MAURICE MAETERLINCK - ÇAĞRILMADAN GELEN 
ÜÇ KIZ KARDEŞ
BÜYÜKBABA
BABA
AMCA
HİZMETÇİ
SAHNE: Eski bir taşra evinde yarı aydınlık bir oda. Sağ da bir kapı, solda bir kapı; köşelerden birinde belli belirsiz, küçük bir kapı. Arkada, yeşili ağır basan renkli camdan pencereler; taraçaya açılan bir camlı kapı. Bir köşede büyük bir saat. Ortada bir lamba yanıyor.

Üç kız kardeş – Gelin, büyükbaba. Buraya, lambanın altına oturun.
Büyükbaba – Pek aydınlık değil galiba burası.
Baba – Dışarı taraçaya mı çıkalı, yoksa bu odada mı oturalım? 
Amca – Burada otursak daha iyi değil mi? Bütün hafta yağmur yağdı, geceleri hem rutubetli oluyor dışarısı, hem de soğuk.
Büyük Kız – Ama yıldızlar pırıl pırıl.
Amca – Aah! Yıldızlar – sen bakma ona.
Büyükbaba – Burada oturalım, daha iyi. Ne olacağı bilinmez.
Baba – merak edecek hiçbir şey yok artık. Tehlike geçti, kurtuldu kızınız…
Büyükbaba – Bana pek iyi gibi gelmiyor.
Baba – Niye böyle diyorsunuz?
Büyükbaba – Sesini beğenmedim konuşurken.
Baba – Ama doktorlar korkacak bir şey olmadığını söylüyorlar…
Amca – Yeni mi öğreniyorsun kaynatanı! Hep böyle boş yere korkuya vermek ister bizleri.
Büyükbaba – ben sizin gözünüzle bakmıyorum bu işlere.
Amca – Öyleyse güvenin bize, inanın, biz görüyoruz değil mi? Öğleyin çok iyiydi. Şimdi de sessiz sessiz uyuyor. Şöyle üzüntüsüz geçireceğimiz ilk geçemiz bu; ortada hiçbir sebep yokken niçin tadını kaçıralım bu geçenin!.. Rahat rahat oturalım, üstelik gülelim azıcık bu gece, korkusuz, üzüntüsüz…
Baba – Doğru; o korkunç doğumdan beri ilk olarak şöyle bir arada, ailece oturuyoruz.
Amca – Bir kere bir eve hastalık girdi mi, sanki aile çevresine bir yabancı sokulmuş gibi oluyor.
Baba – İşte o zaman anlıyor insan ailesi dışında hiç kimseye güvenmemesi gerektiğini.
Amca – Çok doğru.
Büyükbaba – Niye zavallı kızımı göstermediniz bana bugün?
Amca – Çok iyi biliyorsunuz neden göstermediğimi – doktor yasak etti.
Büyükbaba – Ne düşüneceğimi bilemiyorum.
Amca – Üzülmeniz saçma.
Büyükbaba – (parmağıyla soldaki kapıyı işaret ederek) Duymaz mı bizi burada?
Baba – Çok yüksek sesle konuşmayalım, gerçi kapı kalın ama – sonra içeride hemşire de var, fazla gürültü edersek, bize bildirir herhalde…
Büyükbaba – (parmağıyla sağdaki kapıyı işaret ederek) O da duymaz mı?
Baba – Hayır, hayır.
Büyükbaba – Uyuyor mu?
Baba – Herhalde.
Büyükbaba – Biri gidip baksa…
Amca – Doğrusu, karından çok küçük düşündürüyor beni. Kaç hafta oldu doğalı, bir türlü canlanamadı. Bir kerecik bile ağlamadı o gün bugündür! Taş bebek gibi.
Büyükbaba – Sağır galiba – hem de dilsiz, belki – yakın akrabalar, kardeş çocukları arasında evlenmenin cezası… (tatsız bir sessizlik.)
Baba – Hani, neredeyse, ne cezası varsa görsün diyeceğim, anasına bu kadar çektirdi.
Amca – Böyle konuşma! Ne suçu var onun! Bir başına yatıyor zavallı oracıkta! 
Baba – Evet; doktor istemiyor artık annesinin odasında kalmasını.
Amca – Bakıcısı yanında mı?
Baba – Hayır; dinlenmeye gitti azıcık; kaç gündür canı çıktı kadının. Ursula, git bak bakalım uyuyor mu?
Büyük kız – Peki baba. (üç kız kardeş kalkıp el ele sağdaki odaya giderler.)
Baba – Ne zaman gelecek ablam?
Amca – Dokuza doğru gelir sanıyorum.
Baba – Dokuzu geçti saat. Gelse bu gece, iyi olacak; çok istiyor karım onu görmeyi.
Amca – Gelir daha. İlk gelişi mi olacak buraya?
Baba – Bu eve hiç gelmemişti daha önce.
Amca – Kolay değil manastırını bırakıp gelmesi.
Baba – Yalnız mı gelecek?
Amca – Rahibelerden birini alır yanına herhalde. Yalnız çıkmaları yasak manastırdan.
Baba – Ama o en büyükleri.
Amca – Olsun! O da çıkamaz.
Büyükbaba – Bir sıkıntı yok mu içinizde?
Amca – Niye sıkılacakmışız? Neden tutturdunuz bunu, anlamıyorum! Korkacak bir şey yok artık.
Büyükbaba – Gelecek olan bu abla en büyüğünüz mü?
Amca – Evet, en yaşlımız.
Büyükbaba – beni böyle sıkan nedir, bilmiyorum; dayanılmaz bir üzüntü var içimde. Keşke gelmiş olsaydı ablanız.
Amca – Gelecek, söz verdi.
Büyükbaba – Şu gece bir sona erse! (üç kız kardeş içeri girerler.)
Baba – Uyuyor mu?
Büyük kız – Evet, baba; hiç sesi çıkmıyor.
Amca – Ne yapacağız beklerken, oturacak mıyız böyle?
Büyükbaba – neyi beklerken?
Amca – Ablamızı beklerken.
Baba – Gelen, giden yok mu Ursula?
Büyük kız – (pencereden.) Yok, baba.
Baba – Ağaçlı yolda da yok mu kimse? Görebiliyor musun yolu? 
Büyük kız – Evet, baba; ayışığı var, ta selvilerin oraya kadar görülüyor.
Büyükbaba – Kimse yok demek?
Büyük kız – Yok, büyükbaba.
Amca – Nasıl güzel mi dışarısı?
Büyük kız – Çok güzel duymuyor musunuz bülbülleri?
Amca – Evet, evet.
Büyük kız – Ağaçların arasında bir esinti başladı şimdi.
Büyükbaba – Ağaçların arasında bir esinti mi? Yolda mı?
Büyük kız – Evet, titriyor ağaçlar sanki.
Amca – Ablamın hala gelmemiş olmasına şaşıyorum.
Büyükbaba – Bülbül sesi duymuyorum ben artık.
Büyük kız – Bahçeye biri girdi galiba, büyükbaba.
Büyükbaba – Kim girdi?
Büyük kız – Bilmem, kimseyi görmüyorum.
Amca – Kimse girmedi öyleyse.
Büyük kız – Girdi, biri var bahçede; birden biri sustu bülbüller.
Büyükbaba – Ayak sesi duymuyorum ben.
Büyük kız – Havuzun oradan biri geçiyor herhalde; kuğular ürktü.
Başka bir kız – Bütün balıklar çırpınıp daldılar suya.
Baba – Kimseyi görmüyor musunuz?
Büyük kız – Görmüyoruz, baba.
Baba – Ama havuzun orası aydınlıktır, ayışığında…
Büyük kız – Evet, aydınlık; kuğuların ürktüğü bile görülüyor.
Amca – Ablamdır öyleyse. Küçük kapıdan girdi herhalde.
Baba – Köpekler niye havlamıyor, anlamıyorum.
Büyük kız – Köpeklerden biri orada, kulübesinin arkasında. Kuğular öbür kıyıya kaçıştılar!..
Amca – Ablamdan korkmuşlardır. Bir de ben gidip bakayım şu pencereden. (seslenir.) Abla! Abla! Sen misin? Kimse yok dışarda. 
Büyük kız – Bahçeye biri girdi, biliyorum. Göreceksiniz.
Amca – Öyle olsa, bana cevap verirdi!
Büyükbaba – Bülbüller ötmeye başlamadı mı yeniden, Ursula?
Büyük kız – Ben duymuyorum.
Büyükbaba – Başka bir ses de yok.
Baba – Korkunç bir sessizlik, mezar gibi!
Büyükbaba – Herhalde bir yabacı olacak gelen, aileden biri olsa böyle susmazdı bülbüller.
Amca – Bülbüllerden başka bir şey konuşmayacak mıyız artık?
Büyükbaba – Bütün pencereler açık mı, Ursula?
Büyük kız – Camlı kapı açık, büyükbaba. 
Büyükbaba – Bir soğuk yayılır gibi oldu odaya da…
Büyük kız – Bahçede esinti var, büyükbaba güllerin yaprakları dökülüyor hep.
Baba – Kapa artık kapıyı. Geç oldu.
Büyük kız – Peki, baba… Kapatamıyorum.
Öbür iki kız – Kapatamıyoruz kapıyı.
Büyük baba – Niye, ne olmuş kapıya, çocuklarım?
Amca – Ne o öyle, bir tuhaflaştırıyorsunuz sesinizi! Gidip kaparım şimdi.
Büyük kız – Kapanmıyor nedense.
Amca – Rutubetten şişmiş. Hadi hep birlikte dayanalım iyice sıkışmış bu. 
Baba – Bırakın, marangoz yapar yarın.
Büyükbaba – Marangoz mu gelecek yarın?
Büyük kız – Evet, büyükbaba; bodrumda çalışacak.
Büyükbaba – Gürültüden geçilmeyecek evde.
Büyük kız – söylerim, fazla gürültü etme diye.
(Birden bire dışardan bilenen bir tırpan sesi gelir.)
Büyükbaba – (ürperir) Oh!
Amca – Nedir bu?
Büyük kız – Bilmem; bahçıvan galiba. İyice göremiyorum; evin gölgesinde kalıyor.
Baba – Bahçıvandır; otları biçecekti.
Amca – Gece mi biçiyor?
Baba – yarın Pazar değil mi? – Evet. – Evin çevresindeki otlar çok büyümüştü de…
Büyükbaba – Ne çok ses çıkarıyor tırpanında…
Büyük kız – Şuracıkta, evin yanında.
Büyükbaba – Sen görüyor musun bahçıvanı, Ursula?
Büyük kız – Hayır, büyük baba. Karanlık orası.
Büyükbaba – Kızımı uyandıracak içerde.
Amca – Buradan bile zor duyuluyor.
Büyükbaba – Bana evin içinde biçiyormuş gibi geliyor sanki.
Amca – Duymaz kızınız; korkmayın.
Baba – Lamba neden iyi yanmıyor bu gece.
Amca – Gazı bitmiştir.
Baba – Yok, sabah doldurdular, gördüm. Pencereyi kapadığımızdan beri böyle bir tuhaf yanıyor.
Amca – Şişesi pis belki.
Baba – Dur bakayım. Düzelir şimdi.
Büyük kız – Büyükbabam uyudu. Üç gecedir uyumuyordu hiç.
Baba – Çok üzüyor kendini.
Amca – Hep böyle üzüntü içinde! Tepeden tırnağa duygu! Hiç aklını kullanmaz!
Baba – Bu yaşta artık hoş görmek gerek.
Amca – Kim bilir biz ne olacağız onun yaşına gelince!
Baba – Seksene yakındır.
Amca – Doğru, ne yapsa hoş görmeli.
Baba – Ama körlerin hepsi böyledir zaten.
Amca – Hep işler kafaları.
Baba – Kurdukça kurarlar, boş zamanları çok çünkü.
Amca – Başka bir işleri de yok yapacak.
Baba – Üstelik oyalanacak, düşüncelerini dağıtacak eğlenceleri de yok hiç.
Amca – Korkunç şey!
Baba – Alışıyor insan herhalde.
Amca – Aklım almıyor, nasıl alışır!
Baba – Doğru, çok güç.
Amca – Nerede olduğunu bilmiyorsun, nereden geldiğini bilmiyorsun, nereye gittiğini bilmiyorsun, ne öğleyi gece yarasından ayırabiliyorsun, ne yazı görüyorsun, ne kışı – hep karanlık, karanlık! Yaşamak daha iyi! Tedavi edilemez mi acaba?
Baba – Edilemiyor.
Amca – Ama büsbütün kör değil?
Baba – Işığı anlıyor yalnız.
Amca – İnsan gözlerine iyi bakmalı.
Baba – Çok tuhaf şeyler gelir aklına.
Amca – Zaman zaman çok can sıkıcı oluyor.
Baba – Her kalına geleni söylüyor da, ondan.
Amca – Ama eskiden böyle değildi, değil mi?
Baba – Hayır, o da tıpkı bizler gibiydi; hiç öyle tuhaf şeyler söylemezdi. Ursula’nın da suçu var bunda ya, ondan cesaret alıyor; ne sorsa, bıkmadan, usanmadan cevap verir bu kız…
Amca – Oysa cevap vermemek daha iyi. İncelik, terbiye gerçi ama, hiç doğru değil. (saat onu vurur.)
Büyükbaba – (Uyanarak) Yüzüm camlı kapıya doğru mu benim?
Büyük kız – Bayağı uyudunuz büyükbaba, değil mi?
Büyükbaba – Yüzüm camlı kapıya doğru mu benim?
Büyük kız – Evet, büyükbaba.
Büyükbaba – Kimse yok mu kapıda?
Büyük kız – Hayır büyükbaba; yok kimse.
Büyükbaba – Birisi bekliyor sandım orada. Kimse gelmedi mi?
Büyük kız – Gelmedi, büyükbaba.
Büyükbaba – (Amca ile Baba’ya.) Ablanız gelmedi mi daha?
Amca – Çok geç oldu artık; gelemez bundan sonra. Ayıp etti.
Baba – Doğrusu bende merak etmeye başladım. Niye gelmedi acaba?
(Bir gürültü olur dışarıda; sanki eve biri girmiştir.)
Amca – Geldi işte! Duydunuz mu?
Baba – Evet, biri geldi aşağı.
Amca – Ablam herhalde. Onun ayak sesi.
Büyükbaba – Çok yumuşak seslerdi benim duyduğum.
Baba – Ne kadar sessiz geldi.
Amca – Hasta olduğunu biliyor evde.
Büyükbaba – Ben bir şey duymuyorum artık.
Amca – Şimdi çıkar yukarı; söylerler burada olduğumuzu.
Baba – Sevindim geldiğine.
Amca – Ben biliyordum geleceğini bu gece.
Büyükbaba – Ne kadar uzun sürdü yukarı çıkması.
Amca – Her neyse, gelen o, belli başka kim gelecek!
Baba – Başka bir beklediğimiz yok bu akşam.
Büyükbaba – Ses duymuyorum aşağıda.
Baba – Hizmetçiyi çağırayım da, soralım bakalım kim geldi! (Duvardaki bir ipi çeker.)
Büyükbaba – Merdivende ayak sesleri var.
Baba – Hizmetçi geliyordur.
Büyükbaba – Yalnız değil gibi geliyor bana.
Baba – Yavaş çıkıyor da…
Büyükbaba – Ablanızın ayak seslerini duyuyorum!
Baba – Yoo, bir tek ayak sesi var merdivende.
Büyükbaba – Ablanız bu! Ablanız! (Küçük kapı vurulur.)
Amca – Arka merdivenin kapısı vuruluyor.
Baba – Ben gidip açayım. (Küçük kapıyı aralar; dışardan hizmetçi görünür.) Nerdesin?
Hizmetçi – buradayım efendim.
Büyükbaba – Geldi mi ablanız?
Amca – Hizmetçiden başka kimse yok kapıda.
Baba – Hizmetçi geldi yalnız. (Hizmetçi’ye.) Kimdi az önce aşağıya gelen?
Hizmetçi – Nereye?
Baba – az önce biri gelmedi mi aşağı?
Hizmetçi – Kimse gelmedi efendim.
Büyükbaba – Kim o öyle içini çeken?
Amca – Hizmetçi herhalde, merdiveni hızlı çıkmış da, soluğu kesilmiş.
Büyükbaba – Ağlıyor mu?
Amca – Hayır, niye ağlayacakmış?
Baba – (Hizmetçi’ye) Demek kimse gelmedi aşağı şimdi?
Hizmetçi – Hayır, efendim.
Baba – Ama biz kapının açıldığını duyduk!
Hizmetçi – Ben kapıyı kapadım.
Baba – Açık mıymış?
Hizmetçi – Evet, efendim.
Baba – Niye açık gecenin bu saatinde?
Hizmetçi – Bilmiyorum, efendim. Kapamıştım akşamüzeri.
Baba – Kim açtı öyleyse?
Hizmetçi – Bilmiyorum, efendim. Benden sonra biri çıktı herhalde dışarı…
Baba – Hiç olur mu! Dikkat edin böyle şeylere! –  İtmesene kapıyı; tutmasam arkasına vuracak güm diye!
Hizmetçi – Ama, efendim, ben dokunmuyorum bile kapıya.
Baba – Ne dokunmuyorsun? İçeri girmek istermiş gibi itiyorsun durmadan!
Hizmetçi – Ama, efendim, ben üç metre gerideyim kapıdan.
Baba – Yavaş konuş…
Büyükbaba – Işığı mı söndürdüler?
Büyük kız- Hayır büyükbaba?
Büyükbaba – Birden bire her yer karardı gibi geldi bana?
Baba – (Hizmetçi’ye) Hadi sen git artık; ama öyle gene gürültü etme merdivenlerde.
Hizmetçi – Merdivende gürültü etmedim ben.
Baba – Ettin diyorum sana. Sessiz in; hanımını uyandıracaksın. Bir gelen olursa da “Evde yoklar,” de bizim için.
Amca – Evet, “Evde yoklar,” de.
Büyükbaba – (ürpererek) Yapmayın, söylemeyin öyle!
Baba – ... Ablamla babam gelirse, onlar başka tabii.
Amca – Ne zaman gelecek doktor?
Baba – Gece yarısından önce gelemeyecek. (Kapıyı kapar. Saat on biri vurur.)
Büyükbaba – İçerimi girdi?
Baba – Kim?
Büyükbaba – Hizmetçi.
Baba – Hayır, aşağı gitti.
Büyükbaba – Masanın başında oturuyor sandım da…
Amca – Kim? Hizmetçi mi?
Büyükbaba – Evet.
Amca – İşte o çok hoş olurdu!
Büyükbaba – Kimse girmedi mi bu odaya?
Baba – Hayır, kimse girmedi.
Büyükbaba – Ablanız da gelmedi mi?
Amca – Gelmedi.
Büyükbaba – Beni kandırmak istiyorsunuz?
Amca – Sizi kandırmak mı?
Büyükbaba – Ursula, doğruyu söyle, sen söyle!
Büyük kız – Büyükbaba! Büyükbaba! Neniz var, ne oluyorsunuz?
Büyükbaba – Bir şey oldu biliyorum! Kızıma mı bir şey oldu yoksa!..
Amca – Rüya mı görüyorsunuz?
Büyükbaba – Bana söylemek istemiyorsunuz!.. Biliyorum, bir şey oldu!
Amca – Öyle ise siz benden daha iyi görüyorsunuz.
Büyükbaba – Ursula, doğruyu söyle bana!
Büyük kız – Doğruyu söylüyoruz, büyükbaba.
Büyükbaba – Niye sesin değişik öyleyse!
Baba – Korkuyortusunuz kızı da ondan.
Büyükbaba – Senin de değişik sesin.
Baba – Aklınızı oynatacaksınız böyle giderse! (Baba ile Amca birbirlerine işaret ederek Büyükbaba’nın aklını oynattığını belirtirler.)
Büyükbaba – Bir şeyden korkuyorsunuz hepiniz.
Baba – Neden korkacakmışız!
Büyükbaba – Niye beni kandırmak istiyorsunuz?
Amca – Kim kandırmak istiyor sizi?
Büyükbaba – Niye ışığı söndürdünüz?
Amca – Söndürmedik ışığı; gene eskisi kadar aydınlık bu oda.
Büyük kız – Bana da biraz azaldı gibi geliyor ışık.
Baba – Hiçbir değişiklik olmadı.
Büyükbaba – Gözlerime taş oturdu sanki! Söyleyin, kızlar, ne oluyor burada! Söyleyin, ne olur, siz görüyorsunuz! Ben burada bir başımayım, sonsuz bir karanlık içinde! Yanımda kimin oturduğunu bile bilmiyorum! Bir metre ötemde neler olduğunu bile bilmiyorum!.. Niye öyle fısıldayarak konuşuyordunuz az önce?
Baba – Kimse fısıldayarak konuşmadı bu odada.
Büyükbaba – Sen konuştun, kapının orada.
Baba – Duydunuz bütün söylediklerimi.
Büyükbaba – Birini soktun odaya!..
Baba – Kimse gelmedi diyorum size!
Büyükbaba – Ablanız mı? Papaz mı yoksa? – Kandırmaya çalışmayın beni. – Urusla, kim girdi içeri?
Büyük kız – Kimse gelmedi, büyükbaba.
Büyükbaba – Kandırmaya çalışmayın beni; biliyorum, biliyorum! – Kaç kişiyiz bu odada?
Büyük kız – Altı kişiyiz, büyükbaba.
Büyükbaba – Hepiniz masanın yanında mısınız?
Büyük kız – Evet, büyükbaba.
Büyükbaba – Sen, Paul?
Baba – Evet.
Büyükbaba – Sen, Oliver?
Amca – Evet, buradayım, her zamanki yerimde. Ne var bunda bu kadar heyecanlanacak?
Büyükbaba – Sen, Genevieve? 
Kızlardan biri – Evet, büyükbaba.
Büyükbaba – Sen, Gertrude?
Öbür kız – Evet, büyükbaba.
Büyükbaba – Sen de buradasın, değil mi, Ursula?
Büyük kız – Evet, büyükbaba, yanınızdayım.
Büyükbaba – Öyleyse orada oturan kim?
Büyük kız – Nerede, büyükbaba? – Kimse yok.
Büyükbaba – Orada, orada – tam ortamızda!
Büyük kız – Kimse yok orada, büyükbaba!
Baba – Kimse yok diyoruz size!
Büyükbaba – Gözünüz görmüyor öyleyse – hiçbirinizin! 
Amca – Psshh! Alay mı ediyorsunuz?
Büyükbaba – Ne alayı! Sırası mı şimdi alayın!
Amca – Gözünüz görmüyor diyorsunuz bize, ne bileyim!
Büyükbaba – (karasız) Biri var sandım orada… Sonum geldi galiba benim…
Amca – Niye kandıralım sizi? Ne faydası olur bunun?
Baba – Öyle bir şey olsa, size söylemek boynumuzun borcu…
Amca – Birbirimizi kandırmak neye yarar?
Baba – Hem kandırsak da, kaç gün sürer, nasıl olsa çıkacak ortaya!
Büyükbaba – (kalkmak için doğrulur) Bu karanlığı bir yırtabilsem!..
Baba – Nereye gitmek istiyorsunuz?
Büyükbaba – Oraya…
Baba – Ne kadar üzüyorsunuz kendinizi!..
Amca – Çok tuhafsınız bu gece.
Büyükbaba – Asıl siz tuhaf geliyorsunuz bana!
Baba – Bir şey mi istiyorsunuz?..
Büyükbaba – Nedir bu beni böyle üzen, bilmiyorum.
Büyük kız – Büyükbaba! Büyükbaba! Ne istiyorsunuz, büyükbaba?
Büyükbaba – Ellerinizi verin bana, çocuklarım.
Üç kız kardeş – Peki, büyükbaba.
Büyükbaba – Niye böyle titriyorsunuz üçünüzde, kızlar?
Büyük kız – Pek öyle titremiyoruz, büyükbaba.
Büyükbaba – Üçünüzün de yüzü soluk, değil mi?
Büyük kız – Geç oldu, büyükbaba, yorgunuz da…
Baba – Yatmalısınız artık; büyükbaba da söyle azıcık dinlense çok iyi olur.
Büyükbaba – Uyuyamam ben bu gece!
Amca – Doktoru bekleyin bizimle öyleyse.
Büyükbaba – Söylesene bana, anlatsanıza her şeyi olduğu gibi!
Amca – Olan bir şey yok ki!,,
Büyükbaba – Öyleyse nedir bu beni böyle sıkan!
Amca – Söylüyoruz işte size, hiçbir şey yok sıkılacak!
Büyükbaba – Zavallı kızımı bir görebilsem!
Baba – Ama çok iyi biliyorsunuz sizi götüremeyeceğimizi yanına; durup dururken uyandırmamız hiç doğru olmaz şimdi.
Amca – Yarın görürsünüz.
Büyükbaba – Hiç ses yok odasında.
Amca – Daha iyi ya! Ses olsa kötü asıl!
Büyükbaba – Ne kadar uzun bir zaman geçti kızımı görmeyeli!.. dün aşksam ellerimi aldım avucuma, ama göremedim onu!.. ne oldu, neler geldi başına, bilmiyorum!.. iyi mi, kötü mü, bilmiyorum!.. yüzünü bile bilmiyorum artık onun!.. ne kadar değişmiştir artık kim bilir!.. Parmaklarımla dokundum yanaklarına, küçük kemiklerine... aramızda bir karanlıktan başka bir şey yok onunla benim, hepinizle öyle!.. Yaşayamam artık… yaşamak değil bu!.. Oturuyorsunuz orada, hepiniz, ölü gözlerime bakıyorsunuz gören gözlerinizle; hem de hiçbiriniz acımıyorsunuz bana!.. beni böyle üzen nedir, bilmiyorum, boğuluyorum sıkıntıdan!.. kimse söylemiyor bana söylemesi gereken şeyi!.. üstelik, bir kere aklı takıldı mı insanın bir şeye, korkunç oluyor düşünceleri!.. Ama niye susuyorsunuz, niye konuşmuyorsunuz?
Amca – Ne söyleyelim, inanmıyorsunuz ki söylediklerimize!
Büyükbaba – Ağzımızdan bir şey kaçırırız diye korkuyorsunuz.
Baba – Hadi, yapmayın, kendinize gelin artık!
Büyükbaba – Ne zamandır benden bir şey saklıyordunuz, biliyorum!.. Bir şey oldu mu bu evde… Ama anlamaya başlıyorum yavaş yavaş… Ne zamandır aldatıyordunuz beni! – hiç öğrenemeyeceğim sanıyordunuz belki de!.. Duymadım mı sanki fısıl fısıl konuşmalarınızı – günlerce, günlerce – sanki ipi çekilmiş bir kimsenin evindeymişsiniz gibi? Dilim varmıyor söylemeye, bu gece öğrendiğimi!.. ama siz söyleyeceksiniz!.. Bekleyeceğim, siz söyleyeceksiniz bana her şeyi; saklıyordunuz ama, biliyordum ben ne zamandır! – niye soldu öyle yüzleriniz birdenbire, ölüden beter oldunuz! Biliyorum! Biliyorum!
Üç kız kardeş – Büyükbaba! Büyükbaba! Neniz var, büyükbaba!
Büyükbaba – Sizin için söylemiyorum, kızlar! Hayır, sizin için söylemiyorum!.. biliyorum, size kalsa söylerdiniz bana her şeyi – onlar burada olmasa söylerdiniz!..hem eminim sizi de kandırıyorlar benim gibi!.. göreceksiniz, çocuklar – göreceksiniz!.. Ağlıyorsunuz, değil mi, hepiniz?
Baba – Gerçekten bu kadar hasta mı benim karım?
Büyükbaba – Artık beni aldatmaya çalışmak boşuna; çok geç artık, ben sizden daha iyi biliyorum gerçeği!..
Amca – Ama biz kör değiliz; görüyor gözümüz!
Baba – İster misiniz kızının odasına gitmeyi? Bu şüphenize bir son vermeliyiz. – götüreyim sizi, isterseniz?
Büyükbaba – (birden kararsızlaşarak) Hayır, hayır, şimdi olmaz – daha olmaz!
Amca – Görüyor musunuz, ne kadar saçma bu davranışınız!
Büyükbaba – İnsan hayatta anlatamayacağı şeylerin ne kadar çok olduğunu bilemiyor!.. nedir bu ses?
Büyük kız – Lamba pır pır ediyor, büyükbaba.
Büyükbaba – Niye böyle bu lamba – neden!
Büyük kız – Rüzgâr yapıyor…
Amca – Rüzgâr yok ki burada, pencereler kapalı.
Büyük kız – Sönecek galiba.
Baba – Gazı bitti.
Büyük kız – sönüyor işte.
Baba – Karanlıkta oturamayız böyle.
Amca – Niye? – Ben alışığım.
Baba – Karımın odasında var bir lamba.
Amca – Sonra alırız, doktor gelince.
Baba – Çok da karanlık değilmiş zaten; dışarının ışığı vuruyor.
Büyükbaba – Aydınlık mı dışarısı?
Baba – Buradan aydınlık.
Amca – Bana sorarsanız, karanlıkta konuşalım böyle, daha iyi.
Baba – Bence de öyle. (sessizlik)
Büyükbaba – Ne kadar çok çıkıyor sesi saatin…
Büyük kız – Konuşmuyoruz da ondan, büyükbaba.
Büyükbaba – Niye sustunuz hepiniz?
Amca – Ne konuşalım istiyorsunuz? – gerçekten çok tuhafsınız bu gece.
Büyükbaba – Çok mu karanlık bu oda?
Amca – Pek aydınlık değil. (sessizlik)
Büyükbaba – İyi değilim, Ursula; pencereyi açsana azıcık.
Baba – Evet, çocuğum; aç pencereyi azıcık. Bana da çok havasız gelmeye başladı burası. (Büyük kız pencereyi açar.) 
Amca – Ne zamandır böyle içeride kapalı otura otura sıkıldık anlaşılan hepimiz.
Büyükbaba – Pencere açık mı?
Büyük kız – Evet, büyükbaba; sonuna kadar açtım.
Büyükbaba – İnsan inanamıyor açık olduğuna; en ufak bir ses yok dışarıda.
Büyük kız – Yok, büyükbaba, hiç ses yok.
Baba – Görülmemiş bir sessizlik!
Büyük kız – Meleklerin uçuşunu duyacak insan!
Amca – İşte bunun için sevmem ben buraları.
Büyükbaba – Bir ses duyabilsem… Saat kaç, Ursula?
Büyük kız – Neredeyse gece yarısı olacak, büyükbaba. (Amca kalkıp odada bir aşağı bir yukarı dolaşmaya başlar.)
Büyükbaba – Kim dolaşıyor odada?
Amca – Ben! Ben! Korkmayın! Biraz gezineyim dedim. (sessizlik) – ama oturacağım gene; – önümü göremiyorum çünkü. (sessizlik)
Büyükbaba – Bir çıksam bu odadan!
Büyük kız – Nereye gitmek istiyorsunuz, büyükbaba?
Büyükbaba – Bilmem – başka bir odaya, nereye olursa! Nereye olursa! 
Baba – Nereye gidebiliriz?
Amca – Bir yere gidilmez artık bundan sonra.
(sessizlik. Hiç hareket etmeden otururlar masanın çevresinde.)
Büyükbaba – Nedir bu duyduğum, Ursula?
Büyük kız – Hiç, büyükbaba; yapraklar dökülüyor. – evet, taraçaya yapraklar dökülüyor, onun sesi.
Büyükbaba – Git kapa şu pencereyi, Ursula?
Büyük kız – Peki, büyükbaba. (Gidip pencereyi kapatır, dönüp gelir, yerine oturur.)
Büyükbaba – Üşüyorum. (sessizlik, Üç Kız Kardeş birbirlerini öperler.) Ya bu ses nedir?
Baba – Çocuklar öpüşüyorlar.
Amca – Nedense hepsinin rengi sapsarı bu gece. 
(sessizlik.)
Büyükbaba – Ya bu nedir, bu duyduğum, Ursula?
Büyük kız – Hiç, büyükbaba; parmaklarımı çıtlattım, onu duydunuz. (sessizlik.)
Büyükbaba – Ya bu?
Büyük kız – Bilmiyorum, büyükbaba… kardeşlerim titriyor da biraz, ondan mı acaba?..
Büyükbaba – Ben de korkuyorum çocuklarım.
(Renkli camın köşesinden içeri bir ay ışığı çizgisi süzülür, odanın orasına burasına tuhaf ışıklar saçar. Saat gece yarısını vurur; on ikinci vuruşla birlikte sanki birisi aceleyle yerinden kalkıyormuş gibi belli belirsiz bir ses duyulur.)
Büyükbaba – (Büyük bir korkuyla ürpererek.) Kim kalktı ayağa?
Amca – Kimse kalkmadı!
Baba – Ben kalkmadım!
Üç kız kardeş – Ben de! Ben de! Ben de!
Büyükbaba – Birisi ayağa kalktı masanın orada!
Amca – Lambayı yakın!.. (Sağdaki odada birdenbire, bebeğin korku çığlıkları atarak ağlamaya başladığı duyulur; bu ağlama azılıp çoğalarak sahne sona erene kadar devam eder.)
Baba – Bebek ağlıyor!
Amca – Hiç ağlamamıştı daha önce!
Baba – Gidip bakalım!
Amca – Işığı yakın! Işığı getirin! (Bu anda soldaki odadan yere ağırlığını vererek basan bir kimsesinin acelesi ayak sesleri gelir – Sonra bir ölüm sessizliği. – Hiçbir şey söylemeden, korku içinde soldaki odanın kapısına bakarlar; kapı yavaşça açılır, oturdukları yere öbür odanın ışığı vurur, eşikte rahibe olan Hemşire görünür; siyah rahibe elbisesiyledir; hasta kadının öldüğünü belirtmek için haç çıkarır, başını öne eğer. Hepsi anlar, bir duralama, bir korku anı geçtikten sonra, sessizce ölünün odasına doğru ilerler. Amca eşikte durup Üç Kız Kardeş’e yol verir, kendisi de çıkar. Odada yalnız kalan kör adam heyecanla ayağa kalkar, masayı tuta tuta bir iki adım atar.)
Büyükbaba – Nereye gidiyorsunuz? – Nereye gidiyorsunuz? – Kızlarda bırakıp gitti beni!
                             SON