Sarah Jio - Mart Menekşeleri

Bir kadının yureği sırlarla dolu bir denizdir.

Gerçek aşkı yaşadığına inanan Ünlu yazar Emily Wılson, kocasının başka bir kadını ona tercih ettiğini oğrenince, hayal kırıklığına uğrar.

Tüm bu olanlara rağmen yine de tek bir damla gözyaşı dokmez Büyük yengesi Bee, Man aymı Bambridge Adasında geçirmesi icin onu davet eder. Emily ruhunda acılan yaralann itleşmesi umuduyla bu teklifi kabul eder.

Adanın mistik havasıyla huzuru yakalamaya calışan Emily, 1943

yılında yazılmış kırmızı kadife kaplı bir gunluk bulur. Bu gunluk onu gecmişin tozlu sayfalanna hapsolan gercek bir aşk hikayesine ve altmış yıllık bir aile sırrına goturecektir...

Umudun, huznun ve pişmanlığın bir arada işlendiği buyuleyici bir roman... İlk kitabı M art Menekşeleri ile Library Journal En İyi Kitap o d u lu n e layık gorulen Sarah Jio, insan kalbinin, ne kadar hatalı olursa olsun sevdiklerimizi her zaman affedeceğini eşsiz bir dille anlatıyor.

“Aşk. tarih ve gizem... Daha ne olsun? Mart Menekşeleri,

gecmişimizin er ya da gec surprizlerle karşımıza cıkacağını hatırlatan muhteşem bir roman.”

Jodi Picoult

Tarih, gizem ve aşfem mukemmel bir kamımı... Bu roman, elinizden Düşüremeyeceksiniz.

Library Journal

MART MENEKŞELERİ

SARAH JIO

özgün adı: The Violets of March

Yayın Yönetmeni: Bulent Oktay

İngilizceden Çeviren: Nihan Giray

Editör: Yasemin Bute

Son Okuma: Cağla Dirice

Sayfa Tasarım: Ayşe Calışkan

Kapak Tasarım: İlknur Muştu

OKTAY MATBAACILIK

Davutpaşa Kışla Cad. Kale iş Merkezi C Blok

No: 55 • 56 Topkapı - Zeytinburnu

CM; Umut Matbaacılık. İstanbul

YAYINEVİ SERTİFİKA NO: 16229

MATBAA SERTİFİKA NO: 163!S

1.Baskı: Ekim 2012

ISBN: 978-975-999-627 7

CSarah Jio.2011

Bu kitabın Turkce yayın hakları Jenny Meyer Literacy Agency den alınmış

olup Beyaz Balina Yayınları na aittir. Yayınevinin izni olmaksızın kısmen ya da tamamen alıntı yapılamaz, hicbir şekilde kopya edilemez, coğaltılamaz ve yayımlanamaz.

ARKADYA YAYINLARI

Maltepe Mah. Davutpaşa Cad. MB İş Merkezi

No: 14 Kat; 1 D; 1 Zeytinburnu / İstanbul

Tel.: 0212 - 544 41 41 / 544 66 68 / 544 66 69

Faks:0212-544 66 70

infogaarkadya.net

Genel Dağıtım YELPAZE DAĞITIM

Tel.: 0212 544 46 46 / 544 32 02 - 03

Faks: 0212 544 87 86

E-posta: ınfo0yelpaze.com.tr

Arkodya Yayınları, Beyaz Balina Yayınları'nın tescilli markasıdır.

İngilizceden Ceviren: Nihan Giray

Sanat ve yazma aşkıyla 1940 ’ların buyusunu icime işleyen buyukannelerim Antoniette Mitchell ve

Cecelia Fairchild a.

"Nehir kenarlan bahse ilerler ya hani Mart sularından.

Butun kırgınlıkların sonu, kalbindeki sevinctir bu. "

Antonio Carlos Jobim 'in "Mart Sulan " adlı şarkısından.

Sanırım o an geldi cattı.** dedi Joel. evimizin giriş

O kapısına yaslanarak. Ardından, beş vıl once Ne*

York'tan beraber aldığımız ve yenilettiğimiz bu iki katlı evdeki mutlu anlarımızı hatırlıyormuşcasına gozleriyle etrafı

inceledi. Once muhteşem kemerli girişe. Connecticut'taki

bir antikacıdan aldığımız ve adeta bir hazine gibi evin koşesine yerleştirdiğimiz eski şomineye, son olarak da yemek

odasının rengiyle insanın kanını ısıtan duvarlarına baktı. O

zaman hangi renge boyayacağımız konusunda cok duşunmuş.

sonunda Marakeş kırmızısında karar kılmıştık. Bizim

kısa evliliğimiz gibi hem huznun hem de şaşkınlığın izini taşıyordu bu renk. Joel, bunun fazla turuncu olduğunu soylese de bence cok doğru bir renkti.

Bir an icin goz goze geldik. Fakat hemen elimdeki koli

bandına baktım ve bu sabah toparlanmak icin gelen Joel’in son birkac eşyasını da aceleyle kutuya koyup bantladım. O

anda yeni bantladığım kutuda mavi, deri ciltli kitabımı hayal meyal gorduğumu anımsadım. “Bir saniye, benim Kaybolan

Yıllar kitabımı mı alıyorsun?

herhangi bir otelin lobisinde bir yığın tozlu kitabın arasında bulacağım, hic aklıma gelmezdi. Kitab. o toz yığınından nazikce

alıp, t a r i f edemeyeceğim bir ictenlikle kalbime bastırmışımı.

Bu dokunaklı hikaye aşkı, gizli tutkulan ve ozel duşuncelerin derinliğini anlatıyordu. Oyle ki benim yazma tarzımı da

sonsuza dek değiştirmişi. Hatta yazmayı bırakma nedenimde olabilirdi. Joel bu kitabı hic okumamıştı, bundan memnundum aslında. Binleriyle paylaşmak icin oldukca ozel bir kitaptı.

Sanki tenim yazılmamış gunluğumun say falan gibiydi.

Kutuyu tekrar acıp icindeki eski kitabı bulabilmek icin

cırpınırken. Joel de bana bakıyordu. Kitabı bulduğum an

rahat bir nefes aldım.

“Affedersin," dedi Joel belli belirsiz. “Bu kadar umursayacağını duşunmemiştim.”

Benim hakkımda duşunemediği o kadar cok şey vardı

ki. Kitabı elime aldım ve başımı sallayarak kutuyu yeni*

hamladım. Sanmm bu kadar." diyerek ayağa kalktım.

Kasım ayının yağmurlu bir pazartesi

gunuydu. Her zamanki gibi onun en sevdiği acı soslu omleti yaparken. Joel bana Stcphanie'den bahsediyordu. Onu nasıl mutlu ettiğini, onu nasıl anladığını, birbirleri arasında nasıl guzel bir iletişim olduğunu... O an birbirini tamamlayan

iki lego parcası gozumun onune gelmişti. Urpermiştim. Ne

gariptir ki o sabaha tekrar geri donduğumde her defasında aklıma gelen tek şey. yanık acı soslu yumurtaların kokusu oluyordu. Evliliğimin sonunun da o acı soslu omletler gibi kokacağını nereden bilebilirdim ki?

Jocl'in yuzune bir kez daha baktım. Ozgun ve kararsızdı.

Ona bir adım atıp kollarına atılsam, af dileyen bir koca edasıyla bana tum aşkıyla sarılacağını ve evliliğimize kıvamayacağmı biliyordum. Ama hayır, dedim kendime. Yara almıştık

bir kere. Kaderimiz belliydi artık. “Hoşca kal. Joel."

Kalbim bunu yapmamı istemese de mantığımı dinlemeliydim.

Gitmesi gerekiyordu.

Joel incinmiş gorunuyordu. “Kmily. ben..."

Ozur mu dileyecekti? Yoksa ikinci bir şans mı isteyecekti?

Bilmiyordum. Onu susturmak istercesine elimi kaldırdım

ve tum gucumu toplayarak. “Hoşca kal." dedim.

Joel sadece başını salladı ve arkasını donup evden cıktı.

Gozlerimi yumdum ve Joel*in. arkasından kapıyı kapatışını dinledim. Kapıyı dışarıdan kilitlenileli. Bu hareketiyle icim sızladı. Beni hala onemsiyor... l*n azından guvenliğimi. Bu duşunceyi zihnimden uzaklaştırarak kapının kilidini değiştirmem gerektiğini tembihledim kendime. Bunu yaparken

bile onun gittikce uzaklaşan ayak seslerini dinliyordum.

-Geliyor musun? Arayan, en yakın arkadaşım

Annabelle'di. "Bana boşanma evraklarını tek başına imzalamayacagına soz vermiştin.

Şaşkın bir halde saate baktım. “Affedersin A n n ie d iy e yanıt verdim, bir yandan da cantamdaki anahtarlarımı ve

icinde boşanma evraklarının bulunduğu zarfı kontrol ediyordum.

Bir onceki konuşmamızda onunla tam kırk beş dakika

once restoranda buluşmayı planlamıştık. “Geliyorum.”

••Tamam.” dedi Annabelle. “O halde senin icin de bir icki ısmarlıyorum."

oğle yemeklerimizin buluşma noktası Clumet, evimin

hemen dort blok yanıydı. On dakika sonra mekana vardığımda Annabelle ayağa kalkıp bana sarıldı.

"Ac mısın?" diye sordu yerlerimize yerleştikten sonra.

"Hayır." diye yanıt verdim.

Annabelle kaşlarını catarak, “Karbonhidrat,” dedi ve

onume ekmek sepetini ini. “Karbonhidrata ihtiyacın var.

E'et. evraklar nerede? Haydi, bir goz atalım.”

Zarfı cantamdan cıkardım ve sanki icinde dinamit varcasına dikkatle bakarak masanın uzerine koydum.

a yt Unlann hepsinin senin hatan olduğunun farkındasın≫

roı. dedi Annabelle hafifce gulumseyerek.

yorsun?^lCR ba^t,m Benim hatam mı? Ne demek feo*

i l lerle ^ ^ adarnla evlenmeyecektin. Hic kimse

cnmez Onlarla cıkarsın, sana bir S*)1*

ısmarlamasına ve kıyafetler almasına izin verirsin ama o

kadar. Onlarla asla evlenmezsim*’

Annabelle. Sosyal Antropoloji Bolumu'nde doktorasını

yapıyordu. İki yıl boy unca evlilikleri ve boşanmaları incelemişti.

Araştırmalarının sonuclarına gore de bir evliliğin

başarısını, evlendiğin adamın isminin tayin ettiği sonucuna varmıştı.

Annabelle'in soylediğine bakılırsa. Eli isminde biriy le

on iki yıl. uc hafta evliliğin tadım cıkarabilirdiniz. Brad isminde biriyle altı yıl. dort hafta surerdi evliliğiniz. Steve ise yalnızca dort yılda miadını dolduruyordu. Diğer bir iddiası ise. Preston*lı birisiyle asla evlenmeyecektiniz.

“Peki, Joel ismi hakkında neler soyleyeceksin?"

“Yedi yıl. iki hafta," dedi Annabelle umursamaz bir ses tonuyla.

Başımı olumlu anlamda salladım. Evliliğimiz tam tamına

altı yıl. iki hafta surmuştu.

“Kendine gelip. Trent adında birini bulmalısın,” diye devam etti konuşmasına Annabelle.

Memnuniyetsiz bir ifadeyle, “Trent isminden nefret ederim,”

dedim.

“Tamam, o halde Edward ya da Bili... bir de Bruce,

diye karşılık verdi. “Uzun omurlu bir evlilik icin bu isimler ideal.**

“Oldu hemen,” dedim dalga gecercesine. “İstersen

huzurevinden bir koca bulalım bana, ne dersin.

Annabelle uzun boylu, zayıf, guzel bir kızdı. Uzun, siyah, kıvırcık sacları, porselen gibi teni ve koy u renkli gozleriyle Julia Roberts’ı andıran bir guzelliği vardı. Otuz uc yaşındaydı ama hic evlenmemişti. Nedenini sorduğunuzdaysa, Mıles

Davis ya da lkrbie llan≪Kk gibi bir adam bulamadığmdan

bahsederek size ancak laf kalabalığı yapardı.

O sırada garsonu cağırarak. "İki tane daha alabilir mıyız, lutfen?" dedi. Garson ise boş martini bardağımı aldığında zarfın uzerinde oluşan bardak izi dikkatimi cekti.

“Haydi artık.” dedi Annabelle usulca.

Ellerim titreyerek, yarım santim kalınlığındaki zarfa

uzandım ve icinden boşanma evraklarını cıkardım. Avukatımın asistanı, imzalamam gereken uc sayfaya fosforlu

pembe renkli bir kalemle "burayı imzala" yazılı kucuk kağıtlar yapıştırmıştı.

Cantamdan kalemimi cıkardığım anda boğazımda bir

yumru hissettim. İlk sayfada ismimin yazılı olduğu yeri

imzaladım, sonra diğer sayfayı, daha sonra diğer sayfayı...

Uzunca bir v ve vurgulu bir n ile sonlanan Emily Wilson.

Beşinci sınıftan beri imzamı bu şekilde atıyordum.

Son olarak evliliğimizi sonsuzluğa gomduğumuz tarihi de

attım. 28 Şubat 2005.

Aferin, dedi Annabelle yeni martini bardağını uzatarak.

“Jocl ile ilgili bir kitap yazacak mısın?'* Cunku ben bir yazardım. Tanıdığım herkes gibi Annabelle de Joel’i iceren bir roman yazmamın, alacağım en iyi intikam olacağına

inanıyordu.

Sadece isimleri değiştirerek yaşadığın her şeyi vazabilırsirC

diye devam etti. “Belki, onu bir ahmak gibi gosteren

Joe ismini kullanabilirsin." Sozlerine devam etmeden once meğinden hır lokma aldı ama gulmekten neredeyse boğulacaktı

"Erekstytm olamay an bir ahmak.*'

Jocl haU.nda bir ki.ap yazmak isteseydim -ki yazmayalı.

berbat bir kitap olurdu. Son zamanlarda hicbir

şey yazamıyordum, yazsam bile yaratıcılıktan voksun oluyordu.

Bunu biliyorum cunku gecen sekiz senedir sabahlan

uyandığımda, masama oturup bilgisayarımın ekranına boş

boş bakıyordum. Kimi zaman birkac sayfa yazıyordum fakat

bir sure sonra tıkanıyordum. Hatta bir keresinde kaskatı

kesilmiştim.

Ierapistim Bonnie. bunu tıp ağzıyla ‘yazar kilitlenmesi*

olarak tanımlıyordu. Yani artık ilham gelmiyordu

ve Bonnic'nin koymuş olduğu teşhis aslına bakılırsa pek

de hoş değildi.

Sekiz sene once en cok satan kitabımı yazmıştım. O

zamanlar dunyanın merkezindeydim. Bugunkunun aksine

oldukca zayıftım (şimdi de o kadar şişman değildim,

evet tamam, belki biraz basenlerden kilo almıştım) ve New York Times'ın cok satanlar listcsindevdim. Matta .Ve* York Times'ın en mukemmel hayat listesi olsaydı, kesin onda da olurdum.

Ali Larson’ı Cağırırken adlı kitabım yayımlandıktan

sonra, ajansım beni yazmaya devam etmem konusunda cesaretlendirmişti.

Okuyucuların devamını istediklerini soylemişti

ve yayınevim ikinci kitabım icin bana iki katı teklif

onermişti bile. Fakat o kadar denememe rağmen ne yazacak

ne de soyleyecek bir şey bulabilmiştim. Rn sonunda ajansım beni aramayı bıraktığı gibi yayınevleri de artık yazılarımı merak etmiyorlardı. Okuyucular ise ilgilenmiyorlardı.

Yazarlık hayatımın sadece bir hayalden ibaret olmadığını

kanıtlayan tek şey. kitabımın ana karakteri Ali ye aşık olduğuna inanan Lestcr McCain isimli dengesiz okurumdu.

Kitabımın piyasaya cıkışı şerefine duzenlenen Madison

Park Otel’deki partide. Joel’in benimle tanışmak icin nasıl can attığını hala teori,yorum. Beni girişte gorduğunde, o da davetli olduğu başka bir kokteyl icin yan taraftaydı. O gece 1997'nin sukse yapan Betsey Johnson elbisesini giyiyordum; bu straplez elbise icin yuklu miktarda para harcamıştım.

Ama evet, bu harika elbise icin odediğim her kuruşa

değmişti. Elbise hala gardırobumdaydı ama şu an eve gidip onu yakmamak icin kendimi zor tutuyordum.

“Goz kamaştırıyorsun," demişti Joel buyuk bir cesaretle, daha kendini tanıtmamıştı bile. O sozleri duyduğumda nasıl hissettiğimi hatırlıyorum. Bunu kesinlikle gorduğu her kıza soyluyordu. Fakat beni havalara ucurmaya yetmişti. Bu tam da JoeFin tarzıydı.

Bundan birkac ay once. GQ magazin dergisi Amerika

daki “sıradan biri** mertebesinden en unlu kişi mertebesine ulaşanlara dair bir liste yayımlamıştı. Hayır, bu. her

ıkı scnede bir Gcorge Clooney yi gosterenlerden değildi,

clbenc. Listede San Diego'lu bir sorfcu. Pensilvanyalı bir dışcı. Detroit'li bir oğretmen ve evet. New York'lu avukat Joel vardı. İlk onda o da yerini almıştı. Nasıl olduysa ben de bu adama kapılmışum.

Şimdi ise onu kaybettim

"Hayır,” dedim, onumdeki peceteyi katlamaya calıyordum.

“Neden?”

Ona artık daha fazla devam edemem.” diyerek ic cektim.

“Kitabım her ne kadar tatillerde yuzlerce okuyucunun

elinde dolaşacak olsa da. seksen beş bin tane sacma sapan kelime uretmek icin kendimi daha fazla zorlamayacağım.

Hayır, eğer bir gun yazarsam bu cok farklı olacak.”

Annabelle sanki ayağa kalkıp alkışlamak ister gibi bana

baktı. “Şuna bak.” diyerek gulumsedi. “Bu buyuk bir ilerleme.”

“Hayır değil.” dedim inatla.

"Kesinlikle oyle. Haydi, bunu biraz analiz edelim.” dedi Annabelle ve ellerini birbirine kenetledi. "Farklı bir şeyler yazmak istediğini soyledin, bu demek oluyor ki artık eski kitabına da devam etmek istemiyorsun."

“Evet, boyle de denilebilir," diyerek omuz silktim.

Annabelle martini bardağındaki zeytini alıp ağzına attı.

“Neden gercekten ilgilendiğin bir şey hakkında yazmıyorsun?

Etkilendiğin bir yer ya da bir kişi...’*

Başımı olumlu anlamda salladım. “Butun yazarların

yaptığı da bu değil mi zaten?”

Annabelle o anda başımıza dikilen garsonu. “Biz boyle

iyiyiz, henuz hesabı istemiyoruz, bakışı atarak gonderdikten sonra bana dondu. “Evet, ama sen bunu denedin zaten.

Yani demek istediğim, yazdığın kitap olağanustuydu. Gercekten de oyleydi. Ama bu kitap... seni yansıtıyor muydu.

Em?”

Haklıydı. Guzel bir hikayeydi. En cok salanlar lıstesindeydi.

Peki, neden bununla gururlanmıyordum? Neden ona

bağlıymışım gibi hissetmiyordum?

-Seni uzun zamandır tanıyorum." diye devam etli An.

^belie. -Ve biliyorum ki yazdığın o hikaye ne hayatına,

hikivesi'di ne de deneyimlerinin."

EveL değildi. Peki, ben hayatımdaki neden esinlen*

bilirdim? Ailemi, buyukannemi ve buyukbabamı duşOndukten

sonra başımı salladım. “İşte problem bu," dedim

^nnabelle'e “Diğer yazarların esinlenecek bircok konusu

iar. kotu anneler, tacizler, macera dolu bir cocukluk... Benimse hayatım cok sıradan. Ne olum ne de gecirdiğim bir

şok var. Olen bir hayvanım bile yok. Sadece annemin yirmi iki yaşındaki kedisi Oscar. Gercekten hic de ilgi cekici bir hikay e cıkmaz bunlardan, inan bana. Cok duşundum.”

“Kendine yeteri kadar şans vermediğini duşunuyorum,"!

dedi Annabelle. "Bir şeyler olmalı. Bir kıvılcım belki.”

Bu sefer duşuncelerimin zihnimde ozgurce dolaşmasına

izin verdim. İlk aklıma gelen annemin yengesi, benim de

buyuk yengem Bee ve onun Washington. Bainbridge Adası

ndakı evi oldu. Yaşadığı adayı ne kadar ozlediysem onu

da o kadar ozlemiştim. Onu son ziyaretimden bu yana ne kadar zaman gecmişti? Seksen beş yaşında olmasına rağmen

hayatını yımu dokuz yaşındaymış gibi surduren Bee’nin

hic cocuğu yoktu. O nedenle ben ve kız kardeşim onun ma*

Cocukları gibiydik. Doğum gunumuzde bize icinde gı*

cır gıor elli dolarlık banknotlar olan birer kart gondermişti-Yllbaşı oldukca harikaydı, sevgililer gunu hediye*

iekerietneydi.

Ya cok fazla konuşurdu ya da cok az.

Cok misafirperver olmasına rağmen oldukca aksi ve bencildi.

Sırlan vardı. Bu yuzden onu seviyordum.

Biri uzun yıllar yalnız yaşadığında bir zaman sonra kendi tuhaflıklanyla banşık hale gelir, derdi annem her zaman.

Bu teoriyi dikkate alıp almama konusunda emin değildim

cunku ben de zaman zaman geri kalan hayatımı yalnız gecireceğim diye endişeleniyordum. O nedenle surekli doğaustu

işaretleri izlemekle uğraşıyordum.

Bee Yenge. Şu an elime bir kalem verseler, onun mutfak

masasındaki halini cizebilirdim. Yengem, onu tanıdığımdan beri her gun. yağlı ballı kızarmış ekmekten oluşan kahvaltısını yapardı. Kızarmış kepekli ekmeği kare şeklinde

kucuk kucuk keser ve ikiye katlanmış kağıt havlunun uzerine koyardı. Sonra da her parcanın uzerine bolca tereyağı

ve bal surerdi. Cocukken, onun bunu yapışını milyonlarca

kez izlemiştim ve şimdi ne zaman hasta olsam bu yağlı

ballı kızarmış ekmeği ilac niyetine yiviyordum.

Bee aslında guzel bir kadın değildi. Yuzunun ve omuzlannın genişliği, dişlerinin buyukluğu duşunulunce, bu

konuda bircok erkeği alt edebilirdi. Ancak gencliğindeki

siyah-beyaz fotoğraflan. her kadının yirmili yaşlannda sahip olduğu o kıvılcımı ortaya cıkanyordu.

Bee’nin. cocukluğumun gectiği koridordaki du\ann yıı≫

kan kısmına asılmış, etrafı deniz kabuklanyla cevrili cercevedeki yirmili yaşlarını gosteren fotoğrafına bayılıyordum.

Ancak cercevenin duvardaki yeri hic de uy gun değıku

cunku fotoğrafı net bir şekilde gorebilmeniz icin tabureye cıkmanız gerekiyordu. Eski, kenarlan ice doğru kıvrılmış

fotoğraf, hic tanımadığım bir Bee’yi gosteriyordu. Sahilde gencle birlikte bir plaj havlusunun uzerinde oturan

ne? umursamaz gorunuyordu vc k.şk.rt.c, bir edayla go,Q.

vordu Başka bir kadın ise ona doğru eğilmiş, kulağ,na bir şeyler fısıldıyordu. Bir sır. Bec boynundan sarkan inci kol-tutarken, kameraya Bili Dayı’ya baktığı gibi bakm,.

yordu. Yıllar once o kameranın arkasında kimin olduğunu

cok merak ediyordum.

Cocukken, bir gun anneme fotoğrafı işaret ederek, “Acaba

o kadın ne demiştir?” diye sormuştum.

Annem koridorda boğuştuğu camaşırlardan başını kaldırmadan.

“Kim ne demiş?” diye sormuştu.

Bunun uzerine Bccnin yanındaki kadını gostermiştim.

“Bu hoş bayan. Bee'nin kulağına bir şeyler fısıldıyor.”

Hemen olduğu yerden kalkıp yanıma gelen annem,

hırkasının ucuyla cercevenin tozunu almaya koyulmuştu.

“Hicbir zaman bilemeyeceğiz,” diye yanıt vermişti sonradan.

Ancak fotoğrafa bakarken, yuzundeki uzgun ifade rahatlıkla okunuyordu.

Annemin dayısı Bili, yakışıklı bir II. Dunya Savaşı kahramanıydı.

Herkes onun Bec ile parası icin evlendiğini soyluyordu.

Buna pek inanasım gelmiyordu, cunku cocukken

gittiğimiz o yaz tatillerinde Bee’ye sarılıp onu nasıl opto*

￡ g ormuştum. Bili in onu cok sevdiğinden hic şuphem

yoktu.

Aslında evleri, gokyuzunde ucuşan martılar. Puget Koyu'nun o deniz kokusu, penceresi denize bakan buyuk mutfağı ve

kıyıya vuran dalgaların uğultusuyla oldukca ruhani bir havaya sahipti. Annemin Bec ile ilgili duşuncelerine rağmen kız

kardeşim vc ben o evi cok severdik. Aynı zamanda oranın

sakinleştirici bir havası olduğuna inanırdık.

Annabelle bilmiş bilmiş bana bakıyordu. “Bir hikayen

var, oyle değil mi?"

Bir ic cekerek, “Belki de,” dedim belli belirsiz.

“Neden bir seyahate cıkmıyorsun?” diye onerdi Annabellc.

“Buradan uzaklaşıp, biraz kafanı toplamaya ihtiyacın

var.”

Bu fikre burun kıvırarak. “Nereye gidebilirim?” diye

sordum.

“Buradan uzak bir yere.”

Annabelle yine haklıydı. Ncvv York sadece iyi gun dostuydu.

Bu şehir, mutluluktan havalara uctuğunuzda sizi sever,

mutsuzken de sizi yerin dibine gecirirdi.

“Sen de benimle gclecck misin?” İkimizi sahilde bir

şemsiyenin altında, meyve kokteyllerimizi yudumlarken

hayal edebiliyordum.

Annabelle başını salladı. “Hayır.”

“Neden?” Bir kopek yavrusu gibi hissediyordum kendimi;

ona tasmasını takacak, nereye gitmesi, ne yapması ve

nasıl olması gerektiğini gosterecek birini isteyen korkmuş, kayıp bir kopek yavrusu gibi...

“Seninle gelemem cunku bunu tek başına yapmaya ihtiyacın

var." Sozleri canımı sıkmıştı. Sonra soylemek istediklerini anlamamı istercesine gozlerimin icine baktı. “Rm, evliliğin bitti ama sen bir damla gozyaşı bile dokmuyorsun.”

Evime donerken Annabelle’in soylediklerini duşunuyordum.

sonra duşuncelerim tekrar Bec’ye kaydı. Nasıl olmuştu

da bunca yıl onu ziyaret etmemiştim ?

Başımın uzerinde cın cın oten bir metal sesi duyunca yukarı Kiktim. Havadan dolayı rengi gri-yeşilc donen, ordek

şeklinde bakırdan bir rilzgarguluydu bu. Yakındaki bir kafenin catısmdaydı ve ruzgarla birlikte hareket ediyordu.

Tanıdık bir manzara gormuş gibi kalbim carpmaya başladı.

Bunu nerede gormuş olabilirdim? Birden aklıma geldi.

Tablo. Bee nin tablosu. Cocukken bana vermiş olduğu o

resmi unutmuştum. Bee. eskiden resim yapardı ve yaptığı

o resmi bana emanet ettiği icin nasıl gururlandığımı hala hatırlıyorum. Şaheser diye adlandırmıştım onu ve bu da

Bee’nin cok hoşuna gitmişti.

(≫derimi kapadım ve yağlıboyayla yapılmış deniz

manzarasın, zihnimde canlandırdım; ordek şeklindeki

ruzgargulu eski bir kulubenin catısında asılıydı ve sahilde el ele bir cift vardı.

Bit avla kedimi suclu hissenin,. Tablo neredeydi? joel.

Evin kapısına geldiğimde

kilidi acar acmaz merdivenlerden yatak odasına cıktım ve

dolabı actım. Ust rafta iki tane kutu duruyordu. Bir tanesini indirdim ve icini didik didik aramaya başladım; cocukluktan kalma birkac peluş hayvan, birkac kutu fotoğraf ve lisede cıkarttığımız dergide yazdığım birkac yazı. Tablo hala

ortada yoktu.

Raftan ikinci kutuyu da aldım ve icinde yalnızca bir lahana bebek, ortaokul notlarım ve ilkokuldayken cok sevdiğim

uzerinde Stravvberry Shortcake logosu bulunan gunluğumu

buldum. Burada başka bir şey yoktu.

Onu nasıl kaybederdim? Nasıl bu kadar dikkatsiz olabilirdim?

Ayağa kalktım ve son bir kez dolabın icine bakındım.

Birden arka koşedeki plastik bir canta gozume carptı.

Heyecanla cantaya doğru uzandım.

Tablo, cantanın icinde turkuvaz ve pembe bir plaj havlusuna sanlı duruyordu. Tabloyu elime aldığımda icim

sızladı. Ruzgargulu. Sahil. Eski kulube. Tam hatırladığım gibiydi. Ancak el ele olan cift... Hayır, bu tabloda bir şeyler farklıydı. Bu resmin icindeki cifti hep Bee ve Bili Dayı

olarak havai etmiştim. Uzun bacakları ve mavi renkteki

kapri pantolonuyla tablodaki kadın kesinlikle Bee vdi. Fakal adan,. Bili Dayı değildi. Bu ayrıntıyı nasıl kacırmıştım ’

Bill'in uzun, kum rengi sacları vardı. Ancak tablodaki adamın sacları kıvırcık ve siyahlı. Kimdi bu adam? lir neden

Bcc kendini bu adamla birlikte cizmişti.

Dağıttıklarımı verden toplamadan kalkum ve elimde tahloyla aşağıya, telefon rehbenmin olduğu vere indim ramdık

numaravı cev irdikten sonra derin denn nefes aldım

Efendim?" Sesi hala aynıyd.; derin, guclu ama yu-

" “f e e benim. Emily." dedim sesim titreyerek. “Uzgunum, cok uzun zaman oldu. Ben-”

-Sacmalama tatlım. Ozur dilemene gerek yok. Karlpostalınıı aldın mı?

"Kartpostalım mı?”

“Evet, gecen hafta neler yaşadığını duyduktan sonra

gondermiştim."

“Duydun mu?” Joel ile ilgili pek kimseye bir şey soylememiştim.

Portland'da yaşayan aileme bile... yani henuz

soylememiştim. Los Angeles'ta organik sebze bahcesi bulunan bir evde, harika cocukları ve kendisine cok duşkun

olan kocasıyla yaşayan kız kardeşime bile. Terapistime

bile. Yine de haberlerin Bainbridge Adası*na ulaşmasına

cok şaşırmamıştım.

Evet Ziyarete gelip gelemeyeceğini merak ediyorum,”

dedi Bee tereddutle. "Aslında Bainbridge Adası iyileşmek icin mukemmel bir yerdir.”

Parmağımı tablonun cercevesinde dolaştırdım. Bainnjgo

Adası nda, Bee’nin o buyuk sıcacık mutfağında

olmak istiyordum.

. Oraya vardığımda, saat

oğlen biri gosterip sıcaklık alt, derece olsa dahi (muhtemelen oyle de olacakt,) ayakkabılarımı c.kanp sahilde

yalınayak yurumem icin bana ısrar edeceğini biliyordum

“Emily?”

“Evet?”

“Seninle konuşmak istediğim onemli bir konu var”

“Nedir?”

“Şimdi değil, telefonda olmaz. Buraya geldiğin zaman

konuşuruz, tatlım.”

Telefonu kapattıktan sonra, posta kutusuna bakmak icin

aşağıya indim. İcinde kredi kartı faturaları. Victoria's Secret katalogu ve JoePin adresinden postalanmış buyuk kare bir

zarf vardı. Uzerindeki adresi nerede gorduğumu hatırlamam bir dakikamı almıştı. Boşanma evraklarının uzerinde... Aslında bir hafta once bu adresi bilgisayarımda arama motorunda

taratmıştım. JoePin Stephanie ile birlikte yaşadığı. 57

numaralı yeni evinin adresiydi bu.

JoePin benimle iletişime gecmek istediği gerceğini duşununce heyecanlandım. Belki de bana bir mektup gondermişti.

belki de bir kart... Hayır, belki de ipuclarından

oluşan romantik bir başlangıc; şehirde bir yerde buluşmak icin bir teklif. Elbette orada da başka bir ipucu cıkacaktı karşıma, dorduncuden sonra yıllar once tanıştığımız otelin onunde beni bekliyor olacaktı. Tabii elinde bir gulle... Yok.

bir kartla. Uzerinde UZGUNUM, SENİ SEVİYORUM. BENİ

AFFET yazan bir kart. Kesinlikle bunun gibi bir şey olmalıydı.

Trajik bir aşk hikayesine yakışır bir son olacaktı. Bize

mutlu bir son ver. Joel. Elim zarfın uzerinde gezinirken

kendi kendime fısıldıyordum. Beni hala seviyor Bana karşı hala bir şeyler hissediyor.

Ancak zarfın kenarını yırtıp icinden altın rengi kartı c,.

kardığımda, butun hayallerim bir anda yerle bir olmuştu.

oylece bakakalmıştım.

Kalın bir karttı bu. uzerinde gosterişli bir yazı vardı. Bu bir davetiyeydi. Onun duğun davetiyesiydi. Akşam saat altıda yemekli, danslı bir aşk kutlaması olacaktı. Biftek ya da

t a v u k la r yenecekti. Bu mutlu gunumuzde sizleri dc aramızda gomlekten mutluluk duvarız ile sonlanıyordu davetiye. Cop kutusunun yanından oylece gecerek mutfağa doğru yurudum.

Bu altın renkli davetiyeyi, tezgahtaki kuflu bir tavuk

yemeği kutusunun uzerine bıraktım.

Sonra posta kutusundan aldığım diğer zarfları incelerken.

bir dergiyi yere duşurdum. Onu almak icin eğildiğimde

Bec'nin gondermiş olduğu kartpostalı fark ettim. Derginin sayfalan arasındaydı. On yuzunde bcyaz-yeşil renkli, liagle Limanı na yanaşan bir feribot vardı. Zarfı hemen actım ve okumaya başladım:

EmıK,

A k zamm, geldiğinde buraya au olanları geri cağırır.

.. Etme don. Seni cok ozledim, tadım.

Sevgilerimle,

Bee

İkinci Bölüm

Bainbridgc Adası, akşam cokerken bile ihtişamını asla

gizleyemeyen bir yerdi. Feribot. Eagle Limanı na yaklaşırken.

camdan adanın cakıltaşlarıyla kaplı sahilini ve dağ

yamacına cesaretle tutunan kiremit evlerini seyrediyordum.

Gunbatımı, şarap veya sıcak cikolatalarını yudumlamak

icin ateşin etrafına toplanan insanların size de yer acması kadar davetkardı.

Adalılar secmece kişilerden oluşuyordu; Scattle’a feribotla seyahat eden yonetici kocaların luks arabalara binen

eşleri, kafalarını dinlemek icin inzivaya cekilen ressamlar, şairler ve bir avuc unlu. Soylentilere gore, Jennifer Aniston ve Brad Pitt boşanmadan once sahilin batı kanadından dokuz donumluk bir arazi satın almışlardı. Ayrıca GiIUgan's

IsIand adlı komedi programının birkac eski oyuncusunun

Bainbridgc'i evi olarak gorduğu biliniyordu. Aslında kaybolmak icin guzel bir yerdi. Bu da benim gercekten istediğim

bir şeydi.

Ada. kuzeyden guneye sadece on altı kilometre olmasına

rağmen kendi başına bir kıta gibi hissettiriyordu. Adanın

— ^ fanlar v, m a i^ u a r da dikkat cekiyordu. Ay-

- ≫ bırao* to samr imalathanesi. bir dul tarla≫, b.r lama c m ş y or. atı Traorar vt şarap yapmunda kullanılan orgaanunuaL

vt naz: urunierm; bulunduran bir market vardı

Bunıanr nanemde e ' yapımı tarcınlı coreklen olan bir

iarfes. ki şu ant kadar tanıklarımın icinde en iyisiydi.

Dem; bir nefes aldım ve camdaki yansımama baktım.

Karsımdaki yorgun ve ciddi gorunumlu kadın, yıllar once

adaya ili. ziyaretim yapar o kucuk kızdan cok farklıydı.

jaeTin birkac ay once soylediklerini hatırlayınca birden

urperdim Bir akşam yemeği icin evden cıkmaya hazırlanıyorduk

“Em/' demişti yuzunde hoşnutsuz bir ifadeyle,

“ma/cm yapmayı mı unuttun'1"

BvsL makyaj yapmıştım ama koridordaki ayna cildimi

oidukca soiuk ve yorgun gosteriyordu. Ben haric ailemde

Knracnır ehnacıkkemikler: bu kadar cıkık değildi. Annemin dediğine gore o tipi bozuk sutcunun cocuğu olabilirmişim

Herkesin soylediğine gore sutcunun de belirgin cıkık

emuciKkemiKiCT; varmış, ben de kusurlu gozukuyordum.

bee mr ben: 1963 modei. yeşil renkli bir Volksvvagen

Beetn ik osKİeaığın: duşunduğum limana vardığımızda,

feribotlar mam. Havada dem? suyu, leribottan cıkan egmr

aumar.. cteumi* mıovr ve koknar ağacının kokusu

geldiğimdeki gibiydi...

“Adadan değil misin?*'

“Hayır, bir aylığına buradayım/' diye yanıt verdim

“O halde hoş geldin/' dedi yaşlı adam “Kim; gormeye

geldin” Yoksa bir macera olsun diye ≪ni buradasın '’

“Bee Yengemin yanına geldim/’

Yaşlı adamın ağzı şaşkınlıktan acık kalmıştı “Bee I-arsor.

mı?”

Hafifce gulumsedim. Sanki adada başka Bee Larsoo vardı

“Evet, onu tanıyor musun?”

“Elbette.” diye yanıt verdi yaşlı adam, ama ifadesinden

bunu soyleyeceğini tahmin etmiştim “Benim komşum

olur.”

Gulumsedim Ancak limana ulaşmış olmama rağmer

Bee'nin arabasını hicbir yerde goremivordum.

“Seni ilk gorduğumde bana tanıdık gelmiştin Ben*’

ikimiz de bir Beetle'ın motorundan gelen tuhaf sesler

duyunca sesin geldiği tarala doğru pakuk Bet* yaşına goıe oldukca lıızlı kullanıyordu arabayı. Bu. seksen beş yaşındaki bir kadından beklediğinizden cok daha hızlısıvdı Bet .

ayaklarımıza sadece santimler kala arabayı kaydırarak durdurdu Bee arabadan kup kolların, olabildiğince u> yana acarai.

•Bmily?" diye seslendi Bol fMVa. kuyu tm m*

[iantoionla acık yeşil bir gomlek gıymutı. O. ≪ * ≪ '

28 Mart Menekfrlm

de bile hala yirmisinde gibi giyinen tanıdığım tek kadındı.

Şa! desenli gomleği. 1960‘lardan kalmaydı belki de.

Yengemle kucaklaştığımızda boğazım duğumlendi. Ağlamadım.

sadece boğazım duğumlenmişti.

“Ben de şimdi komşunla konuşuyordum-” dedim, adamın

ismini sormadığımı fark ederek.

Yaşlı adam gulumseyerek, “Henry,” dedi ve elini uzattı.

“Tanıştığıma memnun oldum, Henry. Ben de Emily.” Bu

yaşlı adamı gozum bir yerlerden ısırıyordu sanki. “Acaba

biz daha once tanışmış mıydık?”

Henry hayretle başını sallayıp Bee'ye bakarak, “Evet,

ama sen o zamanlar daha cocuktun,” dedi.

“Artık eve gitmeliyiz, tatlım,” dedi Bee, aceleyle I lenry’yi geciştirerek. “Ncvv York'a gore şu anda saat gecenin ikisi olmalı.”

Yorulmuştum ama bu arabalarda bagajın on tarafta olduğunu unutacak kadar değildi. Bavulumu bagaja yerleştirdikten

sonra Bee motoru calıştırdı, ben de Henry’ye el sallamak

icin arkama dondum ama o coktan gitmişti. Bcc’nin,

neden komşusunu da eve bırakmayı teklif etmediğini merak

etmiştim.

“Burada olman cok guzel, tatlım,” dedi Bee limandan

uzaklaşırken. Arabanın emniyet kemeri calışmıyordu ama

umursamamıştım bile. O adada Bee ile birlikte olmak, kendimi guvende hissetmeme yetiyordu.

Yolda ilerlerken, arabanın camından ışıl ışıl parlayan

gokyuzune baktım. Sahil yoluna inen 11idden Cove

Caddesi nin keskin virajları. San Francisco’daki Lombard

Caddesi ni anımsatıyordu. Ancak hicbir tramvay. Bce’nin

sahil evine cıkan arapsacına benzeyen ağac kumesini gecemezdı.

Sutunlu girişi ve siyah panjurlarıyla somurge mimarisinin ozelliğini taşıyan o eski beyaz evi her gun gorseniz

dahi yine de nefesiniz kesilirdi. Bili Dayı, panjurları yeşil renge boyamak icin Bee'yi ikna etmeye calışmışu. Anneme

gore ise bu panjurlar mavi renkte olmalıydı. Ancak Bee. siyah panjurları olmayan beyaz bir evin hicbir anlamı olmayacağı konusunda ısrar etmişti.

Cocukluk hatıralarımdaki gibi leylakların cicek acıp acmadığını.

orman gullerinin yeşerip yeşermediğini veya gelgitin

olup olmadığını goremiyordum. Ancak bu karanlıkta

bile burası canlı, goz kamaştırıcıydı ve zamana yenik duşmemişti.

“İşte geldik,” dedi Bee, frene sert basınca emniyet

kemerim olmadığından kendimi korumak durumunda kaldım.

“Ne yapman gerektiğini biliyorsun, değil mi?”

Bcc'nin, sozlerini nasıl devam ettireceğini biliyordum.

Kumsalı gostererek, “Git ve ayaklarını suya sok,” dedi.

“Sana iyi gelecektir.”

“Yarın,” diye yanıt verdim gulumseyerek. “Bu gece sadece

iceri girip kanepeye gomulmek istiyorum.’

Bcc bir tutam san sacımı kulağımın arkasına sıkıştınrken.

“Peki, tatlım,” dedi. “Seni ozledim."

“Ben de,” diye karşılık verirken elini sıktım.

Bavulumu bagajdan aldım ve taş yolda eve doğru ilerleyen

yengemin peşine duştum. Bcc, Bili Dayı yla evlenmeden

cok once burada yaşamaya başlamıştı. I nıvcrsıledeyken

bir trafik kazasında olen ailesi, tek cocuklan Bee ye

bu muhteşem yeri satın alabilecek kadar i>i bir miras bı rakmıştı. Yani yıllardır kapalı duran sekiz yatak odalı eski, geniş Keystonc Malikanesi'ni... Bee 1940 larda şaşırtıcı

30 Mart Mentkfficri

bir şekilde bu eski evi alıp tamir ettirerek, yeni bir gundem oluşturmuştu.

Evin ruzgarlı gccelerde uğuldayan buyuk pencerelerinden

deniz gorunuyordu. Annem her zaman bu evin, cocuğu

olmayan bir kadın icin cok buyuk olduğunu soylerdi. Ancak annemin yengemi kıskandığını duşunuyordum, cunku

soz konusu yengem uc yatak odalı bir evde yaşıyordu.

Bee ile beraber iceri girdiğimde buyuk giriş kapısı gıcırdayarak acıldı. “Gel." dedi yengem. “Ateşi yakacağım,

sonra da bize icecek bir şeyler getiririm."

Bunun uzerine ben de kutukleri şomineye dizen Bee'yi izlemeye koyuldum. Ona yardım etmeliydim ama hareket edecek

gucum yoktu. Bacaklarını ağrıyordu. Her yerim ağrıyordu.

“Cok kotuyum." dedim başımı iki yana sallayarak. “O

kadar sene Nevv York’taydım ve seni bir kere bile ziyarete gelmedim. Cok vefasız bir yeğenim ben."

Kafan meşguldu." dedi. “Ayrıca, zamanı geldiğinde kader bir şekilde seni buraya getirecekti.’*

Bu cumlesini onun gondermiş olduğu kartpostal,ndan

mm?8"!!?11" Bce' bİr hata 0la" evliligimi nımhyordu.

cok iyi niyetliydi. kader olarak ta-

Otoma edasında etrafıma bakınarak ic cektim “Joel

'demedim," * cn a>n kalması ,cln onu bir ,ur| u ikna

"İyi olmuş." dedi Bee.

“Neden?"

da ondan

^ ^ d a r s a b n yoktu.

Sarahjto -w| 31

Bec ayağa kalktı ve butun ickilerin bulunduğu, odanın

“Hawaii Bahcesi” diye adlandırdığı koşesine gitti. Bolum, buyuk bir tablonun asılı olduğu duvar haric, pencerelerle cevriliydi. Ne\v York tan ayrılmadan once bavuluma koyduğum tuvali hatırladım. Bec'ye tablodan bahsetmek istiyordum

ama şimdi değil. Hayatındaki bircok konuda olduğu

gibi Bee ile yaptığı calışmalar hakkında da tartışmanın

bir sınırı vardı.

On beş yaşındayken kuzenim Rachel’la birlikte gizlice

Ha\vaii Bahcesi'ne girip, bambu kapılı siyah renkli dolaptan icki aşırdığımız gece aklıma geldi. Yetişkinler diğer

odada kart oynarken biz de dort kadeh rom icmiştik. Sonra da başım fena halde donmuştu. O gunden beri bir daha da

ağzıma rom surmemiştim.

Bce. icinde salatalık ve limon bulunan iki cin bardağıyla geri geldi. “Evet, seni dinliyorum." dedi, bir bardağı bana uzatarak.

Yengeme anlatabileceğim bir hikayemin olmasını dileyerek

getirdiği karışımdan bir yudum aldım. Bir şeyler soylemek icin ağzımı actığımda, hicbir şey diyemeden sadece

kucağıma baktım.

Bee, sanki cok mantıklı bir şey soylemişim gibi olumlu

anlamda başını salladı. “Biliyorum. Biliyorum.

Şominenin buyuleyici ateşini izleyerek orada sessiz sedasız oturduk. Ta ki gozlerim kapanana kadar.

2 [Mart

Ertesi gun beni neyin uyandırdığını b i lm i y o r u m . Sahile vuran dalgaların guclu sesi ya da mutfakta pişen kahvalumn

kimsenin, ozellikleyetişkinlenn, hatta Nevv York'taki

y e tiş k in le r in bile yemediği kreplenn) kokusu olabi|irdj Belki de kanepede yastıkların arasında calan telefonundu

gozlerimi aralamama sebep olan. Gece yorgunluktan ya da

duyusal cokuntuden misafir odasına gecememiştim. Ya da

her ikisi de bu duruma etkendi.

Bee'nin muhtemelen ben uyuyakaldıktan sonra onmuş

olduğu yorganı kenara ittim. Sonra da telefonumu bulmak

icin cılgınca etrafı aradım.

Arayan Annabelle’di.

“Efendim." diye yanıt verdim uykulu bir sesle.

“Merhaba." dedi. Neşesi beni şaşırtmıştı. “Sadece iyi olup olmadığım merak ettim. Her şey yolunda mı?”

Durust olmam gerekirse. Annabelle’in yerinde olmayı ve

her şeyi olunma bırakmayı cok isterdim. Deli gibi ağlamak istiyordum.

Tann biliyor ya. gercekten buna cok ihtiyacım vardı

Annabelle. ust komşusu trompet calmaya başladığı jcj„

bir aylığına benim evimde kalıyordu. “Hic aradı mı?” diye sordum. Annabelle'in kimden bahsettiğimi anlayacağını

umuyordum. Sesimin acınası geldiğini biliyordum ama

uzun zaman once birbirimizin yanında zavallı olabilme iznini kendimize vermiştik.

"İzgunum Em. hic arayan olmadı.”

Peki, dedim. “Orada her şey yolunda mı?”

"İJan: eder." diye cevap verdi. “Bu sabah E v an '.n kafesine gittim.”

CSkİ Crkek arkada*'-v d ‘- Annabelle.

S " evlenmemişti, başka sevpreblemd,

cunku Annabelle vejetaryendi.

Sar a h Jto < 9 ^ 33

En onemli neden ise ismiydi. Evan isimli biri evlenilecek bir erkek olamazdı.

“Konuştunuz mu?"

“Biraz," diye yanıt verdi Annabelle. Sesi, sanki başka bir şeyle uğraşıyormuş gibi birden derinden gelmeye başlamıştı.

“Ama oldukca tuhaftı.”

“Sana ne dedi?”

“Beni yeni kız arkadaşı... Vivien ile tanıştırdı.”

Vivien ismini sanki bir hastalıkmış gibi ifade etmişti; bir tur alerji veya bakteri adı gibi.

“Biraz kıskanclık mı hissediyorum sanki, Annie? Hatırladığım kadarıyla ondan ayrılan şendin.”

“Biliyorum,” dedi Annabelle. “Kararımdan da pişman

değilim.”

Ancak buna pek inanmadım. “Evan'ı tanıyorum, Annie.

Eğer şu saniye onu arayıp neler hissettiğini soylesen, sana geri donecektir bence. O hala seni seviyor.”

Hattın diğer ucunda bir sessizlik oldu. Sanırım, soylediklerimi duşunuyordu.

“Annie? Orada mısın?”

“Evet,” diye yanıt verdi Annabelle. “Kusura bakma telefonu bırakmak zorunda kaldım. UPS’ten gelen eleman bir

paket getirdi de imza atmam gerekti. Her zaman bu kadar

cok mu mektup alırsın?”

“Sen benim soylediklerimi duydun mu?”

“Affedersin," dedi. “Onemli miydi?”

İcimi cekerek. “Hayır," dedim.

Onca araştırmasına, hatta kendisinin umutsuz bir romantik olduğuna inanmasına rağmen Annabelle, konu aşka gelince

ilişkiyi sabote etmede en iyisiydi.

u

“Pekala. konuşmak istediğin zaman beni ara. dedi.

“Arayacağım.”

“Seni seviyorum.”

≫Ben de seni seviyorum ve Laura Mercier nemlendir,-,

cimden uzak dur." dedim şakayla karışık ciddi bir ifadeyle.

“Sanırım bunu yapabilirini, dedi, ama beraber ağlaya.

cağımıza dair bana soz verirsen.”

“Anlaştık.”

Sonunda mutfağa gittiğimde Bee'yi ocak başında bulmadığıma cok şaşırmıştım. Ancak masanın uzerinde bir tabak

kreple birlikte birkac dilim jambon ve ev yapımı ahududu

recelinin yanında bir dc not vardı:

Emıly,

Birkc işi halletmek icin şehre inmek zorundaydım. Seni

de uyandırrmık istemedim. Sana en sevdiğin karabuğdayh

kreple birtuk; ılilim de jambon hazırladım (mikrodalgada

yuksek ışıdı 45 saniye tekrar ısa.), oğlene kadar geri doneceğim.

Eşyalarım ali lumdordaki yatak odasına koydum,

Rahatma bak. Bence kahvaltıdan sonra biraz yuruyuşe cıkmalısın.

Koy bugun cok guzel

Sevgilerimle,

Bee

Notu tekrar yerine bırakıp, pencereden dışarıya baktım.

Haklıydı. Gri-mavi su. kumlu ve kayalıklı sahil, n e fes k e siciydi.

Hemen dışarıya cıkıp midye bulmak icin k um lan

karıştırma, taşları kaldırıp altında yengec arama ya da soyunup yuzme isteğiyle dolmuştu icim. Tıpkı cocukluğumda

yaptığım gibi... Bu buyuk, muhteşem ve gizemli suya bırakmak istiyordum kendimi. Bir anlığına da olsa bu duşunceyle

canlanmıştım yine ama sadece bir an. Sonra bunları

bir kenara bırakıp Bee'nin kendi elleriyle yaptığı ahududu recelini krebc surerek yedim.

Masa hala hatırladığım gibiydi; uzerinde ananas resimleriyle suslu sarı bir muşamba, deniz kabuklarından bir pecctclik ve her zamanki gibi bir yığın dergi vardı. Bee. The

New Yorker dergisindeki butun konuları okur, her ne kadar dergiye uye olduğumu belirtip, bunu yapmamasını soylesem

de beğendiği hikayelerin uzerine kendi yorumlarını

iceren notlar yapıştırır ve bana e-posta atardı.

Tabağımı bulaşık makinesine koyduktan sonra alt kattaki

koridora indim ve Bee'nin eşyalarımı koyduğu odayı

bulana kadar her odaya baktım. Cocukken yengemi ziyaret

ettiğimizde hu odaya hic girmemiştim. Aslında bu odanın

varlığını bile hatırlamıyordum. Fakat Bee'nin kız kardeşim Daniellc yuzunden odaları kilitlemek gibi bir alışkanlığı vardı. Nedenini hicbir zaman anlamış değilim.

Evet, sonunda bu odayı hatırlamıştım. Duvarlar pembeye

boyanmıştı, cok tuhaf cunku Bee pembeden nefret

ederdi. Yatağın yanında bir şifonyer, komodin ve buyuk bir dolap vardı. Odanın camından dışarıya baktım ve Bee'nin

tavsiyesini hatırladım. Bavulumu daha sonra acmaya ve hemen sahile cıkmaya karar verdim. Bu buyulu manzaraya

artık daha fazla karşı koyamayacaktım.

Üçüncü Bölüm

New York'ta coğunlukla dışarı cıkarken yaptığım hazırlıkları burada yapmadım, elbiselerimi değiştirmedim,

saclarımı taramadım. Onun yerine, uzerime bir hırka aldım, ayağıma da Bcc'nin yeşil renkteki lastik cizmelerini gecirdim ve kendimi dışarıya attım.

Kumda yurumenin tuhaf bir şekilde iyileştirici bir etkisi vardı. Ayağınızın altındaki o ezme hissinin beyninize verdiği sinyallerle bir sureliğine de olsa aklınızdaki duşuncelerden sıynlabiliy ordunuz. Bu tam da o sabah yaptığım şeyi tarif ediyordu.

Joel ve onunla birlikte yaşadığımız onca anı aklıma hucum etse de kendimi hic kotu hissetmiyordum. Yururken cizmemle bir yengec kabuğunu ezdim ve yuzlerce parcaya boldum.

Yerden bir taş alıp denize, olabildiğince uzağa atmaya calıştım.

Kahretsin. Neden hikayemiz boyle bitmek zorundaydı?

Sonra başka bir taş daha aldım ve bağırarak onu da denize fırlattım.

Yorgunluktan bir odun parcası uzerine yığılana kadar

bunu yapmaya devam eltim. Joel bu hale nasıl geldi? Ben nasıl boyle olabildim? Her şeye rağmen, bir parcam onu tekrar

geri istiyordu ve bu yuzden kendimden nefret ediyordum.

••Taslan bU şekilde a.arsan suda sektiremezsin.”

Sesi duymamla irkilmem bir olmuştu. Konuşan.

Henrv'vdi ve bana doğru yuruyordu.

"Aa. merhaba.” dedim kendimden emin bir şekilde. Bi-

≪ z onceki bağınş cağırışlarım, duymuş muydu acaba? Ne

zamandan beri oradaydı? "Ben sadece..

-Taşları sektiriyordun." dedi başını ıkı yana sallayarak.

-Ama kullandığın teknik yanlış, tatlım."

Henry yere eğilip puruzsuz, ince bir taş aldı ve guneşe

doğru tutarak her koşesini dikkatle inceledi. Evet, aradığım bu." diyerek bana doğru dondu sonunda. "Taşı bu şekilde tutacaksın ve yumuşak bir hareketle fırlatacaksın.”

Henry taşı fırlattı ve attığı taş. suyun uzerinde en azından altı kez sekti. "Cok kotu. Yeteneğimi kaybediyorum. Altı, kotu bir rakam.”

“ovle mi?”

“Evet.” dedi. “Rekorum on dort.”

“On dort mu? Ciddi olamazsın.”

“Yemin ederim.” dedi Henry, izcilerin yaptığı gibi elini

kalbinin uzerine koyarak. “Bu adanın taş sektirme şampiyonuyum.”

Gulmeye halim yoktu ama bu yaşlı adam beni guldurmeyi

başarmıştı. “Burada taş sektirme yarışı mı du z en le niyor?”

Tabii ki. diye yanıt verdi Henry. “ Sen de denemelisin.’’

\e re doğru eğilip kumda duz bir taş aradım. “ Haydi bakalım.

dedim ve bulduğum taşı fırlattım. Taş ise suya carptı

ve battı. ‘‘Gordun mu? Cok kotuyum.'*

Hay ır. diye karşı cıktı. “Sadece biraz alıştırma vapman

Bunun uzerine gulumsedim. Henry nin yuzu eski ve yıpranmış

bir kitap cildi gibiydi. Ama gozleri... icinde bir yerlerde hala genc bir adamın olduğunu soyluyordu.

“Bir fincan kahveye ne dersin?” diye sordu Henry. sahil

kenarındaki beyaz evi gostererek. Gozleri ışıldıyordu.

“Olur, kulağa hoş geliyor “ diye yanıt verdim.

Yosun kaplı patikaya giden beton merdivenleri cıkmaya

başladık. Altı tane merdivenden sonra iki buyuk sedir ağacının golgelendirdiği evin girişine geldik.

Henry perde kapıyı actı. Bunun uzerine catıya tunemiş

birkac martı, kapının gıcırtısından hoşlanmayarak havalandı ve oterek denize doğru uctu.

“Şu kapıyı tamir etsem iyi olacak.” dedi Henry. cizmelerini verandada cıkarırken. Ben de onun peşinden girip cizmelerimi cıkardım.

Buz kesmiş yanaklarım, oturma odasında yanan şominenin

ateşiyle ısınmıştı. “Rahatına bak,” dedi Henry. “Ben de

gidip kahveleri hazırlayayım.”

Sozlerini başımla onaylayıp şominenin yanına gittim.

Maun ağacından yapılmış olan şominenin ustu deniz kabukları.

kucuk cilalı taşlar ve siyah-beyaz fotoğraflarla doluydu.

Bir fotoğraf dikkatimi cekmişti. 1940'lardaki kadınların

sac stiline sahip olan sarışın, kıvırcık saclı bir kadındı gozume takılan. Bir mankene ya da aktrise benzeyen kadın, vucut hatlanyla incecik belini ortaya cıkaran ve ruzgarda ucuşan elbisesiyle kumsalda dururken goz kamaştırıyordu.

Hemen arkada da bir ev duruyordu. Bu Henry nin eviydi,

sedir ağacları şimdikinden cok ufak olsa da yine fark ediliyordu.

Fotoğraftaki kadının, karısı olup olmadığını merak

etmiştim. Bu poz, bir kız kardeşin verebileceği turden defi, di. F o t o d a k i her kimse. Henry ona hayran olmahyd,

^ ≫ H e n ı y o anda elinde iki buyuk kahve kupasıyla

gen geldi- , . .

Fotoğrafa daha yakından bakmak icin cerceveyi elime

alıp bir kanepeye oturdum. “Cok guzel. Eşm mı?

Henry. sorduğum soru karşısında şaşırmıştı. “Hayır."

diye cevapladı kısaca. Elindeki kupayı bana verdi ve ayağa kalktı. Sonra da erkeklerin emin olmadıkları ya da kafalarının karışık olduğu durumlarda yaptıkları gibi cenesini sıvaziadı.

“ozur dilerim.” dedim hemen cerceveyi yerine koyarak.

“Bu kadar meraklı olmamalıydım.'*

Henry gulumseyerek, “Hayır, hayır.** dedi. “Cok aptalca

biliyorum, altmış yıldan fazla oldu. Anlatmamı ister misin?"

“Elbette”

“Fotoğraftaki benim nişanlımdı. Evlenecektik, am a ...

işler oyle yurumedi." Sanki aklına başka şeyler gelmiş gibi duraksadı. “Ben muhtemelen-"

O anda kapı calınca ikimiz de kapıya baktık. “Henry?"

Bu bir erkek sesiydi. “Evde m is in ? ’

Aa. bu Jack. dedi Henry. benden yana donerek. Sanki

onu tanıyormuşum gibi soylemişti ismini.

Oturduğum yerden Henry nin kapıyı acıp benim y aşlarımda

siyah saclı bir adamı iceriye buyur edişini izledim.

Gelen oldukca uzun boyluydu, oyle ki iceri g irerken başıruegmek zorunda kalmıştı, uzerinde kot pantolon ve gri

bir kazak vardı

Goz goze geldiğimizde. “Merhaba.” dedi belli belirsiz.

“Ben Jack."

Henry, “Bu Emily,“ diye araya girdi. “Bee Larsonın yeğeni."

Jack şaşkın şaşkın once bana, sonra da Henry’ye baktı.

“Bee'nin yegem' mi?"

“Evet," diye cevap verdi Henrv. “Bir aylığına onu ziyarete gelmiş."

“Hoş geldin.* dedi Jack. kazağının kollarını cekiştirerek.

“Kusura bakmayın, bolmek istemezdim. Yiyecek bir şeyler

hazırlıyordum, tarifin ortasına geldiğimde yumurtanın olmadığını fark ettim. İki yumurtan var mı acaba?"

“Olmaz mı?” diye yanıt veren Henry. vakit kaybetmeden

mutfağın yolunu tuttu.

Henry mutfağa gittikten sonra birden Jack'le yeniden

goz goze geldik, hemen bakışlarımı başka tarafa cevirdim.

O alnını kaşırken ben de uzerimdeki hırkanın fermuarıyla

oynuyordum. Odadaki sessizlik tıpkı sahildeki kumlar kadar yoğun ve boğucuydu.

Dışarıdan kıyıya vuran dalganın sesi gelince urktum ve

ayağımı masanın kenarına carparak, ustunde duran kitap yığınının tepesindeki kucuk beyaz vazonun yere duşup kırılmasına

neden oldum.

“Ah. h a y ır” dedim başımı sallayarak. Henry’nin değerli bir vazosunu kırmakla birlikte Jack in onunde kendimi gulunc duruma duşurmuştum.

‘‘Kanıtlan ortadan kaldırmak icin sana yardım edeyim,

dedi Jack gulumseyerek. Bu hareketini sevmiştim.

Ellerimle yuzumu kapadım ve “Dunyanın en sakar kadınıyım."

dedim.

, tk a z a sm,nkollan n .y u k a n s 1v a d ,v c

Bunun uzerine J a c k - k * ^ ^ dc dunyanm en

kollarındaki eziklen gos s • bjf ^ c ,k a r|p

buzdolabındakileri getirmem gerekti.

"Teşekkur ederim. Henry.” diye cevap verdi Jack. Borcum olsun.’’

≫Kalmayacak mısın?’’

-Maalesef. Gercekten geri donmem gerek, ama teşekkur

ederim." diyen Jack, suc ortağı edasıyla benden yana d o n du.

“Tanıştığıma memnun oldum. Emily.”

"Ben de memnun oldum." diyerek karşılık verdim, a s lında bu kadar cabuk gitmesini istemiyordum.

Birlikte pencereden Jack*in sahile doğru gidişini izlerkcn.

"Garip birisi bu Jack.” dedi yaşlı adam. “Evimde cok taılı bir bayan var vc o bir kahve icmek icin bile k a lm ad ı."

Yuzumun kızardığından emindim. “Cok naziksin ' d iy e

c e v a p ^ HemVye. “Ama bana baksana, y a tak tan

bıktığım gibi dışarıya fırladım.”

“Tabii ki,” diy e cevap verdi Henrv.

“Sahilde goruşuruz," dedim.

“Yolun bu taraflara duştuğunde lutfen bana da uğra ~

Gelgit artık durmuş, yerini canlı bir sahile bırakmıştı.

Yururken, bir yandan da yıllar once yaptığım gibi deniz

kabuklarıyla zumrut yeşili rengindeki yosunları toplayarak, uzerlerindeki hava kabarcıklarını patlatıp duruyordum. Bu sırada gun ışığıyla parıldayan bir kaya dikkatimi cekince onu yakından incelemek icin eğildim. Ancak bu sırada arkamdan ayak seslerinin geldiğini duydum. Bu sesler bir

hayvana aitti, sonra da bunu bir bağırış takip etli.

“Russ, buraya gel oğlum!”

Arkamı donmemle Golden Retriever cinsi koca bir kopeğin

uzerime atlaması da bir oldu. “Aaa!” diye cığlık attım.

kopeğin yaladığı yuzumu silerek.

“Kusura bakma," dedi Jack. “Arka kapıdan cıkmış. Seni korkutmamıştır umarım. Yaklaşık elli kilo olması haricinde zararsızdır.”

“ İyiyim,” dedim gulumseyerek. Pantolonumdaki kumları

temizledikten sonra kopeği sevmek icin one eğildim.

“ Sen de Russ olmalısın! Tanıştığıma memnun oldum, dostum.

Ben de Emily.” Sonra da bakışlarımı Jack’e cevirdim.

“Ben de eve donuyordum.”

Jack, Ru ss’ı tasmasından yakalayarak, “Bir daha boyle

davranmak yok,” diye uyardı. “Biz de o tarafa gidiyoruz,

beraber gidelim."

Kısa sure sessiz kaldık. Cakıltaşlı sahilde ilerlerken cizmelerimizin taşların uzerinde cıkardığı seslere vermiştim

kendimi.

“Wash in g to n ’da mı yaşıyorsun?” diye sordu Jack.

“Hayır,” diye yanıt verdim. ‘‘Nevv York ta yaşıyorum.

Cizm işim den kacıp geleceğimi bulmaya calıştığımdan veya yen. boj, ındıgmıdan bahsetmeyecektim ona. Onun yerine derin bir

nefes aldım ve “Kitabını icin araştırma yapıyorum." dedim.

**Aa! Ya/ar mısın?"

“Evet.” dedim yutkunarak. Bu kendinden emin ses tonumdan

nefret ediyordum. Gercekten araştırmamı ciddiye

alacak mıydı? Her zamanki gibi ne zaman kariyerimden

bahsedecek olsam kendimi zayıf hissetmeye başlıyordum.

Vay be, peki ne yazıyorsun?” diye sordu Jack.

Ali lwson Cağırırken adlı kitabımdan ona bahsedince

aniden duraksadı. "Şaka yapıyorsun." dedi Jack. "I ilmi de cekilmişti hani?"

Haklarımın utanctan kızardığını hissettim. Acaba cok mu

komik duruma duşmuştum? Yoksa bir erkekle nasıl konuşulacağını unutmuş muydum?

Sozlerimi onaylamak yerine hafiften gulumsedi, sonra

da sahildeki kırık bir odun parcasını tekmeleyerek kumlan etrafa savurdu. “Plajın bu sabahki haline hak?” dedi sahil boyunca etrafa sacılmış copleri gostererek. “Dun gece fırtına cıkmış olmalı.”

Fırtınadan sonraki sahilin halini sevmiştim. On uc yaşındayken, ici suyla dolmuş bir tabancanın ve 319 dolann

bulunduğu bir bankacının cantası yine bu sahile vurmuştu.

Cantanın icindeki paranın miktarını biliyorum cunku her

kuruşunu saymıştım. Bee hemen on yedi yıl once meydana

gelen bir banka soygununun izlerini takip eden polisi aramıştı.

Dile kolay tam on yedi yıl... Puget Koyu, bir şeyleri

saklayan ve zamanı gelince yine onları sahile vuran bir zaman makinesi gibiydi.

“Butun hayatın boyunca bu adada yaşadığını soyluyorsun,

oyleyse benim yengemi de biliyorsundur.”

Jack başını olumlu anlamda sallayarak, “Tanımak anlamında mı soruyorsun?” dedi, “oyle de denebilir.”

Bee’nin evine varmıştık. “Gelmek ister misin?” diye

sordum. “Bee’ye bir merhaba dersin.”

Jack birini ya da bir şeyleri hatırlıyormuşcasına duraksadı.

“Hayır,” derken gozlerini kısarak pencereye dikkatle

bakıyordu. “Gelmesem daha iyi olur.”

Dudağımın kenarını ısırarak, “Peki,” dedim, “oyleyse

daha sonra goruşuruz.”

Buraya kadarmış, dedim kendi kendime kapıya doğru

ilerlerken. Neden bu kadar rahatsız gorunuyordu?

*‘c ^ ;iv M d e " Birkac dakika sonra. •Emıly. bekle. daıiyye seslendi Jack sahilden.

Arkama dondum. ,

“Affedersin." dedi. "Boyle şeylerden biraz uzakta kaldım."

Gozlerinin onune duşen koyu renkli bir sac tutamını

arkaya doğru attıysa da esen ruzgar saclarını yine eski haline getirmişti. "Cumartesi akşamı saat yedide akşam yemeğine bana gelmeye ne dersin?"

Olduğum yerde, ağzım acık ona bakakalmıştım. Birkac

saniye o halde durduktan sonra kendimi toplayarak. "S ev inirim,"

diye yanıt verdim.

Jack yuzunde koca bir gulumsemeyle, “O halde goru şu ruz,"

diye karşılık verdi.

O sırada Bee'nin bizi pencereden izlediğini fark etmiş

olsam da eve girdiğimde onu koltukta otururken buldum.

“Bakıyorum da Jack'le tanışmışsınız," dedi Bee, gozleri onundeki bulmacaya dikiliydi.

"Evet, bugun Henry*nin evinde karşılaştık."

“Henry'nin mi?" diye sordu Bee. gozlerini bulmacadan kaldırarak. "Ne yapıyordun orada?”

“Bu sabah yuruyuşe cıkmıştım ve sahilde onunla karşıla*

* . diyerek omzumu silktim. "Beni kahve icmeye davet etti.

Bee endişeli gorunuyordu.

“Ne o ld u r diye sordum.

Bindeki kalemi b.raklp yuzume baktı “Dikkat et ” dedi

"ozellikle Ja ek e ." U,kkaI e‘- dedl

Dikkat mi edeyim? Neden?"

“Ne demek istiyorsun?”

Bee kendine has tavrıyla sorduğum soruyu duymazdan

gelmişti. "Saat on iki bucuk olmuş," diyerek ic cekti. -Şekerleme yapma vaktim gelmiş."

Sonra da ufak kahve fincanına biraz şarap koydu. “İlacım."

dedi goz kırparak. "Oğleden sonra goruşuruz."

Bee ve Jack in arasında bir şeylerin gectiği acıktı. Bunu Jack in yuz ifadesinde gorduğum gibi Bee nin ses tonunda

da hissetmiştim.

Bee odasına cekildikten sonra ben de kanepeye uzandım

ve uzanır uzanmaz da esnemeye başladım. Biraz şekerleme

yapma duşuncesiyle misafir odasına gidip, kenarlan fırfırlı, pembe yorganla kaplı buyuk, pembe yatağa kıvrıldım. Sonra da havaalanından almış olduğum romanı okumaya başladım

ama iki bolum okumak icin mucadele ettikten sonra,

kitabı yere fırlattım.

Uzerimde takı varken uyuyamadığım icin saatimi cıkardım

ve komodinin cekmecesini actım. Fakat saati icine

koyduğum sırada bir şey dikkatimi cekti.

Bu. bir tur gunluktu. Elime aldım ve biraz inceledim.

Gunluk eskiydi ve dikkat cekici kırmızı, kadife kapağı yıpranmıştı.

Kapağına dokunur dokunmaz bir sucluluk duygusu

hissetmiştim. Bu, Bee'nin gunluğu muydu, acaba.

Tuylerim urpererek gunluğu dikkatle cekmeceye koydum.

Aradan birkac dakika gecmişti ki kendime hakim olamayarak cekmeceyi acıp gunluğu yeniden elime aldım. Buna

gercekten karşı koyamıyordum. Sadece ilk sayfasına bakacağım.

o kadar

Sararmış ince sayfalan, yalnızca zamanla ak ta rab ile cek bir el değmemişlik hissine sahipti. Ne olduğu hakkında

bir fikir sahibi olmak icin ilk sayfasma goz gezdirdiğim sı-

S İ alt koşede siyah murekkeple ‘Musvedde k e h l e sinin yazılmış o.dugunu gordum. Uzun zaman once okuduğum

bir kitaptaki yirminci yuzyılda yaşayan bir karakterin,

roman yazmak icin aynı bu şekilde bir not defteri tuttuğu aklıma geldi. Acaba bu da bir roman taslağı mıydı, y o k sa gercekten bir gunluk muydu? İlk sayfayı adeta buyulenmişcesine cevirirken, sucluluk duygusunu da bastırmaya calışıyordum.

Sadece bir sayfa daha, sonra yerine koyacağım.

Bir sonraki sayfadaki yazılar, şimdiye kadar gorduğum

en guzel elyazısıydı. Bu beni daha da heyecanlandırmıştı.

“ 1943 Yılında Kucuk Bir Adada Yaşananların Hikayesi."

Bee hic yazmazdı, en azından ben hic fark etmemiştim.

Peki, Bili Dayı? Hayır, bu yazı kesinlikle bir kadına aitti.

Peki, neden bu pembe odadaydı? Kim ismini vermeden bir

kitap yazmaya kalkardı ki ve neden?

Derin bir nefes aldım ve sayfayı cevirdim. Birkac satır

daha okumanın kime ne zararı olabilir ki? Paragrafı o k u maya başladığımda kendime daha fazla engel olamamıştım

dınlar... Bu. hic , azından benim gibi evli ka-

"e negar da şiddetliydi ge,gU Cok yoğundu

bedemmi sar,yor

a h gunlerdekl halini duşunemiyor-

$u anda evli olmama

ve şartların değişmesine rağmen, kalbim Elliot ile olduğum zamanda kalmıştı ve onca zaman bu anı beklemişti sanki.

Ben de y in e bu yere geri donmuştum. Bobby bana hic boyle sarılmamıştı. Ya da sarılmıştı belki de, yine de onun dokunuşları ruhumu bu denli okşamamıştı.

Evet, bu soğuk Mart gecesinde ne Elliot ’ı opmek ne de

arkasından gelecek olan olaylar zincirini yaşamak vardı

aklımda. Fakat 1943 yılının Mart ayında başlayan bu olaylar zinciri, hayatımı ve cevremdeki insanların yaşantısını

sonsuza dek değiştirecekti. Benim adım Es t her... ve bu benim hikayem.

Başımı gunlukten kaldırdım. Esther? Esther da kim? Belki

de bir takma ad? Ya da kitaptaki bir karakter mi? O anda

kapının tıklandığını duyar duymaz gunluğu saklamak icin

yorganı ceneme kadar cektim.

“Evet,” diye seslendim.

Bee kapıyı actı. “Uyuyamadım,” dedi gozlerini ovuşturarak.

“Uyumak yerine alışverişe gitmeye ne dersin?”

“Cok iyi olur,” dedim ama kalıp gunluğu okumaya devam

etmek istiyordum.

“Kapının onunde seni bekliyorum, haydi hazırlan,”

diyen Bee, birkac saniye gozlerimin icine baktı. Bu adada yaşayan insanların sırları olduğunu duşunmeye başlamıştım ve kimsenin de bu sırları benimle paylaşmaya

niyeti yoktu.

Dördüncü Bölüm

Ma rket, B e e ’nin evinden yaklaşık bir kilometre uzaklıktaydı.

Kucukken koca bir demet elde edip o keskin

bal kokusunu alana kadar, yol boyunca mor yonca toplaya

toplaya tek başıma markete giderdim. Bazen de kız

kardeşimle ya da kuzenlerimle yuruyerek oraya giderdik.

Yola cıkmadan once yirmi beş sent versinler diye buyuklere y alvarır, cebimizi cikletlerle doldurup oyle eve donerdik.

Eğer y a z mevsiminin bir tadı olsaydı, bu kesinlikle pembe ciklet tad ın d a olurdu.

Bee ile şehir merkezine giderken yol boyunca sessizlik

hakimdi. Bu eski arabanın en guzel yonu, eğer konuşmak

istemiyorsan buna zorunlu olmamandı. Motorun mırıldanan

rahatlatıcı sesi, icerideki huzursuzluğu yok ediyordu.

Bee a lışveriş listesini bana uzatarak, “Fırına uğrayıp

Leanne ile konuşmam gerek,” dedi. “Sen alışverişe başlar

mısın tatlım?”

“Tabii ki,” diyerek gulumsedim. Oraya en son on yedi

yaşında gitmiş olsam da yolumu bulacağımı biliyordum.

Abur cuburlar buyuk ihtimalle yine ucuncu reyonda du52

”

ruyordu ve sebze meyve reyonundaki, pazıların, gostermek

icin (işortunun k o lla n ı yukanya kadar kıvıran hoş cocuk da orada olmalıydı.

Bee’nin alışveriş listesine şoyle bir goz gezdirdiğimde

akşamki yemek icin ağız sulandıran malzemelerin olduğunu

gordum; somon, arborio pirinci, pırasa, tere, arpacık soğanı, beyaz şarap, ravent, şekerli krema. Reyon yakın olduğundan beyaz şarapla alışverişime başlamaya karar verdim.

Marketin şarap reyonu, sınırlı secim şansı bulunan bir

bakkal dukkanından cok luks bir restoranın kilerini andırıyordu.

Bu kilere inen merdivenler loştu. İcerideki to/.lu

şişeler ise tehlikeli bir şekilde duvarlara tutunmuş gibi gorunuyordu.

“Yardım edebilir miyim?”

Biraz urkerek yukanya baktım ve benim yaşlarımda bir

adamın bana doğru yaklaştığını gordum. Bu nedenle gerileyince neredeyse bir beyaz şarap rafını deviriyordum.

"Aman Tanrım, ozur dilerim." dedim, bir yandan da boslıngdekı labutlar gibi sallanıp duran bir şişevi durdurmava

calışıyordum.

Muhim değil.' dıve karşılık verdi adam

Burada, uzerinde market

onluğuyle karşımda duran kişi, benim genclik aşkımd.

Onu en son yirmi sene once gormuş olmama rağmen,

yuzu hala muhteşem bikinimin ustunu kaldırmasına izin

verdiğim ve ellerini goğuslerimde gezdiren adamın tanıdık yuzuydu. Beni cok sevdiğinden o kadar emindim ki

bir gun evleneceğimizi duşunurdum. Bundan hic şuphem

olmadığından marketteki kadınlar tuvaletindeki tuvalet

kağıtlarının arkasına hep “Emily + Greg - Aşk” yazardım.

Ancak yaz bitmiş ve evime geri donmuştum. Beş ay

boyunca posta kutumu kontrol etmiştim ama ondan hic

haber almamıştım. Beni aramamıştı da. Sonra bir sonraki

yaz B e e ’ye geldiğimde sahil boyunca yuruyup onun

evine gitmiş, kapısını calmıştım. Hic hoşlanmadığım kız

kardeşi kapıyı actığında. Greg in universite icin şehirden ayrıldığını ve yeni bir kız arkadaşı olduğunu soylemişti.

Adı da Lisa idi.

Greg hala inanılmaz derecede yakışıklıydı ama şimdi biraz yaşlanmış ve yıpranmıştı. Benim de yıpranmış gozukup

gozukmediğimi merak ediyordum. Evli olup olmadığını

anlayabilmek icin sol elinde alyans var mı diye bakmadan

edemedim. Yoktu.

Burada ne arıyorsun?” diye sordum. Buranın onun calıştığı yer olduğu hala aklıma gelmemişti ureg i hep ya bir

pilot ya da bir orman bekcisi olarak hayal eunıştım. cesur biri olarak, buyuk bin olarak Ama şimdi bir market gorevlisiydi.

Hic yakışmıyordu ona.

" B u r a d a calışıyorum." dedi On * . gururla gulumseyerek kartını işaret etti ve Harika gorunuyorsun,” dedi.

Bu soylediği sozle kendime olan guvenim yerine gelmişti.

“Teşekkur ederim.” diye yanıl verdim. Ayaklarıma haklım.

Ah Tanrım, ayaklarımda lastik cizmeler vardı. Herkes

eski aşkıyla karşılaştığında şık bir kokteyl elbisesiyle gorunmeyi hayal ederken, benim uzerimde Bee’nin gardırobundan

aldığım sacma sapan yun bir kazak vardı. Olamaz!

Yine de Greg, fırtınalı bir gunu anımsatan gri-mavi gozleriyle bana bakarken kendimi iyi hissettiriyordu.

Greg dirseğini duvara dayayıp gulumseyerek, “Seni buraya

hangi ruzgar attı?” dedi. “Yanlış hatırlamıyorsam sen

New York’ta unlu bir yazardın.”

Gulumsedim. “Bir aylığına Bee'yi ziyarete geldim.”

Aa, gercekten mi? Bir suredir onu her alışveriş yaptığında goruyorum. Ona hep senin nasıl olduğunu sormak

istedim. Duraksadı. “Ama her seferinde korktum."

“Korktun mu?”

Greg alnını ovuşturarak. "Bilmiyorum,” dedi.

“Karmaşık şeyleri severim."

Bir zamanlar alyans takılı olan parmağımı ovuşturdum.

-Buradayım cunku..." Duraksadım ve anlatmam icin beni teşvik etmesi veya etmemesi icin yuzune baktım. Ancak

milyonlarca yıl onceki erkek arkadaşımın benim medeni

durumumun ne olduğunu umursamasını duşunmek, ne kadar

da aptalcaydı. Sonunda her şeyi olduğu gibi soyledim.

“Buradayım cunku yeni boşandım ve kahrolası şeyi unutmak

icin bir sureliğine New York’tan ayrıldım.”

Greg ellerini omuzlarıma yerleştirerek, “Uzuldum,” dedi.

Bu hareketiyle buyumuş olan Greg’i genc olan Greg’den

daha cok sevdiğime karar vermiştim.

“Ben iyiyim,” dedim ve icimden iyi bir zihin okuyucu

olmasın diye dua ettim.

Ancak Greg soylediklerime inanmıyormuşcasına başını

salladı. “Hic değişmemişsin.”

Ne soylemek istediğini tam olarak anlayamamıştım, bu

yuzden, “Teşekkur ederim,” dedim. Herkes gibi Greg de

bir zamanlar ozel şeyler yaşadığı biriyle konuşacağı tarzda konuşuyordu. Ama bende ozsaygı hissini uyandırmıştı.

Gergin bir tavırla sacımı duzeltirken saclarımı kcslirmcm gerektiğini hatırladım. En azından uc ay once bunu yapmayı duşunmuştum.

“Ben dc senin icin aynı şeyleri soyleyebilirim ” diye

karşılık verdim. “Muhlcşem gorunuyorsun.” Duraksadım.

“Hayat nasıl gidiyor? Evlendin miT

Neden bilmiyorum ama onun evli ve Baınbrıdge

Adası*nda guzel bir hayat, olduğunu duşunuyordum. Muhteşem bir ev... Muhteşem bir eş... Geniş bir arabanın icine

doluşmuş yarım duzine cocuk...

“Evlenmek m iT diyerek omuz silkti Greg. “Hic evlenmedim

-Gercekten iyi olduğuna emin misin? Eger biriyle konuşma

ihtiyac, hissedersen, ben...” Greg onluğunun geniş

cebinde asılı duran havluyu kaptı ve alt raftaki birkac kırmızı şarap şişesinin tozunu almaya başladı.

Belki ortamın loşluğundan, belki de etrafta o kadar şarabın oluşundan bilemiyorum ama kendimi Greg*in yanında

rahat hissediyordum. “Peki, icinde bulunduğum durumun

zor olmadığını soylersem yalan olur. Ama zamanla bunun

da ustesinden geleceğim. Bugun nasıl hissettiğimi sorarsan, daha iyiyim aslında.” dedim ve yutkundum. “Dunu soracak

olursan, daha kotuydum.”

Sozlerimi başıyla onaylayan, sonra yine gulumseyen

Greg, adeta eski gunleri hatırlıyomıuşcasına bana sevgiyle bakıyordu. “Seni Seattle'a konsere goturduğum gunu hatırlıyor musun?"

Başım, olumlu anlamda salladım. O gecenin uzerinden

ır asır gecmişti sanki. Annem gitmeme izin vermemişti

kadım Bee.

Hatırladım kadans la erkek ,

Wd.{tı yurtta şenle kalmam, s , universitede

da'Tanışlanma goj devirerek d' d 'm- ° zamankl

Greg onuunu silkerek “Bu m ^ oldurecekti'"

un icin beni suclayacak değilsin

ya?” dedi. En başından beri beni kendine ceken o sıcaklığa hala sahipti.

Greg, şarapları gostererek ortamdaki tuhaf sessizliği

bozmuştu. “Bir şişe şarap istiyordun değil m i r

Aa, evet, diye yanıt verdim. “Bee beni beyaz şarap almam

icin gondermişti buraya. Hangisini onerirsin?” tş şarap

secmeye gelince tam bir aptal gibi oluyordum.

Greg gulumseyerek parmağını kaldırıp karşıdaki orta rafı

işaret etti ve bir hekimin hassasiyetiyle şişeyi aldı. “Bunu dene.” dedi. “Benim en sevdiklerimden bir tanesidir. Burada yetiştirilen yerel uzumlerden yapılmıştır. Bir yudum aldığında aşık olacaksın.”

O anda Greg'in arkasında başka bir muşteri belirdi. Fakat Greg ona yardımcı olmadan once hızla benden yana donerek,

“Benimle yemeğe cıkar mısın?” diye sordu. “Sadece

bir kere. Sen geri donmeden sadece bir kere?”

“ Elbette,” deyiverdim hemen. Teklifi duşunme fırsatım

olmamıştı cunku duşunseydim cevabım muhtemelen

-a slın d a ke sin lik le- hayır olacaktı.

“Harika,” dedi Greg. Gulumsemesiyle bembeyaz dişlerinin

ortaya cıkması, ister istemez dilimi kendi dişlerimde

gezdirmeme neden oldu. “Seni yengenden arayacağım.’

“Tamam.” dedim şaşkın bir ifadeyle. Bu gercek miydi?

Tere almak icin sebze-meyve reyonuna gittiğimde Bee yi

gordum.

“Ah. işte buradasın.” diyerek bana karşıdan el sallıyordu.

“Buraya gel tatlım, seni biriyle tanıştırmak istiyorum.

Bee'nin yanında, koyu renk gozlerine uyumlu koyu renk

boyalı saclarıyla onun yaşlarında bir kadın duruyordu. Ha yatımda hic bu kadar kara gozlu birini gormemiştim.

“Tanıştığıma memnun oldum, dedim.

“Evelyn ve ben cok eski arkadaşız,’* diye acıklamaya

başladı Bee. “İlkokuldan beri arkadaşız. Aslında onunla kucukken tanışmıştın ama hatırlamıyor olabilirsin.”

“Uzgunum, hatırlamıyorum,” diye yanıt verdim. “Korkarım

o zamanlar aklım sadece tek bir şeye calışıyordu.

Yuzme ve erkekler...”

Evelyn beni coktan tanıdığını gosterircesine gulumseyerek,

“Seni tekrar gormek cok hoş," dedi. Onda kesinlikle

tanıdık bir şeyler vardı, ama neydi?

Kot pantolon ve kazak giyen Bee'nin aksine eski bir

manken gibi gorunuyordu. Yuksek belli pantolon veya lastik tabanlı ayakkabılar giymiyordu. Uzerinde şık bir elbise

ve ayağında babet ayakkabı olmasına rağmen baştan a şağıya kendine ozgun gozukuyordu, aynı Bee gibi. Ona hemen

ısınmıştım.

“Bir saniye, sen, hatırlıyorum'” dedim birden.

bana babamın bir kız arkadaş, olduğunu soylemişti ama

buna inanmamıştım. Annemin onca yıl eziyetlerine, bağırışlarına tahammul ettikten sonra, babamı boyle bir şeyle

suclayamazdım. Babam oldukca sabırlı bir adamdı.

Aslında aklıma gelen onların ayrılması değildi: Evelyn in bahcesiydi. Cocukken Bee bizi oraya goturmuştu. Bir anda

her şey gozumun onune geldi; ortancaların, gullerin, yıldız ciceklerinin buyulu dunyası ve Evelyn'in bahcesinde yediğimiz limonlu kurabiyeler. Bee. bahcedeki yemyeşil ağacları

ve cicekleri resmettiği tuvali uzerinde calışırken, kız

kardeşim ve benim cardaktaki bankta oturuşumuz daha dun

gibiydi. “Bahcen," dedim. “Bahceni hatırlıyorum.”

“Evet," dedi Evelyn gulumseyerek.

Başımı olumlu anlamda salladım. Aslında bilincaltımdan

bir anda fırlayıveren anıların, zihnimde bu kadar derinlere gomulmesine biraz şaşırmıştım. Sebze-meyve reyonunun

orada dururken, san zambakları ve cennet gibi tatlan

olan kurabiyeleri hatırladım. Sonra o belirsiz sis perdesi de tamamen kalktı zihnimden. Cardaktaki eski gri bankta

oturuyordum, ayağımda Keds marka bez spor ayakkabılarım

vardı. Daha doğrusu gercek Keds değillerdi. Gercek bir

Keds almaya kalksavdım bu bana tam tamına on bir dolar

daha pahalıya mal olacaktı ama o spor ayakkabıyı cok istemiştim.

Bir ay boyunca her cumartesi banyoyu temizleyeceğime

dair anneme soz vermiştim. Evi temizleyip tozunu

alacaktım, babamın gomleklerini utuleyecekum. Fakat annem olmaz demişti ve akşamına bir ucuzluk noktasından

ayakkabıların taklidim alıp gelmişti. Tanıdığım butun kızların.

arkasında mavi etiketi olan gercek Keds kri 'l* ‘^

Ve o gun Evelyn’in bahcesinde otururken, sağ ayağımdaki

ayakkabının mavi e.iketi kopmak ilzerc olduğu icin somur-

'“ '’^ T b u d u l a k a y ı t s ı z kalan Danielle ile birlikte hahceyi

.urlarken. Evelyn benim yanıma oturmuştu. Neyın

var tatlım?**

"Bir şeyim yok." diyerek omuz silkmıştını.

Evelyn elimi sıkarak. “Peki." demişti sadece. “ İstersen bana anlatabilirsin.

İc cekerek. “Biraz garip olacak." diye konuşmaya başlamıştım.

“ama bana yapıştırıcı verebilir misin?*’

“Yapıştırıcı mı?”

Sonra da ayakkabımı işaret etmiştim. “Annem bana gercek

Keds almıyor ve arkasındaki etiketi duştu. Ben d e ..." O

anda ağlamaya başlamıştım.

“Tamam, tamam şimdi getiriyorum.” diyen Emily. cebinden

bir mendil cıkanp bana vermişti. “Ben senin yaşındayken.

okuldan bir kız, muhteşem kırmızı bir ayakkabı

giyerdi. O ayakkabılar ayağında yakut gibi ışıldardı. Babası oldukca zengindi ve herkese babasının ayakkabıları ona

Paris ten getirdiğini soylerdi. Ben de o kırmızı ayakkabı lan her şeyden cok isterdim."

Almış miydin ? diye sormuştum.

Evelyn başını iki yana sallayarak. “Hayır ama biliyor

musun? O kırmız, ayakkabılar, hala istiyorum." demişti.

atlım sense b,r yapıştırıcı istemek yerine veni bir cift

ayakkabı istemez misin? Adı ne demiştin?"

keds. diye yanıt vermiştim usulca.

“Ah. evet Keds." ne yapacaksın r djye sormuştu Evelyn.

O anda gozlerim neredeyse yuvalarından fırlayacaktı

“Hicbir şey.”

“O zaman anlaştık. Yarın sana yeni bir cift Keds almak

icin Seattle'a gidiyoruz.”

“Ge-gercekten mi?” diye kekeleyerek sormuştum.

“Gercekten.”

O zaman ne diyeceğimi bilemediğimden sadece gulumsemiş

vc ayakkabımdaki geri kalan mavi etiketi de cekip

koparmıştım. Onun artık bir onemi kalmamıştı. Ertesi gun

yeni ve gercek bir cift Keds'im olacaktı.

“Evelyn.” diye seslendi Bee alışveriş sepetine bakarak.

“Bu akşam yemek yapacağım, sen de gelmek ister

misin?”

“Aa. hayır,” diye vanıt verdi Evelyn. “Gelemem. Zaten

siz dc Emily'lc uzun zamandır goruşmuyordunuz.”

Gulumsedim. “Gelirsen cok mutlu olurum.”

“Peki, tamam o zaman.”

“Harika.” dedi Bee. “O zaman saat altı gibi gelirsin.”

Evelyn. “Peki, goruşuruz.” diye karşılık verdikten sonra

patatesleri incelemeye koyuldu.

“Bce,” diye fısıldadım. “Kiminle karşılaştığımı soylesem

inanamazsın.”

“Kiminle?”

“Grcg’lc.” dedim usulca. ”Greg Attwood.”

“Hani şu eski erkek arkadaşın mı?

Başımı olumlu anlamda salladım. “Ve beni yemeğe davet

erti.”

Bec sanki bu durum planın bir parcasıymış gibi gulumsedi

Eline kırmızı bir soğan alıp inceledikten sonra başını ıkı yana sallayarak onu yerine anı En iyisini bulma kad≫ b u n |

62 jm≫*—•

birkac kez tekrarladı. Sonra kendi kendine bir şeyler nunl-S I İ ne soylediğini sorduğumda ise karş, tarafa gecm.ş

btpo'şen pırasalarla dolduruyordu. Şarap reyonunun merdivenlerine bir bak.ş a.„m ve kendi kendime gulumsed.m,

5

Bee saat altıdan once masaya uc tane şarap bardağı koydu

ve Greg'in bizim icin sectiği şarap şişesinin tıpasını actı.

“Tatlım, mumlan yakar mısın lutfen?”

Kibritlere uzanırken, cocukluğumda Bee'nin evinde yediğimiz akşam yemeklerini hatırladım. Bee, asla mum ışığı

olmadan bir yemek masası hazırlamazdı. “Guzel bir akşam

yemeği, mum ışığı olmadan olmaz,” demişti bana ve kız

kardeşime yıllar once. Bunun oldukca zarif ve eğlenceli

olduğunu duşunurdum. Anneme, bizim de aynı şeyi yapıp

yapamayacağımızı sorduğumda, hayır demiş ve eklemişti.

“Mumlar sadece doğum gunleri icindir. Ve bu da yılda sadece bir kere olur."

Bee. Greg in tavsiye ettiği şarabı yakından incelerken.

Guzel, dedi ve etikete goz attı. “Pinot grigio

Masaya oturdum ve buyuk bir bıcakla pırasaları doğramaya

koyulan Beeye. -Gecen gun Jack hakkında soyledikle

™ d o n d um de." ded.m, ik in iz in arasında ne gecti?"

Bee bıraz W k,n bir tavırla başm, kaldırdı, sonra bıcağı

“Hayır, senin sucun değil. Bu eller eskisi gibi iyi işlemiyor artık.”

Bee yi masaya doğru yonlendirerek. "Ben doğrarım."

dedim.

Bee parmağını sargıyla sardığı sırada ben de pırasalan

doğramayı bitirip risottoyu karıştırdım. Tavayı her kanştınşımda buhar yuzume vuruyordu.

“Bee, bu pek mantıklı değil ama-”

Evelyn’in on kapıdan gelen ayak sesleriyle lafım yanda

kalmıştı. “Merhaba kızlar!” diye seslendi mutfağa doğru

yuruyerek. Elinde bir şişe şarap ve kahverengi bir ambalaj kağıdına sanlı bir buket mor leylak vardı.

“Cok guzeller,” diyerek gulumsedi Bee. “Bu mevsimde

bunları nereden buldun?”

Evelyn, sanki Bee ona gokyuzunun rengini sormuşcasına

sakin bir sesle, “Bahcemden," diye yanıt verdi. “Benim leylak ağaclanm seninkilerden once acıyor." Bunu altmış

yıllık arkadaşlığa yakışır bir rekabet havasında soylemişti.

Bee. Evelyn'e bir viski ikram ettikten sonra kendisi masadaki son hazırlıklan rahat rahat bitirebilsin diye bizi oturma odasına gonderdi.

“Yengen biraz şey değil mi?” dedi Evelyn. Bee nin bizi

duymayacağından emin olduğunda.

“O bir efsane," dedim gulumseyerek.

“Kesinlikle,” diye karşılık verdi Evelyn. Bardağındaki

buz tıkırdıyordu ama ona bunu bilerek mi yaptığını yoksa

ellerinin mi titrediğini soramadım.

“Bu gece ona bir şey soyleyecektim/* dedi bana donerek.

Sanki yeni bir araba ya da yeni bir ev almış veya seyahate gidecekmiş gibi gelişiguzel soyluyordu sozlerini. Fakat daha fark e ttim . “Aslında buraya gelirken

sonra gozlerindeki yaşı vermiştim. Ama şimdi

ona bu gece . olduğunu gorduğumde bir an

ona baktığımda, ne (edeyim?’*

≪ M ≫

Aklım karışmış ı. ..Kanserim. Son e v red e ;’ dedi.

EVdr , T e c i l d e soylemişti. “Bir ay ya da

Soylenebılece Yılbaşından beri biliyorum.

A n S Bee'ye " e ' y e c e ğ i m i bilmiyorum. Aslında ben olduğumde oğrense daha kolay olur diye duşunuyorum^

“Evelyn. cok uzuldum,” diyerek ellerim tuttum. Ama

Bee'nin bu durumu bilmemesini nasıl istersin? O sem

seviyor.”

Evelyn icini cekti. “Elbette bilmeli ama az bir zamanımız kaldı, geri kalan zamanı da hastalık ya da olumden

bahsederek gecirmek istemiyorum. Her zamanki gibi viski

icerek, oyun oynayarak ya da ona takılarak zamanımı gecirmeyi tercih ederim.”

Sozlerini başımla onayladım. Evelyn'le aynı fikirde olmasam da onu anlayabiliyordum.

“Affedersin.” dedi Evelyn. “Bugun adadaki ilk gunun.

Kendi problemlerimle seni sıkmamalıydım. Kendimden

utanmalıyım.”

“Onemli değil. Durust olmam gerekirse benim sorunlarımdan bahsetmemek guzel.”

ickisinden buyuk bir yudum aldıktan sonra derin bir ic

cekti. "Benim yerimde olsan ne yapardın? En yakın arkadaşına bundan bahsedip belki de birlikte gecireceğiniz son

gcce>ı berbat eder miydin, yoksa sonuna kadar her zaman olduğu gibi mutlu mu olmaya calışırdın?”

“Peki, acıkca soylemem gerekirse, arkadaşımın desteğine

ihtiyac duyardım. Ama sen, sen cok guclusun." Kendimi boğuluyormuş gibi hissediyordum. “Senin gucune

hayranım.”

Evelyn yanıma yanaştı. “Guc mu? Sacmalık. Dort yaşındaki

bir cocuk ne kadar ağrılara dayanabilirse ben de o

kadar dayanabiliyorum,” diyerek bir kahkaha attı ve fısıldadı.

“Haydi şimdi biraz dedikodu yapalım. Sana yengen

hakkında bilmediğin ne soylememi istersin?”

Kafamda milyonlarca cevapsız soru vardı, sonra aklıma

bugun komodinin cekmecesinde bulduğum esrarengiz defter

geldi. “Peki,” dedim ve Bee'nin mutfakta olduğundan

emin olana kadar sustum. Ocaktaki tavanın sesi, onun hala mutfakta olduğunu gosteriyordu. “Aslında sormak istediğim bir şey var.”

“Nedir tatlım?” diye sordu Evelyn.

“Şey, aslında,” diye fısıldayarak konuşmaya başladım,

“bugun kaldığım odadaki komodinde kırmızı kadife kapaklı

gunluk gibi bir defter buldum. 1943 tarihli cok eski bir

defter. Defterin ilk sayfasını okumaktan kendimi alamadım.

Cok etkileyiciydi.”

Bir an icin Evelyn’in gozlerinde bir titreme, hatırladığına dair bir parıltı gorduğumu sandım. Fakat gozlerindeki o

ışık birden sonmuştu.

“İcindekileri Bee'nin yazıp yazmadığını merak ediyorum.”

diye fısıldadım. “Onun yazar olup olmadığı hakkında

hicbir fikrim yok. Kariyerim goz onune alındığında bunu

benimle paylaşır mı sence?”

Evelyn elindeki ickiyi bıraktı. “Bu gunluk hakkında bana

başka neler soyleyebilirsin? Şimdiye kadar ne okudunT

“Aslında sadece ilk sayfteuu okudum ama h a t ı r l a d ı ^

kadarıyla karayerlerden bin Esuıer." dedim bir an duraksayarak,

“diğeri de Elliot ve-

Evelyn eliyle hemen ağzım, kapatarak. Bu hikayeden

Bee’ye bahsetmemelisin,” dedi. “Henuz değil.

Evelyn in bu davranış, bana daha şekillenmemiş bir romandan hemen bahsetmemem gerektiği fikrini vermişti.

Tanrı biliyor ya. kitabım yayımlanmadan once bunun gibi bir suru roman taslağım olmuştu. Ama neden şu gunlukte yazar

adı yoktu? Buna hic anlam veremiyordum. “Evelyn, bunu

kim yazdı?” Gozlerinin altındaki morluklar şimdi daha da

belirginleşmeye başlamıştı. Evelyn derin bir ic cekerek ayağa kalktı ve Bee'nin şominesinin uzerinden bir denizy ıldızı aldı. “Denizyıldızları oldukca gizemli yaratıklar, oyle değil mi? Vucutlarında tek bir kemik yok. Her yerleri kıkırdak ve k.nlgan ama buna rağmen oldukca cesaretli ve azimliler. Parlak renkliler. Her yere kolaylıkla uyum sağlıyorlar ve kuvvetli ciğerlere sahipler. Denizyıld.zın.n bir kolu yaralandığı

zaman başka bir kolunun cıktığını biliyor muydun?”

Evelyn denızyıldızını yerine koydu ve “Buyukannen

denizyıldızlarına bayılırdı." dedi. “Tıpkı denize bayıldığı gibi. Duraksadı ve kendi kendine gulumsedi. “Kıyıda cok

fazla vakit gecirirdi. Sahilden taşlar toplar ve kayalıkların atandaki yengeclerin yaşamları hakkında hayaller k u rardı.'

Bu gercekten cok şaşırtıcı," dedim. "Buyukannemin hoşlanmadığını duşunurdum.

.Okumaya devam etmelisin Emily. Bu

onemli bir hikaye, neden onemli olduğunu goreceksin ”

Derin bir ic cektim. “Keşke daha fazla şey anlayabilseydim.'’

“Zaten sana cok fazla bilgi verdim, tatlım," dedi. “Aslında bu konu hakkında konuşmak bana duşmez. Ama bu

hikayeyi oğrenmeyi hak ediyorsun. Okumaya devam et. İstediğin cevaplan bulacaksın.”

Evelyn bir an icin boş boş bakındı etrafa. Sanki Esther

ve Elliot'ın hikayesinin başladığı ana geri donmuştu.

“Peki ya Bee? Bunu ondan nas.l saklayacağım?”

“Bazı şeyleri sevdiklerimizden saklayabiliriz, tatlım,"

diye yanıt verdi Evelyn.

Aklım karışmış bir halde başımı salladım. “Bu kitabı

okumam onu neden incitecek anlamıyorum.”

Evelyn gozlerini kapattı ve bir sure sonra tekrar actı.

“Cok uzun zamandır bunu duşunuyordum ve inan bana, bir

kere de anlamaya calışman senin icin cok ağır olur... ağır ve unutulmaz. Ancak zaman butun yaralan iyileştirir, tum

bu sayfalar artık onemini yitirmiştir. Yine de bunlann, bir gun su yuzune cıkacaklarını umut ettim her zaman. Birkac

saniye duraksadı. “Hangi odada kalıyordun tatlım?*

Koridorun aşağı kısmını gostererek. “Pembe oda, dedim.

Evelyn başını olumlu anlamda sallayarak. Evet, okumaya

devam et, tatlım,” dedi. “Bec ile de ne zaman konuşman

gerektiğine sen karar vereceksin, ama bunu yaparken

ona karşı nazik ol.”

O anda Bec elinde buharı tuten tabakla iceri geldi.

"Yemek ha/jr, kızlar." diye seslendi. “Elimde Bambridge Adası nın en iyi şarabı var. Haydi bardakları dolduralım.

68 -w*, Mart MenekftUri

Yattığımda neredeyse gece yansı olmuştu. Bee ve Evelyn anlan, klan capkml,k hikayeleriyle beni buyulemişlerdi. Fransızca sınıfındaki futbol takımındaki cocuklarla bir şişe cini

nasıl ictiklerini, cok yakışıklı olan matematik hocalarının havuzda yuzerken pantolonunu nasıl caldıklarını... Aralarındaki arkadaşlık o kadar guzel ve durusttu ki bana Annabclle’i

hatırlatmıştı. Onu cok ozlemiştim.

Yastığımı karyola başına dayayıp yatağa oturdum. Ancak

kısa bir sure sonra Nevv York'tan buraya kadar getirmiş olduğum kucuk tabloyu bulmak icin bavulumu karıştırmaya

başladım. Bir kazağımın altında kalan tabloyu, elime alıp yeniden inceledim. Resimdeki cift, avnı diğer ciftler gibi cok

doğal gozukuyorlardı. Resmin kompozisyonuna da oldukca

uyumluydular; el ele tutuşmuşlardı, dalgalar peşi sıra sahile vuruyordu ve havadaki esinti ruzgargulunu donduruyordu.

Bee bu tabloyu yeniden gorduğunde ne diyecekti acaba?

Tabloyu tekrar kazağıma sardım ve bavuluma yerleştirdim.

Cekmecedeki gunluk beni cağırıyordu sanki. Ben de

cağnsma itaat ederek onu cekmeceden cıkardım. Evelyn'in

hana soylediklerini duşunurken, aklım, en cok kurcalayan.

Bee ve uzun zaman oncesine dayanan bu gizemli hikayeydi

V ca ^ r ^ ^ ^ bir bağlantısı olduğunu

soyluyordu

Bobby iyi bir adamdı Durust ve calışkandı Seattle dan h

nbotla geri dondugumıc o ılık ocak ayında cebimier.

yuzuk cıkarıp, bana evlenme teklif etmişti. Ben de gozlerinin icine bakmış ve yalnızca evet demiştim. Verilecek başka

bir cevabım yoktu. Onun hu teklifini geri cevirmem icin aptal bir kadın olmam lazımdı.

Savaş devam ediyordu. Ancak Bobby sağlık sorunlarından

dolayı askerlikten m u a f olmuştu cunku yasal olarak neredeyse kordu. Yaklaşık beş kilo ağırlığında sanabileceğiniz

kalın mercekli gozluk kullanmasına ve o kadar istemesine

rağmen. ordu asker olmasına izin vermemişti. Bunları duşunurken bile kendimden nefret ediyorum ama eğer savaşa

gitseydi belki de hicbirimiz bunları yaşamayacaktık.

Ancak Bobby evde kalıp. kariyerine odaklanmıştı. Adada

neredeyse herkes boş boş dolanırken, o bir iş sahibiydi.

Hem de Seattle da iyi bir işi vardı. Bana goz kulak olabilirdi ve inanıyorum ki o zamanlar butun genc kadınların

istediği tek şey de buydu.

Teklifini kabul ettiğim zaman bana bakışını hatırlıyorum

da elleri kahverengi pantolonunun ceplerindeydı, yuzunde ise koca bir gulumseme vardı. Ruzgar ince, kalnrrengi saclarını bir yana savuruyor ve elimi tutmak icin uzandığında bu haliy le neredeyse y akışı kİ ı gorunuyordu Yani yeterince yakışıklı...

Kader miydi yoksa kotu bir şans mıydı bilmiyorum ama

o gun Elliot da feribottaydı... hem de başka bir kadınla.

Elliot m cevresinde her zaman kadınlar olurdu Tıpkı sinekler gibi onun başına uşuşurlerdi Yanındaki o kadını ha

fırlıyorum cunku boynunda beyaz ipekten bir şal ve uzerinde de bedenine oturan kırmızı bir elbise vardı

Feribot rıhtıma \anaş madan once Bobby il t bi

oturduklar, yerden gecmiştik ama o kadın kendi koltuğunda oturmuyordu cunku Elliot a asılmakla meşguldu.

"Merhaba Bobby ve Esther. " dedi Elliot, bize el sallaya rak. "Bu iila. ”

Bobby kibarca konuşurken ben sadece başımı sallamak.

la yetinmiştim.

Daha sonra Bobby benden yana donerek, "Onlara soy.

leyelim mi? *’ dedi.

Ne demek istediğini cok iyi anlamıştım ama yine de ya.

zuk olan parmağımı onlardan saklamıştım. Altın halkasının uzerinde yarım ayarlık bir taşı olan guzel bir yuzuktu asim, da. Hayır, buna engel olan Elliot ile olan gecmişimdi.

Ben daha fikrimi soyleyemeden, "Biz nişanlandık! ” diye bağırdı Bobby. O kadar sesli bağırmıştı ki diğerleri de donup bize bakmışlardı.

Elliot la goz goze geldiğimizde, gozlerindeki fırtınay

ı gorebiliyordum. İhanet y a da belki de huzun dalgaları.

bu tanıdık koyu kahve gozlerde calkalanıyordu adeta.

Sonra Elliot bakışlarını benden kacırarak ayağa kalktı w

Bobby nin sırtını sıvazladı. "Ya. nasıl o ld u ? " diye sordu.

"Bobby adadaki en tatlı kızı kaptın. Tebrik ederim dostum!”

Bobby sadece gulumserken Elliot benden yana dondu ve

bana ofkeyle bakmakla yetindi. O iki dudağının arasından

kelimeler dokulmemişti.

Ula boğazını temizledi ve kaşlarım cata ra k "A ffeder•

sin? dedi. "Adadaki en tatlı kız m ı? ”

Benim Ula nuian sonra elbette, ” diye cevap verdi

Elliot, kolunu oyle manalı bir şekilde kızın beline dolamıştı ki gozlerimi başka tarafa cevirmek zorunda kalmıştım.

Onu sevmiyordu. Bunu ikimiz de biliyorduk. Tıpb

Elliot ın bana, benim de ona ait olduğumuzu bildiğimi*

gibi

SarjhJıo 7 \

Kalbinin o anda nasıl kırıldığını ve nasıl acı cektiğini

hissedebiliyordum cunku ben de aynı şeyleri hissediyordum.

Fakat Bobby ye evet demiştim. Bu benim kendi karanmdı.

Hala Elliot Hartley 'yi sevmeme rağmen, iki ay icinde Bayan Bobby Uttleton olmuştum.

Saat neredeyse gecenin ikisini gosteriyordu, uc bolum sonra gunluğu bırakmıştım. Esther gercekten Bobby ile evlenmişti vc bir kızları olmuştu. Elliot’a gelince, kilisede onları birbirlerine yemin ederken gordukten on uc gun sonra,

orduya katılması icin Guney Pasifik'e cağrılmıştı. Bobby

yuzuğu Esther*ın parmağına taktığında o hala Elliot'ı duşunuyordu.

Yemin ettiğinde gozleri kilisede Elliot’ı aramıştı

vc bir an icin goz goze gelmişlerdi.

Elliot orduya katıldığından beri hic kimse ondan haber

alamamıştı. Esther ise her gun onundeki bebek arabasını

itekleyerek belediye binasına gitmiş ve guncelleştirilmiş

zayiat listesini kontrol etmişti.

Gozlerimi kapatırken Bee'yi duşunuyordum. Bunları

yazdığına gore aşkı ve kalp acısını cok iyi biliyor olmalıydı.

Beşinci Bölüm

E mily,” diye seslendi Bee koridordan. Sesinin gittik-

JL-/ce yaklaştığını duyabiliyordum. Sonra kapı aralandı,

gozlerimi actığımda Bee karşımda duruyordu.

“Oo, ozur dilerim tatlım, uyuduğunu fark etmemişim.

Saat neredeyse on oldu. Greg seni arıyor.” Yuzundeki gulumseme hem cesaretlendirici hem de alaylı bir ifade iceriyordu.

“Tamam,” dedim uykulu bir sesle. “Hemen geliyorum.”

Ayağa kalkıp gerindim, sonra da yeşil renkteki sabahlığımı giyip Bee’nin elinde telefonla beklemekte olduğu

oturma odasına doğru yurumeye başladım.

“Al,” diye fısıldadı Bee. “Seninle konuşacağı icin cok

heyecanlı gibi.’'

“Şşşt,” diye uyardım onu. Greg'in. dort gozle onun aramasını bekliyormuşum gibi bir fikre kapılmasını istemiyordum

cunku durum gercekten de oyle değildi. Dahası, henuz

kahvemi bile icmemiştim, dolayısıyla uzerimdeki negatifliği atmamıştım.

“Efendim?”

“Merhaba Emil)'- . .

“Merhaba." dedim, sesini duyar duymaz : ,c,m .s,nm,Ş„

Sesi guclu bir espresso etkisine sahipti sanki

~ -Bniyor musun, hala adaya geri donmuş olman gerceği-

„e alışamıyorum." dedi Greg. "Bay Adler’in sah,İmde eski bir halat salıncak bulduğumuz gunu hatırlıyor musun?

“Evet." dedim gulumseyerek. Aklıma birden mavi cizgili yeşil mayosu gelmişti.

“Sen denemeye korkmuştun,” dedi Grcg. “Ama seni

suda yakalacağıma soz vermiştim/*

“Evet, ama anlaştığımız gibi beni yakalayamadığın icin

kamımın uzerine duşmuştum.**

İkimiz de kahkahalara boğulurken hicbir şeyin değişmediğini fakat aynı zamanda bircok şeyin değiştiğini fark

ettim.

“Baksana, bu akşam ne yapıyorsun?*’ diye sordu Greg,

1988 yılının yazında tanıdığım cocuktan daha cekingen

geliyordu sesi. Greg ya biraz guvenini kaybetmişti ya da

biraz mutevazı birine donuşmuştu. Hangisi baskındı, emin

değildim.

“Hmm. hicbir şey,” diye yanıt verdim.

“Duşundum de eğer sen de istersen Robin'in Yuvası’nda

akşam yemeği yiyebiliriz. Gecen sene bir arkadaşım actı.

New 'lork takılerle kıyaslanamaz tabii ama biz gayet hoş

bir restoran olduğunu duşunuyoruz. Muthiş bir şarap listesi var.”

Kulağa cok hoş geliyor, dedim sırıtarak. O sırada

Bcc nin beni izlediğini hissedebiliyordum.

mam ^ Akşam yedi mam icin 7^ uygun mu seni al“

Uygun," diye cevap verdim.

“Harika.”

“Goruşuruz, Greg.”

Telefonu kapattım ve mutfak masasında beni dinleyen

Bee'ye dondum.

“Eee?”

“Ne *Eec?"’ diye cevap verdim.

Bcc bana bir bakış attı.

“Bu akşam dışarı cıkıyoruz.”

“Guzel.**

“Bilmiyorum,** dedim yuzumu buruşturarak. “Kendimi

m/w/ hissediyorum.”

Bcc elindeki gazeteyi ikiye katladığı sırada, “Aptallaşma."

dedi. “Bu akşam başka ne yapacaktın ki?”

“Mesaj alındı,** diye cevap verdim ve kucuk denizkabuğu

koleksiyonunun olduğu kahve masasındaki recel kavanozuna

elimi daldırdım. “Once Greg, sonra Jack. Kendimi

paslanmış gibi hissediyorum.”

Jack adı ağzımdan cıkar cıkmaz Bee, sanki cok sıkıcı bir

şeyden bahscdiyomıuşum gibi pencereden dışan bakmaya

başladı. Genelde bunu, herhangi biri olmuş kocası Bill’den bahsettiğinde ya da yaptığı resimler hakkında soru sorduğunda yapardı.

“Pcki.“ dedim ortamdaki sessizliği bozarak. “Eğer bu

konu hakkında konuşmak istemiyorsan, oyle olsun. Ama

Jack’i onaylamıyorsan bana nedenini soyle.”

Bee başını iki yana salladı ve elini gumuş rengi saclarının arasından gecirdi. Onun kut kesim saclarını ve yet

mişini geckin kadınların genelde yaptığı gibi onlan kısacık kestirmeye yenik duşmemesini seviyordum. Yengem hak

landaki her şey f≪k dikkat cekiciydi, ad, bile. Kucukken bir keresinde ona neden adının Bee olduğunu sormuştum. O da

bana bal ansı gibi olduğunu soylemişti. Tatlı ama korkunc bir iğnesi olan an...

Bee ic cekerek. “Uzgunum tatlım." dedi soğuk bir sesle.

“Onaylamıyor değilim. Sadece kalbine dikkat etmeni istiyorum.

Bir keresinde cok kırılmıştım, derinden. Daha yeni

bir ilişkiden cıkmışken daha fazla acı cektiğini gormek istemem.”

Bee'nin ikazJan kulağımda cınlıyordu. New York'ta

cok daha yoğun ve yeni gibi gorunen bu aşk acısından kacmak icin Bainbridge Adası’na gelmiştim, beni savunmasız

bırakabilecek bu tarz riskleri almak istediğimden değil.

Annabdle'in dediği gibi, burada hayatı oluruna bırakacaktım.

Her sabah bilgisayarın başına oturup vasat bir cumleyle

yaptığım gibi kendimi sorgulamayacak ya da duzeltmeyecektim.

Bu Mart ayında benim hayatım ozgurce yazılacaktı.

"Sadece bana soz ver. kendine dikkat edeceksin." dedi Bee usulca.

Soz. dedim, verdiğim sozu sonuna kadar tutmayı umut

ediyordum.

Greg. beni >ıımi beş dakika gec almıştı. Gelmesini beklerken.

geleceğim deyip de halat salıncağa, sinemaya veya sahile

gelmediği zamanlan, o gecmiş yazlan duşundum. Bir

an icin yine gelmemesini istedim. Eski bir erkek arkadaşla

>emeğe cıkma fikri, aslında cok ama cok tuhaftı. Bunu kim yapar fa ’ Bir panik dalgası tum bedenimi sarmıştı adeta-Ben n e yapıyorum? Sonra yolun aşağı kısmından belli olan farların ışıklarını gordum. Greg arabayı o kadar hızlı kullanıyordu ki sanki her gecen dakikayı telafi etmek istiyordu

Dışarı cıkmak icin kapının kolunu tuttum ve derin derin

nefes aldım.

“jyi eğlenceler,” dedi Bee. elini sallayarak.

Verandaya doğru yurudum ve Greg'in. arabasıyla ara

yola girişini izledim. Bu, lise zamanlannda kullandığı acık mavi renkte. 1980 model, dort kapılı bir Merccdes’ti. Yıllar Grcg c olduğu gibi ona da pek nazik davranmamıştı.

“Gec kaldığım icin cok ama cok ozur dilerim,” diyerek

arabadan indi Greg. Ellerini gergin bir şekilde cebine soktu ve tekrar dışarı cıkardı. “Şarap bolumunde gercekten işler cok karışıktı bugun. Bir muşteriye Chateauneuf-du-Pape

bulması icin yardım etmek zorunda kaldım da. Seksen iki

yıllık şarabı mı, yoksa seksen altı yıllık şarabı mı alacağına bir turlu karar veremedi.”

“Hangisini aldı?”

“Seksen altıyı,” diye yanıt verdi Greg.

“Cok iyi," dedim dalga gecercesine. Bir keresinde şarap konusunda cok usta bir adamla cıkmıştım. Bardağı cevirir, şoyle bir koklar, sonra da bir yudum alıp “birinci sınıf bir klasik." derdi. Bu yuzden onun telefonlanna cevap vermemiştim.

“Guzel bir secimdi." dedi Greg. yuzunde cocukca bir gulumseme hakimdi. “Bizim tanıştığımız yıl.

Bunu hatırladığına inanamamıştım Ben cok zor

mıştım. Ancak bunu yaptığımda da her şey bir anda

canlanmıştı ()n dort > aşında duz goğuslu, san j* .

Greg ise vucudunda deli kanının pompalandığı

I - ’tvir Kir cocuktu Bee'nin birkac ev aşağısında oturuyordu. değildi bizimkisi, en azından O nun icin oyle değildi. yaz sonunda makyaj yap.p sutyen taktığımda. hana L a . eden kuzenim Raehe. sayesinde Greg ben, fark etmışt, Bir gun Rachel'la plajda frizbi oynarken. Greg de bizi

izliyordu. -Kolların guzelmiş." diye seslenmişti.

O kadar şaşırmıştım ki ne cevap vereceğimi bilememiştim.

Bir erkek benimle konuşmuştu. Hem de lallı bir cocuk.

Rachel hemen frizbiyi bırakıp benim yanıma koşmuş ve

dirseğiyle beni durtuklemişti.

“Teşekkur ederim/’ diye cevap vermiştim ben dc.

“Ben Greg.” diye ismini soyleyip elini uzatmıştı. O zaman Rachel’la hic konuşmamasını anlamamıştım. Aslında

erkekler genelde once Rachel*! fark ederlerdi ama Greg

once beni fark etmişti. Sadece beni.

“Ben de Emily,” diye karşılık vermiştim, biraz cekingen

bir tavırla.

Greg bana yanaşarak, “Bu gece benim evime gelmek

ister misin?” diye sormuştu. Teni muzlu guneş kremi koku) ordu. kalbim o kadar hızlı carpıyordu ki neredeyse

soylediklerini duyamayacaktım. “Birkac arkadaşım gelecek.

şenlik ateşi yakacağız.”

Şenlik ateşi nedir bilmiyordum. Bana biraz yasak bir

şeymiş gibi gelmişti, aklıma gelen ilk şey ise esrar icmeleriydi.

'ı ine de ona evet cevabım vermiştim. Her ne olursa

olsun onun bulunduğu yerde olmak istiyordum

“Super, senin icin de bir yer ayıracağım." divip goz. kırpmışo.

Benim yanımda.”

Ondan daha cok hoşlanmama neden olan, ukala ve ken-

11 olmasıydı. Greg sahilden evine doğru yflrumeye

başladığında. Rachel’la birlikte onun her adınunda

esneyen sırt kaslarını ağzımız acık bir şekilde izlemiştik

“Evet, kesinlikle gercek bir ahmak gibi gorunuyor,** demişti Rachel, sesinden incindiği belli oluyordu.

Ben ise konuşamayacak kadar şaşkın bir halde oylece

durmuş, Greg'i izliyordum. Yakışıklı bir cocuk bana cıkma teklif etmişti. Eğer ağzımı acmaya takatim olsaydı, şunlan soylerdim: “Kesinlikle muhteşem gorunuyor.”

Greg arabanın diğer tarafına doğru koşup bana kapıyı

actı. “Umarım acsındır,” dedi gulumseyerek. “Gideceğimiz

restoranı cok seveceksin/’

Başımı sallayarak, eskisi kadar işe yaramayan arabaya

bindim ve koltuktaki bir kızarmış patates kalıntısını yere attıktan sonra yerime oturdum. Arabanın ici eskiden olduğu gibi yine Greg kokuyordu; kirli sacın o ağır kokusu, benzin kokusu ve biraz da kolonya.

Greg surucu koltuğuna gecip vites değiştireceği zaman

eli elime carptı. “Ah, affedersin.”

Hicbir şey soylemedim, yalnızca tuylerimin diken diken

olduğunu gormemesi icin dua ettim.

Bir kilometreden az bir mesafede bulunan restoran, otoparktaki sıkışıklığa bakılırsa adanın en meşhur restoranı olmalıydı.

Ada manzaralı bir tepeye kurulmuş muhteşem bir

ağac eve benzeyen yere girebilmek icin dik bir merdiven

cıkmak gerekiyordu. Cantama uzandım ve icinden iki tane

aspirin alıp dikkatle ağzıma attım.

Bayan garson masamıza kontrol etmek icin gittiğinde, Cok

guzel, oyle değil mi?” diye sordu Greg, etrafa bakınarak.

“Evet,” diye yanıt verdim, bir yandan da Greg lc baş

başa yemeğe cıkmak iyi bir fikir miydi diye duşunuyordum.

Greg bizi bat, tarafındaki bir masaya goturup iki monu

bırakan bayan garsona bir şeyler soyledi.

Sonra da benden yana donerek. “Sanının gunbatımın,

yakaladık," dedi ve gulumsedi.

Gunbatımını en son ne zaman seyretmiştim hatırlamıyordum.

Bu bana New York’luların unuttuğu ama Bainbridge

Adası’ndaki insanların yaptığı bir şeymiş gibi geliyordu.

Greg'e gulumseyip camdan dışarı baktım, bulutların

arasından gun ışığı suzuluyordu.

Bayan garson, Greg'in secmiş olduğu bir şişe şarabı masaya getirdi ve bardaklarımıza doldurdu. Havada sessizlik hakimdi.

Annabelle’in tabiriyle sıkıntılı bir havaydı. Şarabın bardaklara doldurulurken cıkardığı ses, gerekenden daha yuksekti.

“Başka bir arzunuz?” diye sordu bayan garson.

Ben, “Hayır,” diye cevap verirken, Greg “ Evet,” dedi.

Bunun uzerine kahkaha atarken Greg ozur dilemişti. Durum, oldukca tuhaftı.

“Yani ‘Evet, boyle iyiyiz,’ demek istemiştim," dedi Greg utangac bir tavırla.

Her ikimiz de kadehlerimize uzandığımızda. “Tekrar burada olmak guzel mi Emmy?” diye sordu.

Biraz daha rahatlamıştım sanki cunku bana en son

1988 de Emmy diye hitap etmişti. Ondan bunu tekrar duymak beni mutlu etmişti.

Kucuk >u\arlak bir ekmeğe bolca tereyağı surerken,

fcvet, diye yanıt verdim.

Iptpö " r<r'ckkn C°k guzel, seni bir daha buralarda gorebileceğimi hic sanmıyordum "

Şaraptan buyuk bir yudum aldıktan sonra, “Peki Lisa'yla

nasıl gidiyor?” diye sordum.

“Lisa?”

“Evet, universitede flort ettiğin kız. Bir sonraki yaz seni gormeye sahile geldiğimde kız kardeşin bahsetmişti."

“Aa Lisa. Cok uzun zaman onceydi...’’

“Yani." dedim hafifce gulumseyerek, “en azından beni aramalıydın.”

“Aramadım mı?”

“Hayır.”

“Aradığıma eminim.”

Yalandan ofkelenip başımı iki yana sallayarak. “Aramadın."

dedim.

Greg gulumsemeye calıştı. “Duşunsene, eğer seni arasaydım, burada karı koca olarak otururduk. Bainbridge

Adası*ııda evli bir cift olurduk.”

Greg bunu şaka olsun diye soylemişti ama ikimiz de gulmemiştik.

Bir sure sonra Greg kadehlerimizi tazeleyerek, “ozur dilerim,"

dedi. “Onca şeyi yaşamana rağmen... evlilik falan,

bunları soylediğime inanamıyorum.”

Başımı iki yana salladım, “o z u r dilemene gerek yok.

Gercekten.”

“Peki,” diye karşılık verdi Greg, rahatlamış gorunuyordu.

“Fakat şunu soylemem gerekir ki seninle şu anda burada

otururken, gecmişe geri donebilsem ve her şeyi doğru

yapabilme şansını olsa diye duşunmeden edemiyorum. Seninle sonsuza kadar birlikte olabilsem keşke.

Gulumsememe engel olamamıştım. “Şarabın etkisiyle

boyle konuşuyorsun.”

Garson hesabı getirdikten sonra saatine bakarak. “Bu gece sana gostermek istediğim bir şey var. ded. Greg. K.sa b.r tur atmak icin saat cok gec değildir, umarım?

“Hayır, elbette değil/’

Greg benim itiraz etmeme kalmadan kredi kartını cıkartıp

garsona vermişti bile. Kendimi suclu hissediyordum.

Yıllardır bir kitap yazmamış olmama rağmen ondan

daha fazla kazandığımı biliyordum. Fakat bu, Bainbridge

Adası'nda onemli değildi. Ben burada sadece B e e'n in yeğeni Emmy’dim ve bu kadını, boşanmış yazara tercih ederdim.

Cuzdanımı tekrar cantama koyduğum sırada Greg gururla

fişi imzalıyordu.

Restorandan cıktıktan sonra bir kilometre uzaklıkta parka benzer bir yere gelmiştik. Greg arabayı durdurdu ve benden yana dondu. “Yanında ceketin var mı?”

Başımı iki yana salladım. “Sadece bu hırka var."

Greg, “Al,” dedi ve bana lacivert renkte polar bir ceket

uzattı. “Buna ihtiyacın olacak."

Kendimi topuklu ayakkabılar ve polar ceketlc biraz tuhaf

hissetmiştim ama onun yanındaykcn bu bile beni rahatsız etmemişti.

Taşlı bir patikadan aşağıya inen Greg'i takip ediyordum,

fakat yol cok dik olduğu icin beni tutsun diye elimi

uzattım. Greg elimi tuttu ve diğer kolunu da belime doladı.

Yo* olduk≪a karanlıktı, ancak sahile yaklaşığımızda

ayın sudaki yansımasını gorebiliyor, dalgalann yumuşak

≪slennı duyabiliyordum. Sanki adadaki sessizliği bozmak

istemiyorlardı.

Sahile ulaştığımızda ayakkabılarımın topuklan kuma

bata cıka yuruyordum.

“Neden ayakkabılannı cıkartmıyorsun?" diye sordu

Greg.

Ben de ayakkabıları cıkarttım ve uzerindeki kumlan temizledikten sonra Greg onlan alıp dikkatle ceketinin ceplerine

sıkıştırdı.

“Şuraya gideceğiz,” diyerek karanlıkta uzaktaki bir yeri

işaret etti.

Biraz daha yuruduk, her adımımda ayaklanm kuma batıyordu.

Sıcaklık sekiz derece olsa bile ayağımın altındaki

kumların vermiş olduğu hissi sevmiştim.

“İşte geldik," dedi Greg.

Geldiğimiz yer, sahilin ortasında duran kucuk bir ev buyukluğundeki bir kayanın onuydu. Fakat en carpıcı ozelliği

boyutu değil, şekliydi. O kocaman kaya mukemmel bir kalbi andırıyordu.

“Butun kız arkadaşlannı buraya mı getirirsin?" diye dalga gectim onunla.

Greg başını iki yana salladı ve ciddi bir ifadeyle. “Hayır,"

diye yanıt verdi. Bana bir adım daha yaklaştığında

ben de geriye doğru bir adım attım. “Buraya en son on

yedi yaşındayken gelmiştim,” diye ekledikten sonra bir

yeri işaret etti. “Bunu yazmıştım.” Sonra kayanın yan taratma comeldi ve kucuk bir el fenerini yakarak yazıyı aydınlattı.

Emmy y i sonsuza dek seveceğim, Greg.

Bir sure sessiz kalmıştık; şu anki biz, o zamanki bize

kulak misafiri oluyordu sanki.

“Ah, bunu sen mi yazdın?" diyebildim sonunda.

Greg başıyla sozlerimi onayladı. “Bunu şimdi gorme„

biraz tuhaf, değil mi?

“El fenerini alabilir miyim?"

Greg feneri bana verince, ışığı yemden yakıp yazıya

baktım. “Nasıl yaptın bunu?"

“Bir şişe acacağı ile. Birkac bira ictikten soma.

Feneri kayanın diğer tarafına tutunca yuzlerce yazı gordum.

Hepsi de aşk yazılarıydı. Bu yazıları yazan adalı

aşıkların fışıldaşmalarını duymak istercesine bir sure sustum.

O anda Greg yuzunu benden yana cevirince beni opmesine

karşı koyamamıştım. Kollarımı boynuna doladım ve

icimden durmam gerektiğini soyleyen sesi duymazlıktan

gelerek kendimi onun kollarına bıraktım. Opuştukten sonra birkac dakika orada oylece sarılı kaldık.

“Cok ozur dilerim, b en ...” diye kekeledi Greg, bir adım geriledi. “Bu kadar aceleci davranmak istememiştim."

Başımı iki yana salladım. “Hayır, lutfen o zu r dileme.”

Parmaklarımla onun yumuşak dolgun dudaklarına dokununca,

Greg parmaklarımı hafifce optu ve elimi tuttu.

“Uşuyor olmalısın. Haydi geri donelim."

Kazağımdan iceri işleyen ruzgar tum bedenimi sarıyor,

ayaklarıma kadar ulaşıyordu. O anda uşuduğumu değil.

u>uctuğumu hissediyordum. Patikanın başına d o ğ ru yurume) e başladığımız sırada ayakkabılarımı yeniden giydim,

parmak aralarımın kumla dolu olmasını umursamıyordum.

Topuklu ayakkabılarla bile yokuş yukarı tırm anmak duşunduğum kadar kotu değildi, u c dakika sonra o toparka, arabanın

yanma varmıştık.

Bee'nin evinin onune g e ld iğ im iz e . “Bu gece icin teve hasta in n '- J t d ' GrCg' Sonra ha$lnı om zum a koydu

ayağa icimi titreten bir edayla b oynumu optu

B e e 'n in evinin onunde, bu kuf kokan eski Mercedes’te

oturuyor o lm a k ta n gercekten mutluydum. Ruzgar arabanın aralık c am la rın d a n iceriye esiyor, belli belirsiz ıslık calıyordu.

Ancak bir şey eksikti. Kalbimin tam orta yerinde onu

h issetmeme ra ğm e n b u n u n la yuzleşmek istemiyordum. En azından ş im d ilik ...

“Teşekkur ederim," diyerek elini sıktım. “Bugun icin teşekkur ederim, cok g u z e ld i" Evet, gercekten de oyleydi.

Saat cok gec olmuştu. Bee coktan uyumuştu tabii. Uzerimdeki hırkayı astım ve bomboş olan ellerime baktım. Cantanı.

Cantam nerede? Neler yaptığımı bir bir gecirdim aklımdan.

Greg*in arabası, kaya ve restoran. Evet, restoranda

masanın altında bırakmış olmalıydım.

Camdan dışarıya baktım. Greg coktan gitmişti, bu nedenle

mutfaktaki askılıktan Bee’nin arabasının anahtarını

aldım. Cep telefonum olmadan yapamazdım. Bee, arabasını

aldığım icin bana kızmazdı herhalde. Eğer arabayı son surat surersem, restoran kapanmadan cantamı alabilirdim.

Liseye gittiğim yıllardaki gibi araba yine iyi iş cıkarmıştı.

Dişlilerinden boğuk boğuk sesler gelmesine rağmen bir sorun cıkmadan restorana ulaşabilmiştim. Kapıyı acıp iceriye

girdiğimde, yaşlı bir cift de restorandan cıkıyordu. Ne kadar tatlılar, diye gecirdim icimden. Yaşlı adam sağ kolunu kadı nın incecik beline dolamış, merdivenden inmesine yardımcı oluyordu. İkisinin de gozleri aşkla parıldıyordu. Kalbim bunun nasıl bir his olduğunu biliyordu cunku benim de ozlemiCektiğim şeydi bu.

Yanlarından gecerken, yaşlı adam şapkasını cıkarıp selam

verdi, kadın da gulumsedi. “İyi geceler," diyerek karş,.

lık verdim ben de.

Bayan garson beni hemen tanımıştı. Cantanız, diyerek

beyaz Coach cantamı bana doğru uzattı. “Bıraktığınız yerde duruyordu."

“Teşekkur ederim," diye yanıt verdim. Ancak cantama

yeniden kavuşmaktan ziyade boyle sevecen bir aşka şahit

olmak beni daha cok mutlu etmişti.

Bir sure sonra eve geri donduğumde hemen ustumu cıkanp

yorganın altına kıvrıldım. Kırmızı kadife kaplı gunlukteki aşk hikayesini okumaya can atıyordum.

Bircok kişi ABD Silahlı Kuvvetleri nden mektup aldı. Amy

Wilson uc haftada bir nişanlısından mektup alıyordu. Betty ise Fransa 'da bulunan Allan isimli bir askerden aldığı cicekli mektuplarla ovunuyordu. Ben ise bir tane bile almamıştım...

gerci almayı da beklemiyordum. Yine de her gun

postacının geldiği saatte, yani oğlen ikiyi ceyrek gece evde olmay a ozen gosteriyordum. Belki, diye geciyordu aklımdan Belki bu sefer yazmıştır.

Fakat kimse Elliot tan bir haber alamamıştı. Ne annesi

ne de Lila Halta benden sonra flort etmiş olduğu kadınlar da bir haber alamamışlardı. Bu yuzden o gun mektup

geldiğinde donakalmışım Mart ın başıydı, havanın her

ve soğuk olduğu bir oğleden sone

laleler bu ilkbahar m e v s im i n d e

zamankinden daha kapalı

raydı )'ıne de ciğdemler \

bu: gibi l°Pra8 l delerek acmaya calınıyorlardı. Lakin

Baba nin elini eteğini cekmeye niyeti yoktu.

Postacı kapıya geldi ve uzerinde benim adımın yazılı olduğu mektubu teslim etti. Uzerimde Bobby nin en sevdiği menekşe desenli acık mavi elbisemle verandada duruyordum

Mektubu elime aldığımda guclukle yutkundum. Zarf, kırışmış

ve yıpranmıştı, sanki bana gelene kadar huzunlu, uzun bir yol kat etmişti. Zarfın uzerinde "Usteğmen Elliot Hart ley"

yazısını gorunce, mektubu aldığıma dair imza atarken postacı titreyen ellerimi fa r k etmesin diye dua ettim

“İyi misiniz. Bayan Littleton? " diye sordu postacı.

"İyiyim. Bugun biraz gerginim de. Cok fazla kahve icmişim.

Dun gece bebek yuzunden hic uyuyamadım. ” Onu

başımdan savmak icin bir şeyler uydurmuştum.

Postacı sanki uydurduğum hikayeyi anlamış gibi sırıttı.

Adadaki herkes postacı da dahil- beni ve Elliot’ı bilirdi.

"İyi gunler, " dedi ve gitti.

Postacının arkasından kapıyı kapatıp masaya koştum.

Bebeğim beşiğinde yaygarayı koparmasına rağmen onun

yanma gitmedim. Şu an yalnızca tek bir şeyle ilgilenmek

istiyordum, bu yuzden hemen mektubu yırtarak actım.

Sevgili Esther,

Burada, Guney Pasifik’te akşam olmak uzere. Guneş

batıyor, ben de bir palmiyenin alımda oturuyor, sana her

Şeyi itiraf etmek icin yazıyorum. Seni duşunmekten kendimi alamıyorum.

Sana yazıp yazmamayı cok duşundum ama hayat, birine

seru seviyorum demenin kararsızlığa yaşamak icin

Bu yuzden sana bu mektubu askerken yazTforum, icimde

hicbir korku olmadan, kafanuh hicbir som işareti olmadan, bunun benim son mektubum olduğunu bilmeden...

Neredeyse bir sene oldu, değil mi! Seattle’dan feribotla

geri donduğumuz gunu t o ' r,9'o r m u sm i BM y y ™5un'

landığmtzı soylediğinde gozlerindeki endişeyi gorduğume

emmim. Bana bunun doğru olduğunu soyle cunku neden

biz hayatımızı birleştirmedik diye aylardır icim icimi yiyor.

Neden sen ve ben değil de şenle Bobby ? Esther, on yedi yaşındayken Kalp Kayaya ismimizi kazıdığımız gunden beri

sonsuza kadar birbirimize ait olacağımızı biliyorum.

Yatağımda oturdum ve sayfayı cevirdim. Kalp Kaya mı?

Bu Greg'in beni bu gece goturduğu aynı kaya değil miydi?

Sayfalan urkerek okumaya devam ettim.

Bunu sana uzun zaman once soylemeliydim. Her şey

olmadan once. Benden şuphelenmeden once. Bobby'den

once. Seattle'daki o korkunc gunden once. Sonsuza kadar

bu duşunceler beni bırakmayacak.

Seni tekrar gorebilir miyim, emin değilim. Bu, savaşm

bir gerceği, sanmm aşkın da. Gelecek ne getirir bilmiyorum ama b a m ebedi aşkm olduğunu bilmeni istiyorum. Kalbim

sonsuza kadar senin.

Elliot

Tanrım belki de Elliot... Zorla yutkundum ve aklıma daha

fazla kotu şe y getirmemeye calıştım.

Bebeğim ne zam a n d ır ağlıyordu, onu da bilmiyordum.

Dakikalardır y a da saatlerdir... Telefon caldığında ayağa kalkıp elbisemi duzelttim ve telefona cevap verdim.

“Efendim? ” dedim gozyaşlarımı silerek.

“Tatlım? ” B u Bobby idi.. “İyi misin? Sesin kotu geliyor. ”

“İyiyim, ” diye ya la n soyledim.

"Bu gece işyerinden gec cıkacağımı haber vermek istedim.

Sekiz ferib o tu n a bineceğim. ”

“Tamam, ” dedim sadece.

“Tatlı me leğ imizi benim icin op. ”

Telefonu ka p a ttım ve radyoyu actım. Muzik belki icinde bulunduğum d u rum u atlatmama yardımcı olur, acımı

azaltırdı. Ma sa ya oturdum, radyoda “Body and SouT ”

calıyordu. Duğ u n um u zd e Bobby ’y le dans ettiğimiz şarkıydı bu. Her a d ım ım d a E llio t ’/ duşunmuştum cunku bu bizim şarkımızdı. F akat şu a nda salonda oturuyor, tek başıma

şarkıyı d in liyo r ve muziğin beni yatıştırmasına izin veriyordum.

Kalbim uzgun ve yalnız,

Sadece sent ozluyorum sevgilim, sadece sem...

Şarkının ikinci d izesi dayanılmazdı, oldukca acımasızdı.

Bu yuzden radyoyu kapatmış, mektubu elbisemin cebine koyup bebeğimin y a nm a gitmiştim Bebeğimi, yeniden uyuyana

kadar sallamaya devam ettim, b u n u yaparken de yanlış

bir adamla evlenerek ne kadar korkunc bir hata yaptığımı

duşunmekten kendimi alamıyordum.

*

Gunluğu biraz daha okumak istiyordum. Elliot ile Hsther

arasında neler olduğunu bilmek istiyordum. Elliot’ın hala hayatta olup olmadığını merak ediyordum. Bobby’yi ve bebeklerini merak ediyordum. Elliot savaştan dondukten sonra

Esther kocasını ve bebeğini terk etmiş m iydi? Ancak bugun uzun bir gundu ve gozlerim yorgunluktan kapanıyordu

Altıncı Bölüm

Bee kahvaltı masasında Seattle Tımes'ı okurken, “Dun

gece annen aradı,” dedi. Annem hakkında konuşurken

her zamanki gibi yuzu yine ifadesizdi.

“Annem mi a rad ı... burayı?” diye sordum, bu arada kızarmış

ekmeğimin uzerine bolca tereyağı suruyordum. “Bu

cok tuhaf. Benim burada olduğumu nereden biliyor ki?”

Annem ve ben oyle cok yakın değildik. Elbette telefonda

konuşurduk. Portland'a gider, onunla babamı sık sık ziyaret ederdim, ama onda bizi birbirimizden uzaklaştıran bir

şeyler vardı. İlişkimizde dile getirilmemiş bir hoşnutsuzluk soz konusuydu ve ben bunun nedenini hic cozemedim. Universitedeyken Yaratıcı Yazarlık Bolumu'nu sectiğimde cok

uzulmuştu. “Yazmak uzucu bir yoldur,” demişti. “Kendine

bunu gercekten yapmak istiyor musun?” O zaman onu pek

umursamam iştim. Annem edebiyat hakkında ne bilebilirdi

ki ■ Ancak soylediği sozler yıllar boyu beni takip etmişti ve

°nun haklı olup olmadığını duşunmeye başlamıştım.

Ben annemin eleştirileriyle boğuşurken, onun benden iki

ya? kucuk olan kardeşim Danielle’yle aralarındaki anne-kız ilişkisi goz ard, edilemezdi. Ben Joel e n iş a n la n d ığ ın ^

a n n e m e duğunumde buyukannem Jane m uvağ .m takabilir miyim diye sormuştum. Annem ben. desteklemek yerme

başını iki yana sallayıp. -Hayır, o duvağın senin yuzune gideceğini hic sanmıyorum." demişti. “Hem zaten y .r t.k ” Bu

sozleri kalbimi k.rmıştı ama uc sene sonra, guzelce utulenmiş

ve onarılmış o duvağı evlendiği gun Danielle takmıştı.

“Evini aramış, Annabelle de burada olduğunu soylemiş,”

dedi Bee. Sesinden annemin hayatımın bu kadar dışında

kalmasından memnun olduğunu anlayabiliyordum.

“Onemli bir şey soyledi mi?”

“Hayır,” dedi gazetenin sayfasını cevirerek. “ Sadece onu geri aramam istedi.”

“Tamam,” diyerek onumdeki kahveden bir yudum aldım.

Sonra durup ona baktım. “Bee, annemle aranızda ne

var?”

Bu sozler uzerine Bee'nin gozleri iri iri acıldı. Onu hazırlıksız yakaladığımı biliyordum. Ne de olsa, daha once ona

ailevi bir mesele hakkında hic soru sormamıştım. Bu her ikimiz icin de bir ilkti. Ancak kendimi daha cesur hissetmemi

sağlayan bir şey vardı.

Bee gazeteyi masaya bıraktı. “Ne demek istiyorsun?”

Ee, > Ulardır aranızda bir gerginlik olduğunu hissediyonun, di>e cevap verdim. “Birbirinizden neden hoşlanmadığınızı her zaman merak etmişimdir.”

nneni se\i\orum tatlım, her zaman da seveceğim.”

G e l i r 0 bT ?,urdum "Ba"a hic Gerek duymadlkca oyle gelmiMyor am nae.

İCW cekti. “Cok uzun bir hikaye.”

-O zaman kısaca anlat.” Ona biraz daha yanaşıp ellerimi

dizlerime doladım.

Bce başıyla onayladıktan sonra, “Annen genc bir kızken

bana kalmaya gelirdi,” diye anlatmaya başladı. “Onun

yanımda olması hoşuma gidiyordu. Bili Dayı’nm da oyle.

Ancak bir yılda her şey değişti.”

“Ne demek istiyorsun?”

Bee kelimelerini secerek konuşmaya ozen gosteriyordu.

“Annen ailemiz hakkında sorular sormaya başlamıştı.”

“Aileniz hakkında mı?”

“Annesi hakkında daha fazla şey oğrenmek istiyordu.”

“Buyukanne Jane hakkında mı?”

Bee camdan dışarıya baktı. Buyukannem Jane on yıl

once olmuştu. Buyukbabam ve annem de -her ne kadar

annesiyle arasında karmaşık bir ilişkisi olsa d a - onun olumuyle yıkılmışlardı. Buyukannem Jane’in olumunde kendimi

biraz tu h a f hissetmiştim. Bana karşı şefkatsiz oluşundan kaynaklanmıyordu bu. Her sene doğum gunumde, hatta

universiteden mezun olduktan sonra bile bana kart gonderir, cok guzel bir elyazısıyla (o kadar guzeldi ki ne yazdığını okumak icin babamdan yardım alırdım!) bana iyi dileklerde bulunurdu. Sonra şominesinin ustunde benim ve kız kardeşimin bir fotoğrafı dururdu. Yine de buyukannemde ters

giden bir şey vardı. Parmağımla gosterip “İşte bu!” diyemediğim bir şey ...

Buyukannem ve buyukbabam daha annem kucukken

adayı terk edip, haşlanmış brokoli kadar kulağa ilginc

gelen Doğu Washington'ın Richland şehrine taşınmışt

ı . Bir keresinde Bee’yi, Bili Dayı’y* onca yıl orada

nas≫l “sak lan d ık larım ” ve buyukannem Jane’in buyukbabamın adaya gelmesine izin vermediğini anlatırken

duymuştum. #

H e r yılbaşında Richland’a giderdik ama ben hic gitmek istemezdim.

Buyukbabam, severdim, fakat buyukannemde bir

cocuğun bile anlayabileceği bir şeyler vardı; yemek masasında bana yan yan bakması ya da ben konuşurken gozunu dikmesi

gibi. Bir keresinde, on bir yaşındayken annem ve babam

bir seyahate gitmişlerdi ve kız kardeşimle beni Richland’a bırakmışlardı. Buyukannem 1940’Iı yıllardan kalma eski elbiselerinin bulunduğu bir kutuyu bize vermişti, doğal olarak

Danielle ve ben de elbise değiştirme oyununu oynamaya koyulmuştuk.

Ancak etrafı dantellerle suslu, kırmızı korsajlı bir

elbise giydiğimde, buyukannem dehşet icinde bana bakmıştı.

Oturma odasının girişinde başını iki yana sallayarak duruşu, hala gozlerimin onunde. “Kırmızı senin rengin değil tatlım,”

demişti. Utanmıştım ve kendimi biraz tuhaf hissetmiştim.

Gozyaşlanma hakim olmaya calışarak, ellerimdeki beyaz eldivenleri ve boynumdaki mucevheri cıkarmıştım.

O sırada buyukannem yanıma gelip omuzlarımı tutmuştu.

“Neye ihtiyacın var biliyor musun?”

“Neye?” diyerek burnumu cekmiştim.

“Yeni bir sac modeline.”

Danielle, "Perma! Perma!" diye araya girmişti.

Buyukannem gulilmsemişti. “Hayır, perma değil.

Emıly nın ihtiyacı olan yeni bir sac rengi." Cenemden tutarak onaylarcasına başını sallamış,,. “Eve,, seni esmer olarak duşunebiliyorum.”

e J ^ r ^ bUyUkannemı bir şekilde takip

beni de ko ^ ° rada bir ku,u ≫ 9 boyası bulup

dC kUVet'n ustu ipek kapl, pufa oturtmuştu.

“Kımıldama,” diye uyarmıştı, bir yandan da saclarımı ayınyor, amonyak kokan siyah bir boya suruyordu. İki saat

sonra sarı bu k lele rim simsiyah olmuştu, aynada kendimi gorduğumde ağlamıştım.

Eskileri hatırlayınca urperdim. “Sen buyukannemle birlikte buyudun, değil mi Bee?”

“Evet,” diye yanıt verdi Bee. “Ve de buyukbabanla. Burada.

bu adada."

“Buyukannemin annemi uzaklaştırdığıyla ilgili soylediklerin neydi p eki?”

Bee duşunceli gorunuyordu. “Annen gencken cok iddialı

bir araştırmaya girişmişti. Sonunda bunun altından kalkamayınca, artık bu ailenin bir parcası olmak istemediğine

karar vermişti, en azından eskisi gibi değil. Adaya artık gelmiyordu.

Onu tekrar gorduğumde aradan sekiz yıl gecmişti.

Sen doğmuştun. Seni gormek icin Portland’daki hastaneye

gitmiştim, annen cok değişmişti.”

Bee yine an ıla ra dalıp gitmişti ama ben anlatacaklarını dinlemek icin acele ediyordum. “Değişti demekle neyi

kastediyorsun?”

Bee omzunu silkerek, “Bilmiyorum sana nasıl tarif edebilirim ama sanki hayat onu cok fazla yormuştu, dedi.

Gozlerinde onu gorebiliyordum. Değişmişti. ’

Aklım karışmıştı. Keşke buyukbabamla da konuşabilseydim,

diye gecirdim aklımdan. Buyukbabam yıllardır Spokane'deki bir huzurevinde kalıyordu. İki yıldır onu ziyaret

etmediğimi fark edince pişmanlıkla icim sızladı. Annemin

Eylediğine gore onu en son ziyaret ettiğinde oz kızını bile Almamıştı. Annemi surekli başka bir isimle cağırmış, bu da 0nı* ağlatmaya yetmişti. Yine de hemen onu gormeliydim.

“Bee ” dedim dikkatle, “annemin araştırd.ğı şey neydi?”

Başın, iki yana salladı. “Annenle yaşanılan gerginlikten

sonra Bili, bu konuyla ilgili konuşmayacağıma dair bana

soz verdirtti. Annenin ve hepimizin iyiliği icin...

Kaşlarımı catarak, “O zaman bana bunun ne olduğunu

anlatmayacaksın, oyle mi?’ diye sordum.

Bee kararlılıkla ellerini kenetledi. “Uzgunum tatlım,

koprunun altından cok sular aktı.

“Sadece anlamaya calışıyorum," dedim, hayal kırıklığına uğramıştım. “Onca yık onca yaz seni ziyarete geldik...

Annemle pek konuşmamanızın nedeni yalnızca bu mu?”

“Gercekten artık bilmiyorum," dedi. “Kimse aynı kalmıyor.

Ama ne olursa olsun sizi hep buraya getirirdi. Bu

nedenle onun hakkını yiyemem. Yazları adada ne kadar

eğlendiğinizi biliyordu. Bana ne kadar kızgın olursa olsun, Danielle ve senin hatırın icin bunu onemsemiyordu.”

İcimi cekerek pencereden dışarıya baktım. Korfez ofkeliydi sanki. Deniz calkalanıyor, dalgalar kopuruyor ve sonra

denizin suyu vahşice pencerelere kadar sıcrıyordu. Bee'nin boyle bir sim benimle paylaşmaması adil gelmiyordu. Ne

kadar dokunaklı olursa olsun, bahsettiği bu aile hikayesini oğrenmeye hakkım yok muydu?

Ozur dilerim, tatlım, dedi kolumu okşayarak. Bee her

/aman inatcı bir kadındı, bu nedenle bazı konularda ona ısrar etmemeyi uzun zaman once oğrenmiştim.

Sai^ İ ~°nu rahatsız eden bir şey i- hatırlamışcasına

başını iki vana caıı≪j n •

duyla yuzunu inceledim T 'PUCU yakalama UmU:

derin kımıU u j Pencereden gelen ışık alnındaki

geliyordu . O anda hatırladım. Bee gittikce yaşlanıyordu.

Cok yaşlanıyordu. İlk kez yengemin omuzlarında

cok ağır bir yuk taşıdığını fark etmiştim. Korkarım ki bu kesinlikle rahatsız edici, karanlık bir sırdı...

Bee'ye biraz kafamı dinlemek icin sahile gideceğimi soylemiştim.

Soylemediğim tek şey, yanıma gunluğu de aldığımdı.

Sahilde biraz yurudukten sonra sırtımı yaslayabileceğim

bir ağac kutuğu buldum. Bir kanepe gibi rahat olmasa da

yastık gorevi gorebilecek kadar otlar burumuştu etrafım.

Serin bir esinti tenimi yalayınca hırkamın onunu ilikledim ve gunluğu okumaya kaldığım yerden devam etmek icin

sayfayı cevirdim. O sırada telefonum caldı. Ekrana baktım, arayan Annabelle'di.

“Emily," dedi. “Sen yaşıyor musun?”

“Yaşıyorum ve gayet iyiyim,” diye yanıt verdim. “Arayamadığım icin uzgunum, sanırım burada bazı işlere kaptırdım

kendimi.”

“Bazı ‘işler* derken erkek turunden mi bahsediyorsun?”

“Evet, oyle de diyebiliriz,” diyerek kıkırdadım.

“Ay inanmıyorum Emily. bana hemen her şeyi anlatıyorsun!”

Bu azardan sonra ona Greg ve Jack’ten bahsettim.

“Bir kez olsun Joel'den bahsetmediğine sevindim, dedi

Annabelle.

Ne zaman onun adını duysam kalbim sızlıyordu.

Neden bunu soyledin ki şimdi?”

“Neyi soyledim?”

^cden lafı ona getirdin?”

“ o z u r dilerim Em,” dedi Annabelle, “tamam konuyu değiştirelim.

Orada gunlerin nasıl geciyor?

İcimi cekerek, “Harika,'* dedim. “Bu yer buyulu sanki.”

Martılar tepemde oterek ucuşurlarken, Annabelle ın de on.

lan duyup duymadığını merak ediyordum.

“Sana Cancun'dan daha iyi geleceğini biliyordum,’' dedi.

“Haklısın, burası gercekten ihtiyacım olan yer.’’

Ona dun gece Greg'in sahilde beni optuğunu anlatınca tiz

bir sesle cığlık attı. “Neden bu haberi vermek icin gece beni aramadın?"

“Cunku seni uyandırdığım icin başımın etini yiyecektin.”

“Evet yapardım," dedi, “yine de bilmek isterdim."

“Peki, olur da bir kez daha opuşursem sana hemen haber

vereceğim, tamam mı?"

“Tamam,” diye yanıt verdi Annabelle. “Detayları da isterim.”

“Tamam, detayları da anlatacağım."

“Uc hafta daha ordasm, oyle değil mi?”

Birden uc hafta gozume cok kısa gelmişti. Kendimi o

anda temmuz ayında televizyonda okul reklamlarını gorup

de panikleyen bir cocuk gibi hissetmiştim. Okulun iki ay

sonra başlayacağını bilmiyorlar mı, diye aklından geciren bir cocuk gibi... Eve donmeden once yapacak cok şeyim

var," diye yanıt verdim.

Sen halledersin. Em. Bunu yapabilirsin, biliyorum,’1

dedi Annabelle.

Bilmiyorum, sanki burada bir şeyler varmış gibi hisse-

Horum. Nengem ve ailemle ilgili... Bir aile sırrı olabilir-Bu arada kald.ğ.m odada bir gunluk buldum.”

Gunluk mu?" diye sordu Annabelle merakla.

“ 1943'ten kalma eski bir gunluk ya da bir romanın baş-

,angıcı, emin değilim. Durust olmak gerekirse okurken kendimi biraz tu h af hissediyorum. Fakat okumaktan da kendimi

alamıyorum, sanki bunun icin bir sebep varmış gibi

hissediyorum. Sence bu tu h af mı?”

“Hayır," diye cevap verdi hemen Annabelle. “Hic tuhaf değil.

Bir keresinde ben de annemin lisede tuttuğu gunluğu bulmuş

ve butun sayfalarını okumuştum. Yorganın altında. el fenerinin ışığıyla okuduğum onca sayfa sayesinde annemi otuz

uc yıldır tanıdığımdan daha fazla tanıma imkanım olmuştu.”

Bir an durakladı. “Gunluğu kim yazmış peki? Bee mi?”

“İşte sorun da bu. Bilmiyorum, boyle bir şeye daha once

hic rastlamamıştım."

“Belki de okuman gerektiği icin karşına cıkmıştır.” dedi

Annabelle. “Bir saniye, yarın akşam yemeğe kiminle gideceğini soylemedin, oyle değil mi?”

“Evet... Şey, yarın Jack’in evinde akşam yemeği yiyeceğiz,”

diye ccvap verdim. “Sanırım sen de buna flort diyeceksin."

“Emily, eğer bir adam bir kadın icin yemek pişiriyorsa,

bu kesinlikle flort demektir, tatlım.”

“Tamam, sen oyle diyorsan. Ee. sende ne var ne yok?

Evan'la ilgili bir gelişme var mı?”

“Hicbir şey," dedi. “Sanırım her şey bitti. Sabırla Edward ımı bekliyorum.”

Annabelle'in araştırmalarına gore, Edward adlı kişilerin

en guvenilir ve en uzun omurlu eş adayı olduklarını her ikiroizde biliyorduk.

Aa, aklıma gelmişken sorayım,” dedim. Annabelle,

Aştırmaların Elliot adına ne diyor peki?”

-Neden? Bu da uc numaralı gizemli adam m, r

Guldum. "Hayır, hay.r, sadece burada bu ıs.mdc birini tanıyorum da merak ettim.

Masasında bir şeyler karıştırdığını duyabiliyordum.

•‘Ah işte burada." dedi Annabelle. “Evet, E llio t... Vaay, bu cok guzel bir isim. Elliot isimli biriyle evlilik kırk iki y,|

suruyormuş. Her ne kadar kırk dort yıllık evlilik suresi olan Edvvard'ı gecemese de Elliot gercekten secebileceklerinin en iyisi.”

“Teşekkur ederim,” dedim gulumseyerek. Telefonu kapattığımda Jack ve Greg isimlerini sormadığımı fark ettim.

Ama bilmem nedendir, Elliot ismi kadar dikkatimi cekmemişlerdi.

Esther adına da bunu oğrenmek istemiştim. Eminim

Esther da Elliot hakkında soylenenleri duysaydı cok

mutlu olurdu.

Bobby soylediği gibi eve dokuza on kala geldi. Her zaman

boyle dakikti. Mavi ceketini cıkarttı ve portmantoya astı.

Sonra da mutfağa gelip beni optu.

"Seni ozledim. " dedi.

Bu her zaman soylediği şeydi.

Sonra ben de onun akşam yemeğini hazırladım ve onunla

masaya oturdum. Bobby bir yandan yemeğini kaşıklayıp

bir yandan gunun detay larını anlatırken, onu dinliyordum.

Her _amanki alışılageldik akşamlarımızdan biriydi.

S O n r a y Q t t l ^ C u n k u g u n l e r d e n c a r ş a m b a y d ı ı ° i o n yanQ don<iu ve geceliğimi cekiştirmeye başy

her carşamba sevişmek isterdi. Ben de bu

o kadar gergin değildim. Bu sefer altmışa kadar saymamış

ve hemen bitmesi icin dua etmemiştim. Bunun yerine gozlerimi kapattım ve Elliot la olduğumu duşundum.

Bobby ’y le evlenmeden uc y ıl once Elliot 'la nişanlıydım, bir sureliğine de olsa dunyanın en iyi şeyini yapmıştım. O soğuk havadaki kumsal partisini hala hatırlıyorum. O partinin

sonun başlangıcı olacağını nereden bilebilirdim ki?

En yakın arkadaşlarımdan biri olan Frances, eldiven

takmamı onermişken, diğer bir yakın arkadaşım Rose. buna

karşı cıkmıştı. "Yuzuğu saklayacak mısın? Sacmalama.

Boyle saklayamazsın. Bu cok saygısızca bir hareket. ”

Onun bu sozleri uzerine sadece guliişmuştuk. Sonra da

burunlarımızı pudralamaya, suslenmeye koyulmuştuk. Bir

saat sonra mevsimin en onemli olayı icin kol kola Eagle

Limanı 'na gitmiştik. Bebekli kadınlardan kızlara, erkeklerden cocuklara herkes sahildeydi. Piknik masaları ve kamp

ateşleri her yerdeydi. Balık corbası tencerelerinin yanında kızaran midye ve yengeclerin kokusu cezp ediciydi.

Sahil, kucuk beyaz kure lambalarla bezeliydi. Muzik ve

dans ise geleneksel kumsal partisinin olmazsa olmazıydı.

Glenn Miller ’ın en sevdiğimiz şarkısı "Moonlight Serenade gumbur gumbur calmaya başladığında ucumuz de

d ış lam ış tık Daha sonra muzik eşliğinde olduğum yerde

vallanırken Elliot m guclu kollarını belimde hissetmiştim Beni boylumdan operek, "Merhaba aşkım, diye fısıldamış

/n* Ay Işı Serenadı. (Ed. N.)

ye beni d a n s pistine cekmişti. Vucudumuz ay ış.ğınm alllndg uyumla hareket ediyordu. _

Şarkı bittiğinde Frances in yalnız oturduğu banka yuru,

muştuk ■Rose nerede? " diye sormuştum.

F r a n c e s omzunu silkerek, "Muhtemelen Wilt'i arıyor.

dur. " diye cevap vermişti.

Yuzundeki huzunlu ifadeyi fa r k ettiğim an Elliot ’ın elini brakıp onun elini tutmuştum.

“Hay’di kızlar, biraz eğlenelim, "d em işti Elliot, kollarım bize uzatarak. Frances hemen canlanmıştı.

Will ve Rose da bize katılmışlardı. Hep birlikte Elliot'ın sahile sermiş olduğu bir p la j havlusunun uzerine oturmuş, bir yandan biralarımızı yudumlarken kaselerde yen g e c yemiştik.

Yıldızlarla bezeli o gecede kendi kendimize eğleniyorduk.

Elliot koyu yeşil sırt cantasına uzanıp fo to ğ r a f makinesini cıkarmış ve ona bakmamı soylemeden once birkac kez

flaşını kurcalamıştı. “Bu akşamki bakışını hic unutmak istemiyorum.

diyerek fo to ğ ra f makinesinin duğmesine iic kez

basmıştı. Elliot fo to ğ ra f makinesini hic ya n ın d a n ayırmayan biriydi. Daha sonrasında baktığınızda icinizi acıtacak

siyah-beyaz bir kareye sizi tutsak edebilirdi h e r an.

Geriye donup baktığımda, keşke o akşam Elliot 'ın gitmesini onleyebilseydim. Keşke zamanı durdurabilseydim.

Ancak o akşam saat hemen on olmuştu. Elliot b e n d e n yana donerek. Bu gece Seattle 'a donmem gerek. " demişti-Halletmem gereken bazı işlerim var. Seni ya rın gece gorebilir miyim? ”

Gitmesini hic istememiş olmama rağmen başımı olumİU

anlamda sallamış ve onu opmuştum. Seni se viyorum. *

diyerek birkac dakika daha o an, uzatmıştım. Sonrasında

Elliot ayağa kalkıp uzerindeki kumlar, silkelemiş ve her

zaman yaptığı g ib i ıslık calarak nhtıma doğru yurumeye

başlamıştı

Ertesi sabah Frances, Rose ve ben ilk feribotla Seattle 'a a l ı ş v e r i ş e gitmiştik. Rose, “Vogue” dergisinin son sayısında gorduğu elbiseye bakmak icin Frederick & Nelson 'a gitmek istiyordu. Frances 'in y en i ayakkabılara ihtiyacı vardı.

Bense adadan ayrıldığım icin mutluydum. Şehirde olmak

hoşuma gidiyordu. Şeh ir merkezine yakın, korfez manzarası olan buyuk bir ev h ayal ettiğimi milyon kere Elliot'a anlatmış

olmalıydım. Tıpkı magazin dergilerindeki gibi duvarları

leylak rengine boyayacaktım ve kucuk kuşaklı krem rengi

perdeler pencerelerimi susleyecekti.

Marion Caddesi nde yururken, Landon Park Otel in

onunde Elliot 'ın durduğunu gormuştuk. Yanında başka bir

kadın vardı. Trafik olduğundan dolayı ilk başta o kadını

gormemiştim. Sarışın ve neredeyse Elliot kadar uzun boyluydu.

Onu oylece yanındaki kıza sarılırken gormek sanki

bir omur surmuştu. Ne konuştuklarını duyabilecek kadar

yakındım onlara. Konuşmalarının hepsini anlayamasam da

duyduklarım hana yetmişti.

“Evin anahtarı burada, ” diyerek bir anahtar uzatmıştı

kadın. Elliot da onu alıp hemen cebine koymuştu.

Sonra da ona g o z kırpmıştı. Bunu gorduğum an vucu

d m buz kesmişti, bu goz kırpış, biliyordum. "Seni bu gece gorebilir miyim? ” diye sormuştu Elliot.

O sırada gecen bir kamyon yuzunden kadının dedikle ‘

tam anlayamamıştım. Daha sonra Elliot kadını bir t 9*

bindirmiş ve taksi uzaklaşırken arkasından el sal lam ş

"Seni bu gece gorebilir miyim? Birden gecen sene okuduğum bir kitap gelmişti aklıma. Daha once hicbir karakter

Kaybolan Yıllar kitabındaki Jane kadar beni etkilememişti Gozlerim acıldı birden. Kaybolan Yıllar! Hayretle başımı

sallayarak, sayfayı cevirip okumaya devam ettim.

Aslında Jane. başka bir adama gonlunu kaptırdığında

Stephen la evliydi ama kendini aşkın tutkusuna bırakmış-

//. Annem kadının ihanetinden dolayı bu kitabı “sacmalık ”

olarak adlandırmıştı. Ona bu kitabın Pulitzer Odulu kazandığını ve okumamı okuldaki İngiliz edebiyatı hocasının

onerdiğini soylemiştim, fakat bunların hicbir faydası olmamıştı.

Bu tarz romanların, gercek dışı olduğunu ve genc bir

kadın icin tehlikeli fikirler verdiğini soylemişti. Bu yuzden kitabımı her zaman yatağımın altında saklıyordum.

O gun o kaldırımda oylece dururken butun hikaye

aklıma gelmişti yine. Jane in hikayesi benimki kadar

acıydı. Elliot bu kadınla konuşurken sesinde bir hassasiyet vardı. O an bizi birbirimize bağlayan şeyleri, ettiğimiz

yeminleri ve daha sonra ayrılışımızı duşunmuştum. Eğer

Jane. Stephen a elini uzatıp başka birine aşık alabiliyorsa, Elliot da hana soz verip başka biri icin yanıp tutuşabil irdi pekala. Jane in Andre ve Jimmy nin aşkı arasında kaldığını anlatan bu hikaye bana cok dokunaklı gelmişti o zaman,

ama şimdi gozlerimin onunde oynanan hu aşk oyunu, hic de

doğru gelmiyordu. Sonsuza kadar bir kişi sevilemez miydi?

Kimse verdiği sozu sonsuza dek tutama: mıydı? Elliot m

o ana kadar istediği tek kadının ben olduğunu sanmıştım.

Bovlesine yanılmış olamazdım.

tfektup Aklıma Jane in. birbirlerine aşklarını ilan ettikyillar sonra Andre den aldığı şaşırtıcı mektup gelmişti.

* hikaye, butun trajedisiyle anlatılıyordu. Andre. Jane

. . Chicago y a donmek yerine İtalya ya gitme kararı alaik o n u n kalbini kırmıştı. İşte bu yuzden Jane. hayatlarının T^imgelerini sonsuza kadar değiştirerek Stephen la evlenmişti Her ne kadar bu aşkı yıllar boyu yureğinde taşıyacak

olsa da savaştan once ona aşklarının bittiğini gosteren buz gibi bir mektup yazmasının sebebi de buydu. "Her şeyi oldurdun.”

demişti Jane. Andre nin kararma karşılık, "her

şeyi bir cırpıda oldurdun. " O anda benim de soylemek istediklerim tam da bunlardı.

Rose ve Frances, sakin olmam y a da yola atlamama engel

olmak icin beni kollarımdan tutmuş, sessizce yanımda duruyorlardı.

Fakat kolayca onların elinden kurtulmuş ve bir

arabanın bana carpma ihtimalini duşunmeden Elliot ’ın bir gazete otomatının onunde durduğu yere koşmuştum.

Elliot 'ın gecen ay bana vermiş olduğu, iki kırmızı yakut arasına yerleştirilmiş armut bicimli koca pırlanta yitzuğu sol parmağımdan cıkarmıştım. Yuzuk cok abartılıydı. Ona

da soylemiştim ama hayatının geri kalanını borc icinde gecirecek dahi olsa, benim en iyilerine layık olduğum cevabını

vermişti. Onu orada başka bir kadınla gorup o konuşmalarını duyduktan sonra, bunların hicbir onemi yoktu.

Marion Caddesi nin karşı tarafına gectiğimde soğuk bir

sesle, "Merhaba, Elliot, " demiştim.

Elliot, bir şeyleri saklama y a da saklamama arasında

gidip geldiğini belli eden urkek ve rahat bir ifadeyle hana akıyordu. Yuzumun yandığını hissedebiliyordum. Sasıl

yapabildin? ”

Yuzunden şafkın olduğu anlaşılan Filim, hafin, iki yana

sallamıştı "Hay ır, hayır yanlı} anladın. " diye itiraz e,mi,, ti. "O sadece bir arkadaşım.

"Bir arkadaş mi? Peki, neden bir iş icin Seatile ’a gelmek zorunda olduğun yalanını soyledin? Cok acık ki ortada

iş falan yok ”

Elliot aşağıya bakarak, "Esther. o eski bir arkadaşım. "

demişti. "Yemin ederim

Boynumdaki ucunda altından kucuk bir denizyıldızı sarkan

kolyemi sıkıca tuttum. Bu kolyeyi birkac y ıl once bir

panayırda kazanmıştım ve benim uğurum olmuştu. O anda

şansa ihtiyacım vardı, cunku Elliot in bana yalan soylediğini biliyordum. O kadına nasıl baktığını, onunla nasıl flort

ettiğini gormuştum Elleri kadının betimleydi. Bu arkadaşlıktan daha ote bir şeydi Bir aptal bile bunu anlayabilirdi.

Daha gercekleştirmeden yapmak uzere olduğum şeyden

pişman olmuştum ama icimdeki ofkeye engel olamıyordum.

Yuzuğu avucumda sıktıktan sonra hızla attım İkimiz de yuzuğun kaldırım boyunca yuvarlanışım ve rogardan iceri

duşuşunu izlemiştik.

"Bitti. ” demiştim "Bir daha benimle konuşma Buna katlanabileceğimi sanmıyorum "

Rose ve Frances'in caddenin karşı tarafından korku

dolu gozlerle bize baki ıklar mı gorebiliyordum. Arkamı donup Elliot lan uzaklaşırken kendimi adeta Herkul gibi guclu

hissediyordum Cunku birbirimizin hay atından sonsuza dek

uzaklaştığımızı biliyordum

Trafiğe rağmen Elliot in. Bekle Esther!' diye hağtn

p m dvyahılmiftım Lutfen bekle, acıklamama izin ver!

Boyle gitme!m

Fakat icimden yurumeye devam etmem Kerektiğini M

İtiyordum kendime. Yapmak zorundaydım Bunu yapmak

zorundaydım

Yedinci Bölüm

Ne feribotların dudukleri ne de dalga sesleriyle kopeklerin havlamaları, gunluğu bir saat daha okumama

engel olabildi. Esther kendine verdiği sozu tutarak Elliot'ı afietmemişti. Elliot ona aylarca yazmıştı ama Esther mektupların bir tanesini bile okumadan hepsini cope atmıştı.

Rose, Wiirie evlenip Seattle'a taşınmıştı. Frances ise adada kalıp Esther*ı dehşete duşurerek Elliot'la dost olmuştu.

Saatime baktığımda, tahmin ettiğimden daha uzun bir

sure gecmişti. Gunluğu cantamın icine tıkıştırdım ve hızla Bee'nin yanma dondum.

Holun kapısını actığımda, Bee'nin yaklaşan ayak seslerini duydum. Kuma bulanmış cizmelerimi cıkarırken, “Ah

tatlım, dondun demek,*' diyerek kapı girişine baktı. “Bu geceyi nasıl unutmayı becerebildim, bilmiyorum,” diye konuşmaya

devam etti. “Gecen yıl takvime yazmıştım.’

“Neyi, Bee?”

Kumsal partisini,” dedi başka hicbir acıklama yapma-

(*an- Duraksadı ve birden duşunceli bir şekilde bana baktı.

"Sen hic adadaki kumsal partisine katılmadın, değil mi?

Ara sıra yapılan gezilerin vanmda adaya yalınızca ya.

Tin gelmiştim. Aklıma gelen, benim yaşadıklarımdan c0k

Esther*ın o buyulu gecesiydi.

“Hayır, ama hakkında cok şey duydum.”

Bee bana baktı. “O zaman bugun gorme zamanı,” dedi

ellerini kalcasına dayayarak. “Seni sıcak tutacak bir monta ihtiyacın var. ortulerimizi ve şarabımızı yanımıza alacağız, şarap olmazsa olmaz. Evelyn’le saat altıda orada

buluşacağız.”

Kumsalın atmosferi aynı Esthcr'ın tarif ettiği gibiydi.

Kamp ateşleri, yanıp sonen ışıklar, sahile serilmiş ortuler, dans pisti ve gokyuzundeki yıldızlar... Anlattığı her şey. bu goruntuye uyuyordu.

Evelyn sahilden bize el salladı. Uzerine giydiği kazağı,

hassas bedenini soğuk ruzgara karşı koruyamayacak kadar

ince gorunuyordu, bu yuzden yanına vardığımızda Bee'nin

sepetinden bir battaniye alıp omuzlarına yerleştirdim. “Teşekkurler.”

diye karşılık verdi, biraz şaşkın gorunuyordu.

“Gecmişi duşunu) ordum."

Bee bana bir bakış atarak. “Eşi yıllar once bir ada partisinde ona evlenme teklif etmişti.” dedi.

Sepeti vere bıraktım. “Siz ikiniz oturun ve rahatınıza bakın, yemeklerinizi ben servis edeceğim." dedim her ikisine de.

Bol tereyağlı midye ve mısır ekmeği istiyorum." dedi Bee

■ Tatlım, ben de kuşkonmaz ve midvclcrimc de biraz limon

alayım." diye ekledi Evelyn.

Onian orad* hatıralam la bıraktım ve birkac genc kızın

bir koşc>e toplanıp karş. taraftaki delikanlılara utangac bir bttoklan dans pistini gecerek yemek sırasına doğru

lerlcJim. Bakışmaların sonunda eşler belirlendi. Sonra sa-J,ile vuran dalgaların dinmesiyle hoparlorlerden. Nat Kıng Cole'un “When 1 Fa" in Love"' 53* 151 duyulmaya başladı.

Muziği" melodisine kaptırıp hayaller kurduğum sırada arkamdan bir sesin geldiğini duydum.

“Merhaba."

Arkamı donduğumde karşımda Jack duruyordu. “Merhaba.”

“Kumsal partisine ilk kez mi katılıyorsun?”

“Evet.” diye karşılık verdim. “Ben...”

“Bakın burada kimler varmış,” diye kabininden bağıran

DJ konuşmamızı yarıda kesmişti. Daha sonra asistanı ışığı uzerimize doğru cevirdi. Ani ışığa karşı elimi gozlerime siper ettim. “Bu gecenin dansını başlatmak icin genc bir cift!”

O an Jack'le bakıştık. Sonra herkes bizi alkışlamaya

başladı.

“Sanırım tek bir şansımız var.” dedi elimi tutarak.

Jack beni kendine doğru cekerken. “Galiba,” diyerek gergin bir şekilde gulumsedim. “Buna inanabiliyor musun?"

Jack. adeta bir profesyonel danscı gibi beni pistte dondurerek,

“Hayır,” dedi. “Fakat onlara bir gosteri sunabiliriz.”

Başımı olumlu anlamda salladım. Beni tutuşunda bir doğallık vardı. Beni pistte dondurdukce etrafımızdaki insanların

yuzleri film şeridi gibi hızla geciyordu gozlerimin onunden.

Yaşlı bir cift... Cocuklar... Gencler... Vc Henry... Henıyde 0fadaydı. kenardan bize gulumsuy ordu. Jack yine beni dondurduğu sırada yaşlı adama selam vermek icin tam elimi kaldırmışum ki onun coktan oradan gitmiş olduğunu fark ettim.

Ben Ajık Olduğumda. (Ed. N.)

Muzik bittiğinde tekrar bir alkış koptu. Keşke dans et.

meye devam edebilseydik. Fakat Jack sahili işaret cttiğinde aklının başka yerde olduğunu anladım.

“Birkac arkadaşım beni bekliyor,” dedi. “İstersen bize

katılabilirsin.”

Şu an aşırı duygusal olduğum icin kendimi bir aptal

gibi hissediyordum. “Ah, hayır," diye yanıt verdim. “OU

maz. Buraya Bee Yengem ve onun arkadaşı Evelyn’le

geldim. Onlara yemek alacağıma dair soz verdim, aslında

şimdi gitsem iyi olacak. Yarın zaten sana yemeğe gelecektim, değil mi?”

Jack’in yuzu bir an beni davet ettiğini unutmuşcasına

golgelendi. “Doğru, akşam yemeği icin gelecektin,” diyerek karşılık verdi. “O zaman yarın goruşuruz.” Daha sonra

gitti.

On dakika sonra elimde yiyecek dolu tepsiyle dengemi

sağlamaya calışarak, battaniyelerine sarılmış olan Bec

ve Evelyn’in yanına dondum. Kollarımız ve bacaklarımız

soğuktan uyuşana kadar şarap icip, tepside ne varsa silip supurduk. Eve donerken bu gece Jack'le beraber gecirdiğimiz dakikalar aklımdaydı. Bunu duşunurken de kendimi iyi

hissettiğimi fark ettim.

Ben uykuya dalmadan once. “Ece?" dedi Bee.

Kumsal partisini sevdim, guzeldi.” diye karşılık

verdim.

‘ Muhteşem bir danstı.” dedi Bee.

Sahilden dans pistini gorebileceği hic aklıma gelmemişti.

“Gercekten, guzel miydi?"

Yuzumu okşayarak. “İyi gecclcr talhm." dedi.

“İyigeceler. Bee*

5 g f y t t

ja c k ’ le bir akşam yemeği... Ertesi gun duşunduğum tek

; y buydu. Kahvaltıdan sonra bulaşıkları yıkarken, sabunlu suya ellerimi batırdım ve Jack m de dun geceki dansımızı

duşunup duşunmediğini gecirdim aklımdan. Acaba o da

benim gibi icinde bir kıvılcım hissetmiş midir? Bir tabağı durulayıp bulaşıklığa koyarken, koca bir kopuk patladı. Bu durumu cok mu abartıyorum? Bir bulaşık beziyle catalbıcak takımını temizlerken, Joel’e daha gecenlerde elveda

dediğim aklıma geldi. Belki de bu durumumdan dolayı

jack’i yanlış anlıyordum.

Akşama doğru uygun bir şey giyinmek icin bavulumu

kurcalamaya koyuldum. Greg’le buluşmak, herhangi bir

yerde eski bir dostla buluşmak kadar sıradandı benim icin.

Ancak sahilde Jack’lc birlikteyken mutluydum. Bu adamın

beni heyecanlandıran gizemli bir yanı vardı. Dahası beni bir restorana değil, evine davet etmişti. Bu yuzden *Ne giysem?’

diye duşunduğum anlarda yaptığım gibi kurtarıcı kıyafetlerimi sectim; belden bağlamalı uzun bir kazak, bir cift avize

kupe ve en sevdiğim kotum. Kaşkorsemi biraz aşağıya indirsem de sonra vazgecip yeniden yukarıya cektim.

Ancak kuaforle adam olabilecek saclarımı tarayıp rimelimi surdum ve yanaklarıma biraz da allık dokundurdum.

Lambayı kapamadan once beğeni dolu bakışlarla aynada

kendime baktım.

Cok guzel gorunuyorsun,” dedi Bec. odamdan iceriye

bakıyordu. Orada olduğunu fark etmemiştim. Umarım gun-

•uğu kaldırmayı unutmamışımdır, diye gecirdim aklımdan,

^akat yatağın uzerine bakıp da onu gormeyince rahatladım.

“Teşekkur ederim;’ dedim ve cantamı kapıp sahil boyunca

Jack'in evine kadar yurumeme elverişli bir cift t0.

puklu ayakkabı giydim.

Bee bana bir sır vermek istiyormuş gibi baksa da uya.

n konuşmasına başlamıştı. “Tatlım, cok gec kalmazsan iyi

olur. Bu gece gelgit olacak. Eve gelirken zorlanabilirsin.

Dikkatli ol.”

Fakat ikimiz de bu sozlerin altında başka bir anlam yattığını biliyorduk.

•Va4I&0

Sahilde uzun sure yurudukten sonra yanıma bir ceket ya

da bir mont alsaydım, diye gecirdim aklımdan. Esen Mart

ruzgarı, neredeyse kutup ruzgarı kadar dondurucuydu. Bu

nedenle Jack’in evinin cok uzakta olmamasını umuyordum.

Sahilde yurumeye devam ederken cantamdaki cep telefonum

caldı. Telefonu elime aldığımda ekranda bilmediğim

bir numara yazıyordu. Ncvv York’tan aranıyordum.

“Efendim.” dedim. Arkadan araba ve koma seslerini

duyabiliyordum. Telefonu eden kişi, kalabalık bir caddede yuruyor olmalıydı.

Yutkundum. “Efendim." dedim tekrar. Cevap yoktu,

daha sonra telefonu kapatıp tekrar cebime koydum, umursamadım Yeniay gokyuzunde parlıyordu. Arkamda kalan sahil şeridine baktım. Geri donebilirim. Eve gidebilirim. Fakat o

anda cıkan ruzgar, bende soğuk duş etkisi yaratmıştı. Yurumeye devam etmek zorundaydım. Kulağıma fısıldayan

ruzgara cevap mı veriyordum? Bu bir his miydi? Emin deİdim anıa bir ad,m' bİr ad,m daha derken Jack'in evin*n

ısına geldim- Gri catılı ve koca verandalı evi. tam da

Irif ettiği gibiydi.

Sahildeki tum evler gibi onunki de eskiydi ve muhtemekn

tarihiydi- Bugune kadar bu v erandadan guneşin batışını

işemişolan ciftleri duşununce' kalbim biraz da olsa hızla 3,maya başladı. Fakat catıdaki ruzgarda donen ordek şeklindeki ruzgargulunil gorduğumde kalbim gercekten goğsumden

fırlayacak gibi olmuştu. Burası. Bee nin tablosund

a k i ev olabilir miydi?

Penceresinden sızan o sıcacık ıştk. beni eve doğru cağırıyordu.

İlk basamakta camurlu cizmelerin yanında bir olta

kamışının olduğunu gorebiliyordum. Acık olan giriş kapısına yaklaştım.

Temkinli bir şekilde, “Merhaba,” diyerek iceri girdim.

Caz melodilerini ve ocakta bir şeylerin kaynadığını duyabiliyordum.

“Selam, lutfen iceriye gir.” diye seslendi Jack başka bir odadan, muhtemelen mutfaktaydı. “Neredeyse işim bitmek

uzere."

Sarmısak. yağ ve şarap kokusunu alabiliyordum. Dunyanın

en mukemmel lezzet karışımıydı bu. Tıpkı şarabın

birkac yudumundan sonra hissettirdiği gibi kendimi sıcak

hissediyordum. Gelirken, Bee’nin dolabından bir şişe kırm, zı getirmiştim. Şişeyi girişteki masanın ustune, bir

J^tarlık ve buyuk beyaz bir istiridye kabuğunun yanına

toydum.

kirişte dururken etrafıma bakındım. Gozume, şarap ren-

;'ndc duyarlan ve buyuk meşeden masası olan yemek oda-

^ 'Id ı . Acaba Jack’ in bu masa gibi başka guzel şeyleri de var mıydı? Birkac adım attıktan sonra sol tarafta koltuk kılıflı iki kanepe ve gri renkte eski bir odun parcasından yapılmış bir kahve masasının olduğu oturma odası c,kt,

karşıma. Mobilyalar sağlam ve erkeksiydi fakat sehpadaki

dergiler bilerek caprazlamasına yerleştirilmiş olsa da her şey aynı Pottery Pan kataloğunun sayfasındakiler gibi gorkemliydi.

Şomineye doğru ilerledim ve uzerindeki fotoğraflara

baktım. Gozunde guneş gozluğu ve uzerinde kırmızı

bikini olan, ince beli bir havluyla sarılı bir kadının fotoğrafı gozume takılmıştı. Sahilde fotoğrafı ceken kişiye hayranlıkla bakıyordu. Jack olabilir mi, diye gecirdim aklımdan.

Birden cok utandım cunku fotoğraftaki bu kadın, onun kız

kardeşi de olabilirdi.

O sırada Jack, “Merhaba." diyerek oturma odasından

iceri girdi. "Beklettiğim icin ozur dilerim, fakat soz konusu beşamel sos olunca biliyorsun ki zaman bile durur."

İki şarap kadehini tutan Jack. tekini bana uzatarak.

"Umarım beyaz şarap seviyorsundur." dedi.

"Bayılırım.”

"Harika. Jack eski bir feribot gibi sakin gorunuyordu ki bu beni daha cok geriyordu. Bunu fark etmemesini umuyordum.

“Otursana." dedi şominenin karşısındaki kanepeyi

işaret ederek.

Bu akşam gelebildiğine sevindim.” diye devam etti

Jack. Hatırladığımdan daha da yakışıklıydı. Bu akşam siyah.

kıvırcık sacları ve baş dondurucu bakışları) la tehlikeli şekilde cekiciydi.

“Dun gece eğlendin m ir dı>e sordu.

“Evet cok guzel bir gece)di." dı> e ce\ ap \ erdim Sonucu rağmen yuzum kızarmasın diye de dua ediyordum

“Erken ay rılm a k zorunda kaldığım icin kusura bakma."

≪B. endişeli gorunuyordu.

Etrafa bakınarak. “Sorun değil.” diye yanıt verdim, konuyu değiştirmek icin can atıyordum. Duvarda asılı olan

"erce ve ler in icindeki siyah-beyaz fotoğraflar dikkatimi cekmişi≫- Aslında iclerinden bir ianesi onceden gozume takılmışı

≫ bile. “Evin cok şirin." Boyle sıradan bir şeyi nasıl soyleyebildim?

“Peki, buraya geliş hikayen nedir?"

“Hikayem mi?” Birden Esther'ın hikayesi geldi aklıma

ve Jack'in bunu bilip bilmediğini merak ettim.

“Kitabın icin mi?” dedi Jack. “Araştırma icin falan?”

“Aa. evet. Kitabım yakında cıkacak. Yavaş ama sağlam

ilerliyor."

“Bainbridge, bir yazar ya da herhangi bir sanatcı icin

mukemmel bir yerdir,” dedi Jack. “Yapman gereken sadece

kalemini ya da fırcanı, hikayelerini, resimlerini almak. Sonra her şey kendiliğinden geliyor.”

Başımı olumlu anlamda salladım.

Jack kadehinden bir yudum şarap aldı ve “Ac mısın?”

diye sordu.

Cok, diye karşılık verdim.

Beraber yemek odasına doğru ilerledik. Jack masaya

r°ka. rezene ve parmesan peynirli salata, bir pisibalığı ta-

^ be^ame! soslu kuşkonmaz ve fırından yem cıkmış ek-

^kleri getirirken ben de masaya oturdum.

Başlayabilirsin," diyerek şarap bardağımı yeni-

^ doldurdu.

erkeğin boyle yemek yapabileceği hic aklıma gelmez-

^ Jrn Peceteme uzanarak. “Gercekten cok etkilendim.

Jack muzip bir tavırla sırıttı. "Cok naziksin.”

Masada yanan mumların eşliğinde hic durmadan konuş,

tuk. Bana yaz kampında bir gece uykusunda gezdiğini ve

uyandığında, idarecilerinin yatağına yatmaya calıştığm,

fark edip de nasıl ulandığını anlattı. Ben de ortaokulda bir dolmakalemin ucunu ciğnediğimi ve yuzume bulaştığ,nı

fark etmediğim icin iki gun boyunca dudağımda murekkep

lekesiyle dolaşmak zorunda kaldığımı anlattım.

Sonra ona JoeFden bahsettim, kendimi ona acındırmadan

yapabilmiştim bunu.

Başarısız evliliğimden bahsettikten sonra, “Anlayamıyorum,"

dedi Jack. Eğer ickili olmasaydım detaylan

anlatmazdım cunku ne zaman beyaz şarap icsem cenemi

tutamaz, gevşek ağızlının biri olurdum. “Neden senin gibi birini bırakmak istediğini anlayamıyorum.*’

Yanaklarımın kızardığını hissediyordum. “Sende ne var

ne yok? Hic evlendin mi?"

Bu soru uzerine Jack bir an gerilmişti sanki. “Hayır, sadece ben ve Russ varız.*'

Golden cinsi kopeği sahilden hatırlıyordum.

Jack in merdivenlerden yukarıya doğru. “Russ!" diye

bağırmasıyla, aşağı indiğini gosteren pati seslerinin gelmesi de bir olmuştu. Kopek hemen yanıma gelip once bacaklarımı daha sonra ellerimi kokladı, sonra da poposunu ayağımın

uzerine yerleştirerek oturdu.

“Senden hoşlandı." dedi Jack.

"oyle mi? Nasıl anladın?*

"Baksana ayağının uzerinde oturuyor."

-Bunu sadece hoşlandığı insanlara yapar."

,.Ya, benden hoşlanmasına sevindim," diyerek sırıttım, sırada kopek, başını dizlerime koyarak tuylerini uzerime

bJaŞUrdı. Ancak bu umurumda bile değildi.

jack, yardım onerimi geri cevirerek masayı tek başına

topladıktan sonra bana arka kapıyı gosterdi. “Sana gosterm e k istediğim bir şey var”

Kucuk kare bir y e ş i l l iğ in oluşturduğu arka bahcedeki birkac taşın uzerinden gecip, muştemilatı andıran ufacık bir yere gelmiştik.

“Burası benim resim atolyem," dedi Jack. “Gecen gun sahilde resimlerimin bazılarını gormek istediğini belirtmiştin."

Hevesle başımı salladım. O anda kendimi cok ozel hissettim.

Jack bana gizli dunyasının kapılarını acıyordu. Bu.

hazırladığım taslakları okuması icin ona izin vermem gibi bir şeydi. Ancak ben taslaklarımın tek cumlesini bile kimseye okutmazdım.

İcerisi şovalelerle desteklenen ve duvarlara dayandırılan tablolarla doluydu. Genelde hepsi muhteşem deniz manzarasını tasvir ediyordu, fakat iclerinden yalnızca bir tanesi

dikkatimi cekmişti. Tablo, omuzlarına kadar san sacları olan C^ıcı guzellikte bir kadının koya bakışını resmediyordu,

buzunde huzne benzer bir ifade vardı. Atolyedeki diğer reylerden farklıydı bu. Baştan cıkartıcı ama bir o kadar da ıs-12olan kadının gozlerine yakından bakınca, onun Henry nin Minesinin uzerinde duran fotoğraftaki kişiye hayal meyal

g e diğ in i fark ettim. Kadında eskiye dair bir şeyler de tu. Peki o kimdi? Hikayeyi ve Jack’in onun resmini nasıl

2 * Oğrenmek istiyordum, fakat bunu irdelemek doğru

uyordu. Bu resmin konusu dokunulmazdı sanki.

Bu yuzden Jack’in yaptığı diğer resimlere odakland.n,

ve gorduklerin, karşısında şaşkınlığım! gizleyemedim. “Bu fircadarbeleri, ışık... hepsi nefes kesici." dedim sonunda, bir yandan da şovaledeki gizemli kadına bakmamak icin

kendimi zor tutuyordum. “Hepsi harika. Sen bu konuda cok

yeteneklisin.”

“Teşekkur ederim,” diye yanıt verdi Jack.

Hava artık kararmıştı, ay ışığı atolyenin pencerelerinden iceri sızıyordu. Jack bir eskiz defterini aldı ve dudaklarını buzerek bana yaklaştı. “Bana bir iyilik yap ve şuraya otur,”

dedi koşedeki tabureyi işaret ederek.

Soylediklerini hevesle yaptım.

Jack ba^ka bir tabure cekip oturdu, sonra yeniden ayağa

kalkarak dikkatle etrafımda dolandı. Jack eskiz defterini bırakıp tam onumde durana kadar ağır ağır bana yaklaşınca ister istemez saclarımı ve kazağımı duzelttim. O kadar yakındı ki teninin kokusunu alabiliyordum.

Sonra elini uzatıp kibarca cenemi tuttu ve yuzumu

ay ışığının yansıdığı tarafa cevirdi. Kazağımın yakasına

ulaşıncaya kadar elini boynumda gezdirdi, o anda tuylerim diken diken olmuştu. Jack koprucuk kemiklerimi

ve biraz da kaşkorsemi acıkta bırakana dek kazağımın

>akasım actı. Soğuk hava tenimi yalamasına rağmen titremiyordum.

Belki de Jack evine gelen tum bayanlara bu

şekilde davranıyordu. Once beraber akşam yemeği yiyor,

sonra kopeğini cığırıyor ve daha sonra da portresini ciziyordu.

Duşunur duşunmez bu sacma fikirleri atmıştım

katamdan.

~Şimdı burada birkac dakika

otur bakalım.-

Kendimi adeta bir hamur gibi gevşek hissetmeme rağjack

resmimi cizerken duruşumu bozmamaya calışıyordum-

Birkac dakika sonra Jack ayağa kalktı ve cizimini

gosterdi-

-Vaay. Yani bu harika... cok gercekci.”

Cocukken Portland'da bir sokak ressamcısına cizdirmiştim

portremi. Burnum carpık, ağzım kocamandı. Fakat

jack, beni cizmişti.

Jack cizdiği sayfayı dikkatle defterinden koparttı ve bir şovalenin uzerine koydu.

Eve geri donduğumuzde bizi cıtır cıtır yanan şomine ateşi karşıladı. Jack CD calarının olduğu yere gidip calıştırdı.

“Dun gece yanından cabuk ayrıldığım icin bu akşam

dansımıza kaldığımız yerden devam edebiliriz diye duşundum,”

dedi ve elimi tuttu.

Her ne kadar bu davranışı klasik olsa da etkilenmiştim.

En son dans teklifi aldığımda -tabii ki mezuniyet balosu haricinde-on yedi yaşımdaydım, o zaman bir Rock grubunun

gitaristi olan, benden iki yaş buyuk bir cocukla flort ediyordum.

Babası işten eve gelene kadar Ramones grubunun bir

şarkısı eşliğinde beş dakika boyunca romantik bir şekilde dans etmiştik.

Jack kahve sehpasını yana cekti ve beni salonun ortasına

goturdu. Fonda buyuk bir orkestra yumuşak, guzel bir me-

,(xli Calmaya başlamıştı.

Ou benim en sevdiğim eski caz şarkılarından bir tanesi,

^ Jack, beni kendine doğru cekerek. “Biliyor musun ’

Bir an duraksadım.

Bodv and Soul ” dedi. 4*Şu ana kadar yazılmış olan en

gU2cl * * Şarkısıdır.”

Başımı olumlu anlamda salladım. Body and Soul mu? Est.

her w Elliot m şarkısı mı? O ana kadar daha once duyup duy.

uladığımdan emin olamamıştım ama melodisini, sozlerini bili, yoıdum. Elbette bu onların şarkisiydi. Aynı zamanda hem can sıkan hem de umut veren bir melodiydi. Onlar icin yazılmıştı.

Jack beni biraz daha kendine doğru cekti, oyle ki boy.

numda nefesini ve sırt kaslarının gerginliğini hissedebiliyordum.

Bedenlerimiz muzik eşliğinde salınırken, dudakları

şakağıma değiyordu.

Şarkı biterken. “Senin gibi kızlar her gun bu sahile vurmazlar."

diye fısıldadı Jack.

Her ikimiz de dalgaların vurduğu sahile doğru bakarken

Jack birden endişeli gorunmeye başladı. “Gelgit gittikce artıyor, seninle eve kadar yurusem iyi olur."

Hayal kırıklığına uğradığımı gizlemeye calışarak başımla

onu onayladım. Gitmek istemiyordum. Henuz değil.

Bee nin evinin onune geldiğimizde Jack gulumseyerek.

"Seattle a gitmem gerekiyor." dedi, “fakat birkac gun icinde geri doneceğim. Donduğumde seni ararım." Soylediklerinde derin anlamlar aramama) a calıştım.

"İyi geceler." dedim sadece.

Yatağıma gectiğimde yuzumden duşen bin parcaydı. Bunun

icin hicbir nedenim yok. dedim kendime. Mukemmel

bir akşam gecirmiştim. Kendimi ozel hissetti mı işti. ()zel.

B*≫ka ne umuyordum ki? Aşkın, ,lan etmesini mi? Sacmalık.

komodinden gunluğu cıkarttım ama yorgunluktan

R a d ığ ı ıcm venne kovdum. L vkuya

dalarken, fcaher', orada kend. dertlenvle baş başa b.rak-

Uğurn duşunmoien de edemiyordum Kaka, ben de kend.

Oltasınla tek başıma bırakılmıştım

Sekizinci Bölüm

Bugun Seattle'a gitmek ister misin?** diye sordu Bee

D kahvaltımızı bitirirken. Bainbridge Adası*ndakıler.

Seattle*dan bahsettikleri zaman yuzlerinde eşsiz bir ifade belirirdi.

“Evelyn*i de bizimle gelmesi icin davet edelim mi?"

diye teklif ettim. Bee henuz bilmese de artık Evelyn icin hayat cok da uzun sayılmazdı.

Bee. Evelyn*i arayarak. “Biraz alışveriş yapmak icin

Seattle'a gideceğiz, sen de bizimle gelmek ister misin?**

diye sordu. “Saat ondaki feribotu yakalama niyetindeyiz.

Senin de gelmeni istiyoruz.”

İki dakika suren konuşma sonucunda anlaşma yapılmıştı.

Koya tepeden bakan, tren istasyonu benzeri feribot ter*

^nalinde Evelyn*le buluştuk. Bainbridge Adası sakinleri

genelde arabalarını terminalin otoparkına bırakıp feribotla

**ahat ederlerdi. Feribot, yolcularını şehrin merkezinde

Girdiği icin birkac tepe tırmanmak zorunda kalınsa da

***≫ kullanmaya gerek yoktu. Seksenli yaşlarını suren bu

^ n l a r Ua bir taksiyle şehir gezisine gitmeyi hayal bile til e r d i .

Evelyn haki renkte bir kapri pantolon, kayık yaka siyah

bir kazak ve babet ayakkabı giymişti. “Kedilerle gecirece.

ğim monoton bir gunden beni kurtardığınız icin teşekkur

ederim." dedi.

Gulumsedim. O anda hasta olan biri gibi gorunmemişti

gozume. Sacları hala dokulmemişti, yoksa başında bir peruk mu vardı? Merak etmiştim. Yuzu sanki makyajlı gibiydi,

yanakları al aldı. Kesinlikle hasta gibi davranmıyordu.

Kanser vucudunu kemirirken. Evelyn asla ruhunu ele gecirmesine izin vermiyordu.

Feribot yolculuğumuza başladığımızda. “Evet, bugunku

planımız nedir?" diye sordum. Feribotun on kısmında

Seattle’m ufuk cizgisinin net bir şekilde gordunduğu yerde oturuyorduk.

Bee. uzerine sentetik kumaş gerilmiş banka iyice yerleşerek,

“Westlakc Center’a uğrarız tabii ki." dedi. “Daha

sonra Morion Caddesi uzerinde cok guzel, kucuk bir restoran var, orada da oğle yemeğimizi yeriz.”

Marion Caddesi. Bu cadde, gunlukte yazan ve Esther la

Elliot ın sonsuza kadar ayrıldıkları yer değil mi? Birden o muhteşem yuzuğun rogar kapağından iceri duştuğunu duşundum ve hemen sonra başımı iki yana salladım, Aslında

cok sacma ve fevri bir hareketmiş gibi gelse de Esther'ın bunu yapmasının sebepleri vardı.

O trajik sahnenin yaşandığı landon Park Otel i hatırlamıştım.

Bee ya da o gunluğun yazan her kimse, hikayesinde tarihi

yerlen kullanmıştı. O otelin hala var olup olmadığını merak ediyordum.

Bee birden ayağa kalkarak. “Midye corbası isteyen var

mı? diye sordu. Ne zaman feribota binse midye corbası

ahrd,. Saatin veya varılacak yere az mesafe kalmasının bir onemi yoktu ° nun icin.

Evelyn, “Ben istemiyorum,” dedi.

>.Eğer kafeteryaya gidiyorsan ben de biraz alabilirim,”

dedim. Bee hevesle başını olumlu anlamda salladı ve hemen yola koyuldu.

Bee'nin bizi duyamayacağından emin olduktan sonra

Evelyn’e donup, “Kendini nasıl hissediyorsun?” diye

sordum.

“Daha iyi gunlerim olmuştu.”

“Ozur dilerim,” dedim. Sanki davetimle onu dinlenmesinden mahrum etmiş gibi suclu hissetmiştim kendimi.

“Aa. oyle soyleme. Yatağımda yatmaktansa, Seattle'da

ikinizin yanında hasta olmayı tercih ederim.”

“Peki, ona ne zaman soylemeyi duşunuyorsun?” diye

sordum.

“Yakında." diyen Evelyn, endişeli gorunuyordu.

“Haberi duyduğunda nasıl tepki vereceğini merak ediyorum,”

dedim.

Evelyn kucağında kenetlediği ellerine baktı. Kendini

oyle sıkıyordu ki teninin altındaki mavi damarları rahatlıkla gorebiliyordum. “Ben de merak ediyorum, tatlım.”

Bir sure pencereden dışarıya baktıktan sonra yeniden

Evelyn'e dondum. “ Bildiğim kadarıyla tek yakın arkadaşın Bee. oyle değil mi?”

Evelyn başını salladı. “Gunlu ğ u okumaya devam ediyor

musun?”

Evet, dedim. “Zor bırakıyorum elimden."

Evelyn, Bee’nin gelip gelmediğini kontrol etmek icin

^ y a baktı. “Cok fazla zamanımız yok,” dedi. Burada

uzun sure kalamayacağım ortada. Ancak bilmeni istediğjm

bir şey var. Okuduğun bu hikayede insanların hayatlarını

değiştirebilecek cok fazla sır saklı. Senin, yengenin ve başkalarının hayatlarını değiştirebilecek...

“Umarım bunların ne demek olduğunu bana soylersin,”

dedim, sabırsız gorunmemeye calışarak.

“Uzgunum tatlım." dedi Evelyn. “Bu yolculuk senin.”

Acık denizde yol alırken zaman durmuştu sanki.

“Evelyn,” diye seslendim pencereden dışarıya bakarak.

"Buyukannemi tanıyor muydun?"

Bir sure yuzume baktıktan sonra. “Evet, tatlım tanıyordum."

diye yanıt verdi.

“Bee'nin anneme Buyukanne Jane hakkında, ailemizin

bolunmesine sebep olacak ne soylediğini de biliyorsundur

o zaman.”

Evelyn başını sallayarak, “O annene buyukannen hakkındaki şaşırtıcı gerceği soyledi," dedi.

“Şaşırtıcı mı?*’

Evet, diye karşılık verdi Evelyn. “Fakat aileniz bu şekilde dağılmamalıydı, Emily.”

“Evelyn. ne demek istiyorsun?"

“Parcalan birleştir Emily. Okuduğun hikayeyi bitirmelisin:1

Parmaklarımı saclarımın arasından gecirip ic gecirdim.

Ben de onu yapmaya calışıyorum, fakat herkes parcalan

bir şekilde benden saklıyor.”

Sabırlı ol. dedi Evelyn. “Zamanı geldiğinde cevaplan

bulacaksın. Bu, adanın tarzı."

Tuzlu kraker paketini acıp bir tanesini kremalı sıcak cor-

,a bandırırken, “Teşekkur ederim," dedim.

“Evelyn.” dedi Bee, “iştahına ne oldu? Ne zaman feribota

binsek bu corbadan icerdin.”

Bir anda Evelyn'e, “Şimdi tam zamanı, ona soylemelisin,”

der gibi baktım. Fakat o hicbir şey belli etmeyen yuz

ifadesiyle, “Bu sabah cok guzel bir kahvaltı yaptım," diye cevap verdi. “Sanırım midem artık eskisi gibi değil.”

“Peki," dedi Bee. “Zaten birkac saate kadar oğle yemeği yiyeceğiz, o zamana kadar da aclıktan olmezsin.” Sonra da benden

yana donerek, “Dun akşam Jaek'le nasıl gecti?' diye sordu.

Birden Evelyn'in yuzu aydınlandı. “Jack Evanston mı?”

“Evet, Jack Evanston," diye cevap verdim.

Evelyn ve Bee anlamlı bir şekilde bakıştıktan sonra,

“Biz senelerdir birileriyle flort etmeyen iki yaşlı kadınız,"

dedi Evelyn. “Bize biraz ipucu versene.”

“Pekala, yemek yapmıştı,” diye anlatmaya başladım.

“Yemek yapabilen bir adam duşunebiliyor musunuz? Sonra

da bana yaptığı resimleri gosterdi.”

Bee yuzunu buruşturarak pencereden dışanya baktı,

Evelyn ise onu onemsemeyerek, “Ruya gibi bir akşam gecirmiş

olmalısın,” dedi. “Eğlendin mi peki?”

“Eğlendim,” diye cevap verdim Evelyn’e. “Ama merak

etl*gim bir şey var, cocukluğumda o kadar adaya geldim

Jack'le neden hic karşılaşmadım? Onu sahilde hic gormemiştim.”

Evelyn tam acıklamak icin ağzını acmıştı ki Bee sozunu

kestl- “Greg-e ne oldu?”

Aman Tanrım," dedi Evelyn. "Peşinden koşan iki adam

'* • o>le m i? ’

“Oyle.** dedi Bec.

Evelyn anılara dalmıştı yine. Veniden genc olmak vardı,**

diye soylendi kendi kendine.

Feribot. Seattle'a geldiğimizi bildiren duduğunu calmıştı.

Bir an once feribottan inmeye calışan yolcularla birlikte biz de hızla borda iskelesine yuruduk ve taksi, dilenci ve yerdeki kırıntıları toplayan guvercinlerle dolu kaldırıma yol veren merdivenlerden indik.

Dışarıya cıktığımızda Evelyn derin bir nefes alarak. “Ah, bu kokuyu ozlemişim,** dedi.

Motor, deniz ve şehrin kokusunu ben de ozlemiştim ama

Seattle'da rıhtım boyunca dizilen restoranlardan gelen kızarmış

balık kokusu daha baskındı.

“Buraya tekrar geldiğin icin pişman mısın, Evelyn?”

diye sordu Bee birden.

Ancak Evelyn. Bee'ye bakmak yerine bana baktı.

“Emily. eşim on yıl once olduğunde yeniden Bainbridge’e

taşındım. Fakat evliliğim bu şehirde. Capitol Hill’de gecti."

“Eşin icin uzuldum." diye yanıt verdim. “Burada onunla ilgili bircok anın vardır.**

Evet, dedi. “Fakat Bainbridgc her zaman benim evim

oldu.**

Marion Caddesi ne gelene kadar uc yokuş tırmandık.

Evel>n e kolundan tutarak destek oldum, eğer Bee onun

hastalığını bilse) di benim yerime bunu o yapıyor olurdu.

Ah. ış*e geldik, dedi Bee. caddenin karşısındaki Talulah

isimli restoranı işaret ederek. “Haydi oturalım. O kadar

yuruyuşten sonra bunu hak ettik."

Ben ve Evelyn de hemen onu onayladık.

Restoran, guneş rengine boyalı duvarları ve her masada

bulunan buzlu cam vazolardaki nergisleriyle keyifli ve ayamlık bir yerdi. Otedeki bir masada kahvesini icip sandviini

yiyen adam dışında bir tek biz vardık.

C Saat sabahın on biriydi, oğle yemeği icin biraz erken

olmasına rağmen mimoza kokteyli icin uygun bir saatti.

Evelyn de kendine bir tane ısmarladı. İkinci ickilerimizi bitirdiğimizde artık aclıktan şikayet etmediğimiz icin hepimiz mutluyduk. Feribotta midye corbası icmeme rağmen

bir tane de hamburger siparişi vermiştim.

Garson tabaklarımızı topladıktan sonra, “Ee. nereye gidelim?"

diye sordu Bee.

Pencereden Marion Caddesi'ne baktım. “Westlake

Center’a gitmeden caddede biraz yurumeye ne dersiniz?”

“Elbette." diye karşılık verdi Bee.

Bee hesabı odedikten sonra ucumuz restorandan cıktık.

Caddede yururken Esther’ın Elliot’ ı başka bir kadınla gorduğu o oteli arıyordu gozlerim. Neredeyse elli tane Starbucks

mağazası vardı ama Landon Park Otel yoktu. Birden

gozume bir yer takıldı. Esther’ın tarif ettiği gibi onunde iki koca sutunu olan tuğladan bir binaydı bu ve yanında da bir gazete otomatı bulunuyordu. Bu bir tesaduf muydu? Ancak

yaklaşık elli adım otede bir rogar vardı. Bir an icin donakald ım . Burası o yer olmalıydı,

baldırımda oylece durduğumu fark eden Bee, “Emily.

* * * • tatlım?” diye sordu. “Gitmek istediğin bir mağaza Diı var?"

Bee ye bakmadan başımı iki yana sallayarak. Sadece

başlıklarına bakmak istiyorum," diyerek yalan sov-

' telaşla karşıya gectiğim sırada neredeyse gri bir

arabanın alımda kalıyordum. O anda arabanın surucusu var

gucuylc komaya basmıştı.

Bina yolun karşı tarafmdaydı. Otel orası olmalıydı.

“Affedersiniz?" dedim kapıdaki yaşlı gorevliye. “Burası Landon Park Otel mi?”

Yaşlı adam gozlerini iri iri acarak bana baktı. “Landon

Park mı?” Sonra başını iki yana salladı. “Hayır, burası Washington Athletic Club.”

“Doğru,” diye yanıt verdim. “Tabii ya.”

Arkamı dondum ve bu sefer kaldırımı kullanarak yurumeye

başlamıştım ki yaşlı adam arkamdan. “Bayan bekleyin

lutfen,” dedi. “Burası eskiden Landon Park Otel’di,

fakat 1950 yılında otelin neredeyse hepsi yandı.”

“Gercekten mi?”

Yaşlı adam başını salladı. “Evet, nerdeyse her yer kul olmuştu.”

Ona teşekkur ettikten sonra Bee ile Evelyn'in durduğu

yere baktım. İkisi de bana şaşkın şaşkın bakıyordu, ozellikle de Bee.

“Hemen geliyorum." diye seslendim, bir yandan da gazete otomatına bakıyormuşum gibi yapıyordum. Aslında

Esther ve Elliot'ın problemlerinin başladığı noktayı arıyordum.

Her ne kadar o yazılanlar birinin hayelleri bile olsa,

orada dururken okumuş olduğum hikaye cok daha gercekci

gelmeye başlamıştı.

Alışveriş taslım atlayıp saat iki feribotuna yetişmiştik.

Evelyn in iyiliği icin başımın ağrıdığı yalanını soylemiştim mko iy≪ olmadlğ,nI gorebiliyordum. Solgun ve yorgun

^ rdu. Dinlenmeye ihtiyacı olduğunu, fakat bunu

^etmeyeceğini de biliyordum.

gve vardığımızda Bee biraz şekerleme yapmak icin odasına

cıktı-

Mutfakla calan telefonun sesini duyduğumda, banyoda bejim i yıkamakla meşguldum. Bu nedenle arayanın bekleyebileceğine karar verdim Fakat telefon ısrarla calmaya

devam ediyordu. Oyle ki bebeğin erkek olmasını umut eden

Bobbv'nin annesinin vermiş olduğu mavi havluyla kızımı

sarana kadar da susmamıştı.

"Efendim. ” diyerek sonunda telefonu acabildim. Sesimdeki ojkeyi gizleme gereği duymadım.

Arayan Frances’ti. “Esther duyduklarına inanamayacaksın.

" Sesinden şaşkın, heyecanlı ve paniklemiş olduğu

anlaşılıyordu.

"Sakinleş ve anlat haydi, ” dedim ve ahizeyi rahat tutabilmek icin bebeği kucağıma yerleştirdim.

Elliot, ” dedi Frances. O ismi duyar duymaz sanki dizlerimin bağı cozulmuştu.

Hay ır, hayır Frances, " dedim. "Sakın hana bir şeysoyme-dayanamam. "

frances hemen, “Hayır,; ” diyerek araya girdi. )aşıyor

1 9* Hatta artık evinde! Savaştan donmuş. "

izlerimden yaşlar akmaya başlamıştı. “Nereden bili-

X*sun?n

Ben de odama cekildim ama uyumayı duşunmuyordum.

Frances sanki bana gerceği soylemek ya da bir kısn,,.

m anlatmak arasında kalmış gibi birkac saniye duraksa/fa

■Ee... cunku buradaydı. " diyebildi sonunda.

"Nerede? "

"Benim evimde, biraz once gitti. ”

"Ne işi vardı sende ? ”

Frances in gerildiğini ve damarlarımda bir ofke dalgasının gezindiğini hissedebiliyordum. Ciinkii arkadaşlık iliş,

kileri konusunda endişelerim vardı ve bunu saklayamıyordum.

"Frances. ” diye devam ettim konuşmaya. "Orada ne işi vardı? ”

"Es t her. ne ima etmeye calıştığını anlamıyorum," diyerek kendini savundu Frances. "Benim resimlere duşkun

olduğumu bildiği icin Guney Pasifik te cekmiş olduğu bazı fotoğrafları album yapıp bana getirmiş. Cok guzeller. Sen de gelip gormelisin. Hindistancevizi ağacları, sahiller, tanıştığı insanlar... hepsi muhteşem. "

Sağ yumruğumu sinirle sıkarak, "Neden sana hediye getirmiş

ki? " diye sordum

Bu nasıl bir soru boyle? ” diye sordu Frances, sesinden

gucenmiş olduğu belli oluyordu. "Bizim eski arkadaş olduğumuzu unutma. Esther. Bu sadece basit bir jest. ”

Peki yu ben? Ben arkadaşı değil miyim? ”

Esther. sen evlisin ve bir cocuğun var. ” dedi Frances

acıkca, bunu hic beklemiyordum Merhaba demek icin kapına

rahatca geleme: ya "

Ofkem iyiden iyiye kızışmaya başlıyor, yıllardır gormezden gelmeye calıştığım duygularım uy anıyordu Sen her

zanum onu arkadaşlığın otesinde bir y^ere koydun, dedim

sen bir ifadeyle "Onun senin olmasını istedin. ”

frances hicbir şey soylemiyordu.

-Ozur dilerim. ” dedim, "oyle demek istemedim. "

••Evet, oyle demek isledin. " diye karşılık verdi Frances

≫Hayır, hayır. Yanlış anladın. Lutfen affet. "

..Telefon" kapamak zorundayım. Esther. " Artık meşgul finden başka hicbir şey duymuyordum.

E r te s i g u n dolabıma bakınırken nihayet gecenyıl Seattle dan aldığım mavi elbiseyi bulabildim. Siyah kemerli ve dokumlu kısmında beyaz şakayık ciceği olan V yakalı bir elbiseydi Moda dergilerinde gosterilenlere benziyordu.

Rose ’u aradım. "Merhaba Rose, haberleri duydun mu? "

“Elliot 'la ilgili mi? ” diye sordu. "Evet. "

"Sanki bir enkazın altında kalmış gibiyim, " dedim ic cekerek

“Neden oyle hissediyorsun ki? O yaşıyor. ”

"Evet, biliyorum ama bu ada ikimize dar. ”

Benim kadar Rose da bunun farkındaydı. "Sana gelmemi ister misin? Bir sonraki feribota binebilirim. ”

Evet, iyi olur, ” diye yanıt verdim. "Oğle yemeği icin bu-Ihalım mı? Biraz alışveriş yaptıktan sonra Ray in Yeri nde

°lıırum. Bebek de yanımda olacak ama umarım arabasında

huy'tuzlanmadan uyur. "

Tamam. " diye yanıtladı Rose.

R°se. Seattle a taşındığından heri adada kendimi yalnı-

Sediyordum. Evet, Frances vardı ama Rose la ikimizin

^ l ' Z i Cok eskiye dayanıyordu. O anda aklimdakini

'ormaktan kendimi alamadım.

••Rose, Frances ile Elliot 'ın arasında bir Şey Vflr

Bir anda en yakın arkadaşlarımdan bir tanesinin aşlkl

ğum adamı sevebileceği ihtimali cok sacma gelmişli Qf_

b u n u sormak zorundaydım. Cevabın, bilmek zorundaydı

Rose un bunun cevabını bildiğine emindim.

" B u n u ona sormalısın, " dedi Rose. Fakat bunuyuprnu ma gerek yoktu. Kalbimde bir yerlerde bunun boyle oldu.

ğunu biliyordum.

Marketteyken. Elliot ın da orada olup olmadığını gorebilmek icin umutla bir koridora saptım. Fakat onun yerine

konserve urunlerinin onunde duran yan komşum Janice

Stevens la karşılaştım. Dul bir kadındı, bu nedenle bana

bakışına veya soylediklerine sinirlenmemeye calışıyordun

Genelde kekler, kurabiyeler, tartlar yapar ve benim yapamadığımı ima eder dururdu. Frances bir keresinde bana

onun Bobby 'de gozu olduğunu soylemişti ve muhtemelen

de oyleydi. Ne zaman yaptığı keklerden getirse. "Za\'allı adam! Esther sana hic boyle şeyler yapmıyor, bu yuzden

bunları yapmak bir komşu olarak hunim gorevim.

Dudaklarından kırmızı ruju eksik etmeyen Janice. bizim kapının onune geldi mi bir turlu gitmek bilmezdi.

Lisedeyken bile benim hep haşarısız olmamı isterdi E*

™yıf anımda adeta bir akbaba gibi uzerime culla*≫*'

dort gozle beklerdi sanki

* * * * * onu ≪Orduğumde hu kadar gerilmiş

* buydu Tatlı bir gulumsemeyle bana bob**

101 donnt“S onu gordun mu? " dedi

Janice. Elliot m ismini duyduğumda nasıl tepki vereceğimi cok ^ bilirdi

•Bu sabah onu gordum. ''

Reyonda domateslere bakarken soylediklerine aldırmıyormuş

gibi yaparak "Aa, gercekten mi?" diye sordum.

"Guney Pasifik in guneşi ona yaramış. Cok yakışıklı olmuş. ”

Yapmamam gerektiğini bilmeme rağmen kendimi tutamayarak

"Sen nerede gordun? ” diye sordum.

"Ray in Yeri nde Frances le kahvaltı yapıyorlardı

diye cevap verdi Janice. "Frances. sana soylemedi mi? ”

O anda domateslerden tekini yere duşurdum. Janice eğilip

aldı ve yuzunde sinsi bir gulumsemeyle domatesi bana

uzattı.

“Elliot la Frances sevgililer, oyle değil mi? ”

"Sevgililer, ” diyerek elindeki domatesi alıp sepetime attım ve sonra da onun yanından uzaklaştım.

Esther, sacmalama, " dedi Rose, Ray in Yeri nde otururken.

'Bunlardan bir anlam cıkarmaya calışma.

Anlam cıkarmak mı? " diye tekrarladım. "Nasıl cıkarmam Rose? Elliot donduğunden heri hep beraberler, baksana.

”

Rose a baktığımda, tıpkı benim gibi Frances yuzunden

^yal kırıklığına uğradığını gorebiliyordum. Ancak Rose

henı foklı cıkarmaya calışmazdı cunku asla taraf tutmazdı Onlardan bahsetmeyelim artık olur mu? " diye sordu Rose H<*iimı olumlu anlamda salladım Ama gercekten bu

sa b a h ONLARIN neler konuştuklarım cok merak ediyor.

2m Elliot neden savaştan geri donmuştu ve neden benimen

vakın arkadaşımla ilgileniyordu? Eski sevgiljnin

arkadaşlarıyla birlikte olmamak yazılı olmayan bir kural, değil miydi?

Ben bu duşuncelerle boğuşurken bir garson yanımıza

geldi ama niyeti siparişlerimizi almak değildi. Bana bakarak.

"Esther siz misiniz? " diye sordu.

"Evet. ” dedim şaşkınlıkla.

“Sizi bir beye fendi tarif etmişti, oradan tanıdım. Restorandaki en tatlı bayan olduğunuzu soyledi. " Garson mahcup

bir edayla Rose a baktı. "Kusura bakmayın bayan, siz de en az bu hanımefendi kadar giizelsiniz. " Fakat Rose umursamadığını gostermek istercesine gulumsedi. Gercekten umursamadığını da biliyordum.

Garson arkasından ucları hafif kırmızı, beyaz bir lale

cıkardı. I.ale benim en sevdiğim cicekti. Bu zamana kadar boyle gurel bir lale gormemiştim, adeta ne fesim kesilmişti.

Bevaz bir zarfla birlikte laleyi uzatan garson. "Sizin icin. dedi. Zarfın uzerindeki ismim. Elliot tarafından yazıldığını gosteriyordu cunku onun, 's leri yazarken değişik

bir susleme tarzı vardı

Git w sadece kentlin oku. " dedi Rose. Ben bebekle kalırım.

"

Teşekkur ederim." diyerek kalktım masadan Rose yazığ

ı her kelimeyi s in d ire sindirc okumak istediğimi biliyordu.

Koşar adımlarla d^ar, cıt,m ve kaldırımın kenarına

°'unV’ mektubu actım

Sevgili Esther,

Sana bu şekilde ulaşmak uygun değil, biliyorum. Evlisin

ve bir cocuğunun olduğunu duydum. Ancak sana bildiğin

bazı şeylerin yanlış olduğunu gostermek istiyorum. Bu gece evimin onundeki sahilde buluşabilir miyiz? Seni orada bekr liyor olacağım. Eğer gelirsen, yeniden birlikte olabileceğimizi duşuneceğim. Gelmezsen, o zaman anlanm ki anık

birbirimiz icin bitmişiz. O zaman hayatıma sensiz devam

etmek için planlar yapıp sana elveda diyecek ve adadan

ayrılacağım. Lutfen bana geleceğini soyle. Lutfen her şeye rağmen bu gece benimle buluşacağını soyle. Konuşacak oyle cok şeyimiz var k i... Benim icimdeki ateş nasıl sonmediyse, seninki de sonmemiş olsun diye dua ediyorum. Seni bekliyor olacağım.

Elliot

Mektubu goğsume bastırdığım an gozumden bir damla

yaşın aktığını hissettim. O yaşı silerken gozucuyla birinin bana baktığım gordum. Fakat o yana donduğumde, bana

bakan her kimse ortadan kaybolmuştu.

Dokuzuncu Bölüm

Ertesi gun zamanımın coğunu yazarak gecirdim, en

azından bir şeyler karalamaya calıştım. Okuduğum

bu hikaye, cok fazla olmasa da kelimeleri tekrar bir araya getirmeme yardımcı olmuştu. Tam bir saat, on iki dakika

sonra yeni bir hikaye icin gerekli olan iki paragrafı ortaya cıkarabilmiştim.

Bee kapıyı tıklattığında ben de mola vermek uzereydim.

“Yurumek ister misin?" diye sordu Bee kapıdan başını uzatarak. “Ah, affedersin tatlım, yazıyorsun herhalde. Rahatsız etmek istememiştim.”

Dışarıya baktığımda guneşin bulutların arasından sıyrılmış

olduğunu ve sahilin adeta parladığını gorebiliyordum.

"Hayır, cok iyi olur,” diye ccvap verdim.

Uzerime hırkamı alıp cizmelerimi giydikten sonra sahile

yuruyuşe cıktık. Hatırladığım kadarıyla Bee sağ yerine hep soldan gitmeyi tercih ederdi. Nedenini biliyordum artık.

Jack*in evinin onunden gecmekten ve gecmişte yaşadıkları

hikayeleri neyse ondan kacmak istiyordu.

“Geldiğine memnun musun?” diye sordu.

“Evet,"dedim yengemin elini tutup sıkarak.

"Ben de.” dedi Bee. sonra kıyıyla dalgaların arasında ka lan turuncu renkteki kucuk bir denizyıldızını incelemek iCin eğildi. Onu dikkatle eline alıp. "Burada kucuk bir arkadaş"

mız var. Haydi evine don.” diye ekledi ve onu denize doğru yavaşca bıraktı.

Bir sure daha yurudukten sonra durup benden yana do*

nerek. “Burası cok ıssız,” dedi Bee.

Bu laflan ondan daha once hic duymamıştım. Bili Davı

oleli neredeyse yirmi yıl olmuştu, belki de daha fazlaydı.

Ancak yengemin hep yalnızlığı sevdiğini duşunurdum.

*‘Neden New York'a gelip beni ziyaret etmiyorsun? Nisan

ayım beraber gecirebiliriz.” diye teklif ettim ona.

Bee başını iki yana sallayarak. “Ben buraya aidim,” dedi.

Aslında biraz kırılmıştım. Eğer bu kadar yalnızsa neden

teklifimi kabul etmedi?

“Uzgunum tatlım.” dedi. “Gittikce yaşlanıyorum... Benim

yaşıma geldiğinde anlayacaksın. Yaşadığın yeri terk

etmek, yeni bir yolculuğa başlamak gibidir. Bunun icin cok fazla enerjim olduğunu sanmıyorum/’

Başımı sallayarak onu onaylasam da aslında ne demek

•stedığini anlamamıştım. Umarım yaşlandığımda bu denli

evime bağlı olmazdım ama bu kacınılmazdı sanırım.

m ^ ce' *^ana sormak istediğim bir şey var.

f J ^ S İ yerleri duşununce merak ettim de bu-

• bridgc Adası na, benim vanıma taşınmayı duşunmez

mısın?”

v* ^ Hayatımın buyuk c o ğ u n lu ğ u n d a

miydi'≫ 01 lnz*va' a Cekildiğim verdi ama evim olabil*

-Vay,” diye karşılık verdim. “Yani teklifin icin teşekkur ederim. Cok duygulandım...”

“Emily/’ dedi Bee teklifini reddetmeme izin vermeden.

“Vasiyetimde... evimi sana bırakacağım. Evi. tum servetimi, her şeyi-”

Bu soylediklerine inanamıyordum. “Bee. her şey yolunda

mı?” diye sordum endişeyle.

“Sadece plan yapıyorum.” diye yanıt verdi. “Eğer gunun

birinde burada yaşamak istersen, bir evinin olduğunu bilmeni istedim. Belki bu yakın zamanda da olabilir.”

Zihnimde yuzlerce duşunce dolanıyordu. “Bee. ben...”

“Bir şey soylemene gerek yok. Karann sana ait olduğunu

bil, yeter. Burayı seven tek kişi sensin. Annen evi

kapatabilir. Kardeşinin kocası acilen bir emlakcı bulup evi satabilir. Tabii ki ev senin, sen de satabilirsin ama ben evimi emin ellere bırakmak istiyorum,” dedi Bee ve bir an susup uzerimizden gecen bir kartalın ucuşunu izledi. “Evet, ev senin.

Sadece bu yaşlı kadına bir yatak odası ayırman yeterli.

İstediğin zaman gelebilir, istediğin kadar kalabilirsin. Buraya taşınma teklifimi de unutma.”

Başımı olumlu anlamda salladım. “Bunu duşuneceğim,”

diyerek ellerini tuttum.

O anda hırkamın cebindeki telefonum caldı. Telefonu alıp

ekrana baktığımda şehir ici bir numaradan arandığımı t ark ettim.

“Efendim,” diye yanıt verdim.

“Emily, merhaba ben Greg.”

Greg’in telefon numaramı nasıl bulduğu hakkında en

ufak bir fikrim yoktu. Ama bu duşunceyle birlikte, gecen

akşam restoranda onca şarabı ictikten sonra numaramı bir

Pecetenin uzerine yazıp cebine attığım aklıma geldi.

Kalp Kaya’yı≫ opuşmemizi ve bitmemiş ilişkimizi hatırlayarak,

“Merhaba,” dedim.

“Bugunlerde musait olup olmadığım oğrenmek icin aramıştım:'

diye acıkladı Greg. “Bir şeyler icmeye bana gelir

misin? Kotu bir aşcıyım ama dışarıdan bir şeyler soyleyebilirim ya da bir yere gidebiliriz. Sen nasıl istersen.”

Daveti duyduğum andaki şaşkınlığımı gizlemeye calışarak,

“Ee, elbette," diye yanıt verdim.

“Harika,” dedi Greg. Yuzundeki gulumsemeyi aklımda

canlandırabiIiyordum. “Yarın akşam saat yedi nasıl?”

“Uygun. Bu... harika olacak.”

“Super, o zaman Cin lokantasıa gideriz. Sonra goruşruz."

Telefonu kapattıtan sonra Henry'niı .. verandasıdan

bize el salladı .ııgorduk. Evinin bacasıdan yukselen gri

dumanlar, sabahı hafif pusuna karı .ıor, yoğn bir sis tabakası oluşuruyordu.

“Her ikinize de gunaydı,” diye bağ .rdı

Bee baş .yla ona selam verip hic duraksamadan. “Eve gidiyoruz,”

diye karş .lı verdi.

“Ama bir fincan kahveye de hayı demezsiniz." dedi

Henry.

Adaya geldiğm gunun akşmıda Bee've Henry 'yi sormuştum.

O zaman bana net ama beni tatmin etmeyen bir

yanıt vermişti. “Sadece eski arkadaşız." Bu sozleriyle benim merakımı da sondurmuştu.

Bee başını olumlu anlamda salladı ve eve doğru giderken

ben de arkasından onu takip ettim, ikisinin sıra dışı

>r cift olabileceğini duşundum bir an Verandadaki tuhaf duruşlan. romantik bir ilişki yaşayabilecekler, şuphesiyok ediyordu. Bunun, kısa boylu bir adamla

uZun boylu bir kadının tutkulu bir a$k yaşamayacaklarıyla alakası yoktu.

Gulumseyerek, “Kahve kulağa cok hoş geliyor,” dedim.

İceri girdikten sonra, gecen hafta buradayken Jack geldiğinde oturduğum yere oturdum. Birden masanın ustundeki

vazoyu hatırladım.

“Henry," dedim. “Sana bir şey itiraf etmem gerek. Beyaz vazonu ben...”

“Biliyorum." diyerek goz kırptı ve şominenin uzerindeki icinde nergisler olan sağlam vazoyu gosterdi. “Tıpkı yeni gibi. Jack bu sabah getirdi.”

Tereddutle gulumseyerek, “Bu sabah mı?” diye sordum.

“Evet," dedi Henry. “Bir şey mi oldu?”

“Yok, hayır,” diye itiraz ettim hemen. “Sadece onun

Seattlc'da olduğunu sanıyordum. Bana birkac gun orada

olacağını soylemişti.”

Jack birkac gun buradan uzakta olacağını soylememiş

miydi? Planını mı değiştirmişti? Bu ayrıntı beynimi kemiriyordu.

Henry kahveleri hazırlamaya gitti. Ben yerimde otururken, Bee adeta bir dedektif gibi odayı en ince ayrıntısına

kadar inceliyordu.

“Ev işlerinde pek becerikli değil gibi,'' dedi Bcc.

“Bekar olmanın laneti diyelim," diye cevap verdim. Fakat o anda aklıma Jack’in mukemmel derecede duzenli ve

temiz evi gelmişti.

Bee gorduklerine inanamıyormuş gibi başını sallayarak,

pencere kenarındaki bir sandalyeye oturdu.

Şominenin ustunde duran fotoğraftaki kadını hatırlaya

rak. “Hic evlendi mi?'* diye fısıldadım.

Bec sanki Henry'nin evlenmesinin bir cılgınlık olacağım

duşunuyormuş gibi başını iki yana sallayarak. "Hayır.”

dedi.

Ahşap kaplamalı ve yer doşemeleri eskimiş olan kucuk

oturma odasını incelemeye başladım. Gozlerim şomineye

odaklanmıştı. Uzerine yerleştirilen denizkabuklarını ve fotoğrafları taradım ama o cerceve gitmişti.

“Bir saniye, gecen hafta burada bir kadının fotoğrafı vardı.

Belki de eski kız arkadaşıydı," dedim, kafam karışmıştı.

“Bahsettiğim fotoğraf hakkında bir bilgin var mı?”

Bee kesin bir ifadeyle, “Hayır," dedi. “Cok uzun zamandır buraya uğramadım.”

“Eğer fotoğrafı gorseydin o kadını tanırdın. Sarışın, guzel bir kadındı. Fotoğrafı Henry'nin evinin onunde cekilmişti."

Bee duşuncelere daldığı zamanlardaki gibi susarak pencereden dışarıdaki koya baktı. “Cok uzun zaman oldu, hatırlayamıyorum."

Henry birkac dakika sonra elinde kahvelerle geri donmuştu.

Bee kahvesini yudumlarken oldukca huzursuz gorunuyordu.

Onu bu kadar sıkıntıya sokan neydi, merak ediyordum.

Henry ile bahcesiyle ilgili muhabbet ederken. Bee bir

kez olsun onunla goz goze gelmemişti. Kahvesinden bir-

yudum aldıktan sonra. “Emily. korkunc derecede

başım ağrıyor.** dedi. “Sanırım artık eve gitsek iyi olacak."

kaldık

“Bahcede görmek istediğim bir şey var."

Sbaşıyla onayladıktan sonra, ucumu/

mutfağın arka kapısından cıkıp bahceye yurumeye başladık.

Daha birkac adım atmıştık ki Bee guclukle nefes alarak

sağ tarafım gosterdi.

-Henry!" diye bağırdı Bee. şaşkın gorunuyordu. Bir yandan da yuzlerce yeşil yaprağın arasından fırlamış olan mor

tomurcuklu lavanta rengindeki kucuk cicekleri inceliyordu.

••Bunlar... nereden geldi?”

Henry başını sallayarak, “Onları iki hafta once fark ettim,"

dedi. “Kendiliğinden cıkmışlar.”

Bee bana dondu ve yuzumdeki şaşkınlığı gorunce durumu

acıklamaya başladı. “Bunlar orman menekşeleridir.

Onları ne zamandır adada gormemiştim cunku...”

“Cok ender rastlanan ciceklerdir," dedi Henry', Bee'nin yarım kalan cumlesini tamamlayarak. “Tutmadıkları icin

onları kendin yetiştiremezsin. Bu cicekler seni secer sadece."

O sırada Bec ilk defa Henry'nin gozlerine baktı ve bağışlayıcı bir ifadeyle gulumsedi. Bunu gormek kanımı ısıtmıştı.

“Evelyn’ in bu cicekler hakkında bir teorisi var," dedi Bee, sanki zihninin derinliklerine gomduğu o tozlu duşunceleri cıkarmak istercesine bir an sustu. “Bu menekşelerin

ihtiyac duyulan yerlerde yetiştiğini ve şifa kaynağı olduğunu soylerdi.”

“Bu cok sacma, oyle değil mi Henry? Yani menekşelerin

bunları bilmesi,” diye devam etti konuşmasına.

Henry başıyla onu onaylayarak, “Evet, biraz sacma,

bunu yukan alabilir miyiz?

Bee gordukleri karşısında inanmazlıkla başını salladı.

Yalnızca Mart ayında cicek acması da...

“Evet.”

Her ikisi de onlerindeki narin ama bir o kadar cesur cj.

ceklerden gozlerini alamıyordu. Bir adım geri cekildim ve onların, benim anlayamadığım hisleri paylaşarak yan yana

durmalarını izledim. Aslında o zaman anladım. Tam ortasında bulunduğum durum, ciceklerden cok daha fazlasıydı.

Bee ile ben hic konuşmadan eve yuruduk. O kendi duşunculeriyle boğuşuyordu, ben de kendiminkiyle uğraşıyordum.

Eve vardığımızda yengem biraz kestirmek icin

odasına cekilirken, ben de dizustu bilgisayarımı actım.

İki paragraf daha yazmadan bu bilgisayarın başından

kalkmayacaktım ama tek yaptığım ekranda gorunen saate

bakmaktı. Sekiz dakika boyunca oyle durduktan sonra

Annabelle'i aradım.

“Efendim.” dedi yarım ağızla.

“Bir şey mi oldu?"

“Hayır.” diye cevap verdi.

Sesinden bir şeyler olduğunu sezecek kadar onu iyi

tanıyordum. “Anlat haydi.” dedim. “Sesin kotu geliyor,

bir şeyler olmuş.”

Bunu sana soylemeyeceğime dair kendime soz vermiştim.”

diyerek ic cekti.

“Ne soyleyeceksin?”

L'zun bir sessizlik oldu.

“Annie?"

“Peki,” dedi. “Joel’leydim.”

Kalbim hızla carpmaya başlamıştı. “Nerede?”

5. Caddedeki kafede

“Bee?"

“Seni sordu.”

Sanki bir anda nefesim kesilmişti. “Ne soyledi?”

“Sana hicbir şey anlatmamam gerektiğini soylemiştim ”

“Evet, anlatmaya başladın ve artık hikayenin sonunu getirmelisin.

“Senin nasıl olduğunu sordu.”

“Ona burada olduğumu soyledin mi?”

“Tabii ki de hayır ” diye karşı cıktı Annabelle. “Fakat

ona biriyle birlikte olduğunu soyledim.”

“Annie. boyle soylememeliydin!”

“Soyledim. O başka bir kadınla evcilik oynuvorsa. senin

de neler yaptığını bilmeyi hak ediyor.”

“Tepkisi ne oldu?”

“Eğer benden JoePin bağırıp cağırdığını soylememi

bekliyorsan, elbette oyle bir şey olmadı. Fakat yuzu her

şeyi anlatıyordu.”

“Ne anlatıyordu, Annie?” diye usteledim.

“Senin başka biriyle olduğunu duymak onu incitmişti. aptal şey.”

Kalbim sanki yerinden cıkacak gibiydi. Oturdum. Daha

doğrusu oturmak zorundaydım, daha fazla ayakta duramıyordum.

O anda kendimi gucsuz ve hasta hissediyordum.

“Em, orada mısın?”

“Evet.”

“Gordun mu? Sana soylememeliydim. Bana bak. sen

kendini toparlamak icin oradasın. Joel in seni terk ettiğini unutma. Daha doğrusu sana nasıl ihanet ettiğini.

Durum, burnumun uzerindeki ciller kadar ortada>dı.

>ine de Annabelle’ in bunu dile getirmesi canımı yakıyordu.

“Biliyorum, haklısın:' dedim oturduğum yerde doğru|a.

rak. “İyiyim, daha iyi olacağım.

‘“ İyi' kelimesini daha kac kere kullanacağız?"

Gulumseyerek, “İyi,” dedim. “Anlatacak daha başka

bombaların var mı?”

“Yok,” diye cevap verdi Annabelle. “Ama evinde buyuk

bir trajedi yaşanıyor.*'

“Ne gibi?"

“Dondurmaların bitmek uzere.”

Adaya gelmeden once ge:e yarısı bana her daim eşlik

eden Ben & Jerry'nin vişneli dondurmasını yemeyip dolapta bırakmıştım. “Gercekten buyuk bir trajedi. Annie."

“Evet, bu kadar konuşma yeter. Hoşca kal, tatlım," diyerek telefonu kapattı.

Tam telefonumu masanın uzerine koymuştum ki bu sefer

Bee'nin ev telefonu calmaya başladı. Dort kere caldıktan

sonra telefonu actım.

“Alo."

“Emily, sen misin?"

“Anne?"

“Merhaba, tatlım. Muhteşem haberi duydun mu?”

“Hangi haberi?"

‘Danielle, dedi tiz bir sesle, “hamileymiş."

Bu, hanka bir haber!'* veya “Ah. bu bir mucize!" demem gerekirken, sadece omzumu silkip “Yine mi?" diye

tepki vermiştim. Bu Danielle'nin ucuncu cocuğu olacaktı.

Ama bana kalırsa on ucuncu de olabilirdi.

Evet, kasımda doğum yapacak." dedi annem, ağlamaya

başlamıştı. “Bu muhteşem değil m i r

Acıkca soylediği buydu ama benim duyduğum, “Neden

sen de kız kardeşin gibi olmuyorsun?- sorusuydu Bir

Danielle tufanının başlayacağını hissederek hızla konuyu

değiştirdin*• “Bee gecen gun beni aradığını soyledi. Bunun icin mi aramıştın?"

“Evet, tatlım. Fakat bir şey daha var. JoelMe aranızda

olanları duydum. Seni merak ettim. Her şey yolunda nu?

İyi misin?"

Son sorularını duymazlıktan geldim. “Nasıl haberin

oldu?”

“Aa. tatlım. Bunu kimden ve nasıl duyduğumun bir onemi

yok.”

“Onemi var, anne."

“Peki," dedi ve birkac saniye sustu. “Kız kardeşin anlattı.*'

“Danielle mi anlattı? Onunla aylardır konuşmuyorum ki."

“World Wide Web'de artık evli olmadığın haberini okumuş.”

Sanırım dunyada internetten bu şekilde bahseden bir

tek annem vardı. Aslında bu ifadesi de oldukca sevimliydi.

Bazen Google'ı “Gugle” diye soylediği de oluyordu.

Sonra aklıma birden Facebook hesabım geldi. Joel kendi

sayfasını duzenledikten kısa sure sonra ben de ilişki durumumu değiştirmiştim. Ancak kendi annenizin Facebook

aracılığıyla boşandığınızı oğrenmesi pek doğru değildi.

“Danielle'nin Facebook hesabı olduğunu bilmiyordum,

dedim, biraz şaşırmıştım.

“Hımm." dedi annem. “Belki World Wide Web den

aratmıştır."

İc cekerek, “Sonın, Danielle'nin bilmesi,” dedim. Sen

biliyorsun. Herkes biliyor. Eninde sonunda sana soyleyecektim anne. Fakat daha ailemle yuzleşmeye hazır değildim.

Seni ve babamı endişelendirmek istememiştim.

≫Ah. tatlım." dedi annem. “Bunları yaşadığın icin cok uzgunum. İyi olacaksın.

“Ben iyiyim.*’

“Pekala," dedi. “Tatlım, başka bir kadın yuzunden mi?”

İşte bu, evliliğimin bitişinden itibaren herkesin cevabını bilmek istediği bir soruydu. Bu yuzden anemin de bunu merak etmesini hic yadırgamamışım.

“Hayır,“ dedim. “Aslında evet, ama bunun hakkında konuşmak istemiyorum.”

Telefonun kordonuna baktığımda sıkıntıdan parmağımı

ona doladığımı fark ettim. Annemin bu kadar cok soru sormasına mı, yoksa bu kadar cok soru sorulmasına neden olan

Joel’e mi kızdığımdan emin değildim. Ben parmağımın

acısına odaklanmışken, annem hala konuşuyordu. Annemin

mutfakta, kapağında rengarenk orgu bir eldivenin asılı olduğu.

avakado yeşili elektrikli eski bir fırının onunde durduğunu hayal edebiliyordum.

“Tatlım, senin icin endişeleniyorum. Aynı yengen gibi

bir anda her şeyi silip atma lutfen.”

“Anne, diye cıkıştım sinirle. “Bunun hakkında konuşmak

istemiyorum.”

Peki canım, dedi, sesinden biraz kırıldığı anlaşılıyordu.

Ben sadece sana yardım etmeye calışıyorum/* Sanırım

yardım etme tarzı da buydu.

"Biliyorum." diye cevap verdim. "Peki burada olduğumu nasıl oğrendin?"

"Evim aradım. Annabelle. yengende olduğunu sin ledi."

^nnem. Bee ye asla adıyla hitap etmezdi. Ne zaman ondan

bahsedecek olsa “y engen- ^

..Evet." dedim. “Beni bir aylığına adaya davet etti

Mart’m sonuna kadar buradayım.”

“Bir ay boyunca mı?" Sesinden ofkeli ve biraz da kıskanmış

olduğunu anlayabiliyordum. Onun da burada olmak

istediğini biliyordum, ama bunu itiraf edemeyecek kadar

kibirliydi. Danielle ile birlikte universiteye başlayıp, artık yazları adayı ziyaret edemediğimiz icin annem de buraya

gelmemişti.

“Anne, sana bir şey sormak istiyorum.”

“Nedir?**

“Bee ile konuştuğumuz bir konu hakkında,** dedim ve

sustum.

“Ne olmuş, tatlım?”

Derin bir nefes alarak, “Bana bir şeyden bahsetti.” dedim.

“Yıllar once sen bir araştırma yaparken aranızdaki

bağı zedeleyecek bir şey olmuş.*1

Telefonun diğer ucunda bir sessizlik hakimdi, ben de anlatmaya devam ettim. “Sana buyukannem hakkında bir gerceği

anlatmış. Keşke ne demek istediğini anlayabilscydim

ama bu kadarım biliyorum.”

Annemin bir yandan spatula ve tavayla oyalandığını

gosteren sesler kesilmişti artık.

‘‘Anne, orada mısın?'’

“Emily,” diye ses verdi sonunda, “yengen sana ne anlattı T

“Hicbir şey,” diye yanıt verdim. “Hicbir şey anlatmadı,

sadece bana senin artık o ailenin bir parcası olmak istemediğinden bahsetti, o kadar. Bu karar da ikinizin arasındaki

≫Hşkiyi değiştirmiş.” Bec’nin yakınlarda olup olmadığından emin olmak icin etrafıma bakındım. Yoktu. O zamandan

beri onları ziyaret etmemişsin. Neden anne? Ne oldu?

“Şey. korkarım detay lan hatırlamıyorum.” dedi. “Bee’nin

bir şeyler anlatmaya calıştığına da inanmıyorum. Cunku anık cok yaşlı ve aklı gidip geliyor."

“Anne, bu sadece-"

“Emily, ozur dilerim tatlım ama bunu tartışmak istemiyorum."

“Anne, neler olduğunu bilmeye hakkım var."

“Hayır, yok," dedi annem net bir şekilde.

İster istemez kaşlarım catılmıştı.

“Tatlım, lutfen kızma," demişti annem. İcinde bulunduğum ruh halini zaten sadece annem anlayabilirdi.

“Kızmıyorum."

“Gecmişte kaldı, tatlım,” diye devam etti konuşmasına.

“Bazı şeyleri gecmişte bırakmak daha iyi.”

Ses tonundan konunun kapandığım soyleyebilirdim.

Bee, Evelyn ve şimdi de annem, bu sırnn kolay kolay cozulemeyeceğini gostermişlerdi. Eğer onların hikayesini oğrenmek

istiyorsam, bunu tek başına yapmak zorundaydım.

Bee uyandıktan sonra kendisine bir icki hazırlamaya koyulmuş.

benim de icmek isteyip istemediğimi sormuştu. “İsterim.

dive yanıt verdim ve kanepede arkama yaslanarak cam

iğnesi tadında olan ickimi zev kle yudumlamaya başladım.

"Annenle hic konuştun mu7' diye sordu Bee.

Bir saat kadar once tekrar aradı." dedim. “Danielle'nin bir bebeği daha olacakmış.”

“Bir tane daha m ır

Bee’nin benimle aynı cevabı vermesi hoşuma gitmişti.

Bu muhtemelen ikimizin de cocuk sahibi olmamasından

kaynaklanıyordu. Ancak ikiden fazla cocuk sahibi olmak

isteyen kişinin, deli olduğu konusunda ikimiz de hemfikirdik sanırım.

İckimden bir yudum daha aldım ve başımı kanepenin

mavi kadife minderine koydum. “Bee. sence Joel ona hic

yemek yapmadığım icin beni terk etmiş olabilir m ir

“Sacmalama." diye cevap verdi bulmacasını cozerken.

Dizlerimi kamıma cekip kollarımı etrafına doladım.

“Ama annem-”

“Onun senden cok daha zorlu bir hayatı vardı. Emily,”

diyerek konuşmamı kesti.

Boyle soylemesi beni şaşırtmıştı. “Nasıl yani?”

Bec ayağa kalkarak, “Sana bir şey gostereceğim," dedi.

Bce'nin peşinde koridordan aşağıya inmeye başladım.

Kaldığım odadan sonraki iki kapıyı gectik ve başka bir kapının onunde durduk. Bee elini once kapının kulbuna, sonra

cebine attı. Bir anahtarlık cıkanp altın rengindeki kucuk anahtarı kilide yerleştirdi.

Kapının gıcırdayarak acılmasıyla birlikte iceriye girdik.

Yuzume yapışan bir orumcek ağını elimle temizlediğimi

goren Bee, “Uzgunum tatlım,” dedi. “Uzun zamandır bu

odayı kullanmıyorum.”

Kucuk beyaz bir şifonyerin yanında bir cocuk masası

duruyordu. Uzerinde tabaklarıyla birlikte iki pembe cay

fincanı ve bir de Victoria donemini yansıtan oyuncak bir ev vardı. Eğilip yerdeki porselen bebeği aldım. Yuzu lekeliydi ve kahverengi saclan da keceleşmişti. Buraya terk edilmiş

kucuk bir kız gibiydi.

“Burası kimin odası?” diye sordum, aklım karışmıştı.

“Annenin odası,” diye cevap verdi Bee. “Kucukken burada

benimle birlikte yaşardı.”

“Neden? Buyukannemle buyukbabam neredeydiler?”

“Bir şey olmuştu,” dedi Bee. “Buyukanne ve buyukbaban...

zor zamanlar geciriyorlardı. Ben de onlara annenin

bir sureliğine burada benimle kalabileceğini soyledim.”

Kendi kendine gulumseyerek ic cekti. “Cok tatlı bir kızdı.

Birlikte cok guzel zamanlar gecirmiştik. Annen ve ben.”

Bee gardırobun kapağını acarken, buyukannemle buyuk

babamı duşunuyordum. Ne olmuştu da annemi Bee'ye bırakmışlardı?

Yengem gardırobun en ust rafına uzandı ve

oradan bir ayakkabı kutusu indirdi. Uzerindeki tozlan ufledikten sonra kutuyu bana verdi. “Al bakalım. Belki bunlar

anneni daha iyi anlamana yardımcı olabilir.”

Bee cebinden anahtarlığı cıkarıp odadan cıkma vaktinin

geldiğini gosterircesine şıngırdattı.

Kutuya merakla bakarken. “Teşekkur ederim,” dedim.

Bee odasına yonelerek, “Yemekte goruşuruz.” dedi.

Odama geldiğimde kutuyu yatağımın uzerine koydum.

İcinde ne olabilirdi? Annem kendine ait olan eşyaları karıştırdığımı gorse bunu onay lar mıydı?

Kutunun kapağını kaldırdım ve icine baktım. En ustte

parlak kırmızı bir kurdeleyle bağlanmış uc tane gul dunırdu.

Bu kucuk demeti elime aldığımda gullerin yaprakyere

dokuldu. Sonrasında resimli bir cocuk kitabı, martırıınkinc benzer gri bir tuy, bir toka, bir cift beyaz eldiven

vc deri kaPh kucuk bir kitap cıkardım kutudan. Onun ne

olduğunu ışığa tutunca anladım. Bir albumdu bu. Kapağını

actığımda bir duygu selinin tum bedenimi sardığın, hissedebiliyordum.

İlk sayfasında elyazısıyla Anne ’ yazıyordu

ve etrafı minik ciceklerle cevriliydi. Neredeyse gozlerimi kırpmadan bir sonraki sayfayı cevirdim. Magazin dergilerinden kesilmiş, sacları yapılı, uzerlerinde şık elbiseler olan

kadınların fotoğrafları vardı. Kurumuş ciceklerle bir bebek ve onune eski bir arabanın park edilmiş olduğu bir evin siyah-beyaz fotoğrafları da bulunuyordu. Bunlar neyin nesiydi

boyle? Annem neden boyle bir album yapmıştı? Peki

neden Bee bunları gormemi istedi?

Bee'nin akşam yemeğindeki sessizliği, ne gizemli odayı ne de o saklı hazineyi tartışmak istediğini soyluyordu. Bu nedenle ben de şansımı fazla zorlamamıştım. Bulaşıkları calkalayıp makineye yerleştireceğim sırada telefon caldı.

Bee koridordan. “Telefona bakar mısın, tatlım?' diye

seslendi. “Cok yorgunum, konuşacak halim yok.”

“Tamam," dedim ve telefonu actım. “Efendim. ’

“Emily?”

“Evet?”

“Benim, Evelyn.”

“Aa, merhaba Ev-”

“Hayır hayır, tatlım. Bee seni aradığımı bilmemeli. Lutfen belli etme.”

“Peki." dedim dikkatle. “Neler oluyor?”

“Yardımına ihtiyacım var.”

“Nasıl? Sen iyi misin?”

“Evet... yani aslında hayır. Seninle konuşmam gerek,

ozel olarak.”

Bir an duraksadım. “Sana gelmemi mi istiyorsun?”

“Evet,” dedi. “Ben sahildeyim, tatlım. Onunde mor salkım

bulunan buyuk bir ev. Henry*ninkinden sonra altıncı ev

oluyor. Dışarısı biraz serin, uzerine montunu al.”

Dışarı cıkacağımı Bee’ye soylemedim, ama sahile gidince

buna pişman oldum. Gelgit başlamış, suyun daha tehlikeli

gorunmesine neden olmuştu. Dalgalar, kopuklu kancalarıyla sahile vurup ayak uclanmdaki kumu delerek bana sinsi sinsi yaklaşıyordu sanki. Ağac tepelerinde muhtemelen martıların tunemesine rağmen ben gozumun onune yarasaları getiriyordum.

Montumun fermuarını cektim ve direkt ileriye bakarak

yurumeye başladım. Akşamın bu saatinde kapı duvar

olan Henry nin evini gectim ve saymaya başladım. Bir, iki, uc. Evler sanki yamaca doğru sokulmuş gibi duruyorlardı.

Dort. beş. altı, \>edi. Acaba tanfi yanlış mı anlamıştım? Sef c dokuz. Etrafıma baktım ve biraz ileride Evelyn’in evini gordum.

Mor salkım, cıplak ve savunmasız gorunmesine rağmen

ıc taraftaki dallan haharda acacağının sozunu veriyordu. Sarı ğ a dikkatle baktığımda govdesindeki ac.k yeşil filizleri Sonra merdivenleri cıktım ve on verandada

sallanan sandalyesinde oturan Evelyni gordum. Uzerinde

gecelik vardı ve genelde ozenle topladığı saclan kirli ve keceleşmiş

gorunuyordu.

Evelyn elimi tutarak, "Geldiğin icin teşekkur ederim,” dedi.

“Tabii ki geleceğim," diye onayladım soylediklerini.

Yuzu cok solgundu. Birkac gun oncesine gore daha zayıf

ve gucsuz gorunuyordu.

“Kanser yuzunden, değil mi?” dedim. “Sen-”

“Ne kadar guzel bir gece, oyle değil mi?” diyerek sozumu

kesti Evelyn.

Başımla onu onayladım.

Evelyn yanındaki diğer sallanan sandalyeyi işaret edince

ben de oturdum.

“Bu adayı ozleyeceğim,” dedi, sesi sanki cok uzaklardan

geliyordu.

Zorla yutkundum.

Evelyn sahile bakıyordu. “Biliyor musun, eskiden yengen

Bee ile birlikte denize cıplak girerdik,” dedi ve benden

yana dondu. “Sen de denemelisin, Puget Koyu’nu teninin

her santiminde hissedebiliyorsun.”

Soylediklerine karşılık kahkaha atmak, herhalde yapılabilecek en uygun hareketti ama ben yalnızca gulumsemişim.

Hayatının anılarını belki de son kez anlatan birine ne

soyleyebilirdiniz ki?

“Bee’ye goz kulak olacaksın, değil mi Emily?*

“Elbette," dedim gozlerinin icine bakarak. “Soz veriyorum.

Evelyn başını salladı. “Bee kolay gecinilecek bir insan değil biliyorsun ki. Ancak bu ada gibi o da benim evim oldu.

O anda gozlerinden akan yaşlan gordum. Eşim olduk

lcn sonra, asla yalnız olmadığımı ve asla da yalnız olmaya cağımı soylemişti bana ve gercekten de hic yaln.z kalmadrnı.

Bec surekli hayatımdavdı cunku..."

Başımı salladım.

“Onu bu şekilde bırakmak doğru değil. Hic doğru değil”

dedi Evelyn. Sonra ayağa kalktı ve adeta adaya meydan

okurcasına yumruğunu sıkarak verandanın ucuna kadar

yurudu.

Hemen yanına gidip kollarımı ona dolayınca Evelyn

benden yana dondu ve yuzunu omzuma gomdu.

Sonra yanaklarından suzulen gozyaşlarını silerek yeniden

yerine dondu. “Onu yalnız bırakıyor olma duşuncesine

dayanamıyorum,” dedi Evelyn.

Yuzumu daha rahat gorebilsin diye one doğru eğildim.

“Sana soz veriyorum, ona goz kulak olacağını, merak etme."

Evelyn ic cekerek. “Guzel, biraz iceri gelebilir misin?”

diye sordu. “Sana vermem gereken bir şey var."

Başımı olumlu anlamda salladım ve eve giren Evelyn*i

takip ettim. İcerideki ılık hava dışarıdaki soğuktan sonra yuzume iyi gelmişti.

Evelyn*in oturma odası, olması gerektiği gibi tam bir

hasta odasına benziyordu. Dergilerin, kitapların ve mektupların haricindc artık yemeklerle dolu olan tabaklar ve boş

bardaklar, kahve masasını kaplamıştı.

Dağınıklık icin kusura bakma.** dedi Evelyn usulca. “Cok

uzun tutmayacağım seni burada, sadece birkac dakika."

“Sorun değil.** dedim. “Bekleyebilirim.”

Cok fazla zamanım olmadığını biliyordum, bu yuzden

hızla işe koyuldum. Kirli tabaklarla bardakları toplayıp bu-

. ı ycrleştirdim. Bir yığın copu ortadan kalve

mektupları da mutfak masasına duzenli bir şekilde

s ır a la d ık t a n sonra kahve masasının tozunu aldım. Sonra pencerenin yanındaki koltuğa oturdum. Gozlerim, raftan

biblo ve fotoğraflarla dolu olan bir kitaplığa takıldı.

Denizkestancsiyle dolu olan bir cam vazonun yanında

g v e l y ’ m duğun gunune ait bir fotoğraf duruyordu. Evelyn, uzun boylu kocasının yanında cok şık ve guzeldi. Kocasının nasıl biri olduğunu ve neden hic cocukları olmadığını

merak etmiştim. Biri Jack Russell. diğeri her akşam tartla besleniyormuş gibi gorunen sosis cinsi iki kopeğin fotoğrafları da vardı. Daha sonra bir kadının fotoğrafını gorunce,

onun kim olduğunu hemen anladım. Bu, Henry'nin

evinde gorduğum fotoğraftaki kadındı. Fotoğrafta birinin

yanında durmuş, gulumsuyordu. Daha iyi gorebilmek icin

gozlerimi kısarak resme baktım. Yanında durduğu kişi

Bee idi.

O sırada arkamda bir ses duydum, donduğumde Evelyn

karşımdaydı. Onun odaya girdiğini fark etmemiştim.

“Bu kim, Evelyn?" diye sordum fotoğrafı işaret ederek.

“Onu Henry'nin evinde de gordum. Bee bana kim olduğunu

soylemedi. Bunu oğrenmek zorundayım."

Evelyn kanepeye oturdu, elinde bir şey tutuyordu. “O bir

zamanlar Henry'nin nişanlısıydı.”

“Arkadaşın mıydı?”

“Evet, cok iyi bir arkadaşımdı."

Evelyn ic cekerek ayağa kalktı ve bana doğru yurumeye

başladı. Yuzunde o kacınılmaz derin yorgunluğu gorebiliyordum.

“Al," dedi dikkatle ikiye katlanmış bir zarfı bana uzatarak.

“Bunu Bee'ye vermeni istiyorum.

"Şimdi mi?”

“Hayır/' diye yanıt verdi Evelyn, “olduğumde vereceksin."

Başımı olumlu anlamda salladım. Elbette.

“Teşekkur ederim. Emily.” dedi ellerimi tutarak. “Sen

cok ozelsin, biliyorsun. Tum bu...” Sustu ve koyu işaret

etti. “Tum bunların olması gerekiyordu. Senin de burada

olman gerekiyordu. Senin de amacın buymuş demek/’

Ona sarıldım, belki de bu son kucaklaşmam izdi.

Masaya donduğumde Rose a Elliot ’ın mektubundan bahsettim.

İki seceneğim vardı; ya bu akşam onunla buluşup

birlikte yeni bir başlangıc yapacaktık ya da sonsuza kadar ona elveda diyecektim. "Onunla buluşacak mısın?” diye sordu Rose.

Her ikimiz de seceneklerin riskli olduklarını biliyorduk

Mektubu sanki Elliot in elleriymiş gibi sıkı sıkı tutuyordum.

O kadar sıkı tutuyordum ki tırnaklarım avuclarımın icine

gecmişti adeta. Ancak Elliot in gitmesine izin verip ondan vazgecersem, buna bir daha katlanamayacağımı biliyordum.

Bir daha asla buna dayanamazdım.

Bilmiyorum, dedim. Gercekten de bilmiyordum. Evden

nasıl gizlice cıkabilirdim? Bebeğim saat sekize kadar

uyumuyordu, hem Bobby ve ne derdim? Mağazalar o saatte

acık olmuyordu, bu yuzden ona ekmek ve yumurta almay a

gideceğim yalanım soyleyemezdim Diyelim ki bir yolunu

<p sahile gittim. Elliot ı gorunce ona ne diyecektim1

Peki ne yapacaktım^ Beni en cok korkutan hu kısımdı. Tanrım.

ben ne yapacaktım ?

••Esther. " dedi Rose, "kararın ne olursa olsun seni deşmeyeceğimi bilmeni isterim. ”

Bobby o akşam erken saatteki bir feribota binmiş ve elinde bir buket nergisle saat beşte eve gelerek bana surpriz

yapmıştı "Bunları seveceğini duşundum, " dedi. “Nergisin favori ciceğin olduğunu biliyorum. ”

Ona yanıldığını, aslında benim sevdiğim ciceğin lale olduğunu soylemedim. Sadece ona sarılıp teşekkur ettim.

"Bahse girerim, bebek ve ev işleriyle uğraşmaktan unuttun, oyle değil mi? Ama ben unutmadım. "

Boş gozlerle ona baktım. Bugun ne doğum gunumdu ne

de anneler gunuydu.

“Neyi unuttum, Bobby? ”

"Evlilikyıldonumumuz kutlu olsun!” dedi. Aslında bir gun erken kutlamış oluyoruz fakat daha fazla bekleyemedim, cok heyecanlandım. Bu gece seni dışarı cıkartacağım

ve bu guzel gunu beraber kutlayacağız. ”

Tum bu surprizler, bu gece olmak zorunda mıydı? Zalim

kader, beni o buz gibi elleriyle tokatlamıştı.

Bir kacış yolu bulabilmek adına, "Peki bebek ne olacak?

” diye sordum. O sırada soz konusu bebeğim de minik

elleriyle boynumdaki zincirin ucunda asılı olan denizyıldı ztnı yakaladı ve oynamaya başladı. Ben de yanağına bir

opucuk kondurdum.

"Her şeyi ayarladım, annem gelip bebeğimize goz kulak olacak ” diye yanıt verdi Bobby.

Zamanlama ancak bu kadar berbat olabilirdi. Elliot beni

sahilde beklerken ben Bobby 'yle birlikte olacaktım.

Bobby beni koya tepeden bakan. ucurumun kenarında Karga

Yuvası adlı cok guzel bir restorana goturdu. Elliot ve

ben burada bircok kere yemek yemiştik ama Bobby 'yle ilkti.

Bobby eli sıkı biriydi. Dışarıda yemek yemek genelde yaptığı bir şey değildi. Bu yuzden restoranın o kocaman kapılarını kasıla kasıla acmıştı. "Sadece benim biricik sevgilim icin en iyisini istiyorum. " dedi iceriye girerken.

Restorana saat altıda varmış olmamıza rağmen siparişimiz

bir bucuk saat sonra ancak gelmişti. Her ne kadar dişlerimi sıkıp surekli saate boksam da gece cok yavaş ilerliyordu.

Bobby garsona soru sormakla meşgul olduğu icin ruh

halimi fark etmemişti. "Ordek şarapla mı pişirildi?", "İstiridyeleriniz taze mi? "Patates puresi var mı? ”, “Corba

yarine salata alabilir miyiz? "

Sinirlendiğimi belli etmemeye calışarak parmaklarımla

dizlerime vururken. gozucuyla birinin bana baktığını fark etlim. Başımı restoranın bar kısmına cevirdiğimde, lisedeki eski erkek arkadaşım Billy nin. elinde ickisiyle oturmakta olduğunu gordum. Biraz mahmur gorunuyordu. Billy. mezuniyet torenimizde bana evlenme teklif etmiş ve bir yuzuk

vermişti. O zamanlar cevabım evet olabilirdi. Billy yi seve birlikte harika vakit geciriyorduk ama sonra

XlrmıSn Frances her zaman hana Billy nin

m * * unutm^ ‘m , soylerdi O gecek: bakışı, arkadas

ın haklı olduğunu gosteriyordu. Ancak Billy nin kara.

nmdan dolayı benden nefret etmediğini, aksine benim ici≫

uzulduğu”** de anlayabiliyordum.

Barda oturduğu yerden el salladı. Yanında da başka bir

adam vardı. Her ikisi de takım elbiseliydi. Ben de karşılık o la r a k el salladım ona.

“O kim? ” diye sordu Bobby.

"Billy ” diyerek barı işaret ettim.

Bobby de bunun uzerine dondu ve benim yalnızca ona

ait olduğumu gostermek istercesine ona gulumsedi. Bazen

Bobby'nin benimle birlikte olma fikrinin, bana olan aşkından daha yoğun olduğunu hissediyordum. Ben onun icin

parlatmak ve gosteriş yapmak icin insanların karşısına cıkardığı bir ganimettim sadece.

Yemeklerimiz geldikten ve Bobby iki bardak bira ictikten

sonra. "Esther, " dedi alcak sesle, "duşunuyorum da belki...

belki bir cocuk daha yapabiliriz. ”

'Cocuk ’ kelimesini duyar duymaz elimdeki suyu kucağıma

doktum.

"Ne dersin, sevgilim? "

“Sence biraz erken değil mi? ” diye karşılık verdim. Bebeğimiz henuz dort aylık. ”

“Bence biraz duşun. ” dedi Bobby.

Başımı olumlu anlamda salladım.

Bobby yemeğimiz bittikten sonra tatlı siparişi vermek

uzereyken. ".Janice gecen hafta ofise baklaya getirmişti, dedi. "O gunden heri canım istiyor. "

Sizin ofiste ne işi vardı? "

Aşağı katta bir randevusu varmış. ” dedi Bobby. dudakhnndaki ekmek kırıntılarını silerek ■Merhaba demek ıcm

uğramış. " A/Oww>’w e//w aldı ve gozluklerini burnunun ucun a yerleştirdi. Sen ne istersin, tatlım? "

Buradan gitmekten başka hicbir şey istemiyordum aslında.

Saatime baktım, neredeyse dokuz bucuk olmuştu. Elliot belirli bir saat vermemişti ama artık gec olmaya başlamıştı. Hemen gitmem gerekiyordu.

",Ben bir şey istemiyorum. " dedim Bobby ye. "Aslında biraz yorgunum. Gec oldu artık.

Bunun uzerine Bobby hesabı odedi ve tam ayağa kalktığımı: sırada cantamı bilerek masanın altına duşurdum.

Eve donduğumuzde, ben beşiğinde mışıl mışıl uyuyan

bebeğimizi kontrol ederken. Bobby de annesine teşekkur

edip ona kapıya kadar eşlik etti. O anlar bir turlu gecmek bilmemişti. Bobby soyunup yattı ve benim de aynısını yapmamı bekledi.

"Kahretsin!" dedim 'Cantamı restoranda unutmuşum. "

‘ Aa, olamaz, dedi Bobby. hemen ayaklanıp sandalyenin

uzerindeki pantolonuna uzandı. “Şimdi gidip alırım. "

"Hayır, dedim. 'Yarın erken kalkacaksın zaten. Ben

gider alırım. Hem Frances e de bir şey bırakacaktım unuttum.

cıkmışken onu da hallederim. ”

Ama cok gec oldu, Esther. " dedi Bobby. "Bir kadın gecenin bu saatinde tek başına dışarı cıkmamalı. ”

Bobby hayatı boyunca beni koruması gerektiğine inanıyordu

"Merak etme, "dedim

Bobby esneyerek yeniden yatağa uzandı. Pekala, cok

gec kalma Geldiğinde de beni uy andır M

Tamam dıyt karşılık verdim

fakat ona geldiğimi haber vermeyecektim cunku eve cok

gec gelecektim. Evin kapısını arkamdan kapatırken icerid

e n gelen horlama seslerini duyabiliyordum.

Buick marka arabamı hızla surmeye başladım, restoranı,

Frances in evini gecmiş Elliot in evine giden caddeye gelmiştim.

Dikiz aynasına baktım defalarca, kimsenin beni takip

ettiği yoktu.

Arabamı Elliot ’ın evinin onune park ettiğimde saat on

biri gecmişti. Uzerimdeki kazakla hırkayı duzeltip parmaklarımla saclarıma cekiduzen verirken, evden cıkmadan

once dişlerimi fırcalamayıp aynaya bakmadığım icin kendi

kendime soyleniyordum. Sahile giden yol karanlıktı fakat

detaylarıyla her yeri hatırlıyordum.

Gokyuzunde parlayan dolunay\ cok iyi bildiğim bu sahili

olabildiğince aydınlatıyordu. Elliot la ilk ve son kez bu sahilde beraber olmuştuk. Onu, aynı gecmişte olduğu gibi, sahilde bir kutukte oturup ya da bir ortunun uzerine uzanıp beni

beklerken bulmayı umit eden gozlerle etrafıma bakındım.

Ancak orada değildi. Cok gec kalmıştım.

Evin ışıkları dayanmıyordu. Gitmiş olabilir miydi? Bunu duşunur duşunmez nefesim kesilmişti. Zamanlamamız korkunctu,

daha ne bekleyebilirdim ki hu geceden? Acısını yine de kalbimde hissedebiliyordum. Geri donup arabama doğru yuruyecekken

yerde mor mor parlayan yapraklar gordum. Bunlar orman

menekşeleri miydi ? En son genc bir kızken, buyukannemin evinin bahcesinde gormuştum onları. Elliot m evinde daha once

hic dikkatimi cekmemişlerdi. Burada ne işleri vardı ki?

Adadaki herkes gibi ben de bu ciceklerin kalp Ve beden

yaralarım iyileştirdiği, arkadaşlıklar arasında olan darg, J

t,klan duzelttiği ve hatta şans getirdikleri gibi mistik gUc]

leri olduğuna inanırdım. Dizlerimin uzerine kuma coktum

ve yeşil yaprakların arasında kendilerine yuva yapan kadifemsi ciceklere dokundum.

Gecenin sessizliğinde bir melodi duyunca ayağa kalktım

birden. Calan şarkıyı hatırlamıştım. Billie Holiday 'in unutulmaz sesiyle soylediği □ Body and Soul ’du bu.

Gozlerim evin verandasında Elliot ı aradı ama tek

gorebildiğim, bir olta kamışı ve verandanın tırabzanlarıydı.

Hatırladığım bu sahne zaman icinde donup kalmıştı

sanki.

Sonra aniden bir cift kol sardı bedenimi. Ne korktum ne

de kurtulmaya calıştım o kollardan. Onun dokunuşunu, teninin kokusunu. nefesini her yerde tanırdım. Hepsi kalbime

kazılıydı cunku.

"Geldin. ” dedi Elliot.

Nasıl gelmem? diyerek ondan yana dondum.

"Beni hic duşundun mu? ”

Her dakika, her saniye." diye cevap verdim kendimi

onun kollarına tamamen bırakarak. Beni ona ceken bir şeyler vardı.

Tıpkı eskisi gibi aynı tutku, aynı ateşle optu beni. Aramızdaki bağ hala ilk gunku gibi gucluydu. Gercek olan

buydu.

Anacaddeye cıkan yolun kenarındaki ağaclıktan hışırtıfi

Elliot elimden tutmuş beni

ınt oğru gotururken, ne endişelendim ne de donup artana

baktım

Eve girip oturma odasına gectik Kahve masasıyla seh

payı kenara cekip beni şominenin onundeki postun uzerine

yatırdı. Elliot kıyafetimin duğmelerini acarken, ne evlilik yıldonumumuzde yanında olmam gereken eşim Bobby yi,

ne evde mışıl mışıl uyuyan bebeğimizi, ne de soylediğim

yalanı duşunuyordum. O anda sadece şomineden yuzume

vuran ateşi ve Elliot 'm tenimdeki nefesini hissediyordum.

Hissetmek... istediğim tek şey buydu.

S M a t

Jack'in soylediklerini duşunmemeye calışıyordum. Ama

bana Seattle dan bugun doneceğini soylememiş miydi?

Kahvaltıdan oncc bircok kez merakla saate baktım. Elliot’ın Esther’ı opuşu hep aklımdaydı. Ben de Elliot'ın gosterdiği gibi aynı tutku ve ateşle sevilmek istiyordum.

Telefon ne saat on birde ne de oğlen caldı. Neden aramıyordu?

Oğlen saat ikide yuruyuş icin sahile gittiğimde telefonum bir mesajın geldiğine dair bir kez titredi. Mesajı gonderen Annabelle'di.

Eve donduğumde saat beş olmuştu. Bee kendisine bir

icki hazırlayacaktı, bana da isteyip istemediğimi sordu. Artık telefonumu elimden bırakarak. “Duble olsun, diye cevap

verdim Bee’ye.

Bee yaklaşık bir saat sonra kendine yeniden icki hazırlamaya koyuldu ama bu sefer bana teklif etmemişti. Haydi

8≫yin tatlım,” dedi. “Greg birazdan burada olur.*'

Greg’ le yaptığımız planı neredeyse unutuyordum. Gi

yinmek icin hızla odama cıktım ve dolabımdan derin goğus

dekolteli orgu mavi bir elbise sectim. Bu elbisenin tenimde hissettirdiği duyguyu seviyordum.

Soylediği gibi saat tam yedide gelen Greg. uzerindeki

beyaz gomlek ve altındaki kot pantolonuyla cok hoş gom.

nuyordu. Guneş yanığı teni de adeta parlıyordu.

Ben arabasına doğru yaklaşırken. "Merhaba." dedi Greg.

“Cin yemekleri icin hazır mısın?”

"Kulağa cok hoş geliyor." diye yanıt verdim. “Aclıktan oluyorum.”

Merkeze doğru ilerleyip marketi gectik ve bircok guzel

restoranla kafenin olduğu anacaddeye geldik. Ilık bir akşamdı.

en azından Bainbridge Adası*na gore oyleydi ve bir avuc

insan dışarıda oturmuş acık havada yemeğini yiyordu.

Restorandayken Greg garsonlardan birine işaret etti.

Sanki bu kızı liseden hatırlıyor gibiydim, avize kupeleri, permalı saclarıyla Mindy Almvig'di bu. “Yaklaşık kırk dakika once siparişimi vermiştim.** dedi Greg.

“Evet/* dedi kız ağzındaki sakızı patlatarak. “Siparişiniz hazır.*' Restoranı saran szechuan sosu ve kızarmış tavuk enfes kokuyordu.

Greg odemeyi yaptıktan sonra devasa paketi aldı. Arabaya

tekrar bindiğimizde yandaki kucuk restoran dikkatimi

cekmişti. İnsanlar dışarıda ısıtıcıların altına oturmuş, yemeklerini yiyorlardı. İşte o sırada Jack'i gordum.

Bir kadınla birlikteydi. Oturduğum yerden yuzunu tam

olarak secemesem de siyah kısacık elbisesiyle zorla orttuğu bacaklarını gorebilmiştim. Beraber şarap iciyor ve guluşuyorlardı.

Sonra Jack bizim olduğumuz yone doğru donun-

^ ara*>anın guneşliğini aşağıya indirip başka yone

Kimdi O kadın? Başka biriyle beraber olduğunu neden

hana soylemedi? Belki de sadece arkadaşlardı. Eğer a rZ

daşlarsa neden onun hakkında hicbir şey soylemedi?

Greg arabayı biraz daha surdukten sonra taşlarla kaplı

bir yolda arabayı park etti. San renkteki ciftlik evinin etrafı beyaz citlerle cevriliydi ve acıkcası bu beni cok şaşırtmıştı.

Cil ve Greg. ikisini bir arada duşenemiyordum.

“İşte geldik." dedi.

“Cok şaşırdım." dedim.

“Şaşırdın mı?”

“Evet, yani demek istediğim evin cok sevimli. Boyle bir

yerde yaşadığını hic tahmin etmezdim.”

Greg gulumseyerek anahtan kontaktan cekti. O anda kolundaki dovmeyi gordum, daha once hic dikkatimi cekmemişti.

Evin dekorasyonu Greg'e gore fazlasıyla başarılıydı.

Yastıklardan kanepelere, halılardan duvar rengine kadar her şey uyumluydu. Kapıda bir sus asılıydı. Bunun bir kadın

işi olduğu ortadaydı. Hangi adam yeşil renkte bir kapı susu secerdi ki?

Bunun uzerine evini dikkatle inceledim. Fakat hayatında

bir kadın varsa bile bir suredir ortalarda olmadığını anlayabiliyordum.

Lavabo kirli bulaşıklarla doluydu. Tezgah

silinmemişti ve merdivenlerin dibinde bir kirli sepeti vardı.

Orada olmamla birlikte adeta evine farklı bir gozle bakan Greg, mahcup bir edayla, “İşte boyle, dedi.

Banyonun kapısı acıktı, hızla oraya da goz attım. Klozetin kapağı acıktı ve yerde de tuvalet kağıdı duruyordu.

Burası tam bir bekar eviydi.

O sırada Greg şarapla doldurduğu kadehlerimizin yanına

iki pecete, tabak ve cubukları yerleştirmekle meşgul^

“İşte, yemek hazır,” dedi sonrasında.

Bu yemek Jack’in evindekine benzemiyordu hic. Ne

keten peceteler ne de muhteşem ev yemekleri vardı ama

kesinlikle Greg'i anlatıyordu. Carşıda gorduğum manzaradan sonra Greg’in değeri biraz daha artmıştı gozumde. Hn

azından o samimiydi.

“Ne kadar suredir burada yaşıyorsun?" diye sordum, hayatında bir kadının olup olmadığı merakımı bastırmak zorundaydım.

Greg sanki yılları sayıyormuş gibi tavana bakarak, “Dokuz yıldır,’* diye cevap verdi.

“Onca senedir burada mısın? Peki yalnız mı yaşıyorsun?”

“Hayır, birkac yıldır bir ev arkadaşım var yanımda,” dedi Greg. Fakat ev arkadaşının kadın mı yoksa erkek mi olduğunu soylemedi.

“Gercekten cok guzel bir yerde yaşıyorsun. Cok hoş.”

Greg o sırada kızarmış eriştelerini cubukla yemekle

meşguldu. “Seninle birdenbire markette karşılaştığımız

gunu duşunup duruyorum."

Ağzımdaki lokmayı yuttuktan sonra. “Ben de." diye yanıt verdim. “Acıkcası o sabah karşılaşmayı umduğum en

son kişi şendin."

Greg benden yana donerek. “Ben de gunun birinde yeniden

karşılaşmayı umut ediyordum her zaman." dedi.

Ben de. dedim. “Kendi kendime bir oyun oynadım

hep. Ne zaman Sihirli 8 Topu elime gecse, sallayıp ‘Greg'le tekrar opuşecek miyim?* diye sordum. Peki her seferinde

ne cıktı, biliyor musun? Hic hayır cevabını almadım. Bir

kere bile."

Greg muzip bir ifadeyle yuzume bakı.. “Sihirli 8 W

başka neler danışırsın?”

Gulumsedim ve başka bir Cin boreğini yemeye başladıg,

m sırada ona Annabclle'in evinde boşanmamla ilgili sorular sorduğumu soylememeye karar verdim.

Yemeğimiz bitmişti, Greg kadehimi hic boş bırakmadığı

icin ne kadar şarap ictiğimi bilmiyordum.

Dışarısı karanlıktı ama arka tarafa acılan Fransız kapılardan ay ışığının aydınlattığı cicekleri gorebiliyordum. “Bahceni gormek istiyorum,” dedim. “Beni gezdirir misin?”

“Tabii ki,*' dedi Greg. “Orası benim kucuk cennetim.”

Ayağa kalktığımda biraz başım donuyordu. Greg durumumu

fark etmiş olmalıydı ki bahcede yururken kolumdan

tutmuştu. “Ortancaların hepsi orada.” dedi bahcenin uzak

bir koşesini işaret ederek. “Burada da cicek tarhı bulunuyor.

Bu yıl bahcede şakayık, dalya ve san zambak yetiştirdim.”

Ancak cicek tarhı değil, mutfak penceresinin altındaki

kırmızı uclu beyaz lalelerdi dikkatimi ceken. Evin san badanasına karşı muhteşem duruyorlardı. Biraz daha yakından

bakmak icin o tarafa doğru yurudum. Elbette bunlan

daha once gormemiştim ama biliyor gibiydim. Bunlar, gunlukte Hlliot'ın Iısthcr'a vermiş olduklarıyla aynıydı.

“Bu laleler," dedim şaşkınlıkla, “cok guzelmiş.”

Greg, “Kesinlikle," diyerek beni onayladı.

“Bunları sen mi ektin?” diye sordum. Neredeyse onu,

Elliot'ı eli kolu bağlı bir şekilde yatak odasının dolabında tutmakla suclayacaktım.

“Keşke ben ekmiş olsaydım," diye yanıt verdi Greg. Fakat bu evi satın aldığımda onlar zaten vardı. Sadece yıllar icinde Coğaldılar. Şu anda neredeyse uc duzine kadar lale var.”

Okuduğum gunluğun gerceklikten uzak bir hikayeden

jbarct olduğunu hatırlattım kendime. Yine de Elliot ve

Esther'm bu adaya gelip gelmediklerini duşunmeden edeiniyordum.

“Evi kimden satın aldın peki

Greg duşunmek icin biraz duraksadıktan sonra, “Bayanın

ismini hatırlayamıyorum.’' dedi. “Oldukca vaşh bir kadındı, cocukları onu huzurevine yerleştireceklerdi.”

“Nerede? Adada bir yerde mi?”

“Hayır, sanınm Seattle’daydı.”

Başımı salladım ve donup tekrar lalelere baktım. Guzellikleri nefes kesiciydi.

“Neden bunlan bilmek istiyorsun ki?" diye sordu Greg.

“Bilmiyorum." dedim ve bir tanesini koparmak icin ciceklere uzandım. “Gecmişle ilgili bir hikayesi olabileceğini

duşundum sadece."

Greg bir zamanlar beni cıldırtan bakışlarıyla bana bakarak.

“Keşke bizim hikayemizin sonu farklı olsaydı.” dedi.

O anda boynumda hissettiğim nefesi, davetkar olmasına

rağmen icimden bir ses yine uyarıyordu beni. “Haydi, şans kurabiyelerimizi acalım."

Şans kurabiyelerinden nefret ederim.”

Aa, haydi ama, dedim elini tutarak.

Eve girip kanepeye oturduk ve kurabiyelerden bir tanesini Greg e uzanım, diğerini de kendime sakladım. "Acsan*"

Greg kurabiyey i kırdı ve icinden cıkan yazıyı okumaya

Aradığın şey lerin cevabını bulacaksın. Gordur

■OMnıen anlamsız şeyler yazıvor. Bunun gibi milyon*

‘arca sacma şey okuyabilirsin."

kırdım ve icinden cıkan sozleri sessizce okuduğumda

donakaldım. “ ‘Yakında gercek aşkı bulacaksın,

gecmişe bak.

“Seninki ne diyor?" diye sordu Greg.

“Onemli değil." dedim. “Haklısın, cok sacma." Kurabiyemin icinden cıkan yazıyı dikkatle cebime koydum.

Greg bana doğru biraz daha yaklaştı. “Ya sacma değilse?

Ya bir anlamı varsa? Mesela ikimizin hakkında?"

Greg yuzumu okşadığında hareket edemez olmuştum. O

eller boynumdan omzuma, sonra belime indiğinde gozlerimi

kapadım.

Ancak bir anda gozlerimi acıp ondan uzaklaşarak. “Hayır,”

dedim. “Yapamam Greg. uzgunum."

Greg incinmiş gorunuyordu. “Ne oldu?”

“Bilmiyorum." diye yanıt verdim, aklım karışmıştı. “Sanırım kalbim bir başkasına ait.” Başka biri, demekteki kastım,

elbette Jack'ti.

“Peki,” dedi Greg başını one eğerek.

Greg ayaklanıp arabanın anahtarını alırken. “Galiba gitsem iyi olacak." dedim. Arabaya binmeden once bahceye

koşup bir tane lale aldım.

Greg beni Bee'nin evine geri getirmişti. “O her kimse

cok şanslı biri." dedi, ben tam arabadan inmek uzereyken.

“Kim şanslı?”

“Kalbindeki adam.”

Onuncu Bölüm

Ertesi sabah oturma odasından calan telefonun sesini

duyabiliyordum, o kadar ısrarla calıyordu ki beni muhteşem ruyamdan uyandırmayı başarmıştı. Bee şu telefona

bakmayacak mı, diye gecirdim aklımdan.

Onuncu calışında, yerimden kalktım ve sendeleyerek

oturma odasına doğru gittim.

“Alo,” diye yanıt verdim. Sesim daha cok. “Sabahın yedi

bucuğunda beni nasıl rahatsız edersin?” tonundaydı.

“Emily, benim Jack.”

Bu adı duyar duymaz gozlerim adeta fal taşı gibi acıldı.

En son onun evindeyken telefon numaramı bir kağıda yazıp

bırakmıştım. Neden Bee ’nin evini arıyordu ki?

“Bu saatte aradığım icin ozur dilerim," dedi. “Cep telefonunu aramayı denedim fakat surekli telesekreter cıkıyor.

Her neyse, eğer erken demezsen..

“Ha-hayır," dedim kekeleyerek. “Erken değil. Ses tonum tahmin ettiğimden daha ısrarcıydı.

“Peki,” dedi Jack. “bu sabah sahilde biraz dolaşmaya ne

dersin?”

“Şimdi mi?”

“Evet, sahilde şu anda neler olduğunu gormelisin. o n

dakika sonra buluşabilir miyiz?”

On dakika sonra uykulu bir şekilde sahilde yururken Jack’i gordum. Birbirimize el salladık ve karşılıklı yurumeye başladık.

Jack sahilin diğer ucundan. “Gunaydın!” diye bağırdı.

Aramızda neredeyse birkac yuz metre mesafe vardı.

“Merhaba!” diye bağırdım ben de.

Nihayet ortada buluştuğumuzda Jack ileriyi işaret ederek.

“Şu koşeyi donunce sana gostermek istediğim bir şey

var,” dedi.

“Bir şey mi?”

Jack gulumsedi. “Birazdan goreceksin.”

Başımı olumlu anlamda salladıktan sonra. “Seattle seyahatin nasıl gecti?” diye sordum.

“Guzeldi. Seni daha once arayamadım, ozur dilerim,”

dedi hicbir gerekce gostermeden.

Koşeyi donduk ve yamacı cevreleyen sahilde biraz daha

yuruduk. Bir sure sonra Jack durdu ve denize baktı.

“Burası." dedi usulca.

“Neresi?” diye sordum. Fakat o anda denizden tazikli

suyun yukarı fışkırdığını ve kocaman bir şeyin suyun altında hareket ettiğini fark enim.

Gorduklerim karşısında cocuklar gibi mutlu olmuştum.

“Bu da neyin nesi?”

Bir katil balina, diye cevap verdi Jack gururla.

Bee her zaman katil balinalardan bahseder dururdu ama

Şimdiye kadar hic gormemiştim.

“Bak!" dive bağırdı Jack. Şimdi de iki tane olmuşlardı ve birbirlerine oldukca yakın yuzuyorlardı.

-Her sene bu zamanlarda buraya gelirler. Bunu hep sev

mişimdir." diye acıkladı Jack ve kuma gomulu, kutuk bfr yukluğundeki bir kayayı gosterdi. "Cocukken tam buraya oturur ve balinaları izlerdim.”

Gozlerimi denizden alamıyordum. “Muhteşemler,*' dedim.

“Nasıl yuzuyorlar baksana. Oyle guclu ve kararlılar

ki... Yolculuklarında onlara rehberlik edecek biri olmamasına rağmen nereye gitmeleri gerektiğini cok iyi biliyorlar.”

O anda aklıma gelen bir duşunceyle birden sustum. “Jack?”

“Evet.”

“Cocukken buraya geldiğini soyledin. Yazlan hep burada

miydin?”

“Evet.” dedi gulumseyerek. “Her yaz hem de. Şu anda

yaşadığım ev, ailemin eski yazlığıydı.”

“Oyleyse onca yaz nasıl oldu da tanışmadık?”

“Sahilin diğer kısmına gitmeme izin yoktu,” dedi Jack

ve duraksadı. “Yani yengenin evinin oralara.”

Gulumsedim. “Benim de sizin buralara gelmeme izin

vermezlerdi," dedim. “Sence en azından bir kez olsun karşılaşmamış

mıyızdır?”

Jack gozlerime bakarak, “Hatırlamıyorsun, değil mir

diye sordu.

“Neyi hatırlamıyor m u y um r

Gulumseyerek başını salladı.

“Ozur dilerim," dedim. Bir yandan beynimi zorlarken

herhangi bir şey aklıma gelsin diye dua ediyordum. Hatır

lamıyorum.”

“On dort yaşlanndaydın ve., soylemem gerekirse cok

da guzeldin,” diye acıklamaya başladı Jack. Kopeğim

basından kurtulup yengenin evinin onune doğru koşmay

başlamıştı. Orada, sahilde yanında başka bir kızla g u n e ^

yordun. Uzerinde bikinin vardı. Pembe bir bikini. O zam**'

kopeğim Max de uzerine atlayıp senin yuzunu yalamışta '

“O sen miydin?”

“Evet.”

“İnanmıyorum.”

“İnan."

“Aman Tanrım, o kopeğin yuzumu yaladığını hatırlıyorum:’

“Evet," dedi Jack, “pek de hoşlanmışa benzemiyordun.”

“Sonra da sandaletimin tekini ağzına alıp kacmıştı," diye ekledim. Anılar hızla su yuzune cıkıyordu.

“Bir ceşit kız tavlama yontemi, değil mi?"

Başımı yana cevirip dikkatle Jack'e baktım. “Aman Tanrım, seni hatırlıyorum. Cok sıskaydın."

“Evet."

“Dişlerinde tel vardı?"

Jack başıyla beni onayladı.

“O sen miydin?”

“Evet, o bendim.”

Gulmeme engel olamadım.

“Cok mu komik?“ dedi Jack, kırılmış gibi yaparak. “Ne

yani sivilceli, uzun boylu, sıska, dişinde teller olan bir cocuğu cekici bulmadığını mı soylemeye calışıyorsun?”

Hayır, diye cevap verdim, “ondan değil. Sadece şu an

cok farklı gorunuyorsun."

“Farklı gorunmuyorum." diye karşılık verdi Jack. “Hala aynıyım, sivilcelerim dışında tabii. Sen de cok fazla değişmemişsin.

Sadece tahmin ettiğimden cok daha fazla guzelleşmişsin."

O anda ne soyleyeceğimi bilemediğimden yalnızca gu*

luıtısedim- Oyle ki icimden gelip yuzume yayılan bu 8o

lümscme. butun sabah surecek gibiydi.

‘•Baksana, bana gelsene." diye onerdi Jack. “Sana kahvaltı hazırlarım."

••Harika olur." diye yanıt verdim. Sonra hic duşunmeden uzanıp onun elini tuttum. Jack de parmaklarımı kavradı hemen.

Sanki bunu yuzlerce kez yapmış gibiydik. Sanki bir

onceki gece başkalarıyla cıkan biz değildik. Şu an beraberdik ya. gerisi onemli değildi.

Jack'in ada mutfağındaki bir sandalyeye oturdum ve onun

kahve cekirdeklerini oğutup, beş portakalı ortadan ikiye keserek meyve sıkacağında sıkışını izledim. Jack daha sonrasında

bir kase cıkarttı ve icine yumurtaları kırdı. Bense

onun mutfaktaki bu hareketlerinden buyulenmiş bir şekilde orada sadece oturuyordum. Hızlı ve dikkatliydi. Elliot da Esther'a hic kahvaltı hazırlamış mıydı, diye gecirdim aklımdan o anda.

“Umarım Fransız tostunu seviyorsundur?"

“Sevmek m i?" dedim. “Fransız tostuna bayılırım.

Jack cevabım karşısında gulumseyip kasedeki yumurtaları

cırpmaya devam etti. “Peki, yengen ailem hakkmdaki o

Cirkin hikayeden hic bahsetti mi?”

“Hayır, herhangi bir şey anlatmadı. Sen bahseder misin.

“Ailem hakkındaki gerceği oğrenmek isteyecek en son

k*Şİ benim gercekten," dedi. “Tek bildiğim, babamın beni Bee Larson’ ın evinde pek hoş karşılanmadığımız konusun

da uyarmasıydı. Bir cocuk olarak bu uyan beni fazlas,yla

korkutmuştu. Bce’yi hep Hansel ve Gratel hikayesindeki

cadı olarak duşunurdum. Ben ve kız kardeşim onun evine

ayak basacak olursak, bizi yakalayıp zindana kilitleyecek, miş gibi gelirdi.”

Soyledikleri karşısında kıkırdamıştım.

Jack başını sallayarak, “Evinin hayaletli olduğunu duşu,

nurduk,” diye devam etti.

“Haklısın, boyle bir sonuc cıkartmak cok zor olmasa gerek,”

dedim, aklıma o eski evin ikinci katındaki kilitli olan

odalan ve gacırdayan yer doşemeleri gelmişti. “Ben bile bazen oranın hayaletli olduğunu duşunuyorum.”

Jack başını sallayarak bir kavanozdan bir cay kaşığı tarcın aldı ve yumurtaların icine katıp cırpmaya başladı. “Keşke tum bu olanların arkasındaki sırrı bilcbilscydim,” dedi.

“Keşke buyukbabama sorsaydım.”

“Onu gordun mu?”

“Evet," diye yanıt verdi Jack. “Seattle'da yaşıyor. Dun oradaydım. En azından ayda bir kez gidip birkac gun yanında kalmaya calışının."

“Belki bir sonraki gidişinde oğrenmek istediklerini sorabilirsin ona,“ diye onerdim. “Tanrı biliyor ya. ben Bee'den

hicbir şey oğrenemiyorum.”

“oyle yapacağım." dedi.

Jack in buyukbabasından bahsedişi kendi buyukbabamı

hatırlatmıştı bana. Cocukken onunla birlikte calışma odasında vakit gecirmeme izin \erişi hoşuma giderdi. Bir karton

kutunun uzerinde oturur, buyukbabamın buyuk meşe

masasında faturalarla uğraşmasını izler, bir yandan da daktiloyla mektup vazıyormuşum gibi yapardım. Buyukbabam

mektupları posta kutusuna atmadan once zarfların kenarlar ı her zaman bana yalatırdı.

Buyukannem Jane ise ani bir kalp krizinden vefat etmişti.

Annem cenazesinde bana vaiz kursusune cıkıp onun hakanda

bir şeyler soyleyip soylemeyeceğimi sormuştu, ben

de topluluk onunde rahat konuşamayacağımı belirtmiştim.

Ancak işin aslı bu değildi. Once buyukannemin tabutuna,

sonra da etrafıma bakmıştım. Annem ağlıyordu. Danielle

de oyleydi. Peki, ben neden hicbir şey hissetmemiştim?Neden buyukannem olduğunde hak ettiği o uzuntuyu gosterememiştim?

“Şanlısın." dedim Jack'e.

“Neden oyle soyledin?”

“Cunku buyukbabanla guzel bir ilişkin var."

“Aa. biliyonım,” dedi Jack, kalın ekmek dilimlerini yumurtalı karışımın icine daldırarak. Dilimleri tavaya yerleştirdiğinde kızgın tereyağının cızırdadığını duyabiliyordum.

“Sen de tamsan seversin. Kendine ozgu bir karakteri var. Belki bir gun onunla tanışırsın. Seni cok seveceğine eminim."

“Nereden biliyorsun?" diye sordum gulumseyerek.

“Ben bilirim.”

Kahve makinesi hazır olduğunu gosterircesine otunce

Jack fincanlarımıza kahvelerimizi koydu.

“Krema ya da şeker?"

“Krema lutfen,” dedim ve o da kahve alacak mı diye

baktığımda meyve suyu bardağına uzandığını gordum.

Annabelle*in ciftler vc kahve sunumlan uzerine bilimsel

bir araştırması vardı, o n bulgulanna gore, tabii buna b g denilirse, eğer bir kadın ve bir erkek kahvelerim aynı

diyorlarsa başarılı bir evlilikleri oluyordu.

Kahvemden bir yudum aldım ve oturma odasına d

yurudum. Russ şominenin yanma kıvrılmıştı. Oldukca

ve tıpkı bir oyuncak ayı gibi gorunuyordu. Onu sevmek i *

yere comeldiğimde ağzının kenarında kucuk yeşil bir ^

olduğunu fark ettim. Ciğnenmiş yeşil bir dosyanın pa^ |

gibi gorunen kağıt, sağ tarafında duruyordu. K o p e ğ in etra'

fında da kağıt parcalan vardı.

"Russ," dedim, "seni yaramaz kopek. Neler yaptın boy le?" Soz konusu kopek yuvarlandı ve esnedi. O esnada altın, da buruşmuş bir suru kağıdın olduğunu gordum. Muhtemelen

onlan da yemek icin saklamıştı. Salya bulaşmış kağıtları alıp incelemeye başladım. Coğu parcalanmış ve yazıları bulanıklaşmıştı ama en ustte yazan “Seattle Polis Teşkilatı, Kayıp

Şahıslar Burosu" yazısı okunabiliyordu. Biraz urkmuş bir halde kağıdı yere bıraktım, sonra bir başkasını aldım. Bu da Bainbridge Adası gazetesinden alınmış bir haber kupuriinun fotokopisiydi. Yazılarından cok eski olduğu anlaşılıyordu.

"Emily," diye seslendi Jack mutfaktan.

Elimdeki kağıdı telaştan yere duşurdum. “Buradayım.

Russ la birlikte. Sanının bir şey yiyor."

Jack elinde Fransız tostlannın olduğu bir tabakla iceri

geldi ve tabağı hızla yere bıraktı.

“Russ. yatağına git!" diye bağırdı.

“Yardım edeyim." dedim.

ıtiWU T ' **ack biraz yuksek sesle. "Ozur

≫enm. yanı gerek yok demek istemiştim. Bu kanşıklığ*

^bulaşma. Ben hallederim."

gereken bir şeyi gordum mu diye endişeli

v* ___ 1 ^ !m Jicli olmuş dosyayı toparlayıp ^

^ ^ ndakl dergılerin altına kovdu.

-Olanlar icin kusura bakma." dedi Jack. “Bu kahvaltmın m u k em m e l olmasını istiyordum."

≫onemli değil." dedim. “Kopekler işte."

Jack’in. ust uste koyduğu Fransız tostlannı tek tek alıp

uzerlerine pudra şekeri serpişini izledim.

Sonra bir tabağı bana uzatarak. “Al bakalım," dedi,

“kahvaltın hazır.”

Tam catalımla tostumu alıyordum ki mutfaktaki telefon

calmaya başladı.

“Calsın, arayan kimse mesaj bırakır,” dedi Jack. Tosttan

bir ısırık aldım ve tam memnuniyetle yutacakken telesekreterden bir kadın sesi duydum. Tum dikkatimi oraya vermiştim.

“Jack," diye başladı konuşan ses, “benim. Lana. Dun geceki akşam yemeği cok guzeldi. Ben-"

Jack bir hışımla oturduğu sandalyeden fırladı ve kadının

konuşmasını bolerek teleksekreteri kapattı.

“Kusura bakma." dedi gergin bir şekilde. “O... hımm...

bir muşterimdi. Dun gece de bir tablom hakkında konuşmak

icin buluşmuştuk."

Ses tonu hoşuma gitmemişti. Cok bireysel ve samimiydi.

Ona yirmi tane, hatta yuzlerce soru sormak istiyordum,

l akat yalnızca gulumseyip yemeğe devam ettim. Arayan

kadının muşterisi olduğundan şuphem yoktu ama durum

boyleyse, neden o kadar gerilmişti? Jack ne saklıyordu?

Jack tam oturmuş, tostundan bir ısınk almıştı ki yine te

!efon caldı. “Aman Tannm." diye soylendi kendi kendine.

Ona, “Sorun değil, gidip bakabilirsin." dercesme bakmama rağmen, aslında arayan kadın her kimse bir daha ara

masın diye telefonun fişini cekmek istiyordum.

‘•ozur dilerim,” dedi Jack ve telefona bakmak icin ^

fağa gitti.

“Efendim?”

Birkac dakika durdu.

“Ah. olamaz.” dedi Jack.

Tekrar uzun bir sessizlik oldu. “Evet, burada benim ya.

mmda. Tamam, hemen soyluyorum."

Jack oturma odasına koşup telefonu işaret ederek, “Yengen arıyor,” dedi.

Ahizeyi elime aldığımda kalbim neredeyse yerinden cıkacak gibiydi.

“Emily?” dedi Bee. sesi oldukca telaşlı ve şaşkındı.

“Evet, Bee ne oldu? Her şey yolunda mı?”

“Seni rahatsız ettiğim icin uzgunum, tatlım. Henry ile

sahilde karşılaştık ve senin Jack*in evine doğru gittiğini soyledi, bu yuzden ben de..

Sesi titriyordu.

“Bee, ne oldu?”

“Evelyn," diye yanıt verdi Bee titrek bir sesle. “Bu sabah kahvaltı icin buradaydı. Sonra... sonra... bayıldı. Hemen 911 i aradım. Şimdi onu hastaneye goturuyorlar.”

“Hemen geliyorum.'’

Hayır, hayır, dedi. “Buna zaman yok. Ben hemen ci"

kıyorum."

Tamam, sen git. Ben de bir yolunu bulur gelirim.

Evelyn m saatleri mi, dakikaları mı kaldı, diye sorma

_ y>C1 h,ssetmennştlm bile, cunku biliyordum. Uzun zaarkada*

olmalarının vermiş olduğu icguduyle B≪

≪unu biliyordu.

T e le fo n u kapadım. “Evelyn hastanedeymiş * , W

duyduklarıma inanamıyormuşcasına başımı salla^aralk

“Ben seni bırakırım/' dedi Jack.

Artık cazibelerini kaybetmiş olan Fransız tostlarının bulunduğu masaya goz attım.

“Haydi gidelim." dedi Jack. “Şimdi cıkarsak yanm saate orada oluruz.''

I

On Birinci Bölüm

En yakın hastane otuz dakika uzaklıkta, adanın batısında

Bremcrton denilen kucuk bir şehirdeydi. Bir kopruyle

yarımadaya gectiğimizde, adeta atmosferden yere inmişiz

gibi ada havasının yok olduğunu hissetmiştim.

Hastaneye geldiğimizde. Jack'le birlikte hemen danışmaya

koşup Evelyn" in yattığı odanın numarasını sorduk.

Masanın arkasında duran beyaz saclı kadın, o kadar cok

oyalandı ki masaya cıkıp bilgisayarını ele gecirmek ve ihtiyacım olan bilgiye kendim ulaşmak istiyordum. Parmaklarımı

masada tıkırdatmam, yapmak istediklerimi fazlasıyla

anlatıyordu.

“Evet,” dedi kadın sonunda, “altıncı katta bulunuyor.

Odanın onune geldiğimizde Jack durup. “Ben dışarıda

bekleyeceğim,” dedi.

Başımı iki yana sallayarak, “Hayır, iceri gir,” dedim.

Onun orada oyle dışlanmış gibi beklemesine izin veremez

dim. Bee. onun ailesiyle ne yaşadıysa bizim neslimizle bir Ukte sona erecek, diye karar vermiştim.

“Olmaz,” diye karşı cıktı Jack. “ İhtiyacın olursa, ben buradayım.”

Daha fazla ıs r a r etmeyerek başımı salladım ve odaya gjr.

dim. Bee. Evelyn’in elini tutmuş, başucunda oturuyordu.

“Emily," dedi, “fazla zamanımız kalmadı.”

“Aa. kes şunu Bee.” diyerek karşı geldi Evelyn. Sesindeki cesareti, hayat enerjisini duymak hoşuma gitmişti

“Senin boyle bir cocuk gibi hıckıra hıckıra ağlamana izjn vermiyorum. Lutfen biri şu uzerimdeki sacma sapan onluğu

cıkartıp adam akıllı bir şeyler giydirsin ve Tanrı aşkına bir kokteyl hazırlasın.”

Bee'nin neden onu bu kadar cok sevdiğini anlayabiliyordum.

Ben de Evelyn’i cok seviyordum. “Merhaba, Evelyn."

Her zaman yaptığı gibi gulumsedi, gozlerindeki yorgunluğu gorebiliyordum. “Merhaba, tatlım,” diye cevap

verdi Evelyn. “Uzgunum, bu ihtiyar arkadaşın muhteşem

randevunu mahvetti.”

“Beni buraya Jack getirdi," diyerek gulumsedim.

Bee bana adeta Jack'in ona yakın olması duşuncesi korkunc bir şeymiş gibi endişeyle bakıyordu.

Evelyn, Bee'nin tavrını onemsemeyerek, “Onun hakkında

konuşurken gozlerin ışıldıyor,” dedi.

Joel le birlikteyken kimse bana boyle bir şey soylememişti.

Aksine herkes ne kadar yorgun ve halsiz gorunduğumu

soylerdi.

Beni bırak, sen nasılsın?” diye sordum Evelyn'e.

"Kanserli bir yaşlı kadın nasılsa, oyleyim.” diye cevap

'erdi. Ama bir martini havamı yerine getirebilir.”

Bee. yapmak zorunda olduğu şeyi bilivormuşcasına.

Hemen bir manini geliyor o zaman." dedi ve ayağa kalk-Em,ly- Eve*yn'le birlikte kalır mısın? Hemen geri donecejun."

•■Hicbir yere gitmiyorum," diye ona guvence verdim

olmek uzere olan bir arkadaşının son isteklerini verine ge'

tirmeye calışmak ne kadar guzel, diye gecirdim aklımdan

Ancak Bee'nin martiniyi nereden bulacağını da bilmiyordum.

Bir dukkana m. gidecekti? Bir kokteyl karıştırma kabı

m, alacaktı? Sonra onu hemşirelerden kacınp gizlice odaya mı sokacaktı?

Bee odadan cıktıktan sonra Evelyn biraz one eğilerek,

“Okuman nasıl gidiyor?” diye sordu. Etrafı monitor ve kablolarla cevrili olduğu halde hastalığı dışında farklı bir şeylerden bahsetmek biraz tuhaftı. Ancak Evelyn'in bunu istemediğini hissedebiliyordum.

“Kesinlikle buyulendim,” diye cevap verdim ona.

“Ne kadarını okudun?”

“Oldukca ilerledim,” dedim. “Esther, Elliot'la buluşmak

icin onun evine gitti.”

Evelyn gozlerini sıkıca kapatıp tekrar actı. “Evet.”

O sırada bir hemşire, “Morfin zamanı,” diyerek elinde

şırıngasıyla odaya girdi.

Fakat Evelyn onu duymazlıktan gelerek konuşmasına

devam etti. “Peki, ne duşunuyorsun?”

“Ne hakkında?”

“Hikaye hakkında, tatlım. Gercek bir aşk hikayesi.

“Sen bu hikayeyi nereden biliyorsun, Evelyn?

Evelyn sustu ve gozlerini tavana dikip gulumseyerek,

*0 her zaman bir gizem olarak kaldı, dedi.

“O kim, Evelyn?” . . . .

Nefes alış verişleri gittikce a ğ ı r l a ş ı y o r d u , ilac etkisini gostermeye başlamıştı. “Esther," dedi usulca. "Onu ne d ≫ Cok severdik. Hepimiz onu cok severdik.

Evclyn'in gozkapakları iyicc ağırlaşmıştı ama daha faz|a

şey (iğrenmek icin onu zorlamak geliyordu icimden.

“Sen her şeyi duzelteceksin, lallım. Biliyorum hunuya.

pacaksın." dedi gucsuz bir şekilde, konuşurken dili S(irc(j.

yordu. “Her şeyi yoluna sokacaksın, Esther icin, hepimi,

icin...”

Elini tuttum ve başımı başına yaslayarak her zorlu nefes

alış verişinde goğsunun iniş cıkışlarını izlemeye koyuldum.

“Merak etme, Evelyn," dedim. “Artık daha fazla endişelenmene gerek yok. Sen sadece dinlen.”

Bee yaklaşık yarım saat sonra elinde kahverengi bir kese

kağıdıyla geri gelmişti, yorgun gorunuyordu. “Evelyn. martinini getirdim. Hemen hazırlıyorum."

“Şşşt,” diyerek uyardım Bee'yi. “Uyuyor.” Bee bu son

dakikaları en yakın arkadaşının başucunda gecirebilsin diye kenara cekildim sonra.

Jack neredeyse bir saattir bekleme salonunda oturuyordu.

Onu gormeye yanma gittiğimde hızla ayağa kalktı.

“O ...T

“Hayır,” dedim. “Henuz değil. Bcc yanında şimdi. Ama

cok fazla zamanı kalmadı."

“Yapabileceğim bir şey var m ı?”

Jack yanıma yanaştı ve yuzumu inceledi. Sonra bekleme

salonunun ortasında, daha once kimsenin yapmadığı gibi

bana sıkı sıkı sarıldı. Omuzlarının uzerinden pencereden dışarıya baktım. Manzara pek hoş değildi, kaldırımın neredeyse

asfalta kadar olan kısmı, karahindiba adını verdikleri bitkiyle ortuluydu. O sırada gozume pencereleri tahtalarla kapatılmış

bir sinema takıldı Duvarında buyukce bir E.T. afişi asılıydı vt afişin 1980 lcrdcn kalıp kalmadığını merak ettim.

Sonra Jack'c baktım, bu sefer gercekten gozlerinin id

nc bakıyordum. O sırada Jack beni kendine doğru cekti vi

optu. Zihnimdeki sorular cevapsız kalmasına rağmen, ha

şeyin yolunda gibi gorunduğu gerceğini inkar edemezdim.

Ben odadan cıktıktan birkac saat sonra Evelyn hayatını

kaybetmişti ama Bcc ona ne şartta olursa olsun martinisini hazırlamıştı. Birkac dakika icinde, cin ve vermut karışımını bir kokteyl bardağına koyup, bir zeytinle suslemişti. Evelyn kısa sureliğine gozlerini acmış ve hayatının son ickisini en yakın arkadaşıyla birlikte icmişti. Bu veda tam da onlara gore olmuştu. C) gece eve donduğumuzde Bcc ile birlikte

Evclyn in anısına birer icki daha ictik.

Ağlarsa yalnız kalmasın diye Bcc’yc, “Yanında kalmamı

ister misin?” diye sordum ama hicbir şey istemediğini, yalnızca uykuya ihtiyacı olduğunu soyledi.

Benim de uykuya ihtiyacım vardı ama Evclyn’in sozleri

beynimde yankılanırken bu imkansızdı. Esther ı nereden

tanıyordu? O gunluğun, Bee ’nin misafir odasında ne işi

yardı? En onemlisi de Evelyn... henim hu olay i cimeceğimi nereden biliyordu?

On Ukina {Botim

10 Mart

Ertesi gun canım hic yataktan cıkmak istemedi ama bir

turlu uykum da gelmiyordu. Bu yuzden gunluğu alıp

okumaya devam ettim.

Elliot ’tan donduğumde Bobby hala uyuyordu. Kapıdan

iceri girer girmez bunu fark etmiştim, cunku onu nasıl bıraktıysam aynı şekilde horlamaya devam ediyordu. Uzerimde

kil er i cıkardım ve uyanmasın diye dua ederek yavaşca

yatağa girdim. Bir sure ne yaptığımı, evime nereden geldiğimi duşunerek tavana baktım ama hicbir cevap gelmiyordu

aklıma. O anda Bobby dondu ve kolunu uzerime atıp

beni kendine doğru cekli. Boynumdan opmeye başladığında

aklından neler gectiğini anlamıştım. Bu nedenle diğer tarafa donup uyuyor numarası yaptım.

￡nesi sabah Bobby işe gittiğinde, hemen Frances V aramak

ve her }eyi anlatmak isliyordum. Onun sesini duymaya ≪

onayını almaya can atıyordum. Fakat <>nunyerit1e

olan Rose u aradım. * u/'/e ^

"Dun gece onunla goruştum, ” dedim.

"Ah, Es/her, ” dedi Rose, sesi ne yargılar ne ^

verir gibiydi. Daha cok aldığım hu kararın vernu ^

endişeyi, heyecanı ve korkuyu yansıtıyordu sanki

yapacaksın?

Bilmiyorum. ”

/i/r /?<wef "Kalbin sana ne soyluyor?h

diye sordu.

"Elliot 'la olmam gerektiğini. Her zaman onunla olnuon gerektiğini soyluyor. "

"O zaman ne yapman gerektiğini sen biliyorsun." dedi Rose sadece.

Af≫

Bobby o akşam eve geldiğinde ona en sevdiği yemeği yapmıştım.

Dana rosto, kızarmış patates, kekikli ve tereci

taze fasulye yaptıklarım arasındaydı. İlk bakışta değilen bir şey yoktu sanki. Harika bir yıldonumu yemeği yiyecek

olan mutlu bir cift gibiydik. Fakat ben omuzlarımda gecekten cok ağır bir yuk taşıyordum, işlediğim buyuk guM

hin yukuydu bu.

Bobby nin bana her bakışında, her soru s o ru ş u n d a , dokunuşunda kalbim biraz daha sızlıyordu, beyin

nin?" diye sordu yemekte. .

"Hicbir şeyim. " diye cevap verdim hemen, bende ŞikJiği fark etti mi diye endişelenmişim.

Bobby konuşmasına. "Cok farklı gorunuyorsun," diye devam etti. "Her zamankinden daha guzelsin. Man ay,

sana yaradı '’

() anda bu yuku daha fazla taşıyamayacağımı anladım

ve bir rahibe gidip gunah cıkarmaya karar verdim.

B u yuzden pazar gunu bebeğimi hazırlayıp Meryem Ana

Kilisesi 'ne gittim. Sağ duvardaki gunah cıkarma hucresine d o ğ r u yururken topuklu ayakkabılarım, yerler ahşap olduğu ic in fazla ses cıkarıyordu. İlk hucreye girdim ve bebeğimi de kucağıma alıp oturdum.

Peder, ben bir gunah işledim. " diye konuşmaya başladım hemen.

"Ne gunah işledin evladım? "

Benden ' Dedikodu yaptım, " ya da "Komşumu kıskandım.

” ya da bunlar gibi sıradan bir şeyler soylememi beklediğini duşundum Ancak ben imkansız bir şeyi dile getirecektim.

"Ben kocamı aldattım. "

Rahibin durduğu tarafta derin bir sessizlik hakimdi, hu

yuzden konuşmaya devam ettim.

"Peder, ben Elliot Hart ley ye aşığım, kocam Bobby ye değil. Ben ona layık bir kadın değilim. ’’

Rahibin orada durup beni dinlediğini anlamak icin bir

şiire sustum. Ondan bağışlandığımı soylemesini istiyordum.

Ondan bin kere de olsa teşbih duasını okumam gerektiğini

soylemesini isliyordum. Ona omuzlarımdaki bu yuku hafiflemesini soylemek istiyordum, cunku gittikce daha da ağırlıyordu.

Rahip boğazını temizleyerek. Zina yapmışsın, kilise bu

,arz da\ ranışlara goz yummaz, " dedi. "Sana tavsiyem evine git ve seni atfetmesi ıcm Kocana yalvar. Eğer o seni a/fed Tanrı da seni affedecektir. erk

Tanrı nin gozunde butun gunahlar aynı değil mi

Cocukluğumdan beri pazar ayinlerinde duyduğum J * ' !

değil miydi? Bir anda kendimi cennetten kovulan bir j J

gibi hissetmiştim.

Başımı salladım ve bebeğimi kucaklayarak ayağa kalk

tim. Buyuk bir utanc ve daha da ağırlaşan buyukle oradan

ayrıldım. Devasa pirinc kapılar arkamdan hızla kapandı

"Merhaba, Esther, ” diye seslendi bir bayan otoparkta.

Arkamı donduğumde Janice 'in, yuzunde yapmacık gulum,

semesiyle bana doğru geldiğini gordum. Fakat hic durmadan yoluma devam ettim.

Bir gun daha gecmişti. Bobby işten eve geldiğinde ona her şeyi anlatmayı duşunuyordum ama daha kendime bile soyleyemediğim o korkunc sozleri ona nasıl soyleyecektim ki?

Her ne kadar icimdekileri dışa vurmak istesem de başka

biriyle olduğum gerceği gun gibi ortadaydı. Bobby her zaman cok neşeli cok keyifliydi, benim olmadığım zamanlarda

Me... Benim icin fazlasıyla iyi bir adamdı. Onu kendi ellerimle paramparca edemezdim. Bunu yapamazdım.

Ertesi gun Bobby işe gittiğinde bir telefon aldım. Bu w

efon şu kadar aldığım kararları ve hissettiğim duyP*

^ sorgulamama neden olmuştu.

bn o n Littleton ? " dedi hattın diğer ucundaki bayan E**! benim, dedim

•Ben Harrison Memorial Hastanesi nden Susan Sizi

eşiniz İCİn aramıştım. Şu anda kendisi hastanemizde."

1 T e le f o n d a k i kadın bana Bobby'nin bu sabah feribota yururken aniden duşup bayıldığını ve ambulansın onu Bremerton

daki hastaneye getirdiğini soylemişti. "Kalp krizi" gecirdiğini belirttiğinde kalbim bir anda pişmanlıktan catırdamışn

sanki. Seni seven bir insana karşı nasıl bu kadar zalim olabilirsin duşuncesinin vermiş olduğu bir histi hu. Bobby bunu

asla hak etmiyordu. Olanların hicbirini hak etmiyordu. Bu Yuzden onunla aramda ne varsa duzeltmeye karar verdim.

Bebekle ne yapacaktım? Onu hastaneye bu şartlar altında

goturemezdim. Bu yuzden denize duşen yılana sarılır

misali Janice in kapısını caldım ve pembe bir battaniyeye sardığım bebeğimi bakması icin ona verdim. Janice in,

eğer fırsatı olsaydı benim yerime Bobby nin yanında yatmak ve kucağında tuttuğu bebeğime, evimize, her şeyimize

sahip olmak istediğini belli eden gozlerle kızıma bakması hic hoşuma gitmemişti.

“Nereye gidiyorsun? " diye sordu Janice, gozlerinde kınama ifadesiyle bana bakarak.

"Cok onemli bir şey oldu. “ diye cevap verdim. Acil bir durum. ” Ona Bobby nin başına gelenleri soylemeye cesaret edemedim. Goz acıp kapayıncaya kadar benden once

onun yanında olacağını biliyordum.

' Tamam. " dedi Janice. "Peki. Bobby ne zaman evde olur? ”

“Bir sureliğine olmayacak, " dedim arabaya doğru koşarak.

"Yardımın icin teşekkur ederim.

Arabayı hızla hastaneye doğru surdum. Otoparka % ^

ğimde başka bir arabaya carptım ama hasarı kontro

icin durmadım bile. Hicbir şey onemli değildi. / w ,

bana ihtiyacı vardı. ’ > r≫n

Danışma masasına gidip. ' Bobby Littleton / ar,

dedim. Gorevli beni Bobby nin ameliyata hazırla≪ J T *

altıncı kata yonlendirdi. Tam vaktinde odaya g irm iş ^

"Ah. Bobby!" diyerek ağlamaya başladım. "Beni dıklarında cılgına dondum. "

‘ Bunun ustesinden gelebileceğimi soylediler."

goz kırptı Bobby

Yatağına doğru uzandım ve ona sarıldım. Bir hemşire#,

lip. "Artık gitme vakti. " diyene kadar ona oylece sarih kal.

dım. Yanından ayrılmaya gonlimı el vermese de bir sedyeyle onu goturuşlerini izlemek zorundaydım. () anda tum bunlara benim sebep olduğum duşuncesi sarmıştı her yanımı.

Onun ameliyattan cıkmasını beklemek, olum gibiydi

adeta. Surekli katları dolaşıp durdum, yaklaşık uc kilometre yurumuş olduğumdan emindim Bazen de karşı taraftaki sinemada hangi filmin gosterildiğini gormek icin pencereden

dışarı baktım. Afişte Bing Crosby nin başrolunu ustlendiy Biue Skics’ filmi yer alıyordu. Dışarıda kol kola yuruyen gencecik ciftleri izlerken, keşke onlardan biri olabilseydim diye gecirdim icimden. Zamanı geri sarıp, ne pişmanhi!**

ne acının olduğu gunlere donmek istiyordum.

Biraz daha pencereden sinemaya giden gencleri izledi*

Tam o sırada dışarıda Elliot ı gordum. O kalabalık

uzun boyuyla goze carpıyordu ve yalnız değildi J

Erances vardı.

Bayan Littleton. " diye seslendi hemşire kapıdan

m tH İr Gokyuzu * * 'Wm-1946 >,lm<4a r***""* *,rcn Nr ******

••Evet, ” dedim kendimi zar zor camdan uzaklaştırarak

İki dunya arasında sıkışmıştım sanki () iyi mi? Soyleyin

bana, iy imi?"

Hemşire gulumsedi. Kocanız bir savaşcı Ameliyat cok

başarılı gecti Ancak iyileşmesi biraz zaman alacak. Gecegunduz bakıma ihtiyacı olacak. Yanında olmalısınız. "

Başımı salladım.

“ Yeri gelmişken. " dedi hemşire, "bazı evrakları doldurabilmek icin kimliğinize ihtiyacım var. "

Cantama uzanmak icin elimi aşağıya uzattığımda yerinde

olmadığını fark ettim. Gecen gece Elliot la goruşebilmek

icin cantamı restoranda bıraktığımı hatırladım Tum

bunlar nasıl da imkansız gorunuyordu.

"Kusura bakmayın, cantamı evde unutmuşum. " diye yalan soyledim.

Hemşire gulumseyerek, "Peki, sorun değil, 'dedi "Kimliksiz de halledebiliriz. ”

"Teşekkur ederim. Onu gorebilir miyim?"

"Evet, ama oldukca halsiz, unutmayın. "

Hemşireyi yoğun bakıma kadar takip ettim Bobby gozleri

kapalı bir halde oylece orada yatıyordu.

"Merhaba Bobby; " dedim elini okşayarak.

Gozlerini actı ve gulumsedi. "Sana iyi olacağımı soyleniştim.

" dedi.

Bobby benim gibi değildi, sozunu her zaman tutardı.

ile birlikte kahvaltı masasına otur(^u^UmU/^ - fn<jj

kından onu gosteriyordu. Havada yoğun bir ac

“Gunaydın," dedi Bee kısık bir sesle. Uzerinde

bahlığı vardı. Onu şimdiye kadar hic pijamayla *

tim. pijama onu daha yaşlı gosteriyordu. 8

“Sana gazeteni getirdim,” dedim, on verandaya

evin yanındaki gul ağacının altında camura duşmuş a f ? *

Times gazetesini bulmuştum. Neyse ki naylon poşet ^

lanmasını engellemişti.

“Cenaze yarından sonraki gun," dedi Bee, konuşurken

yuzume bakmıyordu. Belki de Evelyn'in olumunun kotu

bir ruyadan ibaret olmadığını anlamak icin bu kelimeyi

yuksek sesle dile getirmişti.

“Yardım edebileceğim bir şey var mı?" diye sordum.

Bee başını sallayarak, “Hayır," diye cevap verdi. “Eşinin ailesi cenaze işlemlerini halledecek."

Yengem masaya oturmuş dışarıdaki denize bakarken, ben

de yumurtaları cırpmakla uğraşıyordum. O anda aklıma Joel ve bana Stephanie'den bahsettiği sabah geldi. O kadının adını duyduğum anda tabağı yere duşurmuştum ki bu şimdiye

kadar unuttuğum bir detaydı. Gumuş kenarlı beyaz porselen tabak oyle pahalıydı ki Macy's mağazasındaki satıcı kız, on iki kişilik yemek takımı oluşturacağımızı duyduğunda sevincten hafif bir c ığlık atmıştı. Bir zamanlar hazine değerinde

olan o tabak, o gun yerde paramparca olmuştu.

“Cok komik." dedim Bee*ye, bir yandan da tavadaki yu*

murtalan spatulayla cevirmekle uğraşıyordum.

“Komik olan ne tatlım?” dedi Bee.

“Tabak kırdım."

"Tabak mı kırdın?”

“Evet, evde Joel bana benden ayrılmak istediğini

ğmde.”

Bce başını kaldırdı ve anlamsızca yuzume baktı.

“O zaman bu umurumda değildi. Şimdi o sabahı duşununce,

o tabağın kınlmış olması beni Joel'den daha cok

uzuyor sanki.

Bee'nin dudakları hafiften yukarı kıvrıldı. “Gelişme

var.”

Gulumseyerek bir tabağı Bee'ye uzattım. “Yumurta ve

tost.”

“Teşekkur ederim,” dedi Bee. Ancak hicbir şey yememişti.

Tek bir ısırık bile almamıştı. “Uzgunum," dedi. “Senin yaptıklarınla ilgisi yok. ben sadece...”

“Sorun değil Bec, anlıyorum.”

“Odama gidip biraz uzanacağım,” dedi Bee.

Başımı salladım ve onun koridorda yuruyuşunu seyrederken

boğazımda bir yumru hissettim.

Ben de uzerimi giyinip evi toparlamaya koyuldum. Bu gibi

durumlarda dağınık bir evden daha rahatsızlık verici başka bir şey yoktu. Saat on bire geldiğinde her yer derli topluydu.

Telefon caldığında mutfağı siliyordum, durup yerlerin

nasıl parladığına baktıktan sonra telefona cevap verdim.

“Efendim?”

“Emily, merhaba ben Jack.”

“Merhaba,” dedim. Sesini duyduğuma cok sevinmiştim.

“Sizi merak ettim ve her şey yolunda mı diye bir aramak

istedim. Yengen nasıl?’'

“Fena değil, atlatmaya calışıyor," diye yanıt verdim.

“Sen nasılsın?

“Ben de iyiyim "

“Seni tekrar gormek istiyorum,” dedi Jack. “Ne ^

istersen bana gelebilirsin.'

“Aslında Bee şu anda uyuyor. Buraya gelebilirsin.”

“Emin misin?”

“Evet.”

Jack yarım saat sonra gelmişti. Oldukca urkek ve temkinli gorunuyordu.

“Eviniz cok guzelmiş," dedi etrafa bakınarak. “Hic iceriye girmemiştim. Bu yuzden hep merak etmişimdir.”

“Muhtemelen icinde hayaletler ve canavarlar olduğunu

hayal etmişsindir. haksız mıyım?”

“Ve de cinler." diye ekledi.

Bee'nin Hawaii Bahcesi'ne doğru yurudukten sonra yengem

rahatsız olmasın diye kapıyı kapadım. Aslında odasından

cıktığında Jack ile karşılaşıp şaşırmasını istemiyordum.

“Belki de dolabın icine saklanmalıyız,” dedi Jack yuzunde muzip bir gulumsemeyle.

Koya bakan kucuk kanepeye oturduğumuzda, “Belki

de. diye cevap verdim.

Jack elimi tutunca ben de başımı onun goğsune yasla*

dini. Birkac dakika oylece oturduk ve bir kızılgcrdan kuşunun cimlerden havalanıp yakındaki bir ağaca kanat cırpı?"11

sessizce izledik.

Bu ada yazmak icin mukemmel bir ver. oyle değil mı

<uye sordu Jack.

Başım≫ olumlu anlamda sallayarak, “Kesinlikle, harika

bir yer.” dedim.

“Merak ediyorum da," diye devam etti Jack, “bir sonraki kitabın icin ilham aradığını soylemiştin. Peki burada kalıp.

ada hakkında bir şeyler yazmayı duşunmez misin?”

Doğruldum ve dikkatle Jack'c baktım. Duşunceli ve dalgın

gorunuyordu. O da en az benim kadar adayı seviyordu;

yaptığı eserler bunu kanıtlar nitelikteydi. Ancak sozlerinden daha derin ve dile getirilmemiş bir şeylerin olduğunu

sezebiliyordum. Bu yuzden bir ipucu bulabilmek adına

gozlerine baktım.

Sonra kuzey ruzgarına karşı buyuk bir mucadele veren

yaşlı kiraz ağacını inceleyerek, “Aslında kalbimde bir

hikaye var,” dedim. Kucukken bu ağaca tırmanıp saatlerce

orada oturur, tatlı mı tatlı olan kirazları yerdim ve yıllar once bu dallarda oturan diğer kızlar hakkında hikayeler uydururdum.

Başımı iki yana sallayarak. “Sanırım korkuyorum."

diye ekledim.

Dışarı bakan Jack, benden yana donerek, “Neden korkuyorsun?”

diye sordu.

“Hikayeyi layıkıyla anlatamamaktan korkuyorum, diye

devam ettim konuşmaya. “İlk kitabım... farklıydı. Bunun

kitabımla gurur duymamakla alakası yok cunku gurur duyuyorum.

Ama...”

Jack sanki ne soylemek istediğimi biliyormuş gibi yuzume

baktı ve “Yazdıkların kalbindekiler değildi, oyle değil

mi?” dedi.

“Kesinlikle,” diye cevap verdim.

“Burada aradığını bulabildin mi?" diye sordu Jack bu sc fer, pencerenin onundeki kuşlara bakıyordu.

Komodinimin cekmecesindeki gunluğu duşundu

lında aradığım şeyi bulamasam da hem gunluğe ^

nnda hem de Jack’in kollarında cok daha fazlasın,

ğumu fark ettim. 1 uldli*

“Sanırım buldum,” diyerek onun elini tuttum.

“Seni asla bırakmak istemiyorum," dedi Jack. Ses’

olmadığı kadar guclu ve emindi. CSI

“Ben de seni bırakmak istemiyorum," diye karşılık verdik Uzunca bir sure oturduk ve pencereden, sahile vUran

dalgaları izledik.

Jack evden ayrılmadan once beni carşıdaki bir kafede akşam yemeğine davet etti. Gitmek istememe rağmen Bee'yi

de yalnız bırakamazdım. En azından bu gece. Jack bu durumu anlayışla karşıladı.

Bee odasından cıktığında, 'İstersen yemek yapabilirim."

dedim, “ama korkarım, usta bir aşcı değilim.’’

“onemli değil,” dedi Bee. "Altmışıma kadar ben de yemek yapamıy ordum. Sonradan oğrendim.”

Bazı şeylerin yaş ilerledikce daha iyi olabileceğini duymak hoşuma gitmişti. "Peki, dışarıdan soylemeye ne dersin?

diye onerdim. “Gidip bir şeyler de alabilirim.

“Peki." dedi. "Marketin karşısında, Evelyn le birlikte gittiğimiz kucuk bir restoran var. Kızarmış tavuklan me§

hurdur."

Anlaştık, dedim. İştahının yerine gelmesine sevinmiş

Um. Ona yardımcı olabilmek icin bir şeyler yapmak. * n!

mutlu ediyordu.

Carşıya doğru arabayı surerken aday, daha net gorebil

mek icin camlar, actım. Oldukca nemli olan havada keskin

bir deniz ve cam ağacı kokusu hakimdi. Restorana vard,-

g,nıda. arabayı onune park edip iceriye girdim.

Zumrut yeşili duvarları ve maun ağacı kaplamalarıyla

kucuk, sevimli bir yerdi. Butun masalar oldukca davetkar

gorunuyordu. Sanki bir şişe şarap ısmarlayıp kapanış saatine kadar onun tadına varmanız icin sizi cezp ediyordu. O an

Esther’ın da burada hic yemek yiyip yemediğini duşundum.

Garson kıza seslenerek, “Sipariş vermek istiyorum,” dedim.

Kız monuyu getirince hızla secimimi yaptım.

“Hazırlanması yaklaşık yarım saat surer,’’ dedi garson kız.

“Peki,” dedim.

Siparişimin hazırlanmasını beklerken, dışarı cıkıp caddeyi gectim ve denizin karşısındaki bir banka oturdum. Hareket halindeki feribotları gorebiliyor ve uzaktaki Seattle’m

ufuk cizgisini secebiliyordum.

Buraya oturduğumda sanki daha onceden gelmişim hissine

kapıldım birden. Sonra zihnimdeki parcalan birleştirmek

yalnızca saniyelerimi aldı. Buraya Greg le birlikte

gelmiştik. Ben daha on altı yaşındayken beni bir Meksika

restoranına goturmuştu, sonra caddeyi gecip tam bu noktaya oturmuşluk. O zamanlar etrafımız karanlık ve sessizdi.

Beni optuğunde, o an sanki sonsuza kadar surecekmiş gibi

hissetmiştim. Sonra da beni Bee’nin evine bırakmıştı. An

nem tam on dakika beni sorguya cekmiş. Bee ise sadece

gulumsemiş ve eğlenip eğlenmediğimi sormuştu.

Yan m saatin gectiğini fark edince ayağa kalktımı ve sipanşlerimi almak icin restorana dondum. Garson kız. Bu,

diyerek kocaman paketi elime tutuşturdu. kız nişanlı.

parmağındaki tek taşı yeniydi ve parlıyordu. Bu

evlilik yuzuğumu hatırlatmıştı, Joel*in buyukan1113112^ ^

ğuydu. Joel başka biriyle birlikte olduğunu acıkT^11 ^

hafta sonra eşyalarını toplamaya geldiğinde, yuzuğu **

fırlatmıştım. O anda yuzuğun hala yatak odasındaki f ^

altında bir yerde olabileceği aklıma geldi. Olabilir mivd ^

değildim aslında ama umurumda da değildi.

Garson kıza teşekkur ettikten sonra sol elimi kmenime

atın

restorandan cıktım.

“Sen dışarıdayken Jack aradı," diyen Bee, hic renk vermemişti.

Gulumsedim ve dolaptan ikimiz icin de birer tabak cıkarttım.

Yemeğimizi, şominedeki ateşin cıtırtılan eşliğinde

sessizce yedik.

“Ben yatıyorum," dedi Bee. saat dokuza beş vardı.

“Tamam." diye cevap verdim.

Bee odasına gidip kapısını kapatır kapatmaz, hemen telefona koştum.

“Merhaba" dedim Jack*e.

“Selam, yoksa bana mı gelmek istiyorsun?

“Evet," diye cevap verdim.

Hemen bir defterden kağıt koparıp Bee ye n o t >azd

Jack'e gidiyorum. Gec danenm.

S e t ^

Sahilden Jack i gorduğumde, uzerinde beyaz tişortu ve

kotuyla verandanın merdivenlerinde oturuyordu.

Merdivenleri cıkarken. “Gelmene cok sevindim,’’ diyerek

gulumsedi.

Utanmıştım ve onun da benim gibi hissettiğini duşunuyordum.

İceri girdiğimizde Jack montumu cıkartmama yardım

etti. Montumun duğmelerini acarken nefesimin hızlandığını hissedebiliyordum. Dokunuşuyla kamımda kelebekler

ucuşuyordu.

Daha sonra Jack oturma odasını işaret etti. Kahve masasında iki şarap bardağı duruyordu.

Ben kanepeye oturunca Jack de hemen yanıma oturdu.

“Emily.” dedi saclarımı okşayarak. “Sana soylemek istediğim bir şey var."

“Nedir?"

Jack. kendini toparlamaya ihtiyacı varmışcasına birkac

dakika odaya bakındı. Sonunda “Dort yıl once, diye konuşmaya başladı, “ben evliydim. Eşimin ismi Allice u.

Yuzune bakıyordum.

“Yılbaşından uc gun once hayatını kaybetti. Bir trafik

kazasında. Marketin onunden gecerken yolda beni aramıştı.

Bir şeye ihtiyacım var mı diye sormak istemişti. Ben dc

ihtiyacım yok demiştim. Eğer ona biraz elma, ekmek \c bİT

şişe şarap ya da başka şeyler almasını soyleseydim. bu ona birkac dakika kazandırmış olacaktı. Sadece o birkac dakika onun hayatını kurtaracaktı."

"Ah. Jack cok uzuldum." dedim.

Jack elini dudaklarıma goturerek beni susturdu i

soylemene gerek yok. Sadece bilmen gerektiğini duşundum.

Bu olay da benim bir parcam

Şominenin ustundeki kadının fotoğrafını goster

mu?” diye sordum. Kalbim sıkışmıştı. Jackyeniden^ * °

m a y a gercekten hazır mıydı? ' o/*

Jack başını olumlu anlamda sallayarak, “He

evinde tanıştığımız o gun,” dedi, “ farklı bir şey hissett'

uzun zamandır hissetmediğim bir şeyi.”

Elini tuttum ve “Ben de,” dedim.

HMart

Ertesi sabah uyandığımda, hic alışık olmadığım bir cift gozun bana baktığım gordum. Bunlar Jack'in gozleriydi.

“Gunaydın,” dedi Jack.

Etrafıma bakınca onun evinde olduğumu fark ettim.

Onun omzunda uyuyakalmış olmalıydım.

“Sonsuza kadar seni uyurken seyredebilirim," dedi burnunu enseme surterek.

Gozlerimi ovuşturup dudağına kucuk bir opucuk kondurduktan sonra telaşla bir saat aradım. “Saat kac?”

“Yedi bucuk.” dedi.

Bee’yi duşundum, burada daha fazla kalamazdım. Yengem

buyuk olasılıkla beni merak ediyor olmalıydı.

Montlanmızı giydiğimizde, “Seni eve ben bırakayım,

dedi Jack ve elimden tuttu.

“Gitmek istemiyorum,” diyerek onu kendime doğru

cektim.

Gulumsedi. “O halde kal.”

Uzun zamandan beri ilk defa kalbim boyleşine he>et

la carpıyordu. Bunu hissetmek muhteşemdi.

Bjr saat sonra sessizce Bee’nin evine girdim. Odasının kaplS, hala kapalıydı ve ona bıraktığım not da masanın uzerindeydi.

Bu nedenle notu alıp cebime attım. Daha sonra

bilgisayarımı actım ve pek de şahane olmayan birkac paragraf yazdım. Sonra bundan da vazgecip gunluğu okumaya

devam ettim.

Bobby bana yuk olmak istememesine rağmen oluyordu. Her

gun ona yemeğini yediriyor, duşunu aldırıp tuvalete gitmesine yardımcı oluyordum. Bir sabah beni uyandırmamak

icin tuvalete gidemediğinden olanlar olmuştu.

“Ozur dilerim, ” dedi Bobby, neredeyse ağlayacak gibiydi.

"Sorun değil, ” dedim. “Haydi banyoya gidelim, sonra da carşafları değiştiririm. ”

Bu benim cezam, diye soylendim kendi kendime. Yapmış

olduğum secimin armağanıydı bana. Gecen her yorucu saniyeyi hak ettiğimi biliyordum.

Olanları hala Bobby ye soylememiştim. Bu sır benimle

mezara kadar gidecekti, oyle karar vermiştim. Her ne kadar kalbim Elliot a ait olsa da aşkımızı başka bir zamanda,

başka bir yerde yaşayacaktık.

O sabah radyoda Ver a Lynn'in "We U Meet Again

Yeniden B u lu la c a ğ ız ' anlamındadır ve 1939 yılmın en unlu f*rtalann

*** bn&r. (Ed. N.)

şarkısını duyduğumda sozleri beni alıp goturmuştu. Ye.

niden buluşup yarım kalan aşkımızı yaWyacağlmızd^

emindim. Ama ne zaman? Aylar sonra? Yıllar sonra?

Bobby hastaneden cıktıktan gunler sonra, bir oğlen ^

pımızın caldığını duydum. Kapıma gelmesini umduğUm e„

son kişi. Elliot idi. Evet, Bobby ile birlikte yaşadığımız ev/„

kapısının onundeydi ve karşımda duruyordu. Onunla go.

riişmeyi ne kadar cok istesem de, onu gormek ne kadar hoşuma gitse de, bu şekilde karşıma cıkması oldukca tuhaf ve

yanlıştı. Elliot ’/ tıraşsız solgun bir yuz ve endişeli gozlerle gorunce biraz urpermiştim.

"Bobby'yiduydum, "dedi. "Uzuldum. "

"Nasıl boyle bir şey soyleyebiliyorsun? " dedim, komşuların bizi izleyip izlemediğinden emin olmak icin etrafa

bakarak. "Hem de yaptıklarından sonra? ” Sesimi alcaltarak kurduğum cumleyi duzelttim. "Yaptıklarımızdan sonra?

Aynı anda tum duyguları yaşıyordum sanki. Sinir...

Huzun... Pişmanlık... Bobby nin rahatsızlığının acısını

Elliot )an cıkarmak, cok sacmaydı ama yapmıştım.

Elliot başını one eğdi.

Neden geldin? ” diye fısıldadım. Bir anda ona soylediklerim icin pişman olmuştum, keşke onu kollarımın arasına

olabilseydim.

Seni gormem gerekiyordu." diye cevap verdi Elliot

Cok uzun zaman oldu. ’

Elliot, buray a bu şekilde gelemezsin. " Onu en son gorduğumden daha zayıf ve bitkindi sanki. Gozlerinin koşelev

U tlmaC,kkemikler^ kadar uzanan kucuk k ırışık lık

-Esther hunim benim icin gerceklen kolay olduğunu mu

sanıyorsun?

Acıkcası bu hic aklıma gelmemişti. Benim kapana kısıldığı

≫"- omm ise ozgUr olduK“™ duşunuyordum hep.

Bobby nin iceriden bana seslenmesiyle kendime geldim.

■ Esther, postacı mı geldi? Oyleyse yatağımın yanındaki

mektupları verir misin?"

"Hayır, gelen bir komşu. Hemen geliyorum, " dedim ve Elliot a dondum. "Elliot, artık gitmem gerek. ”

Elliot oldukca caresiz gorunuyordu. "Seni tekrar ne zaman gorebileceğim ? ” diye sordu.

"Birbirimizi yeniden gorur muyuz, bilmiyorum," dedim.

Bu. hayatta soyleyebildiğim en zor cumleydi. Ancak yarattığı etkiyi gormeye katlanmak daha da zordu. Elliot in kalbini defalarca hancerlemiştim sanki.

"Boyle soyleme, Esther, " diye karşı cıktı Elliot. "Benimle gel. Yepyeni bir hayat kuralım. Bebeğini de al. İnan, ona kendi cocuğummuş gibi bakarım. Lutfen benimle geleceğini

soyle. Sadece benimle gel. "

Yan komşum Janice 'in. kapısını actığını duydum. O tarafa doğru baktığımda Elliot 'la benim aramda gecen konuşmaları dinlemek ve bizi gozetlemek icin başını kapıdan

dışarı uzatmıştı.

Başımı salladım. "Hayır, ” dedim, gozumden akan yaşı silerek "Elliot, yapamam. ”

Elliot bir adım geriledi ve arkasını donmeden once yu-

-umu hafızasına kazımak istercesine dikkatle bana baktı. O

<mda Janice 'in bizi gozetliyor olması umurumda bile değil di- Elliot gozden kaybolana kadar onu izledim Gozlerimi

°ndan alacak gucu bulamıyordum kendimde.

Gunler, hatta haftalar gecti. Bobby hala yatıyordu v<> be, de ona bakmaya devam ediyordum. Ancak bir sabah ı<ya*

dığımda kendimi cok hasta hissediyordum. Midem bulanı

yordu ve titriyordum, hemen banyoya koştum Birkac gunii

boyle yatakta hasta gecirdikten sonra ucuncu gun Bobby

beni doktora gitmem icin ikna etmişti.

Birkac test ve muayeneden sonra. Dr. Larimere gulutn.

severek bana dondu ve “Bay an Littleton, ” dedi, ",şehirde dolaşan bir grip vakasına yakalanmışsınız. ”

Başımla onun sozlerini onayladım. “Evet, o halde onemli

bir şey değil."

“Hayır, hanımefendi. “ diye karşı cıktı. “Sizin durumunuz biraz farklı. ” Sonra sağlık raporlarıma baktı. “Laboratuvardan gelen sonuclara gore hamilesiniz. ”

“Ne? dedim şaşkınlıkla. Hamile olabileceğim hic aklıma

gelmemişti. “Bu olamaz "

“Ama hamilesiniz. ”

“Kac aylık peki? ”

Daha cok yeni, dedi doktor gulumseyerek. “Şimdi eve

gidip eşinize bu mujdeli haberi verebilirsiniz. Bu haber onu cok mutlu edecektir

Tek yapabildiğim oylece ona bakmaktı

Bayan Littleton. “ dedi doktor sonunda, kotu bir şey

mi oldu? M

dtdİm Z°rla ^ lmew Ancak i)i * '

<Mada bir gercek hu behek Bobby '#

Olamazdı Bu. E llio, m bebeğini,

On Üçüncü Bölüm

12 Mart

Bee ile birlikte Evelyn'in cenazesine gitmeden once

Annabelle*i aramaya karar verdim. Burada yaşadıklarımdan

sonra Nevv York'ta unuttuklarımın arasında Annabelle

de vardı.

“Annabelle?"

“Selam Emily!"

“Seni ozledim." dedim. “Ozur dilerim uzun zamandır

arayamadım. Anlatacak cok şey var."

“Her şey yolunda mı?"

“Neredeyse." diye cevap verdim. “Sen nasılsın?

“iyiyim," dedi cıvıl cıvıl bir ses tonuyla. Sonra da havadisleri vermeye başladı. “Sonunda ozsever kişiliğimle yuzleşerek

itiraf ediyorum: Evan'a tekrar aşık oldum.

“Annabelle, ciddi misin?"

“Evet," dedi. “Akşam yemeğine cıktık ve uzun uzadı)a konuştuk. Sanırım kaldığımız yerden devam edeceğiz.

Bunu duyduğuma cok sevindim, dedim. Ke ^

dahil, tanıdıklarım arasında aşkı en cok hak ede $*

Annabclle'di.

“Peki, senin şu caz takıntına ne oldu?"

Guldu. “Uzerinde calışıyorum."

Sonra ben de ona Greg. Jack ve Evelyn'den bahse≫-

Doca! olarak Evelyn hakkında duyduklarına cok

tu. cunku Annabelle tam anlamıyla sulu gozlunun te^

Bee saati işaret etti. Artık gitme vakti gelmişti. Meıasi '

o da ver alacağı icin gec kalmak istemiyordu. Bu da ^

bir trafik durumuna karşılık -Bainbridge Adasf nda trafik mazdı- yola erken cıkacağımız anlamına geliyordu.

“Uzgunum Annie. kapatmak zorundayım," dedim

di cenazeye gideceğiz.

“Tamam," diye cevap verdi Annabelle. *‘Ne zaman istersen ara."

Cenaze, Meryem Ana Kilisesi'ndeydi. Burası bana

Esther'ın o talihsiz itirafını hatırlatmıştı. Suslu detaylan. altın kaplama yuzeyleri ve tavandaki melek figurleriyle dahi

cok bir katedrale benziyordu. Bu da adanın cok zengin olduğunun bir gostergesiydi.

Bee gidip bir yer bulup oturmamı, daha sonra yanıma

geleceğini soyledi. Oncelikle Evelyn'in tabutunun kiliseye taşınmasına yardım edecekti. Yengem etrafa bakınırken gozundeki yaşlan gorebiliyordum. Fakat birden Jack’in. yanında

yaşlı bir adamla iceri girdiğini gorduğunde, gozlerini

dikip onlara bakakaldığını fark ettim.

Ben onlara el salladım ama Bee yuzunu cevirip tabutu

taşıyacak olanların yanına gitti.

Evelyn. adanın yakınlanndaki bir mezarlıkta sessiz &

şekilde gomulmeyi tercih etmişti. Neden boyle bir teftir

yaptığını anlayabiliyordum. Mezarlıkla uzaktan yata≫**

aiakası °*nıayan mekan, daha cok bir park alanına benz≫*

vordu. Yanınıza bır ortuyle bir kitap alıp geleceğiniz veya bir şişe ^ raPla SCVgllmİ2le bulu?mak istcyeceğmız verien a n d ır ıy o rd u . Space Needle kulesiyle birlikte. Seatue m ufru da bu goruntuyu tamamlamaktaydı.

Cenazeye neredeyse iki yuz kişi katılmıştı ama defnetmeye sadece yakın arkadaşları ve ailesinden birkac kişi ellennde gullerle gelmişti. Evelynm eşinin ailesmden olan

Henry. yeğenleri ve kuzenleri de oradaydı.

Rahip birkac guzel soz soyledikten sonra, mezarlık gorevlileri tabutu toprağa yerleştirdi. Herkes Evelyn e veda

etmek ve ellerindeki gulleri atmak icin mezann etrafına

toplanmıştı. O sırada Jack'in, merasimi uzaktan izlediğini fark ettim. Diğerleri gibi mezann yanında değildi

Kiliseye birlikte geldiği yaşlı adamla birkac mezar otede duruy orlardı. Acaba o yaşlı adam buyukbabası mıydı?

Yuzunden ona benzeyip benzemediğini cıkartamadım.

0 sırada yaşlı adamın Jack'e bir şey verdiğini gordum.

Jack*in elinde ne tuttuğunu anlamak icin gozlerimi kısarak baktığımda onun kucuk, siyah bir kutu olduğunu fark

ettim. Bu kucuk kutuyu ceketinin cebine yerleştiren Jack.

benden yana dondu. Gozlerimi hemen Evelyn'in mezarına

cevirdim ve birkac dakika once yanımda duran Bee nin

artık yerinde olmadığını fark ettim. Merakla, yas tutanları gecip arabasının olduğu yere gittim. Yengem başı onde

yolcu koltuğunda oturuyordu.

"Bee." dedim pencereyi tıklatarak.

Bee pencereyi actı, yuzu gozyaşlanyla yıkanmıştı adeta.

Ozor dilerim, tatlım. Ben... ben duramadım.

''Biliyorum." dedim. “Guclu olmak zorunda değilsin

^'elyn de olduğun gibi gorunmeni isterdi.

Elimi cebime attım ve Evelyn’in olmeden once Bee’

vermem icin bana emanet ettiği mektubu cıkart,m

bunu," diyerek uzattım zarfı. “Bunu Evelyn vermişti.”

Bir anlığına Bee'nin yaşlı gozleri parladı, sonra mektu.

bu alıp goğsune bastırdı. Mektubu yalnız okumak istediğini biliyordum.

“Anahtarları bana ver/’ dedim. “Arabayı ben kullanırım.*

Bee arkasına yaslanırken, ben de arabayı dort yola doğ.

ru surup adanın kuzeyini guneye bağlayan anacadde uzerinden sağa dondum. Bugun trafikte birkac araba vardı ve

yolun tenhalığı, gunun yalnızlığına uyum sağlıyordu. Fakat birkac dakika sonra bir polis aracının sirenlerini duymaya başladım. Arabayı yavaşlatıp kenara cekerek polis aracının bir ambulansla birlikte bizi gecmesine izin verdim. Araclar Fay Park'a doğru ilerliyorlardı.

“Neler oluyor? Merak ettim,” dedim Bee’yc donerek.

Bu zamana kadar bu adada polis aracıyla ambulansı bir arada gormemiştim.

Bee sessizce pencereden dışarıya bakıyordu.

Daha sonra yola koyulduk ama bir polis memuru durmamızı

işaret etti. Neler olduğunu oğrenmek icin arabanın

camını actım.

“Kusura bakmayın hanımefendi," dedi polis. “Gun

Yolu nda trafiği denetliyoruz. U donuşu yapıp ilk sağdan

sapın. Bir soruşturma var.”

“Neler oluyor?** diye sordum.

Bir intihar, dedi polis. “Genc bir kadın. Muhtemele0

yirmili yaşlarında bile değildi. Parkın oradaki ucurumdan atlamış."

“Ne kadar uzucu," dedim zorla nefes alarak. Sonra d

arabayı diğer tarafa cevirdim.

Birkac dakika sessizce yol aldım. Dakikalar once hayatına son veren kadının kim olduğunu merak ediyordum. NeyZ

a c ıy o rd u ve arkasında kimleri bırakmıştı? Nihayet Hidden CoVe Caddesi'nc donduğumuzde, Bee yerinde doğruldu.

“Her zaman genc kadınlar." dedi pencereden dışarıya bakarak

^ s >

Oğlen sahilde yururken, muzik dinledik ve Evelynin eski

fotoğraflarına baktık. Doğal olarak huzunlendik. Benim

icin hatırlanmaya değer bir gundu. Her ikimiz de ertesi sabaha kadar dunyayla yuzleşmeye hazır olmak zorundaydık.

Esther'm da oyle olup olmadığını merak ediyordum.

Bobby bir gun "Rahatlamaya ihtiyacın var, dedi. Haftalardır bana bakmaktan harap oldun. Neden Rose u ve

Frances i arayıp Seattle a yemeğe ya da alışverişe gitmiyorsunuz?

Bebeğe bakması icin annemi cağırabilirim.

Bu cok comert bir teklifti. Hemen kabul edip Rose u

aradım.

" Merhaba, " dedim. "Bugun oğleden sonra bir ışın var mı? ”

Bir işim yok, " diye cevap verdi Rose. Bir sonra if

botla bana gelmek ister misin? "

"Sevinirim, " dedim. Bobby bir kızlar gunu duzenıe mizgerektiğini soyledi. Belki bir oğle yemeği yerİ2

deki panayıra da uğrarız.

“Panayırı kacıramayız, dedi Rose. “Frances 7 do

yıp bize katılmasını soyleyeceğim.

“Bilmiyorum. " dedim endişeyle. "Onunla ne zamandı konuşmuyoruz.

"İyi ya, " dedi Rose. "Şimdi tam zamanı. Ona da haber vereceğim. Aranızın duzelmesini istiyorum. "

Haklı olmasını umuyordum.

Restorana ilk gelen Rose olduğu icin mutlu olmuştum.

Frances ’le yalnız kalabileceğimi sanmıyordum.

Rose a hamile olduğumu henuz soylememiştim. Aslına

bakılırsa şu durumda kimsenin haberi yoktu. Fakat cok yakın bir zamanda durumum belli olmaya başlayacaktı.

Frances de gelmiş, masaya oturmuştu. "Merhaba." diyerek boş gozlerle bize baktı Daha sonra benden yana donerek,

"Bobby icin uzuldum, gecmiş olsun. ” diye ekledi.

"Teşekkur ederim, " diyebilmiştim sadece.

Bakın, dedi Rose masadaki sessizliği bozarak Pencereden

dışarıyı işaret ederek, bir kese kağıdındaki kavrulmuş

fıstıkları yiyen, yuzleri boyalı birkac kız oğrenciyi gosterdi Sanki restoranın onundeki kaldırımdan aşağıya atlayacak-Itırmış gibi kol kola yuruyorlardı. ' Haydi, gidip biraz eğlenelim A>vı ≪*≫' gunlerdeki gibi. ”

Panay,r her yU soğuğun kır,İmaya başladığı

livında kurulurdu ama hu sene erken kurulma,^,

mi-J şaşkına cevirmişti. Gencken, her sene kend, „ len y

lerimi2İ tekrarlardık; pamuk ,eker yerdik. donme dolaha

bi„erdik ve fal baktır,rdık. Hu sene pamuk ,eker yeme ,t

donme dolaba hınme ışını allamış, direki falcıya gitmeye

karar vermiştik.

fakat o sırada biri bizi aniden durdurdu.

"Es t her. " diye bir erkek sesi yukseldi arkamızdan. Sesin geldiği yone donduğumde karşımda Billy duruyordu.

"Ah, merhaba. "

Billy gulumseyerek gozlerime bakıp. "Merhaba, cantan,"

dedi. "Cantanı getirdim. Restoranda duşurmuşsun. Sana verebilmek icin seninle karşılaşmayı umit ediyordum."

Billy incinmiş gorunuyordu ama nedenini bilmiyordun

“Teşekkur ederim Billy. " dedim ozur diler bir ses tonuyla.

Cok uzun zaman once flort etmiştik, fakat onu ne zaman

gorsem Frances 'in onu incittiğimle ilgili sozleri aklıma geliyordu.

"Esther, geliyor musun? ” diye bağırdı Rose. O ve Frances falcının cadırının onunde bekliyorlardı. Başımı salladım

ve Billy ile vedalaştım.

Egzotik duvar kilimleriyle kaplı cadırda, ellili yaşlarında siyah saclı, esmer tenli bir kadın bizi karşıladı. Onceki yıllarda onu hic gormemiştim. "Size nasıl yardımcı olabilirim?

" diye sordu, tuhaf aksanıyla.

"Biz fal baktırmak isliyoruz. " diye one atıldım.

Kadın başını olumlu anlamda s a lla y a ra k boncuklu kapı dan gecmemize izin verdi. "Her biriniz icin elli sent, lutfen, dedi. Ucret her zaman yvksek gorunse de tek bir gercek

nntısı duy abilmek adına bu parayı her sene \ eriyorduk.

Ucumuz de yerde duran minderlere oturduk. SonrQ ,

dm kağıtları onumuze serdi. “İlk kim baktırmak ister? -

Rose elini kaldırdı.

“Tamam. " dedi kadın. "Bir kart sec lutfen. "

Rose. uzerinde mavi bir f il resmi olan kartı sectikte

sonra falcı, elini uzatması icin işaret etti. Nerdeyse birka d a k ik a dikkatle avucuna baktı. Sonra başını kaldırdı ve liimsedi. "Evet. ”

Rose ’un sectiği kartın yanına ilk once bir. sonra uc tane daha kart ekledi. “Aha. " dedi, lam da umduğum gibi.

Mutlu bir hayat, bolluk ve sevinc. Geleceğinde herhangi bir yağmur bulutu gormuyorum. Aslında tek bir yağmur damlası

bile gormuyorum. ”

Rose kadının soyledikleri karşısında gulumseyerek, "Teşekkur ederim. ” dedi.

“Sıradaki? ”

Frances başını salladı. "Benim. Bir an once bu işten siynisam iyi olacak. " Oldum olası falcıların soyleyeceklerinden cekinen Frances. yine de her sene bizimle gelirdi.

"Bir kart sec lutfen, tatlım. ” dedi kadın.

Frances. onunde pembe bir kuş olan kağıdı secti. "Bu. ”

dedi emin bir şekilde.

"Evet." dedi kadın. Frances in elini in c e le y e r e k parmağını a\'uc icinde gezdirmeye başladı.

Ne var? diye sordu Frances sabırsızlıkla. "Ne goruyorsun?

"

Oomntum pek net değil. " dedi luıdm. "Emin olabilmek icin karılara danışmam gerek. "

balcı kadın ay nı Rose a yaptığı gibi. Frances in sectiği hırtın yanına da uc kart daha ekledi.

Paha sonra onları ters cevirdiğinde yuzunde bir

belirdi "Upuzun dopdolu bir hayatın olacak " d e d i Z

k in a ş k hayatın, burada problemler var. Hayatımda h l c h o '

le bir şey gormedim

■'Se demek isliyorsun? " diye sordu Frances.

•Gorunen o ki senin hayatında iki buyuk aşk olacak "

Frances'in yanakları kızarırken, ben ve Rose kadının

soyledikleri karşısında g u l uşmuş tuk.

"Bir dakika. " dedi kadın. "Burada derin bir keder ve bu kederin lam ortasında da birisi var. ”

"Dur. " dedi Frances. "Bu kadar yeter. Ben duymak istediklerimi duydum. "

"İyi misin tatlım? " diye sordu Rose.

"İyiyim. ” diye yanıt verdi Frances sert bir şekilde, bir yandan da geleceğinin okunduğu avucunu ovuşturuyordu.

"Sanırım sıra bende, " dedim kadına donerek

Bana kart secmemi soylemeden once gozlerimin icine

baktı ve kaşlarını cattı.

"Bunu secmek istiyorum, ” dedim, onunde pembe ejderha olan kartı gostererek.

Falcı bana buraya gelmekle buyuk hata yaptığımı ima

eden gozlerle endişeyle bakıyordu.

Benim falım hepsinden uzun surdu. Falcı kadın parcaları

birleştirmek istercesine elimin cizgilerini incelerken,

sabırla bekliyordum. Birkac dakika sonra elimi birden bıfaktı, sanki onu korkutan bir şey gormuştu.

Ealct uzun bir sure elimin cizgilerine baktıktan sonra

ancak ağ:,nı acabildi. "Kusura bakma ama sana paranı geri iade edeceğim. ”

"Ham "dedim. "Anlamıyorum. Bana ne gorduk

O" SUflii he den söylemiyorsun?

Falcı bir an icin tereddut etti ve “Yapamam. " dedj

Ona doğru eğilip elini tutarak, "Bilmeye //,,,•

var. ■' dedim. Rose ve Frances in bu samimi man^'*

şaşkınlıkla izlediğini duşunuyordum. -Bunu o ğ r e n ≫ ^

rundayım.

"Pekala. " dedi kadın. "ama soyleyeceğim Şeylerden m hoşlanmayabil irs in.

Hicbir şey soylemedim ve bekledim, geleceğim olan

korkunc gercekleri soylemesi icin sadece bekledim.

"Cok az zamanın var. " dedi falcı. "Kalbinin sesini din lemelisin. ” Doğru kelimeleri secmek icin duraksadı. "Co*

gec olmadan. "

"Cokgec olmadan demekle ne demek istiyorsun?"

"Seni burada sıkıntılar bekliyor. Hayat cizgini tehlikeye sokacak olan sıkıntılar. ”

Aslında hepimiz falcının ne demek istediğini cok iyi biliyorduk.

Ancak icimizden sadece Frances kadının soylediklerine

tepki gostermişti. "Yeter. ” diye susturdu kadım

"Hemen buradan gidiyoruz. "

"Bekle. " dedim. "Soyleyeceklerini duymak istiyorum. ”

Kadın once Frances 'e. sonra da hana baktı. "Yazmalısın"

"Neyi yazmalıyım? "

"Hikâyeni."

Frances buna daha fazla dayanamayarak çadırdan çıktı

ve benle Rose u falcının tuhaf mesajıyla baş başa bıraktı

"Ne hikâyesi? ”

Hayatının hikâyesini, " dedi kadın.

Başımı salladım. "Neden? "

fa lc ı haşm ı ik i yana sallayarak, "Yapmak -

Jedi -Yazmalısın Ta,hm senin

icin cok buyuk onem laşıyor. "

"*CM§fks

HU satırları okuduğum an yatağımda doğruldum ve son

un tekrar okudum.

Bu. Evelyn'in bana vermiş olduğu ipucu olabilir miydn

E lle r im in arasında lultuğum bu sayfalarda yazanlar,n bir anlam, olabilir miydi? Ancak hu gunluğun, gunumuzdeki

gerceklerle nasıl bir ilgisi vardı ki?1940 larda yazılan bu hikayenin ve hakkında hicbir şey bilmediğim bir kadının

benim hayalımda nasıl bir etkisi olabilirdi? Bunların hicbiri mantıklı gelmese de kalbimde bir yerlerde mantıklı olabileceğini hissediyordum.

Bee ertesi g un biraz daha iyiydi. Daha az uyuyor,

daha fazla yiyor ve az da olsa kahkaha atıyordu. Ona

Scrabble’ oynamayı te k lif ettiğimde evet demek yerine.

“Beni yenebileceğini mi duşunuyorsun?” diye cevap verdi.

Gozlerindeki o kıvılc ım ı tekrar gormek beni mutlu etmişti, her ne kadar beni aluminyum eşya kelimesiyle yenmiş

olsa d a . . . B u n u n uydurma bir kelime olduğunu soylediğimde Bee oyle o lm ad ığ ın a yemin etmişti.

“Mutfak eşyası, cam eşya, gumuş eşya... Bunlar gercek

kelimeler. A m a aluminyum eşya da neyin nesi?*' diye karşı cıktım.

Bunun uzerine Bee bir sozluk cıkanp kendinden emin

bir şekilde ke lim eyi bana gosterdi.

“Bir el d ah a o y n am a k ister m isin?” diye sordum ona.

“Hayır," dedi. “ Ben yendim."

“Tekrar g u ld u ğ u n u gormek beni mutlu etti.

Bee başıyla sozlerimi onaylayarak. Evelyn

İk i v e y a altı oyuncuyla oynanabilen 15’e 15 lik bir o>un lc k h a rfle r bulunan bir kelime oyunudur. (Bd. N.)

uzulmemi istemezdi.” dedi. “Şimdi bile şu sozleri soykjğini duyar gibiyim: ‘ Tanrı aşkına, yatağından kalk, uze^-

giyin ve uzulmeyi bırak.” ’

“Evet," dedim. “Aynen boyle derdi."

Bee okuma gozluklerini taktı ve kahve masasının

mecesini actı. “Unutmadan,” dedi, “senin icin bir şeyin,

var... Evelyn’den.”

“Nasıl yani? Benim icin sana bir şey mi verdi?”

Bee başını iki yana sallayarak, “Bu sabah onun evindeydim,”

dedi. “Ailesi ona ait olan eşyaları toparlıyordu. Bunu

bulmuşlar."

Uzerinde ismimin yazılı olduğu bir zarf uzattı Bee. Acılmasın diye de uzerine bant yapıştırılmıştı.

Şaşkın gozlerle Bee'ye baktım. “Bu nedir?”

“Bilmiyorum, tatlım," dedi Bcc omzunu silkerek. “Neden acmıyorsun?” Daha sonra koridordan odasına doğru

yuruyup kapısını kapattı.

Zarfta tanıdık bir fotoğraf vardı. Cocukluğumun gectiği

evin koridorunda asılı olan, Bee ve arkadaşlarının bir plaj havlusunda oturduklarını gosteren siyah-beyaz fotoğrafa

benziyordu. Ancak bu fotoğrafta kucuk bir farklılık vardı.

Onceden Bee'nin kulağına bir şeyler fısıldayan kadın,

şimdi kameraya bakıyordu. Yuzunu, guluşunu, o muhteşem

bakışını rahatlıkla gorebiliyordunuz. Henry ve Evelyn '0

evlerinde gorduğum fotoğraflardaki kadındı bu. Resme il≫*

tiritmiş bir de not vardı. Kağıdı dikkatle acıp notu okuma>*

başladım:

Scyguı Emik, Esther'm bn fotoğrafının sende obnt&g'

*^ıdu$*Tulum. Sevgilerimle, Evelyn.

perin bir nefes aldım ve neredeyse hic gozumu kırpmadan

odama doğru yurumeye başladım. O kadının Esther

olduğunu biliyordum. Zarfı masanın uzerine bırakırken icerisinde başka bir şeyin daha olduğunu fark ettim. Elimi zarfin

icine soktum ve ucuna altından bir denizyıldızı takılmış

altın bir kolye buldum. Esther ’ın kolyesiydi bu. Kolyeyi elle rim in arasında tutarken icim sızlamıştı.

0 gunden sonra falcı hakkında hicbir şey konuşmadık Ne

ben ne Rose ne de Frances tabii ki... Fakat kadının tavsiyesine uyarak hayatımı satırı satırına yazmaya başladım.

Bir sureliğine her şey yine normale donmuştu sanki.

Bobbv her gecen gun iyileşiyor, icimdeki sucluluk duygusu da yatışıyordu. Elliot a olan aşkımı bitiremesem de onu

duşunmemek icin kendimi zorlamış ve başarılı olmuştum

Frances de bıoıu yapmış olmalıydı cunku Bobby den ayrılmak ve yeni bir hayata haşlamak istersem, bana evinde bir

oda ayırabileceğini soylemişti. Ancak ona bunun ustesinden gelebileceğimi belirtmiştim. Buna gercekten inanmış-

"m, ta ki lıcr şeyin değiştiği o geceye kadar...

Bobby bana Peder O Reılly nin geleceğini soylememişti.

Kapıyı actığımda, avuclarımın birden terlediğini hissettim Rahiple en son karşılaştığımızda ona kocamı aldattığımı

anlatmıştım ve o da hana bunu Bobby 'ye a n l a t m a m gerektiğini soylemişti Fakat ben bu oğudu dinlememiştim.

Merhaba Bayan Uttleton, " dedi kelimeleri yutar

Kocanızı gormek icin geldim. "

Ona evine, kilisesine geri donmesini soylemek '

de soyleyebileceklerinden cekinerek onu iceri davet

"Peder O ’Reilly, " dedi Bobby yattığı kanepeden "'n menize cok sevindim. " Bobby bana iyileştiği icjn rQL..'

ona dua etmeye geldiğini soyledi.

"Evet, gelmesi senin icin cok iyi oldu. ” dedim zorla liimseyerek.

“Esther. "dedi rahip, "eğer bir mahsuru yoksa Bobby )ie yalnız kalmak istiyorum. "

Başımı salladım ve koridordan yatak odasına doğruya,

rudum.

Birkac dakika sonra, evin kapısının kapandığını ve arabanın motor sesini duydum. Derin bir nefes aldım ve kendimi

kocamla yuzleşmeye, işlediğim gunahı itiraf etmeyi

hazırlayarak oturma odasına gectim. "Bobby? ”

Bobby oturduğu kanepeden bana gulumseyerek, "Gel

aşkım, ” dedi ve yanma oturmam icin işaret etti. "Peder O Reilly şimdi gitti. Buraya kadar gelip bana dua edecek

kadar nazik bir adam. "

"Evet, " dedim rahatlamış bir şekilde.

Sonra kapı caldı.

"Geliyorum, " diye bağırdım iceriden.

Saate baktım. “Saat sekizden sonra kim gelir ki? defi*

Bobby 'ye, kapının surgusunu acarken. Kapıyı araladığa

da karşımda yan komuşumuz Janice duruyordu.

kıpkırmızıydı. Ağlamıştı.

Janice başını iki yana sallayarak, "Peder ona sorf

di. değil mi? dedi. Sesinde derin bir huzun vardı ^

Kalp atışlarım hızlanmıştı. Janice i kilisede

hatırlamıştım Bir şekilde itirafımı duymuş olabiHr

Hayır imkansızdı bu. "Ne demek istiyorsun Janice. anlarıyorum.

”

•Bal gibi anlıyorsun. ” dedi Janice. Gozlerinden ateş cılayordu sanki ve sesini de yukseltmişti. "Orada durup aptalı oynama bana. Kocanı aldattın. Biliyorum, cunku seni

o gece Elliot Hartley'nin sahildeki evinde gordum. Elleri belindeydi. Bu dinimize aykırı. "

Arkamı donduğumde Bobby 'nin. birkac metre uzağımızdaki

kanepenin oradan bizi dinlediğini fark eltim. Ayağa

kalkmıştı. "Esther. Janice neler soyluyor? Bana bunun doğru olmadığını soyle. "

Başımı one eğdim. "Bobby, ben..."

"Bunu nasıl yapabildin? ” diye bağırdı Bobby, yıkılmıştı sanki.

Bobby 'nin yanma koştum hemen. "Sana soylemek istedim.

ama sonra sen hastalandın ve ben... Bobby. seni asla

incitmek istemedim. "

"Sana olan aşkımdan sonra, sana istediğin her şeyi verdikten sonra basit bir fahişe gibi gidip kendini başka bir

adama mı verdin? " Sozleri cok kırıcıydı ama ses tonu, kızgınlığı ve umutsuzluğu daha da kırıcıydı.

Ona doğru yaklaşıp elini tutmaya calıştıysam da heni

•iti. "Tek islediğim, benim seni sevdiğim gibi senin de beni sevmendi. dedi Bobby. "Bana nasıl boyle ihanet edersin.

Esther? Bunu nasıl yapabildin?’

Bobby kendim kanepeye bırakıp başını kucağınM yas ^

dı Elimi boynuna koyduğum an kaskatı kesilmişti

dedi Bobby birden, ofkeyle elimi savuşturdu. Senin

netine ihtiyacım yok. Olmayacak da. Eğer 0 or0

ğuyla olmak istiyorsan, cehenneme kadar y0ıUn

birfahişeyle evli kalmak istemiyorum! ” 'Ur 4rhk

Ellerim titriyordu, o sırada Janice in kaplfllrı

bu korkunc sahneyi izlediğini fark ettim. °nu^ n

Bobby ayağa kalktı ve odayı arşınlamaya başlat

yatımda ilk defa ondan, yapabileceklerinden korkuyLı*

Sonra beni dirseğimden yakaladı ve yatak odasına

ledi. Beni hızla yatağa iterken yumruklarımı sıktım. Bobb bir bavul alıp yere fırlattıktan sonra dolabımı actı ve fa kıyafetlerimi alıp bavula sıkıştırdı. Bunlara ihtiyacın ola cak ” dedi, "ona daha guzel gorunmek icin. "

Sonra şifonyere gitti ve icinden geceliklerimi cıkarttı

"Bunlar da romantik geceler icin. " Bavulun ağzını kapat, tı ve bana doğru yuruyup bavulu ayaklarımın dibine attı

"Al. ” dedi. “Defol. "

“Ama Bobby ” diyerek ağlamaya başladım. “Seni terk

edeceğimi soylemedim. Seni asla terk etmek istemedim. "

“Bunu Elliot Hartley denen adamla yattığında demiş oldun

zaten. ”

“Ama bebeğim!” dedim. “Bebeğimiz ne olacak? Onu

bırakamam. "

Onu ben buyuteceğim. ” dedi Bobby. “Durumu anlayacak

yaşa geldiğinde annesinin bir fahişe olduğunu soyleyeceğim.

cocuğunu ve kocasını başka bir adam icin terk eden

ucuz bir fahişe. “

Bu korkunc bir kelimeydi.

Hayır, Bobby!" dedim ağlayarak. Ancak Bobby ^ nl

kolumdan yakalayıp bavulu da alarak kapıya kadar sim*■

M . Bobby beni evden almadan once icinde gunluğu**

olduğu cantamı alabilmiştim.

■ Hoşca kal Esther. " dedi Bobby ve kan,vı hl7İ _

carpıp kilitledi. “

D ışa rıd a yururken. Janice in beni kendi evimden

reltiğin' gorebiliyordun, Huştan aşağı .urememe ra<￡~

karşısında ağlamayacak, hu zevki ona yaşamayacaktım.

Ağlama işini sonraya bıraktım. Artık tek duşunmem ge

reken vereceğin, kararlanmdt. Nereye gitmeliydim? Ne

yapmalıydını? Bir başıma sokakta kalmışım Kapıya gi-

Jip beni eve alması icin Bobby ye yalvarmalı mıydım >

İkinci bir şans icin ona yalvarmalı mıydım? Eve bakıp da

Bobby nin. yuzunu Janice in omuzlarına gomduğunu gorunce.

cevabın hayır olacağını anladım. Bu yuzden arabamın

kapısını actım, bavulumu arka koltuğa koydum ve

motoru calıştırdım. Yola cıkarken kalbimin sızladığını hissediyordum.

Kızım icin, Bobby icin, kaybetmiş olduğum

hayatım icin acıyordu kalbim... Elimden gelen yalnızca

bu arabayı surmekti. Dikiz aynasından icinde bebeğimin

uyuduğu ve beni delicesine seven kocamın olduğu bu kucuk

mavi eve son kez baktım. Utanıyordum ve benliğimi

kaybetmiştim sanki.

Gidebileceğim sadece tek bir yer vardı. Elliot in beni

beklemesini umuyordum.

Kırmızı ışıklan ve uyarı levhalarını umursamadan Fay

Park la şaraphaneyi hızla gectim ve Elliot 'ın evine giden yola saptım. Birkac dakika sonra arabayı park ettim ve

aşağıya doğru yurumeye başladım. Evin onune geldiğimde

kaPi.vı tıklattım Onu reddetmeme rağmen beni hala sevıyordur, diyordum kendime. Karnımda onun cocuğunu t

Sıdığımı soylediğimde beni kollarının arasına alacaktı

sinlikle.

Ancak kapıyı acan yoktu. Belki telefondadır ya d

yordur diye bir sure bekledim. Fakat Elliot evde Vol ^ '

sırada ruzgarın gucuyle aralanan perde kapı hızla * °

beni korkutmuştu. arplP

Elliot m eve gelmesini beklerken, arabada uyumayı d'

şundiim. Ancak hava soğuktu ve uzerime alabileceğim Cı

taniyem yoktu. Sonra Frances 'in onun yanında kalma one

risini hatırlayarak arabayı yeniden calıştırdım.

Frances 'in evi sahilin hemen aşağısında kalıyordu Ya

nımda bavul olmasaydı oraya kadar yuruyebilirdim ama

hava da soğuktu. Eve giden uzun yola saptıktan sonra, ışık, larm yandığını gorunce rahatladım. Arabanın motorunu

durdurduğum anda iceriden muzik seslerinin yukseldiğini

duydum.

Bavulumu arabada bırakıp kapıya doğru gittim. Pencereden

iceri bakarken Frances in oturma odasında biriyle

konuştuğunu gordum. Her zaman olduğundan daha heyecanlı

ve hareketli gorunuyordu. Sonra bunun nedenini de

gordum. Yanında Elliot vardı!

Frances kasetcalarla uğraşırken Elliot da ona doğnı

yaklaşıp elini uzattı. Soğukta durmuş pencereden ikisini

izlerken, onlar dans edip kahkaha atıyor ve martinilerini yudumluyorlardı. Gorduklerimin bir hayal olmasını umul

ederek gozlerimi ovuşturdum. Elbette, icten ice şuphelendiğim zamanlar olmuştu ama bunun gozlerimin onunde yaşanması

korkunctu. Bu olamazdı.

Bir tara fım eve dalıp bu yaptıklarını ikisine de odetmemi soyluyordu Parmaklarımı kapının bakır kutbuna doladım

ve kapıyı yavaşca actım am a sonra sert bir şekilde bıraktım.

Hayır, bu benim ic in cok fazlay d ı. Buradan cok uzaklara gitmeliydim.

Arabama atladım ve sertce gaza

bastım. oyle ki lastikler kayıp patinaj yapmıştı. Son bir kez arkama baktığımda, Elliot ve Frances in dışarı cıkıp durmam Kin bana işaret ettiklermi sordum. Ama artık cok gecti

Arabayı Fay Park a surdukten sonra durdum. Hayalımda

hic boyle hıckırarak ağlamamışım Bir gecede kocamı, cocuğumu.

aşık olduğum adamı ve bir de arkadaşımı kaybetmiştim.

Sahip olduğum tek şey, bir bavul elbise ve icimde

buyuyen bir bebekti.

Aklıma gunluğum geldi, yazmam icin falcının hana soylediği gunluk. Ama kim icin? Ne icin? Sayfaları okudukca

ne oğrenecektim? Aşkta ve hayatta başarısız olduğumu

mu? Elimdeki gunluğu bir an icin yakmak istedim. FakaI

kendime hakim oldum. Belki de falcının dediği gibi icinde değerli bir şeyler vardı.

Bu gece ciddi kararlar aldığımın farkındaydım Bobby

ve bebeğim de bunlara dahildi. Bobby 'ye eldeva demiştim, bundan daha acık bir şekli olamazdı. Ancak son bir kere

daha tatlı kızımı kucaklamak onu sevdiğimi soylemek \e

başka caremin olmadığını anlatmak isterdim.

Hikayemin bitiş noktası hurasıydı. Aşık olmuş ve kaybetmiş

tim. Ama en azından sevmiştim. Her şey altust olmasına rağmen bu karanlık, ıssız gecede hem rahatlaum tek gercek bu\du

Bundan sonra ne olacaktı? Kalbim ne yapmam ge

ğini biliyordu.

Sayfayı cevirdim, bomboştu. Tıpkı sonraki sayfa|ar .

Ne? Neden bu kadar ani bini? Olması gereken

değildi. Aslında, bu bir bitiş değil, sonsuzluktu.

terden bir sayfa kopmuştur diye komodinimin cekmiş.

actım, ama icinde tozdan başka hicbir şey yoktu.

Gunluğu kapatıp yıpranmış kadife kapağını son bir k

okşadım ve onu bulduğum cekmeyece koydum. Kendimi

boşlukta gibi hissediyordum adeta. İcinde Esther’m olma,

dığı bir hayat cok boştu.

ftiMart

“Seni ozledim." dedi Jack ertesi sabah aradığında.

“Ben de seni ozledim." diye cevap verdim, ahizenin kordonunu parmaklarıma dolayarak. Keşke bu onun parmakları

olsaydı, diye gecirdim aklımdan. “Evelyn'in cenazesi ve

Bee ile ilgilenmek zorunda kaldım."

“Onemli değil." dedi Jack. “ Bugun piknik yapmaya ne dersin? Sana gostermek istediğim bir yer var.”

Piknik, kulağa cok hoş geliyordu. Hayatıma giren erkeklerden hicbiri bir piknik onerisiyle karşıma gelmemişti- Dışarıdaki gri bulutlara ve ofkeyle calkalanan denize baktım

Aslında piknik havası olmamasına rağmen bu umurumda

da değildi.

"Ne getireyimr diye sordum.

"Sen sadece gel.*’

Kahvaltıdan sonra Bee'nin Havvaii Bahcesi'nde

yazabilmek icin dizustu bi.gisayarımı

olanlardan sonra ilk deta yazmaya bu kadar vakm w

dıını kendimi. İcimde bir k.vılcm oluşmuştu s a ^ r ” '

bir sure boş boş ekrana baktım, akl.m tekrar giun k

8İ >cre' E s l h e r ’ a gl'mİŞt'- Ac“h“ sunba.ZZ,

Sealtle a şurup orada yeni bir hay ata başlayaraK hlr ™

,„V Bainbridge e donmedi mi? Yoksa Frances ve Elliot la

yu:leş≫ıck Kin tekrar Frances in evine mi gitti? ^ .

jetti mi? Peki Elliot ı affetti mi? Her ne kadar bu hikayenin mutlu sonla bittiğine inanmak istesem de icimden gelen bir ses oyle olmadığını soyluyordu. O son gecede kara bir boşluk vardı. Bunu o sayfalarda hissedebiimiştim.

Bu sabah tek bir kelime bile yazamamış olmam canımı

sıkmıyordu. Kalbimde mayalanmaya hazır bir hikaye vardı

ve onu geliştirmek icin de zaman gerekiyordu. Sabırlı

olacaktım.

Oğleden once Jack’ le buluşmak icin hazırlandım. Sahilde

mi bulaşacaktık, yoksa beni gelip alacak mıydı, bir şey

soylememişti. Ancak kapı zilini duyduktan birkac dakika

sonra Bee odamın kapısını tıklattı. “Jack geldi, dedi gozlerime bakmadan.

“Teşekkurler." dedim. “Hemen geliyorum.

Uzerime gomleğimi giydim ve her ihtimale karşı yamma

montumu da aldım. Aşağıya indiğimde, Jack otun^ . ^ .

smda beni bekliyordu. Bee'nin yanındaydı hic de Ş*

gorunmuyordu ve bu beni mutlu etmişti“

Merhaba." diyerek kahve masasının uzerinde h

cantamı kaptım.

Jack elimi tutarak. “Hazır mısın?” diye sordu.

“Evet,” diye cevap verdim.

“Aa,” dedi Jack ve koltuk altına sıkıştırdığı bir şeyi ^

dı. Siyah-beyaz filmlerdekine benzeyen sicimle bağ|anm,ş

kahverengi bir paketti bu. Bu devirde hic kimse sicim kullan!

mıyordu artık. “Neredeyse unutuyordum." diye ekledi Jack Bee'ye bakarak. “Buyukbabam bunu size vermemi istedi:*

Jack paketi uzatırken. Bce oldukca şaşkın ve mahcup

gorunuyordu. Paketi sanki icerisinde bir patlayıcı varmış

gibi tutuyordu.

Acıkcası icinde ne olduğunu cok merak etmiştim ama

Bee paketi alıp kahve masasına koydu ve “Ben sizi tutmayayım.”

dedi.

Arabaya bindiğimizde Jack'e paketi sordum. “Buyukbabanın

Bee'ye ne verdiğini biliyor musun ?"

“Hayır.” dedi Jack. “Aslında cenaze gunu paketi kendisi

vermek istedi ama onunla konuşma şansı olmadı.”

“Bee icin gercekten zor bir gundu,” dedim onun arabadaki

halini hatırlayarak. “Buyukbabanla tanışma fırsatını

kacırdığım icin cok uzgunum.”

“Seninle de tanışmak istiyordu.” dedi Jack gulumseyerek.

“Eve giderken hep bundan bahsetti. Ne kadar guzel olduğunu soyledi. Birlikte buyukbabamı ziyarete gitmeyi cok isterim.

“Harika olur, ama ne zaman?”

Yann bir muşterimle toplantım var. Ondan sonraki gun

uygun mu? O gun oğleden sonra onu ziyarete gideceğimsen

de benimle gelebilirsin.”

Tamam, dedim gulumseyerek. “O zaman anlaştık.

•<c4So

j,ck arabayı adanın daha once hic gormediğim ban iaraflna doğru surdu. Dort tarafı boğurtlen ağaclarıyla cevrili, oic parka benzeyen bir alana girdi. Burada yalnızca iki ya da uc arabaya yetecek kadar yer vardı. Jack arabayı park ettikten sonra bagajdan piknik sepetini aldı. Etrafı koyu kırmızı kurdeleyle cevrili, kırmızı beyaz kareli bir kumaşla kaplanmış,

hasırdan eski moda bir sepetti bu. Muhteşem, diye gecirdim aklımdan.

Jack muzip bir ifadeyle gulumseyerek, “Tahmin et bakalım.

seni nereye goturuyorum?” diye sordu.

“Durust olmam gerekirse, hicbir fikrim yok.” diye yanıt

verdim, bir yandan da yururken kıyafetlerime takılan dalları savuşturmakla uğraşıyordum.

“Bıcağımı getirmeliydim ” diye takıldı Jack. “Sanınnı

hic kimse aşağıya inmemiş.

“Aşağıya, nereye?”

“Birazdan goreceksin.”

Ağacların kalın dalları altında yururken, karanlık da artıyordu.

Fakat sonra ilerideki bir ışık huzmesi dikkatimi

cekti.

Jack. sanki ormanda yaptığımız bu yuru}uşunı yakında

biteceğini garanti edercesine. “Neredeyse geldik, d

bana gulumsedi. Acıkcası bu umurumda değildi

kaplı toprağa kok salmış yaşlı ağaclann. tabloya benzer g runumu muhteşemdi. .

Jack calıları kenara cekip onden gitmemi ışare

gec once.”

Jack*in benim icin acmış olduğu kucuk aralıkta

ve karşıma etrafı bir dağ yamacıyla cevrili kucuk

cıktı. Su zumrut rengindeydi. adanın denizinin gri oldIL

duşununce bu manzara beni şaşırtmıştı. Ucurumun bir ^

fından pek guclu olmayan bir şelale, aşağıdaki su biriki

sine dokuluyordu. Kuşlar koro halinde şakıyordu.

Midye kaplı kayaların arasında Bee'nin evinin onundek

sahile benzer kucuk bir yer vardı. Jack oraya ortuyu sere, rek. “Ne duşunuyorsun?” diye sordu.

“İnanılmaz." dedim başımı sallayarak. “Dunya uzerinde bir su nasıl bu rengi alabilir?”

“Kayalıkların icindeki minerallerden.” diye cevap verdi

Jack.

“Burayı nasıl keşfettin?”

“Burası buyukbabamın eskiden kız arkadaşlarını getirdiği

bir kıyı goluymuş.” dedi sırıtarak. “Beni buraya on altı

yaşımdayken getirmişti. Yani bir aile geleneği olarak duşunebilirsin.

Sonra da kimseye buradan bahsetmeyeceğime

yemin ettirmişti.”

“Neden bu kadar gizli?"

Jack omzunu silkerek. “Buyukbabam ve arkadaşı, bura*

yı daha gencken keşfetmişler ve o zamandan beri kimseye

soylememişler.” dedi. “Sanınm yalnızca kendilerine ait olsun istemişler.”

Başımı salladım ve muhteşem suya yeniden baktım.

Nedenini anlayabiliyorum.”

Jack piknik sepetini karıştırırken, ben de yanına oturdum.

Aile hikayelerinizi sevdim.” dedim. “Keşke benimk

i bu kadar gizli olmasaydı.”

..Aa. benimkilerin de sırlan var “ diye atıldı Jack hc

••Aslında, cozmeye calıştığım bir şey var.”

≫Ne?" dedim, aklım karışmıştı.

-Buyukannem hayatını kaybetmeden kısa bir sure once

tavan arasında bir kutu icerisinde kesilmiş gazete kupurleri bulmuştum.”

•'Nasıl gazete kupurleri?” diye sordum ve Jack’in kopeği

Russ'ın ağzında yakaladığım dosya parcalarını hatırladım.

≫Hey. bak.” dedi Jack gokyuzunu işaret ederek. Konuyu

değiştirmek istediği cok acıktı. Ben de karşı cıkmadım. Aile hikayesi ne olursa olsun, zamanı geldiğinde bana soyleyeceğini hissediyordum.

Karanlık bulutlar etrafımızı sarmıştı ama guneş, sanki

bizim piknik yaptığımızı biliyormuşcasına tam tcpemizıle

parlıyordu.

Jack yine sepete donerek. “Acıktın mıT* diye sordu.

Bu şoleni dort gozle bekliyordum. “Hem de nasıl!”

Jack iki tabakla birlikte catalları, bıcakları, peceteleri ve birkac tane de plastik kap cıkarttı. “Evccı. patates

salatamız, kızarmış tavuklarımız, lahana salatamız ve

naneli meyve salatamız var. Aa, bir de mısır ekmeğimiz

mevcut.”

Gercekten tam bir ziyafet şoleniydi. Dur durak bilmeden

tabağımdakileri yemiş, hatta tabağı ağzına kadar yeniden

doldurmuştum. Sonunda bacaklarımı uzatarak oturdum ve

iç cektim.

Jack kadehlerimize şarapları doldururken ben de koltu

yayılıyormuş gibi sırtımı onun gobeğine yasladım, ona

boyle daha yakın hissediyordum kendimi.

Birkac dakika bu şekilde oturduktan sonra, Jack.

Saclarımı yan tarata ceKip boynumdan operek “t

Evet”

dedi.

Ondan yana donerek, “Birkac gun once,” diye kon

ya başladım, “carşıya inmiştim, seni bir kadınla gordun^

Jack'in yuzundeki gulumseme kaybolmuştu.

Boğazımı temizledim. “Bir restoranda. Beni arayacağa

soylediğin gece.”

Jack hicbir şey soylemedi, ben de başımı one eğerek el.

lerime baktım. “Ozur dilerim, bunu sormamam gerekirdi

Kıskanc bir kadın gibi davrandım.”

“Dinle,” dedi Jack elimi tutarak, “kıskanc falan değilsin Seni temin ederim ki başka kimse yok hayatımda.”

Başımı salladım ama soylediği şeyler, yeteri kadar tatmin etmemişti beni.

“Bak,” diye acıklamaya devam etti Jack, “bir muşterimdi.

Annesinin bir portresini satın almak istiyormuş. Hepsi bu.”

Telesekreterine mesaj bırakan kadını ve sonra Jack’in

davranışlarını hatırladım. Jack'in sırları vardı, cok acıktı bu. Yine de ona guvenmeye karar verdim. Jack ağzını tekrar actığında, elimle ağzını kapattım ve onu geriye doğru

ittim. Sonra da uzerine cıktım ve uzun zamandır onu opmek istediğim şekilde optum.

Jack gomleğimin duğmelerini actı ve omuzlarımdan a$3*

ğıya kaydırdı. Kot pantolonumun fermuarını acarken sıcacık ellerini bedenimde hissediyordum.

Haydi yuzelim," diye fısıldadı kulağıma.

Şimdi mi? dedim, duşuncesi bile uşumeme neden ol

muştu.

Haydi ama," diye ısrar etti Jack. “Ben seni ısıtırım.

Ona gulumseyerek kot pantolonumu cıkarırken≫ °nun

da karşımda soyunurunu izledim. Sonra Jack elimi ^ ^

beni suyun kenanna doğru cekti.

Ayağın" suya sokarak. "Brrr," diye mırıldandım -r soğuk, suya girecck miyiz gercekten? Ciddi misin?"

Ancak Jack kollarını belime doladı ve beraber yavaşca

yurumeye başladık. Sanki su her adımımızda biraz daha

İsınıyor ve daha davetkar gorunuyordu. Su seviyesi belimi gectiğinde. Jack beni kendine doğru cevirip goğsune yasladı.

Birbirimizin bedenlerini keşfediyorduk adeta.

“Uşuyor musun?” diye sordu Jack usulca.

“Hayır, artık değil.”

Jack beni eve bıraktığında hava kararmıştı. Kapıdan iceri girdiğimde, saclarım hala nemliydi ve tuzlu su yuzunden

kazık gibi olmuştu.

Bee. başını okuduğu kitaptan kaldırıp bana baktı. “Seni

kıyı golune goturdu, değil mi?” diye sordu. Sesinde ne ofke ne de huzun hakimdi, daha cok “Bugun hava soğuktu, değil

mi?’’ der gibiydi.

“Evet." dedim. “Sen nereden biliyorsun?’

Bee yalnızca gulumsedi ve kitabını kahve masasına bıraktı.

“Sıcak bir banyoya ihtiyacın varmış gibi gorunuyor.

Haydi gel de sana banyoyu hazırlayayım.

0n Beşinci Bölüm

Elinde yeni topladığı adacaylarıyla bahceden iceri

girdiğinde, kahvaltı masasında bir yandan gazetemi

okuyup bir yandan da icine bolca akcaağac şurubu kattığım kreplerimi yiyordum. “Gunaydın,” dedi Bee, soğuktan yanakları pembeleşmişti.

Bu sabah Bee'ye gunlukten bahsetmeye karar vermiştim.

Ona Esther hakkında neler bildiğini soracaktım.

“Bee," dedim zayıf bir sesle, “seninle konuşmak istediğim bir konu var.”

Bee adacaylarım lavaboya koyup musluğu actı. “Nedir

tatlım?”

“Sana birini sormak istiyorum,” dedim, “bir kadın. Bir

muddet susup neler soyleyeceğimi kafamda toparladım.

"1943 yıllarında bu adada yaşayan bir kadın. Adı Esther.

Lavabonun başında duran Bee’yi izliyordum. Musluğun

atında lavanta sabunuyla ellerini yıkarken, hic > uzume bakmıyordu. Dakikalar gecmesine rağmen hala ellerini sabunlayıp yıkamaya devam ediyordu.

Bee?" diye seslendim tekrar. “Onu t a n ı y o r musun.

Bec artık sabunu elinden bıraktı ve parmaklarım yav

ca sıcak suyun altına sokup defalarca duraladı. En s o n ^

musluğu kapatıp ellerini ışığa tuttu.

“Tırnaklarımın arasına toprağın girmesini enge||Cy

bir eldiven bulamadım kendime,” diye soylendi.

Bee arkasını donup mutfaktan cıkarken, “Bee, sana

sorduğumu duydun mu?” diye sordum.

Koridora cıkmadan once donup bana baktı. “Bir

carşıya indiğimizde bana eldiven aldırmayı unutma tatlım-

Sabahın ilerleyen saatlerinde, kapının calındığını duydum.

Pencereden dışarıya baktığımda gelenin Greg olduğunu

gordum.

“Merhaba,” dedi yuzunde cocuksu bir ifadeyle. “Habersiz

geldiğim icin kusura bakma, buradan geciyordum ve ..."Bir muddet susup elindeki kahverengi torbadan bir şey cıkardı.

BiUy. Birden Esther'ın cocukluk aşkı geldi aklıma. Grcg'e olan hislerim. Esther’ın Billy’ye karşı hissettiklerinin bir yansımasıydı sanki.

Greg bana uzerinde etiketi olmayan bir dosya uzatarak.

Sana bunu vermek istiyorum.” diye devam etti.

Bu ncv dedim kafam karışmış bir şekilde.

“Evimin eski sahibinin kim olduğuyla fazlasıyla ilg ≫ ^

miştin. Ben de dun gece bazı dosyalan temizlerken, bu esk> evraklan buldum ve senin icin birer kopyasını aldım-6rcg, ne kadar duşuncelisin,” diyerek gulumsedi

Teşekkur ederim.”

“Sorun değil/’ diye cevap verdi Greg, kap,ya dftnd0 vc

son bir kez daha arkasına baktı. “Umarım aradığın her neyse burada bulabilirsin.”

“Umarım."

Klasoru actım ve dosyalan incelemeye başladım. İcinde

G re g ’ in evinin satış kayıtlan vardı. Bana yarayacak olan belgelere goz attım. Ev 1901 yılında inşa edilmiş ve daha sonra 1941 yılında Elsa Hartley adında bir kadına satılmıştı.

Hartley. Birden bu ismin Elliot’ın soyadı olduğu aklıma

geldi. Bu kadın onun eşi olabilir miydi? O zaman Elliot ve Esther hicbir zaman bir aray a gelmemişler miydi?

Bir sonraki sayfayı cevirdim ve evin en son 1998 yılında

Grcg’c satıldığını gordum. Satan kişinin adı William

Miller di. Kafam karışmıştı. Elsa Hartley'ye ne olmuştu?

Elliot’a ne olmuştu?

Kapıya doğru koştuğumda Greg’in arabayı hareket ettirdiğini gordum. “Bekle!” diye bağırdım arkasından el

sallayarak.

Greg arabayı durdurup camı acarken, ona doğru koşarak.

“Beni carşıya kadar bırakır mısın?” diye sordum.

“Tabii ki,” dedi.

“Teşekkurler," dedim vc arabaya bindim. “Yapmam gereken bazı araştırmalar var.”

Bir sure sonra Greg anacaddedeki belediye binasının

onunde beni bıraktı. Danışmada yetmiş, bilemedin seksen

yaşlannda bir kadın duruyordu. Siyah cerceveli gozlukleri nin arkasından bana bakarak, “EvetT dedi.

“Merhaba,” diye karşılık verdim. “Bu adada daha

yaşamış olan birinin kayıtlanna ihtiyacım var.

Yaşlı kadın, aklımı kacırmış olabileceğimi

bana merakla baktı. Bu bakışlarından akimı kac,m,,

adadakiler hakkında bilgi verilmediğini anlamışt,m j * ≫

olarak ne arıyorsunuz?" diye sordu şupheli bir tavırla ^

Emin değildim. "Eskiden burada yaşayan kişinin -

hayatta olup olmadığını oğrenmek istiyorum,” diye ka ^

verdim yaşlı kadına. Bunu soyledikten sonra bir anda tuylj.

rinı diken diken olmuştu.

“Şu formu doldurun." dedi kadın ic cekerek, "istediğini*

belgeleri altıyla sekiz hafta icerisinde size gondereceğiz.'

Kalbim neredeyse yerinden cıkacaktı. "Altıyla sekiz haf.

ta icerisinde mi? O kadar uzun şiire bekleyemem. Başka bir yolu olmalı.”

Kadın omzunu silkerek. “Prosedurumuz boyle,” dedi.

Sert kayaya carpmıştım.

İc cekerek beklemenin, hicbir şey oğrenememekten daha

iyi olduğu kararımı vardım. Bu nedenle “Elliot Hartlcy” vt

“Esther Littleton” isimlerini yazarak formu doldurdum ve

evrakların gonderilmesi icin de Nevv York adresimi ekledim.

“Teşekkur ederim.” dedim kapıya donerek.

Birkac adım atmıştım ki kadının arkamdan seslendiğini

duydum.

“Bekleyin!” diye bağırdı yaşlı kadın. “Bayan, bekleyin!

Arkamı d ö n d ü ğ ü m d e yaşlı kadın danışma m a s a s ı n ı n arkasından durmam icin bana elini sallıyordu.

Sanırım size yardımcı olabilirim." dedi.

Cantamı masasının uzerine koyarken bir anda gozlerim

lal taşı gibi acıldı.

kusura bakmayın.” dedi, bu sefer mahcup bir ifade w

kınmıştı. Şimdi doldurmuş olduğunuz formu okudum- Ee

Elliot Hartlcy yi tanıyorum "

Ona biraz daha yaklaştım. “Tanıyor musunuz?”

“Evet ” dedi ozlem dolu bir sesle. “Ah. o cok farklı bir

a d a m d ı . Adadaki tum kızlar boyle duşunurdu. Hepimiz Elliot Hartley’nin bizi fark etmesini isterdik.”

-Peki o fark etti mi?” diye sordum. “Onunla flort ettiniz m ir Yaşlı kadın başım iki yana sallayarak, “Keşke.” dedi,

-ama onun kalbinde sadece tek bir kadın vardı. Herkes de

bunu bilirdi. Fakat aralarında birtakım problemler vardı, bu vuzden...”

**Ne tur problemler?”

“Tam olarak emin değilim ama cok kavga ediyorlardı.

Surekli ayrılıp barışıyorlardı. Fakat bir gun Elliot’ın kalbi fazlasıyla kırıldı. İcmeye ve bircok kadınla beraber olmaya başladı. Ben bile onunla bir kere dans etmiştim. Ah. ne geceydi ama... Fakat sonra savaşa gitti.”

“Geri donmedi mi?”

Kadın sessizce duruyordu, derin duşuncelere dalmış gibiydi.

Elliot'm hikayedeki gibi geri geldiğinin, bir ihtimal

de olsa Esther Ta beraber olduklarının ya da hikayenin en azından varışının doğru olması icin dua ediyordum. “Evet, geri dondu.'* dedi kadın. “Ama artık eski Elliot değildi.

Aşık olduğu kadın bir başkasıyla evlenmişti.”

“Peki, o kadın,” dedim, “aşık olduğu o kadının adı

Esther'dı. değil mi?”

Yaşlı kadın başını salladı. “Uzgunum tatlım, o kadarı

nı hatırlayamıyorum. Esther olabilir ama cok uzun zaman

°ldu. Hafızam eskisi kadar kuvvetli değil.

Başımı olumlu anlamda salladım. Elliot m

kadın hakkında bir şey haurlıyor musunuz? Hcrhang≫ "

şeyr

Yaşlı kadın arkasına yaslandı ve sanki o anlan h

maya calışıyomıuşcasına gozlerini tavana dikti. “c ok ^

bir kadındı, hatırlayabildiğim bu." diye cevap verdi b if^ '

sonra. “Adadaki butun kadınlar onu kıskanırdı.”

“Ona ne olduğunu biliyor musunuz peki?”

“Bilmiyorum, uzgunum." diyerek başmı salladı yaşi,

‘•Liseden sonra ailemle birlikte Mid\vest'c taşınmıştık. BuraT

on beş yıl sonra dondum. O zamandan bu yana cok şey dcğj^j Adaya McDonald's bile acmışlar, biliyor musunuz?”

Cantamın uzerindeki puskulu gergin bir şekilde cekiştir,

dim. konuyu tekrar Esther vc Elliot'a getirmek istiyordum Bee'nin ilk gecc beni eve gotururken, gormuş olduğum

McDonald's amblemini hatırlayarak. “Harika." dedim. Bu benim icin de bir surpriz olmuştu.

Boğazımı temizleyerek. “Merak ediyorum da bu konuyu

kimlere danışabilirim?" diye sordum. “Bu insanları daha iyi tanıyan ve burada yaşayan birileri var mı?”

“Kutuphaneden gazete kayıtlarına bakabilirsiniz," divc yanıt verdi yaşlı kadın. “Orada Elliot'la ilgili bir şeyler bulabilirsiniz."

“Teşekkurler." dedim, hayal kırıklığına uğramıştım. Kutuphane kayıtlarını araştırmak, hic de kolay gorunmuyordu.

Birden aklıma Greg'in evinin kayıtları geldi. "Peki. Elsa Hartley adında birini tanıyor musunuz?”

Vaşlı kadın. “Evet, Elliot'ın kız kardeşiydi," diye cevap verdi.

Bu her şeyi acıklıyor, diye duşundum. Esther a veriffr

laleyi kız kardeşinin evinin bahcesinden almıştı demek- M2

kardeşinin yeni adresini bulmam gerektiğine karar \crdi*0*

°nu ziyaret etmek istiyordum.

W ; ≫ v*, 249

“Bir saniye, onun Elliot'ın kız kardeşi olduğunu sovl

dini/- değil mi?

Kadın başını salladı. “Yıllar once oldu, kocası Vılliam

gibi. Torunum eskiden onlann cimlerini bicerdi.”

“Pekala," diyerek ic cektim. İşte onume cıkan başka bir engel daha. “Tekrar teşekkurler.”

“Rica ederim,” dedi kadın kibarca. “Elliot Hanley hakkında yeni bir şey duymayalı uzun sure oldu. Sizin icin

biraz araştırma yapabilirim, eğer bir şeyler bulursam size ulaşabileceğim bir numaranız var mı?”

Cep telefonumu hemen bir kağıda yazdı. **Bu arada siz

Elliot’ ı nereden tanıyorsunuz?" diye sordu.

“Cok uzun hikaye.” dedim kapıdan cıkmadan once.

Bainbridgc Adası*ndaki tek kutuphane, yirminci yuzyılın

başlarında Camegie Vakfı'nın yaptırmış olduğu buyuk ve

guzel bir kutuphaneydi. Kapıyı actığımda uc tane kucuk

cocuk dışarıya fırladı, neredeyse kolumdaki cantayı duşureceklerdi.

Benim yaşlarımda bitkin gorunen bir kadın, ‘ Finny. sana

anneyi bekle dememiş miydim?" diye azarladı dort yaşla nndaki oğlunu.

Gulmeme rağmen eğer bir gun Finny adında bir cocu

ğum olursa biri beni vursun, diye gecirdim aklımdan. So

iceriye girip kutuphane gorevlisine doğru

“Merhaba,” dedim. “Mikrofiş gazetelerinizin nere e o

ğunu oğrenmek istiyorum.”

“Cok şanslısınız," dedi kadın. “Gazeteleri daha yeni d zenledik. Hepsi şu anda cevrimici portalda. Hangi y,|a ^

kacaktınız?"

“Aslında tam olarak emin değilim,” dedim,

1943*lerden başlasam iyi olur diye düşünüyorum.”

Kadın etkilenmişe benziyordu. “Ah, kırklı yılların adasında ilginizi ceken nedir?"

"Parçalarını birleştirmek istediğim bir hikâye var, beni derinden etkileyen," diye cevap verdim kadına.

Gozlerini iri iri acarak. “Bir yazarsınız, oyle değil mir dedi.

“Evet, ama..." Ona bunun kitabımla bir ilgisi olmadığım soylemek uzereydim, fakat surekli lafımı kesiyordu.

“Bir saniye, isminiz nedir? Sizi tanıyor gibiyim. Eminim.

Sizi bir kitabın kapağında gormuştum.”

“Ee, Emily Wilson."

“Aaaaa!” diye bağırdı kadın. “Ali Larson ı Cağırırken'

yazan Emily Wilson mı?”

Başımı salladım. Nadir de olsa bu tarz şeylerle karşılaşmaktan nefret ediyordum.

“AmanTannm. İnanamıyorum. Buradasınız. Bainbridge

Adasf nda! Bu buyuk bir fırsat. Sizinle tanışması icin kutuphane mudurumuzu cağıracağım. Belki kutuphanemizde

bir imza gunu duzenleriz."

Kadının surekli konuşması beni fazlasıyla sıktığı icin

uzerimdeki kazağı cekiştirmeye başladım, fakat kadın far*

kına bile varmadı. “Bak! Burada kim var," diye seslendi yan masada oturan adama. “Nevv York'un buyuk yazarlarında

biri! Kadın neşeyle şakıyordu ve bu durum oldukca sini

nmı bozmuştu. Ne gariptir ki kendimi hic de Ali Larson t

C^ınrken adlı kitabın yazan Emily Wilson oIarak .

y o r d u m - artık. Bainbridge Adas, her şeyi d e ğ i * ^ ’

Yazdığım o kitap artık kariyerimin zirvesini oluşturmuyordu.

A k lım d a daha buyuk şeyler vardı; oyle hissediyordum

-Kusura bakmayın,** dedim. “Anlıyorum fakat benim

icin uygun bir zaman değil. Gercekten bu araştırmayı yapmam gerekiyor. Belki başka bir zaman?”

Gulumsedi. “Tabii ki, sizi anlıyorum. Size bilgisayarların nerede olduğunu gostereyim.”

Eski merdivenlerden aşağıya, en alt kata indik. Duvarlar

ahşap panellerle kaplıydı ve havada kitap, kuf kanşımı bir koku vardı. Kutuphane gorevlisi sonunda araştırmamı yapacağım bilgisayarların olduğu yeri gosterdi.

“ Teşekkür ederim," dedim.

“Yardıma ihtiyacınız olursa lutfen haber verin.”

Bilgisayarın başına oturduğumda ellerim Elliot’ın ismini

yazarken titriyordu. En sonunda altı harfi de yazdığımda

mutlu olmuştum. İlk olarak Bainbridge Adası gazetesi

cıktı karşıma. Elliot* ın Bainbridge Adası Lisesi futbol macındaki başarısından bahsediyordu. Hatta konuyla ilgili bir

de fotoğraf vardı. Uzerinde uniforması olan Elliot, takım arkadaşları ve ona hayranlıkla bakan bir amigo kız tarafından cevrelenmişti. İler ne kadar goruntu siyah-beyazolsa

da Esthcr'ın tarif ettiği kadar yakışıklıydı.

İkinci olarak Washington Universitesi nden mezun oluşunu

konu eden habere, sonrada ABD Silahlı Kuvvetleri nin

yayımlamış olduğu savaştan eve donenlerin listesinde yer

aldığı habere tıkladım.

I ıklamam gereken bir haber daha vardı, l^e bu bana

ipucu olabilecek bir haber, diye gecirdim aklımdan.

Gercekten de bir ipucuydu. 2 Haziran 1949'da Re

leşen bir evlilik duyurusuydu. “Elliot Hartley Ve

Appleton. Seattle'da ailelerinin ve arkadaşlarının k a t i l i bir torenle evlendiler. Susan ve Theodore Applet0n!

kızları olan Bayan Lillian, Sarah Lawrence K o le j i ^

mezun. Adam ve Suzan Hartley'nin oğulları olan Bav

Elliot, Washington Universitesi'nden mezun ve bir yatırım firmasında calışmakta. Cift Seattle’da yaşayacak.”

Ne? Bunların hicbiri mantıklı değil. Elliot başka bi

riyle nasıl evlenebildi? Sonlan boyle olmamalıydı. Kesinlikle bir yanlışlık var. Elliot. Es t her haricinde baş.

ka biriyle nasıl evlenebilirdi? Peki Esther ’a ne oldu?

Esther’m kaderi gittikce belirsizleşiyordu. Elliot’ın

evlendiği tarihe yeniden baktım. 1949. İcimi bir korku

kaplamıştı. Esther o gunluğu yazdıktan sonraki altı yılda neler olmuştu? Elliot onu beklemiş miydi? Eğer oyleyse.

Esther nereye gitmişti?

Esther‘a dair herhangi bir kayıt bulma umuduyla ekrana

“Esther Littleton” yazdım. Fakat hicbir şey cıkmadı. Gunlukteki adı haricinde başka bir ismi mi vardı? Eğer oyleyse

neden Esther ismi takma da Elliot ismi gercekti?

Gergin olduğum zamanlarda yaptığım gibi parmaklanın!

saclarımın arasından gecirdim ki yazarlık hayatıma başladığımdan beri bunu birkac dakikada bir yapıyordum. 0 anda

aklıma bir şey geldi. Elliot'ın futbol macındaki fotoğrafım hatırladım. Orada ona hayranlıkla bakan bir amigo vardı.

O Esther olabilir miydi? Fotoğrafın yanında herhangi bir

yazı var mı acaba?

Elhofın ismini tekrar arattım ve haberi buldum. Fotoğ*

rafın yanındaki yazıda, “Soldan

jcrin isimleri. Bobby McFarland,

jey ve amigo Esther Johnson,” yazıyordu.

Tuylerim diken diken olmuştu. Esther. Bu o olmalıydı

Siyah-bcyaz fotoğrafa bakakalmıştım. İcimden bir ses okuduğum kırmızı kadife kaplı gunluğun yazanna bakıyor olduğumu

soyluyordu.

Ama Esther kimdi?

Bu sefer bilgisayarda ‘Esther Johnson’ı arattığımda

karşıma neredeyse iki duzine yazı cıkmıştı hakkında:

BAİNBRIDGE'Lİ KADIN KAYBOLDU. POLİS, EVİNİ VE

ARABASINI ARADI. FAKAT HİCBİR ŞEY BULAMADI

KAYIP KADIN DAVASINDA EŞ SORUŞTURMA ALTINDA

KAYIPKADIN İCİN BİR ANMA TORENİ DUZENLENECEK.

Yazan her satırı, her bir kelimeyi okudum. Esther, 30

ıMart 1943 gecesi ortadan gizemli bir şekilde kaybolmuştu.

Enkaza donen arabası, icinde bir bavulla adadaki bir parkta bulunmuştu. Ortada ne bir gorgu tanığı ne de bir ipucu vardı ve cesedi de hic bulunamamıştı.

Fakat bu ayrıntılar kadar beni rahatsız eden başka bir şey daha vardı. Belki de en tuyler urpertici nokta buydu. Bir haberde okuduğum kadarıyla Esther ın kocasının adı Robtrt

Hanson'dı. Yani... b e n im buyukbabam.

Hem biraz temiz hava almak hem de kutuphanede bir ^

gecirmemek icin dışarı cıktım. Biriyle konuşmay

C|m vardı Hemen Annabelle’ i aradım-

≪ğa: Futbol takımındaki-

Billy Hanson. Elliot HanTelefon

defalarca calmasına rağmen cevap veren y0t

Lutfen ac. lutfen ac. Ancak telesekretere gecmişti.

Tekrar aradım. Annabelle cevap ver. lutfen cevap

İkimizin de bir telefon kuralı vardı: Eğer ikinci kez a r ^

bu onemliydi. Tahmin ettiğim gibi Annabelle ikinci aıay,.

şımda telefona cevap verdi.

“Selam,'’ dedi Annabelle. “Ne haber?"

“Ozur dilerim rahatsız ettim ama konuşmak zorundayız,”

dedim bir solukta. “Bir şeyi mi boldum?”

Annabelle sesini alcaltarak, “Evan’la birlikteyim,” diye

cevap verdi.

“Kusura bakma Annie. Sadece, ailem hakkında sarsıcı

bir gerceği oğrendim.”

“Hey, bir saniye tatlım. Yavaş. Neden bahsediyorsun?”

“Buyukbabam,'* diye anlatmaya başladım. “Buyukannem

Jane'le evlenmeden once bir başkasıyla evliymiş.

Ben...” Ah Tanrım, Jane___ fanice olabilir miydi?

Aklıma Esther’m komşusu Janice gelince nefesimin kesildiğini sandım. “Sanırım annemin gercek annesi o olabilir.

Ah Tannm. o kadın oldurulmuş bile olabilir, Annie.”

“Emily, emin misin? Neden boyle bir şey duşunuyorsun

ki?”

Butun bunlar bir anlam kazanmıştı artık. Oz buyukannem

Jane değil. Esther'dı. Bee'nin uzun zaman once anneme

anlattığı şey de buydu. Buyukanne Jane*in onun gercek

annesi olmadığını soyleyebilmiş miydi gercekten? Bee.

buyukbabamın onun katili olduğunu iddia edecek kadar

'>eriye gitmiş miydi? Buyukbabam ve buyukannemin y'llar once adadan ayrılmalarının nedeni, bu muydu?

,.lşte." diye devam ettim nefes nefese. “kald,ğ,m misafir fasında bulduğum gunluğu biliyorsun?"

••Evet.”

“Sanırım onun kimin yazdığını buldum.”

“Kim?”

“Hic tanımadığım buyukannem.”

“Em. bu delilik.”

“Biliyorum."

“Ne yapmayı duşunuyorsun?"

Ona anlatabildiğim kadarıyla gunlukten, bir araya getirdiğim ipuclarından, belediye binasındaki kadından ve gazete

kupurlerinden bahsettim.

“Peki Elliot, katil o olabilir mi?” diye sordu Annabelle.

“Hayır, hayır. İmkansız. Elliot, Esther'a deliler gibi

aşıktı. Esther da onun bebeğini taşıyordu." Fakat o anda onemli bir detayı hatırladım: Elliot, Esther'ın hamile olduğunu bilmiyordu.

“İşin icinden cık cıkabilirsen,” diyerek kutuphanenin

onundeki cimenliğe oturdum. Cimler ıslak mıydı, farkında

bile değildim. Oyle olsaydı bile umursamazdım. Buraya

neden geldim ki?"

Annabelle boğazım temizleyerek, “Oraya ne icin gitti)

sen onu yapacaksın." dedi.

“Ben buraya neden geldiğimi bile hatırlamıyorum, de

dim, parmaklarımı saclarımın arasından gecirerek.

"Kendine gel. Em." .

Başımı salladım. “Peki tum bunlara ne diyorsun,

bu kadar meraklı olmamalıyım. Ya da her şeyi oluruna

rakmak en iyisi.”

Annabelle telefonda birkac saniye sessiz kaldıktan

ra. “Kalbin sana boyle mi soyluyor?" diye sordu. * *

Yazdıklarının gelecekte ona vardım edeceği konusu^

Esther’ı uyaran falcı geldi aklıma. “Hayır,” diye yamt Ver dim. başımı iki yana sallayarak. “Annie, aslında uzun zan^

dan beri ilk defa kalbimin bana ne soylediğini biliyorum;-

Bee’yle konuşmaya hic bu kadar can atmamıştım. Elimde

somut deliller vardı ve bunlarla onun karşısına cıkmak istiyordum.

Evelyn’ le gunluk hakkında konuşurken. Bee ile

konuşmam icin doğru zamanı beklemem gerektiğini soylemişti.

Sanırım doğru zaman gelmişti artık.

Eve taksiyle geldim ve ucreti odedikten sonra, Bee’nin

hic kilitlemediği kapıyı actım.

“Bee?” diye seslendim, yuksek ve kararlı bir sesle.

Mutfağa baktım ama orada bulamadım, oturma odasında

da yoktu. Odasını gidip kapıyı tıklattım. Fakat ses gelmediği icin kapıyı aralayıp iceriye goz attım. Ancak Bee odasında da değildi.

Belki Hawaii Bahcesi'ndedir diye duşunerek, "Bee.

diye seslendim yuksek sesle.

^ ine cevap yoktu. Daha sonra kahvaltı masasının ustunde

bir not fark ettim.

Sevgili Emily,

Semtle'da oturan eski bir arkadaşım onda kalmam İC*

etti. Ei>elyn’le ortak arkadaşımız kendisi- fa

ga fla ra bahp gecmİ5İ yad edeceğiz. Cep t e U ^ m

^ aradım fakat ulaşamadan. Senin de bamk gelmeni

yordum ama zamanım yoktu Umarım bu gece yaİTK,

kabnan senin tcm sorun olma*. Buzdolabı dolu. Yannagfen

evde olurum.

Sevgiler,

Bee

Televizyon seyrettim. Muzik dinledim. E-postalanma

baktım. Fakat hicbir şey aklımdaki duşunceleri susturmaya yetmedi. Surekli calan bir şarkıydılar adeta. Oldukca korkunc bir şarkıydı bu.

Gece evde yalnız olmak, urkutucuydu. Hani eski evler

guneş batıp da ruzgar cıkınca catırdamaya başlar ya, bu ev de guneşin batmasıyla birlikte catırdamaya başlamıştı. Korkumdan hemen Jack‘ i aradım.

Jack'in evde olabileceğini duşunmuyordum cunku bugun

meşgul olacağını soylemişti. Gercekten de meşguldu...

Telefonu bir kadın acmıştı. Kadının sesini almadan

Once arkadan bir adamın kahkahası geliyordu... Bu Jack’in kahkahasıydı. Ayrıca romantik bir muziğin melodisini de

duyabiliyordum.

“Merhaba. Jack’ in malikanesi." dedi kadın. Sanki o telefona daha once de cevap vermiş gibi kendinden emin konuşmuştu.

Saate baktığımda. 21.47’yi gosteriyordu. Akşamın

bu saatinde o kadının Jack’in evinde ne işi vardı?

“Ah. affedersiniz," dedim belli belirsiz- “Jack i aramıştım.

Kadın kıkırdayarak. “Kendisi şu an meşgul, dedi. B

mesajınız varsa ben iletiyim.”

Yok/’ dedim. “Onemli değil.”

258 ^

O anda Estber’ ın Elliot’a ve elbette Kaybolan Yıllar kitabındaki Jane Andre’ye duyduğu ofkenenin aymsını his

settim. Esther "in yuzuğu neden attığını ve neden gidip de L ka biriyle evlendiğini anlamıştım artık. Damarlarımda

S gezen ofke, kıyıya vuran dalgalar gibiydi. Esther gibi

davranmak istemiyordum, eğer geride durup başka bir ada.

„„n daha beni aldatışım izlersem lanetlenirdim.

Ertesi sabah her zamankinden daha da erken kalkmıştım.

cunku butun gece acaba evde bir hayalet var mı

diye duşununce pek dc rahat uyuyamamıştım. Saat sekizi

biraz gece telefon caldı, neredeyse kalp krizi gecirecektim.

“Alo?" diye actım telefonu.

“Merhaba, kiminle goruşuyorum?” dedi bir erkek sesi,

derinden ve boğuk geliyordu. Kim olduğunu cıkartamadım.

“Kimsiniz?" diye sordum. Arayan kişinin daha kendini tanıtmadan kiminle goruştuğunu bilmek istemesini, her zaman sinir bozucu bulmuşumdur. Aslında saygısızlık daha

baskındı.

Bayan Emily Wilson’ ı aramıştım,” dedi telefondaki ses.

Buyurun benim," diye yanıt verdim. “Peki siz kimsiniz?"

Adam boğazını temizledi ve “Ben Elliot Hartley. dedi.

0 anda neredeyse telefonu elimden duşurecektim. An-

Elliot'ı sonsuza kadar o gunluğun sayfalarına hapsetme

p u s u y la ahizeyi yakaladım. “Evet," dedim. "Ben Emily Wilson~

“Umarım rahatsız etmemişimdir ama-”

“Hayır, hayır,” dedim araya girerek. “ Elbette rahats,2e, miyorsunuz.”

“Guzel,” dedi. “Sizinle goruşebilir miyiz diye aramış

tim. Ozel olarak.”

Beni nasıl bulmuştu? Ve neredeydi? Peki Esther hala Vo.

şıyor muydu? Gunluğu okuduğumu biliyor muydu? Evelyn

ona soylemiş miydi?

Bu soruları ona telefonda sormak pek doğru gelmiyordu.

“Cok iyi olur," diye cevap verdim. “Yani demek istediğim, cok sevinirim. Ben de bir gun yollarımızın kesişmesini

umuyordum.”

“Bugun beni ziyaret etme fırsatınız olabilir miT diye

sordu Elliot. “Sizinle konuşmam gereken bir konu var."

“Evet,” dedim hemen.

Bana adresini verdi. Seattle'da oturuyordu.

“Bir sonraki feribotla geleceğim,” diye cevap verdim.

“Bir saniye.” dedi. “Benim kim olduğumu biliyor musunuz?”

“Evet, biliyorum. Siz buyukannemin aşık olduğu adamsınız.”

Feribot terminaline bir taksiyle gittim. Rıhtıma vardığıR

Jack e bugun onunla birlikte buyukbabasını ziyarete

roeveceğimi soylemediğim aklıma geldi. Bir gece oncek

telefon muhabbetini duşununce, bu pek de onemli

muyordu.

Feribotta surekli Esther'ı duşundum. Gercekten kacmış

0 ydı? E%er oyleyS€ neredeydi? E&r tecmadıysa ve bir

cinayete kurban gittiyse -zorla yutkundum- neden cesedi

bulunmadı?

Esther'ın hayatındaki insanların listesini aklımdan gec

ir d im . Buyukbabamın kesinlikle bir nedeni vardı; ofke, intikam, kıskanclık. Ancak ipucları ne olursa olsun buyukbabamın boyle bir şeyi yapamayacağına karar verdim. Peki

bebeğe -ki o muhtemelen annemdi- ne olmuştu? Buyukbabam.

Esther*m peşinden gitmek icin onu yalnız mı bırakmıştı?

B i r ihtimal de olsa olabilirdi.

Frances ve Rose soz konusu değillerdi, belki de olabilirlerdi.

Sonucta gunluğun sonlarına doğru Esther'la

Frances'in arkadaşlıklarında bir catırdama olmuştu ve

Esther'm Fraces'i Elliot'la gorduğu o gecede... ay ışığında korkunc bir olay gercekleşmişti belki de. Frances olanları Esther'a anlattı mı. diye gecirdim aklımdan.

Feribot Seattle'a gelmişti, inmek icin kalabalığın arasına karıştım. Ayağımı karaya basar basmaz kamımda kelebeklerin ucuştuğunu hissedebiliyordum, Elliot'a bir adım daha

yaklaşmıştım.

Bir taksi cevirdim ve adresi surucuye verdim. Elliot,

Kralice Anne Huzurevi"nin şehir merkezine uzak olmadığını soylemişti, haklıydı. Daha beş dakika gecmeden ucretimi

odemiş ve iceriye girmiştim. Burası, yazlan Greg in beni

goturduğu yere cok da uzak değildi. Bir bina otedeki kafede k*113 ilk kahvemi ısmarlamıştı Greg.

'Bay Elliot'ı gormek icin gelmiştim, dedim lobideki

danışmada oturan adama.

Adam klavyeye birkac kez bastıktan sonra şaşkın bir

bana baktı. “Kusura bakmayın hanımefendi a

isimde birisi yok,” dedi. ma bu

Avuclanmın terlediğini ve kalbimin hızla atmaya h

dığım hissedebiliyordum. “Nasıl yani? Bir yanlışla

Onunla daha yeni konuştum ve bana burada yaşadığ,nı -'

ledi.” Biran icin susup bir kağıda yazdığım oda numaras^

baktım. “Oda numarası da 308.”

Adam omzunu silkererek, “Keşke size yardımcı olabil

şeydim." dedi. “Fakat listede adı yok.”

Biri bana kotu bir şaka mı yapıyor, diye merak ettim

Hemen pes etmeye niyetim yoktu. “Listeyi tekrar kontrol

eder misiniz?”

Daha sonra kucuk bir bolmenin arkasından bir kadın cıktı.

“Bir problem mi var Ed?”

Danışmadaki adam yeniden omuz silkerek, “Burada bulunmayan birini soruyor.” diye cevap verdi.

Yanımıza gelen kadın, şupheyle bana baktı. “Kimi anyorsun, tatlım?”

“İsmi Elliot Hartley,” dedim.

“Peki, bir kontrol edelim," dedi Ed'in onundeki klavyeyi kendine doğru cekerek. Birkac dakika ekrana baktıktan

sonra kaşlarını cattı. “Ah, bir sorun var. Biri dosyalarımı karıştırmış. Sıralamada bir hata var ve son sayfa da eksik.

Cıktısını almam gerekecek.”

Hala bir umut olduğunu bilmek, icimi rahatlatmıştı-

“Kontrol ettiğiniz icin teşekkur ederim.”

Kadın birkac dakika sonra yuzunde gulumse ve elinde

kağıtlarla geri dondu. “Evet, burada kalıyor." dedi. "Od≫

numarası 308. Ed burada yeni, bu yuzden sakinlerimin

isimlerini henuz bilmiyor. Bay Hartley diye soyleyin*

I r anda anımsayamadım, cunku burada ona herkes Bud*

der-”

-Bud mı?

-Bu lakabı ona hemşirelerden biri takmış, oldukca etkileyici

” dedi kadın.

“Eğer isterseniz odasını size gosterebilirim” dedi Ed.

sanırım hatasından dolayı kendini kotu hissediyordu.

“Cok iyi olur.”

Uzun bir koridoru gecip sonunda bir asansorun onune

geldik. Asansore bindiğimizde, Ed ucuncu katın duğmesine

bastı. Asansor kata gelip kapısı acılınca Ed dışan cıktı, bense asansorun icinde kalakalmıştım.

“Hanımefendi,” dedi Ed, “ucuncu kata geldik.”

“Biliyorum,” dedim. “Sanırım biraz heyecanlıyım.”

Ed şaşırmış gorunuyordu. “Buyukbabanızı gorecek olmanız

neden sizi bu kadar heyecanlandırdı ki?” diye sordu.

Başımı iki yana sallayarak ucuncu katın zeminine dikkatle bastım. Karşıma herhangi bir tehlike cıkacaktı sanki.

Koridor, kutuphane ve fazla pişmiş rosto kokuyor gibiydi.

“O benim buyukbabam değil, keşke oyle olsaydı.”

Ed yine omuz silkinişti. Aklımı oynattığımı duşunuyordu

muhtemelen. Belki de delirmiştim. “308 burası, diyerek

kapıyı gosterdi. “ İyi şanslar.”

Kapıyı tıklatacak gucum olmadığı icin bir sure 308 numaralı kapının onunde durdum. Duşunebildiğim tek şey,

Elliot Hartley"nin kapısının onunde duruyor olduğumdu.

Acaba nasıl biriydi? Bir an gozumu kapatınca Jack'ın yuzunu gordum. O anda gunluğu okuduğum sure boyunca

lnfl Afkadaş, ahbap vc bota nikte tom u rcuk anlamına gelirJack’i Elliot olarak hayal ettiğimi fark ettim. Ellerim w

titrese de kapıyı caldım. ,r^

İceriden birinin kapıya doğru yaklaştığım duyabil*

dum. Kapı yavaşca acıldı ve bir adam gorundu. Yakış,jT*

dı; seksenlerinde bir adam gibi değildi, gri saclan Vc b ^

şuk tenine rağmen gercekten yakışıklıydı. “Geldiğine coJt sevindim,” dedi.

Buyukanneme baktığı o sıcacık koyu renkli gozlcriyl

şimdi de kapıda bana bakıyordu. “Seni cenaze toreninde

gorduğum an onun torunu olduğunu anlamıştım,” diye de

vam etti konuşmasına. “Jack'in bana senin kim olduğunu

soylemesine gerek yoktu. Ben zaten biliyordum.”

Yanaklarımın yandığını hissedebiliyordum. Tabii ya,

Elliot, Jack in bityiikbabasıydı. Bunu neden daha once fark edemedim? Bu durum hem urkutucu hem heyecanlı hem de

kafa karıştırıcıydı.

“Bu dikkat cekici benzerlik.*' dedi Elliot ve bir sure duraksadı.

“Sanki ona bakıyormuş gibiyim.”

Bir cevap vermeden yalnızca gulumsedim.

“Kapıda kaldın,’* dedi Elliot, “lutfen iceri gir.”

Odası kucuk ama temizdi. Ufacık bir mutfağı ve bir kanepeyle iki sandalyenin sığabileceği buyuklukteki salonunun

hemen yanında, yuvarlak bir masası vardı. O koşenin

sonunda da yatak odası ve banyo bulunuyordu.

“Kendini evindeymiş gibi hisset,” dedi Elliot. pencerenin yanındaki sandalyeyi işaret ederek.

Oturmak yerine fotoğrafların bulunduğu duvara doğru

>urudum. Bircoğu bebek ve aile fotoğraflarıydı. Ancak

sıyah-beyaz bir duğun fotoğrafı carptı gozume. D*n*

EllioTu ama gelin Esther değildi.

“Eşin*" dedim, “hala yaşıyor mu?’

Başım iki yana salladı. “On bir yıl once oldu.”

Sesinden onu umursadığına ya da ozlediğine dair bir işa-

^ almamıştım- fakat sorduğum basit bir soruydu ve o da

y a l n ı z c a gerceği soylemişti.

“Muhtemelen onu sevip sevmediğimi merak ediyorsundur

” dedi Elliot. “Buyukanneni sevdiğim gibi onu da

sevdim.

İşte bu tam da merak ettiğim bir soruydu ama sormaya

cesaret edememiştim.

Elliot başını olumlu anlamda sallayarak, “Lillian’ı seviyordum,”

dedi. “Ama onunla farklıydı. O benim hayat arkadaşını,

buyukannen ise eşruhumdu.”

Olmuş birinin arkasından bu şekilde konuşmak, adeta

kufıir etmeye benziyordu. Lillian'ın Esther’ın anısına karşılık ikinci sırada yer almayı kabul edip etmediğini merak

etmiştim. Eğer gunluğu okumasaydım, boylesine derin bir

aşkı bilmeseydim, gercekten bunu ben de anlamazdım.

Oturmadan oncc kitaplıkta gozume bir şey takıldı. Bir

İncil ve Tom Clancy'nin romanının arasında duran, koyu

mavi renkte bir kitabın sırtıydı dikkatimi ceken. Elimi rafa doğru uzatırken kalbim hızla carpıyordu. “Alabilir miyim?

diye sordum, Elliot'tan yana donerek.

"Alabilirsin,” diye ccvap verdi.

O kitabın Kaybolan Yıllar olduğunu, altın renkli harflerle yazılmış başlığını gormeden anlamıştım.

‘‘Bu kitabı cok severdi,** dedi Elliot, sesinden dalgın ol duğu anlaşılıyordu. “Her şey... her şey olup bittikten sonra defalarca okudum bu kitabı. Belki karakterleri anlayabilir

*m, Esther* ı da anlanm diye duşundum.” Sustu ve ic cekti.

“Fakat defalarca okumaya kalktığın bir hikaye bir sure

m bulanıklaşmaya başlar."

‘‘Elliot;’ dedim bir sandalyeye oturarak. “Ne oldu?

yukanneme gercekten ne oldu?"

“Anlıyorum, her şeyi bilmek istiyorsun,” dedi

“İşte bu yuzden seni buraya cağırdım.” Ayağa kalkt

mutfağa doğru yurudu. “Cay?”

“Lutfen.”

Elliot ısıtıcıya su koydu ve daha sonra fişi prjZc ^

“Sana buyukannen hakkında kimsenin aksini iddia ede

mcycccği bir şey soyleyeceğim. O tutkulu ve iradeli biriydi.

Kararlıydı. Eğer aklında bir şey varsa, onu değiştireme/

din.”

Oturduğum yerde doğruldum ve bir an icin dun gece

Jack’i yanlış değerlendirip değerlendirmediğimi duşundum.

Aynı Esther gibi ben de hemen hukum mu vermiştim?

Ben de kalıtımsal olarak hikayeyi yeniden mi yaşıyordum?

“Nişanlıydık,” diye devam etti Elliot anlatmaya, “buyukannen ve ben. Ona o nişan yuzuğunu alabilmek icin tum

şartları zorlamıştım. Fakat bir yanlış anlaşılma oldu. Benim Scattlc'da başka bir kadınla goruştuğumu duşundu.”

“Oyle miydi pckiT’

Elliot dehşet icinde bana bakarak. “Tabii ki değildi,

dedi. “Gorduğu kadın şehirde evi olan eski bir arkadaşımdı.

Nişanlıydı, evini bana piyasa değerinin altında satacaktı.

Buyukannen her zaman Marion Caddesi nde, buyuk pencereli

ve yemek asansoru olan bir evi olsun istemişti. Orası da

oyle bir yerdi. İstediği gibi. Ona duğun gunumuzde surpnz yapacaktım ama o, yuzuğu fırlatarak benden once surprizi

yapmış oldu.**

“Meden ona acıklamadın? Neden ona surprizinden bahc-

unedin?'

“Denedim," dedi. ‘‘Ama Esther icin bunların hicbir anlamı yoktu.

Esther’ın sesindeki o ofkeyi ve caddenin kenarında oyle

c e dururken gozlerindeki hayal kırıklığını anlatan gunlukteki o sahneyi hatırladım... ya da en azından tahmin ettim.

.‘Yani nişanı bu yuzden bozdu, oyle mi?

“Evet, bu yuzden,” dedi Elliot. Yarası hala tazeymiş gibi uzgun gorunuyordu. Aradan gecen altmış beş yıla rağmen

i ş l e r i n neden ters gittiğini veya bu durumu zaman icerisinde duzeltip duzeltemcycceğini hala anlamış değildi.

“Ve başka biriyle evlendi?”

“Evet,” dedi Elliot, kucağında duran ellerine bakarak.

“Uzun bir sure ona cok kızgındım. Bu yuzden ondan bunun

acısını cıkarttım. Scattle’daki kadınların neredeyse yarısıyla flort ettim ve onları Esther1 ın gormesini umut ederek

adaya getirdim. Fakat Esther hic farkına bile varmamıştı, bu nedenle ben de savaşa gittim. Yine de ondan kacamadım.

Guney Pasifik'te bile kalbimi esir almıştı. O hayalini

kurduğum her şeydi. Var olmamdaki tek nedendi.”

“Savaştayken ona bir mektup gonderdin, oyle değil miT

“Sadece bir kere,” diye yanıt verdi Elliot, sesi duygu yoğunluğundan dolayı boğuk geliyordu. “Kocasının mektuptan

bulmasından endişe ettim. Her şeyi berbat etmek istemedim ama savaştan donemem diye ona butun duygulanmı

ulatan bir mektup gondermek zorundaydım."

“Geri donduğunde neler olduğunu biliyorum,” dedim.

“Biliyor musun?”

Evet, hikayenizi okudum.”

Elliot şaşkınlıktan bakakalmıştı. ‘‘Hangi hikaye?”

“Kırmızı kadife kaplı bir gunluğe yaşadıklarınızı ya*,*,

hikayeyi, sizin hikayenizi. Bilmiyor musun?”

“Hayır." dedi. “Ama şaşırmadım. Esther her zaman cok guzel hikayeler yazardı. Yazar olmak istiyordu. Profesyonel bir yazar.” Birkac dakika sustuktan sonra, “Bu gunluğu, gerebilir miyim?” diye sordu.

“Şu anda yanımda değil.” dedim, “ama sana kopyasını

gonderebilirim.”

“Bunu gercekten yapar mısın?”

“Tabii ki. Gunluğu okumaman icin bir neden goremiyorum.

Ne de olsa o sana aşıktı...” Onu hikayeyle yuzleştirmekle fazla mı ileri giderim, diye duşundum tereddutle.

“Belki hikayedeki karakterler konusunda bana yardımcı

olabilirsin?”

“Denerim. Esther.”

Bir anda tuylerim diken diken oldu. “Elliot. bana Esther

dedin. Ben Emily’yim.”

Elliot kendini azarlarcasına başını iki yana sallayarak,

“ozur dilerim.” dedi. “Hep şu anılar yuzunden.”

“Sorun değil.” dedim. “Gunlukte en yakın arkadaşlarının

Rose ve Frances olduklarını soyluyor. Onlar kim olabilir?”

“Rose, Evelyn'di.” dedi Elliot hic duraksamadan.

“Anma toreninde fark etmedin mi? Evelyn*in ikinci ismi

de Rose'du."

Başımı olumlu anlamda salladım.

“Ve Frances de..."

dengem, diye araya girdim. “Frances. benim yengem,

oyle değil m ir

, Evet:' dedi. “O zamanlar Fances ismini kullanırdı. Yıla ra s ın a kadar kimse onu Bee olarak bilmezdi."

^..Ya sen-" dedim ama soyleyeceğim şeyleri duşunerek an duraksadım. “Yengem ve sen bir zamanlar...r

glliot ne sormak istediğimi cok iyi anlamış ve soruyu

piştirmek icin herhangi bir girişimde bulunmamıştı. Birkac dakikalık sessizlikten sonra, duşuncelerini toparladı ve

gecmişR01** hakkında karmaşık bir şeyler olduğunu soyledi Biraz anlamaya başlamıştım. Bcc bu duygusal yuku yıllar

b o y u n c a taşımıştı. Bunu Elliot'm gozlerinde de goruyordum şimdi.

Konuşmanın gidişatının Bee’ye donmemesini ister gibi

ic cekti ama şimdi butun hikayeyi bana anlatmak zorunda

kalmıştı.

“Benim icin Esther'dan başkası yoktu. Diğer tum kadınlar

sadcce bir dekordu. Ama Frances...” dedi ve durdu.

“Frances farklıydı. Esther*ın tam tersiydi ve bir kez bunun rahatlığı icine duşmuştum. Nc yengenin bana aşık olmak

gibi bir niyeti ne de benim onu kendime aşık etmek gibi bir niyetim vardı. Bana milyonlarca kez, en yakın arkadaşının sevgilisine karşı duygularının bu şekilde olmasından nefret ettiğini soylemişti. Buyukanneni cok seviyordu,” diye devam etti, yuzunu birden keder kaplamıştı. “İkimiz de onu

Cok seviyorduk.*’

Elliot susup ellerine baktı ve tekrar bakışlarını benden

>ana cevirdi. “Bee hissettiği duygulan bastırmaya calışan iriydi. Esther ve benim mutluluğumuzdan başka bir şey

istemiyordu. O bizim icin kendi mutluluğunu bir kenara bıraktl Ama bir keresinde...”

•‘Bir keresinde ne?”

“Bir keresinde. Esther benden ayrıldığında, artık her şeyin sona erdiğini duşunuyordum. Yengen o an yanımdaydı.

İşte o zaman olmaması gereken şeyler oldu."

Oda o kadar sessizdi ki, Elliot cenesini sıvazlarken

sakallarının cıkardığı sesi duyabiliyordum. “Esther’m

kaybolduğu geceydi," dedi, gozleri dolmuştu. “ Yengenin evine gelmiş ve pencereden ikimizi gormuştu." Gozlerini sıkıca kapattı. “O hali şu an bile aklımda. Gozlerindeki

o derin huznu hala hatırlıyorum. Hepsi benim ihanetimin

yansımasıydı.”

“Biliyorum," dedim.

“Nereden biliyorsun?”

“Bunların hepsi gunlukte yazıyor,” diyerek oturduğu

sandalyeye doğru yurudum ve onunde diz coktum. “Kendini

suclama."

“Nasıl suclamam?” dedi gozyaşlarının arasından. “Ben

ona ihanet ettim. Ama inan, bana geleceğine dair tek bir

umudum olsaydı, tum hayatımı ona adamamı isteseydi benden...

orada asla olmazdım. O korkunc gecede her şey cok

daha farklı olurdu. Lakin zamanlamamız cok kotuydu. Bizim zamanlamamız her zaman cok kotuydu." diye ekledi

yuzunu ellerinin arasına gomerek.

“Elliot," diye seslendim usulca. “Ona o gece ne olduğunu bilmeye ihtiyacım var."

Elliot başını sallayarak, “o z u r dilerim." dedi. “Tum bunları konuşabileceğimi sanmıştım. Goğsumdeki bu yuku

sokup atabilirim sanmıştım, ama bilmiyorum. Yapabilir miyim bilemiyorum."

Kucağıma baktığımda yumruklarını sıktığını

fark ettim- "O gece kotu bir şey oldu, degil, mi

sozlerimi onayladı.

••Bana anlatmak zorundasın,” dedim. “Esther' *

Elliot başını one eğip ellerine bakıyordu sadeT"

“Elliot.” dedim, “lutfen cevap ver. 0 gece ona bir

oldu mu? Biri buyukannemin canına kıydı m ır * *

Elliot yine yuzunu ellerinin arasına gomerek. “Evet!"

diye haykırdı. “Evet. Ben. Ben ve Bee.”

O anda oradan uzaklaşmalıydım ya da kendimi dışan attıktan sonra hemen polisi aramalıydım. Polis memuruna

durumu nasıl acıklayacağımı merak ediyordum. “Merhaba,

sizi... 1943 yılında oldurulen buyukannemin katilini

bildirmek icin aradım."

Ancak Elliot'm, Esther’ın olumuyle ilgili Bee ve kendi

hakkında soylediklerinin hicbir mantıklı yanı yoktu. Bir

adam aşık olduğu kadını nasıl oldurebilirdi ki? Ya da belki de Esther'ın gercekten olduğunu soylemesine şaşırıp kalmıştım.

Esther olmuştu. Bu kelime Esther'ın hayatı icin

hayal ettiğim bir şey değildi, ben onun uzak bir yerlerde yaşadığını ve hayatta olduğunu umuyordum. Hatta Elliot'ın onunla goruşuyor olduğunu, gunlukteki hikayeleri bir yana gizlice buluşmaya devam ettiklerini bile duşunuyordum.

Keşke oyle olsaydı.

“Bir saniye, Elliot. Yani onu oldurduğunu mu soyluyorsun?”

Elliot uzun sure sessiz kaldıktan sonra, “Hayır,” diye

yanıt verdi. “Ama yapmış da olabilirim. Emily, onun olumilndcn sorumlu olan kişinin ben olduğunu sana s8y,

rek hayatınım en acı anın, yaşıyorum. Yengen ve ben. 0„u

olumunden ikimiz sorumluyuz.

Kaşlarımı catarak. "Hicbir şey anlamıyorum," dedim Elliot kafasını salladı. "Hızla arabayı surerek Bee'n,„

evinden ayrıldıktan sonra ikimiz de dehşete duşmuştuk...

reye gidebilir ya da daha kotusu kendine ne yapabilir <%;•

“Siz dc onu takip ettiniz?

“Evet.”

“Ama neden?”

“Bee ondan ozur dilemek istedi, ama ben... bense onu

kollarıma alıp onu ne kadar cok sevdiğimi, sadece ve sadece onu sevdiğimi soylemeyi istedim, cok gec olmadan."

“Gec olmadan?”

Elliot konuşmaya devam ederken, gozleri yaşardı. “Bee

arabayı kullanıyordu, ben dc hemen yanındaydım. Esther'ın nereye gittiğini bilmiyorduk. Bu nedenle limana baktık ama arabasını orada goremeyince carşıyı aradık. Sonra aklıma

geldi. Onun nerede olduğunu biliyordum. Birlikte vakit gecirdiğimiz parka gitmiş olmalıydı. Esther, Fay Park'ı cok

severdi.”

“Orada mıydı?’*

“Evet,* dedi Elliot başını sallayarak, sanki zihnindeki

o acı hatıraları dağıtmak istiyor gibiydi. “Her şey cok anı oldu.”

“Nasıl?”

“Bir anlığına dikiz aynasından gozlerini gordum. Yuzun

deki bakışı gordum. O son bakış aklıma kazılıdır. Hayatımın son altmış yılı boyunca, her lanet gecede gozlerimi kapaN

ğımda o son bakışı goruyorum. Uzgun ve kaybolmuş*

Gecmişin ağırlığından Ellio.'ın elleri titremeye baslamis11-

-Sonra ne oldu E llio tr diye sordum vava*a. -Ne olduğunu bilmem gerek.

Elliot derin bir nefes alarak. “Arabasın, otoparkın ortasına park etmişti." dedi. "Biz de arabadan indik. Bee'ye arabada kalması icin yalvardım. Esther'la yalnız konuşmaya

ihtiyacım vardı, ama dinlemedi. Esther’ın arabasına kadar beni takip etti. Arabanın kapısına geldiğimizde. Esther arabayı calıştırdı ve...”

“Elliot. ne oldu? Ona ne oldu?”

“Karanlıktı,” dedi Elliot, gozyaşları artık yuzunu yıkıyordu.

“Cok karanlıktı ve sis vardı.”

“Elliot, sakin ol,” dedim usulca.

“Arabanın farları yanıyordu ve araba...” diyerek hıckırmaya başladı Elliot, her kelimesi kederle boğuluyordu

sanki. “Farlar yuzunden gozlerimiz kamaşmıştı. o anda

Esther arabayı ucuruma doğru surdu. Gozlerimizin onunde

hem dc...”

Soluk soluğa kalmıştım. Peki, hamileliği ne olmuştu?

Bebeğe ne olmuştu?

Elliot elinden geldiğince kendine hakim olmaya calışarak,

“Ben de arkasından ucuruma doğru koşmaya başladım,**

diye devam etti. “Eğer bu duşuşten sağ kalabildiyse

onu kurtarabileceğimi duşundum. Tam ucurumdan atlayacağım sırada yengen beni yakaladı. İkimiz dc ucurumun kenarında oylece enkaza bakakaldık. Araba yuzlerce parcaya

bolunmuş, motor da yanmaya başlamıştı. Bee nin soyleyebildiği tek şey, ‘Gitti. O gitti, Elliot. Bırak gitsin,* oldu ”

“Polisi ya da ambulansı cağırmadınız mıT

Elliot başını iki yana sallayarak. "Bee istemedi," dcdi

-Onu ucurumdan atlamaya zorladığımızı sanıp bizi sUcla.

yabileceklerini duşundu.

“ N e yaptınız peki?'

Elliot. "Arabayla oradan uzaklaştık." diyerek mendilinc uzandı. "Şoktaydım. Duşunebildiğim tek şey hapiste olma.

yı hak ettiğimdi. Onun olumunden kendimi sorumlu tutuyordum.”

≫Peki ya Esther kazadan kurtulmayı başardıysa? Ya orada

sahilde acı icinde yattıysa? Onu kurtarabilirdin. Elliot, ya arabayı ucuruma surme nedeni buysa? Ya kurtarılmayı

istediyse?”

Elliot ozur diler gibi gozlerime baktı. “Aynı sorular, ben mezara girene kadar surekli beynimi kemirip duracak. Ancak bir parca da olsa bana huzur veren, paramparca olmuş

arabanın goruntusu, oyle bir kazadan sonra kimse hayatta

kalmaz. Bee haklıydı. O gece oradan ayrılmak, bizim tek

şansımızdı. Başka tanık olmadığı icin biz suclanacaktık. 0

zamanlar işler boyle yuruyordu. Orada olan bizdik. dolayısıyla mahkeme dc bizim onu ucurumdan attığımıza karar

verecekti.”

İc cekerek. “Bee ne yaptı peki?” diye sordum. “Hic pişmanlık duydu mu sence?”

“Evet,” diye cevap verdi Elliot. “Bee'nin bir kısmı o gece oldu. O kazadan sonra asla eskisi gibi olmadı. Onca yıldan sonra bile karşı karşıya gelemememiz bu yuzden. İkimizin

arasında cok fazla hikaye var, oldukca ızdıraplı. Birbirimizin yuzune bakuğımızda o geceyi ve Esther'ı hatırlıyoruz.

O anda kutuphanede araştırma yaparken, gazetede

Esther m olumuyle ilgili okuduğum haber aklıma geldi.

Arabanın enkaz, ucurumun dibinde bulunmuştu fakat icin

dc kimse yoktu.

••Elliot. bir gazetede Esther',n eesedinin hic bulunamadığını okudum. Bu nasıl olabilir?'

“Evet. Ben de okudum.”

Elliot'ın bana soylemediği bir şeylerin

merak ettim. Oyle korkunc bir kazadan sonra Esther nasıl

gizemli bir şekilde ortadan kaybolabilirdi ki? Gercekten

biri gidip onu kurtarmış olabilir miydi? Yoksa burnu bile kanamadan kaza yerinden uzaklaşmış mıydı? İmkansız, dedim kendi kendime.

“Ne olduğunu duşunuyorsun?”

“Keşke sana onun kurtulduğunu soyleyebil şeydim.” dedi

Elliot. “Ertesi gune kadar enkaz bulunamamıştı. Cesedini denizin alıp goturmuş olduğu soyleniyordu, cok sevdiği o denizin.”

Bir sure duraksadı vc omzunu silkti. “Başka bir iddia da

onun kurtulduğuna yonelikti. Bir yanmın bu umuda tutunmadığını soylesem, yalan soylemiş olurum ama cok uzun zaman

oldu. Kurtulmuş olsaydı adaya, evine donmez miydi? En azından bebeği icin donmez miydi? Donmez miydi... benim icin?"

Elliot, Esther'ın onun bebeğini taşıdığını bilmiyordu.

Bunu o anda anlamıştım. Altmış yıl aradan sonra ona, “Bir bebeğin olacaktı!” demek oldukca gaddarca geliyordu, bu

yuzden sessiz kaldım. Gunluğu yakın zamanda okuyacaktı

vc belki de oğrenmesi gereken tek yol da buydu.

“Ama bir şey var,'' dedi Elliot, bir an gozlerinde bir umul parıltısı belirdi.

“Ne?”

“Belki bir anlam ifade etmeyebilir. Fakat o gece ben ve

Bee arabayla giderken, bir aracın durduğunu gorduk.

-Birini mi gordunuz?

Elliot, “Aslında emin değilim,” dedi, “ama her zam^

kişinin Billy olduğundan kuşkulandım. Billy Henry M °

son. ama şimdi Henry ismini kullanıyor.”

“Bir saniye. Henry. hani şu Bee’nin evinin yanında oturan Henrv mi?”

“Evet, onu tanıyor musun?”

Başımı olumlu anlamda salladım. Billy, Henry idi ^

mek. O gun, konuşma buyukannem ve gizemli bir şekil,

de ortadan kaybolan fotoğraftaki kadına geldiğinde, onun

nasıl rol kestiği aklıma geldi. Esther gunlukte onu hep

arkadaşı olarak gorduğunden bahsetmişti ama ne gariptir

ki Billy hep aniden karşısına cıkıyordu. Acaba Billy onu

taciz mi ediyordu? Bu duşunceyle urperdim. Hayır, dedim

kendi kendime. Henry her ne kadar onun icin delirse dc

cesedini alıp goturmezdi. Ama bu durum aklımı kurcalamaya başlamıştı. İnsanlar gorundukleri gibi değillerdir.

Annabelle ile birlikte Manhattan'daki bir restoranda zengin gorunumlu iki kadının konuşmalarına şahit olmuştuk.

Pırlantalar takıp takıştırmışlardı ve sosyetik bir havaları vardı. Sonra biri ağzını acıp. “Butun farklı markalan denedim ama Copenhagen tutununden vazgecemem,” demişti.

Cocukları yatırdıktan sonra terasta bir tane tutturmeye

bayılıyorum.”

Bunu duyduğumuz anda ağzımız bir karış acık kalmıştı.

Havasından gecilmeyen kadın, adeta bir inşaat işcisi gibi tutun ciğniyordu. Bu. en yakın arkadaşınızın normalde tek*

rik direktor olan babasının kadın kıyafetleri giymesi gib≫

seydı. Cok uygunsuzdu.

mo Henry olamazdı. Bu duşunceyi aklımdan uzaklaş

nrmak istesem de inatla icimi kemiriyordu. Cocukluğumdaki hu bulutlu ve yağmurlu ada. şimdi kapkara sırlarla ortuluydu.

“Elliot,” dedim, adaya gelişimi hatırlayarak. “Bu

hikayeyi kalbinden sokup atamıyorsun, bunun sana ne hissettirdiğini anlıyorum.” Durdum ve kedere boğulan gozlerinin

icine baktım. “Onca yıldan sonra kalbin Esther icin ne

diyor?”

Elliot gozlerini gozlerimden kacırarak, “Guzel gunlerimin hatırına bunu anlamaya calıştım. Tek bildiğim ve belki

de tek bileceğim, Esther’ın o gece beraberinde kalbimi de goturduğu. Sonsuza kadar...”

Biraz daha konuşması icin onu teşvik etsem mi diye duşunerek başımı salladım. “Merak etme," dedim. “Gerekli cevapları bulabilmek icin her şeyi yapacağım, sen ve Esther

icin.” Saate baktım ve ayağa kalktım. “Neredeyse bir saat olmuş.

Bildiklerini benimle paylaştığın icin teşekkur ederim.”

“Ben teşekkur ederim,” dedi Elliot. “Ah, Jack bu oğlen

beni ziyarete gelecekti. Eğer onu gormek istersen burada

kalabilirsin.”

“Jack mi?”

“Evet, sana soylemedi mi?”

“Hmm, evet,” dedim, soru karşısında hazırlıksız yakalanmıştım.

“Fakat feribotu yakalamam gerek, Bee beni

bekler.”

“Boyle hemen gidiyor olman hic hoşuma gitmedi, dedi

Elliot.

Ben de kalmayı duşunuyordum ama dun gece Jack in

evinde telefonu acan kadını hatırlayınca, sinirlerim gerilmişti.

“Kusura bakma,” dedim. “Gitmem gerekiyor.”

Elliot hayal kırıklığına uğramış gibi gorunse de baş,,,

salladı.

“Bir saniye,” dedim aklımdaki soruyu sormak icin

“Burnumu sokmak istemem ama Jack in yanında kalan ka

dini tanıyor musun? Aile dostu mu ya da?”

Elliot şaşkın şaşkın bakınca acıklamak zorunda kaldım

“Dun gece onu aradığımda, telefonu bir kadın actı. Ya.

bancı biri, tanımıyorum, o yuzden sordum.”

Elliot başını olumlu anlamda sallayarak, “Aa, evet,” dedi

“Jack'in yeni bir arkadaştan bahsettiğini hatırlıyorum.”

“Aa,” dedim boş gozlerle ona bakarak.

“Bu cocuk, bu kadar guzel kadınlarla nasıl oluyor da dikiş

tutturamıyor, bilmiyorum,** dedi Elliot goz kırparak.

“Haklısın,” dedim. Elliot bu sozleri ovunerek soylese

de benim canımı yakmıştı. Aniden, Jack'le gecirdiğimiz

birkac hafta, gozumun onunde ucuz bir aşk romanı gibi

parladı. Nasıl aldanmışiım? Nasıl bu kadar saf olabildim?

Neden bunu goremedim? Nasıl kendimi bu duruma duşurebildim?

Elliot'a teşekkur ettikten sonra, kalbimde bir sızı ve aklımda binlerce soruyla oradan ayrıldım.

Gercek aşk icin bu cok fazla... en azından benim icin,

diye gecti aklımdan, bir taksiyle limana giderken.

Akşamuzeri Bee*nin evine geldiğimde hem mutlu hem de

endişeliydim. Her ne kadar yavaş yavaş konuya ginneye

*carar 'ersem de bu durum, adeta evliliklerinin ellinci yıldo*

ir şarabı acmak

„ . .. • w ---gittin?”

“Hayır, dedim ve Bee’nin bulmacasıyla meşgul olduğu

sandalyenin karşı tarafına, kanepeye oturdum. “Bu sabah

Seattle'a gittim.”

“Aa. alışveriş icin mi?”

“Hayır, birini ziyarete gittim.”

Bee başını bulmacasından kaldırdı, şaşkındı. “Seattle'da

arkadaşın olduğunu bilmiyordum, tatlım. Gecen gun beraber gittiğimizde bana soylemeliydin. Bize katılması icin

davet ederdik.”

Başımı iki yana sallayarak, “Muhtemelen gelemezdi,”

dedim.

“Kim?” diye sordu Bee.

“Elliot Hartley,” diye cevap verdim.

Bee elindeki kalemi kucağına duşurdu ve bana sanki affedilemez bir şey soylemişim gibi baktı.

“Bee,** dedim, “konuşmamız gereken bazı şeyler var."

Bu anın geleceğini biliyordum dercesine başını salladı.

Bununla birlikte her şeyi bir bir sıralamaya başladım.

“Buyukanneme olanları biliyorum,” dedim. “Gercek

buyukannem. Bee, onun yazdığı gunluğu buldum ve buraya

geldiğimden beri okuyorum. Yaşadığı son bir ayın

hikayesi, hem de son anma kadar. Bu sabah tum karakterleri yerlerine oturttum, sen, Evelyn ve Henry. Elliot bana

yardımcı oldu.”

Telaşlı ve paniğe kapılmış bir şekilde konuşmaya de

vam ettim. Esther'ın tum hayatını tek bir paragrafta anla tıyordum sanki. Bee kaskatı kesilip her zaman yaptığı gı ı numlerini kutlayan ciftin onunde yıllanmış b

kadar ilginc ve davetkardı.

“Merhaba tatlım,” dedi Bee. “Cars.va m,

konuşmayı reddclmeden once cok az zamanımın o ld u g ^

biliyordum.

“Ona inandın mı?

≫Neden inanmayayım Bee? Buyukannem onu sevdi.”

oce'nin gozlerindeki yangını gorebiliyordum. “Ben dc

sevmiştim." dedi belli belirsiz. “Şu olanlara bir bak.” °

“Bee." dedim usulca, “adadaki son gecesinde neler 0|.

duğunu biliyorum. Elliot’ la sizi birlikte gorduğunu ve onun peşinden gittiğinizi biliyorum." Nasıl devam etmem gerekligini duşunerek bir an sustum. “Onu orada oylece bıraktığını

biliyorum, Bee. Bunu ona nasıl yapabildin? Ya sadece

yaralandıysa?"

Bee’nin yuzu o anda bembeyaz oldu, konuşmaya başladığında sesini tanıyamamıştım. “Korkunc bir geceydi,”

dedi belli belirsiz. “Elliot bana geldiğinde, bunun olmaması gerektiğini biliyordum. İkimiz de bunu biliyorduk. Fakat

buyukannenle aralarındaki her şey bitmişti. Onun bana sarılmasının ozlemini nasıl cekiyordum, bilemezsin. Lisede

tanıştığımız zamanı milyon kez duşunurdum hep, ama onun

dikkatini ceken tek kişi Esthcr'dı... ta ki o geceye kadar,o gece beni isteyene kadar." Bee bunun sacma olduğunu duşunurcesine başını iki yana salladı. “Bu hissin nasıl bir şey

olduğunu biliyor musun?”

Sessizliğimi korudum.

Kendime tamam dedim," diye devam etti Bee.

Esther ın da kabul edeceğini duşunmuştum."

“Ama ikinizi beraber gorduğunde...”

Hata yaptığımızı biliyordum, ikimiz de biliyorduk.

“Onun arkasından gittiniz.*’

Bee başını olumlu anlamda sallayıp, ellerinin arasına

aldı. “Hayır,” diyerek ayaga kalktı. “Yapamayacağım. Konuşmayalım.”

•‘Bee, bir dakika." dedim. “Gunluk... gunluğu okudun mu?”

“Hayır,” dedi.

“Peki, oyleyse burada ne işi var?”

Bee vahşi gozlerle bana bakıyordu. “Burada da ne demek?’

“Burada, bu evde,” dedim. “Odamda buldum. Komodinin

cekmecesinde.”

Bee başını iki yana sallayarak, “Bilmiyorum,” dedi. “O

odaya otuz yıldır girmiyordum. Onun en sevdiği odaydı

orası. O ve bebek icin pembeye boyatmıştım. Biliyorsun,

buyukbabanı terk edecekti.”

“Bee, madem bana buyukannemi anlatmayacaktın, neden

o odada kalmamı istedin?”

Bee kederli gozlerle bana baktı, ne cevap vereceğinden

cnıin değildi. “Bilmiyorum, sadece orada olmayı hak ettiğini duşundum.”

Başımı salladım. “Bence Esther’ın gunluğunu okumalısın,”

dedim. “Seni sevdiğini, affettiğini goreceksin."

“Gunluk nerede?" diye sordu Bee. oldukca korkmuş gorunuyordu.

"Getireyim,’' dedim ve odama gidip kırmızı kadife kaplı gunluğu getirdim. “Burada.”

Bee gunluğu ellerinin arasına aldı. Gozlerinde ofke haricinde ne sıcaklık ne de kabulleniş vardı. Sonra gozyaşlarına

boğuldu.

“Anlamıyorsun," dedi. Bu sozu benim icin hicbir anlam ifade etmemişti.

“Neyi Bee?"

28* SUr,M'*'tf ',rn

Bee gozlerindeki yaşlan silerek. “Onun bize ne vapu,

m "dedi. “Bizi nereye suruklediğini...

Yanına gittim ve ellerimi omuzlarına koyarak onu rahat,

latmaya calıştım. “Anlat Bee. artık doğrulan bilme ?ama'

mm geldi.

“Gercekler gomuldu.” dedi derin bir nefes alarak. Goz.

(erindeki ofke artık bir kasırgaya donuşmuştu. “Bunu y0k

etmeliyim.” Sonra odasına doğru yurudu.

“Bee bekle,” diye seslendim arkasından, ama kapıyı hı2.

la kapatıp kilitledi.

Bee’nin dışarı cıkmasını umut ederek ve icindeki acı her

neyse artık anlatsın diye dua ederek, uzun sure kapısının onunde bekledim. İlk defa buyukannem hakkında acıkca ve

durustce konuşabilirdik.

Fakat odadan cıkmadı. Tum oğlen odasında kaldı. Martılar

akşam yemeği vaktinde yaptıkları gibi oterken, onun

odasından cıkıp mutfakta dolanmasını dort gozle bekledim

ama odasından cıkmadı. Guneş battığında, artık vazgecip

odasından cıkacağını ve kendisine bir icki hazırlayacağım duşundum. Ancak onu da yapmadı.

Kendime bir kase corba koyup gazetelere bir goz attım,

sonra da televizyon izledim ama saat dokuz olduğunda esnemeye başladım. Aklımda Mart ayı vardı. Neredeyse uc

haftadır buradaydım, zaman cok hızlı gecmişti ama yanhf

gitmişti.

Cevaplan bulacağıma dair Elliot’a ve buyukanneme soz

S*r*bju> -S**, 285

vermiştim. Ancak buyukannemin gercekten bu dunyadan

ayrılmak istediği gerceğini duşunmemiştim. Onun gecmişini irdelemek bana mı duşmuştu?

Daha fazla duşunmeye cesaretim yoktu artık. Jack cep

telefonuma iki tane mesaj bırakmıştı ama ona geri donnıedim.

Elliot. Bee ve Esther’ ın sırları yuzunden cok yorgundum.

Bu nedenle eve donuş tarihimi değiştirmek icin

havayolu şirketini aradım. Benim icin New York*a donme

vakti gelmişti artık. Esther'm hikayesini araştırmaya devam edersem, bunun kalıp hak ve aşk icin savaşmak demek

olduğunu kalbimde hissediyordum. Ama gerceklen cok yorulmuştum.

Ertesi sabah Annabelle’ i arayarak. “Eve geliyorum;'

dedim. Sozlerim beklediğimden daha kederli ve yenik

geliyordu kulağa.

“Emily," dedi Annabelle, “bir ay kalacağına dair soz vermiştin kendine.”

“Biliyorum,” dedim. “Ama burada olanlar artık cok ağır

gelmeye başladı. Bee benimle doğru duzgun konuşmuyor

ve Jack hakkında ise soyleyeceğim fazla bir şeyim yok.”

“Jack'le nasıl gidiyor?”

Annabelle’e Jack’ in buyukbabasına yaptığım ziyaretten

ve diğer kadınla ilgili soylediklerinden bahsettim.

“Acıklama yapmasına izin vermek hic aklına geldi mi?"

Başımı iki yana sallayarak, “Hayır,” dedim. “Joel'in

bana yaşattıklarından sonra artık gucum kalmadı. Oraya,

evine tekrar gitmem, Annie."

“Ben sadece soyluyorum,” diye usteledi Annabelle.

“Belki aşırı tepki gosteriyorsundur. Belki de hicbir şey yoktur ortada.*’

“Ellio t’ ın soylediklerine gore ortada hicbir şey yokmuş

gibi durmuyor.”

“Haklısın. Kulağa pek de hoş gelmiyor. Peki tum bu

hikaye, buyukannene olanlar ne olacak? Pes mi ediyorsun?’

“Hayır,” dedim, aslında oyle olduğunu bilmeme rağmen

“New York’ta araştırmaya devam edeceğim.”

“Bence kalmalısın.'* diye karşılık verdi Annabelle. “Ora.

da yapacak daha cok işin var.

“İş?”

“Evet, buyukannen ve kendin icin." dedi ve bir sure sessiz kaldı. “Daha yaralarının kapanmadığını ve ağlamadığını

da biliyorum.*’

“Gercekten ağlamıyorum," dedim acıkca. “Belki de kendimi ağlamak zorunda hissetmiyorum.”

“Ama yapmalısın.*’

“Annie. tek bildiğim buraya sadece ailemin hikayesini,

gercekleri araştırmak icin gelmiş olmamdı. Fakat butun her şey gosteriyor ki hepsi birer kalp kırıklığıymış... benim icin, herkes icin.”

Annabelle ic cekerek. “Bence sen yuzleşmen gereken bir

şeyden kacıyorsun," dedi. “Em, maratonun son donemecinde koşuyu bırakıyorsun.*’

“Belki de. ama inan daha fazla koşamayacağım.”

Bir cesaretle odamdan dışarı cıktığımda koridora baktım.

Bee nin kapısı hala kapalıydı, bu yuzden onu mutfaktaki

masada oturmuş, vazodaki cicekleri duzenlerken bulduğumda cok şaşırmıştım.

“Sence de bu nergisler harika değiller mi?” dedi neşeli

bir şekilde, sanki dun konuştuklarımızı unutmuş gibiydi.

Başım, salladım ve bir şey demeye cekinerek masaya

oturdum.

“Bunlar buyukannenin lalelerden sonra en sevdiği cicek.

ler biliyorsun. Baharı cok severdi. Ozellikle Man ayım."

“Bec." dedim, sesimde acı ve pişmanlık hakimdi. “Gunluğu yok ettin mi?”

Bee sessizce bana baktı. “Henry cok haklı,” dedi. “Aynı

ona benziyorsun, ozellikle de sinirlendiğinde.”

Oturma odasına gitti ve elinde gunlukle geri geldi. “Al,”

diyerek uzattı gunluğu. “Tabii ki yok etmedim. Tum gece

okudum... her bir kelimesini.”

“Okudun mu?” Yuzume yayılan koca bir gulumseme.

Bee'nin de gulumsemesini sağlamıştı.

“Evet, okudum.”

“Peki, ne duşunuyorsun?”

“Bu gunluk bana, onun ne kadar etkileyici ve harika bir kadın olduğunu, onu ne kadar cok sevip de ozlediğimi hatırlattı”

Gonul rahatlığıyla ona sarıldım, oyle ki Bec. buyukannemle ilgili başka bir şey soylemese bile bu his benimle

kalacaktı.

“Sana anlatmak istiyorum tatlım,” diye devam etti Bee.

“Sana her şeyi anlatmak istiyorum. Tıpkı annene de anlatmaya calıştığım gibi. Ama ne zaman hikayeyi sana anlatmayı

duşunsem, kalbimdeki acı beni hep engelledi. Onca

yıldır, 1943 yılına geri donemedim. O yıl hakkında hicbir şey hatırlamak istemedim.”

Henry*nin bahcesindeki menekşeleri hatırlayarak başımı

salladım. “Henry'nin bahcesindeki o cicekler, dedim ve

yuzundeki ifadeyi okuyabilmek icin sustum, “sana Esther ı hatırlattı, oyle değil mi?”

Bee başıyla sozlerimi onaylayarak, “Evet tatlım≫ d

••İkimize de onu hatırlattı. Şey gibi" -etrafa bakindi Vc de'

rin bir nefes aldı- "sanki orada bizimleymiş vc bize iyi duğunu soyluyormuş gibiydi."

Elini tuttum ve nazikce okşadım, lunı kapılar acı|mı,

anılar bir bir ortaya cıkmaya başlamıştı. Beeye sorn^

istediğim her şeyi sorabileceğimi biliyordum ve sordun,

da. “Bee. bana verdiğin tablodaki kişiler, sen ve Elliot

değil mi?”

“Evet,” dedi sadece. “Sana verme sebebim de oydu o

tabloyu gormeye katlanamıyordum. O, hicbir zaman sahip

olamayacağım hayata acılan bir pencere gibiydi ve uzun

yıllar once yaşanan o hataları yansıtıyordu.”

Tum odayı saran huznu hissederek ic cektim. “Bu yuzden

benim Jack’le olan ilişkimden rahatsızdın, değil mi?”

Bee soruma cevap vermemişti ama yuzunden evet dediği

anlaşılıyordu.

“Seni anlıyorum Bee, gercekten."

Bee yine duşuncelere dalmıştı. “ Bahse girerim o gece

hakkında benden bir acıklama bekliyorsun.”

Sozlerini başımla onayladım.

“Hatalıydım,” dedi. “Elliot'ın kalbinde Esther’ın yerini

dolduracağıma inanıyordum. Aptallıktı. Eslher’a yardım

edip onu kurtarabileceğimizi gormeden oradan uzaklaştığımız icin kendimi asla affetmeyeceğim. Onun olumunden

her gun kendimi sucluyorum."

‘Hayır Bee. hayır.” dedim. “Her şey cok hızlı gelişti

Sen Elliot ı korumak istedin. Bunu anlıyorum.”

“Evet, yalnızca kendim icin Elliot’ı korumak istedim,

dedi Bee, yuzume bakmaya cesareti yoktu. “Kendi cıkarla

rımı korumak istedim. Polisin onu katil olarak yargılamamdan, benden koparmasından cok korkmuştum. Bu yuzden

oradan hızla uzaklaştım. Eğer Esther arabayı ucuruma

doğru surduyse, bu onun secimiydi, diye duşundum hep.

Ona kızgındım, cunku boyle bir şeyi Elliot’a zarar vermek icin yapmıştı. Elliot şoktaydı ve ben de onu korumak istedim.

Bu ne sen ne de Esther tarafından afiedilebilecek bir

bahane değil. Ama bilmeni isterim ki eğer o gece icin suclanacak biri varsa o da benim.”

Birkac dakika sessizce oturduktan sonra, “Peki, cesedini

bulamamış olmaları tuhaf değil mi sence de?” diye sordum.

“Bunu cok duşundum,” diye yanıt verdi Bee. “Ama artık

duşunmuyorum. Kazadan sonra cesedi deniz yutmuş olabilir.

Koy onun son dinlenme yeri, tıpkı olması gerektiği

gibi. Şimdi bile geceleri dalga seslerini duyduğumda, onun dışarıda olduğunu duşunuyorum. Denizin kızı. O şu anda

olmak istediği yerde, Emily. Koyu ve deniz yaratıklarını

cok severdi. Hikayelerini, şiirlerini hep sahilden esinlenerek yazmıştır.” Pencereden sahili işaret etti. “Onca yıldan

sonra huzur bulduğum tek yer.”

Başımı olumlu anlamda sallayarak, “Ama bir şey var

Bee,” dedim. “Elliot o gece Henry'nin arabasının da parkta olduğunu soyledi.”

“Ne demek istiyorsun?” dedi Bee şaşkınlıkla.

“Sen onu orada gormedin mi?”

“Hayır,” dedi Bee kendini savunur bir edayla. “Hayır,

orada olmuş olamaz.”

“Ama ya oyleyse, Bee?” dedim, yuzunu inceliyordum.

“Eğer oyleyse, o gece hakkında bir şeyler bilmiyor mudur

sence?’'

•Bilemez." dedi Bee hemen. “Elliot, Henry h a k k ,

sana neler soyledi bilmiyorum. Henry muhtemelen buyuk

annene aşkla bağlıydı ve olum haberini aldığmda adad^

herkes gibi şok olmuştu."

“Onunla kendim konuşmak istiyorum. Belki bir şeyıer

biliyordur.”

“Anılarına oyle zorla giremezsin tatlım, diyerek başım

salladı Bee.

“Neden?”

“Onun icin gercekten cok acı verici.” Bir an Elliot’ı o

kara gecede koruduğu gibi Henry’yi de mi koruyor diye

merak ettim.

“Esther’ın olayı onu cok etkiledi, Emily ” diye devam

etti Bee. “Onu gecmişe dondurmek cok zor olur. Fark ettin mi bilmiyorum ama sen ne zaman onun cevresinde olsan

urkek bir at gibi davranıyor. Cunku ona buyukanneni hatırlatıyorsun.”

“Anladım," dedim. “Bu... belki biraz cılgınca gelebilir ama bunu yapmamı buyukannem istiyor gibi hissediyorum.

Gorunduğunden daha fazla şey bildiğini duşunuyorum.”

“Hayır,” dedi Bee. “Bunu daha fazla kurcalama.”

Başımı iki yana salladım. “Uzgunum, yapmak zorundayım.”

Bee omzunu silkerek, “Emily, olan oldu,” dedi. “Gecmişi

değiştiremezsin, bunu unutma. Kendi hikayenin dışına

cıktığın icin bu durum hic hoşuma gitmiyor. Bunun icin

gelmemiş miydin buraya?”

Başımı evet anlamında salladım.

Birlikte sessizce oturduk, sadece evin tepesinden deli

gibi ucuşan martı sesleri duyuluyordu. Bir sure sonra ona artık gideceğimi soyleme cesaretini buldum. “New York'a

geri donuyorum.”

Bunu soylediğimde Bee uzulmuş gorunuyordu. “Neden?

Ay sonuna kadar kalacağını duşunmuştum.”

“Kalacaktım,” dedim, bir yandan koya bakarken verdiğim

kararı sorgul uy ordum. Bu olanlara yeteri kadar zaman

ayırdım m ı? “Ama her şey gittikce karmaşık bir hal aldı.”

Bee sozlerimi başıyla onayladı. “Hicbir şey istediğin

doğrultuda gitmedi değil mi?”

“Sayende cok guzel birkac hafta gecirdim Bee,” dedim.

“Ama artık eve donme vakti geldi diye duşunuyorum. Yaşadıklarımı biraz olsun sindirmem gerekiyor.”

Bee ihanete uğramış gibi gorunuyordu. “Burada yapamıyor

musun?”

Tum yaşadıklarımı ve Jack’ i duşunerek başımı salladım.

“Uzgunum Bee.”

“Peki.” dedi. “Ama sakın unutma burası senin evin. Sana

soylediklerimi asla unutma. Burası senin evin ve tamamen

senin olacak... ben olduğumde.”

“Boyle bir şey hic olmayacak,” dedim zorla gulumseyerek.

“İkimiz de biliyoruz ki eninde sonunda olacak,” dedi sakin bir şekilde. Kalbimdeki sızı onun gerceği soylediğini

biliyordu aslında.

19 M a ıt

Elliot. Esther, Bee ve Jack'i duşunmekten başka hicbir

şey yapmadığım bir gun daha gecmişti. Annemi de duşundum.

Ertesi gun kanepede uzanmış yatıyorken onu aradım.

“Anne?”

≫Sesini duymak cok guzel tatlım.”

A n n em i hic anlayamadığımı duşunurdum ama tlsther',

hikayesi bana farklı bir bakış acısı kazandırmıştı. Yaztf^

o satırlar annem icin kafamda yeni bir kapı acmışı, sanfcj Sonucta daha bebekken annesini kaybetmişti.

“Anne bir konu hakkında konuşmamız gerek/' dedim

••Joel le mi ilgili?”

“Hayır," dedim, ne soyleyeceğimi duşunerek bir an sus.

tum. “Annen hakkında..

Hicbir şey soylememişti.

“Esther‘ı biliyorum anne."

“Emily nereden cıkartıyorsun bunları? Yengen bir şeyler

mi soyledi? Cunku-*

“Hayır. Bir şey buldum, annene ait olan bir şey... hayatını yazdığı bir gunluk. Ona ne olduğunu biliyorum, en

azından son ana kadar ne olduğunu biliyorum.”

“O halde bizi terk ettiğini, beni terk ettiğini de biliyorsun,”

dedi ofkeyle.

“Hayır anne, o seni terk etmemiş, en azından seni.

Buna kalkıştığını da sanmıyorum. Buyukbabam onu evden

kovmuş.”

"Ne?"

“Evet, yaptıklarının cezasını odetmek icin onu evden atmış.

Anne, kaybolduğu o gece korkunc bir olay yaşanmış.

Senin icin, kendim icin, Elliot icin, onun icin butun cevaplan bulmaya calışıyorum.”

Neden Emily ? Bunu neden yapıyorsun? Neden olması

gerektiği gibi bırakmıyorsun?” Kurduğu cumleler aynen

Bee ninkiler gibiydi. Kim bilir, belki de aynı sebepten oolayj ikisi de korkmuştu.

“Yapamam,” dedim. “İcimden bir ses her şeyin cevabını

bulmam gerektiğini soyluyor.”

Telefonun diğer ucunda uzun bir sessizlik yaşandı.

“Anne?”

"Emily,” dedi sonunda. “Cok uzun zaman onceydi. Ben

de tum cevaplan bulmak icin uğraştım. İnan, annemin nerede olduğunu bilmeyi her şeyden cok istedim, bizi neden

terk ettiğini, beni neden terk ettiğini sormak icin. İnan bana cok istedim, denedim. Fakat bir sure sonra cabalarım bana uzuntuden başka bir şey vermedi. Artık araştırmayı bırakmak zorunda olduğumu duşundum ve her şeyi olduğu gibi

bırakıp adadan ayrıldım.”

Keşke o anda annemin gozlerinin icine bakabilseydim,

cunku uzun zamandır eksik olan bir parcasını gorebileceğimi biliyordum artık. “Anne,” dedim. “Sen bırakmış

olabilirsin ama ben senin bıraktığın yerden devam

edeceğim.”

Derin derin nefes aldı. “Emily, bu konu hakkında herhangi bir şey oğrenmeni istemezdim hic," dedi. “Seni korumak istedim. Ama her halinin -yaratıcılığın, tavırların ve

gorunuşunun- ona benzemesi beni endişelendiriyor. Eminim

buyukannen Jane şu tutumunu gorseydi, benim gibi o

da senin nasıl Esthcr'a benzediğini soylerdi.

Annemin sarfettiği sozler, hayatımın kopuk parcalarını

birleştiren iğne, iplik gibiydi. Buyukanne Janc'in saclanmı ilk kez boyadığı o lanet gun geldi aklıma. Bunu Esther a

benzediğim icin yapmıştı. Goruntum onu oylesine urkut

muş ve rahatsız etmişti ki tipimi değiştirmeye kalkmıştı.

Esther nasıl bir kadındı ki hepsini bu denli etkilemişti ?

O an annemin duğun gunumde aile yadigarı olan du

Iakmama izin vermediği aklıma geldi. “Neden o duvağl ^

mamı istemedin

-Cunku doğru olmazdı." dedi. ‘Damelle’de farkl, dunj yordu. Bu denli Esther'in izini taşırken, senin, b u y u k a * ^

Jane'in duvağını takmana g oz yumamazdım. Cok fegu_

num. tatlım.”

“Sorun değil.”

“Sadece senin cok mutlu olmanı istedim.”

Doğru kelimeleri secebilmek icin birkac saniye sustum.

“Anne, başka bir şey daha var.

“Nedir?”

Soyleyeceklerimin a ğ ır lığın d an k a lb im hızla carpıyordu.

“Esther evden ayrıldığı gece, kazan ın o ld u ğ u gece hamileydi.”

Annemin gozy aşları arasında guclukle nefes aldığını duyabiliyordum.

“Buna inanamıyorum,” dedi.

“Bir bebek bekliyordu... Elliot'ın, aşık olduğu adamın

bebeğini bekliyordu. Hepsi gunluğunde yazılı. Biliyorum,

bunlan duymak cok acı anne. Ozur d ilerim.”

Burnunu cekti. “Onca yıldır beni daha bebekken terk ettiği icin anneme karşı cok ofkeliydim. Bebeğini kim terk

eder ki, diye duşundum hep. Ama şimdi, bilmek istediğim

tek şey. beni seviyor muydu? Annem beni seviyor muydu?”

“Seviyordu,” diye cevap verdim hic duraksamadan. Bu

soz. Esther*m benden anneme soylememi istediği bir sozdu

ve annemin de bunu duymaya ihtiyacı vardı.

Gercekten oyle mi duşunuyorsun, Emily?"

İcten, cok derinlerden gelen sesi, annem hakkındaki duşuncelerimi değiştirmişti. Ozunde, annesine ozlem duyan

kucuk bir k.zdı. Onca yıl kalbindekiler! nasıl saklayabilmişti.

bunu hicbir zaman bilemen, ama bu davranış, ben,

kendine hayran bırakmıştı.

“Evet,” dedim elimi boynuma goturerek. “Aynca senin

sahip olmanı istediği bir şey elime tesadufen gecti.” Ucunda denizyıldızı olan kolyenin kilidini acıp kolyeyi elime aldım.

Esther. bu kolyenin kızına ait olmasını istiyordu.

Bee. Seattle'dan kalkacak olan ucağıma bir saat icinde

yetişebilmem icin beni limana bırakmaya karar verdi. Bavulumu toplarken adadan edindiğim hazineleri de icine

tıkıştırıyordum. Ancak annemin cocukken yaptığı albumu

makyaj cantamın uzerine koyduğumda, bunu yapmamam

gerektiğini anladım. O New York'a değil, bu adaya aitti.

Annem buraya geri donecek ve bu albumu bulacaktı, bundan

emindim.

Evelyn'in bana bırakmış olduğu fotoğrafı hatırladım. Bu

fotoğraf icin annemin albumunun sayfalarının arasından

daha iyi bir yer yoktu. Yatağa yaslandım ve albumu elime

alıp son sayfasını actım. Siyah-beyaz fotoğrafların yanında etrafı ciceklerle suslu elyazısıyla yazılmış bir yazı vardı.

Annem. Elimdeki f o t o ğ r a f ı dikkatlice buraya koydum ve albumu kapatıp komodinimin cekmecesine yerleştirdim. Albumu

ona kendim vermek istiyordum ama icimden bir ses

bunu kendisinin bulması gerektiğini soyluyordu.

"Yirmi dakika icinde geliyorum." dedim Bee'ye birkac dakika sonra. Yengem daha itiraz etmeden hemen evden cıkıp dış kapıyı kapattım.

Duşuncelerim, sahilin uzerinde salman gri yağmur

,utlarını yansıtıyordu. Acaba Henry soracağ.n, soru,

nasıl cevap verecekti? O korkunc gecede buyukannenti

hayattayken gormuş muydu? Ucurumdan atlamadan <5„Ce

ona ne soylemişti?

Evinin verandasına cıkan eski merdivenleri cıktım. pen.

cerelerdcki orumcek ağları veya kapı sovesindeki yarıklan daha once fark etmemiştim. Derin bir nefes aldım ve kapıy, caldım. Bekledim. Biraz daha bekledim.

İkinci kez kapıyı caldıktan sonra iceriden bir şeyin ya

da birinin sesini duydum, bu nedenle pencerelerden birine yaslanıp kulak verdim. İceriden ayak sesleri geliyordu.

Bunlar kesinlikle aceleyle hareket eden birinin ayak sesleriydi.

Pencereden, boş olan oturma odasını ve arka kapıya uzanan koridoru gorebiliyordum. Biraz daha dikkatli baktığımda

evin arkasına doğru bir şeyin hareket ettiğini gordum

ve hemen peşinden bir kapının kapandığını duydum. Heyecanla avlunun diğer tarafına koştum. Bu durumu izleyen ve

bekleyen menekşeler vardı yine. O sırada Henry'nin arabası garajdan hızla cıktı. Durması icin el sallayıp bağırdım ama arkasında bir toz bulutu bırakarak arabayı hızla surmeye

devam etti. Arabanın dikiz aynasından goz goze gelmemize

rağmen Henry durmamıştı.

Limana vardığımızda. Bee g ozy aşla rın ın arasından. Hoşc kal tatlım," dedi. “Keşke gitm ek zorunda olnıasan.

“Keşke,” dedim. Adada yarım kalan iki hikaye (biri benim, diğer Esther’ın) bırakmama rağmen, gitmek zorundaydım.

I lava sırlar ve hatıralarla o kadar doluydu ki nefes

almakta zorlanıyordum.

“Yine geleceksin değil mir’ diye sordu Bee uzgun gozlerle.

“ labii ki geleceğim,” diye cevap verdim. Her ne kadar

bundan o kadar emin olmasam da Bee'nin rahatlamaya ihtiyacı vardı. Diğer yolcuların arasına kanşıp feribota binecekken ona sıkı sıkı sarıldım. Adadan ayrılmadan once en

son yaptığım şey, carşıda fotokopisini cektirdiğim gunluğu Elliot*a postalamak olmuştu.

Yıllar once buyukannemin yaptığı gibi, ben de cok sevdiğim adadan bir daha geri donup donemeyeceğimi bilmeden

ayrılıyordum.

On dokuzuncu Bolum

20 Mart

Ertesi sabah eski problemlerimle New York'taki yatağımda

uyandım. Bainbridge Adasfndaki şaşırtıcı

olayları -cozulmemiş bir aile sun ve yarım kalan bir aşk

hikayesini- duşununce bunların hepsi anlamsız geliyordu.

Not; Jack’ten hala bir mesaj almadım, yani bitmiş bir aşk hikayesi de denebilir.

Eve geldiğimde Annabelle’den neşeli bir hoş geldin

karşılaması bekliyordum ama yanılmıştım. “Donmemeliydin

Em,’* dedi, boyle bir tavn hicbir arkadaş sergilemezdi.

“Geri donmelisin."

“Burada da bir şeyler yapabileceğimi duşundum," diye cevap verdim. “Belki olanları yazabilirim.”

“Acık sozlu olmaktan nefret ediyorum şekerim," dedi.

‘Şekerim’ lafını oldukca iğneleyici bir şekilde soylemişti.

“Sen bunu beş yıl once de soylememiş miydin? ’

Başımı one eğdim ve sinirlendiğimde yaptığım gibi serce

parmağımı cekiştirmeye başladım.

“Ozu r dilerim,” dedi. “Ben sadece senin mutlu olduğunu

gormek istiyorum, biliyorsun.”

“Elbette biliyorum.’4

“Guzel.’* Sonra sustu ve haylazca gulumseyerek, “Cun.

k(l duğunumde nedimem olacak kişinin mutlu olması ge.

rek,“ diye ekledi.

“Annabelle! İnanmıyorum! Sen ve Evan mı?”

Annabelle elini kaldırıp parmağındaki yuzuğu gururla

gostererek. “Ben ve Evan," dedi. “Ne oldu bilmiyorum.

Em. Her şey birkac hafta icerisinde gercekleşti. Beni şu

unlu caz piyanisti Henry Hancock*u izlemeye goturdu ve

herkesin icinde evlenme teklif etti. Ben de evet dedim!”

Annabelle icin cok mutlu olmama rağmen icim urperdi.

En yakın arkadaşımın mutluluğu benim yalnızlığımın karşısında adeta parlıyordu.

Gulumsedim. “Peki. Evan adlı birinin evlenilecek kişi

olmadığı teorisi ne oldu?’’

“isim analizlerinin canı cehenneme,” diye cevap verdi

Annabelle. “Şansımı deneyeceğim. Hem yasal yollara başvurup adını Bruce olarak değiştirebilir.” Sonra da ceketini

aldı. “Uzgunum, eve gitmem gerek. Akşam yemeği icin

Evan’la Vive'de buluşacağız.”

Ben de bu akşam biriyle Vive'de buluşmak istiyordum

ama elimden gelen tek şey. “İyi eğlenceler.” demekti.

“Aa. unutmadan gelen mektuplar mutfaktaki masanın

uzerinde bir kutuda.”

leşekkur ederim.” dedim ve arkasından kapıyı kapattım.

Annabelle gittikten sonra dizustu bilgisayarımı actım

>e e-postalanmı okumaya başladım. Bir saat, iki saat derken zaman akıp gecmişti. Ayakkabılarımı ve ceketimi cıkartmadan kanepeye uzandım. Bu, yorgunluktan bittiğimin

resmiydi, ('zerime Joel'in teyzesinin duğunum icin orduğu yun battaniyeyi orttum. Bundan her zaman nefret etmeme

rağmen kimseye vermeye de kıyam,yordum. Kucuktu ve

(eni kaşındıran bir iplikten yapılmıştı ama cok UşumUştum Battaniyeyi cenemin altına kadar cektim ve baş,m, bu, gibi olan kanepenin deri yastığına koydum. Keşke yanımda olsaydı ne guzel olurdu, dedim icimden. Aklımda Jack vardı

21 Mart

Ertesi sabah telefon cok erken saatlerde caldı. Uyku arasında bu ses yangın alarmı gibi gelmişti. Saate baktığımda

08:02’yi gosteriyordu.

“Efendim?”

“Em, merhaba benim.”

Ses tanıdık geliyordu ama kimdi? Uyku sersemliğiyle bu

sesi nerede duyduğumu hatırlamaya calıştım. Kafede mi?

Tiyatroda mı? Sonra bir anda bu sesin kime ait olduğunu

cıkardım, o anda dunya durdu sanki.

“Joel?”

“Geri donduğunu duydum.” dedi yumuşak ve dikkatli

bir sesle.

“Geri donduğumu mu duydun? Gittiğimi nereden oğrendin

ki?”

“Dinle,” dedi Joel, sorularımı duymazlıktan gelmişti.

“Biliyorum soyleyeceklerim sana cok aptalca gelecek. Şu

anda beni oldurmek istediğini de biliyorum. Ama Emily.

gercek şu ki ben cok buyuk bir hata yaptım. Seni gormem

gerek. Seni gormeye ihtiyacım var.

Sesi cok samimi ve aynı zamanda uzgun geli>≪r

Duyduklar,mın doğru olup olmadığına inanmak icin kolumu

cimdikledim. Joel hala beni istiyordu, peki ben neden

aynı duygulan hissetmiyordum?

' Ayağa kalktım ve başımı iki yana salladım. “Hayır, bunu yapamam,” dedim birlikte olduğu kadını hatırlayarak. “Bir kere kısa bir zaman sonra evleneceksin.” Bu kelime beni

baştan aşağı sarsmıştı. “Ayrıca o guzel duğun davetiyen

icin de cok teşekkurler. Ne kadar nazik bir davranış.”

Bu iğneleyici sozum kafasını karıştırmıştı. “Duğun davetiyesi mi?”

“Aptalı oynama. Senin gonderdiğini biliyorum.”

“Hayır. Bir yanlışlık olmalı. Ben gondermedim.” Birkac

saniye sessiz kaldıktan sonra, “Stephanie,” dedi. “Stephanie gondermiş olmalı. Bu seviyeye duştuğune inanamıyorum.

ama anlamam gerekiyordu. O duşunduğum gibi biri

değilmiş, Em. Beraber yaşamaya başladığımızda paranoyak

olmuştu, ozellikle de sana karşı. Hala seni sevdiğime

inanıyordu, aslında ben-”

“Joel, dur.”

“Bana sadece yarım saat ayır,” diye yalvardı Joel. “Bir

şeyler icelim. Bu gece akşam yedide, bizim yerimizde.”

Sinirden telefonumu sıkmaya başlamıştım. “Neden seninle

goruşeyim?”

“Cunku ben... cunku ben hala seni seviyorum,” dedi

Joel kırılgan bir ses tonuyla, aslında ona inanmıştım.

Battaniyenin uzerindeki yun iplikleri cekiştirmeye başladım.

Bir yanım ona hayır demem gerektiğini soylerken,

diğer yanım da evet diyordu. “Peki.”

Duşumu aldım, ipli, topuklu ayakkabılarımı giydim ve

*>u gece onunla bir kadeh kokteyl icmek icin artık hazırdım.

Sadece bir tane.

Buluşacağımız bara doğru yuruduğumde, uzun zamandır

ilk defa bu kadar guzel hissediyordum kendimi. Belki de

adaya gitmek bana iyi gelmişti ya da Joel’in beni tekrar istiyor olması buna etkendi. Her neyse, onu en son gorduğumden

beri cok şey değişmişti. Joel’in bunu fark edip etmeyeceğini merak ediyordum.

Joel yıllar once onunla tanıştığım gundeki gibi barda

bekliyordu beni. Bir dirseğini tezgaha dayamış, bana doğru gulumsuyordu. Bu adam yakışıklı olduğu kadar tehlikeliydi de. Goz goze geldiğimizde, omuzlanmı dikleştirdim ve ona

doğru yurudum. Joel bir şekilde hala bana aitti ve bu, beni biraz korkutmuştu.

“Merhaba,” dedi Joel, belime sarılıp yanağımı optu. Geri

cekilmedim. Beni yanağımdan opuşu, benim onun yanında

duruşum, otomatik pilota bağlanmışız hissi vermişti bana.

“Muthiş gorunuyorsun,” diye devam etti Joel, barın koşesindeki masayı işaret ederek. Aslında burası, tam olarak

bir bar değildi; ben geceyi birlikte televizyon izleyerek yatakta gecirmeyi tercih ederken, Joel'in her zaman benimle

gitmek istediği luks bir gece kulubuydu.

“Ac mısın?” diye sordu Joel nazik bir şekilde. Sanki

yanlış bir şeyler soylemekten korkuyor gibiydi.

“Hayır,” dedim, sesimdeki netlik beni bile şaşırtmıştı.

“Ama sana soz verdiğim gibi bir kadeh bir şey icebilirim.

Joel gulumsedi ve ickiyi nasıl ictiğimi unutmamış olacak

ki garsona iki zeytinli bir martini soyledi. Masaya otur

duğumuzda etrafıma bakındım. Her yerde kadınlar

muhteşem saclar., harika vucutları olan kadmlard,. tıkdefa Joel gozlerini benden alamıyordu. Bunun ne kadar surduğunu bilmiyordum.

Kadehlerimiz geldiğinde, yavaşca ickimi yudumladım.

Eğer bu beraber ictiğimiz son ickimizse en azından tadım

cıkartmalıyım, diye gecirdim aklımdan.

“Ee, Stephanie nasıl?” diye sordum.

Joel ilk once kucağında tuttuğu ellerine, sonra yuzume

baktı. “Aramızdaki her şey bitti. Em." Ağzından cıkan hicbir sozcuğun beni kırmasını istemiyormuş gibi cok dikkatli

konuşuyordu. “Aşık olduğumu duşunmekle cok buyuk aptallık etmişim. Cunku o bir aşk değildi. Ona aşık olmamışım

ve asla olamazdım da. Şimdi ne kadar korkunc bir hata

yaptığımı goruyorum."

Ne diyeceğimi bilmiyordum, bu yuzden ilk başta hicbir

şey soylemedim ama dakikalar sonra ofkeme hakim olamadım.

“Ne soylememi bekliyorsun. Joel? Onu bana tercih ettin.

Şimdi de karşıma gecmiş ‘Hata yaptım, biraz eğlendim ve

sana geri dondum.' diyorsun. İşler boyle yurumuyor, Joel.”

Joel soylediklerimden tedirgin olmuş gibiydi. “Sana

yaptıklarım icin kendimi asla affetmeyeceğim." Sustu ve boğazını temizledi. “Stephanie gecmişte kaldı. Ben seni istiyorum.

Sana ihtiyacım var. Hayatımda hicbir şeyden bu

kadar emin olmamıştım.”

Bu sadece bir heves uğruna fikrini değiştirmiş bir adamın yalvarışı değildi. Biliyordum. Bu, her şeyini kaybetmiş olduğunu bilen bir adamın yalvarışıydı. Bu yuzden onu dinledim.

Joel, 'Gormuyor musun?” diye devam etti. “Bu bizim

ikinci şansımız, ikinci perdemiz. Hic olmadığımız kadar guclu ve birbirimize aşık olabiliriz, tabii eğer beni affedersen.

“Tamam,” dedim, gozlerindeki yaşlan fark ederek. Başımı

hafifce yana eğip ona gulumsedim. “Buraya gelmeden

once seni affetmeyi duşunuyordum.”

Joel'in gozleri parlıyordu. “Affetin mi peki?”

“Evet," diye karşılık verdim. Joel elime uzanınca tutmasına engel olmadım.

“Ne diyorsun Em?” diye sordu, gozleri hic olmadığı

kadar savunmasız bakıyordu. “Eve donmeme izin veriyor

musun?”

Yıllar once Landon Park Otel'in onundeki kaldırımda

Esther'ın bir anda Elliot'tan nasıl vazgectiğini duşundum.

O hikayeden ders almam gereken kısım burası mıydı?

Jocl'e bir şans daha mı vermem gerekiyordu? Bana bakışından bunu anlamıştım. Biz bu fırtınayı atlatabilirdik. Yolumuza kaldığımız yerden devam edebilirdik. Tekrar deneyebilirdik.

Bircok kişi aldatıldığını unutup eskisi gibi yoluna

devam edebiliyordu. Biz de ilk olmayacaktık. Ancak ortada bir gercek vardı: Ben istemiyordum. Bainbridge Adası’nda

gecirdiğim birkac hafta bana iyi gelmişti, o zamanlar bunun farkında değildim. Ama artık bunu biliyordum.

“Evet, seni affediyorum," dedim usulca, “ama evliliğimiz bitti, Joel.”

Joel şaşkın şaşkın bana bakıyordu. “Ama...”

“Ben kendi yolumu cizdim,” dedim. “Yapmak zorundaydım.”

Martini bardağıma baktım, boştu. Ona da zaten

sadece bir kadeh icki iceceğime soz vermiştim. “Gitmek

zorundayım, ozur dilerim.”

“Henuz değil,” diye karşı cıktı Joel. “Bir kadeh daha bir şeyler ic." Sonra da garsonu cağırmak icin elini kaldırdı.

“Hayır,” diyerek ayağa kalktım. “Artık elveda deme vakti."

Joel masaya elli dolar bıraktı ve dışarıya kadar peşimdeft geldi. "O kitabı okudum." dedi restoranın onundeki kaldırımda.

Ona doğru dondum ve “Hangi kitabı?" diye sordum.

“Kaybolan Yıllar,” diye yanıt verdi Joel. “Sonunda okudum.

Keşke yıllar once okusaydım. Eğer okumuş olsaydım,

o kitabı neden bu kadar cok sevdiğini biliyor olurdum. Bizi tekrar nasıl... bir araya getireceğimi bilirdim."

Sokak lambasının ışığıyla aydınlanan yuzune baktığımda

kalbimin sızladığını fark etlim. Kirli sakalla golgelenmiş

keskin cenesi, iri kahverengi gozleri ve yanaklarındaki kızarıklık.

JoePi her zaman cekici kılmıştı. New York'ta harika,

sakin bir Mart akşamıydı. Durduğumuz kaldırımda bizden ve yanımızdaki karaağactan başka hic kimse, hicbir şey yoktu.

“Kitaptaki Jane ve Stephen gibi olmuştuk,” dedi Joel

sessizliğimden yararlanarak. “Beni sevmediğini duşundum.

Değiştiğini duşundum. Ben de bu yuzden-”

Konu yine Slephanie'ye gelmişti. Siephanie. Aşamadığım

engelin adı. Fakat bizim hikayemizin sonunu getiren

Stephanie değildi. Bunu şimdi gorebiliyordum.

“Fark etmeliydim," diyerek devam etti konuşmasına

Joel. “Ben...”

Ona doğru uzanıp şevkatle omzunu sıvazladım. “Joel,

yapma. Kendini suclama.”

Joel bir an icin ciddileşti. “Her şeye sahip olabilirdik.

Cocuklarımız ve kasabada bir evimiz olurdu, evliliğimizin ellinci yıldonumunu kutlardık. Jane ve Stephen gibi bunları Yapabilirdik. Em. Hala şansımız var "

Başımı salladım. Joel ve ben. Jane ile Stephen değildik-

Evet, onların da evlilikleri catırdamıştı ama sonra birbirlerine olan bağlılıklar., saygıları ve arkadaşlıkları sayesinde

toparlanmışlardı. Ancak ben ve Joel. Jane ve Stephen değildik.

Biz. aşkları zamana yenik duşen Jane ve Andre'yiik.

-Evet. Jane ve Stephen bunu başardılar,” dedim belli belirsiz.

“ama biz... bunu yapamayız, Joel. Gormuyor musun?

Bizim hikayemizin sonu boyle değil.”

Joel kederli gozlerle yuzume bakarak, “Duşuncelerini

değiştirebilmek icin ne yapmam, ne soylemem gerek?”

diye sordu.

Başımı iki yana sallayarak, “Uzgunum, ama hicbir şey

şu saatten sonra fikrimi değiştiremez,” dedim.

Joel belimden tutup beni kendine doğru cekti. Beni tutkuyla operken bedeninin sıcaklığını hissedebiliyordum. Bu

anın hakkını vermeye calışarak gozlerimi kapadım. Bunu

yaptığımda Jane ve Stephen’ı, Esther ve Elliot'ı gordum.

Hepsi orada benimleydiler sanki. Ama sonra gozlerimin

onunde Jack'in yuzu belirince, kalbimin derinliklerinde bir şey hissettim.

“Ozur dilerim,” diyerek geri cekildim. Joel dunyadaki

tek kadın benmişim gibi bana bakarak anlayışla başını salladı.

İşte, onu bu şekilde hatırlamak istiyordum.

“Senden asla vazgecmeyeceğim,” dedi Joel. Bu sozlerle

tum bedenim urpermişti. Kaybolan )ıllar kitabında

Andre'nin Jane’c kalbindeki aşkla verdiği bir sozdu bu. Ancak Joel'in istediği gibi kalbimi sızlatmasındansa karanmı

kesinleştirmeye yardımcı olmuştu.

"Hoşca kal Joel,” dedim. Sesim, karaağactan esir alan ruzgara karşı boğuk cıkmıştı. Onlar da dallarıyla hoşca kal diyorlardı sanki. İkimiz de bu vedanın sonsuza kadar o uğunu biliyorduk.

Eve. sanki yılların ağırlığını uzerimden atmışım gibi hafif, lemiş bir şekilde yurudum. Uzun suredir kalbime ağırlık

yapan bu yukten nihayet kurtulmuştum. Merdivenleri c,k.

madan once posta kutumu kontrol ettim, hicbir şey yoktu

S o n r a Annabelle’in mutfaktaki bir kutudan bahsettiğini hatırladım.

Eve girdiğimde montumu koltuğun uzerine cıkarıp masanın

yanına bir sandalye cektim. JoeFe ait olan bir yığm

fatura ve onemsiz mektup vardı. İki tane kredi kartı hesap ozetinin arasında sarı renkte bir mektup fark ettim. Gunumuzun modem pulları yerine, gecmişten kalma bir damga

vardı. Uzerinde adres yoktu.

Zarfı acmak icin acele ederken, yumuşacık olan kağıt

neredeyse elimde parcalanıyordu. Zarfın icinde, şimdiye

kadar gorduğum en guzel yazıyla yazılmış sadece tek bir

sayfa vardı:

31 M art 1943

Kıymetlim,

Sana bunları senin kim olduğunu, nerede yaşadığını

ve aramızdaki bağın ne derece olduğunu bilmeden yalıyorum.

Tek bildiğim, kalplerimizin acıldanamayacak nedenlerle

kesiştiği ve yıllar engel oba da zamanın bir donemini

paylaştığımız. Şu ana kadar yalnızca kalp kırıklıklarımı

anlatan gunluğu okumuş olman gerek. Sana ne anlam

ifade edecek bilmiyorum ama bir bilge bana birinin, gu'

nun birinde bu gunluğu okuyacağını soylemişti. Den de bu

sen olduğuna inanıyorum. Senden ricam ne gere'

kıyarsa yapman, cunku gunluğu okuduğunda ben burada

olamayabilirim.

Beni bircok hataya sevk eden bir aşkm duşuncesiyle bas

başa bırakıyorum seni. Buyuk aşklar zamana, kalp ağnsma

ve mesafelere meydan okur. Her şey kay bediimi* gibi gorume de gercek aşklar yaşamaya devam eder. Bunu artık

biliyorum ve umarım sen de anlarsm.

Yıllar oncesinden sevgiler,

Esther Johnson

Elim gum gum atan kalbimdeydi. Gercek aşklar yaşamaya

devam eder. Bu, Kaybolan Yıllar kitabındaki Jane ve buyukannem Esther icin doğruydu. O anda pencereden iceriye dolan

esinti, bedenimin urpermesine neden oldu. Zaman tuhaf bir kavram, diye gecirdim icimden. Bu mektubu... bana yazmasının uzerinden neredeyse bir omur gecmişti. Yıllar sonra benim orada olacağımı tahmin etmiş, benim bulmam icin yazdığı o gunluğun her bir satırını okuyacağıma inanmıştı. Kalbim sevincle ve hic tanımadığım buyukanneme duyduğum aşkla carpıyordu

bu sefer. Acaba bu mektubu bana kim gonderdi? Peki

ya kızı, annem? Sadece basit bir kaza mıydı? Bir aşk kazası?

Esther1 m gercek aşk hakkında soylediklerini duşundum.

Sanki her bir kelimesi Elliot’ın yansımasıydı. Ayrı gecen onca yıla rağmen nasıl olmuştu da birbirlerine aşık kalabilmişlerdi?

Onca yanlış anlaşılmalardan sonra? Her şeyden sonra '.

Gelen mektuplara bakmaya devam ederken, alt taraflarda

benim adıma gelen kalınca bir zarf dikkatimi cekti. Posta damgasında “ Bainbridge Adası yazıyordu. Zarfın icinde

kileri cıkardım ve ilk sayfayı acıp okumaya başladım.

Sevgili Emily,

Şimdiye kadar Neu> York'a varmışındır, bu mektuplan

e\fine donduğun zaman almanı istedim. Bunlar, Buyukannen

Esther'dan. Aslında mektuplan adaya ziyaretin

sırasmda vermek istiyordum ama gunluğu okumayı bitirip

bitirmediğinden emin olamadım. Evciyi\ bana gunluğu

okuduğundan bahsetmişti. Onu bulduğuna cok sevindim.

B u la c a ğ ın ı da biliyordum. Adaya geldiğinde seni l im a n d a gorduğum o geceden beri, Esther'ın hikayesini okuyacak kişinin sen olduğunu anlamıştım. Bir işaret beklediğim onca

yıldan sonra sen cıkageldin. Ertesi gunun sabahında yengenin evine geldiğimde, koltukta uyuyordun. Yengen bahceye

cıktığında, kalmakta olduğun odaya sessizce girip gunluğu bıraktım. Eğer Bee niyetimin ne olduğunu bilseydi, onu saklardı.

Bu yuzden ona soylemedim.

Aslmda bunları seninle ozel olarak konuşmalıydım,

umarım bu zayıflığımı mazur gorursun. Ona oyle cok benziyordun ki Emily, senin yanında olmak bana onu ne kadar

cok sevdiğimi ve onun bir daha asla aramıza donemeyeceğini hatırlatıyordu.

Muhtemelen kaybolduğu o gece neler olduğunu merak

ediyorsundur. Eğer benim o gece onunla birlikte olduğumu

oğrendiysen, benim onun kdtili olup olmadığımı da merak

ediyorsundur. Artık tum sorulan cevaplama vakti geldi.

Kimseye bir şey soylemedim, ne Evelyne ne yengene ne

de Elliot’a... ama senin bilmen gerek. Hepimiz gibi ben de gittikce yaşlanıyorum ve artık bu sırrm, her ne kadar buyukannen oyle istese de, benimle birlikte gomulmesini istemiyorum.

1943 yumdaki o gece, Esther ve Bobby nm evlerinin ya'

kmtnda oturan bir arkadaşımı ziyarete gitmiştim. Arabaya

doğru yururken b o ğ m a n duydum. 0 tarafa balaığm

da Bobb/nm onu kovup kapıy, yuzune cam m kledm

Esther', oyle gormek camrn. O kadar perişan

gorunuyordu ki yureğim burkulmuş. Arab^a bindiğinde

yuzunde korkunc bir ifade vardı ve aracı delırmi} gibi

kullanıyordu. Yapabileceklerinden korktuğum icin onu takip ettim. Once Eiliot’m, sonra Bee’nm evine giui ve daha

sonra da parka gecmişti. Bana adadan ayrılmak istediğini

ama kimsenin onu bulmasını istemediğini soyledi.

Olum planı sahnesini gercekleştirmek icin bir fikri var

dı, boylece hic kimse, ozellikle de mutlu cift Elliot ve Bee onu hicbir zaman bulamayacaktı. Esther her şeyi tama

men gecmişte bırakmak istiyordu. Onun ilham kasnağı

adadaki bazı gozupek lise oğrencilerinin oynadığı 'tavuk

oyunu olmuştu. Bu oyunda eski arabalan tam kafa ka

faya carpıştıracakken direksiyonu farklı yone kırıyorlar

dı. Esther ise arabayı ucuruma doğru hızla surup, kenara

geldiğinde aractan atlayacaktı. Bunu yapmaması icin ona

yalvardım. Eğer o gece benimle gelmeyi isteseydi, omrumun sonuna kadar onunla kacardım, cunku onu cok seviyordum.

Ancak onun başka planlan vardı. Trajik bir şekilde odayı

terk edip sevdiklerinin canmı yakacak ve tek başma yeni

bir hayata başlayacaktı.

Esther arabayı calıştırdığında, parkın girişinde karanlık bir bolgede heyecanla bekliyordum. O s,roda Elliot ve Bee de gelmişlerdi. Esther'm o ikisiyle yuz yuze geldiğinde ne yapacağını merak ediyordum. .. ≪

Gece olduğu icm donlar, ne. bir şehide gtnrvbm. Be

arabayı durdurdu. EUiot arabadan mdi ve

acık bir şekilde oylece donakaldı. Esther'*. sonrasında yap tıklan aklıma gelince hâlâ içim ürperiyor. Uçuruma doğru

arabasmı sürdü ve gitti-

Elliot yalnızca cığlık atıyordu. Bunu hic unutmayacağım.

Fakat Bee, Esther icin ne kadar uzulmuş olursa olsun,

Elliot uğruna dimdik duruyordu. Yengen, iyi bir kadın

Emily. Bunu bilmen gerekir. O gece Elliot’ı suclamalardan kurtarmak, Bee nin en onemli amacıydı sanki. Onu arabaya

bindirdiği gibi oradan uzaklaştılar. Elliot’m kederle hancerlenmiş

yuzunu aklımdan hic cıkartamıyorum. Olanları

sindirebilmek icin cok cabaladım ve sonunda ona acımaya

karar verdim. Sevgilin, gozlerinin onunde hayatına kıyıyor ve sen onu kurtaramıyorsun. O sahnenin her gece onu avladığmı biliyorum. İşte bu onun en buyuk cezası.

Fakat Esther hayattaydı.

Arabamdan inip enkazı gorebilmek icin ucurumun kenarına

geldiğimde, sol tarafımdaki calıların arasından bir

ses duydum. Buyukannen birkac ezik ve sıyrıkla kurtulmuştu.

Planladığı gibi araba ucurumdan aşağıya yuvarlanmadan

atlamayı başarmıştı. Onu orada gorduğum an nasıl

rahatladığımı tahmin ediyorsundur.

Benden onu feribota goturmemi istedi. Yeni bir hayata

başlayacaktı, “Sıfırdan," demişti. Bana kırmızı kadife kaplı gunluğu verdi ve onun cok onemli olduğunu soyledi. Benden vakti gelene kadar onu saklamamı istedi, dolayısıyla

evime gotıirup onca sene o gunluğu sakladım.

kalması icm ona yalvardım, ama o kararını coktan vermişti Esther ı tarusaydm fikrini değiştiremeyeceğini de bilirdin.

Uzun sure ondan haber alamadığım icin aklıma korkunc

şeyler geliyordu. Ancak bir zaman sonra mektuplar

gelmeye başladı. Once Florida, sonra İspanya, Brezilya

Tayland olarak değişmişti adresleri. İsmini değiştirmiş, sac,’

m boyatmışa ve belki de beni en cok şaşırtan kısmı, bebeğini doğurmuş olduğuydu. Adını Lana koymuştu.

Başımı mektuptan kaldırdığımda kalbim hızla carpıyordu.

Lana. İsmi hemen hatırlamıştım. O Jack’in bahsetmiş

olduğu kadındı. Muşterisi. Bu, Jack'e ve tablolarına olan ilgisini acıklıyordu. Elliot a ulaşmak icin Jack 'le bağlantı kurmuş olmalıydı. Taşlar artık birer birer yerine oturuyordu.

Mektubu okumaya devam ettim:

Bebeğini sormuştu, anneni yani. Cunku buyukbabanla

goruşuyordum, en azından yeni eşijane’le adadan aynlana

kadar... Esther’a olan biten her şeyi anlatıyordum ve bu da onu rahatlatıyordu, biliyorum.

Yaşadığını kimsenin bilmesini istemiyordu, ama son

zamanlarda bana Elliot’a, Bee’ye ve Evelyn’e selamını

iletmemi, onları cok sevdiğini ve surekli duşunduğunu

soylememi istedi. Bu mesajları iletmediğimi soylediğim icm kendimden utanıyorum. Ancak buna cesaret edemedim.

Onca yıldan sonra bu gerceğin ustesinden gelebileceklerim duşunmuyordum. Bu sim onlardan sakladığım icin de benim

hakkımda ne duşuneceklerini merak ediyordum. Onlar

coktan buyukanneni kalplerine gommelerdi. Lakm

durust olmak gerekirse, Esthcr'la aramdaki tek bağ. bu

mektuplardı ve bunu kimseyle paylamak istemiyordum.

Ne Bee ne Evelyn ne de Elliotla elbette. Onu kimseyle

paylaşmak istemedim.

Mektuplar birkac yıl once kesildi ve anlan cok ozledim.

Esther’m nerede olduğunu merak ediyorum. İyi mi, hala yaşıyor mu diye icim icimi yiyor. Son zamanlarda mektuplara

adresini yazmadığı İC™ ona ulaşma cabalarım da boşa cıka.

Bunu soylemek istemezdim canım, ama sanırım o oldu.

Artık bu mektupları sana bırakıyorum. Umanm

yıllardır beni mutlu ettikleri gibi sen de onları okurken mutlu olursun. Umarım Esther’ı tanımana ve onu sevmene

yardımcı olurlar. Ben onu her zaman seveceğim.

Mektuplar yaşam, umut ve beklentiyle dolu olmalarına

rağmen satır aralarına kazınmış pişmanlığı ve kederi sen

de goreceksin. Fark edeceğin gibi o sessiz, sakin biridir, tıpkı senin gibi...

Sevgiler,

Henry

Sırtımı sandalyeye yasladım ve mektubu goğsume bastırdım.

Oyleyse o gece olmemiş. Her şey bir oyunmuş ve

Henry de ona yardım etmiş. Bunları Elliot'a soylemek icin can atıyordum, fakat sonra Esther'ın onca sene Henry ile

yazıştığını gercekten oğrenmek ister mi, diye gecirdim aklımdan.

Elliot durumu anlar mıydı? Onu affedebilir miydi?

Zarfın icine son kez baktım ve ince kartona sanlı bir şey olduğunu fark ettim. Actığımda icinde Henry 'nin şominesinin rafında gorduğum fotoğraf ve yanma iliştirilmiş bir not vardı: Buyukannenin bir resminin sende olması gerektiğini duşundum.

Kalbimde onu bu şekilde hatırlıyorum.

Fotoğratı masanın ustune koydum ve mektup yığınına

uzandım. Her birini tek tek okumak istiyordum.

25 tMart

“Bir Suredir ortalarda yoktun,” dedi terapistim Bonnie, birkac gun sonra seansa gittiğimde. Ona. Dr. Archer yerine

Bonnie diye hitap etmem konusunda ısrar etmişti, ben de

seve seve kabul etmiştim.

“Evet, oyle oldu,” dedim, tırnaklarımı mavi koltuğun

doşemesine batırarak. Ne zaman Bonnie ile goruşsem hep

boyle davranıyordum, bunun nedeni shc/k/h* psikolojisiydi.

“Seanslara gelemediğim icin ozur dilerim. Buradan acilen

ayrılmam gerekiyordu.” Ona başımdan gecen her şeyi anlatmaya başladım: Brainbridge Adası'nı, Bee’yi, Evelyn'i,

gunluğu, Greg’ i, Jack'i, Henry'yi, Elliot'la buluştuğumu ve tabii ki Joel'i ve gecirdiğim son birkac haftayı.

Konuşmamı bitirdikten sonra, “Artık bana ihtiyacın olmadığını fark etmişsindir,” dedi Bonnie.

“Ne demek istiyorsun?”

“Cevaplarını almışsın,” diye yanıt verdi.

“Oyle mi?”

“Evet.”

“İyi de hala yazamıyorum,” dedim. “İyileşmiş sayılmam.

“Evet, iyileştin,” diye cevap verdi Bonnie. “Eve git Goreceksin.”

Bonnie haklıydı. Oğlen saatinde eve gittiğimde dızustu

bilgisayarımı actım ve yazmaya başladım. Tum oğlen,

trafik saati, akşam yemeği ve tum gece boyunca yazdım.

Esther'ın butun hikayesini uyarlayana kadar durma an

yazdım. . x _

O gece bilgisayarımı kapatmadan once y

cumleye baktım. Gunluğun son cumlesi olmasına rağ

hikayenin sonu değildi. Kalbimin derinliklerinde bunu hissedebiliyordum.

Derin bir nefes aldım ve yeni bir sayfaya

gectim. Hikayenin nasıl biteceğini bilemiyordum ama oğ.

rendiğimde sonunu ben yazacaktım. Esther icin, Elliot icin, Bee icin, Evelyn icin. Henry icin, buyukannem ve buyuk

babam icin, annem ve kendim icm...

30fflart

New York’a donduğumden beri Jack’ i duşunmemeye calışıyordum ama nereye baksam onu goruyordum. Ne yaparsam

yapayım onu aklımdan cıkaramıyordum. Bu duygunun,

Elliot ve buyukannemin bahsettikleri sonsuz aşkı

yansıtıp yansıtmadığını merak ediyordum.

Ancak Esther’m hikayesi planladığı gibi sonlanmamıştı.

Belki de bu bana ders olmalıydı: Bu aşkı kusurlarıyla kabul edip onume bakmalı ve sonsuza kadar onu kalbimde saklamalıydım.

Birlikte oğlen yemeği yemek icin Annabelle'i arayıp

onu kandırmaya calıştım. “Nişanını doğru duzgun kutlayamadık bile,”

Evimin yanındaki restoranda saat birde buluşmak icin

sozleştik. Garson bana bir masa gosterdi ve orada oturup

Annabelle i beklemeye başladım. On dakika sonra o da

geldi. Ozur dilerim.” dedi. “Evan'ın annesi aradı. Biraz

cenesi duşuk de.”

Gulumsedim. “Seni gormek guzel Annie.”

“Goruşmen iyi gecti herhalde?” diyerek gulumsedi Annabelle.

“Keyfin yerinde bakıyorum ”

“Evet.”

“Ee, neler yapacaksın bakalım?”

Yine gulumsedim. “Tam olarak neye

biliyorum," dedim.

“Neymiş o?”

“Gunluk,” diye yanıt verdim. -'Onu bitireceğim."

“Ne demek istiyorsun?”

“Esther’m yarım kalan hikayesini onun icin bitireceğim.

Son bolumu yazıyorum.”

Annabelle yalnızca sırıtıyordu.

“Bu hikaye uzun yıllar saklı tutulmuş. Nedense onu tamamlamak benim gorevimmiş gibi hissediyorum.”

Annabelle masanın karşı tarafından elime uzanarak,

“Bununla birlikte kendini de bulacaksın,” dedi.

“Sana borcluyum,” diyerek başımı salladım.

“Hic de değil,” dedi. “Ben sana sadece fikir verdim. Gerisini sen hallettin.”

“Annie, kedili kadın olmanın eşiğindeyim. Evimin on

dokuz kediyle cevrelendiğini duşunebiliyor musun?”

“Tabii ki,” diye cevap verdi Annabelle kıkırdayarak.

“Biri gelip seni bu kedigillerden kurtarmalı.”

İkimiz de kahkahayla gulduk. Sonra Annabelle bana bakarak,

“Ne zaman gidiyorsun?" diye sordu.

“Gidiyorum?”

“Bainbridge Adası’na.”

İcimden bir ses de aynı Annabelle gibi oraya gideceğimi

soyluyordu. Ama ne zaman ve hangi şartlar akında olduğunu henuz kestiremiyordum. “Bilmiyorum, diye cevap verdim.

Fakat zamanı coktan yazılmışu ama benim haberim yoktu.

Eve geldiğimde saat oğlen ucu geciyordu. Telesekreter cihazjnın ışığı yanıp sonduğu icin duğmeye basarak mesajlar,

dinlemeye başladım.

“Emily. ben Jack.

Tuylerim bir anda diken diken oldu.

“￡ v numaram bulabilmem biraz zaman aldı, duydum ki

adadan ayrılmışsın. Neden bana bir hoşca kal demeden gitligini bilmiyorum. Buyukbabamla konuştuğumda bana onu

ziyaretinden bahsetti. O zaman neler olduğunu anladım.

Sen de fark eniysen hafızası pek net değil, bu yuzden benim hakkımda sana sacma sapan bir şeyler soylediyse dikkate

alma.”

İlk mesaj bittikten sonra İkincisi başladı. “Ozur dilerim, yine ben. Sana o geceden bahsetmek istiyorum. Beni arayan şendin, değil mi? Umarım sende yanlış bir izlenim bırakmamışımda.

Bir muşterim icin bir tablo uzerinde calışıyordum.

Aradığın zaman ellerimde sarı akrilik vardı, bu yuzden telefonu acamadım. Lutfen bana inan. Ortada romantik bir şey

yoktu. Emily kadın altmışlarında biri. Bu senin icini rahatlatır mıT Bir an durakladı. “Fakat senden sakladığım bir şey

var. Konuşmamız gereken bir şey.” Tekrar durakladı. "Emily, seni ozledim. Sana ihtiyacım var. Seni... seni seviyorum. İşle sonunda soyledim. Lutfen beni ara.”

Cihazda cıkan numaraya baktım ve hızlı bir şekilde numaralan cevirdim. Beni seviyordu. Telefon caldı, caldı ama

kimse cevap vermedi. O anda aklıma daha iyi bir fikir geldi.

Havayolu şirketini aradım ve Seattle'a ertesi gun icin bir yer ayırttım.

Donuş bileti de ister misiniz?" diye sordu telefondaki gorevli.

Hic duşunmeden. “Sadece gidiş,” dedim.

Bavulumu hazırlayıp fermuarını kapattıktan sonra bir

şeyi unuttuğum hissine kapıldım. Yanıma alacaklarımı

aklımda kontrol ederek evi arşınlarken, neyi unuttuğumu

buldum: Kaybolan Yıllar. New York’a donduğumden beri

bu kitabı duşunuyordum. Romanı, Esther’ın hikayesinin

ışığında yeniden okumaya kararlıydım.

Kitap okunmak icin oturma odasındaki rafta sabırla bekliyordu.

Onu raftan aldım ve kanepeye oturup birkac sayfa

okudum. Kitabın giriş sayfasını incelerken o ana kadar hic fark etmediğim bir ayrıntı dikkatimi cekti. Siyah murekkeple yazılmış bir cumle vardı. Zamanla belirsizleşmesine

rağmen hala okunabiliyordu. Yazıyı okuyabilmek icin kitabı yaklaştırdım ve sayfaya şu cumlelerin yazıldığını gordum:

“ Bu kitap Esther Johnsona aittir.”

31 Mart

Arkadaşlarıyla birlikte Seattle’a gidip, akşam saat onda

evde olmasını sağlayacak feribotu kacıran liseli bir

kızın hikayesi geldi aklıma. Kız, bir sonraki feribotun tam bir saat sonra kalkacağını ve eve gec kalırsa babasının ona ne kadar kızacağını biliyordu. Bu nedenle panikleyen genc kız, feribotun limandan cıktığını gorunce cantasını yere

fırlattığı gibi borda iskelesine atlamıştı. Ancak feribotun balkonu yerine denize duşmuştu. Hemen hastaneye kaldırılan genc kız, evine kırık bir bilek ve morarmış bir ceneyle

gonderilmişti. Kızın adı Krystalina’ydı. Limana vardığımda feribotun duduğunun caldığını duyunca ve yavaş yavaş

hareket ettiğini gorunce, o kızı hatırladım.

Ya diğer feribotu beklemek icin limana kamp kuracaktım

ya da havaalanına donup on uc saatlik bir ucuşu (ki fiyatı son dakika alman bilete gore olacaktı) goze alacaktım. Akşam

yedi feribotunu kıl payıyla kacırdığımı duşununce Krystalina gibi koşup feribota atlamayı duşundum. Aşağıda calkalanan denize baktım ve adanın beni biraz daha bekleyebileceğine karar verdim. Jack de bekleyebilirdi? Ya da bekler miydiFeribot 20:25'te Bainbridge Adası’na varmıştı. Bir taksi haricinde benden başka bekleyen yoktu.

-Beni Hidden Cove Caddesi’ne goturebilir misiniz?”

diye sordum surucuye.

Adam başını sallayıp elimdeki bavulu alarak. “Cok az

eşyayla gelmişsiniz. Kısa bir ziyaret m i?” diye sordu.

“Henuz emin değilim,” diye cevap verdim.

Adam sanki ne demek istediğimi anlamışcasma yeniden

başını salladı.

Ona Jack'in evinin adresini verdim. Oraya ulaştığımızda

evi kapkaranlıktı.

“Evde kimse yok gibi gozukuyor,” dedi taksi surucusu.

Gitmemizi onerdiğinde sinirlenmiştim.

“Bir dakika bekleyin,” diye karşılık verdim.

Şu anki durumum, filmlerdeki kadın ve erkeğin birbirlerine koşup sarıldığı ve dudaklarının kenetlendiği ana cok

benziyordu.

Kapıyı bir kere caldım ve birkac dakika bekledim. Sonra

tekrar caldım.

“Evde kimse var mı?” diye seslendi taksi surucusu arabadan.

Onu duymazlıktan geldim ve gum gum atan kalbimin

sesini dinleyerek kapıyı tekrar caldım. Haydi Jack. ac şu kapıyı.

Bir dakika sonra onun kapıyı acmayacağından emin olmuştum.

'la da evde değildi. Bu kadarı bir anda fazla gelmişti.

Verandaya oturdum ve başımı dizlerime gomdum.

Burada ”e yiyorum? Bu adam, nas.l sevdin,’ A k l™

Kaybolan Y.llar kitab.ndan cok sevdiğim bir paragraf .eldi:

-Aşk. zorla tomurcuk vermesini istediğin bir sera ciceği

değildi. Aşk. yol kenarında beklenmedik şekilde acan bir

cicekti.”

Evet, aşk buydu, benim zorumla elde edebileceğim bir

şey değildi. Doğaldı. Durdurulamazdı. Bu farkındalık bana Jack'in buz gibi merdivenlerinde otururken buyuk bir rahatlık vermişti.

“Bayan.” diye seslendi taksi surucusu. “İyi misiniz? Eğer gidecek bir yeriniz yoksa eşimi arayıp haber verebilirim.

Sizin icin bir yer hazırlayabilir. Ahım şahım bir yer olmaz ama en azından bu geceyi gecirebilirsiniz." Bainbridge Adası ’nda herkesin iyi bir tarafı var. diye gecirdim aklımdan.

Kendimi toparlayarak, “Teşekkur ederim, cok naziksiniz,”

diye cevap verdim. “Yengem biraz ileride oturuyor.

Bu gece ona gideceğim.”

Taksi surucusu beni Bee'nin evinin onune bıraktı. Ucreti

odedikten sonra, arabadan indim ve birkac dakika oylece

elimde bavulum, eve baktım. Geri gelmekle doğru mu yaptım duşuncesi vardı aklımda. Sonra eve doğru yurudum, on

kapıya geldiğimde ışıkların acık olduğunu fark ettim ve iceri girdim.

“Bee?” Yengem bıraktığım gibi sandalyesinde oturuyordu.

Butun olanlardan sonra, bu ic rahatlatıcı bir manzaraydı.

“Emily?” dedi ve ayağa kalkıp bana sarıldı. “Bu ne

surpriz!”

“Geri donmek zorundaydım,' dedim.

“Geri doneceğini biliyordum,' diye karşılık verdi Bee.

“Jack de geri donme sebeplerinden bir tanesi, o> le değil m Başımla onu onayladım. “Evine gittim ama orada değildi.”

O anda Bce'nin ifadesi ciddileşti. “Elliot," dedi. Yengemin o adı soyleme şekli, tuylerimi diken diken etmişti. “O

hasta. Jack bugun arayıp haber verdi. Bilmemi istemiş...”

Sustu, sesi sanki bastırılmış duygularını acığa vurur gibiydi.

“Elliot... o hic iyi değilmiş, tatlım, oluyor.”

Yutkundum.

“Jack de şimdi hastaneye gidiyor. Aslında feribota binmek icin limana gidiyor. Eğer şimdi cıkarsan ona yetişebilirsin.”

Başımı one eğerek, “Bilmiyorum," dedim. “Sence beni

gormek ister mi?"

Bee başını salladı. “Seni gormek istiyor, biliyorum,"

diye cevap verdi. “Ona git Emily. O da oyle yapmanı isterdi."

Bee elbette Esther'dan bahsediyordu. O gece feribot

terminaline gitmemi sağlayan bu sozlerdi. Benim yolumu

sonsuza kadar değiştiren bu sozlerdi. Onun bağışlanmak istediğini biliyordum. Eminim Esther da burada olsaydı, o da

Bee'nin dediklerini onaylar ve gitmemi soylerdi.

“Anahtarlarını alabilir miyim?” diye sordum Bee'ye.

Bee onları bana doğru atarak, “Hızlı gitmelisin,” diye

uyardı beni.

Kalbim yerinden fırlayacaktı sanki. “Sen nasılsın?” diye

sordum, Elliot la olan hikayesini hatırlayarak. “Onu gormek istemez misin?”

Bcc evet der gibi baksa da başını iki yana salladı. “Benim yerim orası değil ” dedi.

Gozlerinin yaşardığını gorebiliyordum. “Onu hala seviyorsun Bee. değil m i r

d o n e m i yok,” diyerek g e n d e n damlayan bir ya,, SİMi

"Paket... Elliot’ın sana verdiği paket. Neydi oT’

Bee gulumseyerek. “Savaştan geldikten sonra bana ver

m.ş olduğu fotoğraf albumuydu," dedi. "Buyukannenle aramızda gecenlerden sonra albumu Elliofa geri vermiştim'

Ama onca yıl saklamış.”

Elini sıvazladım vc bavulumu aldım.

“Haydi artık git,” dedi. “Jack’in peşinden git."

Bee*nin arabasını sanki hayatım bu buluşmaya bağlıymış

gibi hızla surdum. Ne polisi ne de kaza yapabileceğimi,

hicbir şeyi duşunmedim. Her dakika, her saniye benim icin cok onemliydi.

Limana geldiğimde arabayı park ettim. Arabadan indiğimde

feribotun kalkış duduğunu duyduğum an kalbim

yerinden cıkacak gibi olmuştu. Limana doğru koştum ve

iskeleden bakıp yine feribotun icine atlayıp atlamamayı duşundum.

Ama feribot uzaklaşmıştı. Onu kacırmıştım. Jack i

kacırmıştım.

Daha hızlı olamadığım icin kendime kızdım ve onumde

duran korkulukları sıkıca tuttum. Zaten aksi olsa şaşırırdım.

Son zamanlarda hayatım hep bir şeyleri kacırmakla gecmişti.

Adalıların coğunlukla Scattlc’dan gelen arkadaşlarını veya akrabalarını karşıladıkları yere kadar yurudum, feribot tamamen doluydu. Acaba Jack’ i gorebilir miyim diye bakın

yordum ama ferbiot kıyıdan oldukca uzaklaşmıştı artık.

Sonra bir anda arkamda ayak sesleri duydum. Biri limana

doğru koşuyordu. Arkamı donduğumde, Jack’in

elinde bavuluyla endişeli bir ifadeyle borda iskelesine

doğru koşmakta olduğunu gordum. İşte o zaman o da beni

fark etti.

“Emily?”

“Jack,” dedim, bu ismi telaffiız etmek hoşuma gidiyordu.

Jack ellindeki bavulu bıraktı ve bana doğru koştu. “Burada olduğunu bilmiyordum,” dedi yuzune duşen bir tutam

sacı geriye iterek. Sonra yuzumu okşadı.

İcimden ne geliyorsa soylemeye karar vermiştim. “Mesajını aldım ve sana surpriz yapmak istedim.”

Jack, “Ee, bunu başardın da,’’ diyerek sırıttı. Sanki bir şey demek istiyor gibiydi ama uzaktan gelen bir feribotun duduğuyle her ne soyleyecekse dile getiremedi. Başka bir

feribot limana yaklaşıyordu.

“Evine gittim,” dedim, herhangi bir şey gorebilmek adına

gozlerini inceliyordum.

Jack elimi tuttu. Onun dokunuşuyla butun vucudum

uyuşmuştu sanki.

“Bee. buyukbabanın rahatsız olduğunu soyledi,” diye

devam ettim konuşmaya. “Bunu duyduğuma cok uzuldum.

Onu gormeye gidiyorsun, değil mi?”

Jack başını olumlu anlamda sallayarak, “Bu gece onun

yanına gidip orada kalmayı duşundum. Boylece yalnız kalmayacak.

Yarın bir ameliyata girecek.”

İ y i olacak, değil mi?”

Emin değiliz.” diye yanıt verdi. “Son beş yılda iki tane

kalp ameliyatı gecirdi. Doktorlar bu operasyon başarılı gecmezse, ellerinden başka bir şeyin gelmeyeceğini soyluyor.”

329

Esther, sevdiği adamın aşk dolu kalbinin sonmekte oldugunu biliyor mu. diye gecirdim aklımdan

“ Yanında olmalısın. Elliot yann ameliyattan cıkt.kun

sonra goruşebiliriz,” dedim Jack’e ve yolcuların, alıp kaiTs icin hazırlanan feribotu işaret enim. “Haydi, gi, de şu feri botu yakala. Seni burada bekliyor olacağım:’

Jack başını sallayarak, “Burada boyle bir guzelliği yalnız başına mı bırakacağım?” dedi. “Buyukbabam bunu duysa

asla onaylamazdı. Neden sen de benimle gelmiyorsun?”

Başımı goğsune yasladım, tıpkı Bee’nin evinde baş başayken yaptığım gibi. “Tamam.”

“O sabahı duşunuyorum ” dedi Jack yuzunu bana doğru

cevirerek, “seni Henry’nin evinde gorduğum o sabahı.”

Dile getirmesini istediğim şeyi soylemesini umarak,

“Nasıl yani?” diye sordum.

“ Bu şekilde olmayı umit etmiştim.”

O ana kadar hic hissetmediğim bir duyguyla dolmuştu

icim. Aşık olmuştum, aslında daha fazlası vardı. Ona tapıyordum sanki.

Jack elini cebine atarak, “Emily,” dedi. “Sana vermek

istediğim bir şey var.” Elinde kucuk siyah bir kutu duruyordu.

bu kutuyu Evelyn’ in cenazesinde Elliot m ona verdiğini

hatırladım. İcinde ne vardı? Titreyen ellerimle kutunun kapağını kaldırdım ve sokak lambalarının altında parıldayan

bir şey gordum.

Jack boğazını temizleyerek konuşmasına devam etti.

“Buyukbabam yıllar once aşık olduğu kadına verdiği bu

yuzuğu bana bıraktı. Ben de sana vermek isti)onun.

Nefesim kesilmişti sanki. İki yakut arasına yerleştirilin ş

şeklinde bir pırlantaydı. Bu yuzuğu hatırlamıştım.

armut

Hslher'ın nişan yuzuğuydu. İcgudusel olarak hemen parmağıma taktım.

Jack gozlerimdeki bu tanıdık ifadeyi gorup. “Hikayeyi

biliyorsun, değil mi?" diye sordu.

“Evet,” diyerek başımı salladım.

“Peki nasıl oğrendin?”

“Bu ay biraz araştırma yaptım," dedim gizemli bir şekilde.

Jack, “Ben de," diye karşılık verdi. “Buyukbabamın hatırına Esther’ın yerini bulabilmek icin araştırma yaptım.

Onları tekrar bir arada gormek istiyordum." Sonra sustu ve yerden bir taş alıp denize fırlattı. “Artık cok gec."

“Neden gec olduğunu duşunuyorsun?”

Jack endişeyle bana bakarak, “Korkarım o o ldu," dedi.

Kalbim hızla carpmaya başladı. “Nereden biliyorsun?"

Ya yorgunluktan ya da uzuntuden gozlerini ovuşturdu.

“Esther'a son on beş yıldır bakan hemşiresi soyledi. O gece beni birlikte carşıda gorduğun ve telefonu acan kişi dc aynı kadındı.”

“Kafam karıştı." dedim. “Onu nasıl buldun?”

“Benimle o irtibata gecti. Esther'ın son dileğini yerine

getirmek icin buyukbabamın nerede olduğunu oğrenmek

istiyordu."

“Demek oldu,” diyerek ic cektim.

“Evet.”

Başımı salladım. “Hayır, bu gercek olamaz.” Kalbim

buna inanmak istemiyordu. “Kadının adı ne demiştin?"

“Lana.” diye yanıt verdi Jack.

Bir an icin rahatladım. “Bu her şeyi acıklıyor.”

Nevi. diye sordu Jack, ifadesinden aklının karıştığı

belli oluyordu.

“Jack, Lana onun hemşiresi değil. Lana onun h*.

Elliot'ın kızı.”

Jack kaşlarını catarak, “Cok sacma,” dedi.

“Biliyorum, kulağa oyle geliyor ama doğru olan bu Eğer

Lana sana ulaştıysa ve Esther’ la olan bağını sana anlatmadıysa, nerede yaşadığı hakkındaki gercekleri de anlatmamıştır.

Belki Esther hala yaşıyor. Bence annesini korumak

istemiş olabilir.”

Jack cevap vermek icin ağzını acacakken, “Bir saniye”

diyerek konuşmaya devam ettim. “Bahsettiğin Lana, senin

bir tablonu almak isteyen kadın, değil mi? Hani kumsaldaki bir kadını tasvir eden tabloyu?”

“Evet,” diye onayladı Jack. “Annesi icin olduğunu soylemişti.

Eski fotoğraflardan yola cıkarak yapmıştım.”

“Jack, fotoğraftaki kadının hic Esther olabileceği aklına gelmedi mi? Elliot'ın kanından canından biri tarafından yapılan bir tabloyu annesine vermek istediği?”

Jack soylediklerimi bir muddet duşundukten sonra başını

iki yana salladı. “Bana anne vc bahasının emekli olduğunu.

Arizona'da yaşadıklarını soylemişti. Eğer soylediğin

doğruysa, gerceği gizlemek icin neden bu kadar ayrıntılı bir hikaye anlatsın ki?”

“Oyle olması gerekiyordu, cunku annesinin tekrar incinmesini istemiyordu."

“Keşke durum boyle olsaydı Emily,” dedi Jack omuz silkerek.

“Ama bana hic inandırıcı gelmiyor. Esther'ın hayatından

ve olumunden bahsederken, o kadının nasıl bir halde olduğunu ben kendi gozlerimle gordum. Yansıttıklarının hepsi gercekti.

Hava ruzgarlıydı, Jack ne yaptığın, bilmeden adeta bu

battaniye gibi beni sardı. “Keşke onlar icin daha farklı bu olsaydı ” dedi. bana sıkıca sarılarak. “Ama biz kendi

hTavenıizi yazabiliriz. Bizimki trajik olmak /orunda değil.”

' Alnımdan usulca optu, o anda feribotun duduğu tekrar

caldı>

..gen de senden, butun bu olanlardan kacmayı duşunuyordum,”

dedim.

Jack elimi tuttu ve “Bunu yapmadığın icin cok mutluyum,”

dedi.

El ele feribota bindik ve Seattle'a bakan bir banka oturduk.

Şehre yaklaştıkca, Jack'in. buyukbabası icin gittikce

endişelendiğini hissedebiliyordum. Hastaneye vardığımızda Elliot’ın durumu ne olacaktı? Ona postayla gonderdiğim

Esther’ın gunluğunu okuduktan sonra, beni gorunce daha

cok uzulur muydu?

Hastaneye vardığımızda dorduncu kata cıkıp danışmaya

Elliot’ın durumunu sorduk. “Korkarım, pek iyi değil,” diye fısıldadı hemşire. “Oğlenden beri cok hırcın ve zihni bulanık.

Onu rahatlatmak icin her şeyi yaptık ama doktorlar cok

fazla zamanının kalmadığını soyluyor. Şansınız varken ona hoşca kal diyebilirsiniz.”

Buyukbabasının odasına yaklaştığımızda Jack*in yuzu

kirec gibi beyazdı. “Bunu yalnız başıma yapamam," dedi.

Elini tutarak. “Tek başına yapmak zorunda değilsin/

dedim.

Birlikte odaya girince Elliot’ın makinelere bağlı bir şekilde yattığını gorduk. Rengi solgundu ve zor nefes alıyordu.

SarahJ<° v * , 333

“Benim buyukbaba,” dedi Jack usulca, vatao.n t

diz cokerek. “Benim Jack.” ‘ ' enanna

EHİot hafif≪e &ozlcrini baladı. "O geldi." dcdi usulca, neredeyse fısıldayarak konuşmuştu. “O buradavd, r T

gordum.”

“Kimi buyukbaba?”

Elliot gozlerini tekrar kapattı, sanki ruya goruyormuşcasına gozkapakları seğiriyordu. “O mavi gozler,” dedi. “Eskisi

gibi maviydi.”

“Buyukbaba,” dedi Jack usulca, gozleri umutla kıvılcım

sacıyordu. “Burada olan kimdi?”

“Bana evleneceğini soyledi,” dedi Elliot gozlerini tekrar acarak. Hafızasının gidip geldiği belliydi. Jack'in yuzundeki hayal kırıklığını gorebiliyordum. “Bana, o serseri

Bobby*yle evleneceğini soyledi. Neden onunla evleniyor

ki? Onu sevmiyor bile. Hic sevmedi de. Beni seviyor. Biz

birbirimize aidiz.” Birden kalktı ve kolundaki serumu cekiştirmeye başladı. “Onunla konuşmalıyım. Ona her şeyi

anlatmalıyım. Birlikte buralardan kacmalıyız.”

Jack endişeli gozlerle bakıyordu. “Halusinasyon goruyor.”

dedi. “Hemşire bunun icin beni uyarmıştı. İlaclardan

oluyormuş.”

Elliot hırcın ve caresiz gorunuyordu. Jack onu sakinleştirmeden oncc koluyla yanındaki monitoru yere fırlatmıştı.

“Sakin ol buyukbaba, hicbir yere gitmiyorsun.” dedi Jack

ve bana dondu. “Emily, hemşireyi cağır.”

E llio f ın yatağlnın yanındaki kırmızı duğmeye basmamla

iki hemşirenin odaya girmesi de bir oldu. Biri Elliot ı

tekrar yerine yatırmaya calışırken, diğeri de sol kol

bir iğne yaptı. “Bu sizi rahatlatacaktır. Bay Hartley.

Elliot birkac dakika icinde uykuya daldıktan sonra, i Ve.

cek almaya gideceğim," dedim Jacke. “İstediğin bir şcy var mı?”

“Kahve.” diye fısıldadı, gozlerini Elliot'ın uzerinden

cekmeden.

Başımı salladım ve odadan cıktım.

Kafeteryaya doğru yurudum -neyse ki acıktı- ve iki tane

Fransız kahvesi alıp cebime de birkac tane kucuk şeker ve krema paketlerini tıkıştırdım. Acaba Jack kahvesini nasıl iciyor? O anda aklıma Annabelle'in araştırmaları geldiyse de bu duşunceleri boş verdim. Sonra hesabı odemek icin

cantamdan iki dolar yirmi yedi sent cıkarıp verdim.

Asansorde aklıma Elliot geldi. Esther'ı gormek icin ne

kadar da istekliydi. Hayatının son anlarında bile onu deli gibi seviyor olması yureğimi burkmuştu. Tam Elliot*m odasına girmek uzereydim ki arkamdan biri seslendi.

“Affedersiniz hanımefendi.'* Seslenen, elinde kağıt olan

bir hemşireydi. “Bay Hartley'nin odasında mavi renkte bir şal gordunuz mu?”

“Hayır, ben bir şey gormedim,” dedim başımı sallayarak.

Hemşire omuz silkerek. “Peki.** dedi ve elindeki kağıda

baktı. Bir kadın aradı ve Bay Hartley'yi ziyarete geldiklerinde annesinin...** Yeniden elindeki kağıda baktı, “ ...mavi

şalını duşurduğunu soyledi.”

Şaşkın gozlerle hemşireye bakıyordum. “ İsmini ya da

numarasını verdi mi?**

Hemşire bana baktı ve “Onu tanıyor musunuz?** dedi.

"Olabilir, diye cevap verdim, guclukle yutkunarak.

Hemşire yeniden kağıda baktı. “Bu biraz tuhaf. Mesajı

gunduz vardiyasındaki hemşire almış." dedi ve başm iki yana salladı. "Ama kadının adını not duşmemiş." ""

Sadece ic cekmekle yetindim.

“F.ğcr odada şal. bulursanız, lutfen hemşireler odas.na

getirin." dedi hemşire. “Belki sonra tekrar arar, rahatsı, ettim kusura bakmayın.”

Bir dakika sonra Elliot’ ın odasındaydım. "≫urumu nasıl?”

diye sordum Jack'e. Kahveyle birlikte elimdeki şeker

vc krema paketini de uzattım.

“Uyuyor.** dedi Jack, kahvesine şeker ve krema ekledi.

Ben de aynısını yapmıştım.

Bunu gorunce eğilip onu yanağından optum.

“Bu ne icindi?" diye sordu Jack.

“oylesine,” diye fısıldadım.

Parmak uclarımda Elliot'ın yatağının yanına gittim vc

uzerindeki battaniyeyi omuzlarına kadar cektim. O sırada

gozume bir şey takıldı. Elliot'ın elinde kalbine bastırdığı bir şal vardı. Mavi bir şal...

O anda gozyaşlanma hakim olamadım. Bunu hiliyvrdum.

“Ağlıyorsun,” diye fısıldadı Jack.

“Evet ağlıyorum," dedim, gozyaşlanmın arasından gulumsuyordum.

Sonumla ağlıyorum. Ona soylemek istediğim oyle

cok şey vardı ki, ama şimdilik bekleyebilirlerdi. Şu an icin tek bildiğim, gozlerimden iri damlalar halinde akan yaşlardı. Ağlayabilcceğimi hic duşunmezdim. Gozlerimden akan her damlada

icim rahatlıyor, mutlulukla doluyordu sanki.

Jack beni kendine doğru cekerek. "Burada, yanımda olduğun icin teşekkur ederim, dedi.

Tam onu kucakladığım anda hemşire yavaşca anın

kapısını actı ve “Buraya gelen bayanın ismini oğren im.

danışma masasında imzası var, diye fısıldadı. Elliot yatağında kıpırdayınca Jack onun yanına gitti. Ben dc hemşireyle

birlikte koridora cıktım.

“Lana,” dedi hemşire, ismin yazıldığı kağıdı gostererek.

“Adı Lana.”

“Lana'mı?” dedim, gozlerimden akan yaşlara artık hic

engel olamıyordum. “Elbette, başka kim olabilir ki?" Tuylerim diken diken olmuştu.

Bir omur ayrı kaldıktan sonra, birbirlerini gorduklerinde neler konuştular? Kucaklaştılar mı? Yitirilen onca yıl icin gozyaşı doktuler mi? Onemli olan bu değildi sanırım. Nihayet Elliot kızını gormuştii. Nihayet Esther ını gormuştu.

“İyi misiniz?” diye sordu hemşire, elini omzuma koyarak.

“Evet,” diyerek gulumsedim. “Evet. cok iyiyim

Elliot'ın odasının onundeki bir demir sandalyeye oturdum.

Tepemde yanan floresan lamba cızırdıyor, hava kahve

ve bir temizlik maddesi kokuyordu. Cantamı actım ve yıllardır hissetmediğim bir kararlılıkla dizustu bilgisayarımı

cıkardım. Karşımdaki boş ekranda beliren imlece oylece

baktım ama bu sefer farklıydı. Esther'ın hikayesini nasıl bitireceğimi biliyordum artık. Bu hikayenin nasıl başladığını

ve nasıl sonlandığını biliyordum. Kelimesi kelimesine...

Saatin 23.59'u gosterdiği sırada, yazılması gereken başka bir hikayenin olduğunu fark ettim. Nisan ayının ilk gunune girecektik. Yeni bir gun. yeni bir ay ve yeni bir hikayenin başlangıcıydı. Benim hikayemin başlangıcı... Ve ben onu

kaleme almak icin sabırsızlanıyordum._