiĢti: o ve Dumbledore o gece Hogwarts‘a döndükten sonra gerçekleĢen olaylar baĢka her Ģeyi gölgede bırakmıĢtı.

―Orada sen ve Grindelwald‘la olduğunu sanıyordu, bunu biliyorum,‖ dedi Harry, Dumbledore‘un fısıltıyla yalvardığını hatırlayarak. ―Grindelwald‘ın sana ve Ariana‘ya zarar verdiğini gördüğünü sanıyordu… Bu onun için tam bir iĢkenceydi, eğer onu görmüĢ olsaydın, onun özgür olduğunu söylemezdin.‖

Aberforth kendi düğümlenmiĢ ve damarlı ellerinin derin düĢüncelerine dalmıĢ gibi görünüyordu.

Uzun bir duraklamadan sonra konuĢtu: ―Abimin senden ziyade en iyiyle ilgilenmediğinden nasıl emin olabiliyorsun, Potter? Kendinin de kız kardeĢim gibi vazgeçilmez olmadığından nasıl emin olabiliyorsun?‖

Keskin bir buz Harry‘nin kalbini deliyor gibiydi.

―Buna inanmıyorum. Dumbledore Harry‘i severdi,‖ dedi Hermione.

―Öyleyse neden ona saklanmasını söylemedi?‖ diye cevabı yapıĢtırdı Aberforth. ―Neden ona ‗Kendine dikkat et, iĢte böyle hayatta kalacaksın‘ demedi?‖

―Çünkü,‖ dedi Harry daha Hermione cevap veremeden, ―bazen kendi emniyetinden çok daha fazlasını düĢünmelisin! Bazen daha iyisini düĢünmek zorundasındır! Bu bir savaĢ!‖

―Sen daha on yedindesin, evlat!‖

―Ben reĢidim ve sen bıraksan da ben savaĢmaya devam edeceğim!‖

―Bırakacağımı da kim söyledi?‖

―Zümrüdü Anka YoldaĢlığı bitti,‖ diye tekrarladı Harry, ―Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen kazandı, bitti, ve bu olmamıĢ gibi davranan herkes kendini kandırıyordur.‖

―Bundan hoĢlandığımı söylemedim ama gerçek bu!‖

―Hayır değil.‖ dedi Harry. ―Abin Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘i bitirmenin yolunu biliyordu ve bunu bana da söyledi. Bunu baĢarana kadar devam edeceğim--ya da ölene kadar. Bunun nasıl bitebileceğini bilmiyorum sanma. Bunu yıllardır biliyorum.‖

Aberforth‘un alay etmesini ya da tartıĢmasını bekliyordu, ama yapmadı. Kıpırdamadı bile.

―Hogwarts‘a girmeliyiz,‖ dedi Harry tekrar. ―Eğer bize yardım edemezsen, gün doğumuna kadar bekler, seni huzur içinde bırakıp bunu kendi baĢımıza yapmanın bir yolunu buluruz. Eğer bize yardım edebilirsen--bunu söylemek için Ģimdi çok uygun bir zaman.‖

Aberforth sandalyesinde sabit kalarak anormal derecede kardeĢininkilere benzeyen gözlerini Harry‘e dikip baktı. Sonunda boğazını temizleyip ayağa kalktı, masanın yanından geçip Ariana‘nın portresinin yanına gitti.

―Ne yapacağını biliyorsun,‖ dedi.

Kız gülümsedi, döndü ve yürüdü, diğer portrelerdeki insanların genelde yaptıkları gibi çerçevenin bir kenarından kaybolmak yerine arkasında resmedilmiĢ uzun bir tünele benzeyen yola doğru yürüdü.

Onun narin siluetinin sonunda karanlıkta kaybolana kadar uzaklaĢmasını izlediler.

―Ee--ne?‖diye baĢladı Ron.

―ġimdi içeriye girmek için tek bir yol var,‖ dedi Aberforth. ―Bilmelisiniz ki içeriden aldığım bilgilere göre bütün eski gizli geçitlerin iki ucunu da kapattılar, sınır duvarlarının her yerinde Ruh Emiciler var ve okulun içinde de sürekli devriyeler geziyor. Bu yer daha önce hiç bu kadar fazla korunmamıĢtı. Ġçeri girdiğinizde bulacağınız Ģey baĢta Snape ve onun vekilleri Carrowlar. .. zaten aradığınız da bu, değil mi? Ölmeye hazır olduğunuzu söylediniz.‖

―Ama nasıl…?‖ diye sordu Hermione, Ariana‘nın resmine çatık kaĢlarla bakarken.

Küçük beyaz bir nokta tünelin ucunda belirdi, ve Ģimdi Ariana yeniden onlara doğru yürüyor, yaklaĢtıkça giderek büyüyordu. Ancak yanında baĢka biri daha vardı, ondan daha uzun, toparlayarak gelirken heyecanlı görünen biri. Adamın saçları Harry‘nin daha önce hiç kimsede görmediği kadar uzundu. Giderek büyüyen iki figür sonunda sadece kafaları ve omuzları portreyi dolduracak Ģekilde yakına geldi. Ve sonra bütün obje sanki küçük bir kapıymıĢ gibi öne savruldu ve gerçek bir tünelin giriĢi ortaya çıktı. Ve sonunda saçı aĢırı uzamıĢ, yüzü kesilmiĢ, cüppesi yırtılmıĢ gerçek bir Neville Longbottom tırmanıp hazdan kükreyerek Ģömine rafından atladı ve haykırdı.

―Geleceğini biliyordum! Biliyordum, Harry!‖

YİRMİ DOKUZUNCU BÖLÜM

KAYIP TAÇ

―Neville —na —nasıl--?‖

Fakat Neville, Ron ve Hermione‘yi fark etmiĢti ve sevinç çığlıklarıyla onları da kucaklıyordu. Harry, Neville‘e daha dikkatli bakınca, Neville‘in durumu ona daha kötü göründü: Gözlerinden biri sararmıĢ ve morarmıĢ bir Ģekilde ĢiĢmiĢti, yüzünde derin oyuk izleri vardı ve dağınık üst-baĢı, zor bir yaĢantısı olduğu izlenimi veriyordu. Yine de, Hermione‘yi bırakıp, tekrar konuĢmaya baĢlayınca çok kötü dayak yemiĢe benzeyen yüzü mutlulukla parıldadı, ―Geleceğinizi biliyordum! Seamus‘a an meselesi olduğunu söylemiĢtim!‖

―Neville, sana ne oldu?‖

―Ne? Bunlar mı?‖ Neville yaralarının önemsiz olduğunu belirtir bir Ģekilde kafasını salladı. ―Bu bir Ģey değil, Seamus daha kötü. Göreceksiniz. Ne dersiniz, gidelim mi? Ah, ‖ Aberforth‘a döndü, ―Ab, birkaç kiĢi daha yolda olabilir.‖

―Birkaç kiĢi mi?‖ diye tekrar etti Aberforth. ―Ne demeye çalıĢıyorsun birkaç kiĢi diyerek, Longbottom?

Tüm köyde sokağa çıkma yasağı ve DıĢ-Kapan Büyüsü var!‖

―Biliyorum, onların direk bara Cisimlenecek olmalarının sebebi de bu zaten,‖ dedi Neville.

―Geldiklerinde, sadece onları geçitten yolla, tamam mı? Çok teĢekkürler.‖

Neville Hermione‘ye elini uzatıp, Ģömine rafına tırmanmasına ve tünele girmesine yardım etti, Ron onu izledi, peĢinden de Neville gitti. Harry Aberforth‘a yöneldi.

―Sana nasıl teĢekkür edeceğimi bilemiyorum. Hayatlarımızı iki kere kurtardın.‖

―Öyleyse, onlara göz kulak ol,‖ dedi Aberforth huysuzca. ―Hayatlarınızı üçüncü kez kurtaramayabilirim.‖

Harry Ģömine rafına güç bela tırmandı ve Ariana‘nın portresinin arkasındaki geçide geçti. Diğer tarafta düzgün taĢ basamaklar vardı: Geçit sanki yıllardır oradaymıĢ gibi görünüyordu. Duvarlarda pirinç lambalar asılıydı, toprağımsı zemin aĢınıp, düzgünleĢmiĢti; onlar yürüdükçe gölgeleri de duvara yelpazelenmiĢ gibi dalgalanarak yansıdı.

―Bu geçit ne zamandır burada?‖ diye sordu Ron yola çıktıklarında. ―Çapulcu Haritası‘nda yer almıyor, değil mi, Harry? Okula giden sadece yedi tane geçit olduğunu sanıyordum?‖

―Bu yıl okul baĢlamadan önce onların hepsini mühürlediler.‖ dedi Neville. ‖ġuan, giriĢlerinde lanet, çıkıĢlarda da Ölüm Yiyen ve Ruh Emiciler varken, onların hiçbirinden okula girme Ģansınız yok.‖ Geri geri yürümeye baĢlayıp, gülümseyerek, onlara, kendilerini anladığını hoĢnut bir Ģekilde hissettirdi. ―Bu meseleleri boĢ verin… Doğru mu? Hırsızlık yapmak için Gringotts‘a girdiniz mi? Bir ejderha ile mi kaçtınız? Her yerde konuĢuluyor, herkes sizin hakkınızda konuĢuyor, Teddy Boot Büyük Salon‘da kaçıĢınız hakkında naralar attığı için, Carrow tarafından dövüldü!‖

―Evet, doğru.‖ dedi Harry.

Neville neĢeli bir Ģekilde güldü.

―Ejderha‘ya ne yaptınız?‖

―Onu vahĢi doğaya bıraktık,‖ dedi Ron. ―Hermione onu evcil bir hayvan olarak yanımızda tutmaya kararlıydı ama—‖

―Abartma, Ron—‖

―Fakat siz ne yapıyordunuz? Ġnsanlar diyorlar ki, siz birilerinden kaçmaktaymıĢsınız, Harry, fakat bence öyle değil. Bence siz bir Ģeylerin peĢindeydiniz.‖

―Doğru,‖ dedi Harry. ―Sadece bize Hogwarts‘ı anlat, Neville, hiçbir Ģey duymadık.‖

―Burası... ġey, burası artık gerçekten de Hogwarts‘a benzemiyor,‖ dedi Neville, konuĢmaya baĢladığı anda yüzündeki gülümseme silindi. ―Carrowlar‘ı biliyor musunuz?‖

―Burada ders veren iki Ölüm Yiyeni mi?‖

―Ders vermekten daha fazlasını yapıyorlar,‖ dedi Neville. ―Tüm disiplin onların yetkisi altında. Onlar, Carrowlar, cezalandırmayı seviyorlar.‖

―Umbridge gibi mi?‖

―I-ıh, onların yanında, Umbridge uysal kalır. Diğer öğretmenler, biz yanlıĢ bir Ģey yaparsak Carrowlar‘a bildirmekle yükümlüler. Tabi bildirmiyorlar, onlardan gizlemeyi baĢarabilirlerse bildirmiyorlar. Diğer öğretmenlerin, onlardan bizim ettiğimiz kadar nefret ettiğini söyleyebilirim.‖

―Amycus adlı herif, bir zamanlar Karanlık Sanatlara KarĢı Savunma olan, Ģimdilerde sadece Karanlık Sanatlar olan dersi veriyor. Biz, gözaltına alınan kiĢiler üzerinde, Cruciatus Laneti çalıĢmakla yükümlüyüz—‖

― Ne?‖

Harry, Ron ve Hermione‘nin birleĢmiĢ sesleri geçidin yukarısı tarafında ve aĢağı tarafında yankılandı.

―Evet,‖ dedi Neville. ―Bu, bu yüzden oldu,‖ Özellikle yanağındaki depderin bir yarayı iĢaret ederek.

―Yapmayı reddettim. Bazıları oldukça meraklıydı, sanırım; Crabbe ve Goyle bu iĢi sevdiler.

Yanılmıyorsam, Ģimdiye kadar ilk defa herhangi bir derste sınıf birincileri oldular.‘‘

―Alecto, Amycus‘un kız kardeĢi, Ģimdi herkes için zorunlu olan Muggle AraĢtırmaları dersini veriyor.

Onun, Muggle‘ların hayvanlar gibi aptal ve kirli olduklarını ve büyücülere karĢı saldırgan davranarak, onları nasıl gizlenmeye zorladıklarını, doğal düzenin nasıl yeniden kurulmaya baĢlandığını anlatmasını dinlemek zorundayız. Ben bu yarayı,‖ yüzündeki baĢka bir kesiği gösterdi, ―onun ve kardeĢinin kanlarında, ne kadar Muggle kanı olduğunu sorduğum için aldım.‖

―Vay canına, Neville,‖ dedi Ron, ―BoĢ boğazlık yapmanın bir yeri ve zamanı vardır.‖

―Onu duymadın sen,‖ dedi Neville. ―Siz de buna katlanamazdınız. Olay Ģu ki, insanlar onlara karĢı çıktığı zaman çok yardımı dokunuyor, bu herkese umut veriyor. Sen yaptığın zamanlarda, bunu fark ederdim, Harry.‖

―Fakat seni bıçak bileyici bir alet gibi kullanmıĢlar,‖ dedi Ron. Tam bir lambayı geçtiklerinde, Neville‘in yaralarını normalden daha muazzam kabartılar Ģeklinde görünce irkildi.

―Sorun değil. Çok fazla saf kan dökmek istemiyorlar; bu yüzden boĢboğazlık yaparsak, bize bir parça iĢkence uyguluyorlar, fakat gerçekten bizi öldürecekleri yok.‖

Harry, Neville‘in söylediklerinin mi yoksa onlarla konuĢken ki gerçekçi ses tonunun mu, hangisinin, daha kötü olduğunu bilemiyordu.

―Gerçekten tehlikede olan insanlar, sadece dıĢarıdaki arkadaĢları ya da yakınları sorun çıkaran kiĢiler.

Rehin alındılar. YaĢlı Xeno Lovegood Dırdırcı‘da biraz fazla açık sözlü olmaya baĢlamıĢtı, bu yüzden Noel dönüĢ yolunda, Luna‘yı zorla trenden alıp götürdüler.‖

―Neville, durumu iyi, onu gördük—‖

―Evet, biliyorum, bana bir mesaj göndermeyi baĢarabildi.‖

Cebinden altın bir madeni para çıkardı ve Harry, onun, bir aralar Dumbledore‘un Ordusu‘ndayken birinin baĢkasına mesaj göndermek için kullandıkları sahte Galleonlardan biri olduğunu anladı.

―Bunlar harika oldular,‖ dedi Neville, Hermione‘ye gülümseyerek. ―Carrowlar, nasıl iletiĢim kurduğumuzu anlayamadılar, bu da onları çılgına çevirdi. Önceden geceleri gizlice çıkar ve duvarlara yazılar yazardık: ‗ Dumbledore‘un Ordusu, Hâlâ asker topluyor‘ ve bu tarz Ģeyler. Snape bundan nefret etti.‖

― Yazar mıydınız?‖ dedi Harry, geçmiĢ zamanı fark ettiği için.

―Pekâlâ, zaman geçtikçe daha da zorlaĢtı,‖ dedi Neville. ―Noel‘de Luna‘yı kaybettik, Ginny, Paskalya yortusundan sonra geri dönmedi ve biz üçümüz bir çeĢit lider gibiydik. Carrowlar yapılanların birçoğunun ardında benim olduğumu biliyormuĢ gibi gözüküyorlardı, bu yüzden beni sert bir Ģekilde cezalandırdılar ve sonra Michael Corner gidip, onların zincirlediği birinci sınıflardan birini serbest bırakırken yakalandı ve ona hayli kötü bir Ģekilde iĢkence ettiler. Bu da insanları korkuttu.‖

―Bunun Ģakasını yapmayacağım,‖ diye mırıldandı Ron, geçit yukarı doğru meyletmeye baĢladığı sırada.

―Evet, Ģey, insanlardan, Michael‘ın yaptığı Ģeyleri yapmaya gitmelerini isteyemedim, bu yüzden bu tarz tehlikeli iĢleri bıraktık. Fakat biz hâlâ savaĢıyor, el altından yapılacak tarzda iĢler yapıyorduk, tam olarak birkaç hafta öncesine kadar. O vakitlerde beni durdurmanın tek bir yolu olduğuna karar verdiler, zannedersem, ve ninemi ele geçirmeye çalıĢtılar.‖

―Onlar ne yaptılar?‖ dedi Harry, Ron ve Hermione hep birlikte.

―Evet,‖ dedi Neville, Ģimdi biraz nefes nefese kalmıĢtı, çünkü geçit çok dikleĢmiĢti, ―Ģey, düĢüncelerini görebilirsiniz. Çocukları kaçırıp akrabalarını istedikleri gibi davranmaya zorlamaları, gerçekten iyi iĢe yaradı, sanırım bunun tam tersini yapmaları da an meselesiydi. Mesele Ģu ki,‖ Onlarla yüz yüze geldi ve Harry onun sırıttığını görünce hayrete düĢtü, ―Ninemden çiğneyebileceklerinden biraz daha fazla ısırık aldılar. Yalnız baĢına yaĢayan küçük yaĢlı bir cadı, büyük olasılıkla, çok güçlü birini göndermeye gerek olmayacağını düĢündüler. Herneyse,‖ Neville kahkaha attı, ―Dawlish hâlâ St. Mungo‘da ve Ninem de kaçak durumda. Bana bir mektup gönderdi,‖ cüppesinin göğüs cebine bir elini vurdu, ―benle gurur duyduğunu, anne ve babamın oğlu olduğumu ve buna devam etmemi söylüyordu.‖

―Harika,‖ dedi Ron.

―Evet,‖ dedi Neville mutlu bir Ģekilde. ―Tek mesele Ģu ki, beni durdurmanın bir yolu olmadığını fark ettikleri zaman, Hogwarts‘ın bensiz de ayakta kalabileceğine karar verdiler. Beni öldürmeyi mi yoksa Azkaban‘a göndermeyi mi planlıyorlardı, bilmiyorum, her iki Ģekilde de, o anın ortadan kaybolmanın zamanı olduğunu anlamıĢtım.‖

―Fakat,‖ dedi Ron, tamamen kafası karıĢmıĢ görünüyordu, ―biz—biz doğruca Hogwarts‘a gitmiyor muyuz?‖

―Elbette,‖ dedi Neville. ―Göreceksiniz. Vardık.‖

Bir köĢeyi döndüler ve hemen karĢılarında geçidin sonu duruyordu. BaĢka bir kısa merdiven, tıpkı Ariana‘nın portresinin arkasında olduğu gibi, bir kapıya gidiyordu. Neville kapıyı iterek açtı ve diğer tarafa geçti. Harry onu takip ettiği sırada, Neville‘in göze görünmeyen insanları çağırdığını duydu:

―Bakın bu kim! Size söylemedim mi?‖

Harry geçitten çıkıp, odanın içinde göründüğü sırada, çeĢitli çığlık ve bağırıĢlar yükseldi: ―HARRY!‖

―Bu Potter, bu POTTER!‖ ―Ron!‖ ― Hermione!‖

Renkli flamaların, lambaların ve bir sürü yüzün, kafa karıĢtırıcı etkilerini hissetti. Sonraki anda, yirmiden daha fazla gibi görünen insan tarafından o, Ron ve Hermione kalabalığın ortasına çekilmiĢti, herkes onlara sarılmıĢ, sırtlarına vurmuĢ, saçlarını karıĢtırmıĢ, el sıkıĢmıĢtı: Sanki daha az önce Quidditch finalinde Ģampiyon olmuĢlardı.

―Tamam, tamam, sakinleĢin!‖ diye seslendi Neville ve kalabalık geri çekildiği sırada, Harry ortamı yeni yeni kavramayı baĢarabilmiĢti.

Bu odayı hiç tanımıyordu. Kocaman ve daha çok, son derece görkemli bir ağaç evinin içindelermiĢ

veya belki de dev gibi bir geminin kamarasındaymıĢlar gibi görünüyordu. Çok renkli hamaklar, tavandan ve koyu renkli ağaçlarla kaplanmıĢ penceresiz duvarlar boyunca ilerleyen, parlak goblen flamalar ile örtülmüĢ balkondan sarkıyordu: Harry kırmızı renkle süslenmiĢ altın sarısı Gryffindor aslanını; sarı arka plan ile tezatlık oluĢturan, Hufflepuff‘ın siyah porsuğunu ve mavi rengin üstündeki Rawenclaw‘ın bronz renkli kartalını gördü. Yalnız Slytherin‘in gri ve yeĢili yoktu. ġiĢkin kitaplıklar, duvara yaslanmıĢ birkaç süpürge ve köĢede de, geniĢ ahĢap kasalı bir radyo vardı.

―Biz neredeyiz?‖

―Ġhtiyaç odası‘ndayız, tabii ki!‖ dedi Neville. ―Yapabildiğinin daha iyisini yaptı, değil mi? Carrowlar beni kovalıyorlardı ve gizlenebileceğim bir yer için sadece tek bir Ģansım olduğunu biliyordum: Kapıdan geçmeyi baĢardım ve bulduğum yer burası oldu! Pekâlâ, ilk vardığım da tam olarak böyle görünmüyordu, son derece küçüktü, sadece bir tane hamak ve sadece Gryffindor flamaları vardı, fakat gitgide, daha çok D.O. üyesi geldikçe kendiliğinden geniĢledi.‖

―Ve Carrowlar içeri giremedi mi?‖ diye sordu Harry, etrafına kapıyı bulmak için bakındı.

―Hayır,‖ dedi Harry‘nin, o konuĢana kadar tanıyamadığı Seamus Finnigan: Seamus‘un yüzü yara bere içindeydi ve ĢiĢmiĢti. ―Burası uygun bir gizlenme yeri, içimizden biri burada kaldığı sürece, bize ulaĢamazlar, kapılar açılmayacaktır. Bunların hepsi Neville‘in sayesinde. Bu odayı gerçekten iyi anlıyor. Tam olarak neye ihtiyacın varsa onu istemek zorundasın—Ģunun gibi, ‗Hiçbir Carrow destekçisinin içeri girmeyi baĢarmasını istemiyorum—‗ ve oda bunu senin için yapıyor! Sadece kaçamak noktaları kapattığından emin olmak zorundasın! Neville bu iĢin adamı!‖

―Bu oldukça açık, gerçekten,‖ dedi Neville alçakgönüllü bir edayla. ―Bir buçuk gün kadar buradaydım ve gerçekten acıkmaya baĢlamıĢtım ve yiyecek bir Ģeyler bulmayı diliyordum ve iĢte o zaman Domuz Kafası‘na giden geçit açıldı. Geçit boyunca gittim ve Aberforth ile tanıĢtım. Bize yiyecek temin ediyordu, çünkü bazı sebeplerden ötürü, odanın gerçekten yapamadığı tek Ģey bu.‖

―Evet, Ģey, yiyecek, Gamp‘ın Temel Biçim DeğiĢtirme Yasası‘nın beĢ istisnasından biridir,‖ dedi Ron genel bir ĢaĢkınlıkla.

―Bu yüzden biz burada neredeyse iki haftadır saklanıyoruz,‖ dedi Seamus, ―ve oldukça iyi bir banyo bile ortaya çıktı, kızlar sayıca artmaya baĢlayıp da—‖

―—yıkanmayı istediklerini düĢününce, evet,‖ diye cevapladı Harry‘nin o noktaya kadar fark etmediği Lavender Brown. ġimdi tam anlamıyla etrafına bakındı, bir sürü tanıdık yüzün farkına vardı. Patil ikizleri, ayrıca Terry Boot, Ernie Macmillan, Anthony Goldstein ve Michael Corner da oradaydı.

―Ne iĢler peĢinde olduğunuzu bize söylesenize, her ne kadar,‖ dedi Ernie. ―Etrafta pek çok söylenti dolaĢıyor, Potter‘ın PeĢinde programında size ayak uydurmaya çalıĢıyor,‖ Radyoyu iĢaret etti.

―Hırsızlık yapmak için Gringotts‘a girmediniz ya?‖

―GirmiĢler!‖ dedi Neville. ―Ve ejderha olayı da doğru!‖

Azıcık bir alkıĢ ve birkaç haykırıĢ ortama hâkim oldu; Ron öne doğru eğilip, reverans yaptı.

―Neyin peĢindeydiniz?‖ diye sordu Seamus istekli bir Ģekilde.

Ġçlerinden herhangi biri daha soruya kaçamak bir yanıt veremeden, Harry ĢimĢek Ģeklindeki yara izinde korkunç, yakıcı bir acı hissetti. Meraklı ve mutlu yüzlere aceleyle sırtını dönerken, Ġhtiyaç Odası gözlerinin önünden silindi. Ve bir barakanın içinde ayakta duruyordu, ayaklarının altındaki çürümüĢ

döĢeme tahtaları parçalanıp etrafa dağılmıĢtı. Toprağın altından çıkarılmıĢ bir altın kutu, yerdeki deliğin yanında ağzı açık ve içi boĢ bir Ģekilde duruyordu, Voldemort‘un öfke çığlıkları kafasının içinde titreĢti.

Muazzam bir çabayla Voldemort‘un zihninden bir kez daha çıkıp, ayakta durduğu, sallanan, Ġhtiyaç Odası‘na geri döndü, yüzünden terler akıyordu ve Ron onu ayakta tutuyordu.

―Ġyi misin, Harry?‖ KonuĢan Neville‘di. ―Oturmak ister misin? Sanırsam yorgunsunuzdur, siz--?

―Hayır,‖ dedi Harry. Voldemort‘un diğer Hortkuluklarından birinin kaybını az önce fark ettiğini kelimeler olmadan anlatmaya çalıĢarak, Ron ve Hermione‘ye baktı. Zamanları hızla tükeniyordu: Voldemort bir sonraki yer olarak Hogwarts‘ı ziyaret etmeyi seçerse, Ģanslarını kaybedeceklerdi.

―BaĢlamamız gerek,‖ dedi, onların yüz ifadeleri ona anladıklarını söylüyordu.

―Ne yapacağız, öyleyse, Harry?‖ diye sordu Seamus. ―Plan nedir?‖

―Plan mı?‖ diye tekrar etti Harry. Harry tüm iradesini, kendini Voldemort‘un öfkesine teslim etmemek için kullanıyordu: Yara izi hala yanmaktaydı. ―ġey, bizim—Ron, Hermione ve benim—yapmamız gereken bir Ģeyler var ve bu durumda bizim buradan çıkmamız gerek.‖

Hiç kimse artık ne gülüyordu ne de haykırıyordu. Neville kafası karıĢmıĢ bir Ģekilde ona baktı.

―Ne demeye çalıĢıyorsun ‗buradan çıkmak‘ ile?‖

―Biz buraya kalmak için gelmedik, dedi Harry, yara izini ovalayıp, acıyı hafifletmeye çalıĢarak.

―Yapmamız gereken bazı önemli Ģeyler var—‖

―Ne yapacaksınız?‖

―Ben—Ben, size söyleyemem.‖

O anda bir mırıldanma dalgası olmuĢtu. Neville‘in kaĢları büzüldü.

―Niye bize söyleyemiyorsun? Kim-Olduğunu-Bilirsin‘e karĢı savaĢ ile ilgili bir Ģey, değil mi?‖

―ġey, evet—‖

―Öyleyse size yardım edeceğiz.‖

Diğer Dumbledore‘un Ordusu üyelerinin bazıları hevesle, geriye kalanlar da ciddi bir Ģekilde kafalarını sallıyorlardı, Bir kaçı doğrudan doğruya yapılacak hareketlere karĢı istekliliklerini sandalyelerinden kalkarak kanıtladılar.

―Anlamıyorsunuz,‖ Harry‘ye son birkaç saatte bunları çok fazla söylemiĢ gibi göründü. ―Biz—biz size söyleyemeyiz. Bunu biz yapmak zorundayız—yalnız baĢımıza.‖

―Neden?‖ diye sordu Neville.

―Çünkü…‖ Kayıp Hortkuluk‘u aramaya baĢlamaktaki ya da en azından Ron ve Hermione ile aramaya nereden baĢlayabilecekleri hakkında özel olarak tartıĢmaktaki umutsuzluğu arasından, Harry düĢüncelerini toplamanın zorlaĢtığını olduğunu fark etti; Yara izi hâlâ yanmaktaydı. ―Dumbledore, bize, üçümüze bir görev bıraktı,‖ dedi dikkatli bir Ģekilde, ―ve biz baĢkalarına söylememekle yükümlüyüz—demek istediğim, bizim yapmamızı istedi, sadece üçümüzün.‖

―Biz onun ordusuyuz,‖ dedi Neville. ―Dumbledore‘un Ordusu. Biz hep birlikte bunun içindeydik, siz üçünüz dıĢarıda kendi baĢınızayken, biz bunun devam etmesini sağladık—‖

―Tam olarak bir piknik olmadı, dostum,‖ dedi Ron.

―Öyle bir Ģey olduğunu hiç söylemedim, fakat bize niye güvenemediğini anlamıyorum. Bu odadaki herkes savaĢıyordu ve Carrowlar yakalamak amacıyla, peĢlerine düĢtüğü için burada kalıyorlar.

Buradaki herkes Dumbledore‘a sadık olduklarını—sana sadık olduklarını kanıtladılar.‖

―Bak,‖ diye baĢladı Harry, ne söyleyeceğini bilmeden, fakat mesele bu değildi: tünel kapısı az önce arkasında açılmıĢtı.

―Mesajını aldık, Neville! Merhaba, siz üçünüz, sizin de kesinlikle burada olduğunuzu düĢünmüĢtüm!‖

Gelenler Luna ve Dean‘di. Seamus son derece büyük bir sevinç kükreyiĢi koyuverdi ve koĢup, en iyi arkadaĢına sarıldı.

―Herkese merhaba!‖ dedi Luna mutlu bir Ģekilde. ―Ah, geri dönmüĢ olmak harika!‖

―Luna,‘‘ dedi Harry dikkatleri üstüne toplayarak, ―burada ne yapıyorsun? Sen nasıl—?‖

―Gönderdim,‖ dedi Neville, elinde sahte Galleon‘u tutuyordu. ―Ona ve Ginny‘ye, siz eğer ortaya çıkarsanız, onları haberdar edeceğime dair söz verdim. Biz hepimiz, eğer geri dönerseniz, bunun devrim olacağını düĢünüyorduk. Bu, Snape‘i ve Carrowlar devireceğiz demek.‖

―Tabii ki bu anlama geliyor,‖ dedi Luna berrak bir sesle, ―değil mi, Harry? Onlarla savaĢıp, onları Hogwarts‘tan atacağız?‖

―Dinleyin,‖ dedi Harry panikleme hissini arttıracak bir Ģekilde, ―Üzgünüm, fakat bizim dönmemizin sebebi bu değil. Bizim yapmamız gereken bir Ģey var ve sonra—‖

―Bizi bu karıĢıklıkta bırakacak mısın?‖ diye ısrar etti Michael Corner.

―Hayır!‖ dedi Ron. ―Bizim yaptığımız Ģey sonunda herkesin yararına olacak, tüm bunlar Kim-Bilirsin-Sen‘den kurtulmak ile alakalı—‖

―Öyleyse yardım etmemize izin verin!‖ dedi Neville kızgın bir Ģekilde. ―Bunu bir parçası olmak istiyoruz!‖

Arkalarında baĢka bir gürültü çıktı ve Harry döndü. Kafası yerinden çıkıp düĢmüĢ gibiydi: ġimdi duvardaki delikten Ginny tırmanıyordu, hemen arkasından da Fred, George ve Lee Jordan onu izliyordu. Ginny Harry‘ye son derece mutlu bir Ģekilde gülümsedi: Harry, onun ne kadar güzel olduğunu, değerini Ģimdiye kadar neden hiç tamamıyla anlamadığını unutmuĢtu, fakat Ģimdiye kadar onu gördüğü için, hiç bu kadar az hoĢnut olmamıĢtı.

―Aberforth biraz sinirlenmeye baĢlamıĢtı,‖ dedi Fred, birkaç selamlama çığlığını yanıtlamak için elini kaldırdı. ―Biraz uyuklamak istiyor ve barı, tren istasyonuna dönmüĢtü.‖

Harry‘nin ağzı açık kaldı. Lee Jordan‘ın hemen arkasından Harry‘nin eski kız arkadaĢı, Cho Chang gelmiĢti. Cho, ona gülümsedi.

―Mesajı aldım,‖ dedi, kendi sahte Galleonunu tutuyordu ve Michael Corner‘a doğru yürüyüp, yanına oturdu.

―Öyleyse, plan nedir, Harry?‖ dedi George.

―Plan diye bir Ģey yok,‖ dedi Harry, tüm bu insanların aniden ortaya çıkıĢı yüzünden aklı hâlâ karıĢıktı, yara izi hâlâ o kadar Ģiddetli yanıyordu ki, her Ģeyi anlamak elinden gelmiyordu.

―Sadece elimizden geldiğince hayatta kalacağız, değil mi? En sevdiğim tarz,‖ dedi Fred.

―Bunu durdurmak zorundasın!‖ dedi Harry Neville‘e. ―Onların hepsini buraya ne için çağırdın? Bu delilik—‖

―SavaĢıyoruz, değil mi?‖ dedi Dean, kendi sahte Galleon‘unu çıkarırken. ―Mesaj diyor ki Harry geri döndü ve biz de savaĢacağız! Bir asaya ihtiyacım olacak, herhalde—‖

― Asan yok mu—?‖ diye baĢladı Seamus.

Ron aniden Harry‘ye döndü.

―Onlar niye yardım edemiyorlar?‖

―Ne?‖

―Yardım edebilirler.‖ Sesini öyle alçaltıp konuĢtu ki, aralarında duran Hermione‘den baĢka kimse onu duyamadı, ―Nerede olduğunu bilmiyoruz, Onu çabucak bulmak zorundayız. Aradığımız Ģeyin, bir Hortkuluk olduğunu söylemek zorunda değiliz.‖

Harry, Ron‘dan, mırıldanmaya baĢlayan Hermione‘ye baktı, ―Sanırım Ron haklı. Daha ne aradığımızı bile bilmiyoruz, onlara ihtiyacımız var.‖ Ve Harry ikna olmamıĢ bir Ģekilde görününce, ―her Ģeyi tek baĢına yapmak zorunda değilsin, Harry.‖

Harry hızlı bir Ģekilde düĢündü, yara izi hâlâ karıncalanmaktaydı, baĢı yarılacak gibi sancılandı.

Dumbledore, Hortkuluklar hakkında Ron ve Hermione‘den baĢka kimseye hiçbirĢey söylememesi konusunda onu uyarmıĢtı. Sırlar ve yalanlar, biz böyle büyüdük ve Albus… O doğuĢtan yetenekliydi…

Onun gibi güvenmeye korkarak, sırlarını göğsünün içine sımsıkı bir Ģekilde muhafaza ederek, Dumbledore‘a mı benzemeye baĢlıyordu? Fakat Dumbledore Snape‘e güvenmiĢti ve bu onu nereye götürmüĢtü? Onu en yüksek kulenin tepesinde öldürülmeye götürmüĢtü…

―Çok iyi,‖ dedi sessizce diğer ikisine. ―Tamam,‖ diye seslendi odaya serbestçe ve tüm gürültü kesildi: Yakındakilerin Ģans eseri duydukları, espriler patlatan Fred ve George, sustular, herkes tetikte ve heyecanlanmıĢ görünüyordu.

―Bulmamız gereken bir Ģey var,‖ dedi Harry. ―Bu Ģey—bu Ģey Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘i yenmekte bize yardım edecek. Burada, Hogwarts‘ta, fakat nerede olduğunu bilmiyoruz. Rawenclaw‘a ait olabilir.

Böyle bir nesne duyanınız var mı? Örneğin, hiç üstünde Rawenclaw‘ın kartalının olduğu bir Ģeye rast geldiniz mi?‖

Ravenclawlar‘dan oluĢan küçük gruba; Padma, Michael, Terry ve Cho'ya ümitle baktı ama Ginny'nin koltuğunun koluna tünemiĢ olan Luna cevapladı.

"Pekala, Ģu kayıp taç. Sana söylemiĢtim, hatırlıyor musun Harry? Ravenclaw'ın kayıp tacı? Babam onun kopyalamaya çalıĢıyor."

"Evet, kayıp taç," dedi Michael Corner gözlerini devirerek, "Kayıp, Luna. Bu önemli bir nokta."

"Ne zaman kayboldu?" diye sordu Harry.

"Söylendiğine göre yüzyıllarca önce," dedi Cho ve Harry'nin ümitleri yıkıldı. "Profesör Flitwick tacın Ravenclaw'ın kendisiyle birlikte kaybolduğunu söylemiĢti. Ġnsanlar aramıĢtı ama," Ravenclawlara hitap etti. "Hiç kimse ona dair bir iz bulamadı, değil mi?"

Hepsi baĢlarını salladı.

"Özür dilerim ama taç nedir? diye sordu Ron.

"Bir çeĢit baĢlık,‖ dedi Terry Boot. "Ravenclaw'unki giyenin bilgeliğini arttıran sihirli özelliklere sahip olmalı.

"Evet, babamın MahfıĢt-"

Ama Harry Luna'yı böldü.

"Ve hiçbiriniz buna benzer birĢey gördünüz mü?"

Yine baĢlarını salladılar. Harry, kendi hissettiği hayal kırıklığının aynısını yüzlerinde gördüğü Ron ve Hermione'ye baktı. AnlaĢılan hiç izi olmayan ve bu kadar uzun zamandır kayıp bir nesne Ģatoda gizli bir Hortkuluk için uygun bir aday gibi görünmüyordu... Harry yeni bir soru soramadan, ne yazık ki, Cho tekrar konuĢtu.

"Eğer tacın neye benzediğini görmek isterseniz sizi ortak salona götürüp gösterebilirim, Harry.

Ravenclaw, heykelinde onu takıyor."

Harry'nin yara izi yeniden yandı.: Bir anlığına Ġhtiyaç Odası hızla döndü ve orası yerine kanalık yerin altında süzüldüğünü gördü ve omuzlarına dolanmıĢ büyük yılanı hissetti. Voldemort yeniden uçuyordu, yeraltındaki göle ya da buraya, Ģatoya, bilmiyordu; ama hangisi olursa olsun, çok az zamanları kalmıĢtı.

"Yolda," dedi Ron ve Hermione'ye sessizce. Cho'ya sonra da onlara bir bakıĢ attı. "Dinleyin, bunun pek yol gösterici olmadığını biliyorum ama gideceğim ve Ģu heykele bakacağım, en azından neye benzediğini bulalım. Beni burada bekleyin ve bilirsiniz- diğerini- güvende tutun."

Cho ayağa fırladı ama Ginny Ģiddetle, "Hayır, Luna Harry'i götürecek, değil mi Luna?" dedi.

"Ah, evet, memnuniyetle," dedi Luna mutlulukla ve Cho hayal kırıklığıyla yerine oturdu.

"Nasıl çıkacağız?" diye sordu Harry Neville'e.

"Buradan."

Harry ve Luna'ya küçük gardırobun merdivene açıldığı köĢeye kadar eĢlik etti.

"Her gün farklı yerlerde ortaya çıkıyor, böylece bulmaları imkansızlaĢıyor," dedi. "Tek sorunumuz çıktığımızda kendimizi nerede bulacağımızı bilmiyor oluĢumuz. Dikkatli ol, Harry, geceleri hep devriye geziyorlar."

"Önemli değil," dedi Harry. "En kısa zamanda görüĢürüz."

Harry ve Luna; uzun, meĢalelerle aydınlatılmıĢ ve beklenmeyen yerlerden köĢeler çıkan merdivenlere doğru aceleyle gitti. Sonunda bütün duvara benzer bir yere ulaĢtılar.

"Altına gir," dedi Harry Luna'ya Görünmezlik Pelirini'ni çıkarıp üstlerine örterek. Duvarı hafifçe itti.

Onun dokunuĢuyla duvar eridi ve dıĢarı çıktılar: Harry arkasına göz attı ve kendisini derhal mühürlediğini gördü. Karanlık bir koridorda duruyorlardı: Harry Luna'yı gölgelere çekti, boğazındaki keseyi arandı ve içinden Çapulcu Haritası'nı çıkardı. Burnuna yakın tutarak aramaya baĢladı ve kendisinin ve Luna'nın yerini saptadı.

"BeĢinci kattayız," diye fısıldadı, Filch'in koridor boyunca onlardan uzaklaĢmasını izleyerek. "Hadi, bu taraftan."

Sürünmeye baĢladılar.

Harry daha önce geceleri Hogwarts'ta çok dolanmıĢtı ama kalbi hiç bu kadar hızlı çarpmamıĢtı ve hiç bir yerden geçerken kendi güvenliğine bu kadar bağlı olmamıĢtı. Ay ıĢığının aydınlattığı taĢlardan, yavaĢ adımları arasında miğferleri gıcırdayan zırhların yanından geçtiler, köĢelerin ilerisinde kim bilir neler pusuda bekliyor diye, iki kez onlara dikkat etmeden devam eden hayalatlere izin vermek için durdular, Harry ve Luna Çapulcu Haritası'nı ıĢık el verdikçe kontrol ederek yürüdüler. Harry bir engelle karĢılaĢacaklarını düĢündü; en kötüsü Peeves'ti ve her adımı ilk önce duymak için kulaklarını açtı, hortlağın sahte iĢaretleri yaklaĢtı.

"Bu taraftan, Harry." diye soludu Luna yenini kavrayıp sarmal merdivene çekti.

Dar, baĢ döndürücü merdivenleri tırmadılar; Harry daha önce buraya hiç çıkmamıĢtı. Sonunda bir kapıya ulaĢtılar. Bir kapı kolu ya da anahtar deliği yoktu; yalnızca gösteriĢsiz geniĢ yaĢlı ahĢap ve kartal Ģeklinde bronz kapı tokmağı vardı. Luna, bir kola ya da vücuda bağlı değilmiĢ, havada yüzüyormuĢ gibi tüyler ürpertici soluk renkli ellerinin birini öne uzattı. Bir kez tıklattı ve sessizliğin içinde Harry'e top atıĢı gibi geldi. Kartalın gagası açıldı ama kuĢun sesi yerine yumuĢak müzikal bir ses "Hangisi önce gelir, anka mı yoksa alev mi?" dedi.

"Hmm... Ne düĢünüyorsun, Harry?" dedi Luna düĢünceli gözükerek.

"Ne? Yalnızca parola yok mu?"

"Ah, hayır, soruyu yanıtlaman gerekiyor," dedi Luna.

"Ya yanlıĢ olursa?"

"Bunu düzeltecek birini beklemen gerekir," dedi Luna. "Böyle öğrenebilirsin, anladın mı?"

"Evet... Sorun Ģu ki, kimseyi bekleyecek vaktimiz yok, Luna."

"Evet, ne demek istediğini anlıyorum," dedi Luna ciddiyetle. "Pekala öyleyse, bence cevap bir döngünün baĢlangıcı yoktur."

"Mantıklı," dedi ses ve kapı savrularak açıldı.

Ravenclawlar‘ın bomboĢ ortak salonu geniĢ bir daireydi ve Harry‘nin Hogwarts‘ta gördüğü her yerden daha gösteriĢliydi. Zarif pencere kalıpları mavi-bronz ipeklerle duvarda noktalanıyordu; ayrıca Ravenclawlar dağın harika manzarasına da sahipti. Tavanları kubbeli ve gece mavisi halıya da yansıdığı gibi yıldızlarla bezeliydi. Masalar, sandalyeler ve kitaplıklar ve kapının karĢısına uzun beyaz mermerden bir heykel yerleĢtirilmiĢti.

Harry, Luna‘nın evinde gördüğü Rowena Ravenclaw‘un heykelini fark etti. IĢıklandırılmıĢ bir kapının yanındaydı, Harry yatakhanenin üst katta olduğunu tahmin etti. Uzun adımlarla mermer kadına doğru ilerledi ve o da ona güzel ama korkutucu yüzüyle alaycı bir Ģekilde karĢılık veriyor gibiydi. Narin görünüĢlü mermer bir taç baĢının tepesinde gerçeğini temsil ediyordu. Fleur‘un düğünde taktığı taca hiç benzemiyordu. Ġçine minik harfler kazınmıĢtı. Harry Görünmezlik Pelerini‘nin altından dıĢarı adım attı ve heykelin kaidesine doğru ne yazdığını okumak için tırmandı.

―Büyüklüğün ötesinde büyük adamların hazinesi vardır.‖

―Seni bir aptal gibi beĢ parasız yapar,‖ dedi kesik kesik konuĢan bir ses.

Harry etrafında döndü, kaideyi çıkardı ve yere bıraktı. Alecto Carrow‘un düĢük-omuzlu bedeni arkasında duruyordu ve Harry daha asasını kaldırırken, o güdük iĢaret parmağını kafatasına bastırdı ve alnına yılan damgalandı.

OTUZUNCU BÖLÜM

SEVERUS SNAPE’İN KOVULUŞU

Parmakları ĠĢaret‘e değdiği an, Harry‘nin yara izi öldüresiye yandı, yıldızlı oda görüĢ alanından kayboldu ve sarp bir kayalığın altındaki bir sürü kayanın üzerinde duruyordu ve dalgalar kıyıya vuruyordu ve kalbinde bir zafer vardı – Çocuğu ele geçirdiler.

Yüksek sesli bir patlama Harry‘yi bulunduğu yere geri getirdi: Ne yaptığını ĢaĢırmıĢ halde, asasını kaldırdı, ama önündeki cadı öne düĢüyordu bile; yere öyle çarptı ki kitap dolabının camı çınladı.

―D.O. dersleri dıĢında birini hiç SersemletmemiĢtim,‖ dedi Luna, biraz ilgili tonda. ―Ama düĢündüğümden daha gürültülüydü.‖

Ve beklendiği gibi tavan titremeye baĢladı. Yatakhanelere açılan kapının arkasından koĢuĢturan ayak sesleri giderek yükseliyordu: Luna‘nın büyüsü yukarıda uyuyan Rawenclaw‘lıları uyandırmıĢtı.

―Luna, nerdesin? Pelerin‘in altına girmem gerek!‖

Luna‘nın ayakları yoktan var oldu; o da hemen onun tarafına geçti ve kapı açılıp bütün Rawenclaw‘lar gece kıyafetleriyle içeri akarken kız Pelerin‘i üstlerine çekti. Soluk soluğa kalmalar ve Alecto‘yu baygın halde görmenin verdiği hayretin etkisiyle bağırıĢlar oldu.

Her an uyanıp saldırabilecek vahĢi bir hayvanmıĢçasına yavaĢça onun etrafında ilerlediler. Ufak tefek cesur bir Birinci Sınıf öne doğru sıçradı ve koca ayak parmağıyla sırtını dürttü.

―Bence ölmüĢ olabilir!‖ diye bağırdı keyifle.

―A, bak,‖ diye fısıldadı Luna neĢeyle, Rawenclaw‘lar Alecto‘nun etrafında toplanınca. ―Memnun oldular!‖ Harry gözlerini kapattı ve yara izi zonklayıp tekrar Voldemort‘un zihnine sızmayı seçti... Birinci mağaranın içindeki tünele doğru hareket ediyordu... Gelmeden önce madalyondan emin olmayı seçmiĢti... ama bu uzun sürmezdi...

Ortak salonun kapısı tıkladı ve tüm Rawenclaw dondu kaldı. Öteki taraftan kartal Ģekli kapı tokmağının çıkardığı müzikal bir ses duyuldu: ―Kaybolan nesneler nereye gider?‖

―Ne bileyim? Kapa çeneni!‖ diye hırladı Harry‘nin Carrow kardeĢ, Amycus‘a ait olduğunu bildiği görgüsüz bir ses. ―Alecto? Alecto? Orda mısın? Onu yakaladın mı? Aç kapıyı!‖

Rawenclaw‘lar dehĢete düĢmüĢler, birbirlerine fısıldıyorlardı. Ardından ikaz etmeden, sanki biri kapıya silahla ateĢ ediyormuĢcasına bir tomar gürültülü patlama oldu.

―ALECTO! Eğer o gelir de biz Potter‘ı yakalamamıĢsak– Malfoy‘larla aynı hale mi düĢmek istiyorsun?

CEVAP VER BANA!‖ diye feryat etti Amycus, kapıyı tüm gücüyle sallayarak, ama hala açılmıyordu.

Rawenclaw‘ların hepsi geri kaçıyorlardı ve bazı bir hayli ürkmüĢlerdi diğerleri ise yukarıya yataklara koĢuyordu. Ardından, tam Harry, O, patlatamadan kapıyı açıp Ölüm Yiyen bir Ģey yapamadan Amycus‘u Sersemletmeyi düĢündükten bir saniye sonra en aĢina olduğu ses kapının ardından yükseldi.

―Size ne yaptığınızı sorabilir miyim, Profesör Carrow?‖

―Kahrolası – kapıdan – geçmeye – çalıĢıyorum!‖ diye bağırdı Amycus. ―Git ve Flitwick‘i getir! Getir ve aç Ģunu, hemen!‖

―Ama sizin kız kardeĢiniz orada değil mi?‖ diye sordu Profesör McGonagall. ―Profesör Flitwick onu sizin acil isteğiniz üzerine bu akĢam içeri bırakmadı mı? Belki o sizin için kapıyı açabilir? O zaman Ģatonun yarısını uyandırmak zorunda olmazsınız.‖

―Cevap vermiyor, seni yaĢlı süpürge! Sen aç! Kahretsin! Yap, hadi!‖

―Elbette, arzu ettiğiniz gibi,‖ dedi Profesör McGonagall, müthiĢ bir soğuklukla. Tokmağa nazikçe dokundu ve müzikal ses tekrar sordu.

―Kaybolan nesneler nereye gider?‖

“Hiçliğe ya da her yere!‖ diye yanıtladı Profesör McGonagall.

―Güzel anlattın,‖ diye cevapladı kartal Ģeklindeki kapı tokmağı ve kapı sallanarak açıldı.

Amycus asasını savurarak eĢikten fırlarken geride kalan bir kaç Rawenclaw da süratle merdivenlere koĢtular. Kız kardeĢi gibi kamburdu, solgun, yumuĢak yüzü ve ufak gözleri tepkisizce yere uzanmıĢ

Alecto‘ya çevrildi. Kızgınlık ve korkuyla çığlık attı.

―Ne yaptılar, küçük itler?‖ diye bağırdı. ―Kimin yaptığını bana söyleyene kadar hepsine Cruciatus laneti uygulayacağım – ve Karanlık Lord ne der?‖ diye feryat etti, kız kardeĢinin yanında duruyor ve iĢaret parmağıyla alnını Ģamarlıyordu. ―Onu yakalayamadık ve gittiler ve onu öldürdüler!‖

―Sadece Sersemletildi,‖ dedi Alecto‘yu incelemek için öne eğilen Profesör McGonagall sabırsızlıkla.

―Mükemmel derecede iyi olacak.‖

―Bludger olasıca, olmayacak!‖ diye böğürdü Amycus, ―Karanlık Lord onu bulduktan sonra olmayacak!

O gitti ve onun için gönderildi, ĠĢaret‘in yandığını hissediyorum ve o Potter‘ı yakaladığımızı düĢünüyor.‖

―Potterı yakaladığınızı mı?‖ dedi Profesör McGonagall keskince. ―Ne demek istiyorsunuz, Potter‘ı yakalamakla?‖

―Bize Potter‘ın Rawenclaw Kulesi‘ne girmeyi deneyebileceğini ve eğer onu yakalarsak haber göndermemizi söyledi!‖

―Harry Potter Rawenclaw Kulesi‘ne girmeyi neden denesin? Potter benim Bina‘mda!‖

Ġnanamazlığın ve korkunun ardında, Harry onun sesinde hafif bir gurur nağmesi duydu ve Minerva McGonagall‘a olan Ģefkat duygusu kabardı.

―Bize buraya gelebileceği söylendi!‖ dedi Carrow. ―Neden olduğunu biliyor muyum?‖

Profesör McGonagall kalktı ve boncuk boncuk gözleri odayı taradı.

Ġkinci kez Harry ve Luna‘nın durduğu yerden geçtiler.

―Çocukların üzerine atabiliriz,‖ dedi Amycus, domuza benzeyen suratı aniden Ģeytanca bir hal alarak.

―Tabi, yapacağımız Ģey bu. Alecto‘nun çocuklar tarafından pusuya düĢürüldüğünü söyleyeceğiz ve ardından yukarıdaki çocuklar‖ – yatakhanenin yönüne yıldızlı tavana baktı –―ve onların ĠĢaret‘e zorladıklarını ve bu nedenle yanlıĢ alarm aldığını… Onları cezalandırabilir. Birkaç çocuk fazla ya da az ne fark eder?‖

―Sadece doğru ile yalan, cesaret ile ödleklik arasındaki fark,‖ dedi bembeyaz kesilen Profesör McGonagall, ―kısaca sen ve kız kardeĢinin değerini bilemeyeceği fark. Ama bir Ģeyi açığa kavuĢturmama izin ver. Bir sürü beceriksizliklerini Hogwarts‘ın öğrencilerinin üstüne atmayacaksın.

Buna izin vermeyeceğim.‖

―Efendim?‖

Amycus, Profesör McGonagall‘a tiksindirici Ģekilde yaklaĢana dek öne yürüdü, yüzü onunkinden santim ötedeydi. Profesör McGonagall ise vazgeçmiĢ halde geri gitti, ama ona tuvalet oturağına yapıĢmıĢ iğrenç bir ĢeymiĢ gibi bakıyordu.

―Bu izin verme meselesi değil Minerva McGonagall. Senin vaktin doldu. Burada iktidarda olan biziz ve ya beni desteklersin ya da bedelini ödersin.‖

Ve suratına tükürdü.

Harry Pelerini üzerinden attı, asasını kaldırdı ve ―Bunu yapmayacaktın.‖ dedi.

Amycus etrafına baktığında ise Harry ―Crucio!‖ diye bağırdı.

Ölüm Yiyen yerden kesildi. BoğuluyormuĢ gibi çırpınarak ve acıdan inleyerek havada kıvrandı ve ardından çatırtıyla ve cam çatırtısıyla bir kitaplığın içine girdi ve baygın halde yere çöktü.

―Bellatrix‘in ne demek istediğini anlıyorum,‖ dedi Harry, kan beynine sıçramıĢtı, ―gerçekten kastetmen lazım.‖

―Potter!‖ diye fısıldadı Profesör McGonagall, kalbini tutarak. ―Potter buradasın! Ne –? Nasıl –?‖ Kendini toparlamaya çalıĢtı. ―Potter, bu aptalcaydı!‖

―Size tükürdü,‖ dedi Harry.

―Potter – ben – bu çok – çok yiğitçeydi – ama farkında değil misin –?‖

―Evet, farkındayım,‖ diye temin etti onu. Nedense onun telaĢı Harry‘I ciddileĢtirdi. ―Profesör McGonagall, Voldemort yolda.‖

―Oh, artık adını söylememize izin var mı?‖ diye sordu Luna ilgilenir tavırla, Görünmezlik Pelerini‘ni çekip çıkartarak. Bu saniyelik yasak ihlalinin meydana geliĢi, geriye sendeleyip ekose geceliğinin yakasını kavrayarak en yakın sandalyeye çöken Profesör McGonagall‘ı bunaltmıĢ görünüyordu.

―Ona ne dediğimizin bir farkı yok,‖ diye anlattı Harry Luna‘ya. ―Zaten benim nerede olduğumu biliyor.‖

Harry, hiddetle birleĢen beyninin uzak bir köĢesinde, yara izi yanar halde, hayaletimsi yeĢil geminin içindeki Voldemort‘un karanlık gölün üzerinde seyrettiğini görebiliyordu... Neredeyse taĢtan tasın olduğu adacığa eriĢmiĢti.

―Kaçmalısın,‖ diye fısıldadı Profesör McGonagall, ―Hemen Potter, olabildiğince hızlı!‖

―Olmaz,‖ dedi Harry. ―Yapmam gereken bir Ģey var. Profesör, Rawenclaw‘ın tacının nerede olduğunu biliyor musunuz?‖

―Rawenclaw‘ın t–tacı mı? Tabii ki hayır – yüzyıllardır kayıp değil miydi?‖

Biraz daha dik oturdu. ―Potter, çılgınlıktı, bu Ģatoya girmen gerçekten çılgınlıktı –―

―Yapmalıydım,‖ dedi Harry. ―Profesör, burada benim bulmam gereken bir Ģey saklı ve bu taç olabilir –

Profesör Flitwick ile konuĢabilirsem –―

ġıkırdayan cam parçaları, hareketlenme sesi duyuldu: Amycus kendine geliyordu. Harry ya da Luna harekete geçmeden Profesör McGonagall, asasını sersemlemiĢ Ölüm Yiyene doğrultarak ayağa kalktı ve, ―Imperio.‖ dedi.

Amycus ayağa kalktı kız kardeĢine doğru yürüdü, onun asasını aldı, ardından itaatkârca Profesör McGonagall‘a yürüdü ve kendi asası ile birlikte ona verdi.

Ardından Alecto‘nun yanında yere yattı. Profesör McGonagall asasını tekrar salladı ve bir boy parıltılı ip yoktan var oldu ve Carrowları sımsıkı birbirlerine bağlayarak sarmaladı.

―Potter,‖ dedi Profesör McGonagall, Carrowlar‘ın vaziyetine son derece aldırmayıp tekrar ona doğru dönerek. ―Eğer Adı—Anılmaması—Gereken—KiĢi burada olduğunu gerçekten biliyorsa –―

Bunu söylediğinde, Harry‘de yara izini ateĢe veren bedensel acıya benzer bir öfke alevlendi ve bir anlığına iksiri boĢaltılmıĢ bir tasın içine doğru baktı ve yüzeyde bir altın madalyonun güvenli bir Ģekilde yatmadığını gördü –

―Potter, iyi misin?‖ dedi bir ses ve Harry kendine geldi. Ayakta durabilmek için Luna‘nın omzunu kavramıĢtı.

―Süre daralıyor, Voldemort yaklaĢıyor, Profesör, Dumbledore‘un emirleri ile hareket ediyorum, bulmamı istediği Ģeyi bulmam lazım! Ama ben Ģatoyu ararken öğrencileri uzaklaĢtırmamız gerek —

Voldemort‘un istediği benim ama bir kaç tane az ya da fazla öldürmeye aldırıĢ etmez—― hem de Hortkuluk‘lara saldırdığımı öğrenmiĢken. Harry cümleyi kafasında bitirdi.

―Dumbledore‘un emirleriyle mi hareket ediyorsun?‖ diye tekrarladı bir mucize seziyormuĢçasına. Sonra kendini tam ağırlığına kavuĢturdu.

―Sen bu–bu nesneyi ararken biz okulu Adı—Anılmaması—Gereken—KiĢi‘ye karĢı güvenceye alacağız.‖

―Bu mümkün mü?‖

―Evet, ben öyle düĢünüyorum,‖ dedi McGonagall kuru kuru, ―biz öğretmenler sihirde epey iyiyiz, bilirsin. Eğer bütün gayretimizi gösterirsek onu bir süreliğine uzak tutabileceğimize eminim. Tabii ki, Profesör Snape‘in de çaresine bakılması gerekiyor—―

―Bana bırak—―

―Ve eğer Hogwarts, Karanlık Lord kapılarında, bir kuĢatmaya sahne olacaksa, olabildiğince çok masum insanı yoldan çekmek makul olacaktır. Uçuç Ģebekesi gözetim altındayken ve Hogwarts alanı içinde Cisimlenme mümkün–―

―Bir yol var,‖ dedi Harry hemen ve Domuz Kafası‘na giden pasajdan bahsetti.

―Potter, yüzlerce öğrenciden bahsediyoruz—―

―Biliyorum, Profesör, ama eğer Voldemort ve Ölüm Yiyenler okul sınırlarına odaklanıyorlarsa Domuz Kafası‘ndan kimin BuharlaĢtığı ile ilgilenmeyeceklerdir.‖

―Orada bir Ģey var,‖ diye onayladı. Asasını Carrow‘lara doğrulttu ve gümüĢ bir ağ vücutlarını kapladı, kendi kendini etrafında düğümledi ve onları havaya kaldırdı. Orada mavi ve altın sarısı tavanda iki büyük, çirkin deniz yaratığı gibi asılı kaldılar. ―Gel. Diğer bina baĢkanlarını uyarmalıyız. O Pelerini giysen iyi olur.‖

Kapıyı geçti ve geçtikten sonra asasını kaldırdı. Ucundan gözlerinin etrafında gözlük izi olan üç tane kedi fırladı. Patronuslar; Profesör McGonagall, Harry ve Luna takrar aĢağıya indiklerinde Ģık bir Ģekilde öne fırlayarak spiral merdivenleri ıĢıkla doldurdular.

Koridorlar boyunca yarıĢtılar ve birer birer onlardan ayrıldılar; Profesör McGonagall‘ın ekose geceliği zeminde hıĢırdıyordu ve Harry ve Luna Pelerin‘in altında onun arkasından hızlı hızlı yürüdüler.

BaĢka ayak sesleri onlarınkine katıldığında iki kat daha aĢağı inmiĢlerdi, yara izi hala karıncalanan Harry onları ilk duyan oldu. Boynundaki kesede bulunan Çapulcu Haritası‘na dokundu, ama çıkartamadan McGonagall da misafirlerinin farkına varmıĢ gibi gözüküyordu. Durdu, düelloya hazır halde asasını kaldırdı ve ―Kim var orada?‖ dedi.

―Benim,‖ dedi alçak bir ses.

Zırhtan bir takımın ardından Severus Snape adım attı.

Onun yanındayken nefret Harry‘nin içinde kaynadı: Suçlarının önemliliğinin ardında Snape‘in görünüĢünün detaylarını unutmuĢtu, yağlı siyah saçının ince yüzünün etrafında nasıl perdelendiğini, siyah gözlerinin nasıl ölü, soğuk görünüme sahip olduğunu unutmuĢtu.

―Carrow‘lar nerede?‖ diye sordu sessizce.

―Onlara nerede olmalarını söylediysen orada, tahminimce, Severus,‖ dedi Profesör McGonagall.

Snape daha da yakında durdu ve gözleri sanki Harry‘nin orada olduğunu biliyormuĢçasına Profesör McGonagall‘ın üzerinden etrafındaki boĢluğa kaydı. Harry de asasını saldırıya hazır Ģekilde kaldırdı.

―Kanımca,‖ dedi Snape, ―Alecto bir davetsiz misafir yakalamıĢ.‖

―Gerçekten mi‖ dedi Profesör McGonagall. ―Ve bu kanıya nerden vardınız?‖

Snape derisine Karanlık ĠĢaret kazınmıĢ olan sol koluyla narin, esnek bir hareket bir hareket yaptı.

―Oh, ama doğal olarak,‖ dedi Profesör McGonagall. ―Siz Ölüm Yiyenler‘in kendine has haberleĢme metotları vardır, unutmuĢum.‖

Snape onu duymamıĢ gibi davrandı. Gözleri hala etrafındaki havayı araĢtırıyordu ve ne yaptığını dikkat ediyormuĢ edasıyla gitgide yakına geliyordu.

―Koridorları gezme devriyenin bu gece olduğunu bilmiyordum, Minerva.‖

―Bir itirazın mı var?‖

―Bu saatte seni yataktan neyin kaldırmıĢ olacağını merak ediyorum?‖

―Bir kargaĢa duyduğumu düĢündüm,‖ dedi Profesör McGonagall.

―Gerçekten mi? Ama her Ģey sakin görünüyor.‖

Snape onun gözlerinin içine baktı.

―Harry Potter‘ı gördün mü Minerva? Çünkü eğer öyleyse, ısrar etmeliyim—―

Profesör McGonagall Harry‘nin inanabileceğinden daha hızlı hareket etti: Asası havayı yardı ve bir an Harry, Snape‘in bilinçsizce büzüĢmüĢ olacağını düĢündü, ama Kalkan Büyüsü‘nün çabukluğu öylesineydi ki McGonagall dengeden yoksun kaldı. Asasını duvardaki bir meĢaleye savurdu ve meĢale dirseğinden ayrıldı. Snape‘i lanetlemenin eĢiğinde olan Harry, Luna‘yı çullanan alevlerin yolundan çekmek zorunda kaldı. Alevler çember halinde koridoru doldurmuĢ ve bir kement gibi Snape‘in üzerine uçmuĢtu—

Ve daha fazla alev değil, McGonagall‘ın dumana çevirip patlattığı büyük siyah bir yılan saniyeler içinde yeniden Ģekil alıp kuvvetlenen ve yol alan bir hançer yığını olmuĢtu. Snape onları ancak önündeki zırh takımla engelledi ve yankılanan bir sesle hançer teker teker göğsüne tesir etti—

―Minerva!‖ dedi tiz bir ses ve Luna‘yı hala uçan büyülerden koruyarak arkasına baktığında, Harry, Profesör Flitwick‘i ve Sprout‘un gece kıyafetleriyle onlara karĢı duran koridordan geldiklerini gördü.

Muazzam geniĢlikteki Profesör Slughorn da arkada nefes nefese kalmıĢtı.

―Hayır!‖ diye ciyakladı Flitwick asasını kaldırarak. ―Hogwarts‘ta baĢka cinayet iĢleyemeyeceksin!‖

Flitwick‘in büyüsü Snape‘in arkasına sığındığı zırhtan takımı vurdu: Takım tangırtıyla canlandı. Snape kendini sıkıĢtıran kollardan çabalayıp kurtardı ve saldırganlarına geri gönderdi; Harry ve Luna, duvara çarpıp paramparça olurken bunları engellemek için yana doğru atladı. Harry tekrar baktığında, Snape büsbütün kaçıyordu, McGonagall, Flitwick ve Sprout arkasından koĢuyordu. Bir sınıfın kapısına atıldı ve saniyeler sonra McGonagall çığlık atarken duyuldu, ―Korkak! KORKAK!‖

―Ne oldu, ne oldu?‖ diye sordu Luna.

Harry onu ayağa kaldırdı ve Görünmezlik Pelerini‘ni de peĢlerinden sürükleyerek koridor boyunca koĢtular, Profesörler McGonagall, Flitwick ve Sprout‘un kırık bir pencerenin önünde durduğu terkedilmiĢ bir sınıfa girdiler.

―Atladı,‖ dedi Profesör McGonagall, Harry ve Luna odaya koĢtuklarında.

―Öldü mü yani?‖ diye pencereye koĢtu Harry, onun ani ortaya çıkıĢının verdiği Ģokun etkisiyle bağrıĢan Flitwick ve Sprout‘u duymazdan gelerek.

―Hayır, ölmedi,‖ dedi McGonagall acı bir Ģekilde. ―Dumbledore‘un aksine hala asa taĢıyordu… ve öyle görünüyor ki ustasından bir sürü numara öğrenmiĢ.‖

DehĢetin ürpertisiyle, Harry, uzakta yüzeyi çevreleyen duvarda karanlığa uçan dev gibi yarasavari bir suret gördü.

Artlarında ağır ayak vuruĢları ve bir dolu üfleme vardı: Slughorn anca yakalayabilmiĢti.

―Harry,‖ dedi nefes nefese zümrüt yeĢili ipek pijamasının altındaki geniĢ göğsüne masaj yaparak.

―Oğlum... ne sürpriz... Minerva, lütfen açıkla... Severus... ne?‖

―Müdürümüz kısa bir ara veriyor,‖ dedi Profesör McGonagall, pencerelerdeki Snape biçimli Ģekli iĢaret ederek.

―Profesör!‖ diye bağırdı Harry, elleri alnında. Inferi ile dolu gölün yanından kaydığını görebiliyordu ve hayalet gibi yeĢil kayığın gizli sahile çarptığını hissetti ve Voldemort kalbindeki ölümle atlayıp öte tarafa geçti—

―Profesör, okulu müdafaa etmemiz gerekiyor, o Ģimdi gelir!‖

―Tamam. Adı—Anılmaması—Gereken—KiĢi geliyor.‖ diye anlattı diğer öğretmenlere. Sprout ve Flitwick soludu; Slughorn bir inilti çıkardı. ―Potter‘ın Ģatoda Dumbledore‘un emirleriyle bir iĢi halletmesi gerek. Potter yapması gerekeni yaparken elimizden gelen bütün korumayı bu yere koymamız gerekiyor.‖

―Tabii, bizim yapacağımız hiç bir Ģey Kim—Olduğunu—Bilirsin—Sen‘i uzak tutmaya yeterli olmaz farkında mısınız?‖ dedi Profesör Sprout.

―TeĢekkürler, Pomona,‖ dedi Profesör McGonagall, iki cadı arasında zalim bir anlayıĢ bakıĢı yaĢandı.

―Bana sorarsanız önce etrafa temel koruma kuracağız ve ardından öğrencileri toplayacağız ve Büyük Salon‘da buluĢacağız. Büyük bölümü tahliye edilmeli, buna rağmen eğer bunlardan reĢit olanlar ve kalıp savaĢmak isteyenlere olursa bir Ģans verilmeli.‖

―Kabul,‖ dedi Profesör Sprout, çoktan kapıya doğru acele ederek. ―Yirmi dakika içinde Binamla birlikte sizinle Büyük Salon‘da buluĢacağım.‖

Ve gözden kaybolunca, onun mırıldanmalarını duyabiliyorlardı. ―Tentakula, ġeytan Kapanı. Ve Snargaluf fasulyesi... evet, Ölüm Yiyen‘lerin bunlarla savaĢtığını görmek isterim.‖

―Ben buradan harekete geçebilirim,‖ dedi Flitwick ve böylece yalın bir Ģekilde görebiliyordu, asasını kırılan pencereye doğru yöneltti ve aĢırı karmaĢık büyüler mırıldanmaya baĢladı. Harry, tuhaf bir püskürme sesi duydu, sanki Flitwick rüzgârın gücünü araziye salıvermiĢti.

―Profesör,‖ dedi Harry, küçük Tılsım öğretmenine yaklaĢarak, ―Profesör, sözünüzü kestiğim için özür dilerim ama bu önemli. Rawenclaw‘ın tacının nerde olduğu hakkında bir fikriniz var mı?‖

―Protego Horribilis—Rawenclaw‘ın tacı mı?‖ diye ciyakladı Flitwick. ―Biraz fazla irfan göz çıkarmaz, Potter, ama bu durumda kullanıĢlı olacağını zorlukla düĢünüyorum!‖

―Ben sadece—nerde olduğunu biliyor musunuz demek istedim? Gördünüz mü?‖

―Görmek mi? YaĢayan hafızası olan kimse görmedi! Uzun süre kaybolduğundan beri, evlat!‖

Harry umutsuz bir hayal kırıklığı ve panik karıĢımı bir duygu hissetti. O zaman Hortkuluk neydi?

―Seninle ve senin Rawenclaw‘larla Büyük Salon‘da buluĢalım, Filius!‖ dedi Profesör McGonagall Harry ve Luna‘ya takip etmeleri için iĢaret ederek.

Slughorn konuĢmak için gürüldediğinde kapıyı anca geçmiĢlerdi.

―Aman Allah‘ım,‖ diye soludu, solgun ve terli halde, fok bıyığı titriyordu. ―Ne telaĢ! Bütün bunların mantıklıca olup olmadığından emin değilim, Minerva. Ġçeriye bir yol bulmaya kararlı, biliyorsun ve onu geciktirmeyi deneyen herkes en acı tehlikenin içinde ola—―

―Seni ve Slytherin‘leri de yirmi dakika içinde Büyük Salon‘a bekliyorum,‖ dedi Profesör McGonagall.

―Eğer öğrencilerinle gitmek istiyorsan, sizi durdurmayız. Ama eğer biriniz bizim direncimizi sabote teĢebbüsünde bulunursanız ya da bu Ģatoda bize karĢı tavır takınırsanız, o zaman, Horace, öldürmek için savaĢırız.‖

―Minerva,‖ dedi donakalmıĢ vaziyette.

―Slytherin Binası‘nın sadakatinin doğrultusunda karar verme vaktidir,‖ diye sözünü kesti Profesör McGonagall. ―Git ve öğrencilerini uyandır, Horace.‖

Harry, Slughorn‘un ĢaĢkınlıktan karmakarıĢık Ģeyler söylemesini izlemek için beklemedi: O ve Luna, koridorun ortasında pozisyon almıĢ ve asasını kaldırmıĢ olan Profesör McGonagall‘ın arkasından koĢtular.

―Piertotum—oh, Allah aĢkına, Flich, Ģimdi değil—―

YaĢlı hademe topallaya topallaya görüĢ alanına girmiĢti, bağırıyordu. ―Yataktan çıkan öğrenciler!

Öğrenciler koridorda!‖

―Burada olmaları gerekiyor, seni saçmalayan dangalak!‖ diye bağırdı McGonagall.

―ġimdi git ve yararlı bir Ģey yap! Peeves‘i bul!‖

―Peeves?‖ diye kekeledi Filch sanki bu adı daha önce hiç duymamıĢ gibi.

―Evet, Peeves, seni aptal, Peeves! Çeyrek yüzyıl boyunca onu Ģikâyet etmedin mi? Bir kere olsun, git ve onu yakala!‖

Filch besbelli, Profesör McGonagall‘ın aklını yitirdiğini düĢündü, ama topallayarak, kambur omuzla, soluğunun bastırdığı mırıltıyla gitti.

―Ve Ģimdi—Piertotum Lokomotor!‖ diye haykırdı Profesör McGonagall.

Ve tüm koridor boyunca heykeller ve zırh takımları kaidelerinden ve yankılanan sesle birlikte yukarı ve aĢağıdaki duvarlarından zıpladılar, Harry, Ģatonun baĢından sonundaki eĢlerinin de aynını yaptığını biliyordu.

―Hogwarts tehdit ediliyor!‖ diye bağırdı Profesör McGonagall. ―Sınırlarımız olun, bizi koruyun, okula vefanızı gösterin!‖

Tangırdayarak ve çığlık çığlığa hareketlenen heykeller sürüsü uygun adım Harry‘yi geçtiler, bazıları küçük bazıları büyük, dahası canlı. Hayvanlar da vardı ve tangırdayan zırh takımları sağa sola kılıçlar savurdular ve kayıĢlarına toplar çivilediler.

―Ve Ģimdi Potter,‖ dedi Profesör McGonagall, ―iyisi mi sen ve Miss Lovegood arkadaĢlarnıza geri dönebilirsiniz ve onları Büyük Salon‘a getirebilirsiniz—Ben de diğer Gryffindor‘ları uyandıracağım.‖

Bir sonraki merdivenin tepesinde ayrıldılar, Harry ve Luna geri Ġhtiyaç Odası‘nın gizli kapısına doğru ilerlediler. KoĢarken, çoğunluğu pijamalarının üzerine seyahat pelerini çekmiĢ, öğretmenler ve Sınıf BaĢkanları tarafından Büyük Salon‘a doğru yönlendirilen öğrenci kalabalıklarıyla karĢılaĢtılar.

―Potter‘dı!‖

―Harry Potter!‖

―Oydu, yemin ederim, onu gördüm!‖

Ama Harry arkasına bakmadı ve en sonunda Ġhtiyaç Odası‘nın giriĢine ulaĢtılar. Harry büyülü duvara dayandı, onları içeriye almak için açılmıĢtı ve o ve Luna süratle geri sarp merdivene ilerlediler.

―Ne—?‖

Oda görüĢ alanlarına girdiğinde, Harry bir kaç merdiveni Ģoka girmiĢ halde indi. SıkıĢ tepiĢti, burada son bulunduğundan çok daha dolu.

Kingsley ve Lupin ona bakıyorlardı ve Oliver Wood, Katie Bell, Angelina Johnson ve Alicia Spinnet, Bill ve Fleur, ve Mr ve Mrs Weasley de öyle.

―Harry neler oluyor?‖ dedi Lupin, onu merdivenlerin baĢında karĢılayarak.

―Voldemort yolda, okulu müdafaa ediyorlar—Snape tabanları yağladı—Siz ne yapıyorsunuz burada?

Nasıl öğrendiniz?‖

―Dumbledore‘un Ordusu‘nun geri kalanına haber gönderdik,‖ diye açıkladı Fred. ―Herkesin eğlenceyi kaçırmasını bekleyemezdin, Harry ve D.O. Zümrüdüanka YoldaĢlığı‘na bildirdi ve bütün hepsi kartopu gibi çoğaldılar.‖

―Ġlk olarak ne, Harry?‖ diye seslendi George. ―Neler oluyor?‖

―Küçük çocukları tahliye ediyorlar ve herkes organize olmak için Büyük Salon‘da buluĢuyor,‖ dedi Harry. ―

―SavaĢıyoruz.‖

Büyük bir gürültü koptu ve merdivenin ucuna doğru bir dalgalanma, karıĢmıĢ Zümrüdüanka YoldaĢlığı‘nın üyeleri, Dumbledore‘un Ordusu ve Harry‘nin eski Quidditch takımı, hepsi asaları yukarda, Ģato yönüne koĢup onun yanından geçerken o, arkada duvara doğru sıkıĢtırılmıĢtı, Sürü inceliyordu: Ġhtiyaç Odası‘nda sadece bir küme insan arkada kalmıĢtı ve Harry de onlara katıldı.

Mrs Weasley, Ginny ile kavga ediyordu. Etraflarında Lupin, Fred, George, Bill, ve Fleur vardı.

―ReĢit değilsin!‖ diye bağırdı Mrs Weasley kızına Harry yaklaĢtığında. ―Ġzin veremem! Oğlanlar tamam, ama seni sen eve gitmelisin!‖

―Gitmeyeceğim!‖

Ginny‘nın saçı, kolunu annesinin hamlesinden kurtarınca savruldu.

―Ben Dumbledore‘un Ordusu‘ndayım—―

―Gençlerin çetesi!‖

―Onu alt edecek bir gençlik çetesi, kimsenin onun yaptığını yapmaya cesaret edemeyeceği!‖ dedi Fred.

―O, on altı!‖ diye bağırdı Mrs Weasley. ―Yeterince büyük değil! Siz ikiniz ne düĢünüyordunuz, onu sizinle beraber götürmek—―

Fred ve George kendilerinden biraz utanmıĢ baktılar.

―Annem haklı, Ginny,‖ dedi Bill kibarca. ―Bunu yapamazsın. ReĢit olmayan herkes gidecek, sadece adaletli.‖

―Eve gidemem!‖ diye bağırdı Ginny, kızgınlık gözyaĢları gözlerini parlatıyordu. ―Bütün ailem burada, orada yalnız durup bekleyemem ve bilmeden ve—―

Gözleri ilk kez Harry‘yle buluĢtu. Ona yalvarırcasına baktı, ama kafasını salladı ve o da sinirle geri döndü.

―Tamam,‖ dedi, Domuz Kafası‘na geri giden tünelin giriĢine bakarak ―HoĢçakal diyeceğim, sonra ve—―

KargaĢa ve muazzam bir dövüĢ oldu: Tünelden bir baĢkası tırmandı, hafif dengesini kaybetti ve düĢtü.

Kendini en yakın sandalyeye sürükledi, yamuk boynuz—kenarlı gözlükleriyle etrafa göz gezdirdi ve,

―Çok mu geç kaldım? BaĢladı mı? Ben sadece daha yeni buldum ve ben—ben—― dedi.

Percy ipe sapa gelmez laflardan sessizliğe büründü. Besbelli ailesinin çoğuyla burun buruna gelmeyi beklememiĢti. Fleur‘ün Bill‘e dönmesi ve çok belli Ģekilde gerilimi kırmak için, ―Peki, — küçük Teddy nasıl?‖ deyiĢinin bozduğu uzun bir donakalma anı yaĢandı.

Lupin ona ĢaĢırarak göz kırptı. Weasley‘ler arasındaki sessizlik buz misali kuvvetlenmiĢ görünüyordu.

―Ben—ah evet—o iyi!‖ dedi Lupin yüksek sesle. ―Evet, Tonks onunla—annesinde—―

Percy ve diğer Weasley‘ler hala donmuĢ halde birbirlerine bakıyorlardı.

―ĠĢte, resmi var!‖ diye bağırdı Lupin, ceketinin cebinden bir fotoğraf çıkararak ve Fleur ve Harry‘ye göstererek, bir perçem parlak türkuaz saçı olan minicik bir bebek fotoğraf makinesine yumruklar sallıyordu.

―Aptalın tekiydim!‖ diye gürledi Percy, o kadar yüksek ki Lupin neredeyse fotoğrafı düĢürüyordu.

―Ahmaktım, kendini beğenmiĢ aptalın tekiydim, ben bir—bir‖

―Bakanlık sevdalısı, aile retçisi, güce aç gerzek.‖ dedi Fred.

Percy yutkundu.

―Evet, öyleydim!‖

―HoĢ, bundan daha açık sözlü söyleyemezsin,‖ dedi Fred, elini Percy‘ye uzatarak.

Mrs Weasley gözyaĢlarına boğuldu. Ġleri koĢtu, Fred‘i kenara ittirdi ve Percy‘yi boğarcasına kucağına çekerken o da gözleri babasında onun sırtını okĢadı.

―Özür dilerim, baba.‖ dedi Percy.

Mr Weasley biraz hızlı göz kırptı ardından oğlunu kucaklamak için telaĢla koĢtu.

―Muhakeme etmeni ne sağladı?‖ diye sordu George.

―Uzun bir zamandır vardı,‖ dedi Percy seyahat pelerininin köĢesiyle gözlerini silerek. ―Ama bir çıkıĢ

yolu bulmam lazımdı ve Bakanlık‘ta o kadar kolay değil, uzun zamandır hainleri tutukluyorlar.

Aberforth‘la temasa geçmek istedim ve o beni on dakika önce Hogwarts‘ın savaĢacağına dair uyardı bu yüzden buradayım.‖

―Aslında, sınıf baĢkanını bu gibi zamanlarda liderlik yapması için ararız,‖ dedi George Percy‘nin en kendini beğenmiĢ davranıĢının iyi bir taklidini yaparak. ―ġimdi yukarı çıkalım ve savaĢalım yoksa bütün iyi Ölüm Yiyenler kapılacak.‖

―Sen de benim yengem misin Ģimdi?‖ dedi Percy, Bill, Fred ve George ile aceleyle merdivenden çıkarlarken Fleur ile el sıkıĢarak.

―Ginny!‖ diye bağırdı Mrs Weasley havlarcasına.

Ginny barıĢmadan istifade gizlice yukarı sıvıĢma teĢebbüsünde bulundu.

―Molly, buna ne dersin,‖ dedi Lupin. ―Neden Ginny burada kalmıyor, böylece en azından olayın içinde olur ve neler olduğunu bilir ama savaĢın ortasında olmayacaktır?‖

―Bu iyi bir fikir,‖ dedi Mr Weasley kesinkes. ―Ginny, bu odada kalıyorsun, duydun mu beni?‖

Ginny bu fikri çok beğenmiĢ gibi gözükmedi, ama babasının olağandıĢı katı bakıĢının etkisinde baĢını salladı. Mr ve Mrs Weasley ve Lupin bununla birlikte baĢı çektiler.

―Ron nerede?‖ diye sordu Harry. ―Hermione nerede?‖

―Çoktan Büyük Salon‘a gitmiĢ olmalılar,‖ diye seslendi Mr. Weasley omzunun üzerinden.

―Yanımdan geçtiklerini görmedim,‖ dedi Harry.

―Tuvalet hakkında bir Ģey söylediler,‖ dedi Ginny, ―sen gittikten çok sonra değil.‖

―Tuvalet mi?‖

Odadan geçerek, Ġhtiyaç Odası‘ndan çıkıĢa götüren açık bir kapıya doğru uzun adımlarla ilerledi ve arkasındaki lavaboyu kontrol etti. BoĢtu.

―Emin misin tuvalet dedikleri—?‖

Ama ardından yara izi kavruldu ve Ġhtiyaç Odası yok oldu: Her iki yanda sütunların üzerinde kıvrılmıĢ

yabandomuzlarının olduğu, ıĢıklarla alevlenmiĢ Ģatonun karanlık arazisine bakan, iĢlenmiĢ demirden yapılmıĢ yüksek kapılara doğru bakıyordu. Nagini, omuzlarının üzerinde sarkıyordu. Cinayetten önceki o soğuk acımasız maksadın hissine sahipti.

OTUZ BİRİNCİ BÖLÜM

HOGWARTS SAVAŞI

Büyük Salon‘un büyülü tavanı karanlıktı ve yıldızlar serpiĢtirilmiĢti ve altında dört uzun Bina masası darmadağın öğrencilerle sıralanmıĢtı, bazıları yolculuk pelerinleri giymiĢti, diğerleri ise sabahlık. Kimi yerde okul hayaletlerinin incimsi beyaz figürleri parlıyordu. Her göz, yaĢayan ve ölü, Salonun tepesindeki yükseltilmiĢ platformda konuĢan Profesör McGonagall üzerinde sabitlenmiĢti. Onun arkasında altın sarısı at-adam Firenze ve savaĢmak için gelmiĢ olan YoldaĢlık üyeleri dahil geri kalan öğretmenler duruyordu.

―…boĢaltmaya Mr. Filch ve Madam Pomfrey nezaret edecek, ben söylediğimde Binanızı ayarlayacaksınız ve sorumluluğunuz altındakileri çıkıĢ noktasına düzenli bir Ģekilde götüreceksiniz.‖

Öğrencilerden çoğu donakalmıĢa benziyordu. Fakat Harry duvarın etrafından dolanıp Gryffindor masasında Ron ve Hermione‘yi ararken Ernie McMillan Hufflepuff masasında ayağa kalktı ve bağırdı,

―Ve ya kalıp savaĢmak istiyorsak?‖

Azıcık bir alkıĢ oldu.

―Eğer yaĢınız tutuyorsa, kalabilirsiniz,‖ dedi Profesör McGonagall.

―Peki ya eĢyalarımız?‖ diye bağırdı Ravenclaw masasındaki bir kız. ―Sandıklarımız, baykuĢlarımız?‖

―EĢyaları alacak vaktimiz yok,‖ dedi Profesör McGonagall. ―Önemli olan Ģey sizi buradan güvenle çıkarabilmek.‖

―Profesör Snape nerede?‖ diye bağırdı Slytherin masasından bir kız.

―Sık kullanılan bir deyim kullanmak gerekirse, tabanları yağladı,‖ diye cevapladı Profesör McGonagall ve daha büyük bir tezahürat Gryffindor, Hufflepuff ve Ravenclaw‘lardan patladı.

Harry Salon boyunca Gryffindor masasının yanından yürüdü, hala Ron ve Hermione‘yi arıyordu.

Geçerken, yüzler onun yönüne çevrildi ve peĢinden epeyce bir fısıldama yükseldi.

―ġatonun

etrafına

zaten

koruma

yerleĢtirdik,‖

diyordu

Profesör

McGonagall,

―ama

kuvvetlendirmediğimiz sürece fazla uzun dayanması olası değil. Bu yüzden sizden hızla ve sakinlikle hareket etmenizi istemeliyim ve sınıf baĢkanlarınızın –―

Ama son kelimeleri Salon boyunca baĢka bir ses yankılanırken boğuldu. Yüksek, soğuk ve açıktı: Nereden geldiğine dair bir Ģey söylenmemiĢti; Duvarlardan çıkıyor gibiydi. Bir zamanlar emir verdiği yaratık gibi, orada yüzyıllardır uykuya yatmıĢ olabilirdi.

―SavaĢmaya hazırlandığınızı biliyorum.‖ Öğrencilerin arasında çığlık atanlar oldu, bazıları birbirine sarıldı, sesin kaynağı için dehĢetle etraflarına bakındılar. ―Çabalarınız nafile. Benimle savaĢamazsınız.

Sizi öldürmek istemiyorum. Hogwarts öğretmenleri için büyük saygım var. Sihirli kan dökmek istemiyorum.‖

ġimdi Salonda sessizlik hakimdi, kulak zarlarına baskı yapan bir sessizlik, duvarların içeriği olmak için çok büyük gibi görünen bir sessizlik.

―Bana Harry Potter‘ı verin,‖ dedi Voldemort‘un sesi, ―ve kimseye zarar verilmeyecek. Bana Harry Potter‘ı verin ve okulu dokunmadan terk edeceğim. Bana Harry Potter‘ı verin ve ödüllendirileceksiniz.

―Gece yarısına kadar vaktiniz var.‖

Sessizlik onlar bir kez daha yuttu. Oradaki her kafa, her göz binlerce görünmez gülümsemenin bakıĢı altında donuk tutmak için Harry‘i bulmuĢ gibiydi. Sonra bir figür Slytherin masasında ayağa kalktı ve titreyen kolunu kaldırıp bağırdığında onun Pansy Parkinson olduğunu anladı, ―Ama o orada! Potter orada! Biri onu yakalasın!‖

Harry konuĢamadan devasa bir hareket oldu. Önündeki Gryffindor‘lar ayağa kalkmıĢtı ve Harry‘e doğru değil Slytherin‘lere doğru dönmüĢlerdi. Sonra Hufflepuff‘lar kalktı ve neredeyse aynı anda Ravenclaw‘lar kalktı, hepsinin arkası Harry‘e dönük hepsi onun yerine Pansy‘e bakıyordu ve huĢu içinde ve ĢaĢkına dönmüĢ Harry her yerden pelerinlerin ve kolların içinden çekilerek çıkan asaları gördü.

―TeĢekkürler, Miss Parkinson,‖ dedi Profesör McGonagall kırpılmıĢ bir sesle. ―Salonu Mr. Filch ile ilk siz terk edeceksiniz. Eğer Binanızın gerisi sizi takip edebilirse.‖

Harry sıraların sürtünmesini duydu ve sonra Slytherin‘lerin Salonun öbür ucundan sıra sıra çıkıĢının sesini.

―Ravenclawlar, takip edin!‖ diye bağırdı Profesör McGonagall.

YavaĢça dört masa boĢaldı. Slytherin masası tamamen boĢtu, ama birkaç yaĢı büyük Ravenclaw arkadaĢları sırayla dıĢarı çıkarken oturmaya devam etti; daha fazla Hufflepuff geride kaldı ve Gryffindor‘un yarısı oturdukları yerde kaldılar, Profesör McGonnagall‘ın öğretmenler platformundan yaĢı tutmayanları yola kıĢkıĢlama gereksinimini verdiler.

―Kesinlikle hayır, Creevy, git! Ve sen de, Peakes!‖

Harry hepsi Gryffindor masasında oturan Weasley‘lerin yanına aceleyle gitti.

―Ron ve Hermione nerede?‖

―Onları bulmadın – ?‖ diye baĢladı Mr. Weasley, endiĢeli görünüyordu.

Ama Kingsley geri kalanlara seslenmek için yükseltilmiĢ platformda ileri adım atınca lafını kesti.

―Gece yarısına kadar sadece yarım saatimiz var, bu yüzden hızlı davranmamız gerek! Hogwarts öğretmenleri ve Zümrüdüanka YoldaĢlığı arasında bir savaĢ planı kabul edildi. Profesörler Flitwick, Sprout ve McGonagall savaĢçı gruplarını üç en yüksek kuleye götürecek – Ravenclaw, Astronomi ve Gryffindor – orada güzelce üstünden geçecekler, büyüleri kullanmak için harika pozisyonlar. Bu arada Remus‖ – Lupin‘i iĢaret etti – ―Arthur‖ – Gryffindor masasında oturan Mr Weasley‘i parmağıyla iĢaret etti – ―ve ben grupları bahçeye çıkaracağım. Birisinin okula giren yolların giriĢinin korumasını organize etmesine ihtiyacımız –―

―Kulağa bize göre bir iĢ gibi geliyor,‖ diye bağırdı Fred, kendini ve George‘u iĢaret ederek ve Kingsley baĢıyla onayladı.

―Pekala, liderler buraya çıksın ve insanları birliklere bölelim!‖

―Potter,‖ dedi Profesör McGonagall, ona doğru aceleyle gelerek, öğrenciler pozisyon için itip kakarak platforma sel gibi akarken ve talimat alırken. ― Bir Ģeyi araman gerekmiyor muydu?‖

―Ne? Ha,‖ dedi Harry, ―ha evet!‖

Hortkuluğu neredeyse unutmuĢtu, savaĢın onu arayabilmesi için savaĢıldığını neredeyse unutmuĢtu: Ron ve Hermione‘nin açıklanamaz yokluğu bir anlığına aklından baĢka her düĢünceyi uzaklaĢtırmıĢtı.

―Öyleyse yürü, Potter, yürü!‖

―Doğru – evet – ―

Büyük Salon‘dan hala binayı boĢaltmakta olan öğrencilerin doldurduğu giriĢ salonuna tekrar koĢarak çıkarken gözlerin onu takip ettiğini hissetti. Kendisini onlarla birlikte mermer merdivenlerin yukarısına sürüklenmeye bıraktı, ama tepede boĢ bir koridora aceleyle gitti. Korku ve panik düĢünme aĢamalarını bulutlandırıyordu. Kendisini sakinleĢtirmeye çalıĢtı, Hortkuluğu bulmaya yoğunlaĢmaya çalıĢtı, ama düĢünceleri bir camın altında kapalı kalmıĢ bir eĢek arısı gibi çılgıncasına ve faydasızca vızıldadı. Ona yardım edecek Ron ve Hermione olmadan fikirlerini dizemiyor gibiydi. BoĢ bir yolun ortasında durarak yavaĢladı ve terk etmiĢ heykelin tümseğine oturdu ve boynundaki keseden Çapulcu Haritası‘nı çıkardı.

Ron‘un ya da Hermione‘nin adını hiçbir yerinde göremiyordu, ama Ġhtiyaç Odası‘na yol alan kalabalığın yoğunluğu onları kapatıyor olabileceğini düĢündü. Haritayı kaldırdı, ellerini yüzüne bastırdı ve gözlerini kapadı, konsantre olmaya çalıĢtı…

Voldemort Ravenclaw Kulesi‘ne gideceğimi düĢündü.

ĠĢte buradaydı: somut bir gerçek, bir baĢlangıç yeri. Voldemort Alecto Carrow‘u Ravenclaw ortak salonuna yerleĢtirmiĢti ve yalnızca bir açıklaması olabilirdi: Voldemort Harry‘nin çoktan Hortkuluğun o Bina‘yla iliĢkili olduğundan korkmuĢtu.

Ama herkesin Ravenclaw‘la iliĢkilendirebileceği tek obje kayıp taçtı… peki Hortkuluk nasıl taç olabilirdi? Slytherin olan Voldemort‘un jenerasyonlar boyu Ravenclaw‘lardan kaçmıĢ olan tacı bulması nasıl mümkündü? YaĢayan hafızası olan hiçbir kimse tacı görmemiĢken kim ona nereye bakması gerektiğini söyleyebilmiĢti?

YaĢayan hafızası olan…

Parmaklarının altında Harry‘nin gözleri tekrar açılıverdi. Tümsekten zıpladı ve geldiği yönde yara yırta koĢtu, artık tek ve son umudunun peĢindeydi. Yüzlerce insanın Ġhtiyaç Odası‘na doğru yürümesinin sesi mermer merdivenlere geri dönerken gitgide yükseldi. Sınıf BaĢkanları talimatları bağırıyordu, kendi Binalarındaki öğrencileri kontrol etmeye çalıĢıyorlardı; pek çok iteleme ve dürtükleme vardı; Harry Zacharias Smith‘in sıranın önüne geçmek için birinci sınıfların üstünden yuvarlandığını gördü; orada burada daha genç öğrenciler ağlıyordu, daha büyükler ise arkadaĢları veya kardeĢlerini umutsuzca çağırıyorlardı…

AĢağıdaki giriĢ salonunda uzaklaĢan Ġncimsi beyaz bir figür Harry‘nin gözüne çarptı ve kargaĢanın üzerinden elinden geldiğince yüksek sesle bağırdı.

―Nick! NICK! Seninle konuĢmam gerek!‖

Öğrenci dalgasının içinden zorlukla geçti, sonunda Neredeyse Kafasız Nick, Gryffindor Kulesi‘nin hayaletinin onu beklediği merdivenlerin altına ulaĢtı.

―Harry! Sevgili evladım!‖

Nick Harry‘nin ellerini kendi iki eliyle yakalamaya giriĢti: Harry buzumsu suya sokulmuĢlar gibi hissetti.

―Nick, bana yardım etmek zorundasın. Ravenclaw Kulesi‘nin hayaleti kim?‖

Neredeyse Kafasız Nick ĢaĢırmıĢ e biraz gücenmiĢ göründü.

―Gri Leydi, elbette; ama ihtiyacın olan hayalet hizmetiyse – ?

―O olmak zorunda – nerede olduğunu biliyor musun?‖

―Bakalım…‖

Nick‘in kafası öteki yana dönerken boyunluğunun üstünde biraz sallandı, akan öğrencilerin kafalarının üstünden baktı.

―ĠĢte oradaki o, Harry, Uzun saçlı genç kadın.‖

Harry Nick‘in transparan iĢaret eden parmağının gösterdiği yöne baktı ve Harry‘nin ona baktığını gören, tek kaĢını kaldırıp katı duvardan geçen uzun boylu hayaleti gördü.

Harry peĢinden koĢtu. Yok olduğu koridorun kapısından geçince onu yolun en sonunda gördü, hala ondan uzağa doğru kayarak ilerliyordu.

―Hey – bekle – geri dön!‖

Durmaya razı oldu, yerden birkaç santimetre yukarda süzüldü. Harry beline gelen saçları ve yere kadar uzanan peleriniyle güzel olduğunu düĢündü, ama aynı zamanda kendini beğenmiĢ ve gururlu görünüyordu. Yakından, koridorda birkaç kez yanından geçtiği ama hiç konuĢmadığı hayalet olarak tanıdı.

―Sen Gri Leydi misin?‖

BaĢıyla onayladı, ama konuĢmadı.

―Ravenclaw Kulesi‘nin hayaleti?‖

―Doğru.‖

Ses tonu cesaretlendirici değildi.

―Lütfen: Yardıma ihtiyacım var. Kayıp taç hakkında söyleyebileceğin her Ģeyi bilmem gerekiyor.‖

Soğuk bir gülümseme dudaklarında büküldü.

―Korkarım,‖ dedi gitmek için dönerek, ―sana yardım edemem.‖

―BEKLE!‖

Bağırmak istememiĢti, ama öfke ve panik onu dehĢete düĢürmeye tehdit ediyordu. Önünde süzülürken saatine bakıverdi gece yarısına çeyrek vardı.

―Bu acil,‖ dedi sertçe. ―Eğer taç Hogwarts‘taysa, Onu çabuk bulmalıyım.‖

―Tacın peĢine düĢen ilk öğrenci sayılmazsın,‖ dedi küçümseyerek. ―Jenerasyonlar boyu öğrenciler beni rahatsız etti – ―

―Ġyi not almaya çalıĢmak konusunda değil bu!‖ diye bağırdı ona. ―Bu Voldemort hakkında –

Voldemort‘u yenmek – yoksa bu ilgini çekmiyor mu?‖

Kızaramazdı, ama transparan yanakları saydamlığını biraz yitirdi ve sesi cevap verirken ateĢli çıktı,

―Elbette ben – ne cüretle böyle bir Ģey – ?‖

―Eh, bana yardım et, o zaman!‖

Soğukkanlılığı gidiyordu.

―Bu – sorun yardım etmek – ― diye kekeledi. ―Annemin tacı –―

―Annenin mi?‖

Kendine sinirlenmiĢ gibi göründü.

―YaĢadığım zaman,‖ dedi sertçe, ―Helena Ravenclaw‘dum.‖

―Onun kızı mısın? Pek o zaman, ona ne olduğunu biliyor olmalısın!‖

―Taç bilgelik bahĢetmesine rağmen,‖ dedi kendini toparlamak için besbelli çaba sarf ederek, ―ġüphe ederim ki o kendisine Ģey diyen büyücüyü yenme Ģansını artıracaktır, Lord –―

―Sana az önce söylemedim mi, onu takmakla ilgilenmiyorum!‖ dedi Harry sertçe. ―Açıklayacak vakit yok – ama eğer Hogwarts‘ı düĢünüyorsan, eğer Voldemort‘un bitiĢini görmek istiyorsan, bana taç hakkında bildiğin her Ģeyi söylemen gerekiyor!‖

Hareketsiz kaldı, havanın ortasında süzülerek ona baktı ve bir umutsuzluk hissi Harry‘i sard. Elbette, eğer bir Ģey biliyorduysa, elbette ki ona aynı soruyu sormuĢ olan Flitwick veya Dumbledore‘a söylerdi.

Alçak bir sesle konuĢtuğunda baĢını iki yana sallayıp arkasını dönme hareketinde bulunmuĢtu.

―Tacı annemden çaldım.‖

―Sen – sen ne yaptın?‖

― Tacı çaldım,‖ diye tekrar etti Helena Ravenclaw fısıltıyla. ―Kendimi daha zeki yapmak istedim, annemden daha önemli yapmak. Onunla kaçtım.‖

Onun güvenini nasıl kazandığını bilmiyordu ve sormadı da; sadece o devam ederken dikkatle dinledi.

―Annem, diyorlar ki, tacın gittiğini hiçbir zaman kabul etmedi, ama hala ondaymıĢ gibi davrandı.

Kaybını, benim korkunç ihanetimi sakladı, Hogwarts‘ın öteki kurucularından bile.

―Sonra annem ölümcül bir hastalığa yakalandı. Güvenini korkunç bir Ģekilde boĢa çıkarmama rağmen, beni umutsuzca bir kez daha görmek istiyordu. Beni uzun süre sevmiĢ olan fakat benim onun beni baĢtan çıkarmaya çalıĢmasını sertçe reddettiğim bir adamı beni bulması için gönderdi. Beni bulana dek durmayacağın biliyordu.‖

Harry durdu. Derin bir nefes aldı ve baĢını arkaya attı.

―Saklandığım ormanda izimi sürdü. Onunla dönmeyi reddettiğimde, vahĢileĢti. Baron her zaman sinirleri hemen oynayan bir adamdı. Geri çevirmeme öfkelenerek, özgürlüğümü kıskanarak, beni bıçakladı.‖

― Baron mu? Yani –?‖

―Kanlı Baron, evet,‖ dedi Gri Leydi ve beyaz göğsündeki tek bir karanlık iĢareti ortaya çıkarmak için giydiği pelerini kenara çekti. ―Ne yaptığını gördüğünde, piĢmanlıkla dolmuĢtu. Hayatımı alan silahı aldı ve kendisini öldürmek için kullandı. Bütün bu yüz yılar sonra, zincirlerini piĢmanlık göstergesi olarak giyiyor…ve giymeli de,‖ diye ekledi kinle.

―Ve…ve taç?‖

―Baron orman boyunca bana doğru kendini ele vererek gelirken duyduğumda sakladığım yerde kaldı.

Bir oyuk bir ağacın içinde saklı.‖

―Oyuk bir ağaç mı?‖ diye tekrarladı Harry. ―Hangi ağaç? Nerede bu?‖

―Arnavutluk‘ta bir ağaç. Annem‘in ulaĢabileceğinin ötesinde olduğunu düĢündüğüm yalnız bir yer.‖

―Arnavutluk,‖ diye tekrarladı Harry. Kafa karıĢıklığının arasından mucizevi Ģekilde anlam çıkıyordu ve Ģimdi Dumbledore ve Flitwick‘e anlatmayı geri çevirdiğini neden ona anlattığını anlıyordu. ―Bu hikayeyi zaten birine anlattın, değil mi? BaĢka bir öğrenciye?‖

Gözlerini kapadı ve baĢıyla onayladı.

―Hiçbir fikrim…yoktu…o…baĢtan çıkarıcıydı. Anlıyor gibi…sempati duyuyor gibi…görünüyordu…‖

Evet, diye düĢündü Harry, Tom Riddle Helena Ravenclaw‘un üzerinde çok az hakkı olan harikulade objelere sahip olma tutkusunu kesinlikle anlardı.

―Eh, Riddle‘ın laf aldığı ilk kiĢi sen değildin,‖ diye mırıldandı Harry. ―Ġstediği zaman büyüleyici olabiliyordu…‖

Böylece Voldemort kayıp tacın yerini Gri Leydi‘den çıkarmayı baĢarmıĢtı. O uzaklardaki ormana yolculuk etmiĢti ve tacı saklandığı yerden almıĢtı, belki Hogwarts‘ı bırakır bırakmaz, Borgin ve Burkes‘te çalıĢmaya bile baĢlamadan.

Ve o gizli Arnavutluk ormanları çok sonraları Voldemort‘un bir uzun on yıl rahatsız edilmeyeceği sineye çekilmesi gerektiğinde harika bir saklanma yeri gibi görünmüĢtür?

Ama taç, onun değerli Hortkuluğu olduktan sonra, o alçak ağacın içinde bırakılmamıĢtı… Hayır, taç gizlice gerçek evine geri götürülmüĢtü ve Voldemort onu oraya koymuĢtu –

―—iĢ istemeye geldiği gece!‖ dedi Harry düĢüncesini tamamlayarak.

―Pardon?‖

―Tacı Ģatoya sakladı, Dumbledore‘dan ona öğretmesine izin vermesini istediği gece!‖ dedi Harry.

Yüksek sesle söylemek her Ģeyin aklına yatmasına yardımcı oldu. ―Tacı Dumbledore‘un ofisinden yukarı veya aĢağı giderken saklamıĢ olmalı! Ama iĢi almayı denemeye değerdi – böylece Gryffindor‘un kılıcını da yürütme Ģansı elde edebilirdi…teĢekkür ederim, teĢekkürler!‖

Harry onu orda gerçekten ĢaĢkına dönmüĢ vaziyette süzülürken bıraktı. GiriĢ salonuna giden köĢeyi dönerken saatini kontrol etti. Gece yarısına beĢ vardı ve son Hortkuluğun ne olduğunu artık bilmesine rağmen, nerede olduğunu keĢfetmeye hiç de yakın değildi.

Çaresiz spekülasyon yapmaya dalarak, Harry bir köĢeyi döndü, ama solundaki pencere sağır edici gürültü çıkararak kırılarak açıldığında yeni koridorda yalnızca birkaç adım atmıĢtı. Yana sıçradığında devasa bir beden pencereden içeri uçtu ve karĢı duvara çarptı. Büyük ve kürklü bir Ģey sızlanarak kendini yeni gelenden ayırdı ve Harry‘e fırlattı.

―Hagrid!‖ diye böğürdü Harry, devasa sakallı figür ayağa süklüm püklüm kalkarken Zağar Fang‘in dikkatiyle savaĢarak. ―Neler –?‖

―Harry, buradasın! Buradasın! ‖

Hagrid çömeldi, Harry‘e geliĢigüzel ve kaburga çatlatıcı bir kucaklama verdi sonra parçalanmıĢ

pencereye geri koĢtu.

―Ġyi çocuk, Grapy!‖ diye böğürdü penceredeki delikten. ―Seni biraz sonra görürüm, aferin sana!‖

Hagrid‘in ötesinde karanlık gecenin içinde, Harry uzakta ıĢık patlamaları gördü ve tuhaf merak uyandırıcı bir çığlık duydu. Saatine baktı. Gece yarısıydı. SavaĢ baĢlamıĢtı.

―Vay anasını, Harry,‖ dedi Hagrid soluk soluğa ―zaman bu, ha? SavaĢma zamanı?‖

―Hagrid, sen nereden geldin?‖

―Mağaramızdan Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘i duydum,‖ dedi Hagrid asık suratla. ―Ses güçlüydü, di mi?

‗Bana Potter‘ı vermeniz için gece yarısına kadar vaktiniz var.‘ Burada olduğunu biliyordu, ne olduğunu biliyordu. AĢağı Fang. O yüzden katılmaya geldik, ben ve Grapy ve Fang. Ormandaki sınırı parçalayarak aĢtık, bizi, Fang ve beni Grawpy taĢıyordu. Ona beni Ģatoda bırakmasını söyledim, o yüzden beni pencereden içeri sokuĢturdu, Tanrı onu korusun. Tam olarak demek istediğim bu değildi, ama – Ron ve Hermione nerde?‖

―Bu,‖ dedi Harry, ―gerçekten iyi bir soru. Hadi.‖

Koridor boyunca aceleyle yürüdüler, Fang yanlarında dörtnala gidiyordu. Harry her yanında koridorlar boyunca hareketleri duyabiliyordu: koĢan ayak sesleri, bağırıĢlar; pencerelerden, karanlık bahçede daha fazla ıĢık parlamaları.

―Nereye gidiyoruz?‖ diye pofladı Hagrid, Harry‘nin topuklarında gümbür gümbür koĢarak ve yerdeki tahtaları sarsarak.

―Tam olarak bilmiyorum,‖ dedi Harry, baĢka bir rasgele dönüĢ yaparak, ―ama Ron ve Hermione buralarda bir yerlerde olmalılar…‖

Önlerindeki geçit boyunca savaĢın ilk zayiatları çoktan serpilmiĢti: genellikle öğretmenler odasının giriĢini koruyan iki taĢ çirkin heykel baĢka bir kırık pencereden gelen bir lanetle parçalanmıĢtı.

Kalıntıları halsizce yerde kıpırdadı ve Harry vücutsuz kalan kafalardan birinin üzerinden sıçrarken hafifçe inledi. ―Ah, siz bana bakmayın… Ben sadece burada yatıp parçalara ayrılırım…‖

Çirkin taĢ suratı bir anda Harry‘e Xenophilus‘un evindeki Rowena Ravenclaw‘un o deli kafa kıyafetini giyen mermer büstünü hatırlattı – ve sonra Ravenclaw Kulesi‘ndeki beyaz buklelerinin üstünde taĢtan taç olan heykeli…

Ve geçitin sonuna ulaĢtığında, üçüncü bir taĢ modelin hatırası aklına geldi: çirkin yaĢlı bir büyücünün, baĢına Harry‘nin kendisinin bir peruk ve paralanmıĢ eski bir süs tacı taktığı. ġok Harry‘i ateĢ viskisi gibi çarptı ve neredeyse tökezliyordu.

Sonunda Hortkuluğun onu nerede beklediğini biliyordu…

Kimseye açılmayan ve kendi baĢına yol alan Tom Riddle, o ve yalnızca onun Hogwarts ġatosu‘nun en derin gizemlerine ulaĢtığını düĢünecek kadar kibirli olmuĢ olabilirdi. Elbette, Dumbledore ve Flitwick, o örnek öğrenciler, o özel yere ayak basamamıĢ olabilirlerdi, ama o, Harry, okuldaki zamanında o yoldan geçmiĢti – sonunda o ve Voldemort‘un bildiği bir sır vardı, Dumbledore‘un hiçbir zaman keĢfetmediği –

Ardında Neville ve hepsi kulaklık takan ve büyük saksıya konmuĢ bitkiler gibi görünen Ģeyleri taĢıyan bir düzine yarısı öğrenciyle yanından Ģiddete geçen Profesör Sprout tarafından uyandırıldı.

―Adamotları!‖ diye böğürdü Neville Harry‘e omzunun üstünden koĢarken. ―Onları duvarın üzerinden atacağız – bundan hoĢlanmayacaklar!‖

Harry artık nereye gideceğini biliyordu. Hagrid ve Fang arkasında dörtnala koĢarken hızla ilerledi.

Birbiri ardına portre geçtiler ve boyalı figürler boyunluk ve topuzlar, zırh ve pelerin içindeki büyücüler ve cadılar kendilerini birbirlerinin tuvaline sıkıĢtırarak, Ģatonun öbür ucundan haberleri bağırarak yanlarında koĢtu. Koridorun sonuna ulaĢtıklarında, bütün Ģato sallandı ve devasa bir vazo tümseğinde patlayıcı bir güçle havaya uçarken Harry biliyordu ki o öğretmenlerin ve YoldaĢlık‘ın büyülerinden daha sinsi büyülerin avucu altındaydı.

―Sorun yok, Fang – Sorun yok!‖ diye bağırdı Hagrid, ama büyük Zağar porselen parçaları havada Ģarapnel gibi uçarken kaçmaya baĢlamıĢtı ve Hagrid Harry‘i yalnız bırakarak dehĢete düĢmüĢ köpeğin ardından paldır küldür koĢtu.

Sallanan geçitler boyunca asasını hazırda tutarak yavaĢ yavaĢ ilerledi ve bir koridor boyunca, resmedilmiĢ ufak Ģövalye Sir Cadogan bir resimden ötekine zırhında Ģangırdayarak, yüreklendirici bir Ģeyler bağırarak, arkasında ĢiĢman küçük midillisi tırıs giderken onun yanında aceleyle ilerledi.

"Palavracılar ve hilekarlar, hainler ve aĢağılıklar, püskürt onları, Harry Potter, gönder onları!"

Harry bir köĢeyi hızla döndü ve Fred ile birlikte heykeli gizli bir geçidi saklayan baĢka boĢ bir kaidenin yanında duran, içlerinde Lee Jordan ile Hannah Abbott'un da bulunduğu küçük bir grup öğrenci buldu.

Asalarını çekmiĢ gizli deliği dinliyorlardı.

"Bunun için hoĢ bir gece!" diye bağırdı Fred kale tekrar sallanırken ve Harry eĢit ölçüde hem gurur hem de korku duyarak hızla fırladı. BaĢka bir koridora koĢtu, her yer baykuĢ doluydu ve Mrs Norris onlara tıslıyor ve Ģüphe götürmez bir Ģekilde onları ait oldukları yere geri götürmek için patileriyle vurmaya çalıĢıyordu...

"Potter!"

Aberforth Dumbledore koridoru tutuyordu, asası elinde hazırdı.

"Barımda yüzlerde yıldırım çakıyordu, Potter."

"Biliyorum, tahliye ediyoruz," dedi Harry, "Voldemort-"

"saldırıyor çünkü seni daha ele geçiremediler, evet," dedi Aberforth. "Sağır değilim, tüm Hogsmeade duydu onu. Hiçbirinizin aklına Slytherin'den birkaç rehine almak gelmedi mi? Güvenli bir Ģekilde gönderdiklerinizin arasında Ölüm-Yiyenler'in çocukları var. Biraz daha onları burada tutacak kadar kurnaz olunamaz mıydı?"

"Bu Voldemort'u durdurmazdı." dedi Harry, "ve kardeĢin asla böyle bir Ģey yapmazdı."

Aberforth homurdandı ve aksi yönde bir koĢu kopardı.

KardeĢin asla yapmazdı... Eh, bu bir gerçekti, Harry koĢarken tekrar düĢünüyordu: Snape'i uzun zaman koruyan Dumbledore, asla öğrencileri rehin olarak tutmazdı...

Ve son bir köĢeyi kayarak geçti, hiddet ve ferahlamayla karıĢık bir çığlıkla onları gördü: Ron ve Hermione, ikisi de kollarının altında kocaman, kavisli ve kirli sarı nesneler tutuyordu, Ron'da bir de süpürge vardı.

"Hangi cehennemdeydiniz?" diye bağırdı Harry.

"Sırlar Odası'nda," dedi Ron.

"Sırlar-ne?" dedi Harry, onlardan önce dengesizce durarak.

"Ron'du, hepsi Ron'un fikriydi!" dedi Hermione nefes almadan. "Kesinlikle mükemmel, değil mi?

Oradaydık, sen gittikten sonra, Ron'a eğer baĢka bir tane ele geçirirsek, ondan nasıl kurtulacağız?

Hala kupadan kurtulamadık! Ve sonra buldu! Basilisk!"

"Ne-?"

"Hortkuluklardan kurtulmak için bir Ģey," dedi Ron basitçe.

Harry'nin gözleri Ron'un ve Hermione'nin kollarındaki nesnelere kaydı: kavisli diĢler, boynuz, Ģimdi fark etmiĢti, bunlar ölü basiliskin kafatasındandı.

"Ama oraya nasıl girdiniz?" diye sordu gözlerini diĢlerden Ron'a çevirerek. "Çataldili konuĢman lazım."

Ron boğazlanır gibi korkunç bir tıslama çıkardı.

"Bu senin madalyonu açtığın Ģekilde," dedi Harry'ye özür dilercesine. "Birkaç kere denemem gerekti, ama," alçak gönüllülükle omuz silkti, "sonunda içerdeydik."

"O harikaydı!‖ dedi Hermione, "Harika!"

"Yani..." Harry devam etmeye çabalayarak. "Yani..."

"Yani bir Hortkuluk'u daha indirdik," dedi Ron, ceketinin altından Hufflepuff'un Kupası'nın kalanlarını çıkararak. "Hermione sapladı. DüĢününce o yapmalıydı. Bu zevki daha tadamamıĢtı henüz."

"Dahice!" diye bağırdı Harry.

"Önemli bir Ģey değildi," dedi Ron, yine de kendinden memnun görünerek. "Senden ne haber?"

Tam cevap verecekken tepelerinde bir patlama oldu: Tavandan tozlar dökülürken yukarı baktılar ve uzaklardan bir çığlık duydular.

"Tacın nasıl göründüğünü ve nerede olduğunu biliyorum," dedi Harry, hızlı hızlı. ―Benim eski Ġksirler kitabımı sakladığım yere, insanların yüzyıllardır bir Ģeylerini sakladıkları yere saklamıĢ. Onu bulacak tek kiĢi olduğunu düĢünmüĢ. Gelin."

Duvarlar titrerken diğer ikisini saklı giriĢe götürdü ve Ġhtiyaç Odası'nın merdivenlerinden indiler. Üç kadın haricinde boĢtu: Ginny, Tonks ve güve-yemiĢ bir Ģapka takan ve Harry'nin hemen Neville'in büyükannesi olduğunu fark ettiği yaĢlıca bir cadı.

"Ah, Potter," dedi gevrek gevrek, onu bekliyormuĢ gibi. "Neler olduğunu bize anlatabilirsin."

"Herkes iyi mi?" dedi Ginny ve Tonks aynı anda.

"Bildiğimiz kadarıyla öyle," dedi Harry. ―Domuz Kafası'na giden geçitte hala insan var mı?"

Hala içinde insanlar varken odanın dönüĢemeyeceğini biliyordu.

"Son geçen bendim," dedi Mrs Longbottom. "Mühürledim, düĢündüm ki, Ģimdi Aberforth barından ayrıldığına göre, onu açık bırakmak akılsızlık olur. Torunumu gördün mü?"

"DövüĢüyordu," dedi Harry.

"Doğal olarak," dedi yaĢlı hanım gururla. "Pardon, gidip ona yardım etmeliyim."

TaĢ basamaklardan ĢaĢırtıcı bir hızla geçerek gitti.

Harry Tonks'a baktı.

"Teddi ile birlikte annenlerde olacağını sanmıĢtım?"

"Bir Ģey bilmeden durmaya dayanamadım-" dedi Tonks kederle. "O ona bakar-Remus'u gördün mü?"

"Zeminde bir grup savaĢçıyı yönlendirmeyi planlıyordu-"

BaĢka söze bakmadan, Tonks hızla çıktı.

"Ginny," dedi Harry, "Üzgünüm ama senin de gitmen lazım. Kısa bir süre. Sonra içeri dönebilirsin."

Ginny sığınağından ayrılmaktan memnun görünüyordu.

"Bir saniye bekle!" dedi Ron aniden. "Birini unuttuk!"

"Kim?" diye sordu Hermione.

"Ev cinleri, hepsi aĢağıda, mutfakta, değil mi?"

"Yani onları da dövüĢtürmemiz gerektiğini kastediyorsun?" diye sordu Harry.

"Hayır," dedi Ron ciddi ciddi, "Gitmeleri gerektiğini söylemeliyiz, bunu kastediyorum. BaĢka Dobby'ler olsun istemeyiz, değil mi? Onlara bizim için ölmeleri emrini veremeyiz-"

Hermione'nin kollarından taĢan basilisk diĢleri tangırdadı. Ron'a koĢup boynuna dolandı ve dudaklarından öptü. Ron da tuttuğu diĢleri ve süpürgeyi fırlatarak Hermione'yi karĢıladı ve büyük bir istekle havaya kaldırdı.

"ġimdi sırası mı?" diye sordu Harry haffiçe ve Ron ile Hermione'nin birbirini daha sıkı sarmaları ve sallanmaları dıĢında bir Ģey olmayınca, sesini yükseltti. "Hey! Orada bir savaĢ var!"

Ron ve Hermione ayrıldılar, kolları hala birbirine dolanmıĢtı.

"Biliyorum, dostum," dedi kafasının arkasından bir Bludger yemiĢ gibi görünen Ron, "ama Ģimdi ya da asla, değil mi?"

"BoĢ ver, Hortkuluktan ne haber?" diye bağırdı Harry. "Biz tacı alana kadar öylece-öylece durmayı mı düĢünüyordunuz?"

"Evet-haklısın-özür dilerim-" dedi Ron, o ve Hermione pembeleĢmiĢ suratlarla diĢleri toplamaya baĢladılar.

Üst kattaki koridora döndüler, boĢtu, Ġhtiyaç Odası'nda geçirdikleri dakikalar içinde kalenin durumu daha kötüye gitmiĢti: Duvarlar ve tavan her zamankinden kötü sallanıyordu; hava toz toprak dolmuĢtu, Harry pencereden kalenin zemininin çok yakınlarından gelen yeĢil ve kızıl ıĢıkları gördü, Ölüm-Yiyenler'in alana girmek için çok yakında olması gerektiğini biliyordu. AĢağı bakarken, sallanarak geçen dev Grawp'ı gördü, tavanda çirkin yüzlü heykele benzeyen bir Ģey sallanıyordu ve o da memnuniyetsizliğini kükrüyordu.

Yakında daha fazla çığlık yankılanırken "Umalım da birilerinin üstüne bassın!" dedi Ron.

"Bizden biri olmadığı sürece!" dedi bir ses: Harry dönüp Ginny ile Tonks'u gördü, ikisinin de asası birkaç camı eksik pencereye dönüktü. Ġzlerken, Ginny kalabalık bir savaĢçı grubuna iyi-niĢanlanmıĢ bir nazar gönderdi.

"Ġyi kız!" diye kükredi tozların içinden koĢarak onlara gelen bir Ģekil ve Harry Aberforth'u tekrar gördü, küçük bir grup öğrenciyi idare ederken gri saçları dalgalanıyordu. "Kuzey mazgallarını kırmıĢ gibi görünüyorlar, devleri de yanlarında getirmiĢler."

"Remus'u gördün mü?" diye seslendi Tonks onun ardından.

"Dolohov ile düello ediyordu," diye bağırdı Aberforth, "o zamandan beri görmedim!"

"Tonks," dedi Ginny, "Tonks, eminim iyidir-"

Ama Tonks Aberforth'un peĢinden toz bulutuna koĢtu.

Ginny elinden bir Ģey gelmez bir Ģekilde Harry, Ron ve Hermione'ye döndü.

"Hepsi iyi olacak," dedi Harry, boĢ sözler olduğunu bildiği halde. "Ginny, hemen geri döneceğiz, sadece uzak dur, kendine dikkat et-gelin!" dedi Ron ve Hermione'ye ve arkasında Ġhtiyaç Odası'nın yeni kiĢiyi beklediği uzayan duvar boyunca geri koĢtular.

Her Ģeyin saklandığı bir yere ihtiyacım var. Harry içinden bunu yalvardı ve oda oluĢunca üçü de içeri koĢtu.

EĢikten geçip arkalarından kapıyı kapattıkları anda savaĢın gazabı sona ermiĢti: Her Ģey sessizdi.

Katedral büyüklüğünde ve Ģehir görünümünde bir yerdi, kule duvarları uzun zaman önce gitmiĢ

öğrenciler tarafından saklanan nesnelerdendi.

"Ve kimsenin içeri gireceğini fark edememiĢ mi?" dedi Ron, sesi dinginlikte yankılanırken.

"Tek olduğunu düĢünüyordu," dedi Harry. "Zamanında benim de eĢyamı saklamıĢ olmam onun için çok kötü... bu taraftan," diye ekledi. "Sanırım burada, aĢağıda."

DoldurulmuĢ Trol'ü ve Draco Malfoy'un geçen sene korkunç sonuçlarla onardığı Kaybolan Dolap'ı geçti, sonra tereddüt etti, ıvır zıvır yığınlarını Ģöyle bir süzdü; bir sonraki adımı hatırlamıyordu...

"Accio Taç!" diye bağırdı Hermione umutsuzca, ama onlara doğru uçan hiçbir Ģey yoktu. Oda, Gringotts'taki kasalar gibi, saklı nesneleri kolaylıkla teslim etmiyor gibi görünüyordu.

"Ayrılalım." dedi Harry diğer ikisine. "Peruk ve sarık giyen yaĢlı bir adamın taĢ büstünü arayın! Bir dolabın üzerinde ve kesinlikle burada bir yerde."

BitiĢik yollarda bir koĢu kopardılar; Harry ıvır zıvır yığınlarının ki -ĢiĢeler, Ģapkalar, kutular, sandalyeler, kitaplar, silahlar, süpürgeler, sopalar vardı- arasından diğerlerinin adımlarının yankılarını duyabiliyordu.

"Buralarda bir yerde," diye mırıldandı Harry kendine. "Buralarda... buralarda..."

Labirentin derinliklerine indikçe, önceki ziyaretinden tanıdık gelen nesnelere bakıyordu. Nefesi kulaklarına gürültülü geliyordu ve sonra ruhunun titrediğini hissetti. Oradaydı, sağda, içinde eski Ġksirler kitabını sakladığı büfe ve üstünde o vardı, tozlu, eski bir peruk ve çok eski, renksiz görünen bir sarık giyen izli taĢtan büyücü.

Tam elini uzatmıĢtı ki, arkasından gelen "Dur, Potter." sesiyle birkaç adımda kalakaldı.

Yana kaydı ve döndü. Arkasında omuz omuza asaları Harry'ye çevrilmiĢ bir halde Crabbe ve Goyle duruyordu. Gülen yüzlerinin arasındaki küçük boĢluktan Draco Malfoy'u gördü.

"Tuttuğun asa benim, Potter" dedi Malfoy kendininkini Crabbe ve Goyle arasındaki boĢluktan tutarak.

"Artık değil," dedi Harry tek solukta, asayı daha sıkı tutarak.

―Galipler, ellerinde tutar, Malfoy. Onları size kim ödünç verdi?‖

"Annem,‖ dedi Draco.

Bu durumda komik bir Ģey olmamasına rağmen Harry güldü. Ron ile Hermione'yi artık duyamıyordu.

Tacı arayarak duyacakları mesafeden çıkmıĢ görünüyorlardı.

"Siz üçünüz buraya Voldemort'suz nasıl geldiniz?" diye sordu Harry.

"Ödüllendirileceğiz," dedi Crabbe. Sesi o cüssedeki bir insan için ĢaĢırtıcı Ģekilde inceydi: Harry onu konuĢurken nadiren duymuĢtu.

Crabbe büyük bir Ģeker torbası sözü verilen küçük bir çocuk gibi konuĢuyordu. "Geri döndük, Potter.

Gitmemeye karar verdik. Seni ona götürmeye karar verdik"

"Ġyi plan," dedi Harry küçümseyen bir takdirle. Bu kadar yakınken Malfoy, Crabbe ve Goyle tarafından engelleneceğine inanamıyordu. YavaĢça kenardan Hortkuluk'un durduğu büstün bulunduğu yere hareket etti. Kavga kopmadan onu bir alabilseydi..."

―Buraya nasıl girdiniz?" diye sordu onları oyalamak için.

"Geçen sene neredeyse Saklı ġeyler Odası'nda yaĢadım," dedi Malfoy nazikçe. "Nasıl girildiğini biliyorum."

"DıĢarıdaki koridorda saklanıyorduk," diye hırladı Goyle. "ġimdi Hayalbozan Büyüsü yapabiliyoruz! Ve sonra," yüzü aptal bir sırıtıĢla çarpıldı, Sen önümüze kadar geldin ve sacı aradığını söyledin! Saç da nedir?"

"Harry?" Ron'un sesi birden Harry'nin sağındaki duvarın öteki yanından yankılandı. "Biriyle mi konuĢuyorsun?"

Kamçılar gibi bir hareketle, Crabbe asasını eski mobilyaların, kırık kutuların, eski kitapların, cübbelerin ve tanımlanamaz ıvır zıvırın elli ayaklık yükseltisine çevirdi ve bağırdı, ―Descendo!‖

Duvar sallandı ve sonra tepeden kopan parçalar Ron'un durduğu yandaki koridora doğru ufalandı.

―Ron!‖ diye böğürdü Harry, görünürde olmayan Hermione çığlık attı ve Harry dengesiz duvarın öteki tarafında sayısız nesnenin yere çarptığını duydu. Asasını sura çevirdi ve "Finite!" diye haykırdı, sur sabitlendi.

"Hayır!" diye bağırdı Malfoy, büyüyü tekrarlaması için Crabbe'in kolunu tutarak, "Eğer odayı harabeye çevirirsen bu taç gibi Ģeyi gömebilirsin!"

"Ne var?" dedi Crabbe, Ģiddetle kendini kurtararak. "Karanlık Lord'un istediği Potter, sacı kim takar?"

―Potter onu almaya geldi,‖ dedi Malfoy saklamadığı bir sabırsızlıkla zor algılayan meslektaĢına. ―bu demek oluyor ki—―

"Demek oluyor?" Crabbe de saklamadığı bir vahĢilikle Malfoy'a döndü. "Ne düĢündüğünü kim takar ki?

Artık senden emir almıyorum, Draco. Sen ve baban bittiniz."

"Harry?" diye bağırdı Ron tekrar, ıvır zıvır yığınının öteki tarafından. "Neler oluyor?"

―Harry?‖ diye taklit etti Crabbe. ―Neler oluyo—Hayır, Potter! Crucio!‖

Harry sarığa uzanmıĢtı; Crabbe'in laneti onu ıskaladı ama taĢ büste çarptı ve havaya fırlattı, taç da havaya süzüldü ve nesne yığının tepesine, büstün indiği yere indi.

"DUR!" diye Crabbe'e bağırdı Malfoy, sesi muazzam odada yankılanıyordu. "Karanlık Lord onu canlı istiyor-"

"Yani? Onu öldürmüyorum, değil mi?" diye kükredi Crabbe, Malfoy'un engelleyen elini savurarak.

"Ama yapabilirsem, yaparım, Karanlık Lord onu ölü de istiyor, fark n-?"

Hızla gelen kızıl bir ıĢın Harry'nin santimlerce yanından geçti, Hermione arkasından köĢeyi döndü ve doğrudan Crabbe'in kafasına bir Sersemletme Büyüsü gönderdi. Malfoy'un onu kenara çekmesiyle ıskaladı.

―Bu, bulanık! Avada Kedavra!‖

Harry Hermione'nin kenara eğildiğini gördü ve Crabbe'e yönelen öfkesi kafasındaki diğer her Ģeyi sildi.

Yalpalayan Crabbe'e bir Sersemletme daha gönderdi, Malfoy'un elindeki asayı vurarak onu düĢürdü, asa kırık mobilya ve kemiklerden oluĢan dağın altına yuvarlandı.

"Onu öldürmeyin! ONU ÖLDÜRMEYĠN!" diye haykırdı Malfoy ikisi de Harry'ye niĢan almıĢ Crabbe ve Goyle'a: Birkaç saniyelik tereddüt Harry'nin ihtiyacı olan her Ģeydi.

―Expelliarmus!‖

Goyle'ın asası elinden uçtu ve yanında nesnelerden oluĢan siperin arkasında kayboldu; Goyle aptalca sıçradı ve geri almaya çalıĢtı; Malfoy, Hermione'nin ikinci Sersemletme Büyüsü'nün menzilinden kaçtı ve aniden ortaya çıkan Ron Crabbe'e tam bir Beden-Kilitleme Laneti yolladı, ve az farkla kaçırdı.

Crabbe döndü ve tekrar haykırdı, "Avada Kedavra!" Ron yeĢil ıĢıktan kaçmak için görüĢ alanının dıĢına sıçradı. Asasız Malfoy üç bacaklı bir gardırobun arkasında saklanırken Hermione saldırdı ve Goyle'u bir sersemletme laneti ile vurmayı baĢardı.

"Buralarda bir yerde!" diye bağırdı Harry kıza, eski sarığın düĢtüğü eĢya yığınını iĢaret ederek. "Sen ararken ben yardıma gideceğim, R-"

―HARRY!‖ diye çığlık attı.

Arkasında kükreyen ve kabaran bir gürültü ona uyarıda bulunmuĢtu. Döndü ve Ron ile Crabbe'in koridor boyunca koĢabildikleri kadar hızlı koĢtuklarını gördü.

"Sıcak, değil mi?" diye kükredi Crabbe koĢarken.

Ama yaptığı Ģey üzerinde bir hakimiyeti yok gibiydi. Anormal büyüklükteki alevler onları takip ediyor, eĢya siperlerini yalıyor ve dokunmasıyla un ufak küle dönüĢtürüyordu.

―Aguamenti!‖ diye bağırdı Harry, ama asasından çıkan su fıskiyesi havada buharlaĢıverdi.

―KOġUN!‖

Malfoy SersemlemiĢ Goyle'u kaptı ve sürüklemeye baĢladı; Crabbe hepsinden geride kalmıĢtı ve Ģimdi korkmuĢ görünüyordu; Harry, Ron ve Hermione deli gibi koĢuyordu ve ateĢ onları takip ediyordu.

Normal bir ateĢ değildi. Crabbe Harry'nin bilmediği bir lanet kullanmıĢtı. KöĢeyi dönerken alevler onların sanki canlı olduklarını seziyormuĢ ve öldürmeye hevesliymiĢ gibi takip ediyordu. ġimdi Ģekil değiĢtiriyor ve dev ateĢ canavarlarına dönüĢüyordu: Alev yılanları, kimeralar, ejderhalar büyüdü ve küçüldüler yine, ve yüzyılların tortusu havada uçuĢup diĢlerine, ağızlarına doldu, inferno tarafından yok edilmeden önce pençeli ayaklarını savurdular.

Malfoy, Crabbe ve Goyle görünürden kaybolmuĢlardı: Harry, Ron ve Hermione sonlarına durdular, ateĢten canavarlar etraflarını sarıyor, gitgide yaklaĢıyor, pençe, boynuz ve kuyruk savuruyordu, ve sıcak etraflarını katı bir madde gibi sarmıĢtı.

"Ne yapabiliriz?" diye bağırdı Hermione alevlerin sağır eden gürültüsü bastırarak. "Ne yapabiliriz?"

―Buradan!‖

Harry yandaki yığından ağır görünen iki süpürgeyi kavradı ve birini arkasına Hermione'yi çeken Ron'a fırlattı. Kendi de ayağını ikinci süpürgeye attı ve zemine sertçe vurarak havalandılar ve boynuz gagalı bir raptorun kapanan çenesini ıskalayarak yukarıya süzüldüler. Duman ve sıcak bastırıyordu: altlarındaki lanetli ateĢ nesiller boyunca aranan öğrencilerin kaçak eĢyalarını yakarken, binlerce yasaklı deneyin suçluluk duygusu, odayı araĢtıran sayısız ruhun sırları, hepsi yanıyordu. Harry Malfoy, Crabbe ve Goyle'dan hiçbir yerde iz göremiyordu. Bir an çapulcu ateĢ canavarların arasına dalıp onları bulmayı denedi ama ateĢten baĢka hiçbir Ģey yoktu: Ölmek için ne korkunç bir yol... Bunu asla istemezdi...

"Harry, hadi çıkalım, çıkalım!" diye böğürdü Ron, kara dumanlar kapıyı görmeyi imkansız kılarken.

Ve sonra Harry korkunç kargaĢanın, yıkan alev patlamalarının arasından zayıf, zavallı bir insan çığlığı duydu.

"Bu-çok-tehlikeli!" diye haykırdı Ron ama Harry havada döndü. Gözlükleri dumandan ufak bir koruma sağlıyordu, bir yaĢam belirtisi, henüz odun gibi kömürleĢmemiĢ bir uzuv arayarak ateĢ fırtınasının içine daldı...

Ve onları gördü: Kollarında bilinçsiz Goyle ile Malfoy, ikisi de kömürleĢen sıralardan oluĢan kırılgan kuleye tünemiĢlerdi ve Harry dalıĢa geçti. Malfoy geliĢini gördü ve bir kolunu kaldırdı, ama Harry onu kavradığında dahi durumun iyi olmadığını biliyordu. Goyle çok ağırdı ve Malfoy'un kolu kazağı ile kaplıydı, Harry'nin elinden kayıyordu-

"EĞER ONLAR ĠÇĠN ÖLÜRSEK, SENĠ ÖLDÜRECEĞĠM, HARRY!" diye kükredi Ron'un sesi ve büyük ateĢten bir kimera altlarında atılırken, o ve Hermione Goyle'u süpürgelerine aldılar ve yükseldiler, yuvarlanarak atıldılar, Malfoy da Harry'nin arkasına tırmandı ve onlar da tekrar havalandılar.

"Kapıya, kapıya yönel, kapıya!" Malfoy'un çığlığı Harry'nin kulaklarında çınlıyordu, ve Harry hızlandı Ron, Hermione ve Goyle'u takip ederek, duman kabarıyordu ve nefes almak çok zorlaĢmıĢtı: etraflarındaki her Ģey lanetli ateĢten canavarların kutlama yapar gibi, yanmamıĢ ve etrafı silip süpüren alevlerce havaya fırlatmıĢ olduğu nesnelerdi: kupalar ve kalkanlar, parlayan bir madalyon ve eski, renksiz bir sarık-"

"Ne halt ediyorsun, ne halt ediyorsun, kapı bu tarafta!" diye bağırdı Malfoy ama Harry aniden yana saptı ve dalıĢa geçti. Taç yavaĢ çekimde düĢüyor gibiydi, dönüyor ve parlıyordu, esneyen bir yılanın boğazına düĢerken onu aldı, bileğinin orada yakaladı-

Harry yılan ona uzanırken aniden tekrar saptı; yukarı süzüldü ve doğruca; Ģükürler olsun ki; açık duran kapıya yöneldi; Ron, Hermione ve Goyle kaybolmuĢtu, Malfoy çığlık atıyor ve acıtarak Harry'yi sıkıca tutuyordu. Sonra dumanın arasından Harry duvarda dikdörtgen bir açıklık gördü ve o tarafa kırdı, saniyeler sonra ciğerleri temiz havayla dolmuĢtu ve koridorun duvarına çarptılar.

Malfoy süpürgeden düĢtü ve yüz üstü yattı, güçlükle nefes alıyordu, öksürüyor ve öğürüyordu, Harry yuvarlandı ve ayağa kalktı. Ġhtiyaç Odası'nın kapısı kayboldu ve Ron ile Hermione de hala bilinçsiz olan Goyle'un yanında nefes nefese oturuyorlardı.

―C-Crabbe,‖ dedi Malfoy boğulurcasına, konuĢabildiği anda. ―C-Crabbe . . . ‖

―O öldü." dedi Ron sertçe.

Öksürük ve nefeslerle bölünen bir sessizlik oldu. Ardından büyük bir patlama kaleyi sarstı ve büyük, Ģeffaf bir süvari alayı dört nala geçti, kollarının altındaki kana susamıĢ kafaları çığlık atıyordu. Harry Kafasız Avı geçince etrafına baktı ve ayakları üzerinde sendeledi. Hala savaĢ devam ediyordu. Geri çekilen hayaletlerinkinden daha fazla çığlık duydu. Birden içinde bir panik patlak verdi.

"Ginny nerede?" dedi sertçe. "Buradaydı. Ġhtiyaç Odası'na geri gideceğini sanıyordum."

―Vay canına, o yangından sonra hala böyle olacağını sanıyor musun?‖ diye sordu Ron, ama o da kalktı, göğsünü ovaladı ve sağına soluna bakındı. "Ayrılıp arayalım-?"

"Hayır" dedi Hermione ayağa kalkarken. Malfoy ve Goyle umutsuzca zemine yığılıp kaldılar, asasız bir halde.

―Ne? Ah evet—―

Tacı bileğinin hareketiyle çekti ve kaldırdı. Hala sıcaktı, isten siyah bir hal almıĢtı, ama daha yakından baktığında üzerine dağlanmıĢ minik kelimeleri çözebildi: BÜYÜKLÜĞÜN ÖTESĠNDE BÜYÜK

ADAMLARIN HAZĠNESĠ VARDIR.

Taçtan kana benzeyen, karanlık ve donmuĢ bir madde sızıyordu.

Harry, cismin öfkeyle titrediğini hissetti ve ardından ellerinde parçalara ayrıldı, ve parçalandığında, en soluk kesici, en mesafeli acı çığlığını duyduğunu zannetti, Ģatonun arazisinden değil de az önce ellerinde parçalanan cisimden yankılanan ses.

―ĠblisateĢi olmalı!‖ diye inledi Hermione, gözleri kırılan parçanın üzerinde.

―Pardon?‖

―ĠblisateĢi—lanetli ateĢ—Hortkuluk‘ları yok eden öğelerden biri, ama ben hayatta, kullanmaya cesaret edemezdim—Crabbe nasıl bildi de—―

―Carrowlar‘dan öğrenmiĢ olmalı,‖ dedi Harry merhametsizce.

―Nasıl durduracaklarından bahsederken konsantre olmamıĢ olması yazık, gerçekten de,‖ dedi saçları Hermione‘ninki gibi yanık ve yüzü de kararmıĢ olan Ron.

―Ama farkında mısınız?‖ diye fısıldadı Hermione. ―Bu da Ģu anlama geliyor ki eğer sadece yılanı yakalarsak—―

Ama çığlıklar ve feryatlar ve besbelli düello sesleri koridoru doldurduğunda kesmek zorunda kaldı.

Harry etrafına baktı ve kalbi baĢarısızlığa uğramıĢ gibi oldu; Ölüm Yiyenler Hogwarts‘a girmiĢlerdi.

Fred ve Percy az önce görüĢ alanına geri girmiĢlerdi, ikisi de maskeli ve kukuletalı adamlarla düello ediyorlardı.

Harry, Ron ve Hermione yardım için ileri atıldılar: IĢık kümeleri her yöne doğru uçuyordu ve Percy ile düello eden adam hızla gerileme düĢtü.: Ardından kukuletası kaydı ve uzun alnı ile yol yol kırlaĢmıĢ

saçlarını gördüler—

―Merhaba, Bakanım!‖ diye bağırdı, Percy, asasını düĢüren ve, korkunç rahatsızlık verici bir Ģekilde cüppesine takılan Thicknesse‘ye muntazam bir uğursuzluk büyüsü göndererek. ―Ġstifa ettiğimden bahsetmiĢ miydim?‖

―ġaka yapıyorsun, Perce!‖ diye bağırdı Fred, Ölüm Yiyen üç ayrı Sersemletme Büyüsü‘nün ağırlığının altında çöktüğünde. Thicknesse, üzerine küçük çiviler saçılarak yere düĢtü; bir denizkestanesinin Ģeklini almıĢ gibi görünüyordu. Fred, sevinçle Percy‘ye baktı.

―Gerçekten Ģaka yapıyorsun, Perce... Senin Ģaka yaptığını uzun zamandır duymamıĢtım—―

Hava yarıldı. GruplaĢmıĢlardı, Harry, Ron, Hermione, Fred ve Percy, bir tanesi SersemlemiĢ, ötekisi Biçim DeğiĢtirmiĢ iki Ölüm Yiyen ayaklarının altındaydı; ve bu kısa sürenin bir parçasında, tehlike çanları bir anlığına çalıyor gibi görünürken, dünya tersine dönmüĢtü, Harry havada uçtuğunu hissediyordu, ve bütün yapabildiği, tek silahı olan ince ahĢap değneği olabildiğince sıkı tutmak, ve baĢını kollarıyla korumaktı: Onlara ne olduklarını bilemeyerek, arkadaĢlarının çığlıkları ve feryatlarını duydu—

Nihayet ıstırap ve yarı karanlık bütün her Ģeyin yerini almıĢtı: Korkunç bir saldırıya maruz kalmıĢ

koridorun enkazının altında yarı yanmıĢ haldeydi. Soğuk hava ona Ģatonun bir tarafının patladığını ve sıcak yapıĢkanlık da yanağının bolca kanadığını söylüyordu. Ardından içine iĢleyen korkunç bir feryat duydu, ne alevin ne de lanetin sebep olacağı Ģiddetli bir ıstırabın ifadesi olan, ve kalktı, sallanarak ve o günün en büyük korkusuyla, belki, hayatının en büyük korkusuyla...

Ve Hermione enkazın altından sallanarak kalkıyordu ve üç kızıl saçlı adam duvarın parçalandığı yerde beraberlerdi.

Harry, taĢın ve tahtanın üzerinden sendelediklerinde Hermione‘nin elinden tuttu.

―Hayır—hayır---hayır!‖ diye bağırıyordu birisi.‖Hayır! Fred! Hayır!‖ Ve Percy kardeĢini sallıyordu, Ron ise onların yanında diz çökmüĢtü, ve Fred‘in gözleri, son gülüĢünün hayaleti hala yüzünde bomboĢ

bakıyordu.

OTUZ İKİNCİ BÖLÜM

YÜCE ASA

Dünya sona ermiĢti, neden o zaman savaĢ hala sona ermiyordu, neden Ģato korkunç bir sessizliğe bürünmüĢtü ve her savaĢçı kollarını savaĢmamak üzere indirmiĢti.

Harry‘nin zihni kontrolden çıkmıĢ, boĢlukta düĢüyordu, imkânsızlığı yakalamaktan acizdi, çünkü Fred Weasley ölmüĢ olamazdı, bütün hisleri yalan söylüyor olmalıydı—

Ve ardından bir vücut, okulun yan kısmında patlamada oluĢan delikten yere düĢtü ve lanetler karanlıkta, arkalarındaki duvara çarparak ona doğru uçuĢtu.

―Yere yatın!‖ diye bağırdı Harry, daha çok lanet geceyi yarıp uçuĢtuğunda: O ve Ron, Hermione‘yi yakalamıĢlardı ve onu yere çekmiĢlerdi, ama Percy Fred‘in cesedinin yanında yatıyor, onu daha fazla zarardan koruyordu ve Harry ―Percy, hadi, gitmeliyiz!‖ diye bağırdığında kafasını salladı.―Percy!‖

Harry, abisinin omuzlarından tuttup çektiğinde gözyaĢı izlerinin Ron‘un yüzünü yol yol örterek kirlettiğini gördü, ama Percy kımıldamıyordu.

―Percy, onun için bir Ģey yapamazsın! Gitmeli—―

Hermione çığlık attı ve Harry, sorma gereksiniminde bile bulunmayarak döndü. Küçük bir araba büyüklüğünde devasa bir örümcek duvardaki kocaman delikten tırmanmaya çalıĢıyordu. Aragog‘un torunlarından biri savaĢa katılmıĢtı.

Ron ve Harry aynı anda bağırdılar; büyüler çarptı ve canavar geriye uçtu, ayakları korkunç derecede seğirdi ve karanlığa gömüldü.

―ArkadaĢlarını getirdi!‖ diye seslendi Harry diğerlerine, lanetlerin patlattığı duvardaki delikten Ģatonun kıyısına bakarak. Ölüm Yiyen‘lerin ele geçirmiĢ olacağı, Yasak Orman‘dan salıverilmiĢ daha çok dev örümcek, binaya tırmanıyorlardı. Harry, geriye yuvarlanıp görünürden kaybolsunlar diye öndeki canavarı takipçilerinin üzerine itmek için onlara Sersemletme Büyüleri yolladı. Ardından daha çok lanet Harry‘nin üzerinden süzüldü, o kadar yakınlardı ki güçlerinin saçını sıyırdığını hissetti.

―Gidelim, ġĠMDĠ!‖

Hermione‘yi Ron‘la beraber ittirek, Harry, Fred‘in cesedini koltuk altına almak için öne doğru eğildi.

Percy, Harry‘nin ne yapmak istediğinin farkında, cesede sarılmayı bıraktı ve yardım etti: birlikte, araziden üzerlerine uçan lanetlerden sakınmak için çömelerek, Fred‘i yoldan çektiler.

―Buraya,‖ dedi Harry ve onu daha önce bir zırh takımının durduğu oyuğa yerleĢtirdiler. Fred‘e olması gerektiğinden bir saniye bile daha fazla bakmaya dayanamıyordu ve vücudun iyice saklı olduğundan emin olduktan sonra, Ron ve Hermione‘nin arkasından, Malfoy ve Goyle‘un kayboldukları, Ģimdi ise tozla ve düĢen taĢlarla dolu, pencerelerdeki camların çoktan yok olduğu koridorun sonuna foğru yol aldı. Dost mu düĢman mı olduklarını bilemediği birçok insanın sağa ve sola koĢuĢturduklarını gördü.

Percy, köĢeyi dönerek boğa gibi bir gürlemeyle: ―ROOKWOOD!‖ diye bağırdı ve bir grup öğrenciyi kovalayan uzun bir adamın istikametine doğru koĢtu.

―Harry, buraya!‖ diye çığlık attı Hermione.

Ron‘u bir goblenin arkasına çekmiĢti. GüreĢiyorlarmıĢ gibi görünüyorlardı ve bir anlığına Harry onların tekrar seviĢtiklerini düĢündü; ardından Hermione‘nin, Ron‘un Percy‘nin peĢinden koĢmasını engellediğini gördü,

―Beni dinle—BENĠ DĠNLE RON!‖

―Yardım etmek istiyorum—Ölüm Yiyen‘leri gebertmek istiyorum—―

Yüzü buruĢmuĢ, toz ve ise bulanmıĢtı, öfkeden ve üzüntüden titriyordu.

―Ron, bunu sona erdirecek olan yegâne kiĢiler bizleriz! Lütfen—Ron—yılana ihtiyacımız var, yılanı öldürmeliyiz!‖ dedi Hermione.

Ama Harry, Ron‘un nasıl hissetiğini biliyordu: Bir baĢka Hortkuluk‘u elde etmeye çalıĢmak onun intikam açısından tatmin etmeyecekti; o da savaĢmak istiyordu, onları cezalandırmak, Fred‘i öldürenleri cezalandırmak ve diğer Weasley‘leri bulmak istiyordu ve herĢeyin ötesinde, emin olmak, Ginny‘nin hala hayatta—ama bu fikrin zihninde oluĢmasına izin vermemeliydi—

―SavaĢacağız!‖ dedi Hermione. ―Yılana ulaĢmamız lazım! Ama yapmamız gereken Ģ-Ģeyden kopmayalım! Biz bunu bitirecek tek kiĢileriz!‖

O da ağlıyordu ve konuĢtuğunda yüzünü yırtık, alazlanmıĢ giysinin yeniyle sildi, ama hala Ron‘u sımsıkı tutarak ve kendini sakinleĢtirmek için derin nefesler alarak Harry‘ye döndü. ―Voldemort‘un nerede olduğunu öğrenmelisin, çünkü yılanı da yanında tutuyordur, değil mi? Hadi, Harry—onun içine bak!‖

Neden bu kadar kolaydı? Yara izi saatlerdir yandığı ve Voldemort‘un zihnini göstermek için yanıp tutuĢtuğu için mi? Onun emriyle gözlerini kapattı ve birden çığlıklar ve patlamalar ve savaĢın bütün ahenksiz sesleri boğuldu, ta ki mesafeleri uzaklaĢana dek, sanki uzaktaydı, onlardan çok uzakta...

Duvarlarda soyulmuĢ duvar kağıtlarının olduğu ve bir tanesinin dıĢında bütün camların tahtayla kapatılmıĢ olduğu virane ama tanıdık bir odanın ortasında duruyordu.

ġatoya yapılan saldırının sesleri boğuk ve uzaktı. Kapatılmayan tek pencere, uzaktaki Ģatonun bulunduğu yerden gelen patlamaların ıĢığını açığa vuruyordu, ama odanın içi, tek bir yağ lambasının ıĢığının dıĢında karanlıktı.

Asasını parmaklarının arasında döndürerek izliyordu, düĢünceleri Ģatodaki odaya odaklanmıĢtı, onun bir zamanlar bulduğu gizli oda, Sırlar Odası gibi, bulmak için akıllı ve kurnaz ve de meraklı olman gereken oda.

...Oğlanın tacı bulamayacağından emindi... Aslında Dumbledore‘un kuklası onun beklediğinden daha ileri gitmiĢti... çok ileri...

―Lord‘um,‖ dedi hayal kırıklığına uğramıĢ ve çatlak bir ses. Döndü: Lucius Malfoy, en karanlık köĢede oturuyordu, pejmürde ve oğlanın son kaçıĢından sonra maruz kaldığı cezaların izlerini hala taĢıyordu.

Bir gözü kapalı ve ĢiĢikti. ―Lord‘um… lütfen… oğlum…‖

―Eğer oğlun öldüyse, Lucius, bu benim suçum değil. Gelip bana katılmadı, Slytherin‘lerin geri kalanı gibi. Belki Harry Potter‘la arkadaĢ olmaya karar vermiĢtir?‖

―Hayır—asla,‖ diye fısıldadı Malfoy.

―Öyle olmadığını ummalısın.‖

―Potter‘ın sizin değil de baĢka birinin elinde öleceğinden kork—korkmuyor musunuz?‖ diye sordu Malfoy, sesi titreyerek. ―Bu savaĢı durdursanız, Ģatoya girseniz ve onu k-kendiniz arasanız… beni affedin… daha tutumlu… olmaz mı?‖

―Numara yapma Lucius. SavaĢı kendi oğlunun nerede olduğunu araĢtırmak için durdurmak istiyorsun.

Gece bitmeden, Potter beni aramak için gelecek.‖

Voldemort bakıĢlarını bir kez daha parmaklarındaki asaya çevirdi. Ona sıkıntı veriyordu… ve Lord Voldemort‘a sıkıntı veren bütün Ģeylerigözden geçirilmeliydi…

―Git ve Snape‘i getir.‖

―Snape mi, L-Lordum?‖

―Snape. Hemen. Ona ihtiyacım var. Ondan isteyeceğim bir ---hizmet—var. Hadi.‖

KorkmuĢ halde, karanlığa doğru biraz tökezleyerek, Lucius odayı terketti.

Voldemort parmaklarının arasında asayı döndürüp, dik dik bakarak orada durmaya devam etti.

―Bu tek çare, Nagini,‖ diye fısıldadı ve etrafına baktı ve muazzam yılan orada, Ģimdi havada asılı halde, zarafetle kıvrılıyor, parlayan bir kafes ile depor arasında görünmez bir alanın olduğu ona ayrılan büyülü mekanda korunuyordu.

Güçlükle soluyarak, Harry geri geldi ve kulağına savaĢın çığlıklarının ve feryatlarının, çarpmalarının ve patlamalarının nüfuz ettiği anda gözlerini açtı.

―Bağıran Baraka‘da. Yılan onunla, etrafında bir tür büyülü koruma var. Lucius Malfoy‘u Snape‘i bulması için yolladı.‖

―Voldemort Bağıran Baraka‘da oturuyor mu?‖ dedi Hermione, nefretle. ―SavaĢmıyor bile?‖

―SavaĢması gerektiğini düĢünmüyor,‖ dedi Harry. ―Benim ona gideceğimi düĢünüyor.‖

―Ama neden?‖

―Hortkuluk‘ların peĢinde olduğumu biliyor—Nagini‘yi yakınında tutuyor— belli ki o Ģeye yaklaĢmak için onun yanına gitmem gerektiğini biliyor—―

―Evet,‖ dedi Ron, omuzlarını dikleĢtirerek. ―Sen gidemezsin, onun istediği bu, onun beklediği bu.

Burada kalıyorsun ve Hermione‘ye göz kulak oluyorsun, ben gidiyorum ve—―

Harry, Ron‘un sözünü kesti.

―Siz burada kalıyorsunuz, ben Pelerin‘in altında gideceğim ve en kısa sürede—―

―Hayır,‖ dedi Hermione. ―eğer ben Pelerini alıp gidersem mantıklı olur ve—―

―Bunu düĢünme bile,‖ diye hırladı Ron ona.

Hermione, ―Ron, benim bunu yapacak kabiliyetim en az—― cümlesinden öteye gidemeden üzerinde durdukları merdivenin ucundaki goblen açıldı.

―Ġki maskeli Ölüm Yiyen orada duruyorlardı, ama asalarını tam olarak doğrultamadan Hermione

― Glisseo!‖ diye bağırdı.

Ayaklarının altındaki merdivenler yassılaĢıp kaydırak halini aldı ve o, Harry ve Ron hızla atıldılar, hızlarını kontrol altına alamıyorlardı, Ölüm Yiyenlerin Sersemletme Büyüleri ise kafalarının üzerinden uçacak kadar hızlıydılar. Dipteki gizli goblenden hızla geçtiler ve karĢıdaki duvara çarparak yere düĢtüler.

― Duro!‖ diye bağırdı Hermione asasını goblene yönelterek ve goblen taĢa dönüĢtüğünde ve Ölüm Yiyenlerin çarptığına dair iki yüksek çirkin ses yükseldi.

―Geri çekilin!‖ diye bağırdı Ron; beraberinde o, Harryry ve Hermione, Profesör McGonagall‘ın önünde bir sürü dört nala koĢan masa yanlarından geçebilsin diye kendilerini bir kapıya yasladılar. Onları görmemiĢ gibiydi. Saçı açılmıĢtı ve yanağında bir kesik vardı. KöĢeyi döndüğünde onun çığlığını duydular, ―HÜCUM!‖

―Harry, Pelerin‘i giymelisin,‖ dedi Hermione. ―Bizi boĢ ver—―

Harry, üçünün üstünü örttü, ancak havaya asılı toz yığını, düĢen taĢlar ve uçuĢan lanetler arasında gizlenmemiĢ ayaklarının görülüp görülmeyeceğini merak etti.

Bir sonraki merdivenden koĢarak geçtiler ve kendilerini düello edenlerle dolu bir koridorda buldular.

Maskeli ve maskesiz Ölüm Yiyenler, öğrenci ve öğretmenlerle düello ederken savaĢçıların her iki yanındaki portreler nasihat ve cesaret veren sakinlerle dolup taĢmıĢtı, Dean kendine yeni bir asa bulmuĢtu, o Dolohov‘la, Parvati Travers‘la yüz yüzelerdi. Harry, Ron ve Hermione bir anda asalarını kaldırdılar, çarpıĢmaya hazırlardı ama düellocular o kadar çok zikzak yapıyorlar ve etraflarına bakmadan koĢuyorlardı ki, lanet kullansalar masumları yaralama ihtimali çok fazlaydı. Ayrı durup fırsat kolladıklarında büyük bir ―Vınnnnnnnnnn!‖ sesi duyuldu ve Harry, Peeves‘in üzerlerinden uçtuğunu gördü.Ölüm Yiyen‘lerin üzerine Kılçırpı tohumları atıyordu, onların da kafaları ĢiĢman kurtlara benzeyen solucan gibi kıvrılan yeĢil yumrular tarafından içine çekiliyordu.

―Aaah!‖

Bir avuç dolusu yumru Ron‘un kafasındaki Pelerin‘i vurmuĢtu; Ron onların gitmesi için sallandığında yeĢil tohumların isi normal olmayan bir Ģekilde havada asılı kaldı.

―Orada görünmez biri var!‖ diye bağırdı maskeli Ölüm Yiyen, asasını doğrultarak.

Dean, Ölüm Yiyen‘in dikkatini nerdeyse onu Sersemletme Büyüsü ile devirerek dağıttı; Dolohov intikamını almaya kalkıĢtı ve Parvati ona bir Vücut Bağlama Laneti gönderdi.

―GĠDELĠM!‖ diye bağırdı Harry ve o, Ron ve Hermione Pelerin‘i sıkıca etraflarında sarmalayarak kafaları aĢağıda Kılçırpı suyunun oluĢturduğu küçük havuzda kayarak, süratle savaĢanların arasından uzaklaĢıp, mermer merdivenin tepesinden giriĢ salonuna girdiler.

―Ben Draco Malfoy‘um. Ben Draco, sizin tarafınızdayım!‖

Draco üst kattaydı ve bir baĢka maskeli Ölüm Yiyen‘e yalvarıyordu.

Harry, geçerlerken Ölüm Yiyen‘i Sersemletti. Malfoy etrafına bakındı, sevinçle kurtarıcısını arıyordu ve Ron Pelerin‘in altından ona bir yumruk attı. Malfoy sırtüstü Ölüm Yiyen‘in ayakucuna düĢtü, ağzı kanıyordu ve son derece aklı karıĢmıĢtı.

―Bu geceyle birlikte hayatını ikinci kez kurtarıĢımız, seni iki—yüzlü piç kurusu!‖ diye bağırdı.

Merdivenlerde ve giriĢte daha çok düellocu vardı. Ölüm Yiyenler her yerdeydi. Harry bakındı: Yaxley, ön kapıya yakındı, Flitwick‘le mücadele ediyordu, maskeli bir Ölüm Yiyen hemen yanında Kingsley‘le düello ediyordu. Öğrenciler her yöne koĢuĢturuyorlardı; bazıları yaralanmıĢ arkadaĢlarını taĢıyor ya da sürüklüyordu. Harry maskeli Ölüm Yiyen‘e bir Sersemletme Büyüsü gönderdi; ıskaladı neredeyse az daha kucak dolusu ġeytan Kapanı taĢıyan Neville‘i vuruyordu, Tentakula neĢeyle en yakın Ölüm Yiyen‘e ilerledi ve onu sarmalamaya baĢladı.

Harry, Ron ve Hermione mermer merdiveni hızla geçtiler: sol taraflarındaki cam kase paramparça oldu ve Slytherin‘in Bina puanlarını gösteren kum saatinin zümrütleri her yana saçıldı ve koĢan insanlar kayıp sendelediler. Ġki vücut kafalarının üstündeki balkondan yere düĢtü, Harry dört ayaklı bir hayvan olarak algıladığı gri bir lekenin ona koĢtuğunu gördü, diĢleriyle ısırıyordu.

―HAYIR!‖ diye bağırdı Hermione ve asasından çıkan sağırlaĢtırıcı bir patlamayla, Fenrir Greyback, Lavender Brown‘un can çekiĢen vücudundan geriye sıçradı. Mermer tırabzanlara çarptı ve ayağa kalkmaya çabaladı. Ardından parlak beyaz bir parıltı, kristal bir top çatırtıyla kafasının üstüne düĢtü ve yere kıvrılıp bir daha hareket edemedi.

―Daha çok var bende!‖ diye bağırdı Profesör Trelawney tırabzanların üzerinden. ―Onları isteyen baĢka biri varsa! Burada çok—―

Tenis raketininkine benzeyen bir hareketle, çantasından baĢka bir devasa kristal küre kaldırdı, asasını havada salladı ve kürenin hızla salondan geçip bir pencereye çarpmasını sağladı. Aynı anda ağır ahĢap giriĢ kapısı açıldı ve daha fazla devasa örümcek giriĢ salonuna daldı.

DehĢet çığlıkları havayı sardı: savaĢanlar; Ölüm Yiyenler ve Hogwarts sakinleri aynı anda ürktüler, kırmızı ve yeĢil ıĢık kümeleri, daha ürpertici ve ĢahlanmıĢ halde gelen canavarların üzerine uçtu.

―DıĢarı nasıl çıkacağız?‖ diye bağırdı Ron çığlıkların üzerinden, ama ne Harry ne Hermione cevap veremeden kenara yuvarlanmıĢlardı: Hagrid çiçekli pembe Ģemsiyesini savurarak merdivenlerden aĢağı paldır küldür gelmiĢti.

―Onları incitmeyin, onları incitmeyin!‖ diye bağırdı.

―HAGRID, HAYIR!‖

Harry diğer her Ģeyi unuttu: Pelerinin altından fırladı, bütün salonu aydınlatan lanetlerden sakınmak için eğilerek koĢtu.

―HAGRID, GERĠ DÖN!‖

Ama olanları gördüğünde Hagrid‘e yarı yarıya yakınlaĢmıĢ bile değildi: Hagrid örümceklerin arasında yok oldu ve büyük bir koĢuĢturmayla, sürü halinde iğrenç bir hareketle, büyülerin birbiriyle karĢılaĢtığı yerin ardına gerilediler, Hagrid ortalarında gömülmüĢtü.

―HAGRID!‖

Harry birinin kendi adını çağırdığını duydu, arkadaĢ mı düĢman mı umursamadı: Ön merdivenlerden karanlık bahçeye koĢarak iniyordu, örümcekler avlarıyla sürü halinde uzaklaĢıyordu ve Hagrid‘i hiçbir Ģekilde göremiyordu.

―HAGRID!‖

Örümcek sürüsünün ortasından devasa bir kolun sallandığını görebiliyormuĢ gibi geldi, ama artlarından koĢmaya giriĢtiğinde, yolu, karanlıkta aĢağı doğru savrulan ve üzerinde durduğu yeri titreten muazzam bir ayak tarafından kapatıldı. Yukarı baktı: Bir dev onun önünde duruyordu, on metre yüksekliğinde, kafası gölgelerin arasında saklı, Ģato kapılarından gelen ıĢıkla aydınlanan ağaç büyüklüğündeki incik kemikleri dıĢında hiçbir yeri görünmüyordu. Hızlı vahĢi bir hareketle, yukarıdaki bir pencereyi devasa bir yumrukla parçaladı ve cam Harry‘nin üzerine yağarak onu kapının koruması altına dönmeye zorladı.

―Aman – !‖ diye bağırdı Hermione, Ron ve o Harry‘e yetiĢtiğinde ve Ģimdi yukarıdaki pencereden insanları yakalamaya çalıĢan deve baktı.

―YAPMA!‖ diye bağırdı Ron, asasını kaldırırken Hermione‘nin elini yakalayarak. ―Onu sersemletirsen Ģatonun yarısını devirir –―

―HAGGER?‖

Grawp, Ģatonun köĢesinden yalpalayarak döndü; Harry Ģimdi ilk defa anlıyordu ki Grawp gerçekten de ufak bir devdi. Üst katlardaki insanları ezmeye çalıĢan kocaman canavar diğer tarafa baktı ve gürledi.

Dev daha küçük türüne pat küt ilerlerken taĢ basamaklar titredi ve Grawp‘ın orantısız ağzı açık kalarak sarı, yarı tuğla büyüklüğünde diĢlerini gösterdi; ve birbirlerinin üstlerine aslan vahĢiliğiyle kendilerini attılar.

―KAÇIN!‖ diye gürledi Harry; devler güreĢirken gece çirkin çığlıklarla ve solumalarla doldu, Hermione‘nin elini yakaladı ve Ron arkalarında bahçeye inen basamaklardan uçarak indiler. Harry Hagrid‘i bulup kurtarma umudunu yitirmemiĢti; o kadar hızlı koĢtular ki yolları tekrar kesildiğinde ormana giden yolu yarılamıĢlardı.

Etraflarındaki hava donmuĢtu: Harry‘nin nefesi göğsünd tıkanıpe katılaĢmıĢtı. ġekiller karanlıkta hareket etti, yoğun siyahlık içindeki dönen figürler, Ģatoya doğru büyük bir dalgayla hareket ediyordu, yüzleri kukuletalı ve nefesleri hırıltılıydı.

Ron ve Hermione arkalarındaki dövüĢ sesleri bir anda kesilirken, Harry‘nin yanına yaklaĢtı, yalnız Ruh Emicilerin getirebileceği bir sessizlik gecenin üzerine kalın bir perde Ģeklinde düĢüyordu, Fred gitmiĢti ve Hagrid kesinlikle ölüyordu ya da çoktan ölmüĢtü…

―Hadi, Harry!‖ dedi Hermione‘nin sesi çok uzaklardan. ―Patronuslar, Harry, Hadi!‖

Asasını kaldırdı, ama yavan umutsuzluk her tarafına yayılıyordu: Bilmediği daha kaç kiĢi ölü yatıyordu; ruhu çoktan vücudunu terk etmiĢ gibi hissediyordu…

―HARRY, HADĠ!‖ diye bağırdı Hermione.

Yüzlerce ruh eminci yaklaĢıyordu, onlara doğru süzülüyordu, bir ziyafet vaadi gibi olan Harry‘nin umudunu daha da yaklaĢarak emiyorlardı…

Ron‘un gümüĢ teriyerinin havaya fırladığını gördü, solukça parladığını ve yok olfuğunu gördü; Hermione‘nin su samurunun havada döndüğünü ve solduğunu fark etti ve kendi asası elinde titredi, neredeyse gelmekte olan hiçliği, hissizliği karĢılamıĢtı

Ve sonra gümüĢ bir yabani tavĢan, yaban domuzu ve bir tilki Harry, Ron ve Hermione‘nin baĢlarının yanından süzüldü: Ruh emiciler yaratıkların yaklaĢmasına fırsat vermeden geri çekildi. Üç kiĢi daha karanlıktan çıkagelmiĢ ve yanlarında durmuĢtu.

―ĠĢte böyle,‖ dedi Luna.

Karanlıkta yanlarında üç kişi daha katıldı, uzanmış asalarıyla Patronus yapmaya devam eden: Luna, Ernie ve Seamus.

"Doğru," dedi Luna cesaretlendirircesine, sanki İhityaç Odası'na dönmüşlerdi de D.O. için alıştırma yapıyorlardu. "Doğru, Harry... Hadi, mutlu bir şey düşün.

"Mutlu bir şey?" dedi, sesi çatlak çıkmıştı.“

"Hala buradayız," diye fısıldadı kız, "hala savaşıyoruz. Hadi ama, şimdi..."

Gümüşi bir kıvılcım çaktı, ardından zayıf bir ışık ve sonra var gücüyle harcadığı muazzam bir efor sonucu, Hary'nin asasından çatak boynuzlu bir geyik fışkırdı. İleriye savruldu ve ruh emiciler sağa sola dağıldılar, birden gece tekrar sakinleşti ancak etraftaki savaşın sesleri kulaklarda yükseliyordu.

"Ne kadar teşekkür etsem azdır," Luna, Ernie ve Seamus'a dönen Ron sallanarak.

Kükreme ve deprem gibi bir sarsıntıyla orman yönünde karanlıklar içinde başka bir dev çıkageldi, hepsinden daha uzun bir sopayı sallıyordu.

"KOŞUN!" diye bağırdı Harry ama onlara bunu söylemeye gerek yoktu; hepsi dağıldı ve sadece bir saniye sonra az önce bulundukları noktaya geniş bir ayak indi. Harry etrafına baktı: Ron ve Hermione onu takip ediyordu ancak diğer üçü savaşın içinde kaybolmuştu.

"Menzilinden çıkalım!" diye haykırdı Ron, dev gecede yankılanan sopasını tekrar sallarken, karşıda kızıl ve yeşil ışık patlamaları karanlığı aydınlatmaya devam ediyordu

"Şamarcı Söğüt," dedi Harry, "hadi!"

Her nasılsa bir anda her şeyi zihninden çıkardı, şu anda bir daha bakmayacağı bir köşeye tıktı: Fred ve Hagrid'in düşüncesi, sevdiği insanlara saldığı dehşet, kalenin içinde ve dışındaki koşturmalar yılana ve Voldemort'a ulaşmak için beklemeliydi, çünkü Hermione'nin de dediği gibi bunu bitirmenin tek yolu buydu-"

Ölümün kendisini geride bıraktığına yarı inanır bir halde koştu, karanlıkta etrafında fışkırıp uçuşan ışıkları, denize çarparmış gibi gelen sesleri, hava rüzgarsız olmasına rağmen Yasak Orman'dan gelen hışırtıları yok sayarak: baş kaldırır gibi yükselen arazide, hayatında her zamankinden daha hızlı koştu, büyük ağacı gören ilk o oldu, bir sırrı koruyan, kökleriyle ve kırbaç gibi savrulan dallarıyla Söğüt'ü.

Sık sık ve zorlukla nefes alan Harry Söğüt'ün sallanan dallarının yakınında yavaşladı, karanlığın içinden düz gövdesine bakıp ağaç kabuğundaki ağacı hareketsiz kılacak yumruyu görmeye çalıştı.

Ron ve Hermione ona yetişti, Hermione nefes nefeseydi ve konuşamıyordu.

"İçeri-içeri nasıl gireceğiz?" diye nefes nefese konuştu Ron. "Onu-görebiliyorum-keşke-Crookshanks tekrar-"

“Crookshanks?” diye hırıltıyla soludu Hermione, iki büklüm olmuş göğsünü tutuyordu. “Sen bir büyücü müsün, yoksa nesin?”

“Ah—doğru—evet—”

Ron etrafına bakındı, yerde duran bir dala asasını dorultup "Wingardium Leviosa!" dedi. Dal yerden yükseldi, bir hortuma yakanamış gibi havada döndü ve Söğüt'ün savrulan uğursuz dalları arasından gövdesine yaklaştı. Köklerin yanında bir yere saplandı ve o anda kıvranan ağaç hareketsiz kaldı.

"Mükemmel!" dedi Hermione tek nefeste.

"Bekle."

Savaşın gürültü ve patırtısının havayı doldurduğu bir saniye boyunca, Harry tereddüt etti. Voldemort ondan bunu yapmasını istiyordu, gelmesini istiyordu. Acaba Ron ile Hermione'yi bir tuzağa mı yönlendiriyordu?

Ama gerçek acımasız ve net bir şekilde üzerine kapandı: ilerlemenin tek yolu yılanı öldürmekti, yılan Voldemort neredeyse oradaydı ve Voldemort bu tünelin ucundaydı.

"Harry, biz geliyoruz, gir şuraya!" dedi Ron onu iterek.“

Harry ağacın kökleri arasındaki gizli toprak geçide geçti. Son girdiklerinden beri çok daha daralmıştı.

Tünelin tavanı çok alçaktı; öyle ki dört sene önce tünelden geçmek için eğilmeleri yeterliyken, şimdi emeklemekten başka çareleri yoktu. Harry önce girdi, asası aydınlanmıştı, engellerle karşılaşmayı bekliyordu ama karşılaşmadı. Sessizce ilerlerdiler, Harry'nin gözleri yumruğuyla tuttuğu asasından çıkan sallanan ışıktaydı.

Sonunda tünel yukarı doğru eğim kazandı ve Harry ileride gümüşi bir ışık gördü. Hermione ayağından şiddetle çekiştirdi.

"Pelerin!" diye fısıldadı. "Pelerin'i geçir!"

El yordamıyla arkasına uzandı ve kız kaygan bir kumaş bohçasını boş eline tutuşturdu. Sürünmenin verdiği zorlukla " Nox," diye mırıldanıp asasının ışığını söndürdü ve soğuk bir ses ve parlayan yeşil bir ışık görmeyi bekler ve bütün duyuları tetikte, her saniye bulunmayı bekleyerek elleri ve dizleri üstünde devam etti.

Doğrudan, karşılarında bulunan odadan, tünelin açıklığını kapatan kutunun var olması sebebiyle boğuk boğuk seslerin geldiğini duydu. Nefes almaya cesaret dahi edemeyen Harry, kenarda yavaş

yavaş girişe ilerledi ve duvar ile kutu arasındaki küçük yarıktan dikkatle bakmaya başladı.

İlerideki oda loştu, ama havada destek olmadan asılı duran, yaldızlı parlayan büyülü alanı içinde dönüp kıvrılan, Nagini'yi görebiliyordu. Masanın kenarını ve bir asayla oynayan uzun, beyaz parmakları da görebiliyordu. Sonra Snape'in konuşmasıyla Harry'nin kalbi birden titredi: Snape sinip saklandığı yerden santimetrelerce uzaktaydı.

"Efendim, direnişleri kırılıyor...-“

"-ve senin yardımların olmadan gerçekleşiyor," dedi Voldemort yüksek, net sesiyle. "Yetenekli bir büyücü olmana rağmen, Severus, şimdi çok fark yaratacağını sanmıyorum, Neredeyse sona ulaştık...

neredeyse."

"Çocuğu bulmama izin verin. Potter'ı getirmeme izin verin. Biliyorum, onu bulabilirim, Efendim. Lütfen.”

Snape yarığın önünden geçti ve Harry gözlerini Nagini'den ayırmayarak biraz geriledi, onu saran korumayı aşabilecek bir büyü olup olmadığını merak ediyordu ama böyle bir büyü olduğundan şüpheliydi. Başarısız bir hamle, yerini ele verirdi...

Voldemort ayağa kalktı. Harry şimdi onu, kızıl gözlerini, yassı, yılansı yüzünü, karanlıkta hafifçe parlayan solgun benzini görebiliyordu.

"Bir sorunum var, Severus," dedi Voldemort yumuşakça.

"Efendim?" dedi Snape.

"Voldemort Yüce Asa'yı kaldırdı, orkestra şefi havasıyla, nazik ve olabildiğince dikkatli tutuyordu.

"Bu neden bende çalışmıyor, Severus?"

Sessizlik anında Harry yılanın dolanıp çözülüyormuş gibi hafifçe tısladığını duyabildiği sandı-yoksa havayı yaran Voldemort'un ıslıksı nefes alışı mıydı?

"Efen-efendim?" dedi Snape boş boş. "Anlamıyorum. Siz-siz o asayla olağan üstü büyüler yaptınız."

Hayır," dedi Voldemort. "Olağan büyülerimi yaptım. Olağanüstü olan benim, asadan ziyade... hayır.

Söylendiği gibi mucizelerini açığa çıkarmadı. O kadar yıl önce Ollivander'dan aldığım asa ile arasında hiçbir fark hissedemiyorum.“

Voldemort'un ses tonu derin, sakindi, ama Harry'nin yara izi zonklamaya, atmaya başladı: alnında bir acı şekilleniyor, Voldemort'un içinde de kontrollü bir öfkenin şekillendiğini hissedebiliyordu.

"Fark yok," dedi Voldemort yeniden.

Snape bir şey söylemedi. Harry yüzünü göremiyordu. Adamın tehlikeyi farkedip farkedemediğini, efendisini sakinleştirmek için doğru sözleri bulmaya uğraşıp uğraşmadığını merak etti.

Voldermot odada dolaşmaya başladı: saniyeler içinde sessizce Harry'nin görüş alanından çıkmıştı, acı ve öfke Harry'yi sararken aynı ölçülü sesle konuşuyordu.

"Uzun ve detaylı olarak düşündüm, Severus... seni savaştan buraya neden çağırdığımı biliyor musun?"

Ve bir saniyeliğine Harry, Snape'in yüzünü gördü. Gözleri büyülenmiş kafesinde duran Nagini’ye kaymıştı.

―Hayır, Lordum, yalvarırım dönmeme izin verin. Ġzin verin Potter‘ı bulayım.‖

―Lucius gibi konuĢuyorsun. Ġkinizde Potter‘ı, benim anladığım gibi anlamıyorsunuz. Onun bulmaya gerek yok. Potter‘ın kendisi bana gelecek. Onun zayıflığını biliyorum, anlıyorsun ya, büyük hatalarından biri. Etrafındaki diğer kiĢilerin, zarar görmesini izlemekten nefret edecektir, çünkü olanların kendisi yüzünden olduğunu o da biliyor. Ne pahasına olursa olsun, bunu durdurmak isteyecektir. O gelecek.‖

―Fakat Lordum, sizden baĢka biri tarafından, yanlıĢlıkla öldürülebilir—‖

―Ölüm Yiyenler‘e talimatlarım tamamıyla açık. Potter‘ı yakalayın. ArkadaĢlarını öldürün—ne kadar çoğunu öldürürseniz, o kadar iyi—fakat onu öldürmeyin.

―Ancak benim konuĢmak istediğim kiĢi sensin, Severus, Harry Potter değil. Benim için çok değerli oldun. Çok değerli.‖

―Lordum sadece ona hizmet etmeye çabaladığımı biliyor. Fakat—gidip, çocuğu bulmama izin verin, Lordum. Onu size getirmeme izin verin. Getirebileceğimi biliyorum—‖

―Sana söyledim, hayır!‖ dedi Voldemort ve pelerininin yerde kayan bir yılan gibi hıĢırtı çıkarmasına sebep olarak, bir kez daha dönerken, Harry onun gözlerindeki kırmızı parıltıyı gördü ve yanan yara izinin içinde Voldemort‘un sabırsızlığını hissetti. ―ġuanda beni ilgilendiren Ģey, Severus, en sonunda çocukla karĢılaĢtığımda ne olacağı!‖

―Lordum, gayet aĢikâr, değil mi?‖

―Fakat bir sorun var, Severus. Var.‖

Voldemort durakladı ve Harry onu tekrar net bir Ģekilde, Snape‘e gözlerini dikmiĢ, beyaz parmakları boyunca Yüce Asa‘yı kaydırırken görebiliyordu.

―Neden ben Harry Potter‘a yönelttiğim zaman, iki asa da baĢarısız oldu?‖

―Ben—ben bunu cevaplayamam, Lordum.‖

―Cevaplayamaz mısın?‖

Harry‘nin kafasına, sanki büyük bir çivi batmıĢ gibi hissettiren bir öfke saplandı: Acı yüzünden çığlık atmamak için, yumruğunu zorla ağzına tıktı. Gözlerini kapadı ve ansızın Voldemort olup, Snape‘in solgun yüzüne baktı.

―Porsukağacından yapılma asam istediğim her Ģeyi yaptı, Severus, Harry Potter‘ı öldürmek dıĢında. Ġki kere baĢarısız oldu. Olivander iĢkence altında, ikiz çekirdeği anlattı, baĢka birinin asasını almamı söyledi. Dediği gibi yaptım, fakat Lucius‘un asası Potter‘ın asasıyla karĢılaĢınca paramparça oldu.‖

―Be—Benim buna bir açıklamam yok, Lordum.‖

Snape Ģimdi Voldemort‘a bakmıyordu. Kara gözleri hâlâ koruyucu küresinde kıvrılmakta olan yılana sabitlenmiĢti.

―Üçüncü bir asa aradım, Severus. Yüce Asa, Kader Asası, Ölüm Değneği. Bir önceki efendisinden aldım. Albus Dumbledore‘un mezarından aldım.‖

Ve Ģimdi Snape Voldemort‘a bakıyordu ve Snape‘in yüzü alçıyla kaplıymıĢ gibi görünüyordu. Rengi mermer beyazı ve öyle katıydı ki, konuĢtuğunda o boĢ gözlerin arkasında birinin yaĢadığını görmek Ģok ediciydi.

―Lordum—çocuğa gitmeme izin verin—‖

―Zaferin benim olmasına ramak kaldığı bu uzun gece boyunca, burada oturdum,‖ dedi Voldemort, sesi bir fısıltıdan çok az daha yüksekti, ―merak ederek, Yüce Asa‘nın olması gerektiği gibi olmayı; efsanenin de dediği gibi, gerçek sahibi için iĢlemesi gerektiği gibi iĢlemeyi, neden reddettiğini merak ederek… ve sanırım cevabını da biliyorum.‖

Snape konuĢmadı.

―Belki de sende zaten biliyorsundur? Sen akıllı bir adamsın, her Ģeye rağmen, Severus. Sen iyi ve sadık bir hizmetkâr oldun ve bu olması gereken Ģeye üzülüyorum.‖

―Lordum—‖

―Yüce Asa bana tam anlamıyla hizmet edemedi, Severus, çünkü ben onu gerçek efendisi değilim.

Yüce Asa son sahibini öldüren büyücüye aittir. Albus Dumbledore‘u sen öldürdün. Sen yaĢadığın sürece, Severus, Yüce Asa gerçekten benim olamayacak.‖

―Lordum!‖ diye karĢı çıktı Snape, asasını kaldırırken.

―BaĢka bir yolu olamaz,‖ dedi Voldemort. ―Asaya hükmetmeliyim, Severus. Asaya hükmetmeli ve en sonunda da Potter‘a hükmetmeliyim.‖

Ve Voldemort Yüce Asa‘yı havada savurdu. Asa, Snape‘e hiçbir Ģey yapmadı. Snape, bir anlığına, ölümünün ertelendiğini sanmıĢ gibi göründü: fakat az sonra Voldemort‘un niyeti açığa çıkmıĢtı. Yılanın kafesi havada yuvarlanıyordu ve daha Snape, bağırmaktan baĢka bir Ģey yapmaya fırsat bulamadan, kafes onun kafası ve omuzlarını tamamıyla kapladı. Ve Voldemort Çataldilinde konuĢtu.

―Öldür.‖

Korkunç bir çığlık geldi. Harry Snape‘in yüzünde kalan azıcık renginde, çekildiğini gördü; gözleri kocaman açılıp, yılanın zehirli diĢleri boynunu delerken, büyülü kafesi üstünden atmayı baĢaramamıĢ, ardından da dizleri çözülerek, yere düĢmüĢtü. Ve bunlar olurken yüzü daha da beyazlaĢmıĢtı.

―Bu olan için üzgünüm.‖ Dedi Voldemort soğuk bir Ģekilde.

Geri döndü; HüzünlüymüĢ ya da piĢmanlık duyuyormuĢ gibi görünmüyordu. Bu barakayı terk edip, artık tamamen komutası altında olan bir asayla idareyi eline alabilirdi. Asasını, yukarı doğru kayan, yılanı muhafaza eden yıldızlı kafese doğrultup, yere yan yatar bir Ģekilde düĢmüĢ, boynundaki yaralardan kan fıĢkıran Snape‘ten uzaklaĢtırdı. Voldemort odadan, arkasına bir bakıĢ bile atmadan kendinden emin adımlarla çıktı ve kocaman koruyucu küresinin içinde ki dev gibi yılanı da havada yüzerek onun peĢinden gitti.

Tünele, kendi zihnine geri dönen Harry, gözlerini açtı; bağırmamak için çabalarken ısırdığı, kanayan parmak boğumlarını ağzından çekti. ġimdi tahta kutu ile duvar arasındaki ufacık yarıktan bakıp, siyah bir çizmenin içindeki ayağın yeri sarsıĢını izliyordu.

―Harry!‖ diye nefes alır gibi seslendi Hermione arkasından, fakat Harry çoktan görüĢünü kapatan tahta kutuya asasını doğrultmuĢtu. Kutuyu Ġki üç santim kadar havaya kaldırdı ve sessiz bir Ģekilde yana itti.

Yapabildiği kadar sessizce, kendi baĢına odaya çıktı.

Bunu neden yaptığını, neden ölen adama yaklaĢtığını bilmiyordu: Snape‘in beyaz yüzünü ve boynundaki kanlı yaranın kanamasını durdurmaya çalıĢan parmaklarını görünce ne hissettiğini de bilmiyordu. Harry Görünmezlik Pelerini‘ni çıkarıp, kocaman olmuĢ siyah gözleri Harry‘yi görünce çığlıklar içinde konuĢmaya çalıĢan, bu nefret ettiği adama yukarıdan baktı. Harry diz çöküp, ona doğru eğildi ve Snape onu cübbesinin önünden yakalayıp, onu daha da yakına çekti.

Snape‘in boğazından korkunç, kulak tırmalayıcı, çağıltı sesi gibi bir ses çıktı.

―Al…bunu… Al…bunu…‖

Snape‘ten kandan daha baĢka bir Ģey daha akmaktaydı. GümüĢi mavi renkte, ne gaz ne de sıvı olan, Snape‘in gözleri, kulakları ve ağzından akıyordu ve Harry de bunun ne olduğunu anladı, fakat ne yapması gerektiğini bilmiyordu—

Hermione, yoktan sihirle var ettiği bir cam kabı Harry‘nin titreyen eline tutuĢturdu. Harry, gümüĢ renkli maddeyi asasıyla kaldırıp onun içine koydu. Cam ĢiĢe ağzına kadar dolduğu ve Snape akacak kanı kalmamıĢ gibi göründüğü zaman, Harry‘nin cübbesini tuttuğu eli gevĢedi.

―Bana…bak…‖ diye fısıldadı.

YeĢil gözler siyah gözleri buldu, fakat bir saniye sonra, karanlık gözlerin derinliklerindeki Ģey, onları sabit, anlamsız ve boĢ bırakarak, görünürden kayboldu. Harry‘yi tutan el yüksek sesle yere çarptı ve Snape bir daha hareket etmedi.

OTUZ ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

PRENSİN HİKAYESİ

Harry, Snape‘in yanında dizleri üzerine eğilmiĢ halde ona bakarak duruyordu, ta ki aniden ona yakın bir yerden yüksek, soğuk bir ses konuĢuncaya kadar, Voldemort‘un yeniden odaya girdiğini düĢününce elindeki küçük ĢiĢeyi sımsıkı tutarak ayağa fırladı.

Voldemort‘un sesi duvarlardan yere kadar yankılanıyordu ve Harry onun Hogwarts‘a ve tüm çevre araziye konuĢtuğunu, Hogsmeade sakinlerine ve savaĢanlara sanki arkalarında duruyor da nefesi enselerindeymiĢ gibi duyabildiklerini anladı.

―SavaĢtınız,‖ dedi yüksek ve soğuk bir ses, ―kahramanca. Lord Voldemort cesaretin önemini bilir.‖

―Ancak ağır kayıplarınızı sürdürüyorsunuz. Bana direnmeye devam ederseniz, hepiniz teker teker öleceksiniz. Bunun olmasını istemem. Dökülen her damla sihirli kan bir kayıp ve israftır.

―Lord Voldemort bağıĢlayıcıdır. Kuvvetlerime hemen geri çekilmeyi emrediyorum.‖

―Bir saatiniz var. Ölümünüzü saygınlıkla baĢınızdan atın. Yaralarınızı sardırın.‖

―ġimdi direk olarak Harry Potter, sana konuĢuyorum. Benimle kendin yüzleĢmek yerine arkadaĢlarının ölmesine izin verdin. Yasak Orman‘da bir saat bekleyeceğim, bir saatin sonunda, eğer bana gelmemiĢsen, eğer teslim olmamıĢsan, savaĢ yeniden baĢlayacak. Bu sefer kavgaya bizzat ben de gireceğim, Harry Potter, seni bulacağım ve seni benden saklamaya çalıĢan her adam, kadın ve çocuğu cezalandıracağım. Bir saat.‖

Hem Ron hem de Hermione, Harry‘e bakarken kafalarını çılgınca iki yana sallıyorlardı.

―Onu dinleme,‖dedi Ron.

―Her Ģey yoluna girecek,‖dedi Hermione çılgın gibi. ―Hadi--hadi Ģatoya dönelim, eğer o ormana gittiyse yeni bir plan yapmak zorunda kalacağız--‖

Snape‘in vücuduna bir göz attı ve aceleyle tünel giriĢine yöneldi. Ron da onu takip etti. Harry Görünmezlik Pelerinini toparladı ve Snape‘e baktı. Ne hissedeceğini bilemiyordu, sadece Snape‘in nasıl öldürüldüğüne ve bunun sebebine karĢı duyduğu Ģoktan baĢka…

Tünel boyunca hiç konuĢmadan emeklediler; Harry, Ron ve Hermione‘nin kafalarının içinde de kendisininkinde olduğu gibi Voldemort‘un sesinin çınlayıp çınlamadığını merak ediyordu.

Benimle yüzleĢmek yerine arkadaĢlarının ölmesine izin verdin. Bir saat boyunca Yasak Orman‘da bekleyeceğim…Bir saat…

Küçük çatıĢmalar Ģatonun önündeki çimleri karmakarıĢık etmiĢti. GüneĢin doğmasına sadece bir saate yakın zaman olmasına rağmen hala etraf zifiri karanlıktı. Küçük kayık büyüklüğünde yalnız bir köpek, terkedilmiĢ bir Ģekilde önlerinde yatıyordu. Bunun dıĢında ne Grawp‘dan ne de ona saldırandan bir iz yoktu.

ġato garip bir Ģekilde sessizdi. Artık çakan ıĢıklar, patlamalar, çığlıklar ya da bağırıĢlar yoktu.

TerkedilmiĢ giriĢ salonunda bayraklar kana bulanmıĢtı. Zümrütler yerdeki mermer parçaları ve odun kıymıkları arasına saçılmıĢtı.

Tırabzanların bir bölümü havaya uçmuĢtu.

―Herkes nerede?‖diye fısıldadı Hermione.

Ron, Büyük Salon‘a giden tarafa yöneldi. Harry giriĢ kapısında durdu. Bina masaları kaldırılmıĢtı ve oda tıklım tıklımdı. Hayatta kalanlar gruplar halinde kollarını birbirlerinin omuzlarına atmıĢ olarak dikiliyorlardı. Yaralılar Madam Pomfrey ve bir grup yardımcı tarafından yükseltilmiĢ bir platformda tedavi ediliyorlardı.

Firenze de yaralılar arasındaydı; göğsünden kan akıyordu ve ayakta duramaz halde uzandığı yerde titriyordu.

Ölüler salonun ortasında bir sıra halinde uzatılmıĢtı. Harry, Fred‘in vücudunu göremiyordu çünkü etrafı ailesi tarafından sarılmıĢtı. George baĢının yanına, diz üstü çökmüĢtü, Mrs Weasley, Fred‘in göğsüne yaslanmıĢtı ve vücudu titriyordu. Mr Weasley gözyaĢları yanaklarından aĢağı boĢalırken karısının saçlarını okĢuyordu.

Hiçbir Ģey demeden Harry, Ron ve Hermione yürüdüler. Harry, Hermione‘nin yüzü ĢiĢmiĢ ve leke leke olan Ginny‘e yaklaĢtığını ve ona sarıldığını gördü. Ron, Bill ve Fleur‘a yaklaĢtı, Percy de Ron‘un omzuna bir kolunu sardı. Ginny ve Hermione birlikte ailenin geri kalanına doğru yürüdüler, Harry Fred‘in yanında uzanan ölü vücutları net olarak görebildi. Remus ve Tonks, solgun ancak huzurlu görünüyordu ve büyülü karanlık tavanın altında sanki uyuyorlardı. Harry kapıya doğru yalpalayarak yürürken Büyük Salon sanki uçmuĢ gitmiĢ, küçülmüĢ ve büzülmüĢ gibiydi. Nefes alamıyordu. Diğer vücutlara bakmak, baĢka kimlerin onun için öldüğünü görmek istemiyordu. Weasleylere katılmaya cesaret edememiĢti, mermer merdivenlerden koĢarak yukarı çıktı. Lupin, Tonks… Hiçbir Ģey hissedemiyor olmak için yanıp tutuĢuyordu… Kalbini, iç organlarını, içinde çığlıklar atan her Ģeyi söküp atabilmeyi isterdi…

ġato tamamıyla boĢtu; hayaletler bile Büyük Salon‘da yas tutan topluluğa katılmıĢ gibi görünüyordu.

Harry Snape‘in son düĢüncelerinin olduğu ĢiĢeyi sımsıkı tutarak hiç durmadan koĢmaya devam etti, müdürün odasını koruyan taĢ oluk ağzına gelene kadar yavaĢlamadı.

―Parola?‖

―Dumbeldore!‖dedi Harry düĢünmeksizin, çünkü görmek istediği kiĢi oydu ve taĢ oluk kenara kayıp arkasındaki helezon Ģeklindeki merdiveni açığa çıkardığında ĢaĢırıp kaldı.

Ancak Harry yuvarlak ofise girdiğinde bir değiĢiklik olduğunu gördü. Bütün duvarları kaplayan portrelerin tamamı boĢtu. Hiçbir okul müdürü ya da müdiresi onu görmek için kalmamıĢtı; görünüĢe göre hepsi neler olup bittiğini daha iyi görebilmek için Ģatonun içindeki diğer resimlere akın etmiĢti.

Harry çaresizce müdür koltuğunun tam arkasında duran Dumbedledore‘un boĢ portesine göz attı ve sonra ona arkasını döndü. TaĢ DüĢünseli her zaman olduğu gibi camlı ve raflı dolapta duruyordu.

Harry onu masaya yerleĢtirdi ve Snape‘in hatıralarını kenarlarında antık iĢaretler olan bu sığ çanağa döktü. BaĢkasının zihnine kaçmak kutsal bir rahatlama olacaktı… Snape‘in ona bıraktığı hiçbir Ģey kendi düĢüncelerinden daha kötü olamazdı. GümüĢi beyaz hatıralar girdap yaparak dönmeye baĢladı, ve Harry tereddüt etmeksizin, pervasız bir vazgeçmiĢlikle sanki bu yaptığı ona iĢkence eden acılarını hafifletebilecekmiĢ gibi içine daldı.

Paldır küldür günıĢığına düĢtü ve ayakları ılık zemine değdi. Doğrulduğunda neredeyse ıssız bir oyun alanında olduğunu gördü. Tek bir büyük çit çok uzaktaki ufuk çizgisine hükmediyordu. Ġki kız ileri geri sallanıyorlardı ve sıska bir oğlan da onları bir çalı kümesinin ardından gözetliyordu. Siyah saçları oldukça uzundu ve giysileri o kadar uyumsuzdu ki kasti olarak giyildiği düĢünülürdü: oldukça kısalmıĢ

kot, yetiĢkin bir adama ait olması gereken eski püskü devasa bir ceket ve iĢçi gömleğine benzeyen bir gömlek.

Harry oğlana yaklaĢtı. Snape en fazla on yaĢında, soluk, minik ve sıska görünüyordu. Ablasından çok daha yükseğe sallanmakta olan küçük kızı izlerken suratında gizlenmemiĢ bir açgözlülük vardı.

―Lily yapma!‖diye çığlık attı iki kızdan büyüğü.

Ancak kız salıncağın en yüksek anında kendini havaya bıraktı, havaya yükseldi, kelimesi kelimesine havaya yükseldi, gülmekten kırılarak kendini havaya fırlattı ve oyun alanının asfaltına yapıĢmak yerine bir trapezci gibi havada süzüldü, fazladan uzun bir süre havada kaldı ve yumuĢak bir Ģekilde sonunda yere indi.

―Annem sana yapmamanı söyledi!‖

Petunia terliklerinin topuklarını yerde sürükleyerek salıncağı çatırdama ve gıcırdama sesleri içinde durdurdu ve atlayıp ellerini kalçalarına koydu.

―Annem sana izin vermediğini söyledi Lily!‖

―Ama iyiyim,‖dedi Lily hala kıkırdarken. ―Tuney, Ģuna bak. Ne yaptığıma bir bak.‖

Petunia etrafa bir göz attı. Oyun alanı onlar ve iki kız bilmese de Snape dıĢında ıssız görünüyordu.

Lily, Snape‘in gizlendiği çalıdan solmuĢ bir çiçek kopardı. Petunia ilerledi, belli ki hem merak hem de onaylamamazlık içinde bölünüp kalmıĢtı. Lily, Petunia onu tam olarak görebilecek kadar yakına gelene kadar bekledi ve avucunu uzattı. Çiçek, taç yapraklarını açıp kapayarak, sanki garip, çok kabuklu bir istiridye gibi orada duruyordu.

―Kes Ģunu!‖ diye haykırdı Petunia.

―Sana bir zararı yok ki,‖dedi Lily, ama yine de elini çiçeğin üzerine kapattı ve onu tekrar yere fırlattı.

―Bu doğru değil,‖dedi gözleriyle çiçeğin yere doğru süzülüĢünü ve toprağa düĢmesini seyrederken.

―Bunu nasıl yapıyorsun?‖diye ekledi, sesinde bariz bir istek vardı.

―Bu gayet açık, değil mi?‖ Snape kendisini daha fazla tutamayarak çalının arkasından fırladı. Petunia çığlık attı ve salıncaklara doğru koĢtu, ancak Lily, gerçekten ĢaĢırmıĢ olmasına rağmen olduğu yerde kaldı.

Snape görünümünden piĢmanlık duyuyor gibiydi. Lily‘e bakarken soluk kırmızı bir renk yanaklarını çerçeveledi.

―Açık olan ne?‖diye sordu Lily.

Snape gergin bir heyecan havasındaydı. Artık salıncakların arkasında durmakta olan uzaktaki Petunia‘ya bir göz attıktan sonra sesini alçalttı ve dedi ki, ―Senin ne olduğunu biliyorum.‖

―Ne demek istiyorsun?‖

―Sen…sen bir cadısın,‖diye fısıldadı Snape.

Kız kendisine hakaret edilmiĢ gibi görünüyordu.

―Bu birine söylemek için hoĢ bir Ģey değil!‖

Döndü ve burnu havada kardeĢine doğru yöneldi.

―Hayır!‖dedi Snape. ġimdi daha da koyu bir renk görünüyordu ve Harry neden o gülünç derecede büyük ceketi çıkarmadığını merak etti, bu yalnızca içindeki gömleği belli etmemek için olabilirdi.

Kızların ardından aceleyle giderken tıpkı yetiĢkin halindeki kadar komik derecede bir yarasaya benziyordu. Sanki takılmak için en güvenli yermiĢ gibi duran salıncağın iki yanındaki demirlerinden birine biri, diğerine diğeri tutunmuĢ bir Ģekilde, iki kız bariz bir onaylamamazlıkla ona bakıyorlardı.

―Sen,‖dedi Snape Lily‘e. ―Sen bir cadısın. Seni bir süredir izliyorum. Ama bunda yanlıĢ bir Ģey yok.

Benim annem de öyle ve ben de bir büyücüyüm.‖ Petunia‘nın kahkahası soğuk su gibiydi.

―Büyücü!‖ diye haykırdı, onun ani ortaya çıkıĢının getirdiği Ģokun ardından cesareti geri gelmiĢ gibiydi.

―Senin kim olduğunu biliyorum. Sen Ģu Snape denilen çocuksun! Nehrin oradaki Spinner‘s End denilen yerde yaĢıyorsunuz,‖ dedi Lily, ancak sesinin tonundan anlaĢıldığına göre bu adres onun için zavallı bir referanstı.

―Neden bizi gözetliyordun?‖

―Sizi gözetlemiyordum,‖dedi Snape, gün ıĢığında terlemiĢ, rahatsız ve kirli saçlı haliyle. ―Seni gözetlemezdim,‖diye ekledi kindar bir Ģekilde, ―sen bir Muggle‘sın.‖

Petunia kelimeyi anlamamıĢ olsa da bu tonu yanlıĢ anlamaması imkansız gibiydi.

―Lily, hadi, gidiyoruz!‖ dedi cırtlak bir sesle. Lily hemen ablasının dediğini dinledi ve Snape‘e ters ters bakarak oradan ayrıldı. Orada durup onların, oyun alanının çitlerine doğru gitmelerini seyrederken onu inceleyebilecek tek kiĢi olan Harry, Snape‘deki acı hayalkırıklığını gördü ve Snape‘in bu anı bir süredir planladığını ancak herĢeyin tamamıyla ters gittiğini anladı…

Sahne eridi ve daha Harry farkına varmadan etrafında yeniden belirdi. ġimdi küçük bir ağaçlığın ordaydı. Ağaçların gövdeleri arasından gün ıĢığındaki nehrin parlamasını görebiliyordu. Ağaçların oluĢturduğu gölgeler açık yeĢil gölgeler bırakıyordu. Ġki çocuk yüzleri birbirine dönük olarak bağdaĢ

kurup oturmuĢlardı. Snape sonunda ceketini çıkarmıĢtı; garip gömleği yarı güneĢte daha az tuhaf görünüyordu.

―…ve Bakanlık okul dıĢında sihir yaparsan seni cezalandırabilir, mektup alırsın.‖

―Ama ben daha önce okul dıĢında sihir yaptım!‖

―Bizim için sorun yok. Henüz asalarımızı almadık. Çocukken ve buna karĢı koyamazken izin veriyorlar.

Ancak onbir yaĢına geldiğinde,‖ önemle baĢını salladı, ―seni eğitmeye baĢlıyorlar, sonra çok dikkatli olmalısın.‖

Kısa bir sessizlik oldu. Lily yere düĢmüĢ ince bir dalı aldı ve onu havada çevirdi, Harry onun ucundan kıvılcımlar saçtığını hayal ettiğini biliyordu. Sonra dalı fırlattı, oğlana doğru eğildi ve dedi ki, ―Bu doğru, değil mi? Bu bir Ģaka değil? Petunia senin bana yalan söylediği söyledi. Petunia Hogwarts diye bir yer olmadığını da söyledi. Bunlar gerçek, değil mi?‖

―Bunlar bizim için gerçek,‖dedi Snape. ―Onun için değil. Ama biz mektuplarımızı alacağız, sen ve ben.‖

―Gerçekten mi?‖ diye fısıldadı Lily.

―Kesinlikle,‖dedi Snape, berbat kesimli saçına ve garip kıyafetlerine rağmen, kızın önünde kaderine duyduğu aĢırı güvenle dolup taĢan, yayılarak oturan figüründe garip bir etkileyicilik vardı.

―Peki, gerçekten baykuĢlarla mı gelecekler?‖diye fısıldadı Lily.

―Normalde evet,‖dedi Snape. ―Ancak sen bir Muggle-doğumlusun, bu nedenle okuldan birileri gelip ailene durumu açıklamak zorunda kalabilir.‖

―Bunun bir farkı var mıdır, yani Muggle-doğumlu olmanın?‖

Snape tereddüt etti. Siyah gözleri hevesle, hüzünle bakan yeĢil gözlerden soluk yüze dolaĢtı, ordan da koyu kırmızı saçlara kaydı.

―Hayır,‖dedi. ―Hiçbir farkı yok.‖

―Ġyi,‖dedi Lily rahatlayarak. Belli ki endiĢeleniyordu.

―Bir sürü sihir yapabiliyorsun,‖dedi Snape. ―Bunu gördüm. Seni izlediğim zamanlarda…‖

Sesi zayıfladı, kız dinlemiyordu ancak yere uzanmıĢ bir Ģekilde ona bakmadan yukarıdaki yaprakların oluĢturduğu gölgeyi seyrediyordu. Snape, onu tıpkı daha önce oyun alanında olduğu gibi aç gözlü bir ifadeyle seyrediyordu.

―Sizin evde iĢler nasıl?‖diye sordu Lily.

Snape‘in gözlerinde hafif bir kırıĢıklık belirdi.

―Ġyi,‖dedi.

―Artık tartıĢmıyorlar mı?‖

―Ah, evet, tartıĢıyorlar,‖dedi Snape. Bir avuç dolusu yaprak kopartıp ne yaptığının farkında olmadan onları tek tek ayırmaya baĢladı. ―Ancak uzun sürmeyecek, ben gitmiĢ olacağım.‖

―Baban sihirden hoĢlanmıyor mu?‖

―O hiçbir Ģeyden fazla hoĢlanmaz,‖dedi Snape.

―Severus?‖

Kız onun adını söylediğinde Snape‘in dudakları hafif bir gülümseyiĢle kıvrıldı.

―Evet?‖

―Bana yine Ruh Emicilerden bahset.‖

―Onlar hakkında neden bir Ģeyler bilmek istiyorsun?‖

―Eğer okul dıĢında büyü yaparsam--‖

―Seni bunun için Ruh Emicilere vermezler! Ruh Emiciler gerçekten çok kötü Ģeyler yapan insanlar içindir. Büyücü hapishanesi Azkaban‘ı korurlar. Sen Azkaban‘a hiç gitmeyeceksin, sen fazlasıyla--‖

Yine kırmızıya döndü ve biraz daha yaprak yoldu. Sonra Harry arkasından gelen hafif bir hıĢırtı üzerine döndü: bir ağacın arkasına saklanmakta olan Petunia, bastığı yeri unutmuĢtu.

―Tuney!‖ dedi Lily sesinde ĢaĢkınlık ve sevinçle, ancak Snape ayağa fırladı.

―ġimdi gözetleyen kimmiĢ?‖diye bağırdı. ―Ne istiyorsun?‖

Petunia yakalanmanın paniğiyle nefessiz kalmıĢtı. Harry onun incitecek bir Ģeyler bulabilmek için savaĢtığını görebiliyordu.

―Bu giydiğin Ģey de ne?‖dedi, Snape‘in göğsüne iĢaret ederek.

―Annenin bluzu mu?‖

Bir Ģaklama oldu. Petunia‘nın kafasının üzerine bir dal düĢmüĢtü. Lily çığlık attı. Dal Petunia‘nın omzuna çarptı ve kız geri doğru sendeleyerek gözyaĢlarına boğuldu.

―Tuney!‖

Ancak Petunia koĢarak uzaklaĢıyordu. Lily Snape‘e döndü.

―Bunu sen mi yaptın?‖

―Hayır.‖ Hem meydan okuyormuĢ hem de korkuyormuĢ gibi görünüyordu.

―Sen yaptın!‖ ġimdi o da Snape‘ten geriye doğru gidiyordu. ―Sen yaptın! Ona zarar verdin!‖

―Hayır--hayır, ben yapmadım!‖

Ancak bu yalan Lily‘i ikna etmedi. Son bir yakıcı bakıĢın ardından, kız kardeĢinin peĢinden koĢmaya baĢladı ve Snape periĢan ve kafası karıĢmıĢ bir halde geride kaldı…

Ve sahne yeniden oluĢtu. Harry etrafına bakındı. Platform Dokuz Üç Çeyrek‘teydi ve Snape yanında ona aĢırı Ģekilde benzeyen cılız, sıska yüzlü, huysuz bakıĢlı bir kadına doğru hafifçe eğilmiĢ olarak duruyordu. Snape biraz ilerlerinde duran dört kiĢilik aileye bakıyordu. Ġki kız anne babalarından biraz uzakta duruyorlardı. Lily kardeĢine yalvarıyor gibiydi. Harry dinleyebilmek için yakınlarına gitti.

―…Üzgünüm, Tuney, üzgünüm! Dinle--‖ KardeĢinin elini yakaladı ve Petunia her ne kadar itmeye çalıĢsa da sımsıkı tuttu. Belki de bir kez oraya gittiğimde--hayır, dinle, Tuney! Belki de oraya gittiğimde, Profesör Dumbledore‘a uğrama ve onun fikrini değiĢtirmeye ikna etme Ģansım olur!‖

―Ben--gitmek--falan--istemiyorum!‖ dedi Petunia ve elini sımsıkı tutan kız kardeĢinden kurtardı. ―Benim aptal bir Ģatoya gitmeyi istediğimi mi sanıyorsun ve orada bir--bir…‖

Solgun gözleri platformda, sahiplerinin kollarında miyavlayan kedilerde, kanat çırpıp kafesleri içinden birbirlerine öten baykuĢlarda, çoktan uzun siyah cüppelerini giymiĢ olan ve bavullarını kırmızı vagonlara yüklerken bir yandan yazın boyunca ayrı kalmanın ardından birbirlerini görmenin mutluluğuyla çığlıklar atan öğrencilerde dolandı.

―--sen benim, bir--bir ucube olmak istediğimi mi sanıyorsun?‖

Petunia sonunda kendini ondan kurtarmayı baĢardığında, Lily‘nin gözleri yaĢlarla doldu.

―Ben bir ucube değilim,‖dedi Lily. ―Bu söylediğin korkunç bir Ģey.‖

―Sonunda olacağın o,‖ dedi Petunia büyük bir iĢtahla. ―Ucubeler için özel bir okul. Sen ve Ģu Snape denilen çocuk… tuhafsınız, siz ikiniz böylesiniz iĢte. Sizin normal insanlardan ayrılmanız iyi bir Ģey.

Bizim güvenliğimiz için.‖

Petunia içtenlik dolu bir zevkle platformu inceleyip bu sahneleri içlerine çeken ailesine bir göz attı.

Sonra yeniden ablasına döndü, sesi alçak ve ateĢliydi.

―Müdüre yazıp onun seni alması için yalvarırken oranın bir ucube okulu olduğunu düĢünmüyordun ama.‖

Petunia kırmızıya döndü.

―Yalvarmak? Ben yalvarmadım!‖

―Onun cevabını gördüm. Çok kibarcaydı.‖

―Onu okumamalıydın--‖diye fısıldadı Petunia, ―o özel birĢeydi--nasıl yapabilirsin--?‖

Lily, Snape‘in durduğu yere kaçamak bir bakıĢ atarak kendisini ele verdi.

Petunia nefesini hızla içine çekti.

―O çocuk buldu onu! Sen ve o, sinsi sinsi odamda dolaĢıyordunuz!‖

―Hayır--dolaĢmıyorduk--‖Bu kez de Lily savunmaya geçmiĢti. ―Zarfı Severus gördü, bir Muggle‘ın Hogwarts‘la temasa geçebileceğine inanmadı, hepsi bu! Diyor ki, postanede gizlice çalıĢan büyücüler olmalıymıĢ, böyle Ģeylere göz kulak--‖

―Belli ki büyücüler burunlarını her Ģeye sokuyorlar!‖ dedi artık yüzünün rengi uçup gittiğinden solgun görünen Petunia. ―Ucube!‖diye parladı kardeĢine ve öfkeyle anne babasının dikildiği yere doğru yürüdü…

Sahne yeniden eridi. Hogwarts Ekspresi çayırlardan tangırdayarak geçerken Snape koridor boyunca aceleyle ilerliyordu. Çoktan okul cüppesini giymiĢti, bu belki de korkunç Muggle giysilerinden kurtulmak için ilk fırsatıydı. Sonunda bir grup oğlanın gürültülü bir Ģekilde konuĢtukları bir kompartımanın önünde durdu. Camın kenarındaki köĢede bir koltukta kamburlaĢmıĢ bir halde Lily oturuyordu, yüzünü pencere kenarına yaslamıĢtı.

Snape kompartıman kapısını iterek açtı ve Lily‘nin karĢısına oturdu. Lily ona Ģöyle bir baktı ve sonra tekrar pencereden dıĢarı bakmaya baĢladı. Ağlıyordu.

―Seninle konuĢmak istemiyorum,‖dedi sıkkın bir sesle.

―Neden?‖

―Tuney benden n-nefret ediyor. Çünkü Dumbledore‘dan gelen mektubu gördük.‖

―Ne olmuĢ?‖

Ona derin bir memnuniyetsizlik bakıĢı fırlattı.

―O benim kızkardeĢim!‖

―O sadece bir--‖ Son anda kendine hakim oldu; gözlerini kurulamakla fazlasıyla meĢgul olan Lily farkında değildi ve onu duymadı.

―Ama biz gidiyoruz!‖ dedi Snape, sesindeki heyecanı gizlemeyi baĢaramayarak.

―Hepsi bu! Hogwarts‘a gidiyoruz!‖

Kız baĢıyla onayladı, gözlerini kurulayıp herĢeye rağmen yarım bir tebessüm etti.

―Muhtemelen Slytherinli olacaksın,‖dedi Snape, onun birazcık da olsa neĢelendiğini görünce cesaretlenerek.

―Slytherin?‖

O noktaya kadar Lily‘e de Snape‘e de herhangi bir ilgi belirtisi göstermemesine rağmen duyduğu kelime karĢısında etrafına bakan, kompartımanı paylaĢtıkları oğlanlardan birini, tamamıyla pencere önündeki ikiliye odaklanmıĢ olan kiĢiyi, babasını gördü: ince, Snape gibi siyah saçlı, ancak tanımlanamaz bir Ģekilde iyi bakıldığı ve çok sevildiği belli olan anlatılamaz bir havası vardı, ki bu aĢikar bir Ģekilde Snape‘in sahip olmadığı bir Ģeydi.

―Kim Slytherin‘de olmak isterdi ki? Sanırım ben ayrılırdım, sen ayrılmaz mıydın?‖ diye sordu James karĢısındaki koltukta hayret içinde yayılarak oturan oğlana, Harry Sirius‘u hemen tanıdı. Sirius gülmüyordu.

―Benim bütün ailem Slytherin‘di,‖ dedi.

―Bak Ģu iĢe,‖dedi James, ―ben de senin fena görünmediğini düĢünmüĢtüm!‖

Sirius sırıttı.

―Belki ben geleneği bozarım. Elinde seçenek olsa sen nereye girerdin?‖

James görünmez bir kılıcı çekiyormuĢ gibi yaptı.

―Gryffindor, cesaretin kalplerde yaĢatıldığı yer! Tıpkı babam gibi.‖

Snape kısık, küçümseyen bir ses çıkardı. James ona döndü.

―Bununla ilgili bir sorunun mu var?‖

―Hayır,‖ dedi Snape, ancak hafif dudak bükmesi tam tersini söylüyordu. ―Eğer zeki olmaktansa kaslı olmayı--‖

―Peki sen nereye gitmeyi umuyorsun, görünüĢe göre sende her ikisi de yokken?‖diye araya girdi Sirius. James kükreyerek güldü. Lily oldukça kızarmıĢ bir Ģekilde ayağa kalktı ve hoĢnutsuzluk içinde bir James‘e bir Sirius‘a baktı.

―Hadi Severus, gidip baĢka bir kompartıman bulalım.‖

―Oooooo…‖

James ve Sirius onun alçak sesini taklit ettiler; James önünden geçen Snape‘e çelme takmaya çalıĢtı.

Kompartıman kapısı çarpılıp kapanırken ―GörüĢürüz, Sümsükus!‖diye sesi yükseldi.

Ve sahne bir kez daha eriyip kayboldu…

Harry bu kez kendini vermiĢ yüzlerin sıralandığı mumla aydınlatılmıĢ Bina masalarına doğru bakan Snape‘in hemen yanında duruyordu. Ve Profesör McGonagall dedi ki, ―Evans, Lily!‖

Annesinin titreyen bacaklarla yürüyüp zayıf görünüĢlü tabureye oturmasını izledi. Profesör McGonagall Seçmen ġapkayı onun baĢına yerleĢtirdi ve Ģapka koyu kırmızı kafaya dokunduktan daha bir saniye geçti ki haykırdı,

―Gryffindor!‖

Harry Snape‘in hafifçe inlediğini duydu. Lily Ģapkayı çıkarttı, Profesör McGonagall‘a verdi ve alkıĢlayan Griffindor‘lara doğru aceleyle yürüdü, ancak geçerken Snape‘e bir bakıĢ attığında yüzünde hafif üzgün bir gülümseyiĢ vardı.

Harry Sirius‘un ona yer açmak için kenara kaydığını gördü. Kız ona bir bakıĢ attı, onu trenden tanımıĢ

gibi göründü ve kollarını kavuĢturup ona sırtını döndü.

Listenin okunması devam etti. Harry Lupin, Pettigrew ve babasının da Griffindor masasındaki Lily ve Sirius‘a katıldıklarını gördü. Sonunda seçilmek için sadece bir düzine kadar öğrenci kaldığında Profesör McGonagall Snape‘i çağırdı.

Harry onunla tabureye kadar yürüdü ve Ģapkanın baĢına yerleĢtirilmesini izledi. ―Slytherin!‖ diye haykırdı Seçmen ġapka.

Ve Severus Snape Lily‘den uzağa, Salon‘un diğer tarafınına doğru yürüdü, orda aralarında göğsünde bir Öğrenci BaĢkanı rozetinin parlamakta olduğu ve Snape yanına otururken sırtına hafifçe vuran Lucius Malfoy‘un da bulunduğu bir kalabalık neĢeyle alkıĢlıyordu…

Ve sahne değiĢti…

Lily ve Snape Ģatonun çimenlerinde yürüyor, belli ki tartıĢıyorlardı. Harry onları yakalayıp dinleyebilmek için acele etti. Onlara ulaĢtığında ikisinin de ne kadar uzamıĢ olduklarını fark etti.

Seçmelerden sonra birkaç yıl geçmiĢ gibiydi.

―…arkadaĢ olduğumuzu düĢünmüĢtüm?‖diyordu Snape, ―Yakın arkadaĢ?‖

―Öyleyiz, Sev, ama etrafta birlikte takıldığın insanların bazılarını sevmiyorum! Üzgünüm ama Avery ve Mulciber‘den nefret ediyorum! Mulciber! Onda ne buluyorsun Sev, o tüyler ürpertici! Mary McDonald‘a geçen gün ne yapmaya kalkıĢtı biliyor musun?‖

Lily bir sütuna uzanıp ona sırtını dayadı ve onun zayıf, solgun yüzüne baktı.

―O bir Ģey değildi,‖ dedi Snape. ―Bir eğlenceydi, hepsi bu--‖

―Kara büyüydü ve bunun komik olduğunu düĢünüyorsan--‖

―Peki, Potter ve arkadaĢlarının yaptıklarına ne demeli?‖ diye sordu Snape.

Bunu söylerken rengi tekrar uçup gitti, görünüĢe göre içerlediğini ört bas edememiĢti.

―Potter ne yapmıĢ?‖ dedi Lily.

―Geceleri sinsi sinsi dolaĢıyorlar. O Lupin‘de garip birĢeyler var. Nereye gidip duruyor?‖

―O hasta,‖dedi Lily, ―Onun rahatsız olduğunu söylüyorlar--‖

―Her ay dolunayda mı?‖dedi Snape.

―Teorini biliyorum,‖ dedi Lily, sesi soğuk çıkmıĢtı. ―Bu arada onlara neden bu kadar takmıĢ

durumdasın? Geceleri ne yaptıklarını neden umursuyorsun?‖

―Sadece sana onların herkesin sandığı kadar muhteĢem olmadıklarını göstermeye çalıĢıyorum.‖

BakıĢlarındaki yoğunluk karĢısında kız kızardı.

―En azından karanlık büyü kullanmıyorlar.‖ Sesini alçalttı. ―Gerçekten nankör davranıyorsun. O gece ne olduğunu duydum. Sinsice Bağıran Baraka‘daki tünele gitmiĢsin ve aĢağıdaki her neyse James Potter seni kurtarmıĢ--‖

Snape‘in bütün yüzü buruĢtu ve ĢaĢkınlık ve öfkeyle karmakarıĢık oldu, ―KurtarmıĢ? KurtarmıĢ?

Kahramanı oynadığını falan mı düĢünüyorsun? Kendi postunu ve arkadaĢlarınınkini kurtarıyordu! Sen hiç—sana, sana müsaade etmeyeceğim --‖

―Müsaade etmek? Müsaade?‖

Lily‘nin parlak yeĢil gözleri keskindi. Snape aynı yere geri dönmüĢtü.

―Bunu demek istemedim--sadece seni kandırmalarını istemiyorum—o seni arzuluyor, James Potter seni arzuluyor!‖ Kelimeler içinden isteği dıĢında çekiliyormuĢ gibiydi. ―Ve o…herkes onun… yüce Quidditch kahramanı olduğunu düĢünüor… ama değil--‖

Snape‘in sertliği ve hoĢnutsuzluğu onu tutarsız gösteriyordu ve Lily‘nin kaĢları alnında doğru daha havaya kalkıyordu.

―James Potter‘ın kendini beğenmiĢ bir gıcık olduğunu biliyorum,‖ dedi Snape‘in sözünü keserek.

―Bunu bana söylemene gerek yok. Ama Mulciber ve Avery‘nin mizaçları kötü. Kötü, Sev. Onlarla nasıl arkadaĢ olduğunu anlayamıyorum.‖ Harry Snape‘in Mulciber hakkındaki kınamaları duyduğundan Ģüpheliydi. Onun James Potter‘a hakaret ettiğini duyduğu anda bütün vüdunu rahatlamıĢtı ve birlikte ileri yürürlerken Snape‘in adımlarında yeni bir gevĢeklik vardı…

Ve sahne eridi…

Harry Snape‘in Karanlık Sanatlara KarĢı Savunma S.B.D.‘sinin ardından Büyük Salon‘u terk etmesini izledi, dolaĢarak Ģatodan uzaklara ve yanlıĢlıkla James, Sirius, Lupin ve Petttigrew‘un bir kayın ağacının altında oturdukları noktaya yakın bir yerlere varmasını izledi. Ancak Harry bu kez mesafesini korudu, çünkü James‘in Severus‘ı havaya kaldırıp alay edeceğini biliyordu; ne olduğunu ve söylediğini biliyordu ve bunları duymak ona zevk vermiyordu… Lily‘nin de gruba katılıp Snape‘i savunduğunu gördü. Uzaktan Snape‘in küçük düĢmüĢlük ve öfkeyle o affedilmez kelimeyi bağırdığını duydu:

―Bulanık.‖

Sahne eridi…

―Üzgünüm.‖

―Ġlgilenmiyorum.‖

―Üzgünüm!‖

―Nefesini boĢa harcama.‖

Gece vaktiydi.

Lily üzerinde geceliğiyle Griffindor Kulesi‘nin giriĢindeki ġiĢman Hanım‘ın portesi önünde kollarını önünde kavuĢturarak duruyordu.

―Sırf Mary bana burada uyuyacağın konusunda tehditler savurduğunu söylediği için geldim.‖

―Uyuyacaktım. Yapardım. Sana asla Bulanık demek istemedim, sadece ağzımdan kaç--‖

―Ağzından kaçtı?‖ Lily‘nin sesinde en ufak bir acıma yoktu. ―Artık çok geç. Seni yıllardır defalarca bağıĢladım. ArkadaĢlarımın hiçbiri seninle konuĢmama anlam bile vermiyor. Senle ve senin Ģu değerli küçük Ölüm Yiyen arkadaĢlarınla--görüyorsun ya, bunu kendin bile inkâr etmiyorsun! Kendinin de ne olmaya doğru gittiğini inkar etmiyorsun! Kim-Olduğunu-Bilirsin-Sen‘e katılmak için sabırsızlanıyorsun, değil mi?‖

Snape, ağzını açtı ancak hiçbir Ģey demeden kapattı.

―Artık daha fazla rol yapamam. Sen yolunu seçtin, ben de kendiminkini.‖

―Hayır--dinle, ben istememiĢtim--‖

―—bana Bulanık demeyimi? Ama sen bütün Muggle doğumluları böyle çağırıyorsun Severus. Benim neden farkım olsun ki?‖

O konuĢmanın eĢiğinde mücadele ediyormuĢ gibi göründü ancak Lily yüzünde hor gören bir ifadeyle döndü ve portre deliğinden tırmandı…

Koridor eridi ve sahne yeniden oluĢmadan önce biraz daha fazla zaman geçti: Harry‘ninetrafındankiler katılaĢana kadar değiĢen Ģekiller ve renkler arasında havada uçuyormuĢ gibi oldu ve sonunda ayakları karanlıkta soğuk ve terk edilmiĢ gibi görünen, rüzgarın birkaç yapraksız ağacın dalları arasında ıslık çaldığı bir tepeye değdi. YetiĢkin Snape sık sık nefes alarak elinde asasını sıkıca tutmuĢ

bir Ģekilde birini ya da birĢeyleri bekliyormuĢ gibi döndü… Korkusu Harry‘e de bulaĢmıĢ gibiydi, kendisinin zarar göremeyeceğini bilmesine rağmen o da Snape‘in neyi beklediğini görmek istercesine omzunun üzerinden bir göz attı—

Sonra nedensiz, çentikli bir beyaz ıĢık havada uçarak belirdi. Harry ĢimĢek çaktığını düĢündü ancak Snape‘in asası fırlamıĢtı ve o dizlerinin üzerine düĢmüĢtü.

―Beni öldürme!‖

―Amacım bu değildi.‖

Dumbledore‘un cisimlenmesinin çıkardığı ses dalların arasındaki rüzgar tarafından bastırılmıĢtı.

Snape‘in cüppesi bir kırbaç gibi sallanıyordu ve asadan çıkan ıĢıkta yüzü aydınlanmıĢken onun önünde dikildi.

―Pekala Severus? Lord Voldemort‘un bana mesajı ne?‖

―Hayır--mesaj yok--ben kendi isteğimle buraya geldim!‖

Snape ellerini büküyordu. Düzensiz bir biçimde yayılan saçları, etrafında uçuĢurken biraz deli gibi görünüyordu.

―Ben--ben buraya bir uyarı--hayır, bir rica için geldim--lütfen--‖

Dumbledore asasını Ģaklattı. Yapraklar ve otlar gece içinde etraflarında uçuĢsa da artık tepenin o noktasında, Snape‘le yüzyüze durdukları o yerde, baĢka hiçbir ses çıkmadı.

―Bir Ölüm Yiyen‘in benden ne gibi bir isteği olabilir ki?‖

―Ke--Kehanet… tahminler…Trelawney…‖

―Ah, evet,‖ dedi Dumbledore. ―Lord Voldemort‘a ne kadarını yetiĢtirdin?‖

―HerĢeyi--duyduğum herĢeyi!‖ dedi Snape. ―Bu nedenle--bu yüzden-- kehanetin Lily Evans anlamına geldiğini düĢündü!‖

―Kehanet bir kadından bahsetmiyordu,‖ dedi Dumbledore. ―Temmuz‘un sonlarında doğan bir erkek çocuğundan bahsediyordu--‖

―Ne demek istediğimi biliyorsun! O bunun onun oğlu demek olduğunu düĢünüyor, onu avlayacak--hepsini öldürecek--‖

―Eğer o senin için bu kadar değerliyse,‖ dedi Dumbeldore, ―eminim Lord Voldemort onun canını, senin için bağıĢlayacaktır? Oğluna karĢılık annesi merhamet dileyemez misin?‖

―Ona--ona sordum--‖

―Beni iğrendiriyorsun,‖ dedi Dumbledore, Harry onun sesinde daha önce hiç bu kadar saygısız bir ton görmemiĢti. Snape, biraz büzülmüĢ gibi görünüyordu. ―Öyleyse senin umrunda değil demek, kocasının ve oğlunun öldürülmesi? Sen istediğini aldıktan sonra onlar ölse de olur?‖

Snape hiçbir Ģey demeden sadece Dumbledore‘a baktı.

―Hepsini gizle, o zaman,‖ dedi çatlak sesle. ―Onu--hepsini--koru. Lütfen.‖

―Peki sen karĢılığından ne vereceksin Severus?‖

―Kar-karĢılığında?‖ Snape Dumbledore‘a ağzı açık bakakaldı, Harry bir an için onun protesto edeceğini düĢündü ama uzun bir anın ardından ―HiçbirĢey.‖ dedi.

Tepe soluklaĢtı ve Harry bir Ģeyin yaralı bir hayvan kadar korkunç bir ses çıkarmakta olduğu Dumbledore‘un odasında ayağa kalktı. Snape bir sandalyeye yığılmıĢ gibi görünüyordu ve Dumbledore acımasız bir ifadeyle tepesinde dikiliyordu. Birkaç dakika sonra Snape yüzünü kaldırdı, sanki o tepeden bu zamana yüz yıllar boyunca ıstırap içinde yaĢamıĢ bir adam gibi görünüyordu.

―Ben… DüĢünmüĢtüm ki… Onları… Koruyacağını…‖

―O ve James yanlıĢ kiĢiye güvendiler,‖ dedi Dumbledore.

―Tıpkı senin gibi Severus. Lord Voldemort‘un onun canını bağıĢlayacağını ummuyor muydun?‖

Snape hafifce nefes alıyordu.

―Oğlu yaĢıyor,‖ dedi Dumbledore.

Snape bıktırıcı bir sineği kovmak ister gibi baĢını hafifçe silkeledi.

―Oğlu hayatta. Kesinlikle onun gözlerini almıĢ, kesinlikle. Lily Evans‘ın gözlerinin Ģeklini ve rengini hatırlıyorsundur, eminimki?‖

―YAPMA!‖diye böğürdü Snape. ―O gitti…öldü…‖

―Bu vicdan azabı mı Severus?‖

―KeĢke…keĢke ben ölmüĢ olsaydım…‖

―Bunun kime ne faydası olurdu?‖ dedi Dumbledore soğuk soğuk. ―Eğer Lily Evans‘ı seviyorduysan, onu gerçekten sevmiĢtiysen, önündeki yol gayet açık.‖

Snape bir acı sisinin içinden bakıyormuĢ gibiydi, sanki Dumbeldore‘un sözlerinin ona ulaĢması zaman alıyordu.

―Ne--ne demek istiyorsun?‖

―Onun neden ve nasıl öldüğünü biliyorsun. Bunun boĢ yere olmadığından emin ol. Lily‘nin oğlunu korumama yardımcı ol.‖

―Onun korumaya ihtiyacı yok. Karanlık Lord gitti--‖

―Karanlık Lord geri dönecek ve Harry Potter o zaman korkunç bir tehlikenin içinde olacak.‖

Uzun bir duraklama oldu ve Snape yavaĢça kontrolünü geri kazanıp nefesini topladi. Sonunda konuĢtu, ―Pekala. Pekala. Ancak asla--asla Dumbledore, söylemeyeceksin! Bu ikimizin arasında olmalı! Yemin et! Bunu kaldıramam… özellikle de Potter‘ın oğlunu… Sözünü istiyorum!‖

―Söz, Severus, senin iyiliğini asla çıkarmayacağım‖ diye iç çekti Dumbledore, Snape‘in haĢin ve kederli yüzüne bakarak. ―Eğer ısrar ediyorsan…‖

Ofis kayboldu ancak anında tekrar belirdi. Snape Dumbledore‘un önünde bir aĢağı bir yukarı odayı turluyordu.

―--babası kadar vasat ve kendini beğenmiĢ, ısrarlı bir kural yıkıcı, kendisinin ünlü bulmaktan hoĢnut, ilgi meraklısı ve küstah--‖

―Sen görmek istediğin Ģeyi görüyorsun, Severus,‖ dedi Dumbledore gözlerini Bugünkü Biçim DeğiĢtirme‘nin bir kopyasından kaldırmadan. ―Diğer öğretmenler oğlanın alçak gönüllü, cana yakın ve makul derecede yetenekli olduğunu söylüyor. Ben de kiĢisel olarak onun cazip bir çocuk olduğunu düĢünüyorum.‖

Dumbledore sayfayı çevirdi ve yine bakmaksızın konuĢtu, ―Quirrell‘a göz kulak oluyorsun, değil mi?‖

Renkler fırıl fırıl döndü ve herĢey karardı, Snape ve Dumbledore fonda Noel Balosu‘nun son katılımcıları da yürüyerek yataklarına giderken aralarında kısa bir mesafeyle giriĢ salonun duruyordu.

―Ee?‖diye mırıldandı Dumbledore.

―Karkaroff‘un iĢareti de karardı. Panikliyor, hak ettiği cezadan korkuyor; Karanlık Lord‘un düĢüĢünden sonra Bakanlığa ne kadar yardımcı olduğunu biliyorsun.‖ Snape Dumbeldore‘un eğri burnunun profiline doğru baktı. ―Karkaroff iĢaret yanarsa kaçmaya niyetleniyor.‖

―Öyle mi?‖ dedi Dumbledore hafif bir sesle, Fleur Delacour ve Roger Daviers kıkırdayarak araziden geliyordu. ―Ve sen de ona katılmaya imreniyorsun?‖

―Hayır,‖ dedi Snape,kara gözleri Fleur ve Roger‘ın uzaklaĢan figürleri üzerinde. ―Ben öyle korkak değilim.‖

―Hayır,‖ diye katıldı Dumbledore. ―Igor Karkaroff‘tan daha cesur bir adamsın. Bilirsin, bazen düĢünüyorum da fazka erken yargıya varıyoruz…‖

Ve ıstırap çekiyormuĢ gibi görünen Snape‘i bırakarak yürüyüp gitti…

Ve Harry bir kez daha Dumbledore‘un ofisindeydi. Gece yarısıydı, masasının arkasındaki taht gibi sandalyede hafifçe eğilmiĢ olan Dumbledore yarı uykulu görünüyordu. Sağ eli yana sarkmıĢtı, kararmıĢ ve yanmıĢ görünüyordu. Snape sol eliyle yoğun altın bir iksir olan kadehi Dumbledore‘un ağzına devirirken diğeriyle asasını bileğe değdirerek büyüler mırıldanıyordu. Bir ya da iki dakika sonra, Dumbledore‘un gözkapakları titreyerek açıldı.

―Neden,‖ dedi Snape giriĢ yapmaksızın. ―neden o yüzüğü taktın? Üzerinde bir lanet varmıĢ, eminim sen de fark etmiĢsindir. Neden ona dokundun?‖

Marvolo Gaunt‘un yüzünü Dumbledore‘un önünde masanın üzerinde duruyordu. ÇatlamıĢtı ve onun da önünde Griffindor‘un kılıcı duruyordu.

Dumbledore yüzünü buruĢturdu.

―Ben…aptallık ettim. Fazlasıyla ayartıldım …‖

―Ne tarafından ayartıldın?‖

Dumbledore cevap vermedi.

―Buraya dönmeyi baĢarman bile bir mucize!‖ Snape‘in sesi öfkeliydi. Bu yüzükte anormal derecede güçlü bir lanet var, ki içerdiği Ģeyin sadece bu olduğunu umalım; elindeki laneti bir süreliğine yakaladım ta ki--‖

Dumbledore kararmıĢ ve iĢe yaramaz elini kaldırdı, ve bir antikaya bakıyormuĢ gibi bir ilgiyle onu inceledi.

―Ġyi iĢ çıkardın, Severus. Sence ne kadar zamanım var?‖

Dumbledore‘un sesi sohbet ediyormuĢ gibiydi; sanki hava tahminlerini sormuĢtu. Snape duraksadı ve sonra konuĢtu, ―Bunu söyleyemem. Belki bir yıl. Bu tip bir büyü sonsuza kadar durdurulamaz. Aslına bakarsan yayılacaktır, bu zamanla güçlenecek bir tür büyü.‖

Dumbledore gülümsedi. Bir yıldan daha kısa bir süre yaĢayacağı haberi onu ne rahatsız etmiĢ ne de endiĢelendirmiĢti.

―Ben çok ĢanĢlıyım, sen yanımda olduğun için son derece Ģanslıyım, Severus.‖

―Beni biraz daha erken çağırsaydın, sana daha fazla zaman kazandırabilirdim!‖ dedi Snape öfkeyle.

KırılmıĢ yüzüğe ve kılıca baktı. ―Yüzüğü kırmanın laneti kaldıracağını mı düĢündün?‖

―Onun gibi bir Ģey…Ģüphe yok ki,çıldırmıĢ olmalıydım…‖ dedi Dumbledore. Biraz çabayla sandalyesinde dikleĢti. ―Aslında, bu hatalar ileride daha fazla sorun yaratacak.‖

Snape tamamıyla kafası karıĢmıĢ görünüyordu. Dumbledore gülümsedi.

―Ben Lord Voldemort‘un çevremde oluĢturduğu plana göre hareket ediyorum. Zavallı oğlan Malfoy‘a beni öldürtme planlarında.‖

Snape, Harry‘nin sık sık yaptığı gibi Dumbledore‘un karĢısındaki sandalyeye oturdu. Harry onun Dumbledore‘un lanetli eli hakkında daha fazla konuĢmak istediğini görebiliyordu ancak diğeri konuyu daha fazla uzatmayı nazikçe reddetti. Snape kaĢlarını çatarak konuĢtu, Karanlık Lord, Draco‘nun baĢarmasını beklemiyor. Bu Lucius‘un son zamanlardaki çuvallamalarının bariz bir cezası. Onun baĢarısız olarak faturasını ödemesini seyretmek Draco‘nun ailesine yavaĢ yavaĢ yapılan bir iĢkence.‖

―Kısacası, oğlana tıpkı bana olduğu gibi bir ölüm cezası bildirildi.‖dedi Dumbledore. ―ġimdi, iĢin doğal halefini düĢünmeliyim, Draco baĢarısız olursa sen yapar mısın?‖

Kısa bir duraklama oldu.

―Ki bence, bu da Karanlık Lord‘un planladığı Ģey.‖

―Lord Voldemort, yakın gelecekte Hogwarts‘ta bir ajana ihtiyacının kalmayacağı bir zamanın geleceğini mi öngörüyor?‖

―Okulun eninde sonunda kendi elinde olacağına inanıyor, evet.‖

―Peki ya onun eline düĢerse,‖dedi Dumbledore neredeyse bir fısıltıyla, ―Hogwarts‘taki öğrencileri korumak için bütün gücünle mücadele edeceğine dair bana söz veriyorsun?‖

Snape sertçe baĢıyla onayladı.

―Güzel. Öyleyse. Önceliğin Draco‘nun neyin peĢinde olduğunu bulman. KorkmuĢ genç bir çocuk etrafındakilere olduğu kadar kendisine de zararlıdır. Ona yardım ve akıl teklif et, kabul edecektir, seni seviyor--‖

―—babası iltimasını kaybettiğinden beri daha az. Draco beni suçluyor, benim zorla Lucius‘un yerini almam gerektiğini düĢünüyor.‖

―Her neyse, sen dene. Ben kendimden ziyade oğlanın döndüreceği dolapların tesadüfî kurbanları için endiĢeleniyorum. Sonunda, tabi ki, onu Lord Voldemort‘un gazabından kurtarmak için yapacak tek birĢeyimiz olacak.‖

Snape‘in kaĢları havaya kalktı, sorarken sesi alaylıydı. ―Ne yani sen öldürmesine izin vermeye mi niyetlisin?‖

―Tam olarak değil. Beni sen öldürmelisin.‖

Sadece garip bir tıkırtıyla bozulan uzun bir sessizlik oldu. Anka kuĢu bir miktar kemiği kemiriyordu.

―Bunu Ģimdi yapmamı ister misin?‖diye sordu Snape, sesinde derin bir ironi vardı.

―Yoksa mezar taĢı yazısını yazdırmak için birkaç dakika ister misin?‖

―Ah, hemen Ģimdi değil,‖ dedi Dumbledore gülümseyerek. ―Sanırım o an gelecek, kendiliğinden geliĢecektir. Bu gece olanlara bakılırsa,‖ diye kurumuĢ elini iĢaret etti, ―bir sene içinde gerçekleĢecek.‖

―Eğer ölmeyi umursamıyorsan,‖ dedi Snape sert sert, ―neden Draco‘nun yapmasına izin vermiyorsun?‖

―O oğlanın ruhu henüz o kadar hasar almadı,‖ dedi Dumbledore. ―Buna ben sebep olamam.‖

―Peki ya benim ruhum Dumbledore? Benimki?‖

―YaĢlı bir adamı acı ve küçük düĢmekten kurtarmanın ruhuna zarar verip vermeyeceğini yalnızca sen bilebilirsin,‖ dedi Dumbledore. ―Bu büyük iyiliği senden rica ediyorum, Severus, çünkü Chudley Cannon‘ların bu yılki ligde sonuncu bitireceklerini bildiğim kadar ölümün yaklaĢmakta olduğundan da eminim. Ġtiraf etmeliyim ki, çabuk ve acısız olmasını tercih ederim, uzatmalı ve karmakarıĢık bir hale gelmesindense, mesela Greyback‘in de dahil olduğu bir tane gibi-Voldemort ‗un onu yeniden çalıĢtırmaya baĢladığını duydum. Ya da yemeden önce yiyeceğiyle oynamayı seven sevgili Bellatrix.‖

Ses tonu yumuĢaktı, ancak gözleri Snape‘inkileri deliyordu tıpkı Harry‘ninkileri de deldikleri gibi, sanki bahsettikleri ruh ona görülebiliyormuĢ gibiydi. Sonunda Snape yine sertçe baĢıyla onayladı.

Dumbledore tatmin olmuĢ görünüyordu.

―TeĢekkürler, Severus…‖

Ofis kayboldu, bu kez Snape ve Dumbledore alacakaranlıkta Ģatonun ıssız topraklarında geziniyorlardı.

―Birlikte odaya kapandığınız bütün o akĢamlar boyunca Potter‘la ne yapıyorsunuz?‖ diye sordu Snape kabaca.

Dumbledore bezmiĢ görünüyordu.

―Neden? Ona daha fazla ceza vermeye çalıĢmayacaksın değil mi Severus? Oğlan sonunda ceza olmadığı zamandan daha fazlasını cezada geçirecek.‖

―Yine babası--‖

―BakıĢları belki ama en derin mizacı daha çok annesi gibi. Harry ile zaman geçiriyorum çünkü onunla tartıĢmam gereken Ģeyler, çok geç olmadan ona aktarmam gereken bilgiler var.‖

―Bilgiler,‖ diye tekrarladı Snape. ―Ona güveniyorsun… Bana güvenmiyorsun.‖

―Bu güven meselesi değil. Benim, ikimizin de bildiği gibi, kısıtlı zamanım var. Oğlana yapması gereken Ģeyi yapabilmesi için yeterli bilgiyi vermek zorundayım.‖

―Peki ben neden aynı bilgiye sahip olamıyorum?‖

―Bütün sırlarımı tek bir sepete koymamayı tercih ederim, özellikle de o sepet Lord Voldemort‘un sağ

kolu olarak onunla fazlaca zaman geçiriyorsa.‖

―Bunu senin emirlerin yüzünden yapıyorum!‖

―Ve çok da iyi beceriyorsun. Sakın senin kendini attığın tehlikeyi azımsadığımı düĢünme, Severus.

Voldemort‘a önemli bilgiymiĢ gibi görünen Ģeyleri verip asıl gerekenleri saklamayı becerebildiğin için hiç kimseye değil, sana güvenirim.‖

―Yine de Zihinbendi beceremeyen, sihir gücü vasat olan, ve Karanlık Lord‘un zihnine direk bir bağlantısı bulunan bir çocuğa açık veriyorsun!‖

―Voldemort o bağlantıdan korkuyor,‖dedi Dumbledore. ―Harry‘nin zihnini paylaĢmanın gerçekte nasıl bir Ģey olduğuna dair ufak bir tat alalı daha çok uzun zaman olmadı. Bu onun daha önce tatmadığı kadar büyük bir acıydı. Bir daha Harry‘e hükmetmeye çalıĢamayacak, bundan eminim. En azından bu Ģekilde.‖

―Anlamıyorum.‖

―Lord Voldemort‘un ruhu, sakatlanmıĢ haliyle, Harry‘ninki gibi ruhla yakın teması kaldıramaz. DonmuĢ

çelikteki dil, ateĢteki bir beden--‖

―Ruhlar? Bahsettiğimiz Ģey zihinlerdi!‖

―Harry ve Voldemort‘un olayında, birinden konuĢmak diğerinden bahsetmekle aynı Ģeydir.‖

Dumbledore yalnız olduklarından emin olmak için etrafına bir göz attı. Artık Yasak Orman yakınlarındaydılar, ancak çevrede kimseye ait en ufak bir iz yoktu.

―Sen beni öldürdükten sonra, Severus--‖

―Bana herĢeyi anlatmayı reddediyorsun, ancak yine de bu küçük hizmeti benden bekliyorsun!‖ diye hırladı Snape, Ģimdi sıska yüzde gerçek bir öfke patlak vermiĢti. ―Sanki anlaĢma olmuĢ gibi kabul ediyorsun Dumbledore! Belki ben fikrimi değiĢtirdim!‖

―Bana söz verdin, Severus. Ve bana borçlu olduğun hizmetlerden bahsederken, genç Slytherin arkadaĢına göz kulak olmayı kabul ettiğini düĢünüyordum?‖

Snape kızgın ve isyankar görünüyordu. Dumbledore iç çekti.

―Bu gece ofisime gel, Severus, saat onbirde, böylece sana hiç güvenmediğimden bir daha Ģikâyet etmezsin…‖

Tekrar Dumbledore‘un ofisindelerdi, Dumbledore sessizce oturan Snape‘in etrafında konuĢarak yürürken pencereler karanlık, Fawkes sessizdi.

―Harry son ana kadar, gerçekten gerekli olana kadar bilmemeli, yoksa yapması gereken Ģeyi yapacak gücü nasıl bulabilir?‖

―Ne yapması gerekiyor?‖

―Bu Harry ile benim aramda. ġimdi iyi dinle, Severus. Bir an gelecek ki-benim ölümümden sonra-tartıĢma benimle, sözümü kesme! Lord Voldemort‘un yılanının hayatından endiĢe duyduğu bir zaman gelecek.‖

―Nagini‘nin mi?‖ Snape ĢaĢırmıĢ görünüyordu.

―Kesinlikle. Eğer Lord Voldemort bir gün onu emirlerini yerine getirmek üzere salmayı bırakırsa ve onu sihirli bir korumanın altında güvende bekletmeye baĢlarsa, sanırım ancak o zaman Harry‘e söylemenin vakti gelmiĢtir.‖

―Ne söylemenin?‖

Dumbledore derin bir nefes aldı ve gözlerini kapattı.

―Ona de ki, Lord Voldemort‘un onu öldürmeye çalıĢtığı akĢam, Lily kendi hayatını ikisi arasına bir kalkan gibi koyduğunda, Öldüren Lanet Lord Voldemort‘a geri tepti ve Voldemort‘un ruhunun bir kısmı kalanından ayrılarak kendisini yıkılan binada hayatta kalan tek kiĢinin ruhunun bir yerlerine kilitledi.

Lord Voldemort‘un bir kısmı Harry‘nin içinde yaĢıyor ki bu da ona yılanlarla konuĢabilme yeteneği veriyor ve de Lord Voldemort‘un zihniyle onun nasıl olduğunu hiç anlayamadığı bir bağlantı sağlıyor.

Ve Voldemort‘un fark edemediği bu ruh parçası Harry‘nin içinde güvende olduğu sürece Lord Voldemort ölemez.‖

Harry iki adamı çok uzun bir tünelin sonundan izliyormuĢ gibiydi, sesleri garip bir Ģekilde kulaklarında çınlıyordu.

―Yani oğlan… oğlan ölmeli mi?‖ diye sordu Snape sükunetle.

―Ve bunu Voldemort‘un kendisi yapmak zorunda, Severus. Bu zorunlu.‖

Yine uzun bir sessizlik. Sonunda Snape konuĢtu: ―DüĢünmüĢtüm ki…bunca yıl boyunca…onu sırf onun için koruduğumuzu düĢünmüĢtüm. Lily için.‖

―Onu koruduk çünkü ona öğretmemiz, onu yetiĢtirmemiz ve gücünü kazanmasına yardım etmemiz gerekiyordu.‖ dedi Dumbledore, gözleri hala sımsıkı kapalıydı.

―Bu arada, aralarındaki bağlantı parazitli de olsa giderek güçleniyor. Bazen bundan kendisinin bile Ģüphelendiğini düĢünüyorum. Eğer onu tanıyorsam, iĢleri öyle bir ayarlardı ki kendi ölümüyle karĢılaĢmayı göze aldığında, bu Voldemort‘un da sonu demek olurdu.‖

Dumbledore gözlerini açtı. Snape dehĢete düĢmüĢ görünüyordu.

―Onu sırf doğru zamanda ölebilsin diye mi hayatta tuttun?‖

―ġaĢırma Severus. Bu zamana kadar kaç adam ve kadının ölümünü seyrettin?‖

―Son zamanlarda, sadece hayatını kurtaramadıklarımın,‖ dedi Snape. Ayağa kalktı. ―Beni kullandın.‖

―Ne gibi?‖

―Senin için ajanlık yaptım, yalan söyledim, kendimi hayati tehlikelere attım. HerĢey Lily Potter‘ın oğlunu korumak içindi. ġimdi bana onu kurbanlık koyun gibi büyüttüğünü söylüyorsun--‖

―Bu insana dokunuyor, Severus,‖ dedi Dumbledore ciddi bir ifadeyle. ―Tüm bunlardan sonra Harry‘i önemsediğin için mi değiĢtin?‖

―Onu mu?‖ diye bağırdı Snape. ― Expecto Patronum!‖

Ve asasının ucundan gümüĢ bir ceylan fırladı. Ofisin zeminine düĢtü, ofisi sekerek geçti ve pencereden dıĢarı süzüldü. Dumbledore onun uçarak uzaklaĢmasını izledi, gümüĢü ıĢıltı solup kaybolduğunda gözleri yaĢlarla dolu olarak Snape‘e döndü.

―Bunca zaman sonra bile mi?‖

―Her zaman,‖ dedi Snape.

Ve sahne değiĢti. Bu kez Harry Snape‘in masasının arkasındaki Dumbledore portresiyle konuĢtuğunu gördü.

―Voldemort‘a Harry‘nin teyzesi ve eniĢtesinin evinden ayrılıĢının kesin tarihini vereceksin,‖ dedi Dumbeldore. Bunu yapmamak Ģüphe uyandırır, Voldemort sana inanıyorken onu iyi bilgilendir. Ancak, bence Harry‘nin güvenliğini sağlayacak olan kopyaları da doğru olarak kullanmalısın. Munmak zorunda kalırsan üstüne düĢeni iyi oynadığından emin ol… Senin mümkün olduğunca uzun bir süre daha Lord Voldemort‘un favorileri arasında kalacağını umuyorum, yoksa Hogwarts Carrowların merhametine kalır…‖

ġimdi de Snape tanıdık olmayan bir tavernada Mundungus‘la kafa kafaya vermiĢti, Mundungus‘un yüzü tuhaf Ģekilde boĢ görünüyordu, Snape konsantrasyonla kaĢlarını çatmıĢtı.

―Zümrüdü Anka YoldaĢlığına,‖ diye mırıldandı Snape, ―kopyaları kullanmalarını önereceksin. Çok Özlü Ġksir. Birbirinin aynısı Potterlar. Bu iĢe yarayabilecek tek Ģey. Bunları sana söylediğimi unut. Sanki kendi fikrinmiĢ gibi söyle. Anlıyor musun?‖

―Anladım,‖ dedi Mundungus, gözleri odaksız bir Ģekilde bakıyordu…

Ve Harry berrak, karanlık bir gecede süpürgesinde uçmakta olan Snape‘in yanı baĢındaydı: Ona diğer kukuletalı Ölüm Yiyenler eĢlik ediyordu, önlerinde de Lupin ve aslında George olan bir Harry… Bir Ölüm Yiyen Snape‘in önüne doğru hareketlendi ve asasını çekerek tam Lupin‘in sırtına niĢan aldı.

― Sectumsempra!‖diye bağırdı Snape.

Ancak Ölüm Yiyen‘in asa tutan eli hedeflenerek gönderilen büyü onu ıskaladı ve George‘un kulağına vurdu---Bir sonrakinde, Snape Sirius‘un eski yatak odasında diz çökmüĢtü. Elindeki Lily‘nin eski bir mektubunu okurken kanca burnundan aĢağıya yaĢlar süzülüyordu. Ġkinci sayfada yalnızca birkaç satır yazıyordu: ile arkadaĢ olabilirlermiĢ. Bence Gellert Grindelwald aklını kaçırmıĢ! Sevgilerimle, Lily.

Snape, Lily‘nin imzasını taĢıyan sayfayı ve onun aĢkını alıp cüppesinin içine tıktı. Elinde tutmakta olduğu fotoğrafı da yırttı ve James ile Harry‘nin olduğu parçayı çekmecelerin altına doğru atarak Lily‘nin gülmekte olduğu kısmı aldı…

Bu kez Phineas Nigellus aceleyle portresine geldiğinde Snape yeniden müdürün çalıĢma odasındaydı.

―Müdürüm! Dean Ormanı‘nda kamp yapıyorlar! Bulanık---‖

―O kelimeyi kullanma!‖

―--Granger denilen kız efendim, çantasını açarken söyledi, ben de onu duydum!‖

―Güzel. Çok güzel!‖ diye haykırdı Dumbledore‘un müdür sandalyesinin arkasında durmakta olan portresi. ―ġimdi, Severus, kılıç! Unutma ki o sadece ihtiyaç ve büyük kahramanlık anlarında alınmalıdır--ve onu senin verdiğini bilmemeli! Eğer Voldemort Harry‘nin zihinin okur da ona yardım ettiğini görürse--‖

―Biliyorum,‖ dedi Snape kısaca. Dumbledore‘un portesine yaklaĢtı ve onu kenara itti. Tablonun savrulup öne açılmasıyla ortaya çıkan oyukta saklanmıĢ olan Gryffindor kılıcını aldı.

―Ve bana hala bu kılıcı Potter‘a vermenin neden bu kadar önemli olduğunu söylemeyecek misin?‖ dedi Snape cüppesinin üzerine seyahat pelerinini atarken.

―Hayır, sanmıyorum,‖ dedi Dumbledore‘un portresi. ―O onunla ne yapacağını bilir. Ve Severus, dikkatli ol, George Weasley‘in kazasından sonra sana o kadar da nazik davranmayabilirler--‖

Snape kapıda döndü.

―Merak etme Dumbledore,‖ dedi soğuk soğuk. ―Bir planım var…‖

Ve Snape odayı terk etti. Harry DüĢünseli‘nden dıĢarı çıktı, dakikalar sonra aynı halıyle döĢenmiĢ

yerde uzanıyordu; Snape sanki az önce o kapıyı kapatmıĢ gibiydi.

OTUZ DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

TEKRAR ORMAN

En sonunda, gerçek. Bir zamanlar zaferin sırlarını öğrendiğini sandığı ofisin tozlu halısında yüzü koyun bir Ģekilde yatan Harry artık kurtulmasına ümit verilmediğini anlamıĢtı. Onun iĢi Ölüm‘ün memnuniyet dolu kollarına sakince yürümekti. Yol boyunca, Voldemort'u hayata bağlayan bağlardan geriye kalanları yok edecek, böylece en sonunda kendisini Voldemort'un yoluna atabilecek ve kendini korumak için asasını bile kaldırmayacaktı, son temiz bir Ģekilde gelecekti, ve Godric's Hollow'da bitirilmesi gereken iĢ tamamlanmıĢ olacaktı. Ġkisi de yaĢamayacak, ikisi de kurtulamayacaktı.

Harry göğsünde kalbinin Ģiddetle attığını hissediyordu. Ġçindeki ölüm korkusuna rağmen daha hızlı atması ve Harry'i yiğitçe hayatta tutması ne kadar da garipti. Ama kalbi durmalıydı, ve yakında duracaktı da. Onun atıĢ sayısı sınırlandırılmıĢtı. Harry'nin ayağa kalkıp son kez Ģatoda yürüyerek bahçeye çıkması, oradan da ormana girmesine kadar geçen süre içerisinde kalbi daha kaç kere atacaktı?

Harry yerde yatarken içinde haykıran cenaze davulu eĢliğinde bir dehĢet hissi üstünden akıp geçti.

Ölmek acı verecek miydi? Böyle zamanlarda Harry'nin tek düĢündüğü ölümün oluĢ anı ve ondan kaçıĢ

olmuĢtu, ölümün kendisini ise hiç düĢünmemiĢti: YaĢama isteği her zaman ölüm korkusundan çok daha baskın olmuĢtu. Ama artık ölüm Harry'nin karĢısına ondan kaçmayı deneyebileceği bir Ģekilde değil Voldemort'u alt etmesi için tek çözüm yolu Ģeklinde çıkmıĢtı. BitmiĢti, Harry bunu biliyordu, ve geriye kalan tek Ģey onun kendisiydi: ölüm.

KeĢke Dört Numara Privet Drive‘ı son kez terk ettiği gece, asil anka tüyüne sahip asası onu kurtardığı zaman ölmüĢ olsaydı! KeĢke Hedwig gibi ne olduğunu bile anlayamayacak kadar çabucak ölmüĢ

olsaydı! Ya da keĢke sevdiği birini kurtarmak için kendini o kiĢiye doğrultulan asanın önüne atsaydı...

Artık anne-babasının ölümlerine bile imreniyordu. Kendi yok oluĢuna giden bu soğukkanlı yürüyüĢü yapmak için cesaretin farklı bir çeĢidi gerekecekti. Harry parmaklarının hafifçe titrediğini hissetti ve onları kontrol etmek için çaba sarf etti, onu kimsenin görme ihtimali olmamasına rağmen; duvarlardaki portrelerin hepsi boĢtu.

YavaĢça, çok yavaĢça, ayağa kalktı ve kalktığı gibi kendini daha canlı, yaĢayan bedenini ise hiç olmadığı kadar tetikte hissetti. Akıl, cesaret ve bağlılık dolu bir kalp, neden daha önce hiç kendisini nasıl bir mucize olduğu konusunda takdir etmemiĢti? Ama hepsi gidecekti... ya da en azından o, bedeninden ayrılacaktı. Nefesi yavaĢça ve derinden geldi, ve ağzı ile boğazı tamamıyla kurudu, ama gözleri de öyleydi.

Dumbledore'un ihaneti hemen hemen hiçbir Ģeydi. Tabii ki de daha büyük bir plan vardı: Harry bunu göremeyerek budalaca davranmıĢtı, her Ģeyi Ģimdi anlıyordu. Dumbledore'un onu canlı görmek istemesi konusundaki tahminlerini hiç sorgulamamıĢtı. Artık yaĢam süresinin Hortkuluklar‘ın ne kadar sürede yok edildiğiyle bağlantılı olduğunu görebiliyordu. Dumbledore onları yok etme iĢini Harry'e bırakmıĢtı, ve o itaatkar bir Ģekilde sadece Voldemort'u değil, kendisini de hayata bağlayan bağları söküp atmaya devam etmiĢti. Bu tehlikeli görevi, daha fazla hayatı harcamadan, zaten öldürülmek için iĢaretlenmiĢ olan ve ölümü bir felaket değil de Voldemort'a karĢı bir baĢka hamle olan bir çocuğa vermek ne kadar da yalın, ne kadar da basitti.

Ve Dumbledore Harry'nin vazgeçmeyeceğini, sona doğru gitmeye devam edeceğini biliyordu, bu son kendi sonu olsa bile, çünkü Harry kendisinin aslında ne olduğunu öğrenmek için baĢını belaya sokmuĢtu, değil mi? Onu durdurmak için gereken gücün kendinde olduğunu keĢfeden Harry'nin artık baĢka kimsenin kendisinin yüzünden ölmesine izin vermeyeceğini Voldemort'un bildiği gibi Dumbledore da biliyordu. Büyük Salon'da ölü bir Ģekilde yatan Fred'in, Lupin'in ve Tonks'un görüntüleri tekrardan Harry'nin zihnine doluĢtular, ve Harry bir anlığına zorlukla nefes alabildi. Ölüm sabırsızdı...

Ama Dumbledore Harry'i fazla abartmıĢtı. O baĢarısız olmuĢtu: Yılan yaĢıyordu. Harry öldürüldükten sonra bile Voldemort'u dünyaya bağlayan Hortkuluklardan biri kalmıĢtı. Doğru, bu bir baĢkası için daha kolay bir iĢ olacaktı. Harry bu iĢi kimin yapacağını merak etti... Ron ve Hermione ne yapılması gerektiğini biliyorlardı tabii ki de... Dumbledore'un, Harry'nin sırlarını diğer ikisine açmasını istemesinin nedeni de buydu... böylece eğer Harry yaĢam ömrünü biraz daha erkenden tamamlarsa Ron ve Hermione bayrağı devralabilirlerdi...

Soğuk bir pencereye düĢen yağmur damlaları gibi, bu düĢünceler de ölmesi gerektiğiyle ilgili su götürmez gerçeğin katı yüzeyine pat pat diye çarptılar. Ben ölmeliyim. Bu, sona ermeli.

Ron ve Hermione ile aralarında sanki çok uzak bir ülkedeymiĢler gibi uzun bir mesafe vardı; Harry ikisinden çok uzun zaman önce ayrılmıĢ gibi hissediyordu. Karar vermiĢti, hiçbir hoĢça kal ve hiçbir açıklama olmayacaktı. Bu, beraber çıkamayacakları bir yolculuktu, ve ikisinin onu durdurma giriĢimleri değerli zamanı harcamaktan baĢka bir iĢe yaramayacaktı. Harry on yedinci yaĢ gününde aldığı yıpranmıĢ altın kol saatine baktı. Voldemort'un çocuğun teslim olması için verdiği bir saatin yaklaĢık yarısı geçmiĢti.

Harry ayağa kalktı. Kalbi, çılgına dönmüĢ bir kuĢ gibi kaburga kemiklerine doğru atıyordu. Belki geriye az bir zamanının kaldığını biliyordu, belki de sondan önce bir yaĢam süresi boyunca atması gereken atıĢ sayısını tamamlama kararı almıĢtı. Harry ofis kapısını kapatırken arkasına bakmadı.

ġato bomboĢtu. Harry birden kendisini, sanki çoktan ölmüĢ de Ģatoyu hayaletimsi bir süzülüĢle geçiyormuĢ gibi hissetti. Portredeki insanlar hala çerçevelerinde değillerdi; tüm mekan ürkütücü bir sessizlikteydi, sanki hepsinin can damarı ölülerin ve yas tutanların tıka basa doldurduğu Büyük Salon'da yoğunlaĢmıĢtı.

Harry Görünmezlik Pelerini'ni üstüne çekti, aĢağı katlara indi ve en sonunda giriĢ salonundaki mermer basamaklara vardı. Belki içindeki küçücük bir parça fark edilmeyi, görülmeyi, durdurulmayı umuyordu, ama Pelerin her zamanki gibi, aĢılamazdı, kusursuzdu, ve Harry giriĢ kapısına kolaylıkla ulaĢtı.

O anda Neville Harry'nin yanından geçti. Bahçeden içeriye bir ceset taĢıyan iki kiĢiden biriydi. Harry cesede bir bakıĢ attı ve karnında bir baĢka donuk patlama daha hissetti: Collin Creevey, reĢit olmamasına rağmen Malfoy, Crabbe ve Goyle'un yaptığı gibi peĢlerinden gizlice gelmiĢ olmalıydı.

Ölmek için henüz çok küçüktü.

"Biliyor musun? Onu kendim taĢıyabilirim, Neville," dedi Oliver Wood, ve Collin'i itfaiyeci kavrayıĢı ile omzuna kaldırarak Büyük Salon'a taĢıdı.

Neville bir süreliğine kapının gövdesine yaslandı ve elinin tersiyle alnını sildi. YaĢlı bir adam gibi gözüküyordu. Ardından daha fazla cesedi geri almak için basamaklardan aĢağı inerek karanlığa karıĢtı.

Harry Büyük Salon'un giriĢine bir bakıĢ attı. Ġnsanlar etrafta dolaĢıyor, birbirlerini teselli etmeye çalıĢıyor, içiyor, ölülerin önünde diz çöküyordu, ama Harry sevdiği insanlardan hiçbirini göremedi, Hermione'den, Ron'dan, Ginny'den, Weasley'lerin herhangi birinden, ya da Luna'dan bir iz yoktu.

Harry onlara bir bakıĢ atmak için geriye kalan tüm zamanını verebileceğini düĢündü; fakat daha sonra, gözlerini onlardan ayırmaya gücü yetecek miydi? Böylesi daha iyiydi.

Harry basamaklardan aĢağı indi ve karanlığa karıĢtı. YaklaĢık sabahın dördüydü, ve bahçedeki ölümcül sessizlik Harry'e sanki herkes nefesini tutuyormuĢ, ve onun yapması gerektiği Ģeyi yapıp yapmayacağını görmek için bekliyorlarmıĢ gibi hissettiriyordu.

Harry, bir baĢka cesedin üzerine eğilmiĢ olan Neville'a doğru yürüdü.

"Neville."

"Vay canına, Harry, nerdeyse kalp krizi geçirmeme neden olacaktın!"

Harry Pelerin'i üstünden çekmiĢti: ĠĢi Ģansa bırakmama isteğinden doğan bu fikir ona durup dururken gelmiĢ.

"Tek baĢına nereye gidiyorsun?" diye sordu Neville Ģüpheyle.

"Planın bir parçası," dedi Harry. "Yapmam gereken bir Ģey var. Dinle --- Neville ---"

"Harry!" Neville aniden korkmuĢ bir Ģekilde baktı. "Harry, kendini teslim etmeyi düĢünmüyorsun değil mi?"

"Hayır," diye yalan söyledi Harry kolaylıkla. "Tabii ki de hayır... bu baĢka bir Ģey. Ama bir süreliğine gözden uzak olabilirim. Voldemot'un yılanını biliyorsun değil mi Neville? Kocaman bir yılanı var...

Nagini diye çağırır..."

"DuymuĢtum, evet... Eee?"

"O öldürülmeli. Ron ve Hermione bunu biliyor, ama bu Ģartlar altında onlar..."

Bu ihtimalin korkunçluğu Harry'i bir süre boğdu, konuĢmayı imkansız kıldı. Ama Harry kendine tekrar çeki düzen verdi: Bu çok önemliydi, Dumbledore gibi olmalıydı, soğukkanlılığını korumalı, görevi devam ettirecek yedeklerin olduğundan emin olmalıydı. Dumbledore Hortkuluklardan hala üç kiĢinin haberdar olduğu bilerek ölmüĢtü; Ģimdi Neville Harry'nin yerini alacaktı: Bu sırrı bilen yine üç kiĢi olacaktı.

"Bu Ģartlar altında onlar --- meĢguller --- ve sen bu riski göze alarak ---"

"Yılanı mı öldüreceğim?"

"Yılanı öldüreceksin," diye tekrarladı Harry.

"Tamam Harry. Sen iyisin, değil mi?"

"Ben iyiyim. TeĢekkürler, Neville."

Ama Neville Harry hareket etmeye yeltendiği anda çocuğun bileğini kavradı.

"Biz hepimiz savaĢmaya devam edeceğiz, Harry. Bunu biliyorsun değil mi?"

"Evet, ben ---"

Boğucu his cümlenin sonunu yok etti; Harry devam edemedi. Neville ise bu durumu garip bulmuĢ gibi gözükmüyordu. Harry'nin omzuna hafifçe vurdu, ve onu serbest bıraktıktan sonra daha fazla ceset aramak için gözden kayboldu.

Harry Pelerin'i tekrar üstüne örttü ve yürümeye devam etti. Birisi az ilerde, bahçe zemininde yüzükoyun yatmıĢ bir Ģekilde duran bir baĢka kiĢinin üstüne eğilmiĢti. O kiĢinin Ginny olduğunu anladığında ondan sadece bir adım uzaklıktaydı.

Harry son anda durabildi. Ginny annesini isteyen bir kızın önünde diz çökmüĢtü.

"Her Ģey yolunda," diyordu Ginny. "Sorun yok. Seni içeriye götüreceğiz."

"Ama ben eve gitmek istiyorum," diye fısıldadı kız. "Artık savaĢmak istemiyorum!"

"Biliyorum," dedi Ginny, ve sesi çatladı. "Her Ģey yoluna girecek."

Soğuk dalgacıklar Harry'nin derisi üzerinde dalgalandı. Geceye doğru bağırmak, Ginny'nin onun orda bir yerde olduğunu ve nereye gittiğini bilmesini istiyordu. Durdurulmak, sürüklene sürüklene geri götürülmek, evine yollanmak istiyordu...

Ginny Ģimdi yaralı kızın yanında diz çökmüĢ bir Ģekilde kızın elini tutuyordu. Harry muazzam bir çabayla kendine hakim oldu. Yanlarından geçip giderken Ginny'nin etrafına bakındığını gördüğünü düĢündü, ve kızın yakınlarda birisinin yürüdüğünü görüp görmemiĢ olduğunu merak etti, ama Harry konuĢmadı, ve arkasına bakmadı.

Hagrid'in kulübesi karanlığın içinde kocaman bir Ģekilde belirdi. Hiçbir ıĢık yoktu, Fang'in kapıyı tırmalama sesi ya da hoĢnutlukla gürleyen havlaması yoktu. Hagrid'e yapılan tüm o ziyaretler, ateĢin üstündeki bakır çaydanlıktan gelen ıĢıltı, kaya gibi sert kekler ve kocaman yiyecekler, Hagrid'in sakallı devasa suratı, Ron'un sümüklüböcek kusuĢu, ve Hermione'nin Hagrid'e Norbert'i kurtarması için yardım etmesi...

Harry yürümeye devam etti, en sonunda ormanın kıyısına vardı ve durdu.

Bir ruh emici sürüsü ağaçların arasından süzülüyordu; Harry onların yaydığı soğuğu hissedebiliyordu, ve onların arasından güvenli bir Ģekilde geçebileceğinden emin değildi. Bir Patronus yaratmak için gücü kalmamıĢtı. Harry titremesine daha fazla engel olamadı. Bu kadar Ģeyden sonra ölmek bu kadar kolay olmamalıydı. Nefes aldığı her saniye, çimenin kokusu, yüzüne çarpan serin hava onun için çok kıymetliydi: Ġnsanların yılları ve yılları olduğunu, boĢa harcamak, geride bırakmak için birçok zamanlarının olduğunu ama Ģu an kendisinin her saniyeye sıkı sıkı tutunmak zorunda olduğunu düĢünmek. Aynı anda Harry devam edemeyeceğini de düĢünüyor ama etmesi gerektiğini de biliyordu.

Uzun soluklu oyun sona ermiĢti, Snitch yakalanmıĢtı, göğü terk etmenin tam zamanıydı...

Snitch. Harry'nin zayıf parmakları bir anlığına boynundaki keseyle oynadı ve içindeki Snitch'i çekip aldı.

KapanıĢta açılırım.

Harry hızla ve zorla nefes alarak Snitch'e baktı. ġu an zamanın mümkün olduğunca yavaĢ akmasını istemesine rağmen zaman daha da hızlanmıĢ gibi gözüküyordu ve kavrama yetisi o kadar hızlanmıĢtı ki sanki düĢünceleri atlaya atlaya ilerliyordu. Yakın olan buydu. O an bu andı.

Harry altından metali dudaklarına bastırdı ve fısıldadı, "Ölmek üzereyim."

Metal kabuk kırılarak açıldı. Harry titreyen elini indirdi, Draco'nun asasını Pelerin'in altından kaldırdı ve mırıldadı, "Lumos."

Siyah taĢ, üstündeki çentikli çatlağıyla beraber Snitch'in iki yarısının tam merkezine oturdu. Diriltme TaĢı, Yüce Asa'yı temsil eden dikey çizgiyle çatallaĢmıĢtı. Pelerin'i ve taĢı temsil eden üçgen ile çember ise hala ayırt edilebilir nitelikteydi.

Ve tekrar Harry düĢünmeye gerek duymadan anladı. Kendisi onlara katıldığı için onları geri getirmenin bir anlamı yoktu. Gerçek manada Harry onları çağırmıyordu: Onlar onu çağırıyorlardı.

Harry gözlerini kapattı ve taĢı elinde üç kez çevirdi.

Olayın gerçekleĢmiĢ olduğunu biliyordu, çünkü etrafından gelen ve kendisinde, narin bedenlerin, ayaklarını ormanın dıĢtaki kenarını temsil eden, üstü küçük dallarla örtülü, dünyevi toprağa sürtüyormuĢ izlenimi uyandıran hareketleri duyabiliyordu. Harry gözlerini açtı ve etrafına baktı.

Görebildiği kadarıyla, onlar ne hayalettiler ne de tam anlamıyla canlıydılar. Uzun zaman önce günlükten kaçmıĢ olan ve anılar sayesinde nerdeyse katı bir cisim gibi gözüken Riddle'ı anımsatıyorlardı. YaĢayan insanlardan daha az, hayaletlerden ise daha çok katıydılar. Hepsi Harry'e doğru yürüdü, ve her yüzde sevgi dolu bir gülümseyiĢ vardı.

James Harry'le aynı boynaydı. Öldüğü zaman üstünde ne varsa yine onları giyiyordu, saçı kirliydi ve karıĢıktı, gözlükleri ise Mr Weasley'ninkiler gibi hafif yamuktu.

Sirius uzun boylu ve yakıĢıklıydı, ve Harry'nin onu hayattayken gördüğünden çok daha gençti. Elleri ceplerinde olan Sirius yüzündeki sırıtıĢla ve doğal bir zerafetle Harry'e doğru esnek ve uzun adımlar attı.

Lupin de genç gözüküyordu, ve daha az pejmürdeydi, saçları daha gür ve daha koyuydu. Gençlik gezintilerinden parçalar taĢıyan bu tanıdık yere geri geldiği için yüzünde mutlu bir ifade vardı.

Lily'nin gülümseyiĢi hepsininkinden daha geniĢti. Harry'e yaklaĢırken uzun saçlarını arkaya doğru attı, ve aynı Harry'ninki gibi olan yeĢil gözleriyle sanki bir daha ona yeterince bakma fırsatı bulamayacakmıĢ gibi oğlunun yüzüne doyasıya baktı.

"Çok cesurdun."

Harry konuĢamadı. Gözleri annesinin üstündeydi, ve böyle ayakta dikilerek ona sonsuza dek bakmayı istediğini düĢündü, ve bu ona yeterdi.

"Nerdeyse ordasın," dedi James. "Çok yakın. Biz... seninle çok gurur duyuyoruz."

"Acıtıyor mu?"

Bu çocukça soru Harry durduramadan dudaklarından dökülmüĢtü.

"Ölmek mi? Tam olarak değil," dedi Sirius. "Uykuya dalmaktan daha çabuk ve daha kolay."

"Ve o, elini çabuk tutacak. ĠĢin bitmesini istiyor," dedi Lupin.

"Ölmeni istememiĢtim," dedi Harry. Bu sözler ağzından istemsizce çıkmıĢtı. "Hiçbirinizin. Üzgünüm..."

Harry bu sözleriyle diğerlerinden çok Lupin'i hedef almıĢ, ondan özür dilemiĢti.

"... tam da bir oğlun olduktan sonra... Remus, ben çok üzgünüm..."

"Ben de üzgünüm," dedi Lupin. "Oğlumu hiçbir zaman tanıyamayacak olduğum için üzgünüm... ama o niçin öldüğümü bilecek ve umarım beni anlayacak. Onun daha mutlu bir hayat sürebileceği bir dünya yaratmak için uğraĢtım."

Ormanın kalbinden çıkmıĢ gibi gözüken dondurucu bir rüzgar Harry'nin saçlarını alnından kaldırdı.

Harry onların, kendisine gitmesi gerektiğini söylemeyeceklerini biliyordu, çünkü bu onun kararı olmalıydı.

"Yanımda olacak mısınız?"

"Sonuna kadar," dedi James.

"Sizleri göremeyecekler mi?" diye sordu Harry.

"Biz senin bir parçanız," dedi Sirius. "Diğer herkes için görünmeziz."

Harry annesine baktı.

"Bana yakın dur," dedi sessizce.

Ve Harry kendini tamamıyla gözden çıkardı. Ruh emicilerin yaydığı soğuk ona üstün gelemedi; yol arkadaĢlarıyla beraber hepsinin arasından geçti, ve yol arkadaĢları onun için bir Patronus görevi gördüler, hep beraber gittikçe sıklaĢan yaĢlı ağaçların arasından yollarını açarak ilerlediler. Ağaçların dalları yollarını kapattı, kökleri yumru oldu ve ayaklarına dolandı. Harry karanlığın içinde Pelerin'ini sımsıkı tuttu ve Voldemort'un nerede olduğu hakkında bir fikri olmadan ama onu bulacağından emin bir Ģekilde ormanın derinliklerine doğru ilerledi. Onun arkasından pek az ses çıkaran James, Sirius, Lupin ve Lily geliyordu, onların varlığı Harry'nin cesaretinin ve bir ayağını diğerinin önüne atmaya devam etmesinin nedeniydi.

Harry'nin bedeni ve zihni artık garip bir Ģekilde birbirleriyle bağlantıyı kesmiĢti, uzuvları bilinçli bir yönlendirmeden yoksun çalıĢıyordu, sanki onlar sürücü değillerdi de yolcuydular, ve bedeni terk etmelerine az kalmıĢtı. Arkasından onla beraber ormanda yürüyen ölüler onun için artık arkasında kalan Ģatoda yaĢayanlardan daha gerçektiler: Ron, Hermione, Ginny ve diğer hepsi o tökezleye tökezleye, hayatının sonuna doğru, Voldemort'a doğru ilerlerken onun için hayalet gibiydiler...

Bir patırtı ve bir fısıltı. Diğer bazı yaĢayan varlıklar annesi, babası ve Lupin ile Sirius'un da yaptığı gibi Pelerin'i altında durmuĢ olan, etrafı dikkatle izleyen ve dinleyen Harry'e doğru harekete geçmiĢti.

"Orda biri mi var?" diye bir fısıltı geldi yakından. "Onun bir Görünmezlik Pelerini vardı. Acaba...?"

Ġki siluet yakındaki bir ağacın arkasından belirdi; Asalarından ıĢık çıkıyordu ve Harry karanlığın içinde tam da kendisinin, annesinin, babasının, Lupin'in ve Sirius'un durduğu yere dikkatle bakan Yaxley ile Dolohov'u gördü. Ama anlaĢıldığı kadarıyla onlar hiçbir Ģey görememiĢlerdi.

"Kesinlikle bir Ģey duydum," dedi Yaxley. "Hayvan mı sence?"

"O kafadan sakat Hagrid buraya bir kucak dolusu malzeme saklamıĢtı," dedi Dolohov omzunun üstünden bakarak.

Yaxley saatine baktı.

"Zaman nerdeyse doldu. Potter bir saatini tüketti. Gelmiyor."

"Ve o, Potter'ın geleceğinden emindi! Mutlu olmayacak."

"Gidelim en iyisi," dedi Yaxley, "ġimdiki planın ne olduğuna bakalım."

O ve Dolohov döndüler ve ormanın derinliklerine doğru ilerlediler. Harry onların kendisini tam olarak istediği yere götüreceklerini bildiğinden onları takip etti. Ġki yanına da göz attı ve annesi ona gülümsedi, babası ise cesaret verircesine baĢını salladı.

Sadece birkaç dakika daha yürümüĢlerdi ki Harry ıĢığı gördü. Yaxley ile Dolohov Harry'nin devasa Aragog'un bir zamanlar yaĢamıĢ olduğunu bildiği bir açıklığa adımlarını attılar. GeniĢ ağının kalıntıları orda hala duruyordu, ama onun yumurtladığı çocukları Ölüm Yiyenler tarafından kendi amaçları uğruna savaĢmak için kovulmuĢlardı.

Açıklığın ortasında bir ateĢ yandı, ve onun titreĢen parıltısı tamamıyla sessiz ve dikkatli bir Ölüm Yiyen kalabalığının üstüne düĢtü. Bazıları hala maskeli ve kukuletalıydı; diğerleri ise yüzlerini göstermiĢlerdi.

Ġki dev onların yakınlarında bir yerde oturmuĢtu, sahneye devasa gölgeler düĢürüyorlardı, yüzleri acımasız ve bir kaya gibi pürüzlüydü. Harry sinsi sinsi dolaĢan ve uzun tırnaklarını kemiren Fenrir'i gördü; koca sarıĢın Rowle kanayan dudağına hafifçe dokunuyordu. Bozguna uğramıĢ ve dehĢete düĢmüĢ Lucius Malfoy'u, ve içe göçmüĢ gözlerinde endiĢe dolu olan Narcissa'yı gördü.

Her göz, beyaz elleri önündeki Yüce Asa'nın üstünde gezinen ve baĢı eğik bir Ģekilde ayakta dikilen Voldemort'a kilitlenmiĢti. Dua ediyor ya da içinden sessizce sayıyor olabilirdi ve hala bu sahnenin kenarında duran Harry ise anlamsız bir Ģekilde saklambaç oyunundaki bir çocuğun sayıĢını aklına getiriyordu. Voldemort'un kafasının arkasında, hala kıvrılan ve dolanan koca yılan Nagini bulunmaktaydı, devasa bir ıĢık halkasını andıran, parıltılı ve gösteriĢli kafesinin içinde dolaĢıyordu.

Dolohov ve Yaxley gruba katıldıklarında Voldemort onlara baktı.

"Ondan hiçbir iz yok Lordum," dedi Dolohov.

Voldemort'un yüz ifadesi değiĢmedi. Kırmızı gözleri adeta bir ateĢ ıĢığında yanıyordu. YavaĢça Yüce Asa‘yı uzun parmakları arasında gezdirdi.

"Lordum..."

Bellatrix konuĢmuĢtu; Voldemort'a en yakın oturan oydu, periĢan bir hali vardı, yüzü biraz kanlıydı fakat diğer yandan zarar görmemiĢti.

Voldemort kadını susturmak için elini kaldırdı, ve kadın daha baĢka bir söz söylemedi ama gözleri huĢu dolu bir hayranlıkla onun üstündeydi.

"Geleceğini düĢünmüĢtüm," dedi Voldemort, yüksek, berrak sesiyle, gözlerinden alevler yükseliyordu.

"Geleceğini ummuĢtum."

Kimse konuĢmadı. Onlar da, sanki bir kenara fırlatılıp atılmasına az kalmıĢ olan bedeninden kaçma kararı almıĢ olan kalbinin kendisini kaburga kemiklerine doğru attığı hisseden Harry kadar korkmuĢlardı. Görünmezlik Pelerini'ni üstünden çekerken elleri sayıp sövdü. Harry Pelerin'i asasıyla beraber cübbesinin içine yerleĢtirdi. SavaĢmak için teĢvik edilmeyi istemiyordu.

"Görünen o ki...yanılmıĢım," dedi Voldemort.

"Hayır yanılmadın."

Harry bunu toplayabildiği tüm gücüyle, çıkarabildiği kadarıyla yüksek sesle söyledi. Sesinin korkmuĢ

gibi çıkmasını istemiyordu. Diriltme TaĢı uyuĢmuĢ parmaklarının arasından kayıp gitti, ve Harry göz ucuyla ailesinin, Sirius ile Lupin'in o ateĢ ıĢığına adım atar atmaz kaybolduklarını gördü. O anda Harry'nin gözleri Voldemort'tan baĢka kimseyi görmüyordu. Sadece o ikisi vardı.

Ġllüzyon onu sarmıĢ olduğu hızla kayboldu. Devler Ölüm Yiyenler bir araya toplanırken gürledi, ve birçok haykırıĢ, hayret nidası, hatta kahkaha meydanı sardı. Voldemort dikildiği yerde donup kalmıĢtı, ama kırmızı gözleri Harry'i bulmuĢtu ve ona yaklaĢan Harry'e dikilmiĢti.

Derken bir ses haykırdı, "HARRY! HAYIR!"

Harry döndü: Hagrid yakınlardaki bir ağaca sıkıca bağlanmıĢtı. Ümitsizce çırpındıkça devasa bedeni kafasının üstündeki dalları sallıyordu.

"HAYIR! HAYIR! HARRY, NE YAPTIĞINI...?"

"SESSĠZ OL!" diye bağırdı Rowle, ve asasının bir hareketiyle Hagrid'i susturdu.

Ayağa sıçramıĢ olan Bellatrix sabırsızlıkla bir Harry'e bir Voldemort'a bakıyor, göğsü inip kalkıyordu.

Hareket eden tek Ģey alevler ve Voldemort'un kafasının arkasındaki parıltılı kafeste bir dolanıp bir çözülen yılandı.

Harry göğsüne değen asasını hissedebiliyordu, ama onu çekmek için bir giriĢimde bulunmadı. Yılanın çok iyi korunduğunu, ve eğer asasını Nagini'ye doğrultursa elli tane lanetin onu daha önce vuracağını biliyordu. Voldemort ile Harry birbirlerine bakmaya devam ettiler ve Voldemort en sonunda kafasını yana eğerek karĢısında duran çocuğu ölçüp biçmeye baĢladı, ve tek bir neĢesiz gülümseyiĢ dudaksız ağzında kıvrıldı.

"Harry Potter," dedi çok yumuĢak bir ses tonuyla. Sesi aralarında duran ateĢin bir parçası olabilirdi.

"Sağ Kalan Çocuk."

Ölüm Yiyenler'in hiçbiri hareket etmedi. Hepsi bekliyordu: Her Ģey bekliyordu. Hagrid çırpınıyor, Bellatrix hızlı hızlı soluyor, ve Harry ise açıklanamaz bir Ģekilde Ginny'i, onun parlayan bakıĢlarını, ve dudaklarının onun...

Voldemort asasını kaldırdı. BaĢı meraklı bir çocuk gibi hala bir yana eğikti, devam ederse ne olacağını merak ediyordu. Harry kırmızı gözlere baktı ve bu iĢin Ģimdi, çabucak, hala ayakta durabiliyorken, kontrolünü kaybetmemiĢken, korkusuna yenik düĢmemiĢken bitmesini istiyordu...

Harry ağzın oynayıĢını ve yeĢil bir ıĢığın parlayıĢını gördü ve ardından her Ģey yok oldu.

OTUZ BEŞİNCİ BÖLÜM

KING’S CROSS

Sessizliği dinleyerek yüzüstü uzandı. Tamamen yalnızdı. Hiç kimse onu izlemiyordu ve orda baĢka hiç kimse yoktu. Kendisinin bile orda olduğundan tam olarak emin değildi.

Uzunca bir süre sonra-ya da belki hiç zaman geçmemiĢti-sandığı gibi bedeninden kopmamıĢ olması gerektiğini, hala yaĢıyor olması gerektiğini fark etti çünkü bir yerde uzanıyordu-kesinlikle uzanıyordu-Bir Ģeye dokunduğunu hissetti, üzerinde uzandığı Ģey de gerçekti.

Neredeyse bu sonuca vardığı anda Harry çırılçıplak olduğunun farkına vardı. ġimdi bu yalnızlığına ikna olmuĢ olması onu hiç mi hiç endiĢelendirmiyordu fakat az da olsa ĢaĢırmıĢtı. Hissedebilmesinin yanı sıra görüp göremeyeceğini de merak etti. Gözlerinin var olduğunu onları açtığında anlamıĢtı.

Parlak bir sisin içinde yatıyordu, bu daha önce görmediği türden bir sisti. Etrafındaki hiçbir Ģey bu bulanıklık tarafından gizlenmiyordu daha doğrusu sis onların üzerinde ĢekillenmemiĢti. Uzandığı zemin beyaz gibi görülüyordu, sıcak ya da soğuk değil, fakat yalın bir halde boĢ ve düzdü.

Harry doğruldu, vücudu oldukça sağlam görünüyordu. Yüzüne dokunduğunda ise artık gözlük takmadığını fark etti.

Ardından onu saran Ģekilsiz yokluktan bir ses belirdi: hafifçe debelenen ya da çırpınan, sağı solu döven, boğuĢan bir Ģey vardı. Zavallı bir sesti, üstelik uygunsuzdu. Gizli, utanç verici bir Ģey dinliyormuĢ gibi rahatsız bir hisse kapıldı.

Ġlk kez giyinik olmayı diledi.

Ancak bu istek aklında belirmiĢti ki hemen yanında giysiler beliriverdi. Onlara uzandı ve çabucak giyindi. YumuĢak, temiz ve sıcacıktılar. Birden ortaya çıkmaları olağanüstü bir Ģeydi, tam da istediği anda…

Harry ayağa kalktı ve etrafına göz gezdirdi. Acaba bir çeĢit Ġhtiyaç Odası‘nda mıydı? Baktıkça görülecek daha çok Ģey olduğunu fark etti. Oldukça yüksekte büyük kubbeli camdan bir çatıdan gün ıĢığı parıldıyordu. Belki de burası bir saraydı. Yakınlardan bir yerden, sisin içinden gelen bu tuhaf gümleme ve inleme sesleri dıĢında her Ģey sessiz ve hareketsizdi.

Olduğu yerde yavaĢça döndü sanki etrafındaki her Ģey gözlerinin önünde kendiliğinden oluĢuyordu.

Uçsuz bucaksız bir alan, Büyük Salon‘dan çok daha büyük, camdan kubbeli tavanıyla parlak ve temiz bir salondu. Tamamen boĢtu, Harry odadaki tek insandı, tabii oradaki o Ģey dıĢında…

Harry birden geri çekildi. Sesi çıkaran Ģeyi seçebiliyordu. Yerde çömelmiĢ küçük, çıplak bir çocuktu.

Derisi soyulmuĢtu ve vücudu yara içindeydi. UnutulmuĢ, istenmeyen bir koltuğun altında duruyordu titreyerek ve nefes almaya çabalıyordu.

KorkmuĢtu. O küçük, narin ve yaralı Ģeye yaklaĢmak bile istemedi. Yine de her an geri çekilmeye hazır bir Ģekilde yavaĢ yavaĢ yaklaĢıyordu. Sonunda ona dokunabilecek kadar yakındı fakat bunu yapmaya eli varmıyordu. Kendini bir ödlek gibi hissetti. Onu rahatlatmalıydı ancak o Ģey bunu reddetti.

―Ona yardım edemezsin,‖

Harry arkasına döndü. Albus Dumbledore dimdik ve neĢeli bir Ģekilde gece mavisi cüppesiyle ona doğru yürüyordu.

―Harry,‖ Kollarını açtı, elleri -her ikisi de- beyaz ve sapasağlamdı. ―Seni muhteĢem çocuk. Seni cesur, cesur adam. Hadi biraz yürüyelim.‖

Harry afallamıĢ bir Ģekilde yerde sızlayan çocuğu geçip giden Dumbledore‘u takip etti, adam ise onları parıldayan yüksek tavanın altında duran, Harry‘nin daha önce fark etmediği iki koltuğa götürdü. Dumbledore birine oturdu ve Harry de eski okul müdürünün yüzüne bakarak diğerine yığıldı.

Dumbledore‘un uzun gümüĢi saçları ve sakalı, yarım ay gözlüklerinin arkasındaki keskin mavi gözleri, kemerli burnu: Her Ģey hatırladığı gibiydi. Ve nihayet…

―Ama sen öldün.‖ dedi Harry.

―Ah evet.‖ dedi Dumledore bariz bir Ģeyden bahsediyormuĢ gibi.

―O halde… Ben de mi?‖

―Ah,‖ dedi Dumbledore, hala biraz geniĢçe gülümseyerek.‖Soru bu, değil mi? Tam olarak, sevgili oğlum, öyle düĢünmüyorum.‖

Bir süre birbirlerine baktılar, yaĢlı adam hala gülümsüyordu.

―DüĢünmüyor musun?‖ dedi Harry.

―Hayır,‖ dedi Dumbledore.

―Ama…‖ Harry‘nin eli içgüdüsel olarak yara izine gitti. OradaymıĢ gibi görünmüyordu. ‖Ama ben ölmüĢ olmalıyım-kendimi savunmadım! Yani beni öldürmesine izin verdim.‖

―Ve bence,‖ dedi Dumbledore, ‖iĢte her Ģeyin sebebi bu.‖

Sanki bir ıĢık ya da ateĢ gibi, mutluluk Dumbledore‘dan yayılıyor gibiydi: Harry bu adamı hiç bu denli mutlu görmemiĢti.

―Açıkla.‖ dedi Harry.

―Ama sen zaten bunu biliyorsun.‖ dedi Dumbledore.

―Beni öldürmesine izin verdim,‖ dedi Harry. ‖Değil mi?‖

―Evet, öyle,‖ dedi Dumbledore baĢını sallayarak. ‖Devam et.‖

―O halde benim içimde olan ruhunun parçası…‖

Dumbledore baĢını daha istekli bir Ģekilde salladı, yüzünde Harry‘yi devam etmeye teĢvik eden cesaret verici bir gülümsemeyle.

―…gitti mi?‖

―Ah evet!‖ dedi Dumbledore. ―Evet, ona zarar verdi. Senin ruhun artık bir bütün ve tamamen sana ait, Harry…‖

―Ama o zaman…‖

Harry endiĢeyle omzunun üstünden yerdeki küçük titreyen yaratığa doğru baktı.

―O Ģey nedir, Profesör?‖

―Yardımlarımızın ötesinde bir Ģey.‖ dedi Dumbledore.

―Ama eğer Voldemort, Öldüren Lanet‘i kullandıysa,‖ Harry tekrar baĢladı ‖ve bu kez hiç kimse benim için ölmediyse-nasıl oldu da hala canlı kaldım?‖

―Sanırım biliyorsun,‖ dedi Dumbledore. ‖Tekrar düĢün. Onun ne yaptığını hatırla, zulüm, cehalet ve açgözlülükle.‖

Harry düĢündü. BakıĢlarının etrafındakilere kaymasına izin verdi. Eğer burası bir saraysa ki sandalyeler ve Ģurada burada demir parçalarıyla eski bir saray olmalıydı ve onun, Dumbledore‘un ve sandalyenin altındaki yaratıktan baĢka kimse yoktu. Sonra cevap kolaylıkla, hiç çaba göstermeden dudaklarından dökülüverdi.

―Kanımı aldı.‖

―Kesinlikle!‖ dedi Dumbledore. ‖Kanını aldı ve onunla Ģu anki bedenini yarattı. Senin kanın onun damarlarında Harry, Lily‘nin koruması ikinizin de içinde! O yaĢarken seni de hayata bağlamıĢ oldu!―

O yaĢarken… ben de yaĢıyorum. Ama düĢünmüĢtüm ki… DüĢündüğüm diğer yoldu! Ġkimizin de ölmesi gerektiğini düĢünmüĢtüm. Belki de ikisi de aynı Ģey?‖

Arkalarında can çekiĢen yaratığın iniltileri ve gürültüsü Harry‘nin dikkatini dağıttı ve tekrar ona baktı.

―Yapabileceğimiz bir Ģey olmadığından emin misiniz?‖

―Mümkün olan hiçbir Ģey yok.‖

―O halde daha fazla anlatın.‖ dedi Harry ve Dumbledore gülümsedi.

―Sen 7. Hortkuluk‘tun Harry, asla yapmak istemediği Hortkuluk. Ruhu öyle kararsızlık gösterdi ki aileni öldürdüğünde ve bir çocuğu öldürmeye çalıĢtığında, parçalanıverdi. Ama odadan kaçan Ģey, bildiğinden daha azıydı. Arkasında vücudundan daha fazlasını bırakmıĢtı. O bir parçasını hayatta kalan sözde-kurban çocukta, sende bıraktı.‖

―Ve ilmi kederli bir Ģekilde yarım kaldı, Harry. Voldemort‘un önem vermediği, anlamaya hiç zahmet etmediği ev cinleri, çocuk masalları, sevgi, sadakat ve masumiyet. Kesinlikle bunlar hakkında hiçbir Ģey bilmiyor ve anlamıyor. Kesinlikle hiçbir Ģey! Onun sahip olduğunun ötesinde bir güç, hiçbir büyüyle ulaĢılamayacak bir güç, asla kavrayamayacağı bir gerçek.‖

―Onu güçlendireceğine inandığı için senin kanını aldı. Annen senin için öldüğünde sana yaptığı büyünün de bir kısmını kendi vücuduna koymuĢ oldu. Büyü devam ettikçe bedeni annenin fedakârlığını canlı tutacak, senin ve Voldemort‘un kendisi için son umudu.‖

Dumbledore Harry‘ye gülümsedi ve Harry de ona baktı.

―Ve sen de bunu biliyordun-baĢından beri.‖

―Tahmin yürüttüm... Ama tahminlerim genellikle iyi yönde oluyor.‖ dedi Dumbledore neĢeli bir Ģekilde ve arkalarındaki yaratık titremeye ve inlemeye devan ederken sessizlik içinde uzunca bir süre oturdular.

―Dahası var.‖ dedi Harry. ‖Daha fazlası olmalı. Asam neden onunkini yendi?‖

―ĠĢte bundan pek emin değilim.‖

―O halde bir tahmin yürüt.‖ dedi Harry ve Dumbledore güldü.

―Harry anlaman gereken Ģey, Lord Voldemort ve sen birlikte Ģimdiye kadar hiç denenmemiĢ ve bilinmeyen büyüler diyarında bir yolculuğa çıktınız. Fakat burada benim olduğunu düĢündüğüm-ve bu Ģimdiye kadar benzeri görülmemiĢ Ģey ki-hiçbir asa yapımcısının öngöremediği ya da bunu Voldemort‘a anlatamadığı bir Ģey.

―Ġstemeden de olsa, insan olarak döndüğü zaman aranızdaki bağı iki katına çıkarmıĢ oldu. Ruhunun bir parçası hala sana bağlıydı ve kendini güçlendireceğini düĢünerek annenin fedakârlığından bir kısmını içine koydu. Eğer bu fedakârlığın tam ve korkunç gücünü anlayabilseydi, sanırım buna kalkıĢmazdı, belki de kanına dokunmaya cüret bile edemezdi… Ama öte yandan, anlayabilseydi zaten Lord Voldemort olmazdı ve asla kimseyi öldürmezdi.

Bu ikili bağı sağlamlaĢtırmak, kaderlerinizi tarihe gelmiĢ her büyücüden daha fazla bağlamayı kesinleĢtirmek için Voldemort seninkiyle aynı çekirdeği taĢıyan bir asayla sana saldırmaya devam etti. Çekirdekler, asanın onunkiyle ikiz olduğunu asla bilmeyen Lord Voldemort‘un beklemediği Ģekilde davrandı.‖

O gece, senden daha fazla korktu, Harry. Lord Voldemort‘un asla yapamayacağı bir Ģekilde ölüm ihtimalini kabul ettin, belki de benimsedin. Cesaretini kazandı ve asan onunkini alt etti. Ve bu durumda, bu asalar arasında bir Ģey oldu, ustaları arasındaki bağı tetikleyen bir Ģey.‖

―Asanın o gece Voldemort‘unkinden bazı güçleri ve nitelikleri kaptığına inanıyorum, içinde küçük bir Voldemort barındıran asadan. Dolayısıyla asan seni takip ederken onu tanıdı, yakın ve ölümü düĢmanı olan adamı tanıdı ve ona karĢı Lucius‘un asasının asla gerçekleĢtirmediği kendi büyüsünü kustu. Asan Ģimdi senin muazzam cesaretini ve Voldemort‘un ölümcül yeteneklerini barındırıyor: Lucius Malfoy‘un zavallı sopasının buna karĢı ne Ģansı olabilir ki?‖

―Ama eğer benim asam bu kadar kuvveliyse, Hermione onu nasıl kırabildi?‖ diye sordu Harry.

Sevgili oğlum, onun dikkate değer etkileri sadece büyünün en derin ve tavsiye edilmeyen noktalarını kurcalayan Voldemort‘a yöneldi. Ona karĢı anormal bir Ģekilde güçlü olan bir asa. Yoksa bu da diğerleri gibi bir asa… Yine de iyilerinden bir tanesi, eminim ki.‖ diye bitirdi Dumbledore kibarca.

Harry uzun süre öylece oturdu, ya da belki saniyelerce. Burada, bir Ģeylerden emin olmak çok zordu, zaman gibi.

―Beni senin asanla öldürdü.‖

―Seni benim asamla öldüremedi,‖ diye düzeltti Dumbledore. ―Sanırım ölü olmadığını kabul edebiliriz-her Ģeye rağmen, tabi ki.‖ diye ekledi, korkmak kabaca olurmuĢ gibi, ―Acı veren Ģeyler çektiğinden eminim ve bunları küçümsemiyorum.‖

―Yine de Ģu anda harika hissediyorum.‖ dedi Harry, adamın düzgün ve lekelenmemiĢ ellerine bakarak. ―Tam olarak neredeyiz?‖

―Ah, bunu ben sana soracaktım,‖ dedi Dumbledore etrafına bakarak. ―Nerede olduğumuzu söylüyorsun?‖

Dumbledore sorana kadar Harry bilmiyordu. ġimdi, her nasılsa, verilmeye hazır bir cevabı olduğunu gördü.

―Burası,‖ dedi yavaĢça, ―King‘s Cross istasyonuna benziyor. Daha temiz ve boĢ olması haricinde ve görebildiğim kadarıyla tren falan yok.‖

―King‘s Cross istasyonu!‖ diye kıkırdadı Dumbledore ölçüsüzce. ―Hayret, gerçekten mi?‖

―Peki, sen nerede olduğumuzu düĢünüyorsun?‖ diye sordu Harry biraz da kendini savunarak.

―Sevgili oğlum, hiçbir fikrim yok. Bu, dedikleri gibi, senin eğlencen.‖

Harry‘nin bunun ne anlama geldiğine dair hiçbir fikri yoktu; Dumbledore onu biraz çileden çıkarıyordu. Adama dik dik baktı ve sonra Ģu anki mekânlarından çok daha önemli sorularının olduğunu hatırladı.

―Ölümcül Kutsallar.‖ dedi ve bu kelimelerin Dumbledore‘un yüzündeki gülücüğü sildiğini memnuniyetle gördü.

―Ah, evet,‖ dedi. Biraz endiĢelenmiĢ görünüyordu.

―Evet?‖

TanıĢtıklarından beri Dumbledore, Harry‘ye ilk defa bu kadar az yaĢlı görünüyordu, çok daha az.

Yaramazlık yaparken yakalanmıĢ küçük bir çocuk gibi görünüyordu.

―Beni affedebilecek misin?‖ dedi. ―Sana güvenmediğim için beni affedilecek misin? Sana anlatmadığım için? Harry, sadece benim gibi baĢarısız olmandan korktum. Benim yaptığım hataları yapmandan çok korktum. Affet beni, Harry. ġimdi, bazen olduğu gibi, senin daha iyi biri olduğunu biliyorum.‖

―Neden bahsediyorsun?‖ diye sordu Harry, Dumbledore‘un ses tonundan ürkerek, gözlerinde beliren yaĢlardan ürkerek.

―Kutsallar, Kutsallar,‖ diye mırıldandı Dumbledore. ―Umutsuz bir adamın rüyası!‖

―Ama onlar gerçek!‖

―Gerçek, tehlikeli ve aptallar için bir tuzak,‖ dedi Dumbledore. ―Ve ben de aptaldım. Ama biliyorsun, değil mi? Artık senden saklayacak hiçbir sırrım yok. Biliyorsun.‖

―Neyi biliyorum?‖

Dumbledore Harry‘yle yüz yüze gelmek için döndü, gözyaĢları hala muhteĢem mavi gözlerinde parlıyordu.

―Ölümün Efendisi, Harry, Ölümün Efendisi! Sonuçta Voldemort‘tan iyi miydim?‖

―Tabi ki öyleydin,‖ dedi Harry. ―Tabi ki-Bunu nasıl sorarsın? Eğer korunabilseydin asla öldürmedin!‖

―Doğru, doğru,‖ dedi Dumbledore, özgüven isteyen küçük bir çocuk gibiydi. ―Ama yine de, ben de ölümü fethetmek için bir yol arıyordum, Harry.‖

―Onun yaptığı yoldan değil,‖ dedi Harry. Dumbledore‘a olan onca öfkesinden sonra, yüksek, kubbesel bir tavanın altında onu kendine karĢı savunuyor olması ne kadar da tuhaf geliyordu.

―Kutsallar, Hortkuluklar değil.‖

―Kutsallar,‖ diye mırıldandı Dumbledore, ―Hortkuluklar değil, aynen öyle.‖

Bir sessizlik oldu. Arkalarındaki yaratık inildedi, ama Harry tekrar bakmadı.

―Grindelwald da onları arıyordu, ha?‖ diye sordu.

Dumbledore bir an gözlerini kapattı ve baĢını salladı.

―Her Ģeyden önce buydu ilgimizi çeken.‖ dedi sessizce. ―PaylaĢılan bir takıntı ve iki zeki, kibirli çocuk.

Godric‘s Hollow‘a gelmek istiyordu, sanırım tahmin etmiĢsindir, Ignotus Peverell‘in mezarı için. O

üçüncü kardeĢin öldüğü yeri araĢtırmak istiyordu.‖

―Yani doğru?‖ dedi Harry. ―Her Ģey? Peverell kardeĢler-―

―-hikâyedeki üç kardeĢti,‖ Dumbledore baĢını sallayarak. ―Ah, evet, sanırım öyle. Ölüm‘le ıssız bir yolda karĢılaĢıp karĢılaĢmamaları… Sanırım daha çok bu güçlü nesneleri yapabilecek kadar yetenekli, tehlikeli büyücüler olan Peverell kardeĢler olmalı. Ölüm‘le olan hikâyeleri bana daha çok yaratıcılıkla süslenmiĢ bir efsane gibi geliyor.‖

―Pelerin, bildiğin gibi, çağlar boyunca babadan oğla, anneden kıza aktarıldı, Ignotus‘un Godric‘s Hollow köyünde doğan son yaĢayan torununa.‖

Dumbledore Harry‘ye gülümsedi.

―Ben?‖

―Sen. Pelerin‘in ailenin öldüğü gece neden benim olduğunu tahmin etmiĢsindir, biliyorum. James onu bana sadece birkaç gün önce göstermiĢti. Okuldaki fark edilmeyen yaramazlıklarını nasıl yaptığını açıklıyordu. Gördüğüm Ģeye inanamamıĢtım! Ġncelemek için ödünç alıp alamayacağımı sordum.

Kutsallar‘ı birleĢtirme rüyam uzun zaman önce hayallerimden çıkmıĢtı, ama dayanamadım, yakından incelememe faydası olmadı. Daha önce böylesini görmemiĢtim, çok eskiydi, her açıdan mükemmeldi… Ve sonra baban öldü ve ben de sonunda iki Kutsala kavuĢmuĢ oldum.

Sesinin tonu dayanılamaz bir Ģekilde acı veriyordu.

―Her Ģeye rağmen Pelerin hayatta kalmalarını sağlayamadı,‖ dedi Harry çabucak. Voldemort, annemle babamın nerede olduğunu biliyordu. Pelerin onları lanet-geçirmez yapmıyordu.‖

―Doğru,‖ diye iç geçirdi Dumbledore. ―Doğru.‖

Harry bekledi ama Dumbledore konuĢmayınca Harry onu teĢvik etti.

―Yani Pelerin‘i gördüğünde Kutsalları aramayı bırakmıĢtın?‖

―Ah, evet,‖ dedi Dumbledore zorla. Kendini Harry ile göz göze gelmeye zorluyormuĢ gibi görünüyordu. ―Ne olduğunu biliyorsun. Biliyorsun. Beni, kendimi aĢağıladığım kadar aĢağılayamazsın.‖

―Ama seni aĢağılamıyorum-―

―O zaman yapmalısın,‖ dedi Dumbledore. Derin bir nefes aldı. ―Kız kardeĢimin hastalığının sırlarını biliyorsun, o Muggle‘ların ona ne yaptığını, onun ne hale geldiğini. Zavallı babamın nasıl intikam almak için uğraĢtığını ve bedelini Azkaban‘da ölerek ödediğini biliyorsun. Annemin Ariana için hayatından nasıl vazgeçtiğini biliyorsun.‖

―Buna gücenmiĢtim, Harry.‖

Dumbledore bunu buz gibi bir havayla dobra dobra belirtmiĢti. Harry‘nin kafasının üstünden uzaklarda bir noktaya bakıyordu.

―Yetenekliydim. Görkemliydim. Kaçmak istiyordum. Parlamak istiyordum. ġan, Ģeref istiyordum.‖

―Beni yanlıĢ anlama,‖ dedi, acı yüzünü tekrar eskisi kadar yıpranmıĢ bir hale getirirken. ―Onları seviyordum. Ailemi seviyordum, kız ve erkek kardeĢimi seviyordum, ama bencildim, Harry, dikkate değer bir Ģekilde kendinden ait hiçbir Ģey düĢünmeyen ve bunu sadece hayal etmesi mümkün olan senden çok daha bencil.‖

―Sonra, annem ölünce yaralı kız kardeĢimin ve sağı solu belli olmayan erkek kardeĢimin sorumluluğu bana kaldı, biraz sinir ve hayal kırıklığıyla köye döndüm. Kapana kısılmıĢ olduğumu ve harcandığımı düĢünüyordum! Ve sonra, tabi ki, o geldi…‖

Dumbledore doğrudan Harry‘nin gözlerine baktı.

―Grindelwald. Fikirlerinin beni nasıl sardığını hayal bile edemezsin, Harry, beni alevlendirmiĢti.

Muggle‘lar boyun eğmeye zorlanacaktı. Biz büyücüler muzaffer olacaktık. Grindelwald ve ben, devrimin Ģanlı genç liderleri.‖

―Ah, biraz vicdanım vardı, tabi. BoĢ sözlerle kendimi rahatlatıyordum. Hepsi ―daha üstün doğruluk‖

için olacaktı, eğer zarar gelirse, büyücülerin yararı için yüz katıyla geri ödetilecekti. Kalbimin derinliklerinde, Gellert Grindelwald‘ın ne olduğunu, biliyor muydum? Sanırım biliyordum ama gözlerim kapalıydı. Eğer planlarımızı gerçekleĢtirebilseydik, bütün hayallerim gerçek olurdu.‖

―Ve tasarımızın kalbinde, Ölümcül Kutsallar! Onu nasıl da etkilemiĢti, bizi nasıl da büyülemiĢti!

Yenilmez asa, bizi güce götürecek olan silah! Diriltme TaĢı-ona göre, bilmiyor gibi görünsem de, bir Inferi ordusu manasına geliyordu! Bana göre ise, itiraf etmeliyim ki, ailemin dönüĢü ve bütün sorumluluğun omuzlarımdan kalkıĢı anlamındaydı.‖

―Ve Pelerin… Nedense Pelerin‘i çok tartıĢmadık Harry. Ġkimiz de Pelerin‘siz kendimizi saklayabiliyorduk, sahibi kadar baĢkalarını da koruyacak ve kollayacak gerçek büyü tabi ki. Sanırım onu bulabilseydik, Ariana‘yı saklamak için yararlı olabilirdi, ama bizim önceliğimiz Pelerin‘in üçlüyü tamamlaması yönündeydi, Efsaneye göre, bu üç nesneyi birleĢtiren adam Ölümün Efendisi olabilecekti, bizim tabirimizle ‗yenilmez‘‖

―Yenilmez, Ölümün efendileri, Grindelwald ve Dumbledore! Ġki aylık çılgınlık, acımasız hayaller ve ailemden kalan son iki üyeyi iyice ihmal etmem.‖

―Ve sonra… ne olduğunu biliyorsun. Gerçek; kaba, çizgi dıĢı ve son derecede takdire değer kardeĢim olarak bana dönmüĢtü. Bana bağırdığı gerçekleri duymak istemedim. Kutsalları arama azmimin kırılgan ve dengesiz kız kardeĢimi ikinci plana attığını duymak istemedim.‖

―TartıĢma kavgaya dönüĢtü. Grindelwald kontrolünü kaybetti. Bu onda her zaman sezdiğim ama göz ardı eder göründüğüm bir Ģeydi ancak o zaman felakete sebep olmuĢtu. Ve Ariana… annemin bütün özeni ve dikkatinden sonra… yerde ölü halde yatıyordu.‖

Dumbledore hafifçe soluklandı ve ciddi ciddi ağlamaya baĢladı. Harry ona dokunabildiğine memnun bir halde yanına yaklaĢtı ve sıkıca konulu kavradı, Dumbledore yavaĢ yavaĢ kontrolünü tekrar sağladı.

―Tabi, Grindelwald kaçtı, önceden tahmin edebileceğim herkes gibi. Gücü ele geçirme planlarıyla, Mugglelar‘a iĢkence tasarılarıyla ve benim de cesaretlendirip yardım ettiğim Ölümcül Kutsalların hayaliyle. Ben kız kardeĢimi gömerken ve suçluluğumla, korkunç üzüntümle ve utancımın bedeliyle yaĢamayı öğrenirken o ortadan kayboldu.‖

―Yıllar geçti. Onun hakkında bazı dedikodular mevcuttu. Sınırsız bir güce sahip olan bir asa elde ettiğini söylüyorlardı. Bana da, bu arada, Sihir Bakanlığı teklif edilmiĢti, bir kere değil, birkaç kere.

Doğal olarak, reddettim. Güce güvenmeyeceğimi öğrenmiĢtim.‖

―Ama siz, Fudge veya Scrimgeour‘dan daha iyi, çok daha iyi bir bakan olurdunuz!‖ diye baĢladı Harry.

Dumbledore ―Olur muydum?‖ diye sordu yavaĢça. ―Emin değilim. Çok gençken gücün benim zayıflığım ve tutkum olduğunu kanıtlamıĢtım. Merak uyandırıcı, Harry, ama belki de güce en uygun kiĢi, onu asla aramamıĢ kiĢidir. Onlar da senin gibi onlar da üstlerine liderlik yükümlülüğünü aldı, mecbur oldukları için sorumluluğu üstlendi ve ĢaĢırtıcıdır ki gayet iyi yerine getirdi.

―Hogwarts‘ta güvendeydim. Sanırım iyi de bir öğretmendim-―

―Sen en iyisiydin-―

―-çok kibarsın Harry. Ama ben genç öğrencileri eğitmekle meĢgulken Grindelwald bir ordu kuruyordu.

Benden korktuğunu söylüyorlardı, belki de öyleydi, ama sanırım benim ondan korktuğumdan daha azdı.

―Ah, ölüm değil.‖ dedi Dumbledore Harry‘nin soru soran bakıĢlarına. Bana sihirle yapabileceği bir Ģey değildi. Daha önce karĢılaĢmıĢtık ve belki ondan biraz daha fazla yetenekliydim. Gerçekten korktuğum Ģey buydu. Gördüğün üzere, o gece, o korkunç kavgada kız kardeĢimi öldüren laneti kimin yaptığını asla bilemedim. Bana korkak diyebilirsin, haklısın da. Harry, ben her Ģeyin ötesinde ölümüyle ilgili edindiğim bilgiden korkmuĢtum, sadece kibir ve aptallığımla değil, onun hayatını söndüren laneti gerçekten de ben yapmıĢtım.‖

―Sanırım biliyordu. Beni korkutan Ģeyin ne olduğunu biliyordu. Onunla karĢılaĢmayı son ana kadar erteledim ama daha fazla direnmek utanç verici olurdu. Ġnsanlar ölüyor ve o durdurulamaz görünüyordu ve ben de yapabileceğim Ģeyi yapmalıydım.‖

―Sonra ne olduğunu biliyorsun. Düelloyu kazandım. Asayı kazandım.‖

BaĢka bir sessizlik. Harry Dumbledore‘un kimin Ariana‘yı öldürdüğünü nasıl öğrendiğini sormadı.

Bilmek istemiyor, Dumbledore‘u bunu anlatmak zorunda bırakmak hiç istemiyordu. Sonunda Dumbledore‘un Kelid Aynası‘na bakınca neler gördüğünü ve Harry‘nin memnuniyetini görünce de nasıl bu derecede anlayıĢlı olabildiğini anlamıĢtı.

Uzun zaman konuĢmadan oturdular, arkalarında inleyen yaratık artık Harry‘yi rahatsız etmiyordu.

Sonunda ―Grindelwald, Voldemort‘un asanın peĢinden gitmesini engellemeye çalıĢtı. Yalan söyledi, bildiğin gibi, ona hiç sahip olmamıĢ gibi davrandı.‖

Dumbledore baĢını sallayıp yere baktı, gözyaĢları hala kemerli burnunun üstünden akıyordu.

―Sonraki yıllarda vicdan azabı duyduğunu söylüyorlar, Nurmengard‘daki hücresinde yalnızken.

Umarım doğrudur. Yaptığından korku duyduğuna inanmak istiyorum. Belki bu yalanı telafi için bir çabadır… Voldemort‘un Kutsalı almasını engellemek için…‖

―Ya da belki mezarınızın kırılmasını engellemek için?‖ diye belirtti Harry ve Dumbledore gözlerini kırptı.

Kısa bir duraklamadan sonra Harry ―Diriltme TaĢı‘nı kullanmıĢsın.‖ dedi.

Dumbledore baĢını sallayarak onayladı.

―O kadar yıldan sonra onu bulduğumda Gauntlar‘ın terkedilmiĢ evinde gömülü bir haldeydi-Gençliğimden beri en çok istediğim Kutsal, birçok farklı sebepten istiyorum onu-aklımı kaçırmıĢtım, Harry. Onun artık bir Hortkuluk olduğunu ve üzerinde bir lanet taĢıyabileceğini unutmuĢtum. Onu aldım ve taktım, bir saniyeliğine Ariana‘yı, annemi ve babamı göreceğimi ve ne kadar üzgün olduğumu söyleyecektim…

―Aptaldım, Harry. O kadar yıldan sonra hiçbir Ģey öğrenmemiĢtim. Ölümcül Kutsalları birleĢtirmeye layık bir adam değildim. Bunu tekrar kanıtlamıĢ oldum, iĢte, son kanıt buydu.

―Neden?‖ dedi Harry. ―Bu doğal! Onları tekrar görmek istiyordun. Bunda yanlıĢ ne var?‖

―Belki bir milyonda bir adam Kutsalları birleĢtirebilir, Harry. Ben en kullanıĢsız ve en az sıra dıĢı olanı almaya uygundum. Yüce Asa‘ya sahip olabilirdim ama bununla övünemez ve birisini öldüremezdim.

Onu ehlileĢtirmeme izin verildi, çünkü onunla çıkar sağlamayacak, baĢkalarını kurtaracaktım.‖

―Ama Pelerin, onu boĢ bir merakla almıĢtım ve bende gerçek sahibi olan sende çalıĢtığı gibi asla çalıĢmadı. Ben taĢı senin ölümünde kullandığının aksine mutlu olanları geri getirmek için kullanırdım.

Sen Kutsalların hakkıyla sahibisin.‖

Dumbledore Harry‘nin eline hafifçe vurdu, Harry yaĢlı adama baktı ve gülümsedi; kendine yardım edemezdi. Nasıl hala içinde Dumbledore‘a öfke kalabilirdi ki.

―Neden bu kadar zor hale getirmek zorundaydın ki?‖

Dumbledore heyecanla gülümsedi.

―Korkarım ki, Miss Granger‘in seni yavaĢlatacağını var saymıĢtım, Harry. Aklının değil iyi kalbinin seni yönlendireceğinden korkuyordum. Bu çekici nesneler hakkında tüm sunulan gerçeklerin, benim gibi seni de yanlıĢ zamanda, yanlıĢ sebeplerle sarmasından korkuyordum. Eğer senin eline geçecekse, güvenli bir Ģekilde geçmesini istedim. Sen ölümün gerçek efendisisin çünkü gerçek efendi ölümden kaçmaya çalıĢmaz. O kiĢi ölmesi gerektiğini kabul eder ve bu yaĢayan dünyada ölümden çok daha kötü Ģeyler olduğunu anlar.‖

―Ve Voldemort Kutsalları asla öğrenemedi, öyle mi?‖

―Sanmıyorum zira Diriltme TaĢı‘nı tanıyamayıp bir Hortkuluk‘a çevirdi. Ama bilseydi bile, Harry, ilk baĢta onlara ilgi göstereceğinden Ģüpheliyim. Pelerin‘e ihtiyacı olduğunu düĢünmezdi ve taĢla kimi ölümden geri getirebilirdi ki? Ölümden korkuyordu. Sevmiyordu.‖

―Ama ondan asanın peĢinden gitmesini umdunuz?‖

―Asan Little Hangleton‘daki mezarlıkta onunkini yendiğinden beri deneyeceğini biliyordum. Ġlk baĢta, onu üstün maharetinle alt ettiğinden korkuyordu. Ama Ollivander‘ı kaçırınca, ikiz çekirdeğin varlığını keĢfetti. Ona göre bu her Ģeyi açıklıyordu. Yine de ödünç alınmıĢ asanın sana karĢı Ģansı yoktu!

Sonunda Voldemort kendine sendeki hangi niteliklerin asanı bu kadar güçlü yaptığını, sende olup da onda olmayan hangi yeteneğin olduğunu sormak yerine, doğal olarak hepsini yenebileceği söylenen tek asayı bulmaya odaklandı. Onun için Yüce Asa takıntısı, sana duyduğu takıntıyla yarıĢır hale geldi. Yüce Asa‘nın onun son zayıflığını kaldırdığını ve onu tamamen yenilmez kıldığına inanıyordu.

Zavallı Severus…‖

―Eğer Snape ile ölümünüzü planladıysanız, Yüce Asa‘nın sendeki hâkimiyetinin sona ermesi manasına geliyordu, değil mi?‖

―Ġtiraf etmeliyim ki maksadım buydu,‖ dedi Dumbledore, ―Ama amaçladığım gibi gitmedi, değil mi?‖

―Hayır,‖ dedi Harry. ―ĠĢe yaramadı.‖

Arkalarındaki yaratık kıpırdadı ve inledi, Harry ile Dumbledore ise konuĢmadan en uzun sürelerini geçirdiler. Bundan sonra ne olacağının düĢüncesi, Harry‘nin üzerine uzun dakikalar boyunca, sanki yumuĢakça yağan bir kar gibi çöktü.

―Geri dönmem gerekiyor, değil mi?‖

―Bu sana bağlı?‖

―Seçim Ģansım var mı?‖

―Ah evet.‖ Dumbledore gülümsedi. ―King‘s Cross‘tayız, demiĢtin. Sanırım eğer geri dönmemeyi seçersen, sen… Ģöyle diyelim… Bir trene bineceksin.‖

―Ve o beni nereye götürecek?‖

―Ardına.‖ dedi Dumbledore basitçe.

Tekrar sessizlik oldu.

―Voldemort Yüce Asa'yı aldı.‖

―Doğru. Yüce Asa Voldemort‘un elinde.‖

―Ama sen geri gitmemi istiyorsun?‖

―Sanırım,‖ dedi Dumbledore ,‖eğer dönmeyi seçersen, belki onu bitirebiliriz. Buna söz veremem.

Ama biliyorum ki, Harry, buradan dönme konusunda ondan daha az korkuyorsun.‖

Harry gölgeler içinde uzaktaki sandalyenin altında duran çiğ görünümlü, titreyen ve kasılan Ģeye bir bakıĢ attı.

―Ölüye acıma, Harry. YaĢayanlara ve her Ģeyin üstünde, sevgisiz yaĢayanlara acı. Dönerken birkaç ruhun sakatlanmasını, birkaç soyun parçalanmasını kesinleĢtirebilirsin. Eğer bu sana layık bir amaç ise, buna hoĢça kal hediyesi diyebiliriz.‖

Harry baĢını salladı ve iç geçirdi. Buradan ayrılmak ormana yürümekten daha zor olmayacaktı, ama burası sıcak, parlak ve huzur doluydu ve biliyordu ki, acıya ve daha fazla kaybın korkusuna dönecekti. Ayağa kalktı, Dumbledore da aynısını yaptı ve bir süre birbirlerinin suratına baktılar.

―Son bir Ģey daha,‖ dedi Harry. ―Bu gerçek mi? Ya da kafamda kurduğum bir Ģey mi?‖

Dumbledore içtenlikle ona baktı, parlak beyaz bir duman Harry‘yi sararken, kulaklarına gelen ses güçlü ve yüksekti.

―Tabi ki bu kafanın içinde gerçekleĢiyor, Harry, ama neden bu gerçek olmadığı manasına gelsin ki?‖

OTUZ ALTINCI BÖLÜM

PLANDA TERSLİK

Tekrar, yüzükoyun arazide yatıyordu. Ormanın kokusu burnunu doldurdu. Yanağının altındaki soğuk, sert zemini hissedebiliyordu ve düĢüĢ nedeniyle ikiye ayrılan gözlük menteĢesi Ģakağına batıyordu.

Öldürme Laneti‘nin isabet ettiği yer demirden bir yumruk ile ezilmiĢ gibiydi, vücudunun her bir santimi acıyordu. Kolları garip bir açıyla bükülmüĢ, ağzı yarı açık, hareket edemeden düĢtüğü yerde kaldı.

Ölümü üzerine sevinç çığlıkları ve zafer nidaları duymayı umuyordu ancak tersine telaĢlı ayak sesleri, fısıldanmalar ve havayı dolduran meraklı mırıldanmalar duydu.

―Lordum. Lordum...‖

Bu Bellatrix‘in sesiydi ve sanki sevgilisine konuĢuyor gibiydi. Harry gözlerini açmaya cesaret edemedi ama diğer duyularının bu halini algılamasına izin verdi. Asasının hala cüppesinin altında saklı olduğunu biliyordu çünkü zeminle göğsü arasında bastırıĢını hissedebiliyordu.Karın bölgesindeki yastık hissi ona Görünmezlik Pelerininin görünürden uzak hala orada olduğunu iĢaret ediyordu.

― Lordum...‖

―Böyle daha iyi,‖ dedi Voldemort‘un sesi.

Daha fazla ayaksesleri. Birkaç insan aynı noktadan geriye açılıyordu. Neyin, ne için olduğunu öğrenmeye dair çaresiz Harry, gözünü bir milimetre kadar araladı.

Voldemort ayağa kalkıyor gibi görünüyordu. Farklı farklı ölüm yiyenler ondan uzaklaĢarak açıktaki kalabalık çizgiye dönüyorlardı. Bellatrix tek baĢına Voldemort‘un yanıbaĢında diz çökmüĢ duruyordu.

Harry gözlerini tekrar kapattı ve ne gördüğünü düĢünmeye baĢladı. Ölüm Yiyenler, yere düĢmüĢ gibi görünen Voldemort‘un etrafına doluĢmuĢlardı. Harry‘e Öldürme Laneti yaptığında bir Ģey olmuĢtu.

Voldemort da yere mi yıkılmıĢtı? Öyle görünüyordu. Her ikisi de bilinçsizce düĢmüĢ ve Ģimdi her ikisi de geri dönmüĢtü.

―Lordum, izin veri-―

―Yardıma ihtiyacım yok,‖ dedi Voldemort soğuk bir sesle ve her ne kadar Harry bunu göremese de yardım teklifi geri çevrilen Bellatrix‘i hayal edebiliyordu. ―Çocuk... Öldü mü?‖

Açıklıkta derin bir sessizlik oldu. Harry‘e kimse yaklaĢmadı ama Harry onların üstüne odaklanmıĢ

bakıĢlarını hissetti; bu onu zemine daha da yapıĢtırmıĢ gibiydi ve bir parmak ya da kirpiğin hareket etmesinden korkuyordu.

―Sen,‖ dedi Voldemort, bir patlama ve ardında küçük bir feryat çıktı.

―Ġncele onu. Ölüp ölmediğini söyle.‖

Harry kontrol için kimin gönderildiğini bilmiyordu. Kalbi yerinden çıkacakmıĢcasına atarken ancak orada yatıp incelenmeyi bekleyebilirdi, ama yine de Voldemort‘un planda bir Ģeylerin ters gittiğinden Ģüphelenmesi ve ona yaklaĢmaktan kaçınmasını fark etmek rahatlatıcıydı...

Beklediğinden daha yumuĢak eller Harry‘nin yüzüne dokundu, bir göz kapağını yukarı doğru çekti; tiĢörtünün altında, göğsünün hemen altındaki kalbine dokundu. Kadının hızlı solumasını duyabiliyordu, uzun saçları yüzünü gıdıkladı. Kaburgalarına karĢı atan hayat belirtisini hissedebildiğinden emindi.

―Draco hayatta mı? ġatoda mı?‖

FısıldayıĢ açıkça duyulabiliyordu; kadının dudakları kulağından birkaç santim uzaktaydı, kafası öyle aĢağı eğilmiĢti ki uzun saçları, çocuğun yüzünü bakıĢlardan koruyordu.

―Evet,‖ diye fısıldadı bir ses geri.

Göğsünün sıkıldığını, kadının tırnaklarını ona geçirdiğini hissetti. Sonunda pes etmiĢti. Ayağa kalktı.

―Ölü!‖ diye seslendi izleyenlere.

Ve Ģimdi bağırıyorlardı, Ģimdi zafer çığlıkları atıyorlardı ve ayaklarının üstlerinde zıplıyorlardı; göz kapaklarının arasından Harry, kutlamayla havaya saçılan kırmızı ve gümüĢi patlamaları görebiliyordu.

Hala yerde ölü taklidi yaparken, anladı. Narcissa, Hogwarts‘a girmeye kabul edilmenin ve oğlunu bulmanın tek yolunun mevcut orduyu fethetmek olduğunu biliyordu. Voldemort‘un kazanıp kazanmadığını artık umursamıyordu.

―Görüyor musunuz?‖ dedi Voldemort yaygaranın üstünden seslenerek. ―Harry, ellerimde öldü ve canlı hiçbir insanoğlu beni artık tehdit edemez! Ġzleyin! Crucio! ‖

Harry bunu bekliyordu, vücudunun orman zemininde öylece bırakılmasına izin verilmeyeceğini biliyordu; bu Voldemoert‘un zaferinin kanıtlanmasının Ģerefineydi. Havaya kaldırıldı, cansız kalmak için tüm kararlılığını harcadı ancak beklediği acı gelmemiĢti. Havaya bir kez, iki kez, üç kez atıldı: Gözlükleri uçtu ve asasının, cüppesinin altında biraz kaydığını hissetti. Ancak kendini cansız ve gevĢek bıraktı ve yere son kez düĢtüğünde etrafta delicesine gülüĢler, feryatlar yankılandı.

―ġimdi,‖ dedi Voldemort, ―kaleye gidelim ve onlara kahramanlarının kim halde olduğunu gösterelim.

Cesedi kim taĢıyacak? Hayır –Bekle –‖

Kahkahalara birden ara verilmiĢti, bir daika sonra Harry zeminin sallandığını hissetti.

―Onu sen taĢı,‖ dedi Voldemort, ―Kollarında görünür daha iyi olacaktır, değil mi? Küçük arkadaĢını yerden al, Hagrid. Ve gözlükleri-gözlüklerini tak-fark edilebilir olmalı-―

Birisi gözlüklerini hafif bir güçle taktı ama onu havaya kaldıran devasa eller oldukça nazikti. Harry, Hagrid‘in derin iç çekiĢleriyle, kollarının sallandığını hissedebiliyordu ve Harry, ona henüz hiçbirĢeyin kaybedilmediğini belirtmek için ne bir kelime etmeye ne de kıpırdamaya cesaret edemedi.

―Kıpırda,‖ dedi Voldemort, Hagrid, ormana gerisin geri sık yetiĢmiĢ ağalara doğru tökezledi. Dallar Harry‘nin saçlarına ve cüppesine çarptı ancak ağzı umarıszca açık, gözleri kapalı, Ölüm Yiyenler etrafındayken hareketsizce yatmayı sürdürdü ve Hagrid Ģuursuzca hıçkırırken kimse Harry‘nin açıktaki boynunun atıp atmadığını görmek için bakmadı.

Ġki dev, Ölüm Yiyenler‘in arkasında, geçtiği ağaçları yıkıp devirerek çarpıĢa çarpıĢa geliyordu; o kadar ses yapmıĢlardı ki kuĢlar çığlıklar atarak havaya karıĢtılar, Ölüm Yiyenler‘in sevinç çığlıkları bile boğulmuĢtu. Zafer töreni açık araziye kadar devam etti biraz zaman sonra kapalı göz kapaklarının ardında karanlığın aydınlanmasıyla ağaçların seyrelmeye baĢladığını söyleyebilirdi.

―Bane!‖

Harry‘nin beklenmedik bağırıĢı neredeyse Harry‘nin gözlerini açmasına itiyordu. ―Mulusun di mi?

SavaĢmadığın için, seni korkak koca beygir. Öldü‘ü için Harry-mu-mutlu musun?‖

Hagrid devam edemedi, tekrar gözyaĢlarına boğuldu. Harry bu alayın geçiĢini izleyen kaç tane atadam olduğunu merak etti, gözlerini açıp bakmaya cesaret edemedi. Bazı Ölüm Yiyenler geçerken artlarında bıraktıkları atadamlara aĢağılamalar yağdırdılar. Biraz sonra, Harry havanın tazeliği nedeniyle ormanın sonuna eriĢtiklerini hissetti.

―Dur.‖

Harry, Hagrid‘in Voldemort‘un emirlerine uymakta güçlük çektiğini düĢündü çünkü hafiften yalpalamıĢtı. Ve Ģimdi durdukları yerde bir soğuk dalgası oluĢtu, Harry dıĢtaki ağaçlar arasına çıkan ruh emicilerin hırıltılı nefeslerini duydu. ġimdi onu etkileyemezlerdi. Kurtulduğu gerçeği içini kavurdu, sanki babasının geyiği kalbini korumaya devam ediyormuĢçasına, bu onlara karĢı bir tılsım gibiydi.

Birisi Harry‘inin yanından geçti onun Voldemort‘un kendisi olduğunu biliyordu çünkü bir dakika sonra büyüyle yükseltilmiĢ sesi araziyi doldurarak Harry‘nin kulaklarında çınlandı.

―Harry Potter öldü. Burada, sizler onun için hayatınızı orataya koyarken o kendisini kurtarmak için kaçarken öldü. Kahramanınızın gittiğinin ispatı olarak cesedini getirdik.

―SavaĢ kazanıldı. SavaĢanlarınızın yarısını kaybettiniz. Ölüm Yiyenler‘im sizden daha sayıca daha fazla ve Sağ-Kalan-Çocuğun iĢi bitti. Daha fazla savaĢ olmamalı. Direnmeye kim devam ederse ister erkek, ister kadın isterse çocuk, katledilecektir tıpkı ailesinin her bir üyesinin öldürüleceğiı gibi. ġimdi Ģatodan dıĢarı çıkın ve önümde diz çökün, bağıĢlanacaksınız. Aileniz ve çocuklarınız, erkek kardeĢleriniz ve kız kardeĢleriniz hayatta kalacak ve affedilecek ve beraber inĢa edeceğimiz yeni dünyada bana katılacaksınız.‖

Arazide ve Ģatoda bir sessizlik vardı. Voldemort, Harry‘nin gözünü açmaya cesaret edemeyeceği kadar yakındı.

―Gelin,‖ dedi Voldemort ve Harry onun ilerlediğini duydu, Hagrid de onu takip etmeye zorlandı. ġimdi Harry gözünü küçük miktarda aralamıĢtı ve Voldemort‘un, korumalı kafesinden serbest bıraktığı büyük yılanı Nagini, omuzlarında sarılı, önlerinde yürüdüğünü gördü. Ancak Harry‘nin, onunla birlikte yavaĢça aydınlanan karanlıkta yürüyen Ölüm Yiyenler‘e fark edilmeden asasını cüppesinin altından çıkarmasına imkan yoktu...

―Harry,‖ diye hıçkırdı Hagrid. ―Ah Harry... Harry...‖

Harry gözlerini sımsıkı geri kapadı. ġatoya yaklaĢtıklarını biliyordu ve kulaklarını kabarttı, Ölüm Yiyenler‘in neĢeli sesleri dıĢında, Ģatodan hayat belirtileri olan ağır adım sesleri geliyordu.

―Dur.‖

Ölüm Yiyenler aniden durakladı; Harry onların okulun açık ön kapılarını karĢılarcasına tek sıra halinde dağıldıklarını duydu. Kapalı gözkapaklarından bile giriĢ salonundan saçılan kırmızımsı ıĢınları görebiliyordu. Bekledi. Her an uğruna ölmeyi denediği insanlar, açıkça ölü halde yatan onu göreceklerdi, Hagrid‘in kollarında.

―HAYIR!‖

Çığlık olduğundan da korkunçtu çünkü Profesör McGonagall‘ın böyle bir ses çıkarabileceğini asla ne ummuĢ ne de hayal etmiĢti. Yakındaki baĢka bir kadının kahkaha attığını duydu bunun, McGonagall‘ın feryadından zevk alan Bellatrix olduğunu biliyordu. Bir saniye kadar daha gözlerini kıstı ve kapı eĢiğinde Ģatonun hayatta kalan insanlarla, onları yenilgiye uğratanları ve Harry‘nin öldüğü gerçeğini kendi gözleriyle görmek isteyenlerle dolduğunu gördü. Biraz ötesinde Nagini‘nin baĢını tek bir beyaz parmağıyla okĢayan Voldemort‘u gördü. Gözlerini tekrar kapadı.

―Hayır!‖

― Hayır!‖

―Harry! HARRY!‖

Ron‘un, Hermione‘nin ve Ginny‘nin sesi Mcgonagall‘ınkinden de kötüydü; Harry cevap vermek için herĢeyini verirdi, ama sessiz kaldı ve onların feryatları, hayatta kalan kalabalığı tetiklemiĢ gibiydi, Ölüm Yiyenler‘e hakaretler yağdırıp bağırıyorlardı, ta ki-

―SESSĠZLĠK!‖ diye bağırdı Voldemort ve bir patlama oldu parlak bir ıĢık çaktı ve hepsine sessizlik çöktü.

―Buraya kadar! Onu indir Hagrid, ayağımın altına, ait olduğu yere!‖

Harry kendisinin çime indirildiğini hissetti.

―Görüyor musunuz?‖ dedi Voldemort ve Harry yattığı yerde ileri geri kakıldığını hissetti. ―Harry Potter öldü! Anlıyor musunuz, yollarından saptırılanlar? O kendi uğruna baĢkalarının kurban olmasına güvenen bir çocuktan baĢka bir Ģey değildi!‖

―Seni alt etti!‖ diye bağırdı Ron ve büyü bozuldu ve Hogwarts‘ın direniĢçileri bir kez daha sesleri, daha gürültülü bir patlamayla susturulana dek bağırmaya ve çığlık atmaya baĢladılar.

―ġato arazisinde kaçmaya çalıĢırken öldürüldü‖ dedi Voldemort ve yalandan ötürü sesi zevk doluydu,

―kendisini kurtarmaya çalıĢırken öldürüldü-―

Ama Voldemort‘un sesi kesilmiĢti: Harry bir kargaĢa ve bağırıĢ iĢitti ve tekrar baĢka bir patlama, parlak bir ıĢık ve acılı bir inilti; çok hafif gözlerini açtı. Birisi kalabalıktan kopup Voldemort‘a saldırmıĢtı: Harry Ģeklin silahsızlandırılmıĢ yere çarptığını gördü, Voldemort isyankarının asasını kenara fırlatarak kahkaha atıyordu.

―Ve bu da kim?‖ dedi yılanının hafif tıslamasına eĢlik ederken. ―ġato ele geçirilmiĢken savaĢmaya devam edenlere ne olacağını göstermeye gönüllü olan da kim?‖

Bellatrix keyif dolu bir kahkaha koydu.

―Bu Neville Longbottom, Lordum! Carrowlara o kadar sorun yaratan çocuk! Seherbazların oğlu, hatırladınız mı?‖

―Ah, evet, hatırlıyorum,‖ dedi Voldemort, yere geri ayağa kalkan Neville‘e bakarken, silahsızlandırılmıĢ

ve korumasız, Ölüm Yiyenlerle hayatta kalanlar arasındaki tekin arazide duruyordu. ―Ama safkansın, değil mi, benim cesur evladım?‖ diye sordu Voldemort ayakta ona doğru dikilen Neville‘e, boĢ elleri yumruk halinde kıvrılmıĢtı.

―Eğer öyleysem ne olmuĢ?‖ dedi Neville yüksek sesle.

―Asil ırktan gelmenin verdiği o cesareti gösterdin. Çok değerli bir Ölüm Yiyen olacaksın. Senin yeteneğine ihtiyacımız var, Neville Longbottom.‖

―Sana ancak cehennem tamamen buz tuttuğunda katılırım,‖ dedi Neville. ―Dumbledore‘un Ordusu!‖

diye haykırdı ve Voldemort‘un Susturma Büyüsü‘nün engel olamadığı kalabalıktan sevinç çığlıkları geldi.

―Çok güzel,‖ dedi Voldemort ve ipeksi sesinde en güçlü lanetten bile daha güçlü tehlike sezildi. ―Eğer tercihin buysa, Longbottom, birinci plana geri dönüyoruz. Kafanın üstüne,‖ dedi sessizce, ―olmalı.‖

Kirpiklerinin arasından hala izleyerek, Harry Voldemort‘un asasını salladığını gördü. Saniyeler sonra Ģatonun kırık camlarından birinden Ģekilsiz bir kuĢ yarı aydınlığa doğru uçtu ve Voldemort‘un eline kondu. KüflenmiĢ nesneyi ucundan salladı, boĢ ve eski püskü, sallandı: Seçmen ġapka.

―Hogwarts okulunda bundan sonra daha fazla Seçme olmayacak,‖ dedi Voldemort. ―Binalar olmayacak. Asil atamın, Salazar Slytherin‘in renkleri, kalkanı ve amblemi herkese yetecek. Değil mi, Neville Longbottom?‖

Asasını kaskatı ve dimdik duran Neville‘e doğrulttu ve Ģapkayı Neville‘in kafasından aĢağı geçirdi, Ģapka kulaklarının altına kadar kaydı. ġatonun karĢısında izleyen kalabalıkta kıpırdanmalar oldu ve tek tek Ölüm Yiyenler asalarını kaldırarak Hogwarts SavaĢçılarını yerlerinde tuttular.

―Neville Ģimdi burada,bana meydan okumaya devam edecek kadar aptal olan herhangi birine ne olacağını gösterecek,‖ dedi Voldemort ve asasının bir Ģaklamasıyla Seçmen ġapka ateĢ aldı.

Çığlıklar Ģafağı yardı ve Neville alevler arasında, olduğu noktaya çakılı, hareket edemez halde kaldı ve Harry dayanamıyordu: Müdahale etmeliydiVe sonra birçok Ģey bir anda oluverdi.

Okulun uzak sınırlarından haykırıĢlar duydular, sanki yüzlerce insan gözden ırak duvarları aĢarak Ģatoya doğru akıyordu, yüksek sesle savaĢ nidaları atıyorlardı. O anda, Grawp Ģatonun kenarında sallanarak çıka geldi ve ―HAGGER!‖ diye bağırdı. BağırıĢına Voldemort‘un devleri böğürmeyle karĢılık verdi: Etrafı sallayarak Grawp‘a fil büyüklüğünde boğalarmıĢ gibi koĢtular. Sonra toynak sesleri geldi ve yaylardan tıkırtılar eĢliğinde oklar aniden dağılan ve Ģoke olan Ölüm Yiyenler‘in üzerine doğru düĢmeye baĢladı. Harry cüppesinin altından Görünmezlik Pelerini‘ni alarak üstüne geçirdi ve ayağının üstüne kalkarken Neville de hareket etti.

Bir anda, Ģak diye Neville Beden-Kitleme Büyüsü‘nden sıyrıldı, yanan Ģapka üstünden düĢtü ve derinlerinden gümüĢi, parıl parıl parlayan yakut iĢlemeli sapı olan bir Ģey çıkardı-GümüĢ kılıcın çıkardığı kesik sesi yaklaĢan kalabalığın haykırıĢları, kavga eden devlerin sesleri veya tepinen atadamların gürültüleri arasında duyulmadı ne de bir göz ona çevrildi. Tek bir hareketle Neville büyük yılanın baĢını ikiye ayırmıĢtı, giriĢ salonundan boĢalan ıĢık altında parlayarak havaya savruldu.

Voldemort‘un ağzı kimsenin duyamadığı öfke çığlığıyla açılmıĢtı ve yılanın bedeni pat diye ayağının dibine düĢtü-Görünmezlik Peleri‘nin altında gizli, Harry daha o asasını kaldıramadan Neville ile Voldemort arasında bir kalkan büyüsü yaptı. Sonra çığlıklar, haykırıĢlar ve dövüĢen devlerin güçlü vuruĢlarının arasında Hagrid‘in çığlığı en yüksek geleniydi.

―HARRY!‖ diye bağırdı Hagrid. ―HARRY- HARRY NEREDE?‖

Kaos patlak verdi. SavaĢ veren atadamlar Ölüm Yiyenler‘i püskürtüyordu, herkes devlerin yere vuran ayaklarından kaçıyor ve Harry‘nin nereden geldiğini bildiği destek kuvvetleri gittikçe daha yakına ve daha yakına hücum ediyordu; Harry, Voldemort‘un devlerinin etrafında yükselmiĢ uçan dev kanatlı yaratıkları gördü, Grawp onları yumruklayıp döverken, testraller ve hipogrif ġahgaga da devlerin gözlerini tırmalıyordu, büyücüler; Hogwarts‘ın koruyucuları ve Ölüm Yiyenler ise geriye, Ģatoya doğru çekiliyorlardı. Harry görebildiği her Ölüm Yiyen‘e nereden kimin saldırdığını bilmedikleri bu durumda, uğursuzluk büyüleri ve lanetler savuruyordu ve vücutları git gide artan kalabalık arasında çiğneniyordu.

Harry, hala Görünmezlik Pelerinin altında saklı, savaĢarak GiriĢ Salonuna girdi: Voldemort‘u arıyordu ve onu salonun karĢısında, asasından büyüler saçarken gördü, sağa sola uçuĢan lanetler yağdırırken hala takipçilerine emirler yağdırıyordu; Harry daha fazla kalkan büyüsü yaptı -az daha Voldemort‘un kurbanı olacak Seamus Finnigan ve Hannah Abbot, yanından geçerek içeriye, çoktan savaĢın patlak verdiği Büyük Salon‘a girdiler.

Ve Ģimdi daha fazla ve daha fazla insan ön basamaklarda beliriyordu. Harry, hala zümrüt yeĢili pijamalarıyla duran Horace Slughorn‘un yardımına yetiĢen Charlie Weasley‘i gördü. SavaĢmak için kalan her Hogwarts öğrencisinin arkadaĢlarına ve ailelerine benzeyen insanlarla birlikte Hogsmeade‘in dükkan sahipleri ve ev sakinleri de gelmiĢ görünüyordu. Atadamlar Bane, Ronan ve Magorian yüksek toynak sesleriyle salona daldılar, Harry‘nin arkasında mutfaklara giden kapılar menteĢelerinden koparak savruldular.

Hogwarts‘ın evcinleri, çığlıklar atarak ellerinde oyma bıçakları ve satırlarla giriĢ salonuna dalmıĢlardı ve önlerinde göğsünden Regulus Black‘in madalyonu sallanan Kreacher vardı, kurbağa gibi sesi bu gürültüde bile duyulabiliyordu: ―DövüĢün! DövüĢün! Efendim için, evcinlerinin koruyucusu için dövüĢün!

Karanlık Lord‘la dövüĢün, cesur Regulus adına! DövüĢ!‖

Ölüm yiyenlere saldırıyor, ayak bileklerine ve incik kemiklerine bıçaklar saplıyorlardı, küçük yüzleri öfkeyle yanıyordu ve Harry‘nin baktığı her yerde, yağan büyüler, yuvalarından fırlamıĢ oklar ve ayaklarından bıçaklayan evcinleriyle Ölüm Yiyenler vardı; ya kıstırılmıĢlardı ya da kaçmaya çalıĢırken gelmekte olan insan selinde yutulmuĢlardı.

Ama henüz bitmemiĢti: Harry düellocular arasından kaçmakta olan tutsakları geçerek Büyük Salona girdi.

Voldemort, muharebenin tam ortasındaydı ve yetiĢebildiği herkesle çarpıĢıyor, lanetler yolluyordu.

Harry niĢan alacağı iyi bir konumda değildi, daha yakına sokulmaya uğraĢtı, hala görünmezdi ve içeri girmeyi baĢarmıĢ her insanla Büyük Salon daha da kalabalıklaĢmıĢtı.

Harry; George ve Lee Jordan tarafından yere yapıĢtırılan Yaxley‘i, Flitwick‘in ellerinden çığlıkla düĢen Dolohov‘u, Hagrid tarafından fırlatılıp, karĢı duvara çarparak bilinçsizce yığılan Walden Macnair‘i gördü. Ron ve Neville‘i beraber Fenrir Greyback‘i indirirken, Aberforth‘un Rookwood‘u taĢlaĢtırırken, Arthur ve Percy‘nin, Thicknese‘i yere mıhlarken ve Narcissa ile Lucis Malfoy‘un kalabalıkta kavga etmeye bile tenezzül etmeksizin, koĢarak oğullarını ararken gördü.

Voldemort Ģimdi McGonagall, Slughorn ve Kingsley‘in hepsiyle tek baĢına düello ediyordu ve onlar etrafında dönüp dolaĢır, yere eğilir ve iĢini bitiremezken, Voldemort‘un yüzünde soğuk bir nefret vardı.

Bellatrix de hala savaĢıyordu, Voldemort‘dan elli metre ötede, efendisi gibi üç kiĢiyle tek baĢına düello ediyordu: Hermione, Ginny ve Luna hepsi var güçleriyle savaĢıyordu; anca Bellatrix onların dengiydi ve Harry‘nin dikkatini Ginny‘i bir santim farkla sıyırıp geçen Öldürme Laneti çekti-Yönünü değiĢtirdi, Voldemort‘a koĢacağına Bellatrix‘e koĢtu ancak birkaç adım atmıĢtı ki yana itildi.

―BENĠM KIZIM DEĞĠL, SENĠ OROSPU!‖

Mrs Weasley koĢarken ellerini hazırlayarak, cüppesini geriye çekti. Bellatrix, olduğu noktada dönüp kendine meydan okuyan yeni kiĢiyi görünce kahkahayla sarsıldı.

―ÇEKĠLĠN YOLUMDAN!‖ diye bağırdı Mrs Weasley üç kıza ve asasının sert bir vuruĢuyla düelloya baĢladı. Harry, Molly Weasley‘nin asasının Ģaklayıp, havada dönüĢünü korku ve gururla izledi.

Bellatrix‘in gülüĢü zayıflamıĢ, çetrefilleĢmiĢti. Her iki asadan da ıĢınlar uçtu, iki cadının etrafındaki zemin ısınmıĢ ve çatlamıĢtı; her iki kadın da öldürmek için savaĢıyordu.

―Hayır!‖ Mrs Weasley, yardımına koĢup birkaç öğrenci ileri atılmıĢken bağırdı. ―Geri çekilin! Geri çekilin! O benim!‖

ġimdi yüzlerce insan duvar kenarlarında çizgi halinde dizilmiĢ bu iki dövüĢü izliyorlardı, bir yanda Voldemort ve üç rakibi, bir yanda Bellatrix ile Molly varken; görünmez Harry, iki yönde birini korumak diğerine saldırmak isterken, bir masumu vurmaktan çekinip olduğu yerde durdu.

―Seni öldürdüğümde, çocuklarına ne olacak?‖ diye alay etti Bellatrix, efendisi kadar çılgındı, Molly‘nin lanetleri etrafında dans ederken sıçrıyordu. ―Annecik, Fred‘ciğiyle aynı yeri boyladığında?‖

―Bizim-çocuklarımıza-bir daha-dokunamayacaksın!‖ diye böğürdü Mrs Weasley.

Bellatrix bir kahkaha koyuverdi, tülün ardına düĢen kuzeni Sirius‘un koyduğu aynı neĢeli kahkahaydı ve Harry öncesinden bu kahkahadan sonra neler olacağını biliyordu.

Molly‘nin laneti Bellatrix‘in uzanmıĢ kolunun altından süzülerek göğsünün tam ortasına, direk kalbine çarptı.

Bellatrix‘in Ģeytani kahkahası dondu, gözleri dıĢarı doğru büyüdü: Çok kısa bir anlık da olsa ne olduğunu kadın biliyordu, izleyen kalabalıktan sesler duyulurken ve Voldemort çığlık atarken tökezledi, yere düĢtü.

Harry birden ağır çekimdeymiĢ gibi hissetti; Voldemort‘un sonuncu ve en rütbeli destekçisinin bir bomba etkisiyle yok oluĢuna duyduğu öfke sonucu Mcgongall, Kingsley ve Slughorn‘un gerisin geri sallanarak havaya uçtuklarını gördü. Voldemort asasını kaldırmıĢ, doğrudan Molly Weasley‘i hedef almıĢtı.

― Protego!‖ diye böğürdü Harry ve Kalkan Büyüsü salonun ortasına yayıldı ve Voldemort kaynağı ararken sonunda Harry görünmezlik pelerinini üstünden attı.

ġokun belirtisi çığlıklar, sevinç sesleri ve her yandan ―Harry!‖ ―YAġIYOR!‖ bağırıĢları bir anda etrafı doldurdu. Kalabalık korkmuĢtu, Voldemort ile Harry birbirlerine bakıp daireler çizmeye baĢladıklarında, aniden ve birden sessizlik bürüdü her yanı.

―Kimsenin yardım etmeye çalıĢmasını istemiyorum.‖ dedi Harry yüksek sesle ve sesi sessizlikte bir borazan gibi yankılandı. ―Bu Ģekilde olması gerekli. Bu ben olmalıyım.‖

Voldemort tısladı.

―Potter öyle deme,‖ dedi kırmızı gözleri ardına kadar açılmıĢtı. ―Bu senin çalıĢma Ģeklin değil, öyle değil mi? Bugün kimi kalkan olarak kullanacaksın, Potter?‖

―Kimseyi,‖ dedi Harry basitçe. ―Daha fazla Hortkuluk yok artık. Sadece sen ve benim. Bir diğeri yaĢarken diğeri hayatını sürdüremez ve birimiz en iyisi için burayı terketmek üzere...‖

―Birimiz?‖ dedi Voldemort eğlenerek, tüm vücudu alayla sallanıyordu, saldırmak üzere olan bir yılan gibi gözlerini dikmiĢti. ―Ġplerin Dumbledore‘dayken bunun ben olacağımı düĢünüyordun değil mi, kazayla sağ kalan çocuk?

―Annemin beni korumaya çalıĢırken ölmesi, kazaydı öyle mi?‖ diye sordu Harry. Aralarındaki eĢit uzaklığı koruyarak hala yan yan hareket ediyorlardı, her ikisi de muntazam bir daire çiziyordu ve Harry‘nin gözlerinde Voldemort‘dan baĢkası yoktu. ―Mezarlıkta savaĢmaya karar vermem de kazaydı?

Bugün kendimi korumamam de kazaydı ve buna rağmen sağ kalıp tekrar savaĢmaya dönmem de?‖

― Hepsi Kaza!‖ diye çığlık attı Voldemort, ama hala saldırmıyordu ve izleyen kalabalık sanki TaĢlaĢtırılmıĢcasına donmuĢtu ve salondaki yüzlerce kiĢi arasında, ikisi dıĢında herkes nefesini tutmuĢ

gibiydi. ―Senden daha büyük kadın ve adamların eteği altına çöküp saklanman ve onları senin için öldürmeme izin vermen gerçeği yüzünden kaza ve Ģans!‖

―Bu gece kimseyi öldüremeyeceksin,‖ dedi Harry daireler çizerken ve her ikisi de birbirlerinin gözlerinin içine baktı, yeĢil-kırmızılara. ―Bir kez daha onları öldüremeyeceksin. Anlıyor musun? Bu insanları incitmene bir son vermek için ölmeye hazırdım-―

―Ama ölmedin!‖

―-Öyle arzuladım, olan buydu. Annemin yaptığı Ģeyi yaptım. Senden korundular. Onlara yolladığın hiçbir büyünün iĢlemediğini fark etmedin mi? Onlara eziyet edemezsin. Onlara dokunamazsın.

Hatalarından ders almıyorsun, değil mi Riddle?‖

― Nasıl cesare-―

―Evet, cesaret ederim,‖ dedi Harry. ―Senin bilmediğin Ģeyleri biliyorum, Tom Riddle. Senin bilmediğin dolu önemli Ģey biliyorum. BaĢka büyük bir hata yapmadan önce duymak ister misin?‖

Voldemort konuĢmadı ancak daire çizmeye devam etti ve Harry onu geçici olarak ĢaĢırttığını, Voldemort‘un, Harry‘nin gerçekten son bir Ģeyi bilebileceği olasılığıyla geri durduğunu biliyordu.

―Yine sevgi mi?‖ dedi Voldemort, yılansı yüzü alay doluydu. ―Dumbledore‘un en sevdiği çözümü: Ölümü yenebildiğini söylediği, sevgi, her ne kadar bu onu kuleden aĢağı çakılıp eski bir heykel gibi parçalanmasına engel olmasa da? Sevgi, Bulanık anneni tıpkı bir hamam böceği gibi ortadan kaldırmama engel olamayan Ģey, Potter-ve Ģimdi kimse seni, lanetime karĢı durmak için ileri atılacak kadar seviyor gözükmüyor. Saldırdığımda bu sefer seni ölmekten ne kurtaracak?‖

―Sadece tek bir Ģey,‖ dedi Harry ve hala birbirlerinin etrafında dönmeyi sürdürdüler, sadece son bir sırın hatrına uzak durdular birbirlerinden

―Eğer bu sefer seni kurtaracak olan sevgi değilse,‖ dedi Voldemort, ―benim sahip olmadığım bir sihir yeteneğine veya benimkinden daha güçlü bir silaha sahip olduğuna inanıyor olmalısın?‖

―Her ikisine de inanıyorum,‖ dedi Harry, yılansı yüzden Ģok dalgasının geçtiğini gördü, ancak aniden kaybolmuĢtu; Voldemort kahkaha atmaya baĢladı ve ses çığlıklarından bile daha korkutucuydu; katı ve hastalıklı, sessiz salon boyunca yankılandı.

―Benim bildiğimden daha fazla büyü bildiğini mi sanıyorsun?‖ dedi. ―Benden, Lord Voldemort‘dan, Dumbledore‘un bile hayal edemediği büyüler sergileyenden?‖

―Ah, hayal etmiĢti,‖ dedi Harry, ―ama senden daha fazlasını biliyordu, senin yaptığını yapmayacak kadar daha fazlasını biliyordu.‖

―Onun zavallı olduğunu söylüyorsun!‖ diye çıplık attı Voldemort. ―Cesaret edemeyecek kadar zavallı, kendisinin olabilecekken Ģu an benim olan Ģeyi koruyamayacak kadar zayıf!‖

―Hayır, senden daha zekiydi,‖ dedi Harry, ―daha iyi bir büyücü, daha iyi bir insan.‖

―Ben, Dumbledore‘un sonunu getirdim!‖

―Öyle olduğunu düĢündün,‖ dedi Harry, ―ama yanılıyorsun.‖

Ġlk defa, duvarların kenarlarındaki yüzlerce insan aynı anda tek seferde iç geçirdi, kıpırdandılar.

―Dumbledore öldü!‖ Voldemort kelimeleri sanki Harry‘e dayanılmaz bir acı verecekmiĢ gibi söylemiĢti.

―Cesedi Ģato arazisinde mermer bir mezarda yatıyor. Gördüm onu, Potter ve geri dönmeyecek!‖

―Evet, Dumbledore öldü,‖ dedi Harry sakince, ―ama onu sen öldürmedin. Kendi ölüm Ģeklini kendisi seçti, ölmeden aylar önce seçti, hizmetkârın olduğunu sandığın adamla herĢeyi planladı.‖

―Hangi bebeğin rüyası bu?‖ dedi Voldemort, ama kırmızı gözleri Harry‘ninkilerden uzaklaĢmadı.

―Severus Snape senin değildi,‖ dedi Harry. ―Snape, sen annemin peĢine düĢtüğünden beri Dumbledore‘undu. Çünkü anlayamadığın bir nedenden ötürü hiç fark edemedin. Snape‘i hiç Patronus yaparken görmedin, değil mi, Riddle?‖

Voldemort cevap vermedi. Etraflarında daireler çizmeyi sürdürdüler, tıpkı birbirlerini parçalayacak kurtlar gibi.

―Snape‘in Patronusu bir ceylandı,‖ dedi Harry, ―anneminkiyle aynı, çünkü onu daha çocuklarken, neredeyse tüm hayatı boyunca sevdi. Anlamalıydın,‖ dedi Voldemort‘un burun delikleri açılıp kapanırken, ―senden onun hayatını bağıĢlamanı istedi, değil mi?‖

―Onu arzulamıĢtı, ama hepsi bu,‖ dedi Voldemort küçümseyerek, ―ama gittiğinde, etrafta baĢka kadınların, daha saf kan olanlarının, ona daha layık olanlarının olduğunu kabul etti-―

―Tabii ki sana öyle dedi,‖ dedi Harry, ―ama o Ģekilde davrandığından beri Dumbledore‘un casusuydu ve o zamandan beri sana karĢı çalıĢıyordu! Snape iĢini bitirdiğinde Dumbledore zaten ölüyürdu!‖

―Fark etmez!‖ diye bağırdı Voldemort, her bir kelimeyi kendinden geçmiĢ bir dikkatle dinlemiĢti ama Ģimdi deli kahkahasını patlatmıĢtı. ― Snape‘in benim ya da Dumbledore‘un olduğu ya da önüme hangi ufak engelleri koydukları fark etmez! Onları anneni ezip geçtiğim gibi ezdim, oysa Snape‘in büyük bir sevgisi vardı! Ah, her Ģey anlaĢılıyor Potter, ama senin anladığın dilden değil!‖

―Dumbledore Yüce Asayı benden saklamaya çalıĢıyordu! Snape‘in asanın gerçek efendisi olmasını planlamıĢtı! Ama oraya senden önce ulaĢtım, küçük çocuk- ellerini üstüne koyamadan senden önce ona ulaĢtım, sen yetiĢmeden önce gerçeği anladım, Severus Snape‘i üç saat önce öldürdüm ve Yüce Asa, Ölüm Değneği, Kaderin Asası tamamen benim! Dumbledore‘un son planı ters gitti, Harry Potter!‖

―Evet, öyle oldu,‖ dedi Harry. ―Haklısın. Ama beni öldürmeyi denemeden önce sana ne yaptığını tekrar düĢünmeni öneririm... DüĢün ve biraz piĢmanlık duymayı dene, Riddle...‖

―NeymiĢ o?‖

Harry‘nin ona söylediği onca Ģeyden, açığa çıkan veya dalga geçtiği Ģeylerden hiçbiri Voldemort‘u bu kadar Ģok etmemiĢti. Harry onun ince göz yarıklarını gördü, gözlerinin etrafındaki beyaz deriyi...

―Bu senin son ve tek Ģansın,‖ dedi Harry, ―sana kalan tüm Ģey bu... Yoksa ne olacağını görebiliyorum... Erkek ol... Dene... Azıcık piĢmanlık duymayı dene...‖

―Nasıl cüret edersin?‖ dedi Voldemort tekrar.

―Evet, ederim,‖ dedi Harry, ―çünkü Dumbledore‘un son planı bana geri tepmedi, sana geri tepti Riddle.‖

Voldemort‘un eli Yüce Asanın üstünde titriyordu, Harry Draco‘nunkine sımsıkı sarıldı. O an, saniyeler kadar uzaktı, biliyordu.

―Asa hala tam olarak sana çalıĢmıyor çünkü yanlıĢ kiĢiyi öldürdün. Severus Snape, Yüce Asanın asla gerçek sahibi değildi. O asla Dumbledore‘u yenmedi.‖

―Onu öldür-―

―Dinlemiyor musun? Snape asla Dumbledore‘u yenmedi! Dumbledore‘un ölümü ikisi arasında planlanmıĢtı! Dumbledore yenilmeden ölmeyi planlıyordu, asanın son gerçek efendisi! Eğer herĢey planlandığı gibi gitseydi, asanın gücü de onunla birlikte ölecekti çünkü asa ondan asla kazanılmamıĢ

olacaktı!‖

―Ama sonra, Potter, Dumbledore bir güzel asayı bana verdi!‖ Voldemort‘un sesi düĢmanca bir zevkle titredi. ―Asayı, onun son sahibinin mezarından çaldım! Onu son efendisinin emrinden çıkardım! Asanın gücü benim!‖

―Hala anlamıyorsun Riddle, değil mi? Asaya sahip olmak yeterli değil! Onu tutmak, kullanmak onu senin yapmıyor. Ollivander‘ı dinlemedin mi? Asa büyücüyü seçer... Yüce Asa, Dumbledore ölmeden önce yeni sahibi seçmiĢti, ona elini bile dokunmamıĢ birini. Ġsteği doğrultusunda, yeni efendisi onu Dumbledore‘dan almıĢtı, tam olarak ne yaptığını anlamadan veya dünyanın en tehlikeli asasının ona sahipliğini teslim ettiğini bilmeden...

Voldemort‘un göğsü hızla ĢiĢip indi ve Harry lanetin geldiğini, asanın içerisinde onun oluĢtuğunu hissedebiliyordu.

―Yüce Asanın gerçek sahibi Draco Malfoy‘du.‖

Bir anlığında boĢ bir ĢaĢkınlık Voldemort‘un yüzüne yerleĢti ama geri kaybolmuĢtu.

―Ama ne fark eder?‖ dedi yumuĢakça. ―Haklı olsan bile, Potter, sen ve benim için bir Ģeyi değiĢtirmiyor.

Artık anka asan yok: Sadece yeteneklerimizle düello edeceğiz... Ve seni öldürdükten sonra, Draco Malfoy‘un peĢine düĢebilirim...‖

―Ama artık çok geç,‖ dedi Harry, ―ġansını kaybettin. Oraya önce ben ulaĢtım. Haftalar önce Draco Malfoy‘u yendim. Bu asayı ondan aldım.‖

Harry, karadiken asayı aniden çıkardı, salondaki herkesin gözünün asanın üzerine kaydığını hissetti.

―Böylece herĢey buna geliyor, değil mi?‖ diye fısıldadı Harry. ―Elindeki asa onun son efendisinin silahsızlandırıldığını biliyor mu? Çünkü eğer biliyorsa... Yüce Asanın gerçek efendisi benim.‖

Üstlerindeki büyülenmiĢ gökyüzünden, en yakın pencereden parlak bir güneĢ parçası gözükmüĢcesine kırmızı ve altınsı bir ıĢık huzmesi patlak verdi. IĢık her ikisinin de yüzüne aynı anda çarptı, bu yüzden Voldemort bir anlığına alev alan bir leke gibi gözüktü. Harry hayata dair en büyük dileğini Draco‘nun asasını doğrultarak haykırırken, yüksek bir sesin de haykırdığını iĢitti:

― Avada Kedavra!‖

―Expelliarmus!‖

Patlama bir top atılmıĢ gibiydi ve durdukları dairenin ölü noktasında, ortalarında altın alevler hayat buldu; büyülerin çakıĢtığı yeri iĢaretledi. Harry, Voldemort‘un yeĢil ıĢınının kendi büyüsüyle buluĢtuğunu, Yüce Asanın güneĢin doğuĢuna karĢın kapkara, tıpkı Nagini‘nin baĢı gibi büyülü tavan boyunca havaya, öldürmediği efendisine doğru uçtuğunu gördü, sonunda tam sahipliğini almaya gelmiĢ sahibine uçuyordu. Ve Harry, arayıcı olmasının verdiği keskin yetenekle, asayı boĢ eliyle yakalarken Voldemort gerisin geri düĢüyordu, kolları savrulmuĢ, kırmızı gözlerinin ince göz bebekleri yukarı doğru dönmüĢtü. Tom Riddle, yere dünyaya ait herhangi bir varlıkmıĢ gibi düĢtü, vücudu zayıflamıĢ büzüĢmüĢtü, beyaz elleri bomboĢtu, yılansı yüzü silik ve ifadesizdi. Voldemort ölmüĢtü, kendi geri seken lanetiyle öldürülmüĢtü ve Harry elinde iki asayla, düĢmanına, içi boĢalmıĢ bedenine baktı.

Bir saniyelik küçük bir süre boyunca, anın Ģoku havada kaldı: ve sonra izleyenlerin bağırıĢları, çığlıkları ve mutluluk nidaları Harry‘nin etrafında havayı deldi. Harry‘e doğru koĢarlarken, tavan yeni güneĢle parladı ve ona ilk ulaĢanlar Ron ve Hermione oldu, elleri etrafına sarılı, anlaĢılmaz bağırıĢları onu kendinden geçirdi. Sonra Ginny, Neville ve Luna da oradalardı ve sonra tüm Weasleyler ve Hagrid, Kingsley, McGonagall, Flitwick, Spout; Harry ne bağıran birini duyabiliyor ne de kimin eli ona ulaĢıyor, onu çekiĢtiriyor, bir parçasına sarılmaya çalıĢıyor anlayabiliyordu, yüzlercesi içeri akın ediyordu ve her biri Sağ Kalan Çocuğa, sonunda her Ģeye son veren nedene, dokunmaya kararlılardı.

GüneĢ, Hogwarts üzerinde tüm kararlığıyla yükseldi, Büyük Salon ıĢık ve hayatla doluverdi. Harry, kutlamaların-yasın, keder ve zafer karıĢımının önemli bir parçasıydı. Onu onlarla birlikte olmasını istiyorlardı, liderlerini ve sembollerini, kurtarıcılarını ve rehberlerini… Uykusuz olduğunu ve onlardan sadece birkaçıyla birlikte olmayı arzuladığını bir kiĢi anlamıĢ gözüküyordu.

Yakınlarını kaybetmiĢ olanlarla konuĢmalı, elleri sıkmalı, teĢekkürleri kabul etmeli, gözyaĢlarına tanık olmalı ve sabah olurken dört bir yandan yavaĢ yavaĢ gelen haberleri duymalıydı; ülke çapında Imperius laneti altında olanlar kendine gelmiĢti, Ölüm yiyenler ya kaçıyorlar ya da yakalanıyorlardı, Azkaban‘ın masum mahkûmları Ģu anda dıĢarı salınıyordu ve Kingsley Shacklebolt geçici Sihir Bakanı olarak atanmıĢtı.

Voldmeort‘un cesedini taĢıyıp, Fred‘in, Tonks‘un, Lupin‘in, Colin Creevey‘in ve onunla savaĢırken ölmüĢ zavallı insanlardan uzağa, salondaki bir hazneye koydular. McGonagall bina masalarını tekrar yerleĢtirdi ama artık kimse bina sırasına göre oturmuyordu: Hepsi karmakarıĢıktı, öğretmenler ve öğrenciler, hayaletler ve aileler, atadamlar ve evcinleri, Firenze bir kenarda kendine geliyordu ve Grawp kırık bir pencereden içeri uzanıyordu, insanlar onun gülümseyen ağzından içeri yiyecekler atıyordu. Bir süre sonra yorgun ve tükenmiĢ Harry, kendini Luna‘nın yanındaki sırada buldu.

―Biraz huzur, biraz sessizlik isterdim eğer senin yerinde olsaydım,‖ dedi.

―Gerçekten öyle,‖ diye cevapladı.

―Ben hepsini oyalarım,‖ dedi. ―Pelerinini kullan.‖

Ve daha bir Ģey diyemeden, ―Aahhh, bakın, bir Pırpır Vızırgürü!‖ dedi ve pencereden dıĢarı iĢaret etti.

Etrafta onu duyan herkes bakındı ve Harry pelerini üstünden geçirdi, ayağa kalktı.

ġimdi salonda kimse karıĢmadan hareket edebiliyordu. Ġki masa ötede Ginny‘i fark etti; kafası annesinin omzunda, oturuyordu: Daha sonra konuĢmak için zaman olacaktı, saatler ve günler veya belki de yıllarca zaman olacaktı konuĢmak için. Neville‘i gördü, yemek yerken Gryffindor kılıcı tabağının yanında duruyordu, coĢkulu bir hayran kalabalığıyla çevriliydi. Masalar arasında yürüdüğü yolda, orada bulunmaktan emin olamayan birbirine sokulmuĢ üç Malfoyu gördü, ancak kimse onları önemsemiyordu. Baktığı her yerde yeniden birleĢmiĢ aileleri ve sonunda en çok birlikteliklerini arzuladığı iki kiĢiyi gördü.

―Benim,‖ diye fısıldadı, aralarına eğilerek. ―Benimle gelir misiniz?‖

Birlikte ayağa kalktılar ve beraber o, Ron ve Hermione Büyük Salondan çıktılar. Mermer merdivenden büyük parçalar eksilmiĢti, tırabzanın parçası gitmiĢti ve çıkarken her adımlarında taĢ yığınlarına ve kan lekelerine rast geldiler.

Uzakta bir yerlerde yaklaĢan Peeves‘in koridorlar boyunca kendi bestesi bir zafer Ģarkısını seslendirdiğini duydular.

BaĢardık, yapıĢtırdık onları, viiii Potter tek,

Ve Voldi; oldu pürti, hadi eğlenelim!

―Gerçekten iĢin dramatikliğinin özeti değil mi?‖ dedi Ron, kapıyı itip Ron ve Hermione‘nin geçmesine izin vererek.

NeĢe geri dönebilirdi diye düĢündü Harry, ancak Ģu anda yorgunlukta bitap düĢmüĢtü ve Fred‘i, Lupin‘i ve Tonks‘u kaybetmesi her adım attığında, ona gerçek bir yaraymıĢcasına acı veriyordu. Hissettiği daha çok muazzam bir yorgunluk ve rahatlamaydı. Ancak uzun süre onla kapalı kalan ve gerçeği hak eden Ron ve Hermione‘ye önce bir açıklama borçluydu. Özenle, düĢünselinde ne gördüğünü, ormanda ne olduğunu anlattı; sonunda yürüdükleri yere vardıklarında daha hayretlerini ve ĢaĢkınlıklarını göstermeye bile baĢlamamıĢlardı, hiçbiri nereye gittiklerini söylememiĢti.

Son gördüğünden bu yana, müdürünün çalıĢma odasına giden giriĢi koruyan çirkin suratlı heykel, yana eğilmiĢti, dengesiz bir Ģekilde duruyordu, biraz sarhoĢ gibiydi ve Harry, parolaları artık ayırt edip edemediğini merak etti. ―Yukarı çıkabilir miyiz?‖ diye sordu heykele.

―Keyfine bak.‖ diye homurdadı heykel.

Onu aĢarak, ardındaki tıpkı bir yürüyen merdiven gibi, yavaĢça yukarı hareken eden sarmal taĢ

merdivene ulaĢtılar. Harry yukarıdaki kapıyı itekledi.

Masanın üzerinde bıraktığı DüĢünselini tam görmüĢtü ki sağır edici bir gürültü koptu; lanetler, geri dönen Ölüm Yiyenler ve yeniden doğan Voldemort‘u düĢünerek çığlık attı.

Ancak bir alkıĢtı bu. Tüm duvarların etrafında, Hogwarts‘ın müdür ve müdireleri onu ayakta alkıĢlıyorlardı; Ģapkalarıyla ve kimi durumlarda da peruklarıyla selamlıyorlardı, bir ötekinin ellerini tutmak için çerçevelerinden geçiyorlardı; resmedilen sandalyelerin üstünde bir aĢağı bir yukarı dans ediyorlardı; Dillys Derwent utanmaz bir Ģekilde hıçkırdı; Dexter Fortescue kulak borusunu sallıyordu ve tiz sesiyle Phineas Nigellus, ―Ve Slytherin Binasının da görevini yerine getirdiğini göz ardı etmeyin!

Katkımızın unutulmasına izin vermeyin!‖ diyordu.

Ancak Harry‘nin gözleri direk müdürün sandalyesinin ardındaki en büyük portrede duran adama çevriliydi. Yarım-ay gözlüklerinden uzun gümüĢi sakalına gözyaĢları damlıyordu, yüzünden akan minnettarlık ve gurur, Harry‘i, tıpkı anka Ģarkısının verdiği o huzurla doldurdu.

Sonunda, Harry ellerini kaldırdı ve portreler saygı dolu bir sessizliğe büründüler, gülümsüyor ve gözlerini komisyonuyorlardı istekle onun konuĢmasını bekliyorlardı. Ancak o, sözlerini büyük bir dikkatle seçerek Dumbledore‘a yöneltti. Her ne kadar yorgun ve gözleri kızarmıĢ olsa da, son bir tavsiye arayıĢı için, biraz daha çaba sarfetmesi gerekiyordu.

―Snitch‘in içinde saklı Ģey,‖ diye baĢladı, ―onu ormanda düĢürdüm. Tam olarak nerde bilmiyorum, ama onu tekrar arayacağım. Olur mu?‖

―Sevgili evladım, olur,‖ dedi Dumbledore, diğer komĢu portreler kafası karıĢmıĢ ve meraklı görünürken.

―Mantıklı ve cesur bir karar, ancak senden beklediğimden daha azı değil. Nereye düĢtüğünü bilen birisi var mı?‖

―Hiç kimse,‖ dedi Harry ve Dumbledore memnuniyetle kafa salladı.

―Ancak Ignotus‘un hediyesi bende,‖ dedi Harry ve Dumbledore gülümsedi.

― tabii ki, Harry, sonsuza kadar senin, ta ki onu devredene dek!‖

―Ve öyleyse iĢte burada.‖

Harry, Yüce Asayı havaya kaldırdı, Ron ve Hermione ona ihtiyatla baktı, yorgun ve uykuya aç halinde bile onu görmeyi sevmiyordu.

―Onu istemiyorum.‖ Dedi Harry.

―Ne?‖ dedi Ron yüksek sesle. ―Aklın baĢında mı senin?‖

―Çok güçlü, biliyorum,‖dedi Harry yorgun bir Ģekilde. ―Ama kendiminkiyle daha mutluydum. Bu yüzden...‖ Boynunda asılı kese içinde arandı ve birbirine hala en iyi anka teliyle bağlı iki kutsal parçayı çıkardı. Hermione, bu derece darbe almıĢ asaların tamir edilemeyeceğini söylemiĢti. Bildiği tek Ģey eğer bu iĢe yaramazsa, hiçbir Ģey iĢe yaramazdı.

Kırık asayı müdürün çalıĢma masasına koydı, Yüce Asanın ucuyla dokundu ve ― Reparo.‖ dedi.

Asası yeniden mühürlenirken, ucundan kırmızı kıvılcımlar çıktı. Harry baĢardığını biliyordu. Kutsal ve anka teli asasını aldı ve birden parmaklarında bir ılıklık hissetti, sanki asa ve el tekrar birleĢmelerine seviniyorlardı.

―Yüce Asayı geri koyuyorum,‖ dedi, onu büyük bir hayranlık ve etkilenmeyle izleyen Dumbledore‘a,

―geri geldiği yere. Orada kalabilir. Eğer Ignotus gibi doğal yoldan ölürsem, gücü sona erecek, değil mi?‖ Önceki sahibi hiç yenilmemiĢ olacak. Bu onun sonu olacak.‖

Dumbledore kafa salladı. Birbirlerine gülümsediler.

―Emin misin?‖ dedi Ron. Yüce Asaya bakarken sesinde büyük bir arzunun izi vardı.

―Sanırım Harry haklı,‖ dedi Hermione sükûnetle.

―Bu asa değeceğinden daha fazlası bela taĢıyor,‖ dedi Harry. ―Ve doğrusu,‖ çizili portrelere arkasını döndü, Ģimdi Gryffindor Kulesindeki dört ayaklı onu bekleyen yatağını düĢünüyordu ve Kreacher‘ın oraya bir sandviç getirip getiremeyeceğini merak ediyordu, ―Bir ömür boyu yetecek, yeterince belaya bulaĢtım.‖

KAPANIŞ

On dokuz yıl sonra…

Güz, o yıl aniden gelmiĢe benziyordu. Eylül‘ün ilk gününün sabahı, bir elma gibi gevrek ve altın sarısıydı ve küçük aile, kocaman isli istasyona gitmek için sallanarak önlerindeki gürleyen yolu geçerken, arabaların egzoz dumanları ve yayaların nefesleri soğuk havada örümcek ağları gibi parlıyordu. Anne ve baba, yüklerin en üstünde iki geniĢ, takırdayan kafesin olduğu yük arabasını itiyordu; kafeslerin içindeki baykuĢlar vakurla öttü ve babasının koluna yapıĢan kızıl saçlı kız babasının gözleri yaĢlı, ağabeylerinin peĢinden gidiyordu.

―Sen de gidene kadar uzun sürmeyecek,‖ dedi Harry ona.

―Ġki yıl,‖ diye burnunu çekti Lily. ―Ben Ģimdi gitmek istiyorum!‖

Yolcular, aile dokuz ile onuncu peron arasındaki bariyere doğru yol alırken, baykuĢlara gözlerini diktiler. Albus‘un sesi etraflarındaki gürültünün arasından Harry‘ye ulaĢtı; oğulları arabada baĢlattıkları tartıĢmaya devam ediyorlardı.

― Olmayacağım! Slytherin‘de olmayacağım!‖

―James, yeter artık!‖ dedi Ginny.

―Sadece olabileceğini söyledim,‖ dedi James, küçük kardeĢine sırıtırken. ―Bunda yanlıĢ olan bir Ģey yok. O Slytherin‘de olabil—‖

Fakat James annesiyle göz göze geldi ve sustu. BeĢ Potter bariyere yanaĢtılar. Kafasını çevirip, omzundan küçük kardeĢine biraz kibirli bir bakıĢ atan James, yük arabasını annesinden alıp birden koĢmaya baĢladı. Bir an sonra, gözden kaybolmuĢtu.

―Bana yazacaksınız, değil mi?‖ diye anne ve babasına sordu Albus, kardeĢinin anlık yokluğundan yararlanarak.

―Her gün, eğer istersen,‖ dedi Ginny.

― Her gün olmaz,‖ dedi Albus hemen. ―James diyor ki çoğu kiĢi evden sadece ayda bir gibi mektup alıyormuĢ.‖

―Biz geçen sene James‘e haftada üç defa yazdık,‖ dedi Ginny.

―Ve sana Hogwarts hakkında söylediği her Ģeye inanmak istemezsin,‖ diye araya girdi Harry.

―Dalga geçmek kardeĢinin hoĢuna gidiyor.‖

Hız kazanarak yan yana ikinci yük arabasını ittiler. Bariyere ulaĢtıklarında, Albus irkildi, fakat beklediği çarpıĢma olmadı. Onun yerine aile kendini Peron Dokuz Üç Çeyrek‘te buldu.

James, sisin içinde sürü Ģeklinde ilerleyen belirsiz Ģekillerin arasında çoktan kaybolmuĢtu.

―Neredeler?‖ diye sordu Albus endiĢeyle, peronda ilerlerken geçtikleri bulanık Ģekillere göz atıyordu.

―Onları buluruz,‖ dedi Ginny güven verici bir Ģekilde.

Fakat buhar çok yoğundu ve bu yüzdende herhangi birinin yüzünü seçmek zordu.

Sahiplerinden ayrılmıĢ sesler doğal olmayan bir Ģekilde yüksek çıkıyordu. Harry Percy‘nin süpürge düzenlemeleriyle ilgili yüksek sesle tartıĢtığını duyduğunu sandı ve durup da merhabalaĢmadıkları için bahanesi olduğuna oldukça memnun kaldı…

―Sanırım bunlar onlar, Al,‖ dedi Ginny aniden.

Dört kiĢiden oluĢan bir grup sisin içinde ortaya çıktı, en sonuncu vagonun yanında duruyorlardı.

Yüzleri Harry, Ginny, Lily ve Albus ancak onların tam yanına geldiklerinde netleĢti.

―Selam,‖ dedi Albus, sesi oldukça rahatlamıĢ çıkıyordu.

Yepyeni Hogwarts cüppelerini çoktan giymiĢ olan Rose, ona gülümsedi.

―Ġyi park ettin mi, peki?‖ diye sordu Ron Harry‘ye. ―Ben ettim. Hermione Muggle sürücü sınavından geçebildiğime inanmadı, değil mi? Benim gözetmenine Kafa KarıĢtırma büyüsü yapmak zorunda olduğumu sandı.‖

―Hayır, sanmadım,‖ dedi Hermione, ―Sana olan inancım tamdı.‖

―Aslında, gerçekten Kafa KarıĢtırma büyüsü yaptım,‖ diye fısıldadı Ron Harry‘ye, birlikte Albus‘un sandığı nıve baykuĢunu trene çıkartırlarken. ―Sadece yan dikiz aynasından arkayı kontrol etmeyi unuttum ve biraz gerçekçi olalım, onun yerine Süper Sezgi Büyüsü kullanabilirim.‖

Perona geri döndüklerinde, Lily ve Rose‘un küçük kardeĢi Hugo‘yu, Hogwarts‘a en sonunda gittikleri zaman hangi Binaya yerleĢtirilecekleri hakkında canlı bir konuĢma yaparken buldular.

―Eğer Gryffindor‘a seçilmezsen, seni mirastan mahrum bırakırız,‖ dedi Ron, ―Fakat baskı filan yok.‖

― Ron!‖

Lily ve Hugo güldüler, fakat Albus ve Rose ciddi görünüyorlardı.

―Böyle söylemek istemedi,‖ dedi Hermione ve Ginny, fakat Ron artık onlara dikkat etmiyordu.

Harry ile göz göze geldi, kafasıyla gizlice sallayarak kırk beĢ metre ileride bir yeri iĢaret etti.

Buhar bir anlığına inceldi, hareket eden sise rağmen üç insan keskin hatlarıyla orada duruyorlardı.

―Baksana Ģu kimmiĢ.‖

Düğmelerini boğazına kadar iliklediği koyu renk bir palto giyen Draco Malfoy karısı ve çocuğuyla orada duruyordu. Saçları biraz seyrelmesi sivri çenesini vurgulamıĢtı. Albus Harry‘ye benzediği kadar, yeni çocuk da Draco‘ya benziyordu. Draco Harry, Ron, Hermione ve Ginny‘nin gözlerini ona diktiğini görünce kısa ve öz bir biçimde kafasını salladı ve tekrar baĢka yöne yöneldi.

―Öyleyse bu da küçük Scorpius,‖ dedi Ron fısıltıyla. ―Her testte onu yeneceğine emin ol, Rosie. Allah‘a Ģükür annenin beyni sana miras kalmıĢ.‖

―Ron, Allah aĢkına,‖ dedi Hermione, yarı sert, yarı hoĢuna gitmiĢ bir Ģekilde. ―Daha okula bile baĢlamadan onları birbirlerine zıt düĢürmeye çalıĢma!‖

―Haklısın, üzgünüm,‖ dedi Ron, fakat kendine hâkim olamadı ve ekledi, ―Onunla çok da yakın arkadaĢ olma, yine de, Rosie. Eğer bir safkanla evlenecek olursan, Büyükbaba Weasley seni asla affetmez.‖

―Hey!‖

James yeniden ortaya çıkmıĢtı, sandığı, baykuĢu ve yük arabasından kurtulmuĢtu ve besbelli söyleyecek haberleri vardı.

―Teddy orada,‖ soluk soluğa dedi omzunun üstünden dalgalanan buhar bulutlarının içini gösteriyordu. ―Az önce gördüm! Ve tahmin edin bakalım ne yapıyordu? Victoire‘i öpüyordu!‖

YetiĢkinlere gözlerini dikip baktı, tepki eksikliği için açıkçası hayal kırıklığına uğramıĢtı.

―Bizim Teddy! Teddy Lupin! Bizim Victoire‘ı öpüyordu! Bizim kuzenimizi! Ve Teddy‘ye ne yaptığını sorduğumda—‖

―Onların arasına mı girdin?‖ dedi Ginny. ―Ron‘a ne çok benziyorsun—‖

―—ve bana onu yolcu etmeye geldiğini söyledi! Ve sonrada bana uzaklaĢmamı söyledi! Onu öpüyor!‖ James kendini yeterince açık ifade edemediğinden endiĢelenmiĢcesine son kelimeleri ekledi.

―Ah, eğer evlenselerdi çok hoĢ olurdu,‖ diye fısıldadı Lily kendinden geçmiĢcesine. ―Teddy gerçekten ailenin bir parçası olurdu!‖

―Zaten haftada dört kez akĢam yemeğine geliyor,‖ dedi Harry. ―Niye bizle yaĢaması için onu davet edip, bu sorunu çözmüyoruz?‖

―Evet!‖ dedi James hevesle. ―Al ile odamı paylaĢmaya bir itirazım yok—Teddy benim odamda kalabilir!‖

―Hayır,‖ dedi Harry katı bir Ģekilde, ―sen ve Al sadece ben evin yıkılmasını istediğim zaman bir odayı paylaĢabilirsiniz.‖

Bir aralar Fabian Prewett‘e ait olan eski, hurdası çıkmıĢ saati kontrol etti.

―Saat neredeyse on bir oldu, binseniz iyi olur.‖

―Neville‘e sevgilerimizi iletmeyi unutma!‖ dedi Ginny James‘i kucaklarken.

―Anne! Bir profesöre sevgi iletemem!‖

―Fakat Neville‘i tanıyorsun!---‖

James gözlerini devirdi.

―DıĢarıda, evet, ama okulda o Profesör Longbottom, değil mi? Bitki Bilim sınıfına yürüyüp sevgilerinizi iletemem…‖

Annesinin budalalığına kafasını sallarken, Albus‘a bir tekme vurmak için hedef alarak hislerini dıĢa vrudu..

―Sonra görüĢürüz, Al. Testrallere dikkat et.‖

―Onların görünmez olduklarını sanıyordum? Bana görünmez olduklarını söylemiĢtin!‖

Fakat James yalnızca kahkaha attı, annesinin onu öpmesine izin verdi, babasını kısa bir Ģekilde kucakladı ve hızla dolmaya baĢlayan trene atladı. El salladığını, sonra da arkadaĢlarını bulmak için koridorda koĢtuğunu gördüler.

―Testraller hakkında endiĢelenmen gereken hiçbir Ģey yok,‖ dedi Harry Albus‘a. ―Onlar nazik Ģeylerdir, onlar hakkında korkacak bir Ģey yok. Zaten okula at arabası ile gitmeyeceksin, kayıkla gideceksin.‖

Ginny Albus‘a hoĢça kal öpücüğü verdi.

―Noel‘de görüĢürüz.‖

―HoĢça kal, Al,‖ dedi Harry oğlu onu kucaklarken. ―Hagrid‘in sizi önümüzdeki Cuma çaya davet ettiğini unutma. Peeves‘e çatma. Nasıl yapıldığını öğrenmeden kimseyle düello yapma.

Ve James‘in seni alt etmesine izin verme.‖

―Ya Slytherin‘e seçilirsem?‖

Fısıltı yalnız babası içindi ve Harry sadece ayrılık vaktinin, Albus‘un korkusunun ne kadar büyük ve içten olduğunu açığa vurmaya zorlayacağını biliyordu.

Harry Albus‘un yüzü, kendi yüzünün çok az yukarısında kalmasını sağlayacak kadar çömeldi.

Harry‘nin üç çocuğundan sadece Albus Lily‘nin gözlerini miras almıĢtı.

―Albus Severus,‖ dedi Harry sessizce, Ginny‘den baĢka kimse onu duymasın diye ve Ginny‘de o an trene binmiĢ olan Rose‘a el sallıyormuĢ gibi davranacak kadar anlayıĢlıydı,

‖sen Hogwarts‘ın iki müdürüne hitaben adlandırıldın. Onlardan biri Slytherin‘di ve büyük olasılıkla Ģimdiye kadar tanıdığım en cesur adamdı.‖

―Fakat sadece varsayalım ki—‖

―—öyle olursa Slytherin Binası harika bir öğrenci kazanmıĢ olacak, değil mi? Bizim için fark etmez, Al. Fakat senin için fark ediyorsa, Slytherin‘dense Gryffindor‘u seçebileceksin.

Seçmen ġapka senin seçimlerini hesaba katar.‖

―Gerçekten mi?‖

―Benimkileri kattı,‖ dedi Harry.

Bundan çocuklarından hiç birine bahsetmemiĢti ve bunu söylediğinde Albus‘un yüzündeki merakı gördü. Fakat Ģimdi kırmızı tren boyunca tüm kapılar kapanıyordu, sürü gibi ilerleyen anne ve babaların bulanık ana hatları son öpücüklerini vermek ve son dakika hatırlatmalarını yapmak için trene doğru ilerliyordu. Albus vagona bindi ve Ginny de arkasından kapıyı kapattı. Onlara en yakın pencerelerden öğrenciler sallanıyordu. Trenin içinde ve dıĢındaki, muazzam sayıdaki yüzler Harry‘ye doğru dönmüĢ gibi görünüyordu.

―Niye hepsi öyle dik dik bakıyor?‖ diye sordu Albus, o ve Rose kafalarını uzatıp diğer öğrencilere bakarken.

―Bu sizi endiĢelendirmesin,‖ dedi Ron. ―Benim yüzümden. AĢırı derece de ünlüyüm de.‖

Albus, Rose, Hugo ve Lily güldüler. Tren hareket etmeye baĢladı ve Harry onun yanı sıra yürümeye baĢladı, heyecandan dolayı çoktan alev almıĢ olan, oğlunun ince yüzünü izliyordu.

Harry ve oğlunun süzülerek ondan uzaklaĢmasını izlediği için biraz yas tutar gibi olmasına rağmen, gülümseyip, el sallamayı sürdürdü…

Buharın son izleri de güz havasında yok oldu. Tren bir köĢeyi döndü. Harry‘nin eli hâlâ elveda manasında havadaydı.

―Ġyi olacak,‖ diye mırıldandı Ginny.

Harry ona bakarken, akılsızca elini indirdi ve alnındaki ĢimĢek biçimindeki yaraya dokundu.

―Olacağını biliyorum.‖

Yara izi on dokuz yıl boyunca Harry‘nin canını hiç yakmamıĢtı. Her Ģey yolundaydı.