Sarah Mclean - İntikam Ateşi.

TOPRAKLARIN KADERİ, BİR GÜN YENİDEN

GERÇEK SAHİPLERİNİN ADIMLARI ALTINDA

UZANMAKTIR

Michael Bourne, topraklarını kumarda kaybedince elinde

malikânesi ve unvanından başka hiçbir şeyi kalmaz. Ancak

aradan geçen yıllar ona iyi davranır ve kaybettiklerinden daha

fazlasmı aynı yolla kazanır: kumarla. Elde edemediği tek şey

çocukluğunu geçirdiği Falconville topraklarıdır.

K İ T A P 9 "786055 092146

1 20.00

ISBN 978-605-5092-14-6 9786055092146

tntikam Ateşi

Kitabın Özgün Adı: A Rogue by Any Ütlıer Name

Nemesis Kitap Roman

YaytnNo: 152

Ya/an: Saralı Macleaıı

Çeviren: Kzgi Akın

Yayına Hazırlayan: Hasret Parlak

Düzelti: Ceylan Türk

Son Okuma: Yağmur Yavaş

Kapak Tasarım ve Uygulama: İlknur Muştu

ISBN: 978-605-5092-14-6

ıO Saralı Maelean

<? Nemesis Kitap

Ihı kitabm yayın hakları Akcali Telif Hakları Ajansı

aracılığıyla alınmıştır.

Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında

yayıncının izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılaıııaz.

Sertifika No: 26707

1. Baskı / By Kil 2013

Baskı vc Cilt:

Melisa Matbaası

Çiltehavuzlar Yolu Acar Sitesi No: 4 Davııtpaşa / İstanbul

Tel: 0212 674 97 23 - 670 97 29

Yayımlayan:

NEMESİS KİTAP

Gürsel Malı. Alaybey Sk. No: 10/2 Kağıthane / İstanbul

Tel: 0212 222 10 66 - Faks: 0212 222 46 16

info(a nemesiskitap.com / www.nemesiskitap.com

nemesis

K İ T A P

cintikam

Meş ı

S a r a f ı ÇHpcfean

Çeviren: Ezgi Akın

n em c sis

KİTAP

Bourne

Londra, 1821 Kışı

Onu karo sekizli mahvetti.

Altılı olsaydı, kurtulabilirdi. Yedili olsaydı, elindekinin üç

katı parayla kalkacaktı masadan.

Ama sekizli geldi.

Genç Bourne Markisi, kartın onunla dalga geçercesine yeşil

çuha üzerinde uçup masanın üzerinde açık duran sinek

yedilinin yanına konmasını izledi. Gözleri kapanmaya başlamıştı

bile, içerideki hava bir anda dayanılmaz bir hızla odayı

terk etmişti.

Vingt et deux.

Onun parasını yatırdığı vingt et un'dan bir fazla.

Bütün parasını yatırdığı...

O, kartın hareketini parmağının ucuyla durdururken herkes

soluğunu tutmuş bakıyordu. İzleyenler, yaşanan dehşeti,

felaketten kıl payı kurtulmuş kişilerin zevkiyle seyrediyorlardı.

Sonra konuşmalar başladı.

“Bütün parasını mı yatırdı?”

“Kendisine miras kalan her şeyi.”

“Aklı bundan iyisine ermeyecek kadar genç.”

“Artık büyümüştür, hiçbir şey insanı bundan hızlı olgunlaştıramaz.”

“Gerçekten hepsini kayıp mı etti?”

“Her şeyini.”

Gözlerini açtı ve masanın karşısında oturan adama dikti.

Bakışları, kendini bildi bileli tanıdığı soğuk, gri bakışlarla

buluştu. Vikont Langford babasının dostu ve komşusuydu.

Eski Boume Markisi tarafından tek oğlu ve varisini koruması

için seçilmişti. Bourne’un anne babasının ölümünden sonra

Boume Markiliğini Langford korumuş, markiliğin mal varlıklarını

on katma çıkarmış, refahını güvence altına almıştı.

Sonra da orayı ele geçirmişti.

Komşu olabilirdi ama asla dost olmamıştı.

İhanet, genç markinin içini dağlıyordu. “Bunu bilerek

yaptın.” Yirmi bir yıllık ömründe ilk kez kendi sesindeki toyluğu

duydu ve bundan nefret etti.

Masanın ortasında duran bahis kâğıdını alırken rakibinin

yüzünde en küçük bir duygu belirtisi yoktu. Bourne, her şeyi

kaybettiğinin kanıtı olan beyaz sayfanın üzerine kibirli bir

karalamayla atılmış imza karşısında geri dönüp kaçmamak

için kendini zor tuttu.

“Senin tercihindi. Kaybetmeye razı olduğundan daha fazlasını

ortaya koymayı sen tercih ettin.”

Resmen soyulmuştu. Langford ona baskı yapmış, onu zorlamış;

kaybedebileceğini hayal bile edemeyecek kadar kazanmasına

izin vermişti. Çok eski bir numaraydı bu, Boume

da bunu anlayamayacak kadar toydu. Ayrıca fazla hevesliydi.

Boume bakışlarını kaldırdı, sözleri öfke ve hayal kırıklığı

doluydu.

“Kazanmak da senin seçimindi.”

“Ben olmasaydım, kazanacak hiçbir şey olmazdı,” dedi

daha yaşlı olan adam.

“Baba.” Vikontun oğlu ve Bourne’un en yakın arkadaşı

olan Thomas Alles bir adım öne çıktı, sesi titriyordu. “Bunu

yapma.”

Langford oğlunu duymazdan geldi ve kâğıdı katlayarak

ağır ağır masadan kalktı. Yüzünde buz gibi bir ifadeyle Bourne

ile göz göze geldi. “Bu genç yaşında sana böyle bir ders

verdiğim için bana teşekkür etmen gerek. Ne yazık ki artık

üzerindeki kıyafetlerinden ve bomboş, eski bir evden başka

hiçbir şeyin yok.”

Vikont, masadaki para yığınına şöyle bir baktı, o akşam

kazandıklarının bir simgesiydi bu yığm. “Parayı sana bırakabilirim,

ne dersin? Ayrılık hediyesi olarak. Hem baban seni

sersefil bıraktığımı bilse neler derdi kim bilir?”

Boume iskemlesini devirerek ayağa fırladı. “Babamın

adını ağzına alma.”

Langford, bu kontrolsüz gösteri karşısında tek kaşını kaldırdı

ve uzun bir süre sessiz kaldı. “Sanırım parayı da alacağım.

Bu kulüpteki üyeliğini de. Gitme vaktin geldi.”

Bu sözler karşısında Boume’un yanakları alev alev yanmaya

başlamıştı. Kulüp üyeliği. Topraklan, hizmetkârları,

atları, giysileri, her şeyi. Geriye bir ev, birkaç dönüm toprak

ve bir unvandan başka hiçbir şey kalmamıştı.

Artık saygınlığı kalmamış bir unvan...

Vikont ağzının bir tarafını alaycı bir gülümsemeyle çarpıttı

ve bir bozuk parayı Boume’a doğru fırlattı. Boume içgüdüsel

olarak uzandı ve White’ın kumar salonunun parlak

ışıklarında parıldayan altın parayı yakaladı. “Bunu akıllıca

harca, evlat. Benden alacağın son para bu.”

“Baba,” demeye çalıştı Tommy yine.

Langford ona döndü. “Tek kelime etme. Onun için yalvarmana

izin veremem.”

Bourne’un en eski arkadaşı kederli gözlerini ona çevirdi

ve çaresizliğini göstermek istercesine ellerini kaldırdı. Tommy’nin

babasına ihtiyacı vardı. Onun parasına ihtiyacı vardı.

Desteğine ihtiyacı vardı.

Bourne’un artık sahip olmadığı şeylerdi bunlar.

İçinde bir nefret kıvılcımı çakıp söndü. Bourne soğukkanlılığını

korumaya çalışarak parayı cebine koydu ve arkadaşlarına,

kulübe, dünyasına ve ömrü boyunca bildiği yaşama

sırtını döndü.

O anda intikam yemini etti.

BİRİNCİ BÖLÜM

Ocak ayı başlan, 1831

Özel odanın kapısının sessizce açılıp kapandığını duyduğunda

yerinden kımıldamadı.

Karanlıkta, Londra’nın en özel ve dışarıya kapalı kumarhanesinin

ana salonuna bakan boyalı camın önünde dikiliyordu.

Kulübün içinden bakıldığında bu pencere, çarpıcı bir

sanat eseri gibi görünüyordu; Lucifer’ın düşüşünü yansıtan

kocaman bir vitraydı. Parlak renklerle, dev melek -ortalama

bir insanın altı katı irilikteydi- çukura doğru sendeliyor,

Cennetin Ordusu tarafından Londra’nın karanlık köşelerine

itiliyordu.

Düşmüş Melek...

Yalnızca kulübün adının değil, içeri girenlerin paralarını

yeşil çuhanın üzerine bırakırken, fildişi zarları ellerine alırken,

ruletin bir renk dalgası içinde baştan çıkarıcı dönüşünü

izlerken girdikleri riskin de simgesiydi bu.

Ve her zamanki gibi Melek kazandığında cam, ne kadar

uzağa düştüklerinin farkında olmayanları hatırlatıyordu.

Boume'un bakışları çukurun öbür ucundaki piket1* masasına

takıldı. “Croix daha fazla borç istiyor.”

Kumarhane yöneticisi, kumarhanenin sahibinin odasına açı-

’ fki. üç veya dört kişi arasında ve otuz iki kâğıtla oynanan bir tür iskambil oyunu.

(TDK) (c n.)

10

lan kapının hemen yanındaki yerinden kımıldamadı. “Tamam."

“Hiçbir zaman ödeyemeyeceği kadar borcu var.”

“Tamam.”

Boume başını çevirdi ve en güvendiği çalışanının gölgeli

bakışlarıyla karşılaştı. “Daha fazla borç karşılığında ne teklif

ediyor?”

“Galler’de iki yüz hektar.”

Boume, kararın verilmesini beklerken terleyen ve gerginlikten

yerinde duramayan lordu izledi.

“Daha fazla borç verin. Kaybettiğinde onu dışan atın.

Üyeliğini de iptal edin.”

Kararları nadiren sorgulanırdı, Melek’in çalışanları tarafından

ise hiç sorgulanmazdı. Diğer adam, içeri girdiği gibi

sessiz bir şekilde kapıya doğru yürüdü. O çıkmadan önce

Bourne, “Justin,” dedi.

Sessizlik.

“Önce topraklar.”

Kapının pervazla buluşurken çıkardığı hafif tıkırtı, kumarhane

yöneticisinin orada bulunmuş olduğunun tek göstergesiydi.

Dakikalar sonra yönetici alt katta belirdi ve Boume, patronun

talimatının kâğıtları dağıtan adama iletilmesini izledi.

El dağıtıldı ve kont kaybetti. Yine.

Bir kez daha.

Anlamayanlar vardı.

Kumar oynamayanlar, kazanma heyecanını hissetmeyenler

kendileriyle bir tur daha dönmek, bir el daha oynamak:

bir zar daha atmak; yüz, bin, on bin kazanana kadar devam

etmek için hesaplaşmayanlar vardı.

Bir masanın ne kadar çekici olabileceğini bilmenin tutkulu,

coşkulu, eşsiz duygusunu yaşamayanlar, tek bir kartın bir

gecede her şeyi değiştirebileceğini bilmeyenler vardı.

Onlar Croix Kontu’nu iskemlesinde tutan, onu şimşek hızıyla

tekrar tekrar bahse girmeye ikna eden, bunu; her şeyini

kaybedene dek yapmasına neden olan şeyin ne olduğunu asla

bilemeyeceklerdi. Bir kez daha. Sanki ortaya koyduğu şeyle -

n

rin hiçbiri, en başından beri onun olmamış gibi.

Bourne ise anlıyordu.

Justin, Croix’e yaklaştı ve mahvolmuş adamın kulağına

perv asızca bir şeyler fısıldadı. Asilzade ayağa fırladı, öfkeyle

kaşları çatıldı. Utançla yöneticiye yöneldi.

Hata.

Boume onun söylediklerini duyamıyordu. Duymasına gerek

de yoktu. Daha önce yüzlerce kez duymuş; sayısız adamın

ilk paralarını kaybetmesini, sonra da Melek’e öfkelenmesini

izlemişti. Bir de ona tabii.

Justin adamın öne çıkmasını izledi, ellerini havaya kaldırmıştı,

evrensel dilde tedbir işaretiydi bu. Yöneticinin durulup

sakinleşmek için dudaklarını kıpırdatışını ve başarısız oluşunu

izledi. Diğer oyuncuların bu hareketlenmeyi fark ettiğini

ve kendisinin iri yarı ortağı Temple’ın kavgaya hevesli bir

halde ortaya çıktığını gördü.

Sonra Boume harekete geçti, duvara uzandı ve bir düğmeye

basarak çarklar ve kollardan oluşan bir sistemi devreye

soktu. Kumar masasının altındaki küçük bir zil çalındı ve kâğıtları

dağıtan adamı uyardı.

Bu, Temple’a o akşam kavga etmeyeceğini söylemek içindi.

Kavgayı Bourne edecekti.

Kâğıtları dağıtan adam, tek bir sözle Temple’ın gözle görülmez

gücünü bastırdı. Boume ve Lucifer’in olup bitenleri

izledikleri duvara doğru başıyla işaret etti. İkisi de bundan

sonra olacaklarla yüzleşmeye gönüllüydüler.

Temple’ın karanlık bakışları cama takıldı. Croix’i aşağıdaki

insan kalabalığının arasından geçirmeden önce başını

bir kez salladı.

Bourne, onlarla kulübün ana katından ayrılan küçük bölmede

buluşmak için odasından çıktı. O kapıyı açıp içeri girdiğinde

Croix bir tersane işçisi gibi küfrediyordu. Bourne’a

döndü, gözleri nefretle kısılmıştı.

“Seni piç kurusu! Bunu yapamazsın. Bana ait olan şeyleri

alamazsın.”

Boume kalın meşe kapıya yaslanıp kollarını kavuşturdu.

“Kendi mezarını kendin kazdın, Croix. Evine git. Kazandığımdan

fazlasını almadığım için de şükret.”

Croix bir an bile durup düşünmeden küçük odanın karşı

tarafına doğru hamle yaptı. Bourne kimsenin beklemediği bir

çeviklikle atıldı, kontun kollarından birini kavrayıp arkasına

doğru bükerek yüzünü kapıya bastırdı. Sıska adamı iki kez

sarstı ve, “Bir sonraki hareketini çok iyi düşün. Kendimi birkaç

dakika önceki kadar yüce gönüllü hissetmediğimi fark

ettim çünkü,” dedi.

“Chase’i görmek istiyorum.” Sözcükler, meşenin üzerinde

boğuk çıkıyordu.

“Onun yerine bizi göreceksin.”

“En başından beri buraya üyeyim ben. Bana borçlusunuz.

O bana borçlu.”

“Tam tersine, sen bize borçlusun.”

“Buraya yeterince para verdim ben...”

“Ne kadar da cömertsin. Defteri istetip ne kadar borcunun

olduğuna bakalım mı?” Croix hareketsiz kaldı. “Ah. bakıyorum

anlamaya başladın. Topraklar artık bizim. Sabah avukatını

senetle buraya gönder yoksa ben kendim gelip bulurum

seni. Anlaşıldı mı?” Boume cevabı beklemeden geri çekilip

kontu serbest bıraktı. “Defol!”

Croix dönüp onlara baktı, yüzünde panik vardı. “Topraklar

senin olsun, Boume. Ama üyelik olmaz... Üyeliği alma.

Evlilik arefesindeyim. Müstakbel karımın çeyizi kaybettiklerimi

fazlasıyla karşılar. Ama üyeliği alma.”

Bourne onun yalvarışlarından, sözlerindeki endişe ve gerginlikten

nefret etti. Croix’in bahis oynama dürtüsüne karşı

koyamadığını biliyordu. Adam, kazanma güdüsüne karşı koyamıyordu.

Bourne’un içinde bir parça merhamet duygusu olsaydı,

her şeyden habersiz olan kız için üzülürdü. Ancak Boume un

özelliklerinin arasında merhamet yoktu.

Croix kocaman açtığı gözlerini Temple’a çevirdi. “Temple,

lütfen.”

Temple iri kollarını göğsünde kavuştururken siyah kaşlarını

kaldırdı. "Madem bu kadar cömert bir çeyiz söz konusu,

daha düşük sınıf kumarhanelerden birinin seni kabul edeceğinden

eminim.”

Elbette ederlerdi. Katiller ve dolandırıcılarla dolu olan

düşük sın ıf kumarhaneler bu sürüngen adamı ve onun kötü

şansını kollarını açarak karşılardı.

"Düşük sınıf kumarhanelerin canı cehenneme!” dedi Croix

tükürür gibi. "İnsanlar ne düşünürler sonra? Ne istiyorsunuz?

Size iki katını... üç katını ödeyeceğim. Müstakbel karımın

çok parası var.”

Boume tam bir iş adamıydı. "Kızla evlen, borçlarını faiziyle

öde, sonra seni yeniden üye yaparız.”

"O zamana kadar ne yapacağım?” Kontun sesindeki sızlanma

rahatsız ediciydi.

"Nefsine hâkim olmayı deneyebilirsin,” diye önerdi

Temple umursamazca.

Rahatlık, Croix’i aptallaştırmıştı. "Sen hiç konuşma. Herkes

senin yaptıklarını biliyor.”

Temple’ın sesi tehdit doluydu. “Ne yapmışım?”

Korku, kontun içgüdüleri üzerinde etkili olan son zekâ kırıntısını

da sildi. Adam, Temple’a doğru bir yumruk savurdu.

Temple onun yumruğunu kocaman eliyle yakaladı ve ufak

tefek adamı ürkütücü bir güçle kendine çekti.

"Ne yapmışım?” diye tekrarladı.

Kont, çocuk gibi kekelemeye başladı. "H-hiç. Özür dilerim.

Öyle demek istememiştim. Lütfen canımı yakma. Lütfen beni

öldürme. Gideceğim. Şimdi, hemen. L-lütfen. Canımı yakma.”

Temple içini çekti. “Sen enerjimi harcamaya değmezsin,”

diyerek adamı bıraktı.

"Defol,” dedi Boume. “Senin için enerjimi harcamaya değeceğine

karar vermeden önce çık git buradan.”

Kont uçarcasına odadan çıktı.

Boume onun gidişini izledikten sonra yeleğini ve frak ceketini

düzeltti. “Onu yakaladığında korkudan altına yapacağını

sandım.”

14

“Bunu yapan ilk kişi olmazdı.” Temple alçak bir koltuğa

oturup ayaklarını öne uzattı ve bir botunu diğerinin üzerine

attı. “Ben de senin ne kadar sabredeceğini merak ettim.”

Boume, ceketinin kolunun altından çıkan beyaz kıvrımı

düzeltip ilgisini yeniden Temple’a yöneltti ve onun cümlesini

anlamamış gibi yaptı.

“Ne için?”

“Kıyafetlerini düzeltip kusursuz hale getirmek için.”

Temple’ın ağzının bir kenarı alaycı bir gülümsemeyle kıvrıldı.

“Kadınlardan farkın yok.”

Boume, dev gibi adama baktı. “Son derece dişli bir kadın.”

Temple’m yüzündeki gülümseme sırıtmaya döndü ve adamın

üç kez kırılıp iyileşen burnunu belirginleştirdi. “Gerçekten

beni bir kavgada yenebileceğini söylemeye çalışmıyorsun,

değil mi?”

Boume yakındaki bir aynada fularının görüntüsünü inceliyordu.

“Tam da bunu söylemeye çalışıyorum.”

“Seni ringe davet edebilir miyim?”

“Ne zaman istersen.”

“Kimse ringe çıkmıyor. Hele Temple ile asla.” Bourne

ve Temple bu sözleri duyunca döndüler. Düşmüş Melek’in

üçüncü ortağı Chase, odanın öbür ucundaki gizli kapıda durmuş;

onları izliyordu.

Temple bu sözleri duyunca güldü ve dönüp Boume'a baktı.

“Gördün mü? Chase, senin bana göre olmadığını kabul

ediyor.”

Chase, büfedeki sürahiden kendine bir kadeh viski doldurdu.

“Bunun Boume ile ilgisi yok. Kaya gibi bir yapın var senin.

Kimse sana göre değil.” Sözleri alaycıydı. “Yani benim

dışımda kimse, değil mi?”

Temple koltuğunda arkasına yaslandı. “Ne zaman istersen

ringe çıkarız, Chase. Diğer bütün işlerimi iptal ederim.”

Chase, Boume’a döndü. “Croix'i soyup soğana çevirmişsiniz.”

“Beş yıldır bu işi yapıyorum; hâlâ bu adamlar ve zayıflıklan

karşısında şaşkınlığa düşüyorum.”

"Zayıflık değil. Hastalık. Kazanma arzusu humma gibidir."

Bu benzetme karşısında Chase kaşlarını kaldırdı. “Temple

haklı. Senin kadından farkın yok.”

Temple kükrercesine kahkaha attı ve ayağa kalkıp tüm

heybetiyle dikildi. "Benim aşağıya dönmem gerek.”

Chase, TempleTn odanın öbür ucuna yürüyüp kapıya yönelmesini

izledi. "Bu geceki kavganı etmedin mi?”

Temple başını iki yana salladı. “Boume fırsatımı elimden

aldı.”

"Hâlâ vakit var.”

“Umudu kesmemek gerek.” Temple odadan çıkıp kapıyı

arkasından kapattı. Chase de bir kadeh viski daha aldı ve dalgın

dalgın şömineye bakan Bourne'un yanına gitti. Boume

kadehi kabul etti ve altın rengi sıvıdan büyük bir yudum aldı.

Viskinin boğazını yakması hoşuna gitmişti.

"Sana haberlerim var.” Boume başını çevirip bekledi.

"Langford ile ilgili haberler.”

Bu sözler Boume’un içine işledi. Dokuz yıl boyunca tam

bu anı, bundan sonra Chase’in dudaklarından dökülecek olan

sözcükleri beklemişti. Tam dokuz yıl; kendisinden geçmişini,

haklarını çalan bu adamdan haber almak için beklemişti.

Tarihini çalan.

Her şeyini çalan.

Langford o gece ondan topraklarını, tüm varlığını almış;

ona yalnızca boş bir evle daha geniş bir mülkün ortasında bir

avuç toprak bırakmıştı. Boume, bütün bunların elinden kayıp

gitmesini izlerken adamın niyetini anlayamamıştı. Bir mülkü

canlı, zengin bir yere dönüştürmenin zevkini bilmiyordu.

Toy bir oğlanı alt etmek için nasıl bir kurnazlık gerektiğini

anlayamıyordu.

Şimdi, on yıl sonra, bunu umursamıyordu da zaten.

Artık intikam almak istiyordu.

Beklediği intikamı almak.

Bu dokuz yılını götürmüş olsa da Boume servetini yeniden

yaratmış, hatta iki katma çıkarmıştı. Melek’teki ortaklığından

gelen para, kârlı yatırımlarla birleşince ona İngiltere’nin

en zenginleriyle rekabet edebilmesini sağlayacak bir

varlık kazandırmıştı.

Ancak kaybettiklerini geri alamamıştı. Langford hepsini

sıkı sıkı elinde tutmuş; kendisine sunulan teklifler ne kadar

yüksek olursa olsun, bu tekliflerin sahibi ne kadar güçlü olursa

olsun satmaya yanaşmamıştı. Üstelik çok güçlü adamlar

teklifte bulunmuştu.

Şimdiye kadar.

“Anlat.”

“Biraz karmaşık.”

Boume ateşe arkasını döndü. “Her zaman öyledir.” Ancak

toprak zenginliğini Galler’de, İskoçya’da. Devinshire'da ve

Londra’da yaratmak amacında olmamıştı çalışırken.

Bunu Falconvvell için yapmıştı.

Bir zamanlar Boume Markiliğinin gururu olan bin hektarlık

bereketli topraklar için. Babasının, büyükbabasının,

büyük-büyükbabasının malikânenin etrafında topladığı, markiden

markiye geçen topraklar için.

“Ne?” Sözcüklerden önce, cevabı Chase’in gözlerinde

gördü ve uzun, okkalı bir küfür savurdu. “Ne yapmış?”

Chase duraksadı.

“Eğer bunu imkânsız hale getirmişse onu öldürürüm.”

Yıllar önce yapmam gerektiği gibi.

“Boume...”

“Hayır.” Bourne bir elini havada savurdu. “Tam dokuz yıl

bunu bekledim ben. O her şeyimi elimden aldı. Her şeyimi

Tahmin bile edemezsin.”

Chase onun gözlerine baktı. “Gayet iyi biliyorum.”

Boume, bu sözleri idrak edince durdu. Ne kadar doğru olduklarını

fark etmemişti. En zor zamanlarında onu elinden

tutup kaldıran Chase olmuştu. Chase onunla ilgilenmiş, onu

temizleyip paklamış, ona iş vermişti. Onu kurtarmıştı.

En azından kurtarmayı denemişti.

“Boume,” diye söze başladı Chase, ihtiyatlı bir sesle "t.t.

topraklan elinde tutmamış.”

“Ne demek elinde tutmamış?”

“Surrey'deki toprakların sahibi Langford değil artık.”

Boume. kendini anlamaya zorlar gibi başını iki yana salladı.

“Kim peki?”

“Needham ve Dolby Markisi.”

Bu ad, on yıllık bir anıyı çağrıştırmıştı. Cüsseli bir adam,

elinde tüfeğiyle Surrey’de çamurlu bir tarlanın ortasında sert

adımlarla yürüyordu. Peşinde de bir kızlar sürüsü vardı. Boy

boy kızlardan oluşan bu grubun lideri, Boume’un o ana dek

gördüğü en ciddi mavi bakışlara sahipti.

Çocukluk komşuları. Surrey soylularının üçüncü kutsal

ailesi.

“Topraklarımın sahibi Needham mı şimdi? Nasıl ele geçimi

iş?”

“ İşte burası komik, iskambil oyununda.”

Boume bunda bir komiklik göremiyordu. Falcomvell’in

bir kez daha bir iskambil oyununda bahis olarak öne sürülüp

kaybedilmiş olması fikri onu öfkelendiriyordu hatta.

“Onu buraya getir. Needham’ın oyunu hazır. Falcomvell

benim olacak.”

Chase arkasına yaslandı, şaşırmıştı. “Bahse mi gireceksin?”

Boume’un cevabı gecikmedi. “Ne gerekiyorsa onu yapacağım.”

“Ne gerekirse mi?”

Boume birden kuşkuya kapılmıştı. “Benim bilmediğim ne

biliyorsun sen?”

Chase kaşlarını kaldırdı. “Neden böyle düşündün?”

“Sen her zaman benim bildiğimden fazlasını bilirsin. Bundan

zevk alırsın.”

“Daha yakından ilgileniyorum o kadar.”

Bourne dişlerini sıktı. “Öyle olsa...”

Düşmüş Melek’in kurucusu, dikkatini bir kolundaki leke

üzerinde yoğunlaştırdı. “Bir zamanlar FalconvvelFin bir parçası

olan toprakları..."

II

“Benim topraklarım...”

Chase, sözünün kesilmesini duymazdan geldi. “Öylece

geri alamazsın.”

“Nedenmiş?”

Chase duraksadı. “Çünkü... başka bir şeye bağlı.”

Bourne içinde buz gibi bir nefret hissetti. On yıl boyunca

bunu beklemişti; Falconvvell Malikânesi’ni nihayet topraklarıyla

birleştirebileceği anı. “Neye bağlı?”

“Kime bağlı demek daha doğru olur.”

“Kelime oyunlarıyla uğraşacak havada değilim.”

“Needham, Falconvvell’in eski topraklarının, en büyük kızının

çeyizine dâhil olduğunu söyledi.”

Boume neye uğradığını şaşırmıştı. “Penelope?”

“Kızı tanıyor musun?”

“Onu görmeyeli yıllar oldu... Neredeyse yirmi yıl.”

On altı... Boume, anne babasının cenazesinden sonra Surrey’den

son kez ayrıldığı gün Penelope oradaydı. Boume o

zamanlar on beş yaşındaydı ve yanında ailesi olmadan yeni

bir hayata atılmak üzereydi. Penelope onun arabaya binişini

izlemiş ve araba Falconvvell'den uzaklaşırken ciddi mavi bakışlarını

hiç ayırmadan arkasından bakmıştı.

Boume ana yola çıkana kadar da bakmaya devam etmişti.

Boume bunu biliyordu çünkü kendisi de bakıyordu.

Penelope onun arkadaşıydı.

Arkadaşlığa hâlâ inandığı zamanlardı.

Penelope aynı zamanda hayatı boyunca harcayabileceğinden

daha fazla parası olan bir markinin kızıydı. Bunca zaman

bekâr kalması için bir neden yoktu. Birçok genç aristokrat

onunla evlenmek için can atardı.

“Penelope’nin çeyiz olarak Falconwell’e neden ihtiyacı

var?” Boume durdu. “Neden şimdiye kadar evlenmemiş?”

Chase içini çekti. “Keşke biriniz bizim küçük üye grubumuzun

dışında da cemiyet ile ilgilenseydi. Benim için ne iyi

olurdu.”

“Senin küçük üye grubumuz dediğin grupta beş vü/den

fazla adam var. Her biri de -ortakların sayesinde- bilgilerle

ı«

dolu, başparmağım kalınlığında birer dosyaya sahip.”

" \ in e de akşamları sizi doğduğunuz dünya konusunda

eğitmekten başka yapabileceğim daha iyi işlerim var benim.”

Boume gözlerini kıstı. Chase'in akşamlarını yapayalnız

geçirmek dışında bir şey yaptığını bilmezdi. “Ne gibi şeyler?”

Chase bu soruyu duymazdan geldi ve viskisinden büyük

bir yudum daha aldı. “Leydi Penelope yıllar önce sezonun en

iyi nişanını yapmıştı.”

“Ve?”

“Nişan, nişanlısının aşk evliliğiyle bozuldu.”

Boume'un sayısız kez dinlediği, eski bir hikâyeydi bu.

Yine de hatırladığı kızın, bozulan bir nişanla incinmiş olabileceği

fikri karşısında hiç tanıdık olmayan bir his belirdi

içinde. “Aşk evliliği,” diyerek burun kıvırdı. “Daha güzel ya

da daha zengin biri çıkmıştır karşısına herhalde. Hepsi bu

kadar mı?”

“O zamandan beri çeşitli talipleri olduğunu duydum. Yine

de hâlâ evlenmemiş.” Chase, hikâyeye ilgisini kaybetmeye

başlamış gibi görünüyordu. Sıkıntıyla içini çekerek devam

etti. “Yine de yakında, Falconvvell söz konusu olunca, ortalık

kızışacaktır diye tahmin ediyorum. Talipler bir anda üşüşecektir.”

“Benden önce orayı ele geçirmeye çalışacaklar.”

“Muhtemelen. Sen, önde gelen rakipler arasında ilk sıralarda

değilsin.”

“Ben, önde gelen rakipler arasında hiç yokum. Yine de o

toprakların sahibi ben olacağım.”

“Bunun için her türlü bedeli ödemeye hazır mısın?” Chase

eğleniyor gibiydi.

Boume. ortağının imasını fark etmişti.

Gözlerinin önüne genç, kibar, kendisinin tam zıttı olan Penelope

geldi. Yani kendisinin şu andaki halinin tam zıttı.

Bu görüntüden kurtulmaya çalıştı. Dokuz yıl boyunca bu

anı beklemişti. Bir zamanlar kendisi için yapılanları yeniden

kazanma şansını beklemişti.

Kendisine bırakılanları.

Kaybettiklerini.

Kurtuluşa çok yaklaşmıştı. Hiçbir şeyin yoluna çıkmasına

izin vermeyecekti.

“Ne olursa," dedi Boume, ayağa kalkıp ceketini düzeltti.

“Bu, bir eşe sahip olmak demekse ona da hazırım."

Kapıyı arkasından çarparak kapattı.

Chase, bu sesi duyunca kadehini kaldırdı ve boş odada

kendi kendine konuştu. “Şerefine.”

İKİNC İ BÖLÜM

Sevgili M...

Kesinlikle eve gelmelisin. Bıırası sen olmadan fe c i derecede

sıkıcı. Victoria da, Valerie de göl kıyısı için hiç iyi arkadaş

değiller.

Okıda gitmek zorunda olduğundan emin misin? Benim

mürebbiyem çok zeki birine benziyor. Sana da bilmen gereken

her şeyi öğretebileceğindeıı eminim.

Sevgiler,

P.

Needham Malikânesi, Eylül ISI3

***

Sevgili P...

Korkarım Noel'e kadar o feci sıkıntıya katlanmak zorundasın.

Senin için teselli olur mu bilmiyorum anıa benim bir

gölün kıyısına gidebilmem bile mümkün değil. Sana ikizlere

balık tutmayı öğretmeyi önerebilir miyim?

Okula gitmek zorunda olduğumdan eminim... Senin mürebbiven

benden pek hazzetmiyor.

M.

E t on Koleji, Eylül IS I 3

i

Asil vc terbiyeli genç bir kadın olan Leydi Penelope Marbury,

yirmi sekizinci yaşının soğuk ocak ikindisinde, beşinci

(vc belki de son) evlenme teklifini aldığında minnettar olması

gerektiğini biliyordu.

Eğer saygıdeğer Bay Thomas Alles’in yanında kendisi de

diz çöküp adama ve yaradanına bu son derece nazik ve cömert

teklif için teşekkür edecek olursa Londra’nın yarısının

bunu pek de garipsemeyeceğinin farkındaydı. Ne de olsa söz

konusu olan beyefendi yakışıklıydı, candandı ve tüm dişleriyle

saçları yerindeydi. Geçmişinde bir kez nişan bozmuş ve

bir elin parmaklarını geçmeyecek sayıda talibi olmuş, yaşı

pek de genç olmayan bir kadının, ender bir arada görebileceği

özelliklerdi bunlar.

Thomas’m biçimli kafasına bakarken daha önce bu nişana

şaşırdığından hiç kuşku duymadığı babasının da bu adamdan

hoşlandığını biliyordu. Needham ve Dolby Markisi,

yirmi küsur yıl önce, kollarını kıvırmış halde Penelope’nin

çocukluğunun geçtiği evin ahırına girdiğinden ve markinin

en sevdiği av köpeklerinden birinin yavrulamasına yardım

ettiğinden beri, babası “Şu Tommy Allcs”len hoşlanıyordu.

O günden beri Tommy iyi bir çocuktu.

Penelope’nin, babasının kendi oğlu gibi seveceğini düşündüğü

türden bir çocuk. Tabii, beş kızı yerine bir oğlu olsaydı

eğer...

Bir de Tommy’nin bir gün bir vikont, hem de varlıklı bir

vikont olacağı gerçeği vardı. Penelope'nin annesi de çalışma

odasının kapısının ardında duruyor ve şüphesiz onları izlerken

şunları söylüyordu:

Dilencilerin seçme hakkı yoktur, Penelope.

Penelope bütün bunları biliyordu.

Bu yüzden hayatı boyunca tanıdığı, artık bir oğlan çocuğu

değil, bir adam olan erkeğin ılık kahverengi bakışlarıyla

karşılaştığında bunun ilelebet alacağı en cömert evlilik teklifi

olacağını ve evet demesi gerektiğini anlamıştı. Kesin olarak

anlamıştı.

Ama evet demedi.

Bunun yerine, ‘'Neden?’” diye sordu.

Bu sözleri takip eden sessizlik, çalışma odasının kapısının

ardından gelen, “Ne yaptığını sanıyor?” cümlesiyle noktalandı.

Tommy ayağa kalkarken gözlerinde hem eğlendiğini hem

de biraz şaşırdığını gösteren bir ifade vardı.

“Neden olmasın?” diye karşılık verdi. Sonra da ekledi.

“Biz çok uzun zamandır arkadaşız, birbirimizin yanında olmaktan

keyif alıyoruz. Benim bir eşe ihtiyacım var. Senin de

öyle.”

Bunlar, evlenmek için o kadar da kötü nedenler değildi.

Yine de, “Ben dokuz yıldır yalnızım, Tommy. Bütün bu zaman

içinde bana evlilik teklif edebilirdin,” dedi Penelope.

Tommy önce üzülmüş görünme zarafetini gösterdi, sonra

da gülümsedi. “Doğru. Beklememin nedenini açıklayacak iyi

bir mazeretim de yok... Şey dışında... Mutlulukla söyleyebilirim

ki aklım başıma geldi, Pen.”

Penelope de gülümsedi. “Saçma. Senin aklın asla başına

gelmez. Neden ben. Tommy?” diye üsteledi. “Neden şimdi

Tommy?”

Tommy bu soru üzerine güldü ama o harika, gök gürültüsü

gibi candan kahkahalarından biri değildi bu. Gergin bir

gülüştü. Ne zaman bir soruya cevap vermek istemese böyle

gülerdi. “Artık ev bark kurma vakti geldi,” dedi. Başını yana

eğip gülümseyerek devam etti. “Hadi. Pen. Yapalım bunu.”

Penelope daha önce dört evlilik teklifi almıştı. Çok değişik

şekillerde, sayısız evlenme teklifini de hayal etmişti.

Bir balonun ortasında edilen şaşaalı, dramatik tekliften bir

Surrey yazının ortasında, kuytu bir kameriyede edilen özel,

harika teklife kadar. Aşk ve ölmez bir tutkuya dair vaatler,

en sevdiği çiçekten (şakayık) oluşan kocaman demetler, papatyalarla

bezeli bir kıra sevgiyle serilmiş battaniyeler hayal

etmişti. Bütün Londra onun mutluluğuna kadeh kaldırırken

dilinde şampanyanın buruk tadını hissetmeyi düşlemişti. Nişanlısının

kolları onu saracaktı, o da kendini bırakırken içini

çekerek “Evet...” diyecekti. “Evet...”

Bunların, her birinin bir öncekinden daha imkânsız fanteziler

olduğunu biliyordu. Ne de olsa yirmi sekiz yaşındaki bir

kızın önünde talipleri kuyruğa girmiyordu.

Ama elbette, “Haydi yapalım bunu, olur mu?” ile yetinecek

kadar umutsuz durumda da değildi.

Hafifçe içini çekti. Elinden geleni yaptığı her halinden

belli olan Tommy’yi üzmek istemiyordu. Ama ikisi çok uzun

zamandır arkadaştılar ve Penelope yalan söyleyerek arkadaşlıklarına

ihanet etmek istemiyordu. “Bana acıyorsun, değil

mi?”

Tommy’nin gözleri iri iri açıldı. “Ne? Hayır! Neden böyle

bir şey söyledin?”

Penelope gülümsedi. “Çünkü doğru. Eski, kız kurusu dostuna

acıyorsun. Benim evlenmemi sağlamak için kendi mutluluğunu

feda etmeye razı oluyorsun.”

Tommy ona gözlerinde sıkıntılı bir ifadeyle baktı, çok

sevgili bir arkadaşın gözlerinde görülebilecek bir ifadeydi

bu. Sonra Penelope’nin ellerini ellerine aldı ve parmaklarını

öptü. “Saçma. Benim evlenme vaktim geldi, Pen. Sen iyi bir

arkadaşsın.” Durdu. Üzüntüsü o kadar içten görünüyordu ki

ona kızmak mümkün değildi. “Her şeyi berbat ettim, değil

mi?”

Penelope kendini tutamadı. Gülümsedi. “Evet, biraz.

Ölümsüz aşk vaadinde bulunman gerekiyordu."

Tommy kuşkuyla bakıyordu. “Ağdalı cümleler mi kurmalıydım?”

Penelope'nin gülümsemesi sırıtmaya dönüştü. “Kesinlikle.

Belki de benim için bir sone yazmalıydın."

"Ah, Penelope'm benim... Yalvarırım evlen benimle sevdiğim...”

Penelope güldü. Tommy hep onu güldürüyordu. Bu iyi bir

şe\di. “Pek başarısız bir deneme oldu, lordum."

Tommy yüzünü buruşturur gibi yaptı. “Belki senin için

yeni bir cins köpek yetiştiririm? Adını da Leydi P. koyarım?"

“Çok romantik gerçekten," dedi Penelope. “Ama bunun

için uzun bir zamana ihtiyaç yok mu?"

Bir süre sessizce durup birbirlerinin eşliğinin keyfini çıkardılar.

Derken Tommy birden ciddileşti. “Lütfen, Pen. Bırak

da seni koruyayım.”

Bunu söylemesi de garipti ama evlilik teklifi sürecinin bütün

diğer bölümlerinde başarısız olmuştu, bu yüzden Penelope

onun sözlerinin üzerinde durmadı.

Bunun yerine teklif üzerinde düşündü. Ciddi ciddi.

Tommy onun en eski arkadaşıydı. En azından, en eski arkadaşlarından

biriydi.

Onu terk etmeyen biri.

Onu güldürüyordu ve Penelope, Tommy’ye çok ama çok

düşkündü. Tommy, felaketle sonuçlanan nişanından sonra

onu terk etmeyen tek adamdı. Bu bile onun hakkında olumlu

düşünmeye yeterdi.

Evet demeliydi.

Söyle. Penelope.

Yirmi sekiz yaşında ebediyen kız kurusu olarak kalmaktan

kıl payı kurtarılmış Leydi Thomas Alles olmalıydı.

Söyle: Evet, Tommy. Seninle evlenirim. Bunu bana teklif

ermiş olman ne kadar giizel...

Söylemeliydi.

Ama söylemedi.

***

Sevgili M.

Mürebbiyem yılanbalıklarıııdan hazzetmiyor. Elbette kendisi,

senin s ır f yılanbalığı beslediğin için kötü biri olmadığını

görecek kadar kültürlü bir kadın. Günahtan nefret et,

günahkârdan değil.

Sevgiler,

P.

Not: Geçen hafta Tommy eve ziyarete geldi. Birlikte balık

tutmaya gittik. Kendisi resmen benim en sevdiğim arkadaşım.

Needham Malikânesi, Eylül 1813

Sevgili P.

Bu, Rahip Compton 'ın vaazından alıntıya benziyor sanki.

Demek kilisede dikkatini vaaza verdin. Hayal kırıklığına uğradım.

M.

Not: Tommy senin en sevdiğin arkadaşın değil.

Eton Koleji, Eylül 1813

Penelope’nin annesi, kızının durduğu yerin bir kat üstündeki

sahanlıkta belirdiğinde Thomas'ın arkasından kapanan büyük

meşe kapının sesi hâlâ Needham Malikânesi’nin girişinde

yankılanıyordu.

“Penelope! Ne yaptın?” Leydi Needham, evin geniş ana

merdivenlerinden fırtına gibi indi. Penelope'nin kız kardeşleri

Olivia ve Philippa ile babasının üç av köpeği de onun

peşindeydi.

Penelope derin bir soluk aldı ve annesine döndü. “Sakin

bir gün geçirdim,” dedi hiçbir şey olmamış gibi yemek odasına

yönelerek. Annesinin de arkasından geleceğini biliyordu.

“Kuzen Catherine’e mektup yazdım; Noel’den önce yakalandığı

berbat soğuk algınlığı hâlâ devam ediyormuş, bili\or

musun?”

Pippa kıkırdadı. Ama Leydi Needham gülmüyordu.

“Kuzen Catherine umurumda değil benim!” dedi markiz.

Artan gerginliği ile birlikte sesi de yükseliyordu.

“Ne kadar düşüncesizsin. Soğuk algınlığını kimse sevme/

Penelope yemek odasının kapısını itip açtı. Babası

masaya oturmuştu bile. Üzerinde hâlâ av kıyafetleri vardı.

İ vin kadınlarını beklerken bir yandan da sessizce gazetesini

okuyordu. “ İyi akşamlar, baba. Günün iyi geçti mi?”

“Dışarısı buz gibi soğuk,” dedi Needham ve Dolby Markisi.

başını gazetesinden kaldırmadan. “Sanırım yemeğe hazırım.

Sıcak bir şeyler yemek istiyorum.”

Penelope, babasının bu yemekte duyacaklarına pek de hazır

olmayabileceğini düşündü. Onun iskemlesinde oturmuş

bekleyen av köpeğini itti; markinin solunda, kardeşlerinin

karşısındaki yerine geçti. Kardeşlerinin ikisi de gözlerini iri

iri açmış, merakla bundan sonra olacakları bekliyorlardı. Penelope

masum görünmeye çalışarak peçetesini açtı.

“Penelope?” Leydi Needham, yemek odasının kapsının

hemen önünde, ellerini yumruk yapmış halde duruyordu.

Hizmetkârlar da ne yapacaklarını şaşırmışlar, kararsızlık

içinde kalakalmalardı. Yemeği servis etsinler mi, etmesinler

mi. bilemiyorlardı. “Thomas evlenme teklif etti!”

“Evet, ben de oradaydım,” dedi Penelope.

Bu kez Pippa sırıtışını göstermemek için sürahiyi kaldırdı.

“Needham!” Leydi Needham, desteğe ihtiyacı olduğuna

karar vermişti. “Thomas, Penelope’ye evlenme teklif etti!”

Lord Needham. gazetesini indirdi. “Öyle mi? Tommy Alles'i

her zaman sevmişimdir.” Dikkatini en büyük kızına yöneltti.

“Bir sorun yok değil mi, Penelope?”

Penelope derin bir soluk aldı. “Var gibi, baba.”

“Kabul etmedi!” Annesinin ses tonu ancak iç yakan bir

ağıta ya da bir Yunan korosuna uygun kaçardı. Ama belli ki

aynı zamanda havlayıp duran köpekleri susturmak niyetindeydi.

Köpeklerin ve kendisinin inleyip ulumaları sona erdiğinde

Leydi Needham masaya yaklaştı; cildi, sanki daha az. önce

ısırgan otlarının arasında yürümüş gibi harelenmişti. “Penelope'

Varlıklı, seçkin, genç adamlardan gelen evlilik teklifleri

ağaçta yetişmiyor!”

Özellikle ocak ayında. Hiç sanmıyorum. Penelope, düşündüklerini

söylemeyecek kadar akıllıydı.

Bir hizmetkâr, akşam yemeklerinin başlangıcı olan çorbayı

servis etmek için yaklaştığında Leydi Needham iskemlesine

çöktü ve, “Götür şunu!” dedi. “Böyle bir zamanda kim

yemek yiyebilir ki?”

“Aslında ben oldukça açım.” dedi Olivia. Penelope gülümsemesini

bastırmaya çalıştı.

“Needham!”

Marki içini çekerek Penelope’ye döndü. “Onu ret mi ettin?”

“Tam olarak değil,” dedi Penelope ihtiyatla.

“Onu kabul etmedi!” diye bağırdı Leydi Needham.

“Neden?”

Bu, haklı bir soruydu. Masada oturan herkesin bu sorunun

cevaplanmasını istediği kesindi. Penelope’nin bile.

Ama bir cevabı yoktu. Yani iyi bir cevabı yoktu. “Teklifi

düşünmek istedim.”

“Delilik etme. Teklifi kabul et,” dedi Lord Needham. sanki

bu o kadar kolaymış gibi. Sonra hizmetkâra çorbayı getirmesini

işaret etti.

“Belki Penny’nin içinden Tommy'nin teklifini kabul etmek

gelmiyordur,” dedi Pippa. Penelope o anda mantıklı küçük

kardeşini öpebilirdi.

“Bunun içinden gelmekle filan ilgisi yok,” dedi Leydi Needham.

“Fırsat varken satabilmekle ilgisi var.”

“Ne kadar duygusal bir yorum,” dedi Penelope kuru bir

sesle, neşesini bozmamaya çalışarak.

“Ama doğru, Penelope. Görünüşe göre cemiyette alıcı olmaya

gönüllü tek adam Thomas Alles.”

“Keşke alım satımdan daha iyi bir benzetme bulabilseydik,”

dedi Penelope. “Ayrıca, doğrusunu söylemek gerekirse,

Thomas’ın da benimle evlenmeyi, benim onunla evlenmek

istememden fazla istediğine inanmıyorum. Bence yalnızca

kibarlık ediyor.”

“Yalnızca kibarlık etmiyor,” dedi Lord Needham. Penelopc

nin bu görüşü sorgulamasına fırsat bırakmadan. Leydi

Needham tekrar konuşmaya başladı.

“Evlenmeyi istemekle ilgisi yok, Penelope. Sen bunu çoktan

aştın. Evlenmek zorundasın! Thomas da seninle evlenmeye

gönüllüydü! Dört yıldır tek bir evlenme teklifi almadın!

Yoksa unuttun mu bunu?”

“Unutmuştum, anne. Hatırlattığın için teşekkür ederim.”

Leydi Needham burnunu havaya kaldırdı. “Komik olmaya

mı çalışıyorsun sen?”

Olivia, sanki en büyük ablasının komik olabileceğine inanamıyormuş

gibi kaşlarını kaldırdı. Penelope, her zaman çok

güçlü olduğuna inandığı mizah duygusunu savunma dürtüsünü

bastırmaya çalıştı.

Elbette unutmamıştı. Annesinin, medeni durumunu ona ne

kadar sık hatırlattığı düşünülecek olursa bu unutulması zor

bir gerçekti zaten. Penelope, markizin söz konusu teklifin

üzerinden geçen günlerin ve saatlerin sayısını bilmemesine

şaşırıyordu.

İçini çekti. “Komiklik yapmak gibi bir niyetim yok, anne.

Ben sadece... Thomas ile evlenmek istediğimden emin değilim.

Ya da dürüstçe, benimle evlenmek istediğinden emin

olmayan başka biriyle evlenmek istediğimden.”

“Penelope!” diye kükredi babası. “Bu durumda senin isteklerinin

bir hükmü yok!”

Elbette yoktu. Evlilik böyle işlemiyordu.

“Gerçekten. Ne kadar saçma!” Markiz kendini toplayıp

doğru sözcükleri bulmaya çalışırken bir sessizlik oldu. “Penelope!

Başka biri yok! Araştırdık! Ne yapacaksın?” Zarif

bir şekilde iskemlesinde arkaya yaslandı. Bir elini Londra

sahnelerindeki her aktrisi imrendirecek şekilde dramatik bir

hareketle kaşına götürdü. “Seni kim alacak?”

Haklı bir soruydu bu. Penelope de gelecekteki medeni durumuyla

ilgili kararsızlığım ortaya koymadan önce belki de

bunu daha dikkatli düşünmeliydi. Ancak bunu dile getirene

kadar böyle bir ifadede bulunmaya karar vermemişti.

Şimdi ise bunun çok uzun süredir verdiği en iyi karar ol-

30

_______________________________________

duğunu düşünüyordu.

Penelope’nin geçen dokuz yıl içinde pek çok “alınma” fırsatı

olmuştu. Bir zamanlar oldukça gözdeydi; hatırı sayılır

bir güzelliği vardı, terbiyeliydi, hoşsohbetti, kibardı, gayet...

Kusursuzdu işte.

Hatta nişanlanmıştı bile. Kendisi gibi kusursuz bir eş adayıyla.

Evet, kusursuz bir çift olacaklardı. Eğer, adam başka birine

körkütük âşık olmasaydı.

Bu skandal, Penelope’nin nişanı hasarsız sonlandırmasını

kolaylaştırmıştı. Yani en azından bir ölçüde.

Penelope bundan biraz hoşnut da olmuştu.

Ancak bunu annesine söyleyecek değildi.

“Penelope?” Markiz yeniden doğruldu ve acı dolu bakışlarını

en büyük kızına dikti. “Bana cevap ver! Thomas değilse

kim? Seni kim alacak sanıyorsun?”

“Görünüşe göre kendi kendimin sahibi olacağım.”

Olivia’nın ağzı şaşkınlıktan açık kaldı. Pippa, çorba dolu

kaşığını ağzına götürürken durdu.

“Ah! Ah!” Markiz bir kez daha çöktü. “Ciddi olamazsın!

Saçmalama!” Sesinde panik ve sinir vardı. “Senin kız kurusu

olamayacak kadar iyi bir hamurun var! Of! Düşünmek bile

istemiyorum! Kız kurusu!”

Penelope asıl kız kurularının hamurunun daha sağlam olduğunu,

onların daha cesaretli olduklarını düşündü ama böyle

bir şeyi, o anda umutsuzluktan iskemlesinden düşecek gibi

görünen annesine söylemekten kaçındı.

Markiz üstelemeye devam etti. “Ya ben ne olacağım? Bir

kız kurusunun annesi olmak için mi doğdum ben? El âlem ne

düşünecek? Ne diyecekler?”

Penelope onların şimdiden neler düşündüklerini, neler

söylediklerini biliyordu.

“Fırsatın vardı, Penelope! Şimdi olduğunun tam tersi durumda

olabilirdin! Ben dc bir düşesin annesi olurdum!”

İşte buydu. Leydi Needham ile kızı arasında hiç kaybolmayan

hayalet.

\\

Düşes.

Penelope. nişanı bozduğu için annesi bir gün onu affedecek

miydi, bilmiyordu. Sanki bu Penelope’nin suçuymuş

gibi. Derin bir soluk aldı ve mantıklı bir tavırla konuşmaya

çalıştı. “Anne. Leighton Dükü başka bir kadına âşık oldu.”

“Ayaklı skandal.”

Ölçüsüzce sevdiği birine. Şimdi, aradan sekiz yıl geçtikten

sonra bile Penelope içinde bir hafif bir haset duyuyordu.

Düke karşı değil, bu duyguya karşı. Hislerini bir kenara itti.

“Skandal ya da değil, o kadın artık Leighton Düşesi. Tam

sekiz yıldır bu unvanı taşıyor. Bu süre içinde geleceğin Leighton

Dükü'nü dünyaya getirdi. Ayrıca kocasına üç çocuk

daha verdi.”

“O senin kocan olmalıydı! Onlar da senin çocukların!”

Penelope içini çekti. “Ne yapmamı isterdin?”

Markiz bir kez daha yerinde hopladı. “Biraz daha çaba

harcayabilirdin! Dükün teklifinden sonraki diğer teklifleri

kabul edebilirdin!” Tekrar arkasına yaslandı. “Dört teklif aldın!

İkisi konttu,” diye saydı, sanki aldığı evlenme teklifleri

Penelope'nin aklından çıkabilirmiş gibi. “Sonra George Hayes!

Şimdi de Thomas! Geleceğin vikontu! Ben, geleceğin

vikontunu da kabul edebilirdim!”

“Ne kadar da yüce gönüllüsün anne!”

Penelope yeniden sandalyesine oturdu. Bunun doğru olduğunu

varsaydı. Tanrı biliyordu, bir koca avlamak için çok

uğraşacak şekilde yetiştirilmişti. Yani, çok uğraşıyormuş gibi

görünmeden çok uğraşacak şekilde.

Ama geçen birkaç yıl içinde yüreğini buna adayamamıştı.

Tam olarak yapamamıştı bunu. Nişanın bozulmasından sonraki

bir yıl içinde, kendisine evlenmenin umurunda olmadığını

söylemesi kolaydı. Çünkü bozulan nişan skandalinin

içine gömülmüş durumdaydı ve kimsenin onunla gelin adayı

olarak ilgilendiği yoktu.

Sonra birkaç evlilik teklifi olmuştu. Bunlar, ya siyasi kariyerleri

ya da maddi gelecekleri için Needham ve Dolby Markisi’nin

kızıyla evlenmeye hevesli, art niyetleri olan erkek-

32

İçrilen gelmişti. Penelope bu teklifleri kibarca reddettiğinde

marki pek de umursamamıştı.

Kızının neden hayır dediğini de önemsememişti.

Penelope’nin, Leighton Dükü’nün düşesine sevgiyle bakan

gözlerinin içinde tanık olduğu ifade yüzünden adaylarına

hayır demiş olabileceğine inanamıyordu. Penelope, eğer

yeterince beklerse bir evlilikte daha fazlasını bulabileceğini

ummuştu.

Ancak bir şekilde, kendi kendine daha fazlasını beklediğini

söylediği süre boyunca, şansını kaybetmişti. Fazla yaşlı,

fazla gösterişsiz, fazla donuk hale gelmişti.

Ve bugün, onun için değerli bir arkadaştan fazlası olmayan

Tommy’nin, kendisinin de gerçekte evlilik niyeti olmadığı

halde ona hayatlarının geri kalanını birlikte geçirmeyi

teklif etmesini izlerken, evet diyememişti işte.

Tommy’nin de daha fazlasını isteme şansını berbat edemezdi.

Kendi beklentileri ne kadar felaketle sonuçlanmış olursa

olsun.

“Ah!” Israrcı ses yine duyuldu. “Kardeşlerini düşün! Onlar

ne olacak?”

Penelope, bütün bu konuşmaları bir badminton maçı izler

gibi izleyen kardeşlerine baktı. Kardeşleri iyi olacaktı. “Cemiyet,

daha genç ve daha güzel Marbury kızlarıyla yetinmek

zorunda. Evli iki Marbury kızının birer kontes ve barones

olduğu gerçeğini göz önünde bulunduracak olursak, hepsinin

iyi olacağını düşünüyorum.”

“Tanrı’ya şükür ikizlerin şahane kocaları var.”

Penelope, Victoria’nın da Valerie’nin de unvan, çeyiz ve

maddi nedenlerle yapılan evliliğini şahane olarak tanımlamazdı.

Ancak kocaları nispeten zararsız, kötü niyetli olmayan

adamlardı. Bu yüzden Penelope tartışmaya girmek istemedi.

Ama değişen bir şey olmadı. Annesi baskılarını sürdürdü.

“Ya zavallı baban? Onun kızlarla dolu bir evle uğraştığını

unutmuş gibisin. Sen erkek olsaydın durum farklı olurdu. Pene-

'ope. Ama baban senin için üzülüp endişelenmekten hasta oldu!”

Penelope dönüp babasına baktı. Babası, çorbasına batırdığı

bir parça ekmeği, solunda oturan ve uzun, pembe dilini

ağzının kenarından sarkıtmış halde ona bakan, iri, siyah av

köpeğine veriyordu. Adamın da, köpeğin de üzüntü ve endişeden

hasta olmuş bir halleri yoktu. “Anne, b e n ...”

“Ve Philippa! Lord Castleton onunla ilgileniyor. Philippa

ne olacak?”

Penelope'nin kafası karışmıştı. “Philippa mı ne olacak?”

“Aynen öyle!” Leydi Needham beyaz keten peçeteyi dramatik

bir şekilde salladı. “Philippa ne olacak?”

Penelope içini çekerek kardeşine döndü. “Pippa, sence benim

Tommy’yi reddetmem senin Lord Castleton ile ilişkini

etkiler mi?”

Pippa gözlerini iri iri açarak başını iki yana salladı. '‘Hiç

sanmıyorum. Hem etkilese bile, doğrusunu söylemem gerekirse,

yıkılmam. Castleton pek... ilgi çekici biri değil.”

Penelope, “zeki biri değil” demeyi tercih ederdi ama Pippa'nm

kibarlığını bozmak istemedi.

“Aptallık etme, Pippa,” dedi markiz. “Lord Castleton bir

kont. Dilencilerin seçme hakkı yoktur.”

Penelope bu sözü duyunca dişlerini gıcırdattı. Annesinin,

evlenmemiş kızlarının aldığı evlilik tekliflerinden söz ederken

kullanmayı en sevdiği söz buydu. Pippa, mavi bakışlarını

annesine çevirdi. “Dilenci olduğumun farkında değildim.”

“Elbette, öylesin. Hepiniz öylesiniz. Victoria ve Valerie

bile. Skandallar kolay unutulmaz.”

Açıkça söylenmemiş olsa da Penelope bu sözlerde gizli

olan anlamı fark etmişti. Penelope hepiniz için her şeyi mahvetti.

Birden içinde beliren suçluluk duygusunu yok saymaya

çalıştı. Kendini suçlu hissetmemesi gerektiğini biliyordu.

Bunun onun hatası olmadığını biliyordu.

Ama belki...

Bu düşünceyi kafasından uzaklaştırdı. Öyle değildi. Adam

başkasını sevmişti.

Peki, neden onu sevmemişti?

Uzun zaman önce yaşanan o kış boyunca evde hapsolmuşken,

skandal haberlerini okurken ve adamın kendisinden

daha güzel, daha çekici, daha heyecan verici birini tercih ettiğini

bilirken bu soruyu kendine tekrar tekrar sormuştu. Adamın

mutlu olduğunu ve kendisinin... istenmediğini bilirken.

Aslında adamı sevmemişti. Onunla pek ilgilendiği yoktu.

Ama yine de acı veriyordu işte.

“Benim dilenmek gibi bir niyetim yok,” diyerek konuşmaya

katıldı Olivia. “Bu benim ikinci dönemim. Güzel ve sevimliyim.

Yüklü de bir çeyizim var. Hiçbir erkeğin göz ardı

edemeyeceği kadar yüklü.”

“Ah, evet. Çok sevimli,” dedi Pippa. Penelope gülümsemesini

gizlemek için başını tabağına eğmek zorunda kaldı.

Olivia onun alaycılığını fark etmişti. “Sen istediğin kadar

gül ama ben değerimi biliyorum. Penelope'nin başına gelenlerin

benim de başıma gelmesine izin vermeyeceğim. Kendimi

gerçek bir aristokrat olarak tanıtacağım.”

“ İyi bir plan canım.” Leydi Needham gururla gülümsedi.

Olivia da gülümsüyordu. “Tann’ya şükür senden dersimi

aldım, Penny!”

Penelope elinde olmadan kendini savunmaya geçti. “Onu

ben sepetlemedim, Olivia. Leighton'm kız kardeşinin skandali

yüzünden nişanı babam bozdu.”

“Saçma. Eğer Leighton seni istemiş olsaydı, skandali

umursamaz, senin için mücadele ederdi,” dedi kız kardeşi

dudaklarını büzerek. Bu kız doğuştan fettandı. “Ama yapmadı.

Yani seni istemedi. Gerçi senin için mücadele de etmedi

ya. Bence bunları yapmamasının nedeni de senin onun ilgisini

üzerinde tutmak için yeterince uğraşmamış olman.”

En küçükleri olan Olivia, sözlerini hep fazla düşünmeden

seçer, ağzına geleni söyler, insanı yılan gibi sokardı. Şimdi

de bunu yapıyordu. Penelope, çığlık atmamak için kendini

zor tutarak yanağının içini ısırdı. Adam bir başkasını sevmişti!

Yapabileceği bir şey yoktu. Bozulan nişanlar hep kadının

hatası kabul edilirdi. Söz konusu kadın ablan olsa bile durum

değişmiyordu işte.

“Evet! Ah Olivia, dışarıda yalnızca bir dönem geçirdim ve

şimdiden ne kadar akıllı oldun, canım,” diye cıvıldadı Leydi

Needham. Sonra da inledi. “Diğerlerini de unutma.”

Hepsi, Penelope’nin diğerleriyle evlenmek istemediğini

unutmuş gibiydiler. Ama Penelope hâlâ kendini savunması

gerektiğini hissediyordu. “Hatırlarsanız, bugün bir evlenme

teklifi aldım.”

Olivia bir elini umursamazca salladı. “Tommy’den evlenme

teklifi aldın. Bu iyi bir teklif değil. Onun seninle gerçekten

evlenmek istediği için teklifte bulunduğuna ancak bir kaz

kafalı inanır.”

İnsan, Olivia’nın her zaman gerçekleri söylediğine inanabilirdi.

“Öyleyse neden teklif etti?” diye atıldı. Niyeti zalimce bir

soru sormak değildi, Penelope bundan emindi. Ne de olsa o

da daha bir saat önce kendine -ve Tommy’ye- aynı soruyu

sormuştu.

“Çünkü beni seviyor,” demek isterdi.

Ama bu tam olarak doğru değildi. Bu sözleri söylemek

isterdi. Ancak Tommy için değil.

Bu yüzden teklifi kabul etmemişti zaten.

Hayatı boyunca bir kez olsun Tommy ile evlenmeyi hayal

etmemişti.

Tommy asla onun hayalini kurduğu kişi olmamıştı.

“Neden teklif ettiği önemli değil,” diyerek araya girdi

Leydi Needham. “Önemli olan, Penelope’yi almaya gönüllü

olması! Ona bir ev, bir isim vermeye, onu bunca yıl boyunca

babanızın yaptığı gibi koruyup gözetmeye gönüllü olması!”

Penelope’ye baktı. “Penelope, düşünmek zorundasın, canım!

Baban ölünce? O zaman ne olacak?”

Lord Needham başını tabağından kaldırdı. “Efendim?”

Leydi Needham, kocasının duygularını düşünecek zaman

olmadığını göstermek istercesine bir elini havada salladı ve

tahriklerini sürdürdü. “Baban sonsuza dek yaşamayacak, Penelope!

O zaman ne olacak?”

Penelope konunun bununla ne ilgisi olduğunu anlayamıyordu.

“Çok üzücü olacak, sanırım.”

Leydi Needham öfkeyle başını iki yana salladı. “Penelo-

Pe!”

“Anne, ne kastettiğin konusunda gerçekten hiçbir fikrim

yok!”

“Sana kim göz kulak olacak? Baban öldüğünde?”

“Babam o kadar kısa süre içinde ölmeyi mi planlıyor?”

“Hayır,” dedi babası.”

“Kim bilebilir ki?” Markizin gözleri yaşlarla dolmuştu.

“Ah, Tanrı aşkına...” Lord Needham’ın canına tak etmişti.

“Ben ölmüyorum. Bu düşünceyi ağzından kaçırmış olduğunu

düşünerek alınganlık da göstermiyorum.” Penelope’ye döndü.

“Sana gelince, evleneceksin.”

Penelope omuzlarını dikleştirdi. “Orta Çağ’da yaşamıyoruz,

baba. Beni evlenmek istemediğim biriyle evlenmeye

zorlayamazsın.”

Lord Needham kadınların haklarıyla pek ilgilenmezdi.

“Benim beş kızım var ve hiç oğlum yok. İçinizden birinin

bekâr kalmasına ve geri zekâlı yeğenim mülklerimi ele geçirirken

sizin kendi kendinizi geçindirmeye çalışmanıza izin

veremem.” Başını iki yana salladı. “Senin evlendiğini ve

iyi bir evlilik yaptığını göreceğim, Penelope. Artık ortalıkta

sürtmekten vazgeçmek ve birini eş olarak kabul et.”

Penelope’nin gözleri kocaman açıldı. “Sence ben ortalıkta

mı sürtüyorum?”

“Penelope, sözlerine dikkat et.”

“Önce babam söyledi, anne,” dedi Pippa.

“Beni ilgilendirmez! Ben kızlarımı böyle şey gibi... Neyse

işte... konuşsunlar diye yetiştirmedim!”

“Elbette ortalıkta sürtüyorsun. Leighton fiyaskosunun

üzerinden sekiz yıl geçti. Sen Midas’ın parasına sahip bir

markinin kızısın.”

“Needham! Ne kadar kabasın!”

Lord Needham sabır dilercesine tavana baktı. “Senin ne

beklediğini bilmiyorum ama sana fazla uzun zaman tanıdık.

Leighton fiyaskosunun hepinizin kısmetini kapattığı gerçeğini

göz ardı ettik." Penelope kardeşlerine baktı, ikisi de gözlerini

kucaklarına dikmişlerdi. Babası sözlerine devam ederken

\ ine suçluluk duygusuna kapıldı. “Artık yeter. Bu sezon evleneceksin.

Penny."

Penelope’nin boğazı deli gibi çalışıyor, âdeta oraya takılıp

düğümlenen bir toz yumağını yutmaya uğraşıyordu. “Ama

dört yıldır Tommy'den başka kimse bana evlenme teklif etmedi

ki."

“Tommy yalnızca başlangıç. Bundan sonra edecekler. Penelope.

babasının gözlerindeki bu kendinden emin ifadeyi

hayatı boyunca, onun haklı olduğunu kabul etmesine yetecek

sayıda görmüştü.

Babasının gözlerinin içine baktı. “Neden?"

“Çünkü Falconwell’i senin çeyizine ekledim."

Bunu. “Hava da biraz soğuk," ya da “Balık biraz tuzlu olmuş."

der gibi bir tavırla söylemişti. Sanki masadaki herkes

bu sözlerin doğruluğunu öylece kabul edecekmiş gibi. Sanki

dört kafa aynı anda gözleri iri iri açılmış, ağızları bir karış

açık kalmış halde ona dönmeyecekmiş gibi.

“Ah! Needham!” Leydi Needham yine kendini kaybetmişti.

Penelope bakışlarını babasından alamıyordu. “Efendim?"

Birden gözlerinin önünde bir anı canlandı. Koyu renk saçlı

bir çocuk kıkır kıkır gülerek heybetli bir söğüt ağacının alt

dallarından birine tırmanıyor, aşağı doğru eğilip Penelope’ye

de yanına, gizlenme yerine gelmesini söylüyordu.

Üçlünün üçüncüsü.

Falcomvell. Michael’ındı.

Son 011 yıldır ona ait olmasa da Penelope hep öyle düşünmüştü.

Şimdi garip bir şekilde kendisine ait olması ona doğru

gelmiyordu. Bütün o güzel, bereketli topraklar, evin dışındaki

her şey, bütün mülk.

Michael’ın doğuştan gelen hakkı.

Şimdi ona aitti.

“Falconvvell’i nasıl aldın?”

“Bunun konumuzla ilgisi yok,” dedi marki, başını tabağından

kaldırmadan. “Kardeşlerinin başarılı birer evlilik

yapma olasılıklarını daha fazla riske atamam. Senin evlenmen

gerek. Hayatının geri kalanını kız kurusu olarak geçirmeyeceksin.

Falconvvell buna engel olacak. Hatta görünüşe

göre şimdiden oldu bile. Eğer Tommy'den hoşlanmıyorsan,

elimde İngiltere’nin her yerindeki erkeklerden gelen, ilgilendiklerini

ifade eden yarım düzine mektup var.”

Falconvvell’i isteyen adamlar.

Bırak da seni koruyayım.

Tommy'nin söylediği garip sözler şimdi anlamlı geliyordu.

Penelope’ye, sırf çeyizi nedeniyle gelen evlilik teklifleri

karmaşasından korumak için evlenme teklif etmişti. Kendisi

onun arkadaşı olduğu için evlenme teklif etmişti.

Ve Falconvvell için evlenme teklif etmişti. Falconwell’in

öbür ucunda, Vikont Langford’a ait olan küçük bir toprak

parçası vardı. Bir gün burası Tommy’ye ait olacaktı ve eğer

Penelope onunla evlenirse, Tommy, Falconvvell'i de buraya

ekleyecekti.

“Elbette!” diye araya girdi Olivia. “Bu her şeyi açıklıyor!”

Ona söylememişti.

Penelope, Tommy’nin onunla evlenmeye gerçekten can

atmadığını biliyordu ama bunun ispatı pek hoş bir keşif olmamıştı.

Penelope, dikkatini babası üzerinde yoğunlaştırdı.

“Çeyiz. Bu ilan edildi mi?”

“Elbette edildi. Eğer ilan etmeyeceksen kızının çeyizinin

değerini üç katına çıkarmanın ne anlamı var?” Penelope, çatalıyla

şalgam püresini didikledi: o anda masada olmamak

için her şeyini verirdi. Ama babası ekledi. “Bu kadar mutsuz

görünme. Sonunda kendine bir koca bulacağın için şansına

dua et. Çeyizinde Falconvvell olduğu sürece herkesi kendine

prens yapabilirsin.”

“Ben prens filan istemiyorum, baba!”

“Penelope! Herkes prens ister!” diye atıldı annesi.

“Ben bir prensle tanışmak isterim,” dedi Olivia lokmasını

düşünceli düşünceli çiğneyerek. “Eğer Penelope, FalconvvelFi

istemiyorsa ben seve seve çeyizimin bir parçası

olarak kabul ederim.”

y*

Penelope bakışlarını en küçük kardeşine çevirdi. “Evet,

bunu tahmin ediyorum. Olivia. Ama buna ihtiyacın olacağım

pek sanmıyorum.” Olivia da Penelope gibi açık renk saçlı,

açık ma\i gözlüydü. Ancak bu özellikler onu Penelope gibi

göstermek -bulanık bulaşık suyuna benzetmek- yerine çok

güzel kılıyor, genç kızı parmağım şöyle bir şıklatmasıyla erkeklere

yanına çckiverecek bir kadına dönüştürüyordu.

Daha da kötüsü, bunun farkındaydı.

“Senin buna gerçekten ihtiyacın var. Özellikle şimdi,”

dedi Lord Needham kararlılıkla, Penny’ye dönerek. “Bir zamanlar

nezih bir beyefendinin ilgisini çekecek kadar gençtin.

Ama artık o günler geçti.”

Penelope, kardeşlerinden birinin onu savunmak için devreye

girmesini diledi. Babasının sözlerine itiraz etmek için.

Belki de. “Penelope’nin buna ihtiyacı yok. Harika biri gelecek

ve ona âşık olacak. Hem de ilk görüşte. Kesinlikle,”

demek için.

Bu sözlerin sessizce kabullenilmesi üzerine içinde hissettiği

kederi yok saymaya çalıştı. Penelope, babasının gözlerindeki

gerçeği görebiliyordu. Kesinliği. Sanki Orta Çağ’da

yaşıyorlarmış gibi, babasının istediği şekilde evleneceğini

biliyordu. Hatta bundan emindi.

“Falcomvell nasıl oldu da Needham ve Dolby Markiliği’ne

ait oldu?”

“Sen bunu kafana takma.”

“Ama takıyorum," diye üsteledi Penelope. “Orayı nasıl aldın?

Michael biliyor mu?”

“Bilmiyorum,” dedi marki, şarap kadehini kaldırarak.

“Ama sanırım öğrenmesi an meselesi.”

“Michael’ın neler bildiğini kim bilebilir ki?” dedi Penelope’nin

annesi yüzünü buruşturarak. “Kibar cemiyette hiç

kimse Boume Markisi'ni yıllardır görmedi.”

Yaşanan skandalin ardından ortadan kaybolduktan sonra.

Her şevini Tommy ’nin babasına kaptırdıktan sonra.

Penelope başını iki yana salladı. “Falconvvell’i ona geri

vermeye çalıştın mı?”

"Penelope! Nankörlük etme!” dedi markiz öfkeyle.”Falconvveil

in senin çeyizine eklenmesi, babanın cömertliğinin

bariz bir göstergesi”

Babasının, baş belası kızından kurtulma arzusunun göstergesi...

“Ben istemiyorum.”

Penelope, bu sözleri söylerken bile yalan olduklarını biliyordu.

Elbette Falcomvcll’i istiyordu. Falconvvell’e bağlı topraklar

bereketliydi, canlıydı ve çocukluğuna dair anılarla doluydu.

Michael 'a dair anılarla.

Michael’] görmeyeli yıllar olmuştu. O, yaşanan skandal

Londra aristokratlan ve Surrey hizmetkârları arasında günün

konusu hale geldiğinde Falconwell’i terk edip ortadan kaybolmuştu.

O zamanlarda Penelope daha çocuktu. Sonra da

onunla ilgili, sadece dedikodulardan ibaret haberler gelmişti.

Bir keresinde kuaförde bir gnıp geveze kadının. Michael’ın

Londra’da bir kumarhane işlettiğini konuştuklarını duymuştu.

Ama içinden bir ses, onların da Michael'ın gözden düştükten

sonra gittiği yeri gerçekte ziyaret etmediklerini söylediği

için kadınlara bunu sormamıştı.

“Seçme şansın yok, Penelope. Orası benim. Yakında da

senin kocanın olacak. İngiltere’nin her yerinden erkekler oraya

sahip olmak için şanslarını deneyecekler. İstersen şimdi

Tommy ile evlen, istersen daha sonra bir başkasıyla. Ama bu

sezon mutlaka evleneceksin.” Marki iskemlesinde arkasına

yaslandı. “Bir gün bana teşekkür edeceksin.”

Bu sezon mutlaka evleneceksin.

“Neden orayı Michael’a geri vermedin?”

Needham içini çekti, peçetesini attı ve masadan kalktı. “O

en başında hata yaptı,” dedi ve odadan çıktı. Leydi Needham

da peşinden koştu.

Penelope, Bourne Markisi Michael Lawler'ı on altı yıldır

görmemişti ama içten içe onu hâlâ sevdiği bir arkadaşı olarak

kabul ediyordu. Babasının ondan değersiz ve önemsiz biriygibi

söz etmesi hoşuna gitmemişti.

Ama sonuçta kendisi de MichaelT, yani onun büyüyüp

41

adam olmuş halini, doğru dürüst tanımıyordu. Onu düşünmek

ivin kendine izin verdiğinde -bunu, itiraf etmekten hoşlanmadığı

kadar sık yapıyordu- Michael, her şeyini aptal bir kumar

oyununda kaybetmiş yirmi bir yaşında biri olmuyordu.

Ha\ır« Penelope'nin düşüncelerinde Michael onun çocukluğunda

edindiği ilk arkadaşı olarak kalmıştı. On iki yaşındaki

Michael onu çamurlu topraklarda bir maceradan diğerine

sürüklüyor, olduk olmadık zamanlarda kahkahalarla gülüyordu.

Penelope de sonunda kendini tutamayıp onunla birlikte

gülmeye başlıyordu. Michael, evlerinin arasında uzanan tarlalarda

dizlerini çamura buluyor, yaz sabahlarında Needham

ve Bourne topraklarını ayıran gölde balık tutmaya gitmeden

önce Penelope'nin penceresine çakıl taşları atıyordu.

Penelope şimdi gölün de kendi çeyizinin bir parçası olduğunu

tahmin ediyordu.

Michael orada balık tutmak için izin istemek zorunda kalacaktı.

Orada balık tutmak için Penelope ’nin kocasından izin istemek

zorunda kalacaktı.

İnsan bu fikre kahkahalarla gülebilirdi... Eğer bu kadar

yanlış olmasaydı...

Ve kimse bunun farkında değil gibiydi.

Penelope başını kaldırıp baktı ve önce masanın karşısında

oturan Pippa'nın gözlüklerinin arkasından kırpıştırarak baktığı

iri, mavi gözleriyle karşılaştı. Sonra Olivia’nın gözlerine

baktı. Ne vardı bu gözlerde... Rahatlama mı?

Penelope’nin sorgulayan bakışlarını fark eden Olivia,

“Evlilik konusunda başarısızlığa uğrayan bir kız kardeş fikrinden

hoşlanmadığımı itiraf ediyorum. Böylesi benim için

çok daha iyi,” dedi.

“Günün olaylarının bir kişiyi memnun edebilmesine sevindim,"

dedi Penelope.

“Gerçekten. Penny,” diye üsteledi Olivia. “Kabul etmek

zorundasın, senin evliliğin hepimiz için iyi olacak. Victoria

ve Valerie’nin sıkıcı, yaşlı kocalarına razı olmalarının en

önemli nedeni şendin.”

42

Penelope böyle olsun istememişti ki.

“Olivia!” dedi Pippa alçak sesle. “Bu pek hoş değil.”

“Of, bana ne. Penny bunun doğru olduğunu biliyor.”

Biliyor muydu?

Penny, Pippa'ya baktı. “Senin için de her şeyi zorlaştırdım mı?”

Pippa duraksadı. “Pek sayılmaz. Castleton geçen hafta babama

haber göndermiş ve benimle niyetinin ciddi olduğunu

söylemiş. Sanki evlenme çağındaki kızların en sıradanı ben

değilmişim gibi.”

Kendini hafife alıyordu. Pippa edebiyatı sever, bilim dallarıyla

yakından ilgilenir, bitkilerden insanlara kadar bütün

canlıların içlerini merak ederdi. Bir keresinde mutfaktan çaldığı

kazı yatak odasında parçalara ayırmıştı. Hizmetçilerden

biri içeri girip Pippa’yı dirseklerine kadar hayvan bağırsağına

gömülmüş halde buluncaya dek her şey yolunda gitmişti.

Kadın çığlık atmış ve sanki bir cinayet sahnesine tanık olmuş

gibi odadan kaçmıştı.

Pippa bir güzel azar işitmişti. Hizmetçi de malikânenin

daha alt katlarında çalışmak üzere görevlendirilmişti.

“Çok basit biri,” dedi Olivia dobra dobra.

Pippa kıkırdadı. “Öyle deme. Yeterince hoş bir adam. Köpekleri

seviyor.” Penelope’ye baktı. “Tommy gibi.”

“Geldiğimiz nokta bu mu? Müstakbel kocalarımızı köpek

sevdikleri için mi seçeceğiz?” diye sordu Olivia.

Pippa tek omzunu kaldırdı. “Böyle yapılıyor işte. Çoğu karı

kocanın köpek sevmek gibi bir ortak özellikleri bile yok.”

Haklıydı.

Ama böyle olması gerekmiyordu. Kardeşlerinin görüntüsüne

ve terbiyesine sahip genç kadınları, kocalarını köpek

sevgisinden daha fazlasına dayanarak seçmeliydiler. Bütün

cemiyetin gözdesi olmalıydılar.

Ama öyle değildi ve bu ironik bir biçimde cemiyete ilk

takdim edildiğinde gözdelerin en gözdesi olarak kabul edilen,

son derece kibar, son derece asil Leighton Dükü tarafından

eş olarak seçilen Penelope yüzündendi. Mahvolan

8enç kadınlar, gayrimeşru çocuklar ve yüzyılın aşkının fırtınası

arasında ilişkilerinin sona ermesinin ardından Penelope

-kardeşleri açısından da trajik bir şekilde- gözden düşmüştü.

Artık cemiyette evlenilecek bir genç kız olarak değil; iyi bir

arkadaş, sevilen bir tanıdık ve özellikle son zamanlarda hatırı

sayılır bir konuk olarak kabul ediliyordu.

Güzel değildi. Akıllı değildi. Çok zengin, nüfuzlu bir aristokratın

en büyük kızı olmak dışında pek bir özelliği yoktu.

Aynı derecede zengin ve nüfuzlu bir aristokratın karısı olmak

üzere doğmuş ve yetiştirilmişti.

Olmanın eşiğine de gelmişti.

Ta ki her şey değişene kadar.

Beklentileri de dâhil olmak üzere her şey.

Ne yazık ki iyi evliliklere dair beklentileri gerçek olmamıştı.

Ne kendisine ne de kardeşlerine dair... Ve kendisinin

neredeyse on yıl önce bozulmuş bir nişan yüzünden acı çekmesi

ne kadar adil değilse, kardeşlerinin bunun cezasını çekmeleri

de o kadar haksızlıktı.

"Benim sizin evlenmenizi zorlaştırmak gibi bir niyetim

yok." dedi alçak sesle.

"Öyleyse bu durumu telafi edebileceğin için şanslısın,"

dedi Olivia, ablasının duygularını umursamadığı belliydi.

"Ne de olsa, senin nitelikli bir koca bulma olasılığın zayıf.

Ama benim şansım gerçekten yüksek. Hatta müstakbel bir

vikontla evlenirsen daha da iyi olur.”

Penelope suçluluk duygusu içinde kendisini dikkatle izleyen

Pippa'ya döndü. “Sen de aynı fikirde misin?”

Pippa. seçeneklerini değerlendirir gibi başını yana eğdi.

Sonunda kararını verdi. “Sorun değil, Penny.”

En azından senin için, diye düşündü Penelope bir melankoli

dalgası içinde, Tommy'nin teklifini kabul edeceğini fark

ederken.

Kardeşlerinin iyiliği için.

Hem belki de bunu kabul etmezse çok daha kötüsü olabilirdi

Belki zaman içinde onu severdi.

Sevgili M...

Bit gece Coldharbour 'da Guy ’ı yaktılar ve biitün Marbury

kabilesi bu etkileyici gösteriyi izlemeye koştu. Bunu yazmak

zorundaydım çünkıi tek bir genç adamın bile Bay Fa\vke un

şapkasını çalmak için odun yığınına tırmanma becerisini sınamaya

gönüllü olmadığını görmek çok canımı sıktı.

Belki sen Noel de onlara bir iki şey öğretirsin.

Sadık arkadaşın. P.

Needham Malikânesi, Kasım INI 3

Sevgili P...

Sen orada olduğun ve kusursuz bir şekilde o eski püskü

şapkayı kendin çalma becerisine sahip bulunduğun sürece

benim onlara bir şeyler öğretmeme gerek yok. Yoksa bugünlerde

tam bir hanımefendi mi oldun?

Noel 'de evde olacağım. Eğer uslu durursan sana bir armağan

getiririm.

M.

E ton Koleji. Kasım INI 3

O gece, bütün ev uykudayken Penelope kendisini en sıcak

tutan pelerinini giydi, yazı masasından el fenerini alarak topraklarında

yürüyüşe çıktı.

Tam olarak onun toprakları değildi aslında. Evlenmesi halinde

onun olacak topraklardı bunlar. Tommy ya da yakışıklı

genç taliplerden birinin Penelope'yi ailesinden çekip alarak

kendine eş yapmanın karşılığında seve seve kabul edeceği

topraklar.

Ne kadar da romantik...

Penelope yıllarca bundan çok daha fazlasını hayal etmişti

Bunu yapmamak için çok uğraşsa da o kadar şanslı olabileceğine

inanmıştı. Daha fazlasını, bundan daha fazlasına sahip

birini bulabileceğine inanmıştı.

Hayır. Bunu düşünmeyecekti.

özellikle şimdi, her zaman kaçınmayı umduğu türden bir

evliliğe doğru hızla yol alırken. Artık babasının, en biiyük

kızını bu sezon, Tommy’yle ya da bir başkasıyla evlendirmeyi

kafasına koyduğundan şüphesi yoktu. Cemiyetin, başından

bir nişan geçmiş yirmi sekiz yaşındaki biriyle evlenecek

kadar umutsuz durumda olan bekâr erkeklerini geçirdi aklından.

Hiçbiri onun ilgisini çekebilecek bir koca adayı gibi

görünmüyordu.

Sevebileceği bir koca.

Demek Tommy idi.

Tommy olacaktı.

Soğuğu iyice hissedince kollarını bedenine doladı, pelerinine

sarındı ve kapüşonunu alnına kadar çekti. Terbiyeli hanımefendilerin

gecenin köründe yürüyüşe çıkmayacaklarını

biliyordu ama bütün Surrey uyuyordu. En yakın mahalle kilometrelerce

uzaktaydı ve keskin soğuk, o gün yaşadığı keskin

öfkeyle iyi uyuşuyordu.

Çok uzak bir geçmişte kalmış, bozulmuş bir nişanın bugünü

bu kadar zorlaştırması haksızlıktı. İnsan, aradan geçen

sekiz yılın, Londra’ya efsanevi 1823 sonbaharını unutturacağını

düşünürdü ama bunun yerine Penelope geçmişine

mahkûm olup kalmıştı. Balo salonlarında fısıltılar devam

ediyordu. Kadınlar tuvaletlerinde pervaneler hâlâ kanatlarını

sinekkuşlannın kanatları gibi çırpıyor; Penelope’nin de sık

sık kulağına çalınan, onun, dükün ilgisini kendinden uzaklaştırmak

için ne yaptığına ya da neden bütün teklifleri geri

çevirecek kadar burnu büyük davrandığına dair dedikodularla

dolu alçak sesli konuşmaları örtüyordu.

Elbette büyük burunluluk yapmıyordu.

Yalnızca daha fazlasının vaat edilmesini bekliyordu.

Mecbur değil, âşık olacağı bir koca ve hep seveceği bir ya

da iki çocukla dolu bir hayat.

Çok şey mi istiyordu?

Belli ki öyleydi.

Karlı bir yükseltiye tırmandı, bir kayalığın tepesinde durdu

ve aşağıda uzanan gölün, Needham ve Bourne topraklarının...

ya da eski Boume topraklarının sınırını belirleyen

gölün siyahlığına baktı. Orada durmuş, karanlığa bakarken

ve geleceğini düşünürken pastel renklerle, kadrillerle ve ılık

limonatayla dolu bir hayatı ne kadar istediğini fark etti.

O, daha fazlasını istiyordu.

Bir keder dalgası içinde, düşüncelerinde bu sözcüğün fısıltısını

duydu.

Daha fazlası.

Elde edeceğinden daha fazlası olduğu anlaşılmıştı.

Hayal etmesi gerektiğinden daha fazlası.

Varlığından mutsuz değildi. Bu aslında lükstü. İyi bakılmış,

iyi beslenmiş, çok az şeyin eksikliğini hissetmişti. Gayet

kabul edilebilir bir ailesi, birlikte zaman geçirebileceği arkadaşları

vardı. Düşünecek olursa Tommy ile evlenmesi halinde

günleri şimdikinden pek de farklı olmayacaktı.

Öyleyse Tommy ile evlenme fikri neden onu bu kadar hüzünlendiriyordu?

Ne de olsa Tommy kibardı, cömertti, güçlü bir mizah anlayışı

ve sıcak bir gülümsemesi vardı. Dikkat çekecek kadar

yakışıklı ve insanı ürkütecek kadar zeki değildi. Bunların

hepsi uygun özellikler gibi görünüyordu.

Penelope, Tommy’nin elini tutmasına ve onu baloya, tiyatroya,

yemeğe götürmesini izin verdiğini hayal etti. Onunla

dans ettiğini hayal etti. Ona gülümsediğini... Elini ellerinde

hissetti.

Elleri...

Elleri nemliydi.

Tommy’nin ellerinin terli olduğunu düşünmesini gerektirecek

bir neden yoktu elbette. Hatta genç adamın sıcak, son

derece kuru elleri olmalıydı. Yine de Penelope eldivenli avucunu

eteklerine sildi. Kocaların güçlü, sert ellerinin olması

gerekmez miydi? Özellikle hayallerde? Neden Tommy’ninkiler

öyle değildi? İyi bir arkadaştı Tommy. Onu nemli ellerle

hayal etmesi pek de hoş değildi. Genç adam daha iyisini hak

ediyordu.

Penelope derin bir soluk aldı, teninde hissettiği soğuk havanm

keyfini çıkararak gözlerini kapattı ve yeniden denedi...

Leydi Thomas Alles olduğunu hayal etmek için elinden geleni

yaptı.

Kocasına gülümsüyordu. Sevgiyle.

Kocası da ona gülümsüyordu. “Hadi yapalım bunu, olur

ımı?"

Gözlerini açtı.

Lanet olsun.

Tepeden inip buz tutmuş göle doğru yürüdü.

Tommy ile evlenecekti.

Kendi iyiliği için.

Kardeşlerinin iyiliği için.

Bu ona o kadar da iyi gelmiyordu aslında.

Olsun varsın. Terbiyeli, akıllı uslu ablalar bunu yaparlardı.

Kendilerine söyleneni yaparlardı.

Bunu kesinlikle istemeseler bile.

Daha fazlasını isteseler bile.

O sırada uzakta, gölün öbür ucundaki ağaçların arasında

ışığı gördü.

Yanaklarını ısıran rüzgârı yok sayarak gözlerini kısıp karanlığa

baktı. Belki de hayal görmüştü. Belki de karlara vuran

ay ışığıydı. Yağan kar ayın önünü kapatıyor olmasaydı,

mantıklı bir olasılıktı bu.

Işık yeniden yanıp söndü. Penelope şaşkınlıkla kalakaldı,

bir adım geri çekildi. Kocaman açılan gözlerini hızla ağaçların

arasında gezdirdi.

Gözlerini kısarak karanlığa baktı, ayaklarını hareket ettirmeden

öne doğru eğildi ve bakışlarını ormanda soluk sarı

bir ışığın yanıp söndüğü yere sabitledi. Sanki bir iki santimin

bile, ışığın kaynağını görmesine faydası olacaktı.

“Biri var...” diye fısıldadı, sözleri soğuk sessizlik içinde

boğulurken.

Orada biri vardı.

Hizmetkârlardan biri olabilirdi ama pek öyle görünmüyordu.

Needham hizmetkârlarının gecenin köründe gölün kenarında

olmaları için bir neden yoktu. Ayrıca son hizmetkâr

48

Falconvvell’i terk edeli yıllar olmuştu. Onlar gittikten sonra

evin içindekiler alınmış ve kocaman dev yapı boş ve ilgisiz

kalmıştı. Yıllardır oraya kimse gelmemişti.

Bir şey yapmak zorundaydı.

Her şey olabilirdi. Ateş. Bir kaçak. Hayalet.

Büyük olasılıkla sonuncusu değildi.

Ama Falconwell’i istila etmeye çalışan bir kaçak olma

olasılığı yüksekti. Eğer öyleyse birileri bir şeyler yapmalıydı.

Ne de olsa kaçakların Boume Markiliği’ni mesken tutmasına

izin verilemezdi.

Madem adam kendi mülkünü güvence altına almıyordu,

bu görev Penelope’ye düşüyor demekti. Bu noktada onun

da Falconwell’de eşit derecede hakkı vardı, değil mi? Eğer

malikâneyi korsanlar ya da haydutlar ele geçirirse bu onun

çeyizinin değerini de etkilerdi, öyle değil mi?

Çeyizini kullanma olasılığı yüzünden heyecanlandığı

yoktu.

Yine de bu bir prensip meselesiydi.

Işık yeniden yanıp söndü.

Işık kaynağının azlığına bakılırsa orada çok fazla haydut

yok gibiydi.

Ayrıca okyanusun ne kadar uzak olduğu düşünülecek olursa

korsanların ya da haydutların Falcomvell’i mesken tutma

olasılığı da pek yoktu.

Ama yine de.

Orada biri vardı.

Soru, onun kim olduğuydu.

Ve neden.

Penelope’nin emin olduğu bir şey vardı ama. Terbiyeli,

akıllı uslu bir abla gecenin köründe garip bir ışığın kaynağını

araştırmaya kalkmazdı.

Bu gereğinden fazla maceracılık olurdu.

Daha fazlası olurdu hatta.

Böylece kararını verdi.

Daha fazlasını istediğini söylemişti ve daha fazlası ayağına

gelmişti işte.

•«

Evren, muhteşem biçimde işliyordu, değil mi?

Derin bir soluk aldı, omuzlarını dikleştirdi ve ileri doğru

hamle yaptı. Hareketlerinin aptallığını fark etmeden önce heyecan

onu gölün kıyısındaki geniş çalılara doğru itmişti bile.

Dışarıdaydı.

Gecenin ortasında.

Buz gibi soğuk havada.

Gizemli, kötü yaratıklara doğru ilerliyordu.

Ve hiç kimse onun nerede olduğunu bilmiyordu.

Birden Tommy ile evlenme fikri o kadar da kötü gelmedi

ona.

Korsanlar tarafından öldürülme olasılığı bu kadar yüksekken

üstelik.

Yakında bir yerde karların çatırdadığını duydu. Bir an durdu,

fenerini kaldırdı ve çalıların ötesine, ağaçların arasına,

daha önce ışığı gördüğü yere doğru baktı.

Şimdi hiçbir şey göremiyordu.

Yağan kardan ve azgın bir ayıya ait olabilecek bir gölgeden

başka hiçbir şey...

“Ne saçma,” diye fısıldadı kendi kendine. Karanlıkta kendi

sesini duyunca rahatlamıştı. “Surrey’de ayı olmaz ki.”

Yine de ikna olmadı ama o kara gölgenin gerçekten bir

ayı olup olmadığını araştırmak niyetinde de değildi. Evde

yapması gereken işler vardı. Bunlardan ilki de Tommy’nin

evlenme teklifini kabul etmekti.

Ve nakışıyla özenli zaman geçirmek.

Ancak tam geri dönüp eve doğru yol almaya karar verdiği

anda, ağaçların arasından elinde fener tutan bir adam çıktı.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Sevgili M...

Bir hediye! Ne kadar da gösterişli. Okulun seni iyi bir

adama dönüştürdüğü belli, geçen sene bana hediye olarak

yarısı yenmiş bir dilim zencefilli ekmek vermiştin. Ne planladığını

öğrenmeye can atıyorum. Sanırım bu, benim de sana

verecek bir hediye bulmam gerektiği anlamına geliyor.

Sevgiler. P.

Needham Malikânesi, Kasını 1813

Sevgili P...

Zencefilli ekmek harikaydı. Cömertliğimi birazcık bile

olsa takdir etmeyeceğini bilmeliydim. Düşünceli olmanın

güzelliğine ne oldu? Eve dönmek çok güzel olacak. Surrey’i

özledim. Ve seni de, altı-peni2' (gerçi bunu itiraf etmek bana

acı veriyor).

M.

Eton Koleji, Kasım 1813

Kaç! Bu sözcük sanki gecenin içinde yankılanır gibi bedeninde

dolaştı ama Penelope’nin bacakları bu emre uyabilecek gibi

görünmüyordu. Penelope aksine çömelerek çalıların arasına

” Ingiliz pozuk parası. Penelope adının kısaltması olan Penny (Ingiliz para bırınıO

kelimesine gönderme yapılıyor, (e.n.)

M

saklandı ve adamın onu görmemesi için çılgınca dua etti. Çok

yakınında, karın üstünde ilerleyen ayak seslerini duyduğunda

çalıların kıyısından sürünerek göle doğru ilerledi. Adamdan

kokarak kaçmaya hazırlanıyordu ki pelerinin eteğine bastı,

dengesini kaybetti ve doğruca bir çobanpüskiilü çalısının içine

düşüverdi.

Çalı epeyce dikenliydi.

“Ahhhr Penelope yabani çalıdan kendini korumak için

bir elini uzattı ama fırlamış bir dal eline battı. Ayak sesleri

kesilirken Penelope dudaklarını ısırdı.

Nefesini tuttu.

Belki de adam onu görmemişti. Ne de olsa etraf çok karanlıktı.

Penelope bir de elinde fener taşıyor olmasaydı.

İşığı çalılıkların arasına doğru iterek gizledi.

Bu hiç işe yaramamıştı çünkü Penelope artık başka bir

kaynaktan gelen ışıkla aydınlanıyordu.

Adamın ışığıyla.

Adam, Penelope'ye doğru bir adım attı.

Penelope keskin dalları karşısındakinin iri gölgesine tercih

ederek çalılığın içine iyice sokuldu. “Merhaba.”

Adam durdu ama yanıt vermedi ve aralarında uzun, katlanılmaz

bir sessizlik oldu. Penelope’nin kalbi yerinden fırlayacakmış

gibi çarpıyordu, bedeninin hareket etmeyi hatırlayan

tek kısmı orasıydı sanki. Sessizliğe daha fazla dayanamayacak

hale gelince çobanpüskülü çalısının içindeki dengesiz

haliyle olduğu yerden, elinden gelen en sert ses tonuyla

konuştu. “Araziye izinsiz giriyorsunuz!”

“Öyle mi yapıyorum?” Bir korsana göre sesi oldukça hoşlu.

Adamın göğsünün derinliklerinden yükselen sesi, Penelope'nin

aklına kaz tüylerini ve ılık brendiyi getirmişti. Penelope

bu düşünceleri zihninden kovmak için başını iki yana

salladı, belli ki soğuk hava zihnine oyunlar oynuyordu.

“Evet. Öyle. Şu uzaktaki ev Falconwell Malikânesi’dir.

Sahibi de Boume Markisi olur.”

Bir sessizlik oldu. Korsan, “Etkileyici,” dedi ama Penelope

adamın hiç de etkilenmediğini belli belirsiz hissetti.

52

Penelope gözle görülür bir kibirle yerinden kalkmaya çabaladı.

Başaramadı. Hem de iki kez. Üçüncü denemesinde

eteğini silkeleyerek, “Bu son derece etkileyici. Ve sizi temin

ederim, Marki sizin...” Eldivenli elini havada salladı, “...bu

arazide... her ne yapıyorsanız işte... onu yaptığınızı duyunca

hiç mutlu olmayacaktır.”

“Öyle mi?” Korsan hiç de endişelenmişe benzemiyordu,

üst bedenini gölgeler içinde bırakacak şekilde elindeki feneri

aşağı indirdi ve ilerlemeye devam etti.

“Evet, öyle.” Penelope omuzlarını dikleştirdi. “Hem size

değerli bir tavsiyede bulunayım, marki hiç de hafife alınacak

biri değildir.”

“Sanki siz ve marki çok yakınmışsınız gibi konuşuyorsunuz.”

Penelope elindeki feneri kaldırdı ve yavaş yavaş uzaklaşmaya

başladı. “Ah, evet. Öyleyiz. Oldukça yakınız. Hatta

çok yakınız.”

Bu pek de yalan sayılmazdı. İkisi, marki henüz kısa pantolonlu

bir çocukken oldukça yakındılar.

“Sanmıyorum,” dedi adam alçak ve tehditkâr bir sesle.

“Aslında markinin buralarda olduğunu da hiç sanmam. Hatta

bence buralarda hiç kimse yok.”

Adamın tehdit dolu sözcükleri Penelope’nin. bir geyiğin

tüfek sesi karşısında tereddüt etmesi gibi durmasına ve önündeki

seçenekleri düşünmeye başlamasına neden oldu.

Adam sanki Penelope’nin zihnini okumuş gibi, “Yerinde

olsam kaçardım,” diye devam etti. “Hava karanlık, yerde kalın

bir kar tabakası var. Buradan fazla uzaklaşamayabilirsin,

eğer...”

Adam sustu ama Penelope cümlenin sonunu biliyordu.

Eğer adam onu yakalayıp öldürürse.

Penelope gözlerini kapadı.

Daha fazlasını istediğini söylerken dilediği şey kesinlikle

bu değildi. Burada ölecekti. Karların ortasında. Ve bedenini

bahar gelene kadar bulamayacaklardı. Elbette cesedi aç kurtlar

tarafından sürüklenmezse.

Bir şeyler yapmalıydı.

Gözlerini açtı ve adamın artık çok daha yakınında olduğunu

gördü.

“Bayım! Daha fazla yaklaşmayın! Ben...” diye haykırdı

gerçek bir tehdit oluşturabileceğini göstermek için. “Ben silahlıyım!”

Adamın onun yanıtından hiç etkilenmemiş olduğu belliydi.

“Beni manşonunuzla mı boğmayı planlıyorsunuz?”

“Siz, bayım, bir beyefendi değilsiniz.”

“Ah. En sonunda gerçek bir söz.”

Penelope geriye doğru bir adım daha attı. “Ben eve gidiyorum.”

“Hiç sanmam, Penelope.”

Kendi adını duyunca önce Penelope'nin kalbi durdu, sonra

da öyle kuvvetle atmaya başladı ki karşısındaki alçak adamın

bile bu sesi duyacağını düşündü. “Adımı nereden biliyorsunuz?”

“Ben pek çok şey bilirim.”

“Kimsiniz siz?" Penelope sanki tehlikeyi def edebilecekmiş

gibi fenerini kaldırdı, adam da aydınlığın içine doğru bir

adım attı.

Korsana benzemiyordu.

Tanıdık birine benziyordu.

Yakışıklı yüz hatlarında; koyu, derin gölgelerde; çökük

yanaklarında; dudaklarının düz çizgisinde; tıraş edilmesi gereken

keskin kıvrımlı çenesinde bir şey vardı.

Evet, bir şey vardı. Belli belirsiz tanıdık gelen bir şey.

Üstünü ince bir kar tabakası kaplamıştı; ince çizgili şapkasının

siperliği, adamın gözlerini karanlığa gömüyordu. Gözleri

kayıp birer parça gibiydi.

Penelope bu hissin nasıl oluştuğunu bilmiyordu -belki

de canını alacak kişinin kimliğini keşfetme arzusuydu- ama

adamın gözlerini görmek için şapkaya uzanıp onu geri itme

arzusunu engelleyemedi.

Sonradan fark etti ki karşısındaki onu durdurmaya çalışmıyordu.

Adamın gözleri elaydı; oynaşan kahverengi, yeşil ve grileri

örten ok gibi uzun ve koyu kirpiklerinin ucunda karlar

vardı. Penelope o an hayatı boyunca görmediği kadar ciddi

olsalar da bu gözleri her yerde tanırdı.

Bedeninde dolaşan şok dalgası yerini sevince bıraktı.

Adam bir korsan değildi.

“Michael?” Karşısındaki adını duyunca dikleşti ama Penelope

bunun nedenini düşünmek için vakit harcamadı.

Avucunun içini karşısındakinin soğuk yanağına dayadı

-bu, Penelope’nin sonraları şaşkınlıkla hatırlayacağı bir hareketti-

ve güldü; yağan kar, gülüşünün sesini boğuyordu.

“Şensin, değil mi?”

Adam elini uzatıp Penelope’nin elini yüzünden çekti. Eldiven

takmıyordu ama yine de elleri öyle ılıktı ki.

Hem hiç nemli de değildi.

Penelope ona engel olamadan, karşısındaki onu kendine

doğru çekti ve Penelope’nin pelerininin kapüşonunu çıkararak

yüzüne ışık ve kar gelmesini sağladı. Bakışları uzun süre

Penelope’nin yüzünde gezindi. Penelope bu arada rahatsız

olmayı aklından bile geçilmemişti.

“Büyümüşsün.”

Penelope kendini tutamıyordu. Yine güldü. “Şensin! Seni

canavar! Ödümü kopardın! Bilmiyormuş gibi yaptın! Nereden...

Ne zaman...” Penelope başını iki yana sallarken gülümsemekten

yanakları gerilmişti.

“Söze nereden başlayacağımı bile bilmiyorum!”

Penelope başını kaldırıp gülümsemeye devam ederken buyandan

da karşısındakini inceliyordu. Onıı en son gördüğünde

Michael, Penelope’den birkaç santim uzundu ve kolları ve

bacakları bedenine göre fazlaca uzun olan, sırık gibi bir çocuktu.

Ama artık öyle değildi. Bu Michael, uzun ve inceydi;

tam bir erkekti. Ve çok, çok yakışıklıydı.

Penelope hâlâ karşısındakinin o olduğuna inananuyordu.

“Michael!”

Michael doğruca Penelope’nin gözlerine baktığında Penelope’nin

bedenine, bu bakış sanki onu ısıtan gerçek bir dokunuşmuş

gibi bir haz dalgası yayıldı. Michaerın şapkası gözlerini

bir kez daha gölgede bırakırken hazırlıksız yakalanan

Penelope. onun sessizliğini kendi sözcükleriyle doldurdu.

“Burada ne yapıyorsun?"

Michael'ın düz bir çizgi halindeki dudakları kıpırdamadı.

Aralarındaki uzun sessizlik boyunca Penelope onun ateşiyle

tükendiğini hissetti. Onu görmüş olmanın yarattığı mutlulukla.

Vaktin geç olması, havanın karanlık olması veya Michael’ın

onu gördüğü için Penelope kadar mutlu görünmemesi

hiç önemli değildi.

“Gecenin köründe, ıssızlığın ortasında niye geziniyorsun?”

Michael, Penelope’nin sorusunu savuşturmuştu; evet ama

Penelope bunu umursamadı. “Burası ıssızlığın ortası değil ki.

Evlerimizin ikisinden de bir kilometre bile uzakta değiliz.”

“Bir eşkıya ya da hırsızla karşılaşabilirdin veya biri seni

kaçırabilirdi ya da...”

“Bir korsan. Veya bir ayı. Ben bu seçeneklerin hepsini düşündüm

zaten.”

Bir zamanlar tanıdığı Michael buna gülümserdi. Karşısındaki

gülümsemedi. “Surrey’de ayı olmaz.”

“Korsan olması da çok şaşırtıcı olmaz mıydı sence?”

Yanıt gelmedi.

Penelope eski Michael’ı canlandırmaya çalışıyordu. Onu

yeniden hayata döndürmeye uğraşıyordu. “Eski bir dostu ne

zaman olsa bir ayı veya korsana yeğlerim, Michael.”

Michael’ın ayaklarının altındaki kar gıcırdadı. Konuştuğu

zaman, sesi çelik gibi sertti. “Bourne.”

“Efendim?”

“Bana Bourne de.”

Penelope'nin bedeni şaşkınlık ve utançla sarsıldı. Michael

bir markiydi, doğru ama unvanı konusunda bu kadar sert

olacağı Penelope'nin aklına gelmezdi... Ne de olsa onlar çocukluk

arkadaşlarıydı. Penelope boğazını temizledi. “Elbette,

Lord Boume.”

“Unvanı değil. Sadece adı. Boume.”

Penelope şaşkınlıkla yutkundu. “Boume mu?”

Karşısındaki belli belirsiz başını salladı. “Bir kez daha soracağım,

neden buradasın?”

Penelope bu soruyu duymazdan gelmeyi düşünmedi bile.

“Fenerinin ışığını gördüm, araştırmaya geldim.”

“Gecenin bir yarısında, on altı yıldır boş olan bir evin arkasındaki

koruluğa, tuhaf bir ışığı araştırmak için geldin.”

“O ev sadece dokuz yıldır boş.”

Michael duraksadı. “Senin bu kadar sinir bozucu olduğunu

hatırlamıyorum.”

“O zaman beni pek de iyi hatırlamıyorsun demektir. Ben

son derece sinir bozucu bir çocuktum.”

“Değildin. Çok ciddiydin.”

Penelope gülümsedi. “Demek hatırlıyorsun. Hep beni güldürmeye

çalışırdın. Ben de şimdi bu iyiliğinin karşılığını veriyorum,

işe yarıyor mu?”

“Hayır.”

Penelope elindeki feneri kaldırdı ve karşısındaki de yüzünün

ılık, altın rengi ışıkla aydınlanmasına izin verdi. Michael

hayret verici derecede büyümüş, uzun kolları ve sert hatlı

yüzü irileşmişti. Penelope hep onun yakışıklı olacağını hayal

ederdi ama ona artık yakışıklı demek yetmezdi... Michael’a

güzel demek daha yerinde olurdu.

Fenerin ışığına rağmen karanlık yüzünden değilse. Michael’m

çenesini sıkışında, kaşının gerginliğinde, gözlerinde

mutluluğu unutmuş gibi görünen tehlikeli bir hal vardı; dudakları

sanki gülümseme yeteneklerini yitirmiş gibiydi.

Çocukken Michael’ın bir gamzesi vardı, bu gamze sık sık

görünür hale gelirdi ve neredeyse her zaman için başlayacak

bir maceranın müjdecisi olurdu. Penelope bu müjdeciyi aramak

için onun sol yanağına baktı. Gamzeyi bulamadı.

Aslında Penelope bu yeni sert suratı ne kadar çok incelese

dc bir zamanlar tanıdığı o erkek çocuğunu bulamadı. Fğer

gözleri olmasaydı, karşısındakinin o olduğuna asla inanmazdı.

Ne üzücü,” diye fısıldadı kendi kendine.

Michael bunu duymuştu. “Ne?”

Penelope. ona tanıdık gelen tek yer olan gözlere bakarak

başını iki yana salladı. “O gitmiş.”

“Kim?”

“Arkadaşım.”

Penelope bunun mümkün olabileceğini düşünmese de gölgeler

içindeki yüz hatları daha da sertleşerek daha katı, daha

tehlikeli bir hal aldı. Küçücük bir an için Penelope, belki de

onu biraz fazla zorladığını düşündü.

Michael, her şeyi izleyebiliyorınuş gibi görünen karanlık

bakışlarıyla Penelope'yi izlemeye devam etti.

Penelope'nin tüm içgüdüleri ona kaçmasını söylüyordu.

Hemen. Bir daha da geri dönme diyordu. Ama yine de olduğu

yerde kaldı. “Surrey'de ne kadar kalacaksın?” Karşısındaki

yanıt vermedi. Penelope bunu yapmaması gerektiğini bile

bile ona doğru bir adım attı. “Evin içinde hiçbir şey yok.”

Michael onu duymazdan geldi.

Penelope ısrarla devam etti. “Nerede uyuyorsun?”

Şeytani, kara kaş havaya kalktı. “Neden? Beni yatağına

mı davet edeceksin?”

Bu kaba sözcükler canını yakmıştı. Penelope sanki üzerine

doğru rüzgâr esiyormuş gibi dikleşti. Karşısındakinin özür

dileyeceğinden emin, bir süre bekledi.

Sessizlik.

“Değişmişsin.”

“Belki gece macerasına çıkacağın bir dahaki sefere bunu

hatırlarsın.”

Karşısındakinin, Penelope’nin bir zamanlar tanıdığı Michacl’la

alakası yoktu.

Penelope topukları üstünde dönerek karanlığa, Needham

Malikânesinin bulunduğu yere doğru ilerlemeye başladı.

Yalnızca birkaç adım ilerlemişti ki Michael'a bakmak için

geri döndü. Michael hiç kıpırdamamıştı.

“Seni gördüğüm için gerçekten sevinmiştim.” Penelope

arkasını dönerek eve doğru yürüdü. Soğuk, kemiklerine işlerken

kendini tutamayarak son bir kez daha bakmak için döndü.

Onu, aynı Michael’ın onu kırdığı gibi incitmek istiyordu.

“Ve Michael?”

Penelope onun gözlerini göremiyordu ama Michael'ın

onu izlediğinden adı gibi emindi. Dinliyordu.

“Benim toprağımdasın.”

Penelope bu sözcükler ağzından çıktığı an söylediğine pişman

olmuştu. Bunlar yirmi sekiz yaşına gelmiş bir kadından

ziyade, kötü kalpli bir çocuğa yakışan alayla hayal kırıklığı

ve rahatsızlığın bir ürünüydü.

Michael gecenin karanlığından fırlayan bir kurt gibi üstüne

atıldığında Penelope daha da pişman oldu. “Senin toprağın

mı?”

Sözcükler nefret doluydu. Penelope hemen geri çekildi.

“E-evet.”

Evden hiç ayrılmamalıydı.

“Babanla birlikte, toprağımı kullanarak bir koca bulacağınızı

mı düşünüyorsunuz?” Michael bilmişti.

Penelope, karşısındakinin oraya Falconwell için geldiğini

fark etmenin acısını yok saymaya çalıştı.

Michael oraya Penelope için gelmemişti.

Michael gittikçe yaklaşıyordu, Penelope de aynı hızla ondan

uzaklaşmaya çabalarken nefesi tıkandı. Uzaklaşamıyordu.

Başını iki yana salladı. Duyduğu sözcükleri inkâr etmeliydi.

Michael’ı rahat ettirmek için acele etmeliydi. Onu, kar

üstünde kovalayan korkunç canavarı sakinleştirmeliydi.

Ama bunları yapmadı.

Bunları yapamayacak kadar sinirliydi. “Senin değil. Burayı

kaybettin. Üstelik ben çoktan kendime bir koca buldum

bile.” Michael’ın, onun teklifi reddettiğini bilmesine gerek

yoktu.

Michael duraksadı. “Sen evli misin?”

Penelope başını iki yana sallayarak, aralarındaki mesafey i

artırma şansını değerlendirip koştururken sözcükler ağzından

^ gibi fırladı. “Hayır, ama evleneceğim... Hem de çok şa kında.

Sonra da burada, kendi toprağımızda mutluluk içinde

yaşayacağız.”

Penelope’nin nesi vardı böyle? Sözcükleri hızlı ve sertti,

üstelik geri alınamaz cinstendi.

Michael bir kez daha, bu sefer kararlılıkla ilerledi. “ Londra’daki

her erkek Falconvvell’i ister, eğer toprak için değilse,

o zaman benim üstümde hâkimiyet kurmak için.”

Penelope daha hızlı hareket ederse karın içine batabilirdi

ama bunu denemeye değerdi çünkü birdenbire Michael onu

yakalarsa neler olabileceği düşüncesi onu fazlasıyla endişelendirmeye

başlamıştı.

Sendeledi, karın altına gizlenmiş bir ağaç kökü yüzünden

ufak bir haykırışla geriye doğru düşerken dengesini bulmak

için yaptığı tuhaf denemede elindeki feneri düşürdü.

Michael hemen öne atıldı; iri, kuvvetli elleri Penelope’nin

bedenine dolanarak onu yakaladı, kaldırdı, sırtını geniş bir

meşe ağacına yasladı ve Penelope kuvvetini toparlayıp kaçmayı

başaramadan. onu kolları ve meşe ağacı arasına hapsetti.

Penelope’nin hatırladığı küçük çocuk gitmişti.

Onun yerine gelen adam hiç de hafife alınacak biri değildi.

Penelope’nin çok yakınındaydı. Daha da yaklaşarak eğildi;

fısıltıdan farklı olmayan sesi, yanağına çalman sözcüklerin

buğusu. Penelope'nin gerginliğini iyiden iyiye artırıyordu.

Michael’ın sıcaklığına, söylediklerine öyle dikkat kesilmişti

ki nefes bile alamıyordu. “Burayı almak için ihtiyar bir

kız kurusuyla bile evlenirler.”

Penelope ondan nefret ediyordu. Sade bir zalimlikle söyleyiverdiği

sözcüklerden nefret ediyordu. Gözlerine yaşlar

doldu.

Hayır. Hayır. Ağlamayacaktı.

Bir zamanlar tanıdığı çocukla, bir gün döneceğini hayal

ettiği kişiyle alakası bile olmayan bu canavar adam için ağlamayacaktı.

Böyle olmayacaktı.

Penelope. artık oldukça rahatsız olmuş bir şekilde, özgür

kalmak için bir kez daha çırpındı. Michael ondan iki kat kuvvetliydi

ve onu bırakmayı reddediyordu, Penelope'nin sırtını

ağaca yasladı ve eğilerek ona yaklaştı... Çok fazla yaklaştı.

Penelope’nin bedenine yayılan korkunun yerini, neyse ki hemen

öfke aldı. “Bırak beni.”

Michael kıpırdamadı. Aslında Penelope uzunca bir süre

onun kendisini duymadığını sandı.

“Hayır.”

Cevap son derece duygusuzdu.

Penelope tekmeler atarak direnmeye devam etti, Michael’ın

kaval kemiğine denk gelen botlu ayakkabının şiddeti,

genç adamın homurdanmasına neden olacak kadar şiddetliydi.

“Lanet olsun!” diye bağırdı Penelope. Hanımefendilerin

küfretmemesi gerektiğini biliyordu, bu günah yüzünden

sonsuza dek arafta kalabileceğini biliyordu ama karşısındaki

vahşi yabancıyla başka türlü nasıl iletişim kurabileceğini bilmiyordu.

“Ne yapacaksın, beni karların içinde donmaya mı

terk edeceksin?”

“Hayır.” Alçak sesle ve sertçe söylenen bu sözcük Penelope’nin

kulaklarına, Michael’ın onu tuttuğu gibi ulaşmıştı, kolaylıkla.

Ama pes etmeyecekti. “Beni kaçıracak mısın yani?

Falconvvell’i de fidye olarak mı isteyeceksin?"

“Hayır, gerçi bu pek de fena bir fikir değilmiş." Michael o

kadar yakınındaydı ki Penelope onun kokusunu alabiliyordu,

bergamot ve sedir kokuyordu. Penelope yanağını yalayıp geçen

nefesi hissettiğinde durdu. “Ama aklımda çok daha kötü

bir şey var.”

Penelope donup kalmıştı. Michael onu öldüremezdi.

Ne de olsa bir zamanlar arkadaştılar. Çok uzun zaman

önce, Michael bir şeytan kadar yakışıklı ve iki katı kadar soğuk

biri haline dönüşmeden önce.

Penelope’yi öldürmezdi.

Öldürür müydü?

“Ne... Nedir o?”

Michael parmağının ucunu, dokunduğu yerde alevden bir

■2 bırakarak Penelope’nin boynu boyunca gezdirdi. Bu dokunuş

karşısında Penelope’nin nefesi kesilmişti... Günah dolu

lr ılıklık ve neredeyse dayanılmaz bir heyecan hissediyordu.

kulağına. “Toprağımı elimden aldın, Penelope,” dedi

Sesi hem alçak hem çok yoğundu, üstelik bedenini titreten

endişeye rağmen Penelope için fazlaca dikkat dağıtıcıydı.

“Ben de onu geri istiyorum.”

Penelope o gece evden hiç ayrılmamalıydı.

Eğer buradan canlı kurtulursa evden hiç ayrılmayacaktı.

Michael onun hislerini yerle bir etmişken gözlerini kapatmış

olan Penelope başını iki yana salladı. “Sana bunu ben

veremem.”

Michael bir eliyle onun kolunu yavaşça okşadıktan sonra

bileğini sertçe kavradı. “Hayır... Ama ben alabilirim.”

Penelope gözlerini açınca Michael'ın karanlıkta iyice koyulaşmış

gözleriyle karşılaştı. “Bu da ne demek oluyor?”

“Yani sevgilim...” Bu sevgi sözcüğü bir alaydan ibaretti.

“Bizim evlenmemiz gerekiyor.”

Michael onun kolunu kaldırıp bedenini omzunun üstüne

atarak ağaçların arasından Falconwell Malikânesi’ne yöneldiğinde

Penelope şaşkınlıktan dilini yutmuş haldeydi.

***

Sevgili M...

Bana s ın ıf başkanı olduğunu söylemediğine ve bunu annenden

(seninle gurur duyduğunu söylemeliyim) duymak

zorunda kaldığıma inanamıyorum. Bunu benimle paylaşmadığın

için çok şaşırdım ve kızdım... Ayrıca bunun yüzünden

böbürlenmediğin için de bir parça bile etkilenmedim. Bancı

okul hakkında anlatmadığın kim bilir ne kadar çok şey var.

Bekliyorum.

Her zaman sabırlı olan P

Needham Malikânesi, Şubat 1814

Sevgili P...

Korkarım okuldak i ilk yılında s ın ıf başkanlığı pek de mühim

bir unvan değil, etüt salonunda olmadığım zamanlarda

hâlâ büyük çocukların kaprislerine maruz kalıyorum. Korkma,

gelecek sene sınıf başkanı olduğumda arsızca böbürleneceğim.

Anlatacak çok fazla şey var... Ama kızlara değil.

M.

E t on Koleji, Şubat 1814

Bourne, Penelope’yi babasının elinden alıp toprağını geri

almak için onunla evlenmek üzerine yarım düzine kadar senaryo

üretmişti. Onu baştan çıkarmayı, tehdit etmeyi, hatta

-son çare olarak- kaçırmayı bile düşünmüştü. Ama bu senaryoların

hiçbirinde üstü karla kaplanmış, tehlike meraklısı bir

kadın ve Surrey’de ocak ayında gecenin bir yarısı üstüne çöreklenen

bu his yoktu.

Genç kadın onu uğraşmaktan kurtarmıştı.

Elbette kendisine bahşedilen bu hediyeye paha biçmek

yanlış olurdu.

Böylece Boume kızı aldı.

“Seni vahşi!”

Penelope yumruklarını onun omzuna gömüp ayaklarını

savurunca Bourne irkildi; aralarındaki tuhaf açı, iyi yerleştirilmiş

bir tekmeyle bedeninin kritik noktalarını kaybetmesini

engelleyen tek şeydi.

“Beni yere indir!”

Kızı duymazdan geldi, onun yerine bir koluyla Penelope’nin

bacaklarını yakaladı, kızı nefes nefese kalıp dengede

kalmak için bir haykırışla onun paltosunun arkasına tutunana

kadar kaldırdı, sonra Penelope'yi omzunun üstüne yerleştirdi.

Kızın yumuşak karnı omzuna değdiğinde duyduğu “Aah!"

iniltisi Bourne’da en ufak bir zevk hissi yaratmamıştı.

Belli ki küçük hanım gecenin gidişatından hiç memnun

değildi.

“Kulakların sağır mı senin?” diye diklendi Penelope; elbette

bir adamın omzunun üstünden sarkarken ne kadar diklenebilir,

tartışabilirdi.

Bourne yanıt vermedi.

Yanıt vermek zorunda değildi. Penelope sessizliği homur-

«3

(ularıyla pekâlâ dolduruyordu. “Evden hiç çıkmamalıydım...

Tanrı biliyor, senin dışarıda olduğunu bilseydim camları kapıları

kilitleyip polise haber verirdim... Düşünüyorum da...

Seni gördüğüme gerçekten de sevinmiştim!”

Onu gördüğü için sevinmişti: gülüşü gün ışığı gibi, heyecanı

elle tutulabilecek kadar gerçekti. Bourne birinin onu

gördüğüne sevindiği en son anı hatırlamaya çalıştığım fark

ederek kendini durdurdu.

Onu gördüğü için mutlu olan kimse olmuş muydu, diye

sorgulamayı bıraktı.

Penelope dışında.

Penelope’den mutluluğu; sakince, etkili biçimde, beceriyle.

Penelope’nin bundan korkmasını ve zayıflamasını bekleyerek

almıştı.

Ve Penelope yumuşak ve sade sözcüklerle konuşmuştu,

sözcükleri göl boyunca yankılanmış; düşen karla, Boume’un

kulaklarına akın eden kanla ve bildiği acı gerçeklikle perçinlenmişti.

Benim toprağımdasın.

Burası senin değil.

Burayı kaybettin.

Bu kadının zayıf bir tarafı yoktu. Penelope çelik kadar

sertti.

Sadece birkaç kelimeyle Bourne’un tüm hayatı boyunca

arzuladığı şeyin önünde duran tek kişi olduğunu ona hatırlatmıştı.

Falconwell.

Onun, babasının, büyükbabasının ve daha sayılamayacak

kadar çok neslin geldiği topraklar.

Kaybettiği ve geri almak için yemin ettiği topraklar.

Bedeli ne olursa olsun.

Halta evlilik bile.

“Beni böyle bir... bir koyun gibi taşıyamazsın!”

Michael kısacık bir an için durdu. “Koyun mu?”

Penelope duraksadı. “Çiftçiler koyunlan omuzlarında taşımaz

mı?”

M

“Hiç öyle bir şey görmedim ama sen taşrada benden daha

uzun süre yaşadın, yani... Eğer sana bir koyun gibi muamele

ettiğimi düşünüyorsan öyle olsun.”

“Bana kötü davrandığını hissetmem, belli ki senin hiç

umurunda değil.”

“Eğer seni rahatlatacaksa merak etme, seni kırkmayı düşünmüyorum.”

“Aslında hiç de rahatlamadım,” dedi Penelope sertçe.

“Son kez söylüyorum! Beni! Yere! İndir!” diye haykırdı bir

kez daha. Neredeyse Boume’un kollarından kurtuluyordu,

bir ayağı onu kaçıran adamın çok değerli bir bölgesine tehlikeli

derecede yaklaşmıştı.

Boume homurdandı ve Penelope’yi daha sıkı kavradı.

“Kes şunu!” Bir elini kaldırdı ve kızın arkasını bir kez, sertçe

tokatladı.

Bunun üzerine Penelope’nin tüm bedeni gerildi.

“Sen bunu... Ben... Bana vurdun!”

Boume, Falconvvell mutfağının arka kapısını tekmeleyerek

açtı ve Penelope’yi içeri götürdü. Fenerini yakındaki bir

masanın üstüne koyarak omzundaki kızı odanın ortasına bıraktı.

“Yarım düzine kıyafet, bir de kışlık pelerin giymişsin.

Hissetmene bile şaşırdım.”

Penelope’nin gözleri öfkeyle ışıldıyordu. “Neyse ne. bir

beyefendi böyle bir şeyi hayal bile edemez. Bu... Bu...”

Bourne karşısındakinin uygun kelimeyi aramasını izledi,

onun rahatsızlığından zevk almışa benziyordu. En sonunda,

“Sanırım aradığın kelime ‘şaplak’ olmalı.”

Bu sözcük üzerine Penelope'nin gözleri irileşti. “Evet, o.

Beyefendiler a s la ...”

“Birincisi, bir beyefendi olmadığım konusunda anlaştığı-

J^zı sanıyordum. O gemi çoktan kaçtı. İkincisi, beyefendierin

yaptığı ve hanımefendilerin hoşlandığı şeyleri duysan

§aŞkınlıktan küçük dilini yutardın.”

Bu hanımefendi hoşlanmıyor. Bana bir özür borçlusun.”

Ben olsam bunun için fazla beklemezdim.” Michael ak

şamm erken saatlerinde bıraktığı viski şişesini almak içjn

mutfak boyunca ilerlerken Penelope’nin öfkeyle soluduğunu

duydu.

“İçki ister misin?”

“Hayır, teşekkür ederim.”

“Ne kadar kibarsın.”

“Birimizin kibar olması lazım, öyle değil mi?”

Penelope'nin lafazanlığından hem etkilenmiş hem de buna

şaşırmış olan Michael. o tarafa döndü.

Karşısındaki uzun değildi, en fazla onun omzuna gelirdi

ama şu anda tam bir amazon gibi görünüyordu.

Pelerinin kapüşonu düşmüştü, loş ışıkta altın gibi ışıldayan

saçları dağılmış; omuzlarına sarkmıştı. Çenesi evrensel

bir meydan okuma işareti olarak öne fırlamıştı, omuzları sert

ve dikti. Pelerinin altındaki göğsü sert bir öfkeyle inip kalkıyordu.

Michael’a sanki zarar verebilecekmiş gibi bakıyordu.

“Buna adam kaçırma denir.”

Michael şişeyi kafasına dikti, elinin tersiyle ağzını silerken

Penelope’ye baktığında bu davranışının karşısında kızın

yüzünde beliren şaşkınlık onu eğlendirdi.

Uzun bir sessizliğin ardından konuşan yine Penelope oldu.

“Beni kaçıramazsın!”

“Dışarıda da söylediğim gibi seni kaçırmak gibi bir niyetim

yok.” Penelope'nin yüz hizasına gelinceye kadar öne

eğildi. “Niyetim seninle evlenmek, hayatım.”

Penelope uzunca süre ona baktı. “Ben gidiyorum.”

“Hayır, gitmiyorsun.”

“Elim kolum bağlı değil. İstersem gidebilirim.”

“Bağlar amatörler içindir.” Michael sırtını yan t a r a f t a k i

büfeye yasladı. “Denemen için ısrar ediyorum.”

Penelope güvensiz gözlerle karşısındakine baktı, sonra

bir omzunu silkerek kapıya yöneldi. Michael kapının önüne

geçti. Penelope durdu. “Uzunca bir süredir cemiyette olma'

dığınm farkındayım ama komşularını öylece kaçıramazsın

“Söylediğim gibi, bu bir kaçırma değil.”

“Şey, her neyse işte,” dedi Penelope hırçın bir ses tonuyla.

“Şu anda sona erdi.”

“Sona eren şeyleri ne kadar umursamadığımı fark ettiğini

sanıyordum.”

Penelope bir an için düşündü. “Umursamaksın.”

Dimdik durarak ona edepli davranmayı öğreten bu kadının

duruşunda belli belirsiz bir aşinalık vardı.

“İşte geldi.”

“Kim?”

“Çocukluğumdaki Penelope. Görgü kurallarıyla aklını

bozmuş kız. Hiç değişmemişsin.”

Penelope çenesini kaldırdı. “Bu doğru değil.”

“Değil mi?”

“Hem de hiç değil. Ben oldukça değiştim. Tamamen farklı

biriyim.”

“Nasıl?”

“Ben...” diye söze başlayan Penelope duraksadı. Michael

onun ne söyleyeceğini merak ediyordu. “Değiştim işte. Şimdi

bırak da gideyim.” Michael’ı geçmek için hareketlendi.

Michael yerinden kıpırdamayınca ona dokunmak istemeyen

Penelope durdu.

Bir parça şefkat. Eldivenli ılık elin, soğuk yanağa dokunduğu

anın hatırası canlanıverdi. Belli ki Penelope’nin dışarıdaki

davranışı onda şaşkınlık yaratmıştı.

Ve haz.

Michael onun zevk aldığında içgüdüsel olarak başka neler

yapabileceğini merak etti. Gözünün önünde bir görüntü

Çaktı: Koyu, ipek çarşafa saçılmış sarı saçlar; kuralcı, ciddi

Penelope’ye karanlık ve sarhoş edici hazzı tattırdığında şaşkınlıkla

dolan buz mavisi gözler...

Karanlığın içinde onu neredeyse öpüyordu. En başta onu

korkutmak, sessiz, alçakgönüllü Penelope Marbury’nin tavi/

vermeyen tavrını alaşağı etmek için yola çıkmıştı. Ama şimdi

°Ş mutfağın ortasında dikilirlerken dudaklarının tadını mera

ediyordu. Nefesi Michael’ ın tenine değerken titreyecek

mıydi- Michael’a sokulduğunda ne hissedecekti? Onu sarraaladtğında...

“Bu saçmalık.”

Bu sözcükler Michael'ı bulunduğu ana geri getirmişti.

“İçki istemediğine emin misin?”

Penelope'nin gözleri irileşti. “Ben... Hayır!”

Onu hayal kırıklığına uğratmak çok kolaydı. Hep öyle olmuştu.

“Birinin misafirlerine içki ikram etmesi kibar bir davranıştır.

değil mi?”

“Viski değil! Ve doğrudan şişeden içmeyi teklif etmek de

kesinlikle değil!”

“O halde sanırım her şeyi berbat ettim. Belki de böyle bir

durumda misafirime ne ikram etmem gerektiğini bana sen hatırlatırsın.”

Penelope’nin ağzı açıldı, sonra tekrar kapandı. “Gecenin

bir yarısı kaçırılıp viran taşra evlerinde tutulmaya alışık olmadığım

için bilmiyorum.” Sıktığı dudakları düz bir çizgi

halini almıştı. “Evime gitmek istiyorum. Yatağıma.”

“Evine gitmeden de bu isteğinin yerine gelebileceğini biliyorsun,

değil mi?”

Hayal kırıklığı dolu bir ses çıktı. “Michael...”

O dudaklardan dökülen isimden nefret ediyordu.

Hayır, etmiyordu. “Boume.”

Gözleri birleşti. “Bourne... Ne demek istediğini mükemmel

anlattın.” Michael sessizce, merak içinde beklerken Penelope

devam etti. “Gecenin bir yarısı korulukta dolaşmanın

hiç de iyi bir şey olmadığını anladım. Artık birinin saldırısına

uğrayabileceğimi biliyorum. Ya da kaçırılabileceğimi. Ya da

daha kötüsünün olabileceğini... Ve bana iyi bir ders verdiğini

kabul etmeye de hazırım.”

“Aman ne lütuf!”

Penelope sanki karşısındaki hiç konuşmamış gibi Michael'ın

yanından dolanarak çıkışa yöneldi. Michael hareketlenerek

onun önünü kesti. Penelope durdu ve Michael'ın

gözlerine baktı; mavi gözleri, karşısındakinin hayal kırıklığı

olduğunu düşündüğü bir pırıltıyla dolmuştu. “Ayrıca beni

kamuya açık bir yerde omuzunda taşımanı -ki bu çok uygunsuz-

ve kesinlikle özel bir yere getirip görgü kurallarına son

derece aykırı hareket ettiğini unutmaya h a zırım ...”

“Şaplağı da unutma.”

“Onu da. Son derece... Kesinlikle... tamamen uygunsuz.”

“Bu uygunluk meselesi sana pek yol aldırmamış anlaşılan.”

Penelope durdu ve Michael o anda bir damara bastığının

farkına vardı. İçinde hiç de hoş olmayan bir şeyler uyandı.

Kendisine direndi.

Onunla evlenmeyi planlıyor olabilirdi ama onu umursamayı

hiç de düşünmüyordu.

“Korkarım seninle ilgili planlarım var, Penelope ve bu

gece hiçbir yere gitmiyorsun.” Şişeyi uzattı ve büyük bir ciddiyetle

konuşmaya devam etti. “Bir yudum al. Yarına kadar

sinirlerini yumuşatır.”

“Yarın ne olacak ki?”

“Yarın evleneceğiz.”

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Penelope uzandı ve viski şişesini Michael'ın elinden alırken

kısacık bir an için viskinin tamamını içmeyi düşündü çünkü

alkol dolu bir hayata başlamak için bundan daha uygun bir

an olamazdı.

“Seninle evlenmeyeceğim!”

“Korkarım o iş bitti bile.”

Genç kadın, Michael'ı kapıya doğru itmeye başladı. Karşısındaki

yerinden kıpırdamayınca Penelope durdu, ona öyle

yakındı ki pelerini onunkine değiyordu. Michael'ın saçma

sapan arzusuna boyun eğmeyi reddederek doğruca ciddi, ela

gözlerine baktı. “Kenara çekilin, Lord Boume. Ben eve dönüyorum.

Siz delirmişsiniz.”

Sinir bozucu kara kaş kalktı. “Şu tavra bakın,” diye dalga

geçti. "Canım yerimden kımıldamak istemiyor. Başka bir yol

bulmak zorundasın.”

“Bana pişmanlık duyacağım bir şey yaptırma.”

“Neden pişmanlık duyasın ki?” Michael bir elini kaldırdı.

Ilık parmağıyla karşısındakinin çenesini kaldırdı. “Zavallı

Penelope.” dedi. “Risk almaktan ne çok korkuyor.”

Zavallı Penelope...

Kendine söylenenler karşısında Penelope’nin gözleri kısıldı.

“Riskten korkmuyorum. Senden de korkmuyorum.”

Kara kaş tekrar yükseldi. “Öyle mi?”

“Evet.”

Michael öne doğru eğilerek yaklaştı. Çok yakındı. Penelope’yi

bergamot ve sedir kokusuyla saracak kadar yakındı.

Penelope’nin, karşısındaki gözlerin sıcacık bir kahverengiye

döndüğünü görebileceği kadar yakın.

“Kanıtla.”

Alçak ve çatlak çıkan bu ses, Penelope'nin bedeninden bir

heyecan dalgası geçmesine neden oldu.

Michael daha da yaklaştı, ona dokunacak kadar yaklaştı

-sıcaklığının Penelope’yi soğuk bir dolapta ısıtabileceği kadar

yakındı-, parmaklarını Penelope’nin ensesine götürerek

bir yandan onu sabit tutarken bir yandan da üstüne doğru kapandı.

Korkutucuydu. Heyecan vericiydi.

Sanki Penelope’yi istiyordu.

Sanki buraya onun için gelmişti.

Elbette bu doğru değildi.

Falcomvell olmasaydı, Michael da burada olmazdı.

Penelope bunu unutmamak için kendini zorladı.

Michael onu, hayatına giren diğer erkeklerden daha fazla

istemiyordu. O da tıpkı diğerleri gibiydi.

Bu haksızlıktı.

Ama Penelope ondan kaçmak için eline geçecek tek fırsatı

değerlendiremezse kendinden nefret ederdi. Ellerini kaldırdı,

viski şişesini sol eliyle sıkı sıkı kavramıştı, sonra bütün kuvvetiyle

onu itti. Normalde böyle iri bir erkeği yerinden kıpırdatacak

bir gücü yoktu ama şaşırtma avantajı onun elindeydi.

Michael geriye doğru sendeledi. Penelope onun yanından

koşup mutfak kapısına ulaşmak üzereyken Michael kendini

toparladı. “Ah, hayır, gitmiyorsun!” diyerek onu yakaladı ve

kendine doğru çevirdi.

Penelope öfkeyle dolmuştu. “Bırak beni!”

“Yapamam,” dedi Michael sadece. “Sana ihtiyacım var.”

“Falcomvell için." Michael yanıt vermedi. Vermesi gerekmiyordu.

Penelope derin bir nefes aldı. Michael onunla

uzlaşmaya çalışıyordu. Tıpkı karanlık çağlardaki gibi. Sanki

Penelope bir eşyadan başka bir şey değilmiş gibi.

Sanki kendi başına hiç değeri yokmuş da asıl değerli olan,

evlilikle ona bağlanmış toprakmış gibi.

Bu düşünceyle duraksayan Penelope’nin içi hayal kırıklığı\

la doldu.

Karşısındaki adam diğerlerinin hepsinden beterdi.

“Şey, ne yazık, şansına küs," dedi. “Çünkü ben çoktan nişanlandım.”

“Bu geceden sonra nişanlı kalamayacaksın,” dedi Michael.

“Geceyi benimle yalnız geçirdikten sonra seni kimse

almayacak.”

Bunlar içleri kötülük dolu sözcükler olmalıydı. Tehditle

yüklü olmalıydı. Ama sanki basit bir gerçeği belirtir gibi söylenmişlerdi.

Bu adam çapkınların en korkuncuydu, Penelope'nin

adı yarın kirlenmiş olacaktı.

Michael ona seçme şansı bırakmamıştı.

Daha önce babasının yaptığı gibi.

Yıllar önce Leighton Dükü’nün yaptığı gibi.

Bir kez daha bir erkek tarafından kapana kıstırılmıştı.

“Onu seviyor musun?”

Bu soru Penelope’nin artan öfkesini bölüvermişti. “Efendim?”

“Nişanlını. Ona âşık olduğunu mu düşünüyorsun?” Sanki

aşk ve Penelope sözcükleri komik bir bileşimmiş gibi MichaelTn

kelimeleri alay doluydu. “Mutluluktan başın dönüyor

mu?”

“Senin için fark eder mi?”

Penelope onu şaşırtmıştı. Kollarını göğsünde kavuşturup

kaşını kaldıran MichaelTn gözlerinde bunu görebiliyordu.

•‘Hiç fark etmez.”

Mutfakta serin bir rüzgâr esince Penelope pelerinine iyice

sarındı.

Michael bunu fark etti ve sertçe homurdandı. Penelope

onun kullandığı sözcüklerin kibar insanlar için olmadığını

düşündü. Michael önce kalın paltosunu, sonra da redingotunu

çıkardı. Kıyafetlerini geniş lavabonun kenarına yerleştirdikten

sonra mutfağın ortasındaki büyük, meşe masaya döndü.

Masanın bir bacağı eksikti ve eskimiş yüzeyine saplanmış bir

balta \ardı. Penelope’nin parçalanmış mobilyaları görünce

şaşırması gerekirdi ama zaten bu gecenin neresi normaldi ki.

O daha ne söyleyeceğini düşünürken Michael baltayı kavradı

ve ona doğru döndü. Fenerden yayılan ışıkta yüzü sert

gölgelerle doluydu. “Geri çekil.”

Bu dikkat edilmesi gereken bir erkekti. Baltayı başının

üstüne kaldırmadan önce Penelope onun söylediğini yapmış

mı diye görmek için dönüp bakmadı bile. Penelope karanlık

odanın köşesine doğru sığınırken Michael büyük bir hınçla

masayı parçalamaya başladı, Penelope’yse kendini onu izlemekte

alıkoyamadığını fark ederek şaşırmıştı.

Michael’ın bedeni çok güzeldi.

Muzaffer bir Yunan tanrısı heykeli gibiydi, kasları gömleğinin

ince keteniyle örtülmüştü. Elindeki baltayı başının

üstüne kaldırdı, elleri özellikle aletin sapında gezindi, sonra

parmaklarıyla sıkıca kavrayarak çelik bıçağı eski meşenin

üstüne kuvvetli bir gürültüyle vurdu. Bir meşe kıymığı

mutfak boyunca uçarak uzun zamandır kullanılmamış olan

ocağın üstüne düştü.

Michael uzun parmaklı elini masanın üstüne koydu, bir

kez daha ahşaba vurmak için diğer eliyle baltayı sıkıca kavradı.

Geriye doğru çekildi, Penelope’nin olası bir kazadan

korunmak için uzakta durup durmadığına baktı -nedense bu

hareket Penelope’ye oldukça rahatlatıcı gelmişti-, mobilyanın

önüne geçti ve bir sonraki kuvvetli vuruşunu yaptı.

Balta, meşeye saplandı ama masa yıkılmadı.

Michael başını iki yana salladı ve baltayı bir kez daha, bu

sefer masanın bacaklarından birini hedef alarak savurdu.

Tak!

Fenerin ışığı, Michael’ın kalın bacaklarını sıkıca saran

yün pantolonu aydınlatırken Penelope’nin gözleri irileşti.

Dikkat etmemeliydi... Erkeklikle bu kadar alakalı bir şeyi

fark etmemeliydi bile.

Ama şimdiye kadar böyle bacaklar görmemişti.

Tak!

Bu kadar... çekici olabileceklerini hayal bile etmemişti

Tak!

Elinde değildi.

Tak!

Son vuruşla ahşap parçalandı, ağır masa eğilirken bacağı

da masanın altına doğru büküldü. Masanın bir tarafı tamamen

yere inerken Michael baltayı bir kenara bırakarak çıplak

elleriyle masanın bacağını kavradı ve yerinden ayırmak için

bükmeye başladı.

Michael, masanın bacağının ucunu boş olan avucuna vurarak

Penelope’ye döndü.

“Başardım," dedi.

Sanki Penelope daha azını bekliyormuş gibi.

Sanki Michael daha azma razı olabilirmiş gibi.

Söyleyecek bir şey bulamayan Penelope, “Aferin,” dedi.

Michael, odunu geniş omzuna koydu. “Kaçma fırsatını

değerlendirmedin.”

Penelope donup kalmıştı. “Hayır, değerlendirmedim.” Fakat

bunu neden yapmadığı hakkında hiçbir fikri yoktu.

Michael masanın bacağını geniş lavabonun içine koydu,

dikkatle redingotunu kaldırdı, kırışıklıkları gidermek için silkeledi

ve giydi.

Michael üstüne tam oturan harika kumaşı omuzlarına geçirirken

Penelope onun kusursuz bedenine önem vermemeye

çabalayarak seyretti. Vitrivius3' adamına benzeyen bu bedeni

daha fazla görmezden gelemeyecekti.

Hayır.

Başını iki yana salladı. Onu bir Leonardo olarak düşünemezdi.

Michael fazlasıyla korkutucu bir adamdı.

Başını iki yana salladı. “Seninle evlenmeyeceğim.”

Michael kollarını düzeltti, paltosunun düğmelerini dikkatlice

ilikledi ve paltosunun kollarındaki toz zerreciklerini silkeledi.

“Bu tartışmaya açık bir konu değil.”

Penelope itiraz etmeye çalıştı. “Senden korkunç bir koca

olur.”

“İyi bir koca olacağımı hiç söylemedim ki.”

“Yani beni mutsuz bir evliliğe mahkûm etmek mi istiyorsun?”

’’ Leonarda da Vinci'nin notları arasında bulunan eskiz, (e.n.)

“öyle olması gerekiyorsa öyle olur. Ama... Eğer bu seni

teselli edecekse asıl hedef senin mutluluğun değil.”

Penelope gözlerini kırpıştırdı. Karşısındaki ciddiydi. Söylediklerinde

samimiydi. “Öyle olunca benim sevinmem mi

gerekiyor?”

Michael umursamaz bir tavırla omuz silkti. “Evliliğin

amacının, taraflardan birinin ya da her ikisinin birden mutluluğu

olduğunu düşünerek kendimi kandırmıyorum. Benim

planım Falconwell topraklarının malikâneye dönmesini sağlamak

ve senin şanssızlığın, bunun için ikimizin evlenmesinin

gerekmesi. Ben iyi bir koca olmayacağım ama seni avucumun

içinde tutmak gibi bir niyetim de yok.

Karşısındakinin dürüstlüğü karşısında Penelope’nin ağzı

açık kaldı. Kibarlık numarası bile yapmıyordu. İlgi. Alaka.

Penelope ağzını kapattı. “Anlıyorum.”

Michael devam etti. “Ne istiyorsan, ne zaman istiyorsan

onu yapabilir; istediğin her şeye sahip olabilirsin. Senin ayarında

kadınlar ne yapmak istiyorsa onu gerçekleştirmek için

sokağa atacak yeterince param var.”

“Benim ayarımda kadınlar mı?”

“Hep daha fazlasının hayalini kuran kız kuruları.”

Odanın içindeki hava bir vınlamayla boşalmış gibiydi. Bu

ne kadar korkunç, sevimsiz ve tamamen yerinde bir tanımdı

böyle. Daha fazlasının hayalini kuran kız kurusu. Michael

sanki o akşamüstü kabul salonuna gelmiş ve Tommy'nin

evlilik teklifi karşısında hayal kırıklığıyla dolan Penelope’yi

izlemiş gibi konuşmuştu.

Daha fazlasını umut ediyordu.

Daha farklı bir şey istiyordu.

Şey, işte bu kesinlikle farklıydı.

Michael elini uzatarak parmağıyla Penelope’nin yanağına

dokundu, o da bu dokunuşla irkildi. “Yapma.”

“Benimle evleneceksin, Penelope.”

Onun kendisine dokunmasını istemeyen Penelope başını

geriye atarak Michael’ın ulaşamayacağı kadar uzaklaştı.

“Neden evlenmek zorunda olayım ki?”

“Çünkü hayatım,” diyerek yaklaştı Michael. Kuvvetli, ılık

parmağını Penelope'nin boynunda, elbisesinin dekoltesinin

üstünde gezdirirken Penelope’nin kalbi çarpıyor, nefesi kesiliyordu.

“Bu gece seninle birlikte olmadığıma kimse inanmayacak.”

Penelope'nin elbisesinin kenarından tuttu ve kuvvetli bir

çekişle elbisesini ve iç gömleğini ikiye ayırarak onu beline

kadar çıplak bıraktı.

Penelope çığlık atarak elbisesiyle göğsünü kapatmak için

davranırken şişeyi düşürdü, düşen viski ön tarafına sıçradı.

“Seni... seni...”

“Acele etme, tatlım,” diye mırıldandı Michael eserini seyretmek

için birkaç adım geri çekilirken. “Sen doğru kelimeyi

bulana kadar beklerim.”

Penelope gözlerini kıstı. Kelimeye ihtiyacı yoktu. İhtiyacı

olan şey bir kırbaçtı.

Aklına gelen tek şeyi yaptı. Eli sanki kendi iradesiyle havalandı

ve bir şaklama duyuldu. Eğer şu an korkudan ölüyor

olmasaydı Penelope bu sesten keyif bile duyabilirdi.

Tokat karşısında MichaelTn kafası geriye doğru savruldu.

Elini daha şimdiden kızarmaya başlamış olan noktaya getirdi.

Penelope geri geri giderek kapıya yöneldi, sesi titriyordu.

“Asla... Asla senin gibi biriyle evlenmeyeceğim. Eskiden

nasıl biri olduğunu unuttun mu? Nasıl biri olabileceğini? Gören,

seni kurtların yetiştirdiğini zanneder.”

Arkasını döndü ve MichaelT evin civarında gördüğü ilk

anda yapması gereken şeyi yaptı.

Kaçtı.

Kapıyı iterek açtı ve önünde uzanan karlara bata çıka,

nereye gittiğini görmeden Needham Malikânesi’ne yöneldi.

Daha birkaç metre gitmişti ki çelik gibi sert bir kol onu arkadan

yakaladı ve yerle bağlantısını kesiverdi. “Bırak beni!

Seni canavar! İmdat!”

Tekmeler atmaya başladı. Topuğu Michael’ 111 tam dizine

gelince genç adam Penelope’nin kulağına eğilerek küfretti.

“Direnmeyi bırak, seni sersem.”

76

Hayatta olmazdı. Penelope çabasını iyice artırdı. “İmdat!

Kimse yok mu!”

“Bir kilometre yakında yaşayan hiçbir canlı yok. İlerisinde

de uyanık kimse yok.” Bu kelimeler Penelope’yi iyice

sinirlendirdi. Mutfağa girerlerken dirseğiyle genç adamın yanına

vurdu ve Michael homurdandı.

Penelope, Michael kulağının içine doğru avazı çıktığı kadar

bağırdı: “Beni yere bırak!”

Michael başını çevirdi ve yürümeye devam etti, mutfaktan

geçerken feneri ve masadan ayırdığı bacağı da yanına aldı.

“Hayır.”

Penelope mücadele etmeye devam etti ama karşısındaki

onu çok sıkı tutmuştu. “Bu işi nasıl yapmayı planlıyorsun?”

diye sordu. “Burada, boş bir evde beni kirletip sonra da perişan

haldeyken babamın evine mi götüreceksin?”

Hizmetkârların merdivenine çıkan sahanlık olduğunu gösteren,

bir yanda ahşap tırabzanların olduğu uzun bir koridora

çıktılar. Penelope uzandı ve can havliyle tırabzana tutundu.

Michael durarak onun tırabzanı bırakmasını bekledi. Konuştuğunda

ses tonunda sonsuz bir sabır hissediliyordu. “Ben

kadınları kirletmem. En azından son derece güzelce sormadan.”

Bu bilgi Penelope’nin durmasına neden oldu.

Michael elbette onu kirletmeyecekti.

Sadece kuralcı Penelope’yi ailesinden gelen hakkını elde

etmek için yolunda duran tek şey olarak görüyordu.

Penelope bunun durumunu daha iyi mi yoksa daha kötü

mü yaptığından emin değildi.

Ama bu kalbini ağrıtmaya yetiyordu. Michael onu umursamıyordu.

Onu istemiyordu. Öyleymiş gibi davranacak kadar

bile önemsemiyordu. Ona ilgi göstermeyecekti. Onu baştan

çıkarmayı denemeyecekti.

Onu Falconwell için kullanıyordu.

Tommy de öyle yapmamış mıydı?

Elbette yapmıştı. Tommy uzun uzun Penelope’nin gözlerine

bakıp gözlerinin mavisini değil, Falconvvell'in üstünde

u/anan Surrey göğünü görmüştü. Elbette arkadaşım görmüştü

ama evlenme teklif etmesinin asıl nedeni bu değildi.

En azından Michael bu konuda dürüsttü.

“Bu alabileceğin en iyi teklif Penelope,” dedi yavaşça ve

Penelope onun sesindeki tınıyı, telaşı duydu.

Gerçeği.

Penelope tutunduğu yeri bıraktı. “Namını gerçekten de

hak ediyorsun.”

“Evet, öyle. Ve bu yaptığım en kötü şey değil. Bunu bilmelisin.”

Bu sözcükler gururlu olmalıydı. O da değilse duygusuz

olmalıydı. Ama ikisi de değildi. Sadece dürüsttü.

Ve bu sözcüklerde bir şey vardı, önce hissedilip sonra

kaybolan; Penelope’nin duyduğundan tam olarak emin olamadığı

bir şeyler. Tanımasına kendisinin bile izin vermediği

bir şeyler. Ama tırabzanları bıraktı ve Michael da onu birkaç

basamak önünde yere bıraktı.

Penelope bunu gerçekten de düşünüyordu. Delirmiş bir

kadın gibi.

Hakikaten; bu yeni, tuhaf MichaelTa evlenmenin nasıl bir

şey olacağını hayal ediyordu. Ama bunu hayalinde canlandıramadı.

Tereddüt bile etmeden mutfak masasının üstüne baltayı

geçiriveren bir adamla evlenmenin nasıl olacağına akıl

erdiremiyordu. Bir de elbette çığlıklar atan kadınları ıssız evlere

götüren bir adamla.

Bu cemiyet için normal bir evlilik olmayacaktı, orası kesindi.

Penelope, üstüne konduğu basamağın yüksekte olması sayesinde

doğruca MichaelTn gözlerine baktı. “Seninle evlenirsem

mahvolurum.”

“Sosyetenin büyük sırrı, mahvolma kavramının onların

ifade ettiği kadar korkunç bir şey olmamasıdır. Lekeli bir

adla birlikte gelen tüm özgürlüklere sahip olacaksın. Bunlar

hiç de önemsiz şeyler değil.”

Michael bunu bilirdi.

Penelope başını iki yana salladı. “Mesele yalnız ben değilim.

Kardeşlerimin de adları lekelenecek. Eğer evlenirsek

asla iyi birer eş bulamazlar. Tüm cemiyet onların da benim

kadar karalanmış olduğunu düşünecek.”

“Kardeşlerin beni ilgilendirmiyor.”

“Ama beni ilgilendiriyor.”

Michael kaşını kaldırdı. “Bir şeyler talep edebileceğin bir

konumda olduğuna emin misin?”

Değildi. Hem de hiç. Her şeye rağmen omuzlarını dikleştirerek

devam etti. “Unutma ki eğer ben reddedersem bizi

Londra’daki hiçbir papaz evlendirmez.”

“Eğer bunu yaparsan tüm Londra’ya bu gece seni kirlettiğimi

anlatmayacağımı mı düşünüyorsun?”

“Evet.”

“Yanlış düşünce. Uyduracağım hikâye en yollu fahişenin

bile yanaklarının kızarmasına yol açacak.”

Yanakları kızaran Penelope oldu ama yılmayacaktı. Derin

bir nefes aldı ve en kuvvetli kartını oynadı. “Buna şüphem

yok ama beni mahvedersen Falconvvell’i elde etme şansını

da mahvedersin.”

Michael dikleşmişti. Penelope onun yanıtını beklerken heyecandan

nefesi kesiliyordu.

“Bedelini söyle.”

Penelope kazanmıştı.

Kazanmıştı.

Başarısını; bu büyük, yenilmez, canavar adamı alt etmesini

kutlamak istiyordu. Ama kendini korumak için sakin olması

gerekiyordu. “Bu gece kardeşlerimin adını lekeleyecek

bir şey yapmamalısın.”

Michael başıyla onayladı. “Söz veriyorum.”

Penelope yırtılmış elbisesinin kumaşını sıkarak elini yumruk

yaptı. “Kötü şöhretli bir alçağın sözü mü?”

Michael bir adım atarak karanlığın içinde Penelope'yc

yaklaştı. O konuşurken Penelope kendini sakin olmaya zorladı,

Michael’ın sesi tehlikeli ve umut doluydu. “Hırsızların

da onuru vardır. Penelope. Kumarbazlarda onların iki katı

vardır.”

MichaelTn o kadar yakınında olmasıyla cesareti kırılan

Penelope yutkundu. “Ben... Ben bunların ikisi de değilim.”

Michael, “Saçmalık,” diye fısıldadı. Penelope onun dudaklarını

şakaklarında hissedebiliyordu. “Belli ki sen doğuştan

kumarbazsın. Sadece biraz derse ihtiyacın var.”

MichaelTn ona hayal bile edemeyeceği kadar çok şey öğretebileceğine

şüphe yoktu. Zihninden bu düşünceyi -ve beraberinde

gelen görüntüleri- uzaklaştırırken Michael ekledi:

“Anlaştık mı?”

Zafer hissi kaybolmuş, yerini endişeye bırakmıştı.

Keşke MichaelTn gözlerini görebilseydi. “Başka şansım

var mı?”

“Hayır.” Bu sözcükte hiç duygu yoktu. Üzüntü ya da suçluluk

hissinden iz bile yoktu. Sadece tamamen dürüstlüktü bu.

Michael bir kez daha elini uzattı ve geniş, düz avuç onu

çağırdı.

Nar taneleri sunan Hades.

Eğer Penelope bunu kabul ederse her şey değişecekti. Her

şey farklı olacaktı.

Bunun dönüşü olmayacaktı. Ama zihninin bir köşesinde

Penelope zaten geri dönüş olmadığını biliyordu.

Elbisesini toparlayarak MichaelTn elini tuttu.

Michael onun önünde basamakları tırmanmaya başladı;

zifiri karanlıkla arasındaki tek sığınak, aradaki fenerdi ve Penelope,

Michael’a dört elle sarılmaktan başka bir şey yapamadı.

Onu bırakacak, kendi kontrolünü eline alacak, bu ufacık

konuda ona karşı çıkacak cesareti olmasını isterdi ama

bu yürüyüşte, kendini zorlaşa da Michael’ı bırakamayacağını

hissettiği bir şey -ışıkla hiç ilgisi olmayan gizemli ve karanlık

bir şey- vardı.

Merdiven başında arkasına dönen MichaelTn gözlerinde

mum ışığı yüzünden gölgeler oluşmuştu. “Hâlâ karanlıktan

korkuyor musun?”

Çocukluklarıyla ilgili bir konuda gelen bu yorum Penelope’yi

rahatsız etmişti. “O bir tilki iniydi. Orada her şey olabilirdi.”

Michael basamakları tırmanmaya başladı. “Mesela?”

“Mesela bir tilki?”

“O delikte tilki falan yoktu.”

Deliği önce Michael kontrol etmişti. Penelope’nin ikna

olmasının tek nedeni buydu. “Eee... O zaman başka bir şey

olabilirdi. Belki de bir ayı.”

“Belki de sen karanlıktan korkuyordun.”

“Belki de. Ama artık korkmuyorum.”

“Öyle mi?”

“Bu gece dışarıdayken karanlığın ortasmdaydım, değil

mi?”

Uzun bir koridora doğru döndüler. “Öyleydin.” Michael,

Penelope’nin elini bırakıp yakındaki bir kapının kolunu

iterek uzun, uğursuz bir gıcırtıyla açarken onun dokunuşunu

özlediğini düşünmek Penelope’nin hiç hoşuna gitmedi. Michael

onun kulağına eğilerek sessizce, “Bence Penelope, karanlıktan

korkman gereksiz olsa da karanlığın içinden gelen

şeylerden korkmakta son derece haklısın.”

Penelope önündeki odanın içini görebilmek için gözlerini

kıstı, gerginlik bütün bedenini sarmıştı. Eşikten içeri girerken

nefes alışları hızlı ve düzensizdi. Karanlığın içinden gelen

şeyler... Michael gibi.

Yavaşça onun yanından geçti, bu hareket birdenbire bir

okşama ve tehdide dönüşmüştü. Yanından geçerken Michael,

“Çok kötü blöf yapıyorsun,” dedi. Sözcükler duyulamayacak

kadar belli belirsizdi ve Penelope’nin teninde hissettiği nefes,

söylenen hakaretin etkisini yok ediyordu.

Fenerin ışığı bu minik, yabancı odanın duvarlarına yansıdı;

tatlı bir pembe renge sahip, bir zamanlar zarif ama artık

üzücü şekilde solmuş duvarlar altın sarısı bir ışıltıyla aydınlandı.

Oda ikisinin birden sığamayacağı kadar küçüktü. Şömine,

duvarın birini neredeyse tamamen kaplamıştı ve karşı taraftaki

ufak pencere koruluğa bakıyordu.

Michael ateş yakmak için eğilirken Penelope de önündeki

karlı manzaranın ilerisindeki incecik olmuş hilali izlemek

sı

için pencereye gitti. “Bu oda neydi? Burayı hatırlamıyorum.”

“Görme şansın hiç olmamıştı. Burası annemin çalışma

odasıydı."

Geniş, tatlı gülümsemesi, sevecen bakışlarıyla uzun boylu

\ e güzel markizin anısı gözlerinin önüne geliverdi. Elbette

bu sessiz ve huzurlu oda ona aitti. Şöminenin yanında çömelmiş.

saman ve çıraları dizmekte olan genç adama dönen Penelope.

“Michael." dedi. “Söylemeye hiç şansım olmadı...”

Doğru kelimeleri arıyordu.

Michael onun bu arayışını sonlandırdı. “Gerek yok. Hepsi

yaşandı, bitti.”

Sesindeki sakinlik yanlış geliyordu. Kötü. “Yine de...

yazdım. Eline geçti mi...”

“Büyük ihtimalle.” Bedeninin yarısı şöminenin içindeydi.

Penelope kav kutusuna sürtülen çakmak taşının sesini duydu.

“Birçok kişi yazdı.”

Sözcüklerin insanı yaralamaması gerekir ama yaralıyordu

işte. Penelope, Boume Markisi ve eşinin ölüm haberini aldığında

yıkılmıştı. Aralarında oldukça edepli davranan kendi

ailesinden farklı olarak Michael’ın annesiyle babası birbirlerini.

oğullarını ve Penelope’yi çok severlerdi.

Fayton kazasını duyduğunda Penelope kaybedilenleri, yaşanabilecekleri

düşünerek üzüntüsüne yenilmişti.

Michael’a mektuplar yazmıştı, babasının daha fazla mektup

göndermeyi reddettiği güne kadar yıllar içinde düzinelerce

mektup göndermişti. Ondan sonra da Michael’ın onu

düşündüğünü bir şekilde biliyor olmasını umarak yazmaya

devam etmişti. Kendini ne kadar yalnız hissederse hissetsin...

Surrey'de... Falconvvell’de hep arkadaşları olacağını

yazmıştı. Bir gün eve döneceğini hayal etmişti.

Ama Michael dönmemişti. Asla...

En sonunda Penelope onu beklemeyi bırakmıştı.

“Üzgünüm.”

Çakmak taşı parladı, samanlar alev aldı.

Michael ayağa kalkarak ona döndü. “Şöminenin ateşiyle

idare etmen gerekecek. Fenerin karların üstünde kaldı.”

#2

Penelope üzüntüsünü içine gömerek başını salladı. “Sorun

değil.”

“Bu odadan ayrılma. Ev harap halde ve henüz seninle evlenmedim.”

Arkasını döndü ve odadan çıktı.

BEŞİNC İ BÖLÜM

Penelope ateşten gelen loş ışıkta uyandı. Burnu dayanılmaz

derecede üşüyor, geri kalan her yeri de dayanılmaz derecede

yanıyordu.

Uyku sersemliğiyle birkaç kez göz kırptı, şöminede ışıldayan

amberler ve gül renkli duvarlar netleşmeye başlayıncaya

kadar kendisine yabancı gelen çevreye bakındı.

Uykuya dalmadan önce hazırladığı battaniye yığının üstünde

sırtüstü yatıyor, harika kokan büyük ve sıcak bir battaniye

de üstünü örtüyordu. Buz gibi olmuş burnunu battaniyenin

altına soktu ve derin derin nefes alınca duyduğu kokuyu

tanımaya çalıştı: Bergamot ve sedir...

Başını çevirdi.

Michael...

Önce şaşırdı, sonra da telaşlandı.

Michael yanı başında derin bir uykuya dalmıştı.

Şey. tam olarak yanı başında sayılmazdı. Daha çok ona

yaslanmıştı.

Ama sanki her tarafım sarmalıyonnuş gibi geliyordu.

Yan tarafına dönmüş, bir kolunu bükerek başının altına

koymuştu. Diğer kolu Penelope’nin üzerinde boylu boyunca

uzanmış, eli onun bedenini sıkıca kavramıştı. Penelope,

Michael’ın elinin, bedeninin dokunulmaması gereken belli

bölgelerine ne kadar yakın olduğunu fark ettiğinde sert bir

şekilde nefes aldı.

Elbette bu. bedeninde başkalarının dokunabileceği çok

yer olduğu anlamına gelmiyordu ama konu bu değildi.

Tek sorun MichaelTn kolu değildi. Genç adam bütün gövdesiyle

ona yaslanmıştı; göğsü, kolu, bacakları... ve başka

taraflarıyla da. Penelope korkması mı yoksa fena halde heyecanlanması

mı gerektiğine karar veremedi. Yoksa ikisini

birden mi yapmalıydı?

Bu soruyu ince eleyip sık dokumamak en iyisiydi.

Gereksiz hareketler yapmak ve sesler çıkarmaktan kaçınmaya

çalışarak ona döndü. Dönerken bedeninin tam ortasındaki

kolun onu okşuyor olduğu hissini duymazdan gelemiyordu.

Yüzünü Michael'a döndüğünde uzun, dikkatli bir

nefes verdi ve bir sonraki hamlesini düşünmeye başladı.

Ne de olsa insan her gün bir beyefendinin kollarında -en

azından kolunun altında- uyanmıyordu.

Karşısındaki artık pek de beyefendi sayılmazdı, değil mi ?

Uyanıkken yüzü sinirli ve keskin hatlıydı, kendini sürekli

geri çekiyor olsa bile çenesindeki kaslar yay gibi gergindi.

Ama şimdi, uyurken, ateşin aydınlığında, Michael...

Güzeldi.

Yüz hatları, sanki usta bir heykeltıraş tarafından yaratılmış

gibi hâlâ keskin ve mükemmeldi. Çene hatları, çenesinin

çukuru, uzun, düz burnu, kaşlarının mükemmel eğimi ve o

kirpikler, aynı çocukluğundaki gibi inanılmaz derecede uzun

ve gür, neredeyse yanaklarına kadar uzanan kara bir okşayış

gibiydi.

Ve dudakları... Şu anda sıkı, ciddi bir çizgi halinde değil,

tatlı ve dolgundu. Eskiden ne kolay gülerdi bu dudaklar ama

şimdi çocukken olduğunun aksine artık tehlikeli ve çekiciydi.

Penelope. alt dudağındaki tepe ve çukurları takıp ederken

MichaelT kaç kadını öptüğünü merak etti. Ağzı nasıldı acaba?

Yumuşak mı, sert miydi?

Penelope nefes aldı, duyduğu istek yüzünden derin ve içli

bir nefes olmuştu bu.

Ona dokunmak istiyordu.

Bu düşünceyle donakaldı, fikir çok yabancı ama bir o kadar

da doğruydu.

Michael a dokunmayı isteraemeliydi. O bir canavardı.

Soğuk, kaba, bencildi ve eskiden tanıdığı çocuktan tamamen

farklıydı. Hayal ettiği kocaya hiç benzemiyordu. Penelope'nin

düşünceleri o günün akşam saatlerine; sade, sıkıcı

ihtı\ar kocasını hayal ettiği anlara döndü.

Hayır. Michael'ın o adamla alakası yoktu.

Belki de bu yüzden Penelope ona dokunmak istiyordu.

Bakışları Michael'ın dudaklarında asılı kaldı. Belki o çekici.

muhteşem dudaklara değil... Belki de her zamanki gibi

koyu ve kıvırcık olan ama gençlikteki asiliğini yitirmiş saçlarına

dokunmak istiyordu. Bukleler, kulaklarını okşasa ve

kaşının üstüne dökülse de -kar ve şapkaların altında yapılan

koca bir yolculuğun ardından bile- uysal görünüyordu.

Asilik etmemenin iyi bir şey olduğunu anlamışlar.

Evet. Michael’ın saçına dokunmak istiyordu.

Evleneceği erkeğin saçı...

Eli kendi iradesiyle hareket ediyor, kara buklelere doğru

ilerliyordu. Parmak uçları ipeksi buklelere dokununca Penelope

bilinçsizce, “Michael,” diye fısıldadı.

Michael sanki onun bir şey söylemesini bekliyormuş gibi

gözlerini açıverdi ve yıldırım hızıyla Penelope’nin bileğini

sertçe kavradı.

Bu hareket karşısında Penelope donup kalmıştı. “Özür dilerim...

İstemeden...” Elini bir kez çekti, bir kez daha çekti;

Michael da onun elini bıraktı.

Kolunu Penelope'nin bedeninin orta bölgesine, o hiç de

uygun olmayan yere geri koydu ve bu hareket, Michael’ın

dokunduğu her noktayı hissetmesine neden oldu. Adamın şaşırtıcı

şekilde Penelope’ye yasladığı bacakları ve düşüncelerini

mükemmelen gizleyen bir renk cümbüşü olan gözleri.

Penelope yutkundu, duraksadı, sonra düşünebildiği tek

şeyi söyledi. “Benim yatağımdasın.”

Michael yanıt vermedi.

Penelope ısrar etti. “Bu hiç...” Doğru sözcüğü arıyordu.

“Uygun değil?” Uyku yüzünden Michael’ın sesi çatallı ve

> umuşak çıkıyordu ve Penelope de duyduğu sözcüğün heye-

86

canıyla bedeninden geçen ürpermeyi durduramıyordu.

Başını bir kez salladı.

Michael çok yavaşça kolunu onun üzerinden aldı ve Penelope

dc üzerindeki ağırlığın kalkması yüzünden duyduğu

pişmanlığı duymazdan gelmeye çalıştı. “Burada ne yapıyorsun?”

“Uyuyordum.”

"Yani, benim yatağımda ne yapıyorsun?”

“Bu senin yatağın değil, Penelope. Benim yatağım.”

Aralarına bir sessizlik çöktü ve Penelope'nin sırtı gerginlikle

ürperdi. Şimdi ne yanıt verecekti? Michael'ın yatağı

hakkında tartışmak kesinlikle uygunsuz bir hareket olurdu.

Elbette bu anlamda, kendi yatağını da.

Michael sırtüstü yattı, daha önce yanağının altına almış olduğu

kolunu iyice uzatıp gererek sırtını Penelope'ye döndü.

Penelope uyumaya çabaladı. Gerçekten de çabaladı.

Yanındakinin kıvrımlı omuzlarına, gergin gömleğine bakarak

derin bir nefes aldı.

Bir yataktaydı. Bir adamla birlikte. Kısa süre sonra kocası

olacak olsa da henüz elinde unvan bulundurmayan bir

adamdı. Bu durum korkunç bir skandala dönüşecekti. Çok

heyecanlıydı. Ama yine de -annesi bunu duyduğunda ne düşünecek

olursa olsun- durum Penelope’ye hiç de rezil gelmiyordu.

Aslında bu biraz üzücüydü. Görünüşe göre Penelope macerayla

burun buruna bile gelse bunu doğru düzgün yaşayamıyordu.

Gelecekteki kocasının ne kadar rezil biri olduğu önemli

değildi... Penelope rezalet çıkması için onu teşvik edecek bir

kadın değildi. Orası açıkça belli olmuştu.

Şimdi, viran bir malikânenin içindeyken bile, bir beyetendinin

dikkatini çekmeyi başaramıyordu.

Seslice iç geçirince Michael başını ona doğru çevirdi, Penelope

onun mükemmel kıvrımlı kulağını gördü. Daha önce

hiç kimsenin kulağına dikkatlice bakmamıştı.

Alçak, çatal çatal sesiyle Michael, “Yine ne oldu?” dedi

“Yine mi?" diye sordu Penelope.

Michael tekrar arkasını döndü. Dönerken battaniyeyi de

çekti \c Penelope'nin kollarından birini buz gibi odanın içinde

açıkta bıraktı. Michael yanıt verirken tavana doğru konuşuyordu.

“ İç geçirmenin sadece iç geçirmek anlamına gelmediğini

bilecek kadar kadınları tanıyorum. Bunun iki anlamı

olabilir. Seninki kadın memnuniyetsizliğini anlatan iç geçirmelerdendi.”

Penelope dayanamadı. “Bu sesi bu kadar iyi tanıyor olmana

şaşırmadım. Diğerinin anlamı ne?”

Michael güzel, ela gözlerini Penelope’ye dikti. “Kadın

hazzı.”

Penelope'nin yanaklarım ateş basmıştı. Michael'ın bunu

da kolaylıkla tanıdığına şüphe yoktu. “Ah!”

Michael yeniden tavana doğru döndü. “Seni tam olarak

neyin mutsuz ettiğini bana söyleyecek misin?”

Penelope başını iki yana salladı. “Hiçbir şey.”

“Rahat edemedin mi?"

“Ondan değil.” Bedeninin altındaki battaniyeler, ahşap

döşemenin üstünde oldukça rahat etmesini sağlamıştı.

“Korkuyor musun?”

Penelope soruyu iyice düşündü. “Hayır. Korkmalı mıyım?"

Michael ona kaçamak bir bakış attı. “Ben kadınlara zarar

vermem.”

“Kadınları kaçırıp onlara şaplak atıyorsun ama.”

“Canın yandı mı?”

“Hayır.”

Sohbetten bıkmış olan Michael bir kez daha sırtını döndü.

Penelope uzunca süre onun sırtını seyrettikten sonra, ya öfke

ya da yorgunluktan konuşuverdi. “Bir kadın kaçırılıp evlenmeye

zorlandığında biraz daha fazla... heyecan bekliyor. Bu

yaşadıklarıma göre yani.”

Michael yavaşça -çıldırtırcasma- dönerek ona baktı, aralarındaki

hava ağırlaşmıştı ve Penelope aniden ne durumda olduklarının

farkına vardı. Birbirlerinden birkaç santim uzakta.

8*

boş bir evdeki ufak bir odada bir yatakta, aynı battaniyenin

-ki bu battaniye de aslında Michael’ın kalın paltosuydu- altındaydılar.

O gecenin heyecanlı olmadığını iddia etmenin

pek de iyi bir fikir olmadığını yeni anlıyordu. Çünkü bundan

daha fazla heyecana hazır olduğundan hiç emin değildi. “Demek

istiyorum ki...” dedi aceleyle söylediklerini toparlamak

için.

“Ah, bence ne demek istediğini gayet güzel anlattın.” Sözcükler

sessiz ve karanlıktı, Penelope aniden aslında korkmadığından

o kadar da emin olmadığını anladı. “Sana yeterince

ilgi göstermiyor muyum?”

“Konu sen değilsin...” diye fazlasıyla hızlı bir yanıt verdi

Penelope. “Bütün bu...” Bir elini sallayıp paltoyu havalandırırken

devam etmemenin daha iyi bir fikir olduğunu düşündü.

“Boşver.”

Michael’ın istek dolu, sabit bakışlarını hissetti; hiç kıpırdamıyor

olsa da adam sanki bir anda irileşmiş, ağırlaşmıştı.

Sanki odadaki bütün havayı içine çekmiş gibiydi. “Bu geceyi

sizin için nasıl daha zevkli bir hale getirebilirim, leydim?”

Bu yumuşacık soru Penelope’nin bütün bedenini ürpertti...

Bourne’un dilinden ağır ağır dökülen o sözcük -zevkli-

Penelope’nin kalp hızını artırmış, midesinin kasılmasına

neden olmuştu.

Ve her şey Penelope'nin tahammül edebileceğinden çok

daha hızlı gelişiyordu. Endişe verici derecede ince bir ses tonuyla,

“Gerek yok,” dedi. “Böyle iyiyim.”

“İyi mi?” Kelime Michael'ın dilinde tembellikle dolanmıştı.

“Çok heyecanlı.” Penelope başını sallayarak elini ağzına

doğru götürdü ve esnedi. “Aslında o kadar heyecanlı ki kendimi

inanılmaz derecede yorgun hissediyorum.” Michael'a

sırtını döndü. “Sanırım sana iyi geceler dilemeliyim.”

“Hiç sanmam.” dedi Michael. Sözcükleri, aralarındaki kısacık

mesafede silah sesleri gibi yankılanmıştı. Sonra Penelope’ye

dokundu.

Penelope'nin bileğini kavrayarak onun hareketini yarur»

w

bıraktı, onu kendine doğru çevirerek korkusuz gözlerine bakmasını

sağladı. “Bu gece arzularının hepsini yerine getirmezsem

üzülürüm.”

Arzular...

Bu sözcük Penelope'nin bedenini sarstı, derin bir nefes

alarak hislerini dizginlemeye çalıştı.

İşe yaramıyordu.

Michael'ın eli, bileğinden ayrılarak hareket etmeye devam

etti ve kalçasına kondu. O an Penelope tüm dikkatini

o noktaya vermişti ve etekliğinin, iç gömleğinin ve pelerinin

altından Michael'ın iri elinden yayılan ısıyı hissettiğine

emindi. Michael elini gevşetmedi, onu kendine doğru çekmeye

çalışmadı, onu herhangi bir şekilde hareket ettirmedi.

Penelope ondan uzaklaşabileceğim biliyordu... Uzaklaşması

gerektiğini biliyordu... Ama yine de...

Bunu istemiyordu.

Bunun yerine yeni, farklı ve heyecan dolu bir şeyin eşiğinde.

orada kaldı.

Şöminenin loş ışığında Michael'ın gözlerine bakarak bir

şeyler yapması için sessizce yalvardı.

Ama o hiçbir şey yapmadı. Yalnızca, “Hamleni yap, Penelope,”

dedi.

Bu sözcükler karşısında Penelope’nin ağzı açık kalmıştı,

Michael şu an gücü onun eline veriyordu ve Penelope hayatında

ilk defa bir erkeğin ona gerçekten de seçme şansı

tanıdığını fark etti.

Onun bu adam olması ne tuhaftı, değil mi? Bu adam daha

birkaç saat önce elinden tüm seçeneklerini alan kişiydi.

Ama şimdi, bir özgürlükten bahsediyordu. Bir macera

vaat ediyordu. Güç çarpıcıydı. Dayanılmazdı.

Tehlikeliydi.

Ama bu Penelope’nin umurunda bile değildi çünkü bu

tehlikeli, muazzam kuvvet sayesinde konuşma cesareti bulmuştu.

“Öp beni.”

Adamın hareket eden dudakları Penelope’nin sözlerini

yuttu.

k

Sevgili M...

Burası son derece sefil bir hal aldı. Şu anda hava -gecenin

bir varisi bile- Hades kadar sıcak. Uyanık kalan tek kişinin

ben olduğuna eminim ama en korkunç Surrey yazlarından birinde

kim uyuyabilir ki? Eğer burada olsaydın, eminim göle

gidip biraz yaramazlık yapardık.

İtiraf ediyorum, bir yürüyüş hoşuma giderdi... Ama sanırım

bu genç hanımefendilerin yapmaması gereken bir şey,

değil mi?

Sevgiler, P.

Needham Malikânesi. Haziran 1815

Sevgili P...

Saçmalık! Eğer ben orada olsaydım, kesinlikle yaramazlık

yapardım. Bence mümkün olan bütün yaramazlıkları yapmalısın

çünkü yaramazlıklarımız yüzünden yakalanıp cezalandırılmamız

uzun sürmeyecektir.

Genç hanımefendilerin ne yapıp ne yapmaması gerektiğini

bilmiyorum ama miirebbiyen onaylamasa da bütün sırların

benimle güvende. Özellikle ona karşı güvende.

M.

Eton Koleji, Haziran 1815

Penelope Marbury’nin bir sırrı olduğunu söylemek gerekirdi.

Parlamentoyu dağıtıp kralı tahtından edecek... Ailesini

ya da başka birini mahvedecek, öyle büyük bir sır değildi...

Ama kişisel olarak yıkıcı bir sırdı. Elinden gelen her anda

unutmak için çabaladığı bir sır.

Penelope’nin o geceye kadar örnek -her anlamıyla edeplibir

hayatı olmasına şaşırmamak gerekirdi.

Çocukluğundaki usluluğu, yaşı ilerledikçe kız kardeşleri

için mükemmelleşen bir yetişkin adabı şeklini almıştı ve Penelope

tam olarak iyi yetiştirilmiş genç hanımların davran-

•*ı

ması gerektiği gibi davranırdı.

Bu nedenle birkaç erkekle flört etmiş, hatta içinden geldiğinde

tutkusunu dışa vurmaktan hiç çekinmeyen, İngiltere'nin

en nüfuzlu erkeklerinden biriyle nişanlanmış olan Penelope

Marbury’yi hiç kimse öpmemişti. O ana kadar.

Bu gerçekten gülünçtü. Penelope bunun farkındaydı.

Tanrı aşkına, sene 1831 olmuştu. Genç hanımlar iç etekliklerini

ıslatarak vücutlarını sergiliyorlardı ve Penelope kız

kardeşleri sayesinde uygun bir adayla dudakların arada bir

masumca birleşmesinde hiçbir sakınca olmadığını biliyordu.

Ama bu Penelope'nin başına daha önce hiç gelmemişti ve

yaşananların hiç de masum olmadığını hissediyordu.

Bu, bir kadının müstakbel kocasını öpmesine hiç benzemiyordu

ve kesinlikle çok edepsizce geliyordu.

Bu. birinin müstakbel kocasıyla asla tartışmayacağı bir

şeymiş gibi geliyordu.

Michael hafifçe geri çekilerek Penelope'nin dudaklarına

doğru fısıldadı. “Düşünmeyi bırak.”

Nereden anlamıştı?

Önemli olan bu değildi. Önemli olan, Michael’ın teklifini

görmezden gelmenin kabalık olmasıydı.

Böylece kendini bu tuhaf, yeni, öpülme hissinin kucağına

bıraktı; Michael'ın dudakları hem sert hem de yumuşaktı.

yanağında hissettiği nefesi yakıcıydı. Parmakları nazikçe

boynunda dolanıyor, ağzına daha kolayca erişebilmek için

çenesini hafifçe yana yatırıyordu. “Çok daha iyi.” Michael

dudaklarını onun dudaklarına bir kez daha dayayıp tek bir şaşırtıcı.

ateşli öpücükle aklını başından alınca Penelope inledi.

Bu onun dili miydi?

Penelope’nin kapalı dudaklarını boylu boyunca okşayan

dil, dudaklarını araladı ve onu yakıp bitirdi. Penelope de

buna izin vermeye can atıyordu. Michael onun alt dudağı boyunca

ardında bir alev bırakarak dolandı ve Penelope birinin

zevkten delirmesinin mümkün olup olmadığını merak etti.

Elbette erkeklerin hepsi böyle öpmüyordu... Yoksa kadınlar

hiçbir işlerini tamamlayamazlardı.

Michael geri çekildi. “Yine düşünüyorsun.”

Düşünüyordu. Michael’ın ne kadar muhteşem olduğunu

düşünüyordu. “Elimde değil.” Başını iki yana sallayarak Michael’a

uzandı.

“O zaman doğru yapmıyorum demektir.”

Ah, Tanrım! Eğer Michael onu bundan daha mükemmel

bir şekilde öperse Penelope aklını yitirecekti.

Belki de yitirmişti bile.

Ve bu, gerçekten de hiç umurunda değildi.

Yeter ki Michael öpmeye devam etsin.

Penelope’nin elleri kendi iradesiyle hareket ediyor gibiydi,

uzandı, Michael’ın saçını okşadı, dudakları tekrar onun

oluncaya kadar Michael’ı kendine doğru çekti ve bu sefer

kendini tamamen ona bıraktı.

Ve onu öptü... Michael'm boğazının derinliklerinden gelen

iniltide kendini kaybetti. Bu sesle -bütün deneyimsizliğine

rağmen- sözlere ihtiyaç olmadan doğru bir şey yaptığını

anladı.

Michael’ın elleri yukarılara çıkmaya devam etti, ta ki Penelope,

o dokunmazsa öleceğini düşününceye kadar... Göğsünün

kıvrımına dokunuyordu, kendini Penelope’yi baştan

çıkarma riskinden kurtarmak için yırttığı kumaşların arasından,

elini elbisesinin içine soktu.

Penelope okşayarak Michael'ın kolundan aşağı doğru indi

ve elini onun eline bastırdı; Michael’ın adını fısıldayarak

daha kuvvetle, daha sıkıca bastırdı.

Michael bu ses üzerine hafifçe geri çekilerek paltoyu çekti

ve bedenlerini azalan şömine ışığında açıkta bıraktı, kumaşları

kenara iterek soyduğu bedene baktı, elini tekrar bu bedenin

üstüne koyarak okşamaya. Penelope'nin sırtı yay gibi

olana kadar onu kaldırmaya devam etti.

“Bu hoşuna gitti mi?” Penelope bu sorunun içindeki yanıtı

duymuştu. Michael onun hayatı boyunca kendini böyle güçlü

hissetmediğini biliyordu. Bu kadar baştan çıkarıcı.

“Yapmamalıyım.” Penelope'nin eli Michael'ın elinin üstüne

giderek onu bedeninin üstünde tuttu.

"Ama yapıyorsun." Penelope'nin ensesinin kıvrımına yumuşak

bir öpücük kondururken deneyimli parmakları da kızın.

dokunması için yanıp tutuştuğu noktayı buldu. Penelope

onun adını söyleyerek inledi. Michael, o zevkten titreyene

kadar dişlerini Penelope'nin yumuşak kulak memesi boyunca

gezdirdi. "Konuş benimle.”

Anı mahvetmek istemeyen, Michael'ın durmasını istemeyen

Penelope, "Bu harika," dedi.

"Konuşmaya devam et," diye fısıldadı Michael kumaşı sıyırıp

Penelope’nin göğsüne bastırarak zonklayan göğüs ucunu

odanın serinliğine çıkarırken.

Sonra Penelope’ye baktı, hava ya da onun bakışı veya her

ikisi yüzünden iyice büzüşen göğüs ucunu inceledi. Penelope

inanılmaz derecede utanmıştı; kusurlarından nefret ediyordu,

bu mükemmel erkekle birlikte olmak yerine başka herhangi

bir yerde olmayı ne çok isterdi.

Penelope. Michael'ın onu görmesinden korkarak paltoyu

almak için uzandı. Michael'ın onu yargılamasından korkuyordu.

Fikrini değiştirmesinden korkuyordu.

Michael hızlı davranarak Penelope’nin bileklerini kavradı

ve onu durdurdu. “Yapma," diye gürledi kuvvetli bir sesle.

“Kendini asla benden gizleme.”

“Elimde değil. İstemiyorum... Bakmamalısın.”

“Eğer sana bakmaktan vazgeçeceğimi sanıyorsan delirmişsin

demektir." Yerinden kalkarak paltoyu ulaşılamayacak

bir mesafeye fırlattı, sonra mahvolmuş elbise üzerinde hızla

çalışarak yırtılmış kenarlan sıyırıverdi.

Sonra uzun uzun Penelope'ye baktı. Ta ki Penelope karşısındakinin

onu reddedebileceği korkusuyla ona daha fazla

bakamayacak hale gelene kadar. Çünkü konu cinselliğe geldiğinde

Penelope'nin en alışkın olduğu şey reddetmekti.

Kabul etmemek, reddetmek ve ilgilenmemek. Penelope

anık bunlara dayanabileceğini düşünmüyordu. Michael bunu

yapamazdı. Bu gece olmazdı.

Gözlerini sıkıca kapatarak derin bir nefes aldı ve Michael'ın;

sadeliği, kusurları karşısında onu reddetmesi fikrine

94

kendini hazırlamaya başladı. Michael’ın ona sırt çevireceğinden

emindi.

Michael’ın dudakları onun dudaklarına kapandığında Penelope

ağlayacağını hissetti.

Bir an sonra Michael uzun bir öpücükle onu kendinden

geçirdi, tüm utanç hissinin yerini tutku alıncaya kadar onu

öptü. Penelope, ceketinin yakasını kavrayınca Michael onu

okşamayı bıraktı.

Ateşli bir parmak, sanki dünyanın bütün zamanı ona aitmiş

gibi Penelope’nin göğüs ucunda tembelce gezindi, Penelope

sönmekte olan ateşin koyu turuncu ışığında zorlukla

görülebilen hareketi izledi. Sert, büzüşmüş göğüs ucu bir

zevk havuzuydu ve diğer özel bölgelerde iffetten uzak hisler

uyanıyordu.

“Bunu sevdin mi?” diye sordu alçak ve karanlık bir sesle.

Penelope dudağını ısırdı ve başını salladı. “Anlat bana.”

“Evet... Evet bu mükemmel.” Penelope kulağa basit ve

incelikten uzak geldiğinin farkındaydı ama sesindeki hayreti

engelleyemiyordu.

Michael’ın parmakları durmadı. “Mükemmel olmalı. Eğer

değilse haber ver, ben de durumu hemen düzelteyim.”

Penelope’nin boynunu öperek dişlerini yumuşak teni boyunca

gezdirdi. Başını kaldırıp baktı. “Bu da mükemmel

mi?”

Penelope’yi boynuna öpücükler kondurarak, omuzlarını

emerek ödüllendirdi. Sonra bir göğsünün kıvrımına doğru

ilerledi ve sertleşip dikleşmiş göğüs ucuna ulaştı. Tüm zaman

boyunca Penelope'nin en çok dokunmasını istediği yeri

es geçmişti. Bir eli Penelope'nin kamına doğru yol alırken

dokunuşuyla gerilen ve kasılan tüm kasları hissederek, “Seni

baştan çıkaracağım,” diye fısıldadı. "Seni aydınlıktan karanlığa,

iyiden kötüye geçireceğim. Seni mahvedeceğim.” Penelope’nin

umurunda değildi. O Michael'indi. Michael o an.

dokunuşuyla Penelope’ye sahip olmuştu. “Ve kendini nasıl

hissedeceğini biliyor musun?”

Bu sefer fısıldayan Penelope'ydi. “Mükemmel.”

Daha da fa/lası.

Hayal ettiği her şeyden daha fazlası.

Michael, Penelope'nin gözlerine baktı ve bakışlarını kaçırmadan

bir göğsünü ılık ağzına aldı, dili ve dişleriyle kurbanının

etini okşadıktan sonra şehvet dolu darbelerle, kızın

adını söylemesini ve parmaklarını saçlarına dolamasını sağladı.

“Michael...'* diye fısıldadı Penelope, bu haz büyüsünü

bozmaktan korkarak. Gözlerini kapadı.

Michael başını kaldırınca durması Penelope’nin hiç hoşuna

gitmedi. “Bana bak!" Sözcükler emirdi. Bir kez daha göz

göze gelince Michael’ın eli, Penelope’nin elbisesinin kumaşları

arasında dolaşmaya başladı, parmakları buklelerini okşuyordu.

Penelope de şaşkınlık dolu bir iniltiyle bacaklarını

birbirine yapıştırdı. Yapıyor olamaz... Oraya dokunamaz...

Ama Michael dikkatini tekrar Penelope’nin göğsüne vererek

öpmeye ve emmeye devam etti. Penelope’nin tüm kısıtlamaları

yok olup bacaklarını açana, Michael’ın parmaklarını

oraya götürmesine kadar devam etti bu. Michael’ın parmakları

tenine dokunuyor ama hiç kıpırdamıyordu, günah dolu,

harika bir duyguydu. Penelope tekrar gerildi ama bu sefer

Michael’ın içine girmesine itiraz etmedi. “Bunu seveceksin.

Söz veriyorum.”

Michael’ın parmakları ilerleyip bacaklarını açarak en sıcak

noktasına ulaşırken Penelope titrek bir gülümsemeyle,

“Dedi aslan kuzuya,” dedi.

Michael onun göğsünün altındaki yumuşak tenini yalayarak

diğer göğsüne geçti. Penelope onun altında kıvranıyor

ve adını fısıldıyordu. Michael’ın arzu dolu parmakları Penelope'nin

gizli katmanlarını yavaşça açtı ve nazikçe, yavaşça

içine açılan ılık, ıslak girişi buldu. Başını kaldırdı, Pcnelope’ylc

göz göze geldi. Uzun parmağını onun derinliklerine

doğru sokarken Penelope’nin bedenine hiç beklemediği bir

haz dalgası yayıldı. Michael onun göğüslerinin arasını öperken

parmağıyla aynı hareketi tekrarlayarak fısıldadı. “Benim

için ıslanmışsın bile. Harika bir ıslaklık bu.”

Penelope'nin utancını gizlemesi imkânsızdı. “Özür dilerim.”

Michael dilini Penelope’nin ağzının derinliklerine kaydırarak

yavaşça ve uzun uzun onu öperken parmakları onu

okşamaya devam ediyordu. Sonra geri çekilip alnını Penelope’nin

alnına dayadı. “Bu, beni istediğin anlamına geliyor.

Tüm bu yıllardan, yaptığım her şeyden sonra, dönüştüğüm

kişiye rağmen beni istemeni sağlayabiliyorum.”

Penelope sonradan düşündüğünde o an yanıt vermiş olmayı

diledi ama Michael parmağının yanına ikinci bir parmak

daha ekleyip başparmağıyla daireler çizmeye başlayarak

kulağına fısıldadığında Penelope ağzını bile açamadı. “Seni

keşfedeceğim... Sıcaklığını ve yumuşaklığını, çöküşünün

her bir parçasını ele geçireceğim.” Okşamaya devam etti,

parmağının çevresinde atan nabzı hissediyor, zevk noktasına

bastırarak daireler çizdiği parmağının hareketine karşı Penelope’nin

kalçasını hareket ettirmesine bayılıyordu. “Ağzımı

sulandırıyorsun.”

Bu sözler üzerine Penelope’nin gözleri irileşti ama Michael

ona düşünmesi için zaman tanımayacaktı. Eli tekrar harekete

geçerek kalçasını kaldırdı, elbisesini çekerek indirdi.

Penelope’yi tamamen çıplak bıraktı, sonra bacaklarını yavaşça

açarak aralarına geçerken mümkün olan en edepsizce sözcüklerle

ellerini Penelope’nin bacaklarına koydu. Dizlerinin

üstünde onun bacaklarının arasına sokularak bacaklarını iyice

araladı; çoraplarının hemen üstünden çıplak bacaklarına

uzun, yumuşak ateşli öpücükler kondurmaya başladı. "Aslında.

..” Durarak diliyle yavaş, nefis bir daire çizdi. “ .. .bunu

bir başka sefer yapabileceğimi sanmıyorum...” Diğer bacağa

da aynı şeyi yaptı. “Hem de...” Biraz yukarı, zonklamanın

olduğu yere doğru çıktı, “ ...seni tatmadan...”

Sonra ağzını tekrar Penelope’nin bedenine dayadı. Diliyle

uzun uzun, yavaşça yalıyor; hazzın biriktiği, rahatlamayı

bekleyen, bunun için yalvaran noktada daireler çiziyordu.

Penelope inleyerek doğrulunca Michael kafasını kaldırdı ve

lrı elini onun karnına yasladı. “Uzan... Seni tatmama izin

\er. Bırak da bunun ne kadar güzel bir şey olduğunu göstereyim.

İzle. Bana ne istediğini söyle. Neye ihtiyacın var."

Ve Tanrı yardımcısı olsun, Penelope onun dediğini yaptı.

Michael mükemmel dili ve tutku dolu dudaklarıyla yalayıp

emerken Penelope sonucun ne olacağından emin olamasa da

ne istediğini öğrenerek fısıldıyordu.

Daha fazla Michael...

Elleri Michael'ın buklelerine kayarak onu kendine doğru

çekti.

Michael, bir daha...

Bacakları arzuyla kendiliğinden ardına kadar açıldı.

İşte Michael...

Michael...

Michael onun dünyasıydı. Bu andan başka hiçbir şey yoktu.

MichaeTm parmaklan da diline katıldı ve Penelope o biraz

daha sertçe bastırsa, biraz daha fazla okşasa, nasıl isteyeceğini

bilmediği şeylerin hepsini yapmaya biraz daha devam

etse öleceğini düşündü. Gözleri fal taşı gibi açıldı, inlemeye

başladı.

Michael’ın dili daha da hızlı hareket ediyor, tam da Penelope'nin

istediği noktayı daha fazla okşuyordu. O an Penelope

hareket etmeye başladı; tüm kısıtlamalar yok olmuş, yerini

artan, sarsıcı hazza bırakmıştı... Bundan sonra olacakları

öğrenmekten başka hiçbir şey istemiyordu.

“Lütfen durma.’’ diye fısıldadı.

Michael durmadı.

Penelope dudaklarında onun adı. kendini iyice geriye atarak

tüm bedenini Michael'a yaslayarak hareket etmeye başladı;

Michael dili, dudakları ve parmaklarıyla ona istediği her

şeyi verirken Penelope daha fazlası için yalvardı, en sonunda

Michael'ın ona verdiği müthiş haz denizinin içinde kayboldu.

Penelope zirveden yavaş yavaş inerken Michael onun

bacaklarının iç tarafına uzun, sevgi dolu öpücükler kondurdu.

Penelope onun adını fısıldadı ve kahverengi buklelerine

98

uzandı, şu anda onun yanında uzanmaktan başka bir şey istemiyordu...

Bir saat... Bir gün... Bir ömür boyunca.

Michael durdu, Penelope’nin parmakları onun saçının arasında

dolaştı ve uzun süre öyle kaldılar. Penelope duyduğu

hazdan bitkin düşmüştü, tüm dünyada tek önem verdiği şey

Micheal’ın kıvırcık saçları, bacağındaki yumuşak deriyi gıdıklayan

sakallarıydı.

Michael.

Penelope onun konuşmasını bekledi. Düşündüklerini...

Bu deneyimin ne kadar harika olduğunu ve eğer bu gece bir

göstergeyse evliliklerinin kim bilir ne kadar harika olacağını

söylemesini bekledi.

Her şey iyi olacaktı. Öyle olmalıydı. İnsan böyle deneyimlerle

her gün karşılaşmıyordu.

Michael en sonunda hareket etti. Paltosunu Penelope’nin

üstüne örtüp onu kokusu ve sıcaklığıyla sararken Michael’ın

hareketlerinde bir gönülsüzlük sezdi. Michael tek bir hareketle

ayağa kalktı, daha önce özenle katlayıp yerleştirdiği

yün redingotunu koyduğu yerden aldı.

Şimşek hızıyla giyindi. “Artık iyice ve tamamen mahvoldun,”

dedi soğuk bir ifadeyle.

Penelope olduğu yerde doğrularak paltoya sarınırken Michael

ona sırtını dönerek kapıyı açtı, geniş omuzları karanlığın

içinde kaybolmaya başladı. “Artık evlenmemizin önünde

engel kalmadı.”

Sonra çıkıp gitti, kapıyı sözlerini vurgulamak ister gibi

sertçe kapatırken Penelope’yi olduğu yerde, bir kumaş yığınının

ortasında oturmuş; kapıya bakıp onun geri dönmesini,

söylediklerini yanlış duyduğunu, en azından yanlış anladığını

umarken bıraktı.

Her şeyin iyi olmasını umdu.

Uzun dakikalar sonra Penelope yırtılmış kumaşa dokunan

parmaklarıyla elbisesini topladı. Gözyaşlarının akmasını engellemek

için yüzünü battaniyelerden oluşan yatağa gömdü.

ALTINCI BÖLÜM

Sevgili M...

Okula döndüğünden beri sürekli sıkkın bir halde olduğumu

düşünüyor olabilirsin ama tamamen yanılıyorsun. Neredeyse

heyecandan bunalacağım.

iki gece önce bir boğa, Lord Langford'ıın otlağından kaçtı

ve o, (vikont değil, öküz) sabah Bay Bullworth tarafından yakalanana

kadar çitleri devirerek ve bölgedeki diğer sürülere

arkadaşlık ederek çok güzel zaman geçirdi.

Eminim şu anda evde olmayı d'ıliyorsundur değil mi?

Sevgiler,

P.

Needham Malikânesi, Eylül 1815

Sevgili P...

Bay Bulhvorth ün adaşını yakaladığını söylediğin yere

kadar sana inanmıştım. Ama şu anda, beni eve çekmek istediğin

için böyle abartılmış çiftlik hikâyeleri anlattığına eminim.

Şunu da söylemeliyim ki işe yaramıyor dersem yalan

olur. Langford'un yüzündeki ifadeyi görebilmek için orada

ol mavi islerdim. Ve tabii senin yüzündeki gülümsemeyi.

M.

Not: Mürehbiyenin sana bir şeyler öğrettiğini görmek

beni mutlu etti. Tres bon.

Eton Koleji, Eylül 1815

Bourne odanın dışında, dün akşam Penelope’yi bıraktığı yerde

dururken gün ağarmak üzereydi; soğuk ve düşünceleri bir

araya gelip dinlenmesine engel oluyordu. Boş odaların hatıraları

ile dolu olan evin içinde dolaşmış, Falconwell’in doğru

ve gerçek sahibine iade edileceği günün güneşinin yükselmesini

beklemişti.

Bourne. Needham ve Dolby Markisi'nin Falconvvell’den

vazgeçeceklerine emindi. Adam aptal değildi. Üç bekâr kızı

vardı ve bir tanesinin geceyi terk edilmiş bir evde bir adamla

-terkedilmiş bir evde, Bourne'la- geçirmesi, diğer bekâr

Marbury kızlarının talipleri için pek de çekici gelmeyecekti.

Çözüm evlenmekti. Hem de hemen. Ve evlilikle birlikte

Falconvvell’in devri... Falconvvell ve Penelope’nin...

Başka bir adam, bu oyunun içinde Penelope'nin oynamaya

zorlandığı talihsiz rol nedeniyle vicdan azabı duyabilirdi

ama Boume işin aslını biliyordu. Kesinlikle onu kullanıyordu

ama evlilikler zaten bu şekilde yürümüyor muydu? Bütün

evlilikler bu prensip üzerine kurulmuyor muydu? Karşılıklı

çıkar? Penelope, Bourne’un parasına, özgürlüğüne ve sahip

olduğu ne varsa ona ulaşacaktı. Boume da Falcomvell'e ulaşacaktı.

Bu kadardı. Arazi için evlenen ilk çift değillerdi, son da

olmayacaklardı. Bu, Bourne’un Penelope'ye sunduğu olağanüstü

bir teklifti. Zengin ve çevresi genişti. Boume ona

geleceğini, evde kalmış bir kadın olarak değil; bir markinin

karısı olarak geçirebileceği bir teklif sunuyordu. İstediği her

şeye sahip olabilirdi.

Boume bunu ona büyük bir zevkle sunabilirdi. Sonuçta.

Penelope de ona istediği tek şeyi verecekti. Tam olarak da

öyle değil aslında. Kimse Boume’a bir şey vermemişti. O her

şeyi kendisi alırdı. Penelope’yi de.

Gözünün önünde bir görüntü çaktı. Mavi gözleri, ifadesiz

yüzünde kocaman olmuştu, keyif ve daha belirgin bir şc>

vardı. Duyguya çok yakın bir şey. Şefkat gibi. Bu nedenle

Penelope’yi orada tek başına bırakmıştı. Planlayarak. Soğukkanlılıkla.

Hesaplayarak. Evliliğin sadece bir iş anlaşması

101

olduğunu kanıtlamak için.

Kalmak istediği için değil.

Ağ/ını ve ellerini üzerinden çekmesi şu güne kadar yaptığı

sanki en zor şeymiş gibi geldiği için değil. Tersini yapmak

için yanıp tutuştuğundan değil. Bir kadının olması gerektiği

kadar yumuşak ve tatlı içine gömülmek ve orada kendinden

geçmek... Öpüşürlerken boğazının arkalarından gelen küçük

inleme seslerinin bugüne kadar duyduğu en iç gıcıklayıcı şey

veya tadının masumiyet gibi olduğu için değil.

Kendisini Penelope’nin kapısından uzaklaşmaya zorladı.

Kapısını çalmak için bir neden yoktu. Uyanmadan Penelope’yi

en yakındaki papaza götürmek, iyi bir meblağ ödeyerek

onun için aldığı özel lisansı sunmak ve onunla evlenmek için

geri dönmüş olacaktı. Sonrasında İngiltere’ye dönecekler ve

ayrı hayatlarını yaşamaya devam edeceklerdi. Keskin sabah

havasının ciğerlerine batışından keyif duyarak derin bir nefes

aldı, planından memnundu.

Tam bu sırada cam kırılmasının sesiyle pekişen kalp durdurabilecek

bir çığlık duyuldu.

Michael içgüdüsel olarak hızla kapıya atıldı, açmaya çalışırken

neredeyse kapıyı menteşelerinden sökecekti.

Yüreği güm güm atarak hızla odanın içine daldı.

Penelope kırık camın yanında duruyordu; sırtı duvara

dayanmış, ayakları çıplaktı. Michael’ın kalın paltosuna sannınıştı,

paltonun önü açılmıştı, yırtılmış elbisesi ve şeftali

renkli teninin bir kısmı görünüyordu.

Bourne bir an için bu tene bakakaldı; sarışın bir bukle Penelope’nin

göğsüne düşmüş, Michael’ın dikkatini soğuk odanın

içinde dikleşen gül renkli göğüs ucuna çekiyordu.

Boume'un ağzı kurudu ve kendini, şimdi bir camı eksik

olan büyük pencerenin yanında şaşkınlık ve şüpheyle gözlerini

kırpıştıran Penelope’nin yüzüne bakmaya zorladı. Cam

parçalanmıştı...

Bir kurşunla...

Saniyeler içinde odanın diğer ucuna gitti, bedenini siper

ederek Penelope’yi arka taraftaki koridora doğru itti. “Bura-

102

da bekle.”

Penelope başıyla onayladı, belli ki yaşadığı şok onu MichaelTn

düşündüğünden daha söz dinler yapmıştı. Michael

odaya, pencerenin yanına döndü ama daha hasarı incelemeye

vakit bulamadan ikinci bir silah sesiyle yan taraftaki cam paramparça

oldu. Boume’un kendini hiç de rahat hissetmeyeceği

kadar yakın bir atıştı bu.

Bu da nesiydi böyle?

Ağır bir küfür savurdu ve pencerenin bitişiğindeki duvara

sindi. Biri ona ateş ediyordu.

Asıl soru, kimdi bu?

“Dikkatli ol!”

Penelope başını odanın içine soktuğunda Boume, Londra’nın

en sert kabadayılarını bile kaçıştıracak bir bakışla ona

doğru geliyordu. “Dışarı çık!”

Penelope yerinden kıpırdamadı. “Burası senin için güvenli

değil. Başına...” Dışarıdan gelen bir başka silah sesi onu

böldü ve Bourne, kurşundan önce ulaşmak için dua ederek

Penelope’nin üstüne kapandı. Kendini siper edip koridorun

karşı duvarına yapışana kadar onu itti.

Uzunca bir süre sonra konuşan Penelope’nin sesi Michael’in

geniş gövdesinin altında boğuk çıkıyordu. “Yaralanabilirsin!”

Aklını mı kaçırmıştı bu kadın?

Her zaman kontrol altında tuttuğu sinirin gün yüzüne çıkmasına

umursamadan Penelope’nin omuzlarını kavradı.

“Aptal kadın! Sana ne söyledim?” Penelope'nin yanıt vermesi

için bekledi. Yanıt gelmeyince kendini daha fazla tutamadı.

“Ne söyledim?”

Penelope'nin gözleri irileşti.

Güzel. Penelope ondan korkmalıydı.

“Cevap ver, Penelope!” Sesindeki öfkeyi duyabiliyordu.

Bu umurunda bile değildi.

'Sen ...” Sözcükler Penelope'nin boğazına tıkanmıştı.

Burada beklememi söyledin.”

Bu kadar basit bir talimatı bile anlayamayacak bir soru

m

nun mu var?"

Penelope gözlerini kıstı. “Hayır."

Michael onu aşağılamıştı. Hâlâ umurunda değildi. “Burada

kah Tanrı'nın belası! Burada!" Penelope'nin irkilmesini

görmezden gelerek odaya döndü, duvarın kenarından pencereye

doğru ilerledi.

Muhtemel katiline bakmak için pencereden dışarı göz atmak

üzereyken aşağıdan bir ses duydu. “Teslim oluyor musun?"

Teslim olmak mı?

Belki de Penelope haklıydı. Belki de Surrey’de gerçekten

korsanlar vardı.

Bu konuyu düşünmeye fazla vakti olmadı çünkü Penelope.

“Ah. Tanrı aşkına!" diye bağırarak koridordan odaya girdi.

paltoya sarınmış halde doğruca pencereye gitti.

“Dur!” Boume onu durdurmak için atılarak Penelope'yi

belinden yakaladı ve geriye doğru çekti.

“Eğer o pencereye yaklaşırsan seni pataklarım. Beni duydun

mu?”

“Ama...”

“Hayır.”

“Sadece...”

“Hayır.”

"Bu benim babam!”

Duyduğu bu sözcükleri anlamak, Bourne’un düşündüğünden

uzun sürdü.

Penelope haklı olamazdı.

“Kızım için geldim, seni haydut! Ve buradan onunla birlikte

ayrılacağım!”

“Hangi odanın camına ateş edeceğini nereden bildi?”

“Ben... Ben camın önünde duruyordum. Hareket ettiğimi

görmüş olmalı.”

Odanın içine camlan parçalayarak giren bir kurşun daha

oldu ve Bourne, Penelope’ye kendini siper ederek ona iyice

sanldt. “Seni vurabileceğinin farkında mı acaba?”

“Belli ki değil.”

Michael tekrar küfretti. “Kendi tüfeğiyle kafasından vurulmayı

hak ediyor.”

“Sanırım hedefini vurduğunu düşünüyor. Üç kere. Elbette

hedefinin bir ev olduğu düşünüldüğünde asıl vuramaması

şaşırtıcı olurdu.”

Penelope eğleniyor muydu?

Olamazdı. Bir silah sesi daha duyuldu ve Boume sabrının

sınırına geldiğini hissetti. Yolda vurulabileceği ihtimaline

aldırmadan pencereye yöneldi. “Kahretsin, Needham! Kızı

öldürebilirsin!”

Needham ve Dolby Markisi ikinci bir tüfekle nişan aldığı

yerden başını kaldırmadı, yanındaki adamı ilk tüfeği yeniden

doldurmakla meşguldü. “Seni de öldürebilirim. Şansıma güveniyorum!”

Penelope onun arkasından göründü. “Eğer içini rahatlatacaksa

söyleyeyim, seni öldürebileceğini hiç sanmıyorum.

Çok kötü bir nişancıdır.”

Michael ona kötü bir bakış attı. “Pencereden uzaklaş. Hemen.”

Bir mucize eseri, Penelope onun dediğini yaptı.

“Kızım için geldiğini anlamalıydım, seni haydut. Kötü namına

yaraşır bir şey yapacağını bilmeliydim."

Boume kendini sakin olmaya zorladı. “Hadi ama Needham,

müstakbel damadınla böyle mi konuşuyorsun?”

“Önce cesedimi çiğnemen lazım!” Öfke, adamın sesinin

çatlamasına neden olmuştu.

“O da ayarlanabilir,” diye bağırdı Boume.

“Kızı aşağı gönder. Hemen. Kızım seninle evlenmeyecek.”

“Dün geceden sonra bunun doğru olduğunu sanmıyorum.

Needham.”

Tüfeğin namlusu kalktı ve kurşun bir başka camı parçalarken

Bourne pencereden uzaklaşarak Penelope’yi odanın

köşesine sıkıştırdı.

“Seni ahlaksız!”

Kızma karşı bu kadar dikkatsiz hareket eden babaya so

vüp saymak istiyordu. Onun yerine Michael pencereye yöneldi.

mümkün olan en kayıtsız ses tonuyla bağırdı. “Onu

ben buldum. Bende kalıyor."

Uzun bir sessizlik oldu, o kadar uzundu ki Michael markinin

gidip gitmediğini anlamak için başını pencerenin çerçevesinden

dışan çıkardı.

Gitmemişti.

Michael'm başının hemen yanına, pencerenin yanındaki

duvara bir mermi gömüldü. "Falcomvell'i almıyorsun. Bourne.

Kızımı da almıyorsun!”

"Evet, dürüst olacağım, Needham... Kızını çoktan aldım...”

Sözü, Needham’ın haykırışıyla kesildi. "Seni haysiyetsiz

herif!”

Penelope'nin nefesi kesilmişti. "Babama, bana sahip olduğunu

söylemiş olamazsın.”

Bu olası sonucu görmüş olmalıydı. Bunun kolay olmayacağını

biliyor olmalıydı. Her şey kontrolden çıkıyordu ve

Boume kontrolden çıkmaktan hoşlanmazdı. Sabırlı olmaya

çalışarak derin, yavaş bir nefes aldı. “Penelope, babanın kafamı

nişan alarak ateş ettiği bir evin içinde kısılıp kalmış durumdayız.

Bu olaydan ikimizin de sağ kurtulması için yaptığım

şey yüzünden beni affedebileceğini düşünüyorum.”

"Peki ya adımız ne olacak? Onlar da kurtulacak mı?”

Michael sırtını duvara yapıştırarak, "Adımın cehenneme

kadar yolu var,” dedi.

“Benimkinin yok!” diye bağırdı Penelope. "Senin aklın

başından mı gitti?” Duraksadı. "Ayrıca kullandığın dil de son

derece iğrenç.”

“Dilime alışmak zorundasın, hayatım. Ayrıca evlendiğimizde

senin adın da cehenneme yollanmış olacak zaten. Baban

bunu iyi biliyordur.”

Penelope'ye dönüp sözlerinin onu nasıl etkilediğini görmekten

kendini alamadı... Gözlerindeki ışığın sönmesini.

Sanki ona vurmuş gibi dikleşen sırtını... "Sen çok korkunçsun,”

dedi sadece. Dürüsttü.

O an, Penelope ona sessiz bir suçlamayla bakarken Michael

her iki nedenden ötürü kendinden nefret ediyordu. Ama

duygularını gizlemek konusunda ustaydı. “Öyle görünüyor.”

Sözcükler küstahtı. Zorlamaydı.

Penelope’nin yüzü buruştu. “Bunu neden yapıyorsun?”

Tek sebebi vardı. Şimdiye kadar yaptığı her şeyi tek bir

nedenle yapmıştı. Onu soğuk, hesapçı bir adama çeviren tek

bir şey vardı.

“Falconwell o kadar önemli mi?”

Dışarıda sessizlik hâkimdi ve Michael’ın midesine, ona

çok tanıdık gelen karanlık ve rahatsızlık verici bir şey çöreklendi.

Dokuz yıl boyunca bu toprakları geri kazanmak için

gereken her şeyi hesaplamıştı. Kendi tarihini temize çıkarmak

için. Geleceğini güvence altına almak için. Ve şimdi de

durmayacaktı.

“Elbette önemli,” dedi Penelope küçümseyici bir gülümsemeyle.

“Ben senin için sadece bir aracım.”

Gölün yanında Penelope’ye rastladığından beri onun rahatsız

olduğunu, şaşırdığını, hakarete maruz kaldığını ve

heyecanlandığını görmüştü ama sesinin böyle çıktığı bir an

olmamıştı.

Boyun eğdiğini görmemişti.

Boume bundan hoşlanmamıştı.

Uzun zamandan beri ilk defa -dokuz yıldan beri- Boume

kullandığı birinden özür dilemek istiyordu. Bu hissi bastırmak

için kendini zorladı.

Göz ucuyla onu görebilecek kadar -göz göze gelmeyecek

şekilde- Penelope’ye döndü. Kadının başının eğildiğini, kalın

paltoya sıkı sıkı sarındığını görebiliyordu. “Gel buraya,”

dedi ve Penelope’nin. dediğini yaptığını görünce de biraz şaşırdı.

Penelope ona doğru yaklaştı. Michael onun sesiyle tükendiğini

hissetti. Eteğinin hışırtısı, yumuşak ayak sesleri, gerginlik

ve beklentiyle düzensizleşen nefesi...

Michael zihnindeki bu satranç oyununda ileriki birkaç

mleyi oynarken Penelope onun arkasında durup bekledi

to?

Michael bir süreliğine onun gitmesine izin vermeyi düşündü.

Hayır.

Olanlar olmuştu.

“Benimle evlen, Penelope.”

“Sen cümleyi bu şekilde söyleyince bana seçenek bırakmamış

oluyorsun.”

Penelope’nin bu rahatsızlık dolu kelimelerine gülmek istedi

ama kendini tuttu. Uzunca bir süre onu izledi ve -çevresindekilerin

yüzüne bakarak doğruları söylemesiyle bir servet

kazanan adam- Penelope'nin ne düşündüğünü anlayamadı.

Uzunca bir süre Penelope'nin onu reddedeceğini düşündü ve

karşı koymak için hazırlandı. Ona borcu olan din adamlarını

saydı ve gönülsüz bir gelini evlendirecek kadar melek gibi

olanları düşündü. Ona sahip olmayı garantilemek için ihtiyacı

olanları hazırladı.

Oldukça uzun olan yanlışlar listesine bir madde daha eklenecekti.

o kadar.

“Dün gece verdiğin sözü tutacaksın, değil mi? Kardeşlerim

bu evlilik yüzünden zarar görmeyecekler.”

Şimdi, onunla birlikte geçireceği bir ömür söz konusu olduğunda

bile, kız kardeşlerini düşünüyordu.

Penelope onun hak etmediği kadar iyi biriydi.

Michael bu düşünceyi zihninden kovdu. “Sözümü tutacağım.”

“Kanıta ihtiyacım var.”

Akıllı kız. Elbette kanıt falan yoktu. Penelope ondan şüphe

etmekte haklıydı.

Elini cebine attı ve dokuz yıl boyunca yanından ayırmadığı.

dokunulmaktan kaplaması neredeyse tamamen dökülmüş

bir İngiliz altını çıkardı. Penelope'ye uzattı. “Benim uğurum.”

Penelope parayı aldı. '‘Bununla ne yapacağım?”

“Kardeşlerin evlendiğinde geri verirsin.”

“Bir altın mı?”

Britanya’daki erkekler için bu yeterli olacaktır, hayatım.'

Penelope kaşlarını kaldırdı. “Bir de erkeklerin daha akıllı

olduklarını söylerler.” Derin bir nefes alarak parayı cebine

koyduğunda Michael paranın ağırlığını özlemeye başlamıştı

bile. “Seninle evleneceğim.”

Bourne başını salladı. “Peki ya nişanlın?”

Michael’ın söylediklerini düşünen Penelope omzunun üstünden

geriye bakarken duraksadı. “Kendisine başka bir gelin

bulur,” dedi şefkatle. Hatta fazla şefkatle. Bourne birdenbire

Penelope’yi korumayan bu adama karşı saçma bir öfke duydu.

Onu dünyaya karşı yalnız bırakan adama. Boume'un gelip

ona sahip olmasını son derece kolay hale getiren adama.

Omzunun arkasında, kapı ağzında bir hareketlenme oldu.

Penelope’nin babasıydı. Belli ki Needham binanın dışına çıkmalarını

beklemekten sıkılmıştı, bu yüzden onları yakalamak

için içeri girmişti. Boume için bu, evlilik tabutuna çakılacak

son çivi için bir ipucuydu. Bunu yaparken Penelope'yi kullandığını

biliyordu. Penelope bunu hak etmiyordu.

Michael bunu hiç umursamıyordu.

Penelope’nin çenesini kaldırdı ve dudaklarına yumuşacık

bir öpücük kondururken Penelope’nin de bir parça yaklaştığını

ve Michael kafasını birazcık kaldırınca iç geçirdiğini

görmezden gelmeye çalıştı.

Kapı ağzında görünen tüfek, Needham ve Dolby Makisi’nin

sözlerini vurguluyor gibiydi.

“Kahretsin, Penelope! Şu yaptığın işe bak!”

***

Sevgili M...

Babam artık yazışmamamız gerektiğini söylüyor. 'Öyle

Çocukların’ (yani senin) 'sersem kızlardan' (yani bendeni

sersem mektuplar' almaya ihtiyacı olmadığında ısrar ediyor.

Sadece iyi yetiştirilmiş biri olduğun ve kendini mecbur

hissettiğin için bana vanıt verdiğini söylüyor. Neredeyse on

“Bı yaşına geldiğini ve bana yazmaktan daha ilginç işlerin

olduğunu biliyorum ama şunu unutma: Benim yapacak ilginç

İşlerim yok. Merhametine sığınmak zorundayım.

ıo«

Saçmalayan P.

Not: Babam haklı değil, değil mi?

Needham Malikânesi. Ocak 1816

Sevgili P...

Babanın bilmediği şey: Latince. Shakespeare ve benim

gibi çocukların Lordlar Kamarası ’nda sahip olacakları sorumluklar

hakkında gün boyunca duyduğu saçmalıklarla

dolu monotonluktan bizi kurtaran tek şeyin sersem kızlardan

gelen sersem mektuplar olduğu. Tüm insanların arasında benim

ne kadar kötü yetiştirildiğimi ve kendimi hiç de mecbur

hissetmediğimi sen herkesten ivi bilirsin.

M.

Not: Baban haklı değil.

E t on Koleji, Ocak 1816

“Seni adi herif.”

Bourne Köpek ve Horoz adlı handa viskisinden başını kaldırdı

ve müstakbel kayınpederiyle göz göze geldi. Sandalyesinin

arkasına yaslanarak Needham ve Dolby Markisi’nden

çok daha büyük rakipleri alt etmiş alaycı bakışlarıyla masanın

karşısındaki sandalyeyi işaret etti. “Baba,” diye dalga

geçti. “Lütfen, oturun.”

Boume birkaç saattir hanın karanlık bir köşesinde Needham'm

Falconvvell’in devriyle ilgili kâğıtları getirmesini

bekliyordu. Akşam geceye dönüp salon kahkaha ve gürültüyle

dolarken Boume -avuçları belgeleri imzalamak için kaşınarak-

bir sonraki hamlesini hayal ederek bekledi.

İntikamının hayalini kurdu.

Artık nişanlı bir adam olduğu gerçeğini düşünmemek için

çok çabaladı.

Nişanlandığı kadını düşünmemek içinse daha çok çabalaması

gerekmişti. Samimi, masum ve onun için kesinlikle

yanlış bir eşti.

no

Kendisine uygun eşin nasıl bir kadın olduğunu da bilmiyordu

gerçi.

Alakasızdı. Michael’ın başka şansı yoktu.

Falconvvell’e ulaşmak için tek şansı Penelope’ydi. Bu da

onu kesinlikle doğru eş yapıyordu. Ve Needham da bunu biliyordu.

İri yapılı marki oturarak devasa elini salladı ve garson kızı

çağırdı. Kız yanında bir bardak ve bir şişe viski getirecek kadar

zekiydi. Elindekileri hızlıca bırakarak telaşla daha neşeli

masalara yöneldi.

Needham koca bir yudum aldı ve bardağını meşe masaya

hızla çarptı. “Seni adi herif! Bunun adı şantaj.”

Michael bezgin bir ifadeyle baktı. “Saçma. Size güzel

para veriyorum. En büyük, evlenmemiş kızınızı elinizden

alıyorum.”

“Onu sefil edeceksin.”

“Büyük ihtimalle.”

“O senin için yeterince kuvvetli değil. Onu mahvedeceksin!”

Boume, Penelope’nin karşılaştığı en kuvvetli kadın olduğunu

söylemekten vazgeçti. “Onu benim arazime bağlamadan

önce bunu düşünmeliydiniz.” Yıpranmış meşeye vurdu.

“Asıl iş, Needham, ben tüm o mülke sahip olmadan önce

kızınızla evlenmeyi kabul ettim. Şimdi istiyorum. Penelope

papazın önüne çıkmadan önce bu belgelerin imzalanmasını

istiyorum.”

“Yoksa?”

Boume sandalyesini döndürdü, çizmeli ayaklarını masanın

altından uzattı ve bir bacağını ötekinin üstüne yerleştirdi.

“Yoksa Penelope papazın önüne çıkamaz.”

Needham hemen ona baktı. “Bunu yapamazsın. Bu Penelope’yi

yıkar. Annesini. Kız kardeşlerini.”

“O zaman bir sonraki hamlenizi iyi düşütınıeni/i tavsiye

ederim. Dokuz yıl oldu, Needham. Bu anı iple çektiğim

dokuz y ı l geçirdim. Falconwell için. Ve eğer bu topraklan

oıarkiliğe devretmemi engellemenize izin vereceğimi düşü-

VII

iniyorsanız fena halde yanılıyorsunuz demektir. Skandal Gazctesi'nin

sahibiyle oldukça sıkı bir dostluğum var. Bir lafım

yeter, sonra Marbury hanımefendilerinin yanma sosyeteden

yaklaşan bir kişi bile kalmaz.” Durdu ve aralarına giren soğuk

havanın iyice yerleşmesine izin vererek kendine bir içki

daha doldurdu. “Devam edin. Deneyin bakalım.”

Needham gözlerini kıstı. “Yani yolu bu, öyle mi? İstediğin

şeyi almak için sahip olduğum her şeyi tehlikeye mi atacaksın?”

Boume sırıttı. “Ben kazanmak için oynarım.”

“Ne tuhaf değil mi, genelde kaybetmenizle tanınırsınız.”

Bu iğneli söz yerini bulmuştu. Boume elbette bunu göstermedi.

Bir rakibi alt etmek için sessiz kalmanın en iyi yol

olduğunu bildiği için yanıt vermedi.

Sessizliği bozan Needham oldu. “Sen haysiyetsizin tekisin.”

Okkalı bir küfıirle birlikte paltosunun cebinden geniş,

katlanmış bir parça kâğıt çıkardı.

Kâğıdı okuyan Boume’un zaferi görülmeye değerdi. Yarın

gerçekleşecek evliliğin ardından Falcomvell onun olacaktı.

Tek pişmanlığı Papaz Compton’un gece çalışmıyor olmasıydı.

Boume belgeyi cebine koyup uğurunun ağırlığını göğsünde

hissedebildiğini düşünürken Needham konuştu. “Diğer

kızlarımın mahvolmasına izin vermeyeceğim.”

Herkes kız kardeşler konusunda endişeleniyordu.

Peki ya Penelope?

Bourne, Needham’in söylediklerini duymazdan gelerek

onunla dalga geçti. Falconvvell’i ondan alıkoymaya çalışan

adamla... Boume bardağını kaldırdı. “Penelope’yle evleniyorum.

Falconvvell yarın benim olacak. Bana diğer kızlarınız

konusunda neden endişe duymam gerektiğini söyler misiniz?

Onlar sizin sorununuz, değil mi?” Viskiyi kafasına dikti ve

boş bardağı masaya bıraktı.

Masaya doğru eğilen Needham’ın sesi öfke doluydu. “Sen

bir hainsin ve baban nasıl biri olduğunu görseydi yıkılırdı.”

Boume, Needham'a bakarak tuhaf şekilde, markinin Penelope’nin

mavi gözlerine sahip olmadığını gördü. Adamın

112

koyu kahverengi gözleri, Bourne’un çok fazla şey bildiğinin

farkındalığıyla ışıldıyordu. Bu bilgi Boume’un rakibini fena

halde yaralıyordu. Bourne kıpırtısız kaldı, babasının anısı

davetsizce gözünün önüne gelivermişti. Falconwell’in muazzam

antresinde pantolosu ve uzun kollu gömleğiyle duran

babası, oğluna bakarak gülüyordu.

Çenesindeki kaslar gerildi. “O zaman öldüğü için şanslıyız.”

Needham onun kırmızı çizgiye fazlasıyla yakın, tehlikeli

bir zeminde durduğunu fark etmiş gibi görünüyordu.

Masadan uzaklaştı. “Nişanınızla ilgili detaylar asla gün

yüzüne çıkmayacak. Evlenmesi gereken iki kızım daha var.

Penelope’nin bir miras avcısına gittiğini kimse bilmemeli.”

“Benim birikimlerin seninkilerin üç katı, Needham.”

Needham’ın bakışları karardı. “Ama asıl istediğine sahip

değilsin, değil mi?”

“Artık sahibim.” Bourne sandalyesini masadan uzaklaştırdı.

“Herhangi bir talepte bulunacak konumda değilsiniz.

Eğer kızlarınız benim aileye girişimden etkilenmezse sebebi,

benim buna izin vermeye tenezzül etmemden başka bir şey

olmayacaktır.”

Needham, onu bakışlarıyla takip ederken çenesi duyduğu

ses karşısında kilitlenmişti. “Hayır, bunun nedeni bende araziden

daha da çok istediğin bir şeyin daha bulunması olacak.”

Bourne uzunca süre Needham’ı inceledi, sözcükler karanlık

köşede yankılandıktan sonra Boume onları bir kenara itti.

“Bana Falconvvell’den daha çok arzuladığım şeyi veremezsiniz.”

“Langford’un mahvolması.”

İntikam...

Vaat dolu bir fısıltıyla bu sözcük Boume'un içine işledi.

Bourne yavaşça öne eğildi. “Yalan söylüyorsunuz.”

Sizin de tavsiyenizi istemeliyim.”

“Bu benim ilk düellom olmayacak." Bekledi. Needham

yemi yutmayınca, “Araştırdım.” dedi. “Onu mahvedecek

hiçbir şey yok.”

"Doğru yerlere bakmamışsınız.”

Bu bir yalan olmalıydı. “Kendi nüfuzumla, Melek’in nüfuzuyla.

Langford'un pisliklerini ortaya dökecek bir skandal

bulmak için Londra'nın altını üstüne getirmediğimi mi sanıyorsunuz?”

“Değerli cehenneminizdeki belgelerde bile bunlar yoktur.”

"Yaptığı her şeyi, bulunduğu her yeri biliyorum. Hayatının

o herifin kendisinden iyi olduğunu biliyorum. Ve size

söylüyorum, her şeyini aldı ve son dokuz yılını benim topraklarımdan

uzakta, inzivada geçirdi.”

Needham tekrar paltosunun cebine uzandı. Bu sefer daha

ufak bir belge çıkardı. Daha eskiydi. “Bu dokuz yıldan uzun

zaman önce oldu.”

Belgenin üzerinde Langford mührünü gören Boume gözlerini

kıstı. Başını kaldırarak müstakbel kayınpederine baktı.

Göğsünde umuda korkutucu derecede benzeyen bir hisle yüreği

çarpmaya başladı. Aralarındaki sessizlikten medet ummak

hiç hoşuna gitmemişti. Kendini sakinleştirmeye çalıştı.

“Beni eski bir mektupla kandırabileceğinizi mi düşünüyorsunuz?”

"Bu mektubu istiyorsunuz, Boume. Bu sizin bir düzine

dosyanıza bedeldir. Ve eğer kızlarımı pisliğinizden uzak tutarsanız

bu belge sizindir.”

Marki lafını esirgememekle ünlü bir adamdı. Tam olarak

düşündüğü şeyi, düşündüğü anda söylerdi. Soylular arasında

aynı anda iki unvana sahip olmanın bir sonucuydu bu ve

Boume elinde olmadan adamın açık sözlülüğünü takdir etti.

Ne istediğini biliyor, o amaca doğru ilerliyordu.

Markinin bilmediği ise en büyük kızının bir önceki akşam

aynı şey konusunda pazarlık yapmış olmasıydı. O belge her

neyse, Boume için fazladan bir ödeme gerektirmeyecekti.

Ama Needham cezayı hak ediyordu, yıllar önce Langford'un

yaptığını görmezden geldiği için cezalandırılmalıydı. Evlilik

anlaşması için Falconvvcll'i kullandığı için cezalandırılmalıydı.

1)4

Boume’un vermek için sabırsızlandığı bir cezaydı bu.

“İçinde ne olduğunu bilmeden razı olacağımı düşünüyorsanız

delirmiş olmalısınız. Servetimi skandallar sayesinde elde

ettim, paramı günah dolu ceplerden kazandım. O belgenin

çabalarıma değip değmeyeceğine ben karar vereceğim.”

Needham mektubu açıp yavaşça masanın üstüne koydu.

Düz tarafı Bourne’a gelecek şekilde döndürdü ve bir parmağıyla

ona doğru ittirdi. Boume kendini tutamıyordu. İstediğinden

daha hızlıca öne atılarak sayfayı taramaya başladı.

Yüce Tanrım!

Başını kaldırarak ona bakan Needham'la göz göze geldi.

“Bu gerçek mi?”

İhtiyar adam başını salladı. İki kez.

Bourne satırları bir kez daha okudu. Belge otuz yıllık olsa

da şüphesiz Langford’a ait olan, sayfanın sonundaki el yazısını

inceledi.

Yirmi dokuz.

“Bunu neden paylaşıyorsunuz? Bana neden veriyorsunuz?”

“Bana pek şans bırakmadınız.” Needham eğildi. “Çocuğu

severim... Bu belgeyi sakladım çünkü Penelope'nin sonunda

onunla evleneceğini ve onun da korumaya ihtiyacı olacağını

düşünmüştüm. Şimdi o korumaya kızlarımın ihtiyacı var. Bir

baba yapması gerekeni yapmalıdır. Eğer Penelope'nin bu evlilik

yüzünden lekelenmemesini ve diğer kızlarımın iyi eşler

bulmasını sağlarsanız belge sizindir.”

Boume yavaşça bardağını çevirerek uzunca süre mum ışığının

bardaktaki yansımasını seyretti, sonra Needham’a baktı.

“Kızların düğünlerini bekleyemem.”

Needham ani bir kibarlıkla başını eğdi. “Ben nişanlanmalarına

da razıyım.”

“Olmaz. Duyduğuma göre konu sizin kızlarınız olduğunda

nişan epeyce tehlikeli oluyor.”

Needham tehditkâr bir ifadeyle, “Şu an sizin yanınızdan

uzaklaşmalıyım,” dedi.

“Ama bunu yapmayacaksınız. Siz ve ben tuhaf yol arkadarlarıyız.”

Boume zaferi tadarak sandalyesine yaslandı.

“Diğer kızlarınızı mümkün olduğunca çabuk şehirde görmek

istiyorum. Binleriyle flört etmelerini sağlayacağım. Ablalarının

evliliğinden zarar görmeyecekler.

“Saygın erkeklerle flört edecekler,” dedi Needham. “Melek'e

arazisinin yarısını rehin vermiş biri olmaz.”

“Onları şehre getirin. İntikam için daha fazla bekleyebileceğimi

sanmıyorum.”

Needham gözlerini kıstı. “Onunla sizi evlendirdiğim için

pişman olacağım.”

Boume içkisini kafaya dikti ve bardağını ters çevirerek

ahşap masaya bıraktı. “O halde başka bir seçeneğiniz olmaması

büyük talihsizlik.”

YEDİNCİ BÖLÜM

Sevgili M...

Seni kapıdan yolcu ettiğim gibi bu mektubu yazmak için

içeri koştum.

Aslında söyleyecek bir şeyim yok, en azından Surrey 'deki

herkesin çoktan söylediği şeyler dışında. "Üzgünüm, " demek

aptalca geliyor, değil mi? Elbette herkes çok üzgün. Olanlar

gerçekten korkunç.

Ne var ki ben sadece kaybın için üzgün değilim; sen evdeyken

oturup konuşamadığımız için de üzgünüm. Cenazeye

katılamadığım için de üzgünüm... Ne kadar aptalca bir kural

bu! Keşke erkek olarak doğsaydım da orada bulunabilseydi m

(Papaz Compton 'la bu aptallık hakkında küçük bir konuşma

yapmayı planlıyorum). Sana daha fazla arkadaşlık edemediğim

için üzgünüm.

Şimdiyse buradayım işte, bir sayfanın üzerinde... Burada

kızlara izin var. Lütfen zamanın ya da isteğin olduğunda yaz.

Arkadaşın P.

Needham Malikânesi. Nisan 18J 6

Cevap yok

Miç kuşkusuz dünya üzerinde bundan daha uzun bir atlı araba

yolculuğu görülmemiştir. Surrey'den Londra'ya kadar ölüm

sessizliğinde geçen, bitmek tükenmek bilmeyen dört uzun

saat. Penelope, Olivia ve bir dizi kadın dergisiyle birlikte bir

posta arabasına tıkılıp kalmayı tercih ederdi doğrusu.

Geniş ve karanlık arabanın içine şöyle bir göz gezdirerek

kocasını... Sırtını koltuğuna yaslamış, uzun bacaklarını

uzatmış, gözlerini kapamış, ceset gibi hareketsiz duran birkaç

saatlik kocasını inceledi ve isyan halindeki düşüncelerini

yatıştırmaya çalıştı. Bu düşünceleri, olağanüstü derecede huzursuzluk

v erici konularla ilgiliydi. Örneğin:

Evlenmişti.

Bu da...

Artık Bourne Markizi olduğu anlamına geliyordu.

Bu da...

Neden ağzına kadar kendi eşyalarıyla dolu olan ve kısa

süre sonra Londra'ya ulaşması beklenen bir arabada seyahat

ettiğini açıklıyordu. Yeni kocasıyla Londra’da yaşayacaklardı.

~ ’

Bu da...

Michael'm onun yeni kocası olduğu gerçeğini aklına getiriyordu.

Bu da...

Düğün gecesini Michael'la geçireceği anlamına geliyordu.

Belki de Michael onu tekrar öpecekti. Ona tekrar dokunacaktı.

Daha fazla dokunacaktı.

Zaten dokunması da gerekmez miydi? Yani evliyseler. Sonuçta

kocalar ve karıları bunu yaparlardı.

Penelope ümit ediyordu.

Of. Tanrım.

Düşüncesi bile arabanın kapısını bütün gücüyle ardına kadar

açıp kendini araçtan dışarı atabilecek kadar cesur olmayı

istemesine yetmişti.

O kadar çabuk evlenmişlerdi ki yapılan töreni hayal ıneyal

hatırlıyordu. Sevgi, rahat bir yaşam, onur ve itaat adına verilen

sözleri de hayal meyal hatırlıyordu. Gerçi böylesi muhtemelen

daha iyiydi, zira sevgi adına verilen söz yalandan ibaretti,

lil

Michael onunla topraklan için evlenmişti, başka bir şey

için değil.

Michael’ın ona dokunup daha önce vücudunun hissedebileceğini

hayal bile etmediği şeyler hissettirmiş olmasının

da bir önemi yoktu. Sonuçta bu, Penelope’nin yetişme yılları

boyunca hep alıştırıla geldiği evlilik türüydü: Bir mantık evliliği...

Bir görev evliliği... Bir adabımuaşeret evliliği.

Michael bunu açık açık belirtmişti.

At arabası yolun tümsekli bir kısmında aniden sekip hoplayınca

kapitoneye boğulmuş koltuğundan kayıp yere düşecek

gibi olan Penelope heyecana kapılıp küçük bir çığlık attı.

Sonra saygın duruşunu tekrar takınarak kendine çekidüzen

verdi ve her iki ayağını da arabanın zeminine dikkatlice bastırıp

gözlerini Michael’a doğru çevirdi. Michael sarsıntı sırasında

yerinden kıpırdamamış, sadece gözlerini çizgi halinde

aralayıp şöyle bir bakmıştı. Muhtemelen Penelope’nin bir

yerine bir şey olmadığından emin olmak için.

Karısının doktora ihtiyacı olmadığından emin olunca da

gözlerini tekrar kapamıştı.

Penelope’yi görmezden geliyordu, sessizliği rahat ve bütünüyle

moral bozucuydu.

Onunla ilgileniyormuş numarası bile yapamıyordu.

Belki de Penelope bugün yaşadığı olayların gerginliği yüzünden

bu denli tükenmiş olmasaydı, kendisi de sessiz kalmayı

başarabilir; hatta onun sessizliğiyle boy ölçüşebilirdi.

Belki de.

Penelope bunu asla bilemeyecekti çünkü bir an daha sessiz

kalacak durumda değildi.

Resmî bir açıklama yapmaya hazırlanıyormuş gibi boğazını

temizledi. Michael gözlerini açtı ve bakışlarını ona çevirdi

ama bunun dışında hiç kıpırdamamıştı. “Bana kalırsa

hazır zamanımız varken planımızı konuşsak çok iyi olacak."

“Planımız mı?”

“Kız kardeşlerimin başarılı bir sezon geçirmelerini güvence

altına alma planı. Verdiğin sözü hatırlıyorsun, değil mi?”

Penelope’nin eli seyahat elbisesinin cebine yöneldi; Micha-

119

el'ın ona iki gece önce verdiği madeni para, bacağının üstüne

ağır bir yük gibi baskı yapıyordu.

Michael'ın yüzünde anlayamadığı bir ifade dolaştı. “Verdiğim

sözü hatırlıyorum."

“Peki, planımız ne?"

Michael bacaklarını daha da ileriye uzatıp gerindi. “Kız

kardeşlerine koca bulmayı planlıyorum."

Penelope gözlerini kırpıştırdı. “Talipli demek istiyorsun

herhalde."

“İstersen öyle de diyebilirsin tabii. Aklımda iki erkek var.”

Penelope büyük bir meraka kapıldı. “Nasıl insanlar?”

“Unvan sahibi."

“Ve?” diye üsteledi Penelope.

“Ve kendilerine eş bulmak için piyasaya çıkmış dürümdalar.”

Bu adam insanı çileden çıkarmayı iyi biliyordu. “Peki,

koca olmaya uygun özelliklere sahipler mi?”

“Erkek ve bekâr olmaları anlamında evet."

Penelope’nin gözleri fal taşı gibi açıldı. Michael ciddiydi.

“Ben bu niteliklerden bahsetmiyorum."

“Nitelikler?"

“Bir erkeği iyi bir koca yapan vasıflar.”

“Gördüğüm kadarıyla bu konuda uzmansın.” Michael onu

taklit edercesine kafasını eğdi. “Beni aydınlatmam rica edebilir

miyim?”

Penelope oturduğu yerde doğrularak parmaklarıyla tek tek

saymaya başladı. “Nezaket. Cömertlik. Az da olsa hoş bir mizaç..."

“Az da olsa mı? Yani mesela salı ve perşembe günleri mizacı

kötü olabilir mi?”

Penelope gözlerini kıstı. “Hoş bir mizaç,” diye tekrar ettikten

sonra duraksadı ve ekledi. “Sıcak bir tebessüm.” Kendini

tutamayarak atıldı. “Tabii söz konusu sen olduğunda her

türlü tebessüm kabulümdür.”

Michael gülümsemedi.

“Sözünü ettiğin adamlar bu niteliklere sahip mi?" diye üsteledi

Penelope. Michael cevap vermedi. “Kız kardeşlerim

onlardan hoşlanır mı?”

“Hiçbir fikrim yok.”

“Sen onlardan hoşlanıyor musun?”

“Özellikle hoşlanıyorum diyemem.”

“Sen ne aksi adamsın.”

“Eh, bu da benim niteliğim olsun.”

Michael başını çevirirken Penelope ona bakarak kaşını

kaldırdı. Elinde değildi. Şimdiye kadar hayatında hiç kimse

onu bu adam kadar sinir etmemişti. Kocası... Onu hayatından

koparıp almış ve bundan en ufak bir pişmanlık duymamış

kocası... Sırf kız kardeşlerinin itibarı kendisi yüzünden

bir darbe daha almasın diye evlenmeyi kabul ettiği kocası...

Ona yardım etmeyi kabul eden kocası... Ne var ki Penelope,

Michael’ın yardım derken başka bir sevgisiz evlilik daha

ayarlamayı kastettiğini şimdi anlıyordu.

Bunu kabul etmeyecekti.

Fazla bir şey yapamazdı fakat Olivia ve Pippa’nın mutlu

birer evlilik yapma şansına sahip olmasını güvence altına

alabilirdi.

Kendisinin sahip olmadığı bir şansa.

“İlk olarak, bu sözünü ettiğin adamların onları beğenip isteyeceğini

bilmiyorsun bile.”

“İsteyeceklerdir.” Michael koltuğuna yaslanıp bir kez

daha gözlerini kapadı.

“Nereden biliyorsun?”

“Çünkü bana büyük miktarda borçları var ve yapacakları

evlilikler karşılığında borçlarını sileceğim.”

Penelope’nin ağzı açık kalmıştı. “Onların sadakatini satın

ttn alacaksın?”

“Sadakatin pazarlığa dâhil olduğundan emin değilim.

Michael bunu gözleri kapalı söylemişti. Penelope'nin

duyduğu bu korkunç sözcükleri düşündüğü uzun dakikalar

boyunca da gözleri hep kapalı kalmıştı.

Penelope öne eğilip parmağıyla Michael m bacağını dürıfü.

Hem de epey sertçe.

ut

Michael'ın gözleri açıldı.

Penelope bunun verdiği zafer duygusunu yaşayaınadı çünkü

içi öfke doluydu. “Hayır,” dedi. Kısa sözcük, küçük arabanın

içinde keskin bir yankı çıkarmıştı.

“Hayır mı?”

“Hayır,” diye tekrar etti Penelope. “Bana evliliğimizin kız

kardeşlerimi mahvetmeyeceğine dair söz vermiştin.”

“Mahvetmeyecek zaten. Hatta bu adamlarla yapacakları

evlilikler onları toplum içinde hayli saygın bir konuma yükseltecek.”

“Sana borcu olan ve sadakatleri kuşku götüren unvanlı erkeklerle

yapacağı evlilikler onları başka açılardan mahveder.

Önemi olan açılardan.”

Michael'ın kara kaşlarından biri, Penelope’nin yavaş yavaş

antipatik bulmaya başladığı o sinir bozucu yüz ifadesini oluşturmak

istercesine yukarı kalktı. “Önemli olan açılar derken?”

Penelope korkup sinmeyecekti. “Evet. Önemli olan açılar.

Kız kardeşlerim, kumarla bağlantısı olan aptal anlaşmalara

dayalı evlilikler yapmayacak. Benim böyle bir evlilik yapmış

olmam yeterince kötü zaten. Onlar kendi kocalarını kendileri

seçecek. Onların evlilikleri daha fazlasını içerecek. Mesela..."

Michael'ın kendisine kahkahalarla gülmesini istemeyerek

duraksamıştı Penelope.

“Mesela?”

Penelope konuşmadı. Ona bir cevap almanın zevkini yaşatmayacaktı.

Michael'ın üstelemesini beklemedi.

Tuhaftır ki Michael üstelemedi. “Şu sözünü ettiğin nitelikli

erkekleri ele geçirmek için bir planın vardır herhalde?”

Penelope’nin herhangi bir planı olduğu söylenemezdi.

“Elbette var.”

“Dinliyorum?”

“Sosyeteye yeniden gireceksin. İnsanlara evliliğimizi11

mecburi olmadığını ispat edeceksin.”

Michael kaşını kaldırdı. “Çeyizin benim arazimi içeriyordu.

Seni evliliğe mecbur ettiğimi hemen anlamayacaklar nu

sanıyorsun?”

Penelope gergin bir edayla dudağını ısırdı, Michael’ın kurduğu

mantıktan nefret etmişti. Ve hiç beklemeden akima ilk

gelen düşünceyi söyledi. Aklına ilk gelen, saçma ve tamamen

çılgın düşünceyi. “Aşk evliliği yapmışız gibi davranacağız.”

Michael, onun bu sözleri söyledikten sonra yaşadığı şoku

hiç yaşamamış gibiydi. “Nasıl yani? Seni köy meydanında

görüp yaramazlıklarıma son vermeye mi karar verdim?”

Ballı balık yan gider. “Bu kulağa gayet... mantıklı geliyor.”

M

ichael’ın o uğursuz kaşı tekrar yukarı kalktı. “Öyle mi

dersin? İşin doğrusu ben sana terk edilmiş bir mülkte sahip

olmuşken, ardından da baban bir tüfekle evi basmışken insanlar

buna inanır mı sanıyorsun?”

Penelope tereddüt etti. “Ben babamın yaptığına ‘basmak’

demezdim.”

“Baban evimde kaç kere ateş etti biliyor musun? Buna

‘basmak’ diyemeyeceksek neye diyeceğiz bilemiyorum doğrusu.”

Bunu inkâr etmek kolay değildi. “Doğru. Bastı. Ama insanlara

hikâyeyi böyle anlatmayacağız.” Penelope sözcüklerin

ağzından etkili çıktığını ümit ederken bir yandan da lütfen

kabul et, lütfen diye sessizce yalvarıyordu. “Eğer kız kardeşlerimin

gerçek birer evlilik yapmak için şansları olmasını istiyorsak

buna ihtiyaçları var. Bana söz verdin. Bana nişaneni

verdin.”

Michael uzun bir süre sessiz kalınca Penelope onun bunu

reddedeceğini, kız kardeşleri için sadece evlilik sözü verdiğini

söyleyeceğini düşündü. Peki, o zaman Penelope ne yapardı.

Kocası olarak ona ve onun iradesine -onun iktidarınabağımlıyken

ne yapabilirdi?

En sonunda Michael bir kez daha arkasına dayandı ve

alaycı bir ifadeyle, “Tamam." dedi. “Sihirli hikâyemizi tasarla

bakalım. Pürdikkat seni dinliyorum.” Gözlerini kapattı.

Penelope o anda karşı tarafın canını acıtacak. Miehael'ı a/

önce söylediği kendi sözleri kadar hızla ve ustalıkla rahatsız

edecek tek bir sözcük söyleyebilmek için neyi var neyi yoksa

123

verirdi. Ama elbette aklına hiçbir şey gelmedi. Bunun yerine,

Michael’ı duymazdan gelerek öne doğru eğildi ve hikâyeyi

anlatmaya başladı. “Birbirimizi çocukluktan beri tanıdığımız

için St. Stephen’da tanışıklığımızı tazelemiş olabiliriz.”

Michael’ın gözleri açıldı. “St. Stephen’da mı?”

“Hikâyemiz, Falconwell’in benim... çeyizime dâhil olduğunun

açıklanmasından daha önce başlarsa çok iyi olur.”

Penelope, bu sözcükleri söylediği için boğazına oturan yumrudan,

gerçek değerinin bir kez daha hatırına gelmesinden

nefret ederek seyahat pelerinin üzerindeki küçük bir toz lekesini

inceliyormuş gibi yaptı. “Noel'i oldum olası çok sevmişimdir,

Coldharbour’daki St. Stephen Şenliği de oldukça...

neşeli geçer.”

“İncir pudingi falan yani?” Michael bunu soru gibi sormamıştı

elbette.

“Evet. Ve bayram şarkıları da var.”

“Küçük çocuklar falan?”

“Evet, hem de bir sürü.”

“Ah! Tam da benim gidip görmek isteyeceğim bir şenlikmiş.”

Penelope, MichaelTn sesindeki alaycılığı kaçırmamıştı

ama yılmayı reddetti. Michael’a sert gözlerle baktı ve kendini

tutamayıp, “Eğer bir kez Noel için Falconvvell’de bulunmuş

olsaydın, bence çok eğlenirdin,” deyiverdi.

Michael cevap vermeyi düşünüyormuş gibi göründü ama

sözcüklerini kendine sakladı. Onun soğukkanlı görünüşünde

bir çatlak açtığını, küçük de olsa bir zafer kazandığını görünce

Penelope içten içe sevindi. Michael gözlerini kapatıp

bir kez daha arkasına yaslandı. “Evet, tamam, oraya gelmişim.

St. Stephen Günü’nde şenliklere katılmışım, sonra bir

de bakmışım ki çocukluk aşkım tam karşımda duruyor.”

“Biz birbirimizin çocukluk aşkı değiliz ki.”

“Bunun doğru olup olmamasının önemi yok. Asıl önemli

olan, insanların buna inanıp inanmayacakları.”

MichaelTn sözlerindeki mantık rahatsız ediciydi. “Düzenbazların

ilk kuralı mı bu?”

124

“Kumarbazların ilk kuralı.”

“İkisi de aynı kapıya çıkar,” dedi Penelope alaycı bir

edayla.

“Hadi ama, gidip hikâyemizin çocukluğumuzda başlayıp

başlamadığını kontrol edecek birileri çıkar mı sanıyorsun?”

“Çıkmaz herhalde.”

“Çıkmaz tabii. Hem zaten bütün hikâyede gerçeğe en yakın

olan tek yer burası.”

Öyle miydi gerçekten?

Penelope, Michael’la; tanıdığı ilk oğlanla; çocukken kendisini

güldüren, kendisine kahkahalar attıran o erkek çocuğuyla

evlenmeyi hiç hayal etmediğini söylerse yalan söylemiş

olurdu. Ama Michael onunla evlenmeyi hiç hayal etmemişti,

değil mi? Bunun önemi yoktu. Şu anda Penelope karşısındaki

adama bakarken bir zamanlar tanıdığı o erkek çocuğundan...

Penelope’yi tatlı bir kız olarak görmüş olabilecek o oğlan

çocuğundan eser yoktu.

Michael sözlerine devam ederek onu düşüncelerinden çekip

çıkardı. “Nerede kalmıştık, evet, tam karşımda duruyorsun.

Gözlerin masmavi, şirin bir halin var; incir pudinginin

alevleri arasında ışıl ışıl parlıyorsun. Bense dizginlenemeyen,

kontrol altına alınamayan ve bir anda bana nahoş gelmeye

başlayan bekâr hayatıma aniden dayanamaz oluyorum. Sende

kalbimi, hayattaki amacımı, ruhumun özünü görüyorum.”

Penelope bunun saçma olduğunu biliyordu ama duyduğu

sözcükler karşısında -arabanın içinde sessiz ve derinden gelen

bu sözcükler karşısında- yanaklarının kızarıp sımsıcak

kesilmesine engel olamadı.

”Ku-kulağa iyi geliyor.”

Michael bir ses çıkardı. Penelope bunun ne anlama geldiğinden

emin değildi. “Üzerimde yeşil bir kadife vardı.”

“Pek münasip.”

Penelope onu duymazdan geldi. “Senin de yakanda bir çobanpüskülü

dalı vardı.”

“Noel ruhuna bir saygı duruşu.”

“Dans ettik.”

"Jıg*' mi yaptık?”

Michael'ın alaycı sesi, Penelope’yi küçük hayal âleminden

koparak gerçek dünyaya geri döndürdü. “Olabilir.”

Michael bunu duyunca doğruldu. “Hadi ama, Penelope,”

dedi çıkışarak. “Üzerinden birkaç hafta geçti geçmedi, hemen

unuttun mu?”

Penelope ona bakarken gözlerini kıstı. “Peki. ReeP*' dansı

yaptık.”

“Ah. Evet. Jig'den çok daha heyecan verici.”

Bu adam insanı çileden çıkarırdı.

“Peki, söyle bakalım, neden Coldharbour’da St. Stephen

Şenliği'ni kutluyormuşum?”

Penelope bu sohbetten sıkılmaya başlamıştı. “Bilmiyorum.”

“Biliyorsun, yakama bir çobanpüskülü takmıştım... Eh,

bu hikâyenin içinde ne gibi bir sebeple bulunduğumu da düşünmüşsündür

herhalde?”

Penelope onun bu aşağılayıcı, neredeyse incitici konuşma

tarzından nefret ediyordu. Belki de bu yüzden, “Annenle babanın

mezarlarını ziyarete gelmiştin,” dedi.

Michael bunu duyunca kaskatı kesildi. Arabanın içindeki

yegâne hareket, vücutlarının tekerleklerin ritmiyle sağa sola

hafifçe salınmasından ibaretti. “Annemle babamın mezarı.”

Penelope geri adım atmadı. “Evet. Her yıl Noel’de ziyaret

ediyorsun. Annenin mezar taşına gül, babanınkine yıldız çiçeği

bırakıyorsun."

“Öyle mi?” Penelope bakışlarını kaçırarak pencereden dışarı

baktı. “Yakınlardaki bir çiçek serasında iyi bir arkadaşım

olmalı.”

“Var zaten. En küçük kız kardeşim Philippa, Needham

Malikânesi'ııde yıl boyunca çok güzel çiçekler yetiştirir.”

Michael öne eğilerek alaycı bir fısıltıyla konuşmaya başladı.

“Yalancılığın ilk kuralı, yalanlarımızı yalnızca kendi

hakkımızda söylememizdir, hayatım.”

Hareketli bir dans türü, (ç.n.)

“ vc İrlanda folklorundan canlı bir dans türü. (v'-n )

Penelope uzaktaki beyaz karların arasına karışan, yol kenarındaki

uzun huş ağaçlarını izliyordu. “Yalan değil ki. Pippa

tam bir bahçıvandır.”

Uzun bir sessizliğin ardından Penelope, Michael’a baktı

ve Michael’ın kendisini dikkatle izlediğini keşfetti. “Eğer birisi

St. Stephen Şenliği sırasında annemle babamın mezarını

ziyaret edecek olsa orada hangi çiçekler olurdu?”

Penelope yalan söyleyebilirdi ama söylemek istemedi. Ne

kadar şapşalca olursa olsun, Michacl’ı her Noel’de düşündüğünü...

merak ettiğini Michael bilsin istiyordu. Onu önemsediğini

bilsin istiyordu. Michael onu önemseme zahmetine hiç

girmese bile. “Gül ve yıldız çiçeği. Her yıl gidip mezarlarına

bıraktığın gibi.”

Bu kez pencereden dışarı bakma sırası Michael'daydı. Penelope

de bu fırsatı değerlendirerek onun yüz hatlarını, kararlı

çenesini, gözlerindeki sert bakışı, dudaklarının -kendi

deneyimlerinden dolgun, yumuşak ve harikulade olduğunu

bildiği dudaklarının- sımsıkı kapalı dururken düz bir çizgi

halini alışını incelemeye başladı. Michael çok içe dönüktü,

benliğinde inatçı bir gerilim saklıydı. Penelope onu sarsıp

içinde birkaç duygu kırıntısı uyandırmak, o kontrollü ve mesafeli

halinde ufak da olsa bir değişim yaratmak için neler

vermezdi.

Michael bir zamanlar ne kadar canlı, ne kadar hareketli bir

insandı. Oysa şu anda onu izlerken aynı insan olduğuna inanmak

neredeyse imkânsızdı. Onun şu anda neler düşündüğünü

öğrenebilmek için Penelope sahip olduğu her şeyi verirdi.

Michael konuşmaya başladığında ona bakmadı. “Eh. gördüğüm

kadarıyla her şeyi düşünmüşsün. İlk görüşte aşk hikâyemizi

ezberlemek için elimden geleni yapacağım. Sanırım

Çok fazla anlatmak zorunda kalacağız.”

Penelope tereddüt etti. Sonra, “Teşekkürler, lordum,” dedi.

Michael hızla kafasını çevirip baktı. “Lordum mu? Vay canına,

Penelope. Merasime düşkün bir eş olmaya niyetin var

herhalde?”

Bir kadının kocasına hürmet göstermesi beklenir.”

Michael kaşlarını çattı. "Yanılmıyorsam sana verilen terbiye

bu şekilde."

"Bir düşes olacaktım, unutma."

“İtibarı lekelenmiş bir markiyle idare etmek zorunda kaldığın

için üzgünüm."

"Dayanmak için elimden geleni yapacağım," diye karşılık

\erdi Penelope, kum taneleri kadar kuru bir sesle. Uzun bir

süre sessizlik içinde yollarına devam ettikten sonra Penelope,

"Sosyeteye geri dönmen gerekecek. Kız kardeşlerim için,”

dedi.

“Bakıyorum da benden taleplerde bulunacak kadar rahatlamışsın.”

“Ben seninle evlendim. Birkaç özveride bulunursun diye

düşünmem normal değil mi? Sonuçta sen arazine kavuşabilesin

diye her şeyden vazgeçtim."

“Mükemmel evliliğini kastediyorsun herhalde?”

Penelope arkasına yaslandı. “Mükemmel olmazdı bence.”

Michael hiçbir şey demedi ama onun keskin gözlerini görünce

Penelope ekleyiverdi: “Gerçi bundan daha mükemmel

olacağından en ufak bir şüphem yok."

Tommy onu asla bu kadar sinir etmezdi.

Uzun bir süre sessizce yol aldıktan sonra Michael, “İcap

eden davetlere katılacağım,” dedi. Tam bir can sıkıntısı portresi

çizerek pencereden dışarı bakıyordu. “TottenhamTa başlarız.

Sonuçta arkadaşım olmasa da arkadaşa en yakın tanıdığım

o."

Ne kadar rahatsız edici bir betimlemeydi bu. Michael çocukken

hiçbir zaman arkadaşsız kalmazdı. Akıllı, capcanlı,

etkileyici ve hayat doluydu... Ve onu çocukken tanıyanlar

Michael'a bayılırdı. Penelope de bayılırdı. Michael onun en

sevgili arkadaşıydı. Ama en sevgili arkadaşına şimdi ne olmuştu

böyle? Ne olmuştu da böyle soğuk, karanlık bir adama

dönüşmüştü?

Penelope bu düşünceyi bir kenara itti. Vikont Tottenham,

cemiyetin en gözde bckârlarındandı ve kusursuz bir anneye

sahipti, “jyi bir seçim. Sana bir borcu var mı peki?”

“Hayır. Bir sessizlik oldu. “Bu hafta onunla akşam yemeği

yiyeceğiz.”

“Davet mi edildin?”

“Henüz değil.”

“O zaman nasıl oluyor d a...”

Michael iç geçirdi. “Şu konuşmayı başlamadan bitirelim

olur mu? Londra’nın en kârlı batakhanesini işletiyorum. İngiltere’de

benimle konuşmaya zaman bulamayacak çok az

adam vardır.”

“Peki ya karıları?”

“Ne olmuş onlara?”

“Seni yargılamazlar mı?”

“Bence hepsi beni yataklarında görmek istiyor, o yüzden

misafir odalarında bana yer bulmakta zorlanacaklarını sanmıyorum.”

Penelope bu sözcükleri duyunca hızla kafasını çevirip Michael’a

baktı. Ne kadar nezaketsiz, ne kadar kaba sözlerdi

bunlar. Michael nikâhlı karısına başka kadınların yatağında

zaman geçirebileceğini ima etmişti. “Bence bir kadının yatak

odasındaki varlığının değerini yanlış anlıyorsun.”

Michael kaşını kaldırdı. “Bence bu geceden sonra böyle

düşünmeyeceksin.

Michael’ın sözlerinde düğün gecelerinin hayaleti dolaşıyordu

ve Penelope de onun yüzüne tükürmek istediği halde

şu anda nabzının hızlanmış olmasından nefret ediyordu.

“Bence cemiyet kadınlarını nasıl baştan çıkarırsan çıkar, sana

sunu garanti edebilirim ki bu kadınlar özel hayatlarındaki arkadaşlarına

o kadar dikkat etmeyebilirse de topluluk içinde

beraber göründükleri kişilere çok dikkat eder, seçici davranırlar.

Bence sen topluluk içerisinde kadınların yanında görünmeye

pek uygun değilsin.”

Penelope bunu gerçekten söylediğine inanamıyordu. Ama

Michael onu çok kızdırmıştı.

Michael ona baktığında, bakışlarında güçlü bir ifade vard‘-

Hayranlığa yakın bir şey. “Gerçeği keşfettiğine memnun

°ldum, kancığım. Benim düzgün bir adam ya da koca olabı

leeeğime dair yersiz bir ümidi en başından rafa kaldırmamız

ikimiz için de en iyisi." Michael durup kolundaki bir toz lekesini

temizledi. “Benim kadınlara ihtiyacım yok.”

“Kadınlar sosyetenin anahtarıdır. Bana sorarsan onlara gayet

ihtiyacın var.”

“O yüzden seninle evlendim ya.”

“Ben yeterli değilim.”

“Neden? Mükemmel bir İngiliz hanımefendisi değil misin

sen?”

Penelope bu tanımlama karşısında dişlerini birbirine bastırdı.

Bu sözler, onun geçmiş ve gelecekteki tek amacını vurgulamak

niyetiyle, ne kadar değersiz olduğunu vurgulamak

niyetiyle söylenmişti. “Benim için iş işten geçti. Baloların

gözdesi olduğum yıllar geride kaldı.”

“Artık Boume Markizi*sin ama. Kısa sürede yeniden ilgi

odağı olacağından en ufak bir kuşkum yok, hayatım.”

Penelope ona bakarken gözlerini kıstı. “Ben senin hayatın

değilim.”

Michael'ın gözleri büyüdü. “Beni yaralıyorsun. St. Stephen’ı

unuttun mu? Yaptığımız dansların senin için hiç mi

önemi yok?”

Michael şu anda arabanın kenarından düşüp de bir hendeğin

içine yuvarlansa Penelope üzülmezdi bile. Hatta böyle

bir şey olsa. Michael’dan geriye kalanları toplamak için arabayı

durdurmazdı bile.

Michael’ın Falconvvell’e tekrar kavuşup kavuşmaması

umurunda bile değildi.

Ama kız kardeşleri umurundaydı ve kocasının itibarı yüzünden

kız kardeşlerinin itibarına gölge düşmesine izin vermeyecekti.

Derin bir nefes alıp kendini sakinleştirmeye çalıştı.

“Değerini tekrar kanıtlaman gerekecek. Bunu görmeleri

gerekecek. Benim gördüğüme inanmaları gerekecek.”

Michael ona baktı. “Ben cemiyetin en saygın adamının üç

katı ederim.”

Penelope başını iki yana salladı. “Ben senin bir marki olarak.

bir insan olarak sahip olduğun değerden bahsediyorum.

130

Michael duraksadı. “Hikâyemi bilen herkes sana benim

bir marki olarak da, bir insan olarak da pek değerli olmadığımı

söyleyebilir. Bunların hepsini on yıl önce kaybettim.

Duymadın herhalde?”

Sesi ve sözcükleri aşağılama doluydu. Sorduğu soru da

retorik bir soruydu, bunu çok iyi biliyordu Penelope. Ama

geri adım atmayacaktı. “Duydum.” Çenesini kaldırıp gözlerini

dosdoğru Michael’ın gözlerine dikti. “Peki ama aptalca

bir çocukluk hatasının sonsuza kadar bütün itibarına gölge

düşürmesine izin mi vereceksin? Artık benim itibarıma da

tabii?”

Michael yerinde kıpırdanarak ona doğru eğildi, tehdit ve

tehlike saçıyordu etrafına. Penelope kendi duruşunu koruyarak

arkasına yaslanmayı, başını çevirmeyi reddetti. “Her şeyimi

kaybettim. Yüz binlerce pound değerinde bir kayıp. Tek

bir kartla. Muazzam bir kayıptı. Tarih kitaplarına geçecek bir

kayıp. Ve sen buna ‘çocukluk hatası’ diyorsun, öyle mi?”

Penelope yutkundu. “Yüz binlerce pound mu?”

“Aşağı yukarı.”

Penelope bu paranın tam olarak ne kadar olduğunu sormamak

için kendini zor tuttu. “Tek bir kartla mı?”

“Tek bir kartla.”

“O zaman küçük bir hata demesek daha iyi. Ama aptalca

olduğunda anlaşalım.” Penelope’nin bu sözlerin aklına nereden

geldiğine dair hiçbir fikri yoktu ama yine de geliyorlardı

ve Penelope sözcük seçimlerinin ya konuyu geçiştirmesine

yarayacağını ya da korkusunu göstereceğini biliyordu. Mucizevi

bir şekilde bakışlarını Michael'ın yüzünde sabit tutmayı

başardı.

Michael’ın alçalan sesi neredeyse bir hırıltıya dönüşmüştü.

“Sen bana az önce aptal mı dedin?”

Penelope’nin kalbi atıyordu, o kadar sert atıyordu ki Micbael'm

arabanın bu küçük mahremiyeti içinde kalp alışlarını

•Şitmemesi şaşırtıcıydı. Penelope umursamaz bir görüntü çizdiğini

umarak elini salladı. “Konu bu değil. Fğer sosyeteyi

kız kardeşlerimin evlenmeye layık olduğuna ikna etmek isti

yorsak sen de onlara eşlik etmeye fazlasıyla layık olduğunu

ispat etmelisin.” Duraksadı. “Kendini affettirmelisin.”

Michael uzun bir süre sessiz kaldı. O kadar ki Penelope

bu sefer fazla ileri gittiğini düşünmeye başlamıştı. “Kendimi

affettireceğim demek.”

Penelope başıyla onayladı. “Sana yardım ederim, merak

etme.”

“Sen her zaman bu kadar iyi mi pazarlık yaparsın?”

“Alakası bile yok. Aslına bakarsan hiçbir zaman pazarlık

yapmam. Hemen pes ederim."

Michael gözlerini kıstı. “Üç gündür bir kez olsun pes etmedin.”

Evet, Penelope'nin her zamanki kadar yumuşak başlı davrandığı

söylenemezdi. “Bu doğru değil. Mesela seninle evlenmeyi

kabul ettim, etmedim mi?”

"Evet, ettin.”

Penelope bu sözleri duyunca sımsıcak kesildi. Michael’ın

varlığını iliklerine kadar hissetmeye başlamıştı.

Kocasının varlığını.

“Başka ne var?”

Penelope’nin kafası karışmıştı. “Anlayamadım, lordum?”

“Sanırım yaptığımız anlaşmanın sürekli sürprizlere gebe

olmasından hoşlanmadım. Kartlarımızı masaya koyalım, ne

dersin? Kız kardeşlerin için başarılı bir sezon, iyi birer koca

adayı istiyorsun. Sosyeteye geri dönmemi istiyorsun. Başka?”

“Başka bir şey yok.”

Michael'ın yüzünden bir şey -belki hoşnutsuzluğa benzeyen

bir şey- gelip geçti. “Eğer rakibin senin kaybetmeni imkânsız

hale getiriyorsa Penelope, bahsi artırmalısın.”

“Kumarbazlığın bir başka kuralı mı bu da?”

“Düzenbazlığın bir başka kuralı. Ayrıca kocalar söz konusu

olduğunda da geçerlidir. Hatta benim gibi kocalar söz

konusu olduğunda geçerliliği iki katına çıkar.”

Onun gihi kocalar. Penelope bunun ne anlama geldiğini

merakla düşündü ama sorma fırsatı bulamadan, Michael üs-

132

teledi: “Başka ne istiyorsun, Penelope? Ya şimdi söyle ya da

bir daha asla söyleme.”

Bu soru öyle geniş ve öyle ucu açık... verilebilecek cevaplar

da öyle fazlaydı ki. Penelope duraksadı, beyni yarış

halindeydi. Ne istiyordu? Gerçekten ne istiyordu?

Ondan ne istiyordu?

Daha fazlasını.

Bu iki sözcük tüm benliğinde bir fısıltı halinde dolanmaya

başladı... Ayrıca şimdiden çok uzaklarda kalmış gibi gelen o

geceden geriye kalmış basit bir yankı da değildi bu... Hayatındaki

her şeyi değiştiren ama yine de büyük bir fırsat olan

o geceden. Michael için, kendi ailesi için ve toplum için ipin

ucundaki bir kukladan daha fazlası olabilmesi için bir şans

anlamını taşıyordu o gece. Farklı deneyimler yaşayabilmesi,

farklı bir hayat sürebilmesi için bir şans.

Michael’ın gözlerine baktı. “Duyunca hoşuna gitmeyebilir.”

“Gitmeyeceğinden eminim zaten.”

“Ama sorduğuna göre...”

“Hataysa bu hatayı ben yaptım, müsterih ol.”

Penelope dudaklarını büzüştürdü. “Gösterişsiz, usturuplu

bir eş olmaktan; gösterişsiz, usturuplu bir hayata sahip olmaktan

daha fazlasını istiyorum.”

Bu sözler Michael’ı şaşırtmışa benziyordu. “Bu ne anlama

geliyor?”

“Bütün hayatımı örnek gösterilen genç bir hanımefendi

olarak geçirdim... Örnek gösterilen bir kız kurusu olmama

ramak kalmıştı. Ve bu durum... korkunçtu.” Kendi ağzından

çıkan sözcüklere şaşırmıştı Penelope. Daha önce bunun korkunç

olduğunu hiç düşünmemişti. Daha önce hiç başka bir

şey de hayal etmemişti. Ta ki şimdiye kadar. Michael'a kadar.

Ve Michael ona bu durumu değiştirmesi için bir şans

teklif ediyordu. “Ben farklı bir evlilik istiyorum. Günlerini

*ğne işi yaparak, kendini hayır işlerine vakfederek geçiren

VŞ kocasının en sevdiği muhallebi dışında pek t'a/la bir şc\

bilmeyen bir hanımefendiden çok daha fazlası olabileceğim

ı»

bir evlilik."

"İğne işi yapıp yapmaman umurumda bile olmaz. Hem

zaten doğru hatırlıyorsam, iğne işi pek sana göre bir faaliyet

değil.”

Penelope gülümsedi. "Mükemmel bir başlangıç.”

"Hayır işlerine gelince... İstersen bir saniyeni bile ayırma,

bana göre hava hoş.”

Penelope’nin tebessümü genişledi. “Bu da gayet tatmin

edici bir cevap. Sıra geldi en sevdiğin muhallebiye. Öyle bir

muhallebiden söz edebilir miyiz?”

“Aklıma gelen mühim bir muhallebi türü olduğunu söyleyemeyeceğim.”

Michael duraksayıp ona baktı. “Ama istediğin

bundan daha fazlası, değil mi?”

Bu iki sözcüğü Michael’ın ağzından duymak hoşuna gitmişti

Penelope'nin. Dudaklarından çıkarken yağ gibi kıvrılışı.

Taşıdığı vaat hoşuna gitmişti.

“Evet, var. Eğer bana gösterirsen çok mutlu olurum.”

Michael’m bakışları neredeyse bir anda kararak şirin bir

yosun yeşiline döndü. “Pek anlayamadım.”

“Gayet basit aslında. Macera istiyorum.”

“Hangi macerayı?”

“Bana Falconwell’de söz verdiğin macerayı.”

Michael arkasına yaslandı, gözlerinde bir neşe pırıltısı

vardı. Penelope’nin çocukluklarından tanıdığı bir pırıltı. “O

zaman istediğiniz macerayı söyleyin bakalım, Leydi Penelope.”

P

enelope onu düzeltti. “Leydi Boume der misin lütfen?”

Michael’ın gözleri hafifçe büyüdü. Ama bu kadarı bile Penelope’nin,

bakışlarındaki şaşkınlığı görmesine yetmişti. Michael

hemen ardından başını yana eğdi. “Leydi Boume olsun

bakalım.”

İsim Penelope’nin kulaklarına güzel gelmişti. Gelmemesi

gerektiği halde. Michael ona bunun için herhangi bir sebep

vermediği halde.

“Senin şu kumar batakhaneni görmek istiyorum.”

Michael bir kaşını kaldırdı. “Neden?”

“Maceralı olabilirmiş gibi geliyor.”

“Olur elbet.”

“Herhalde mekâna kadınlar gelmiyordur?”

“Senin gibi kadınlar gelmiyor, evet.”

Senin gibi kadınlar.

Penelope bu sözcüklerdeki imayı sevmemişti. Sanki kendisi

gösterişsiz, sıkıcı ve macerayla işi olmayan bir kadınmış

gibi. Yılmadan üsteledi: “Yine de görmek isterim.” Bir an

düşündükten sonra da ekledi. “Hem de gece saatlerinde.”

“Günün hangi saati olduğunun ne önemi var ki?”

“Geceler daha maceralıdır. Daha gayrimeşru.”

“Sen gayrimeşruluk hakkında ne biliyorsun ki?”

“Pek fazla bir şey bildiğim söylenemez. Ama çabuk öğreneceğimden

eminim.” Beraber geçirdikleri ilk gecenin -Michaerın

kolları arasında hissettiği zevkin- hatırası bir an için

gözlerinin önünde canlanınca kalbi güm güm atmaya başladı

ama Michael’ın evliliklerini güvence altına alıp onu o gece

öylece bırakıp gitmesini anımsayınca kendine geldi. Aniden

içi huzursuz olarak boğazını temizledi. "Bana bütün bu karanlık

heyecanları tanıtabilecek bir kocam olması ne büyük

şans.”

“Ne büyük şans gerçekten de,” diye tekrarladı Michael.

“Maceraya olan tutkun, beni büründürmeye çalıştığın o saygınlık

kisvesiyle çatışmasaydı isteğini seve seve kabul ederdim.

Ama ne yazık ki reddetmek zorundayım.

Penelope tüm benliğinin öfkeyle dolduğunu hissetti.

Michael'm ona daha fazlasını yaşatacağına dair yaptığı

teklifin gerçeklikle alakası bile yoktu. Michael onun heveslerini

avutmak; evlilikleri için, Falcomvell için bir bedel ödemek

istiyordu yalnızca ama bu bedele kendisi karar verecekti

belli ki.

Diğer erkeklerden hiçbir farkı yoktu. Penelope’nin babasından,

nişanlısından, ona yıllar boyu kur yapmaya çalışmış

diğer centilmenlerden hiçbir farkı yoktu.

Ve Penelope buna rıza göstermeyecekti.

Kendi kontrolü dışında gelişen olaylar yüzünde mecburi

135

bir evlilik yapmayı kabul etmişti. Kötü şöhretli bir çapkınla

e\lenmeyi kabul etmişti. Ama bu evlilikte bir piyon olmaya

niyeti yoktu.

Hele ki Michael bu oyunda bir oyuncu olacağını söyleyerek

onu baştan çıkarmışken.

"Ama bu anlaşmamızda var. Seninle evlenmeyi kabul ettiğim

gece bana söz vermiştin. İstediğim gibi bir yaşam sürebileceğimi,

arzu ettiğim tüm maceralara atılabileceğimi söylemiştin.

Dünyayı keşfe çıkabileceğime söz vermiştin, saygınlığına

leke düşmüş bir unvan olan Boume Markizi unvanını

benimsemek itibarımı yerle bir edebilirse dc bu unvanın yine

de bana tüm dünyayı bahşedeceğini söylemiştin.”

"Bu bana saygın bir centilmen olmam konusunda ısrar etmenden

önceydi.” Michael öne doğru eğildi. "Kız kardeşlerinin

saygın birer evlilik yapmasını istiyorsun. Kaybetmek

istemeyeceğin şeyleri masaya sürme, hayatım. Kumarbazlığın

üçüncü kuralı.”

“Düzenbazlığın da,” dedi Penelope asabi bir tavırla

"Düzenbazlığın da, evet.” Michael onu uzun bir an boyunca

seyretti, öfkesini sınamaya çalışır gibi bir hali vardı.

"Senin sorunun, gerçekten ne istediğini bilmemen. Sen yalnızca

neyi istemen gerektiğini biliyorsun. Ama bunun gerçek

arzularınla alakası olamaz, değil mi?”

Bu ne sinir bir adamdı böyle.

Michael arkasına yaslanırken neşeli bir sesle, “Kırıldın

mı?” diye sordu.

Penelope öne doğru eğildi. “En azından bana anlatabilirsin.”

“Neyi?”

"Şu batakhane denen cehennemi.”

Michael kollarını göğsünde kavuşturdu. “Cehennem mi?

Ruhunu macera tutkusu bürümüş bir yeni gelinle uzun bir araba

yolculuğu yapmaktan çok farklı olduğunu sanmıyorum.”

Penelope bu espriye şaşırarak kahkaha attı. “Cehennem

derken onu kastetmiyorum. Şu kumar oynanan batakhaneni

diyorum.”

136

“Nesini bilmek istiyorsun ki?”

“Her şeyi.” Penelope ağzı kulaklarına varıncaya kadar

gülümsedi. “Gerçi ilk elden görmem için beni oraya götürüversen

anlatmana gerek kalmaz.” Michael’ın dudaklarının

köşesi bir kereliğine, belli belirsiz yukarı kalkmıştı. Penelope

bunu görmüştü. “Galiba kabul ediyorsun.”

Michael bir kaşını kaldırdı. “Tam anlamıyla kabul ediyorum

denemez.”

“Ama beni yine de götüreceksin, değil mi?”

“Sen ne inatçısın böyle!” Michael vereceği cevabı düşünürken

ona uzunca bir süre baktı. En sonunda da, “Tamam,

götüreceğim,” dedi. Penelope gülümseyince Michael aceley-

Fe ekledi. “Sadece bir kere.”

Yeter de artardı bile.

“Çok heyecanlı bir yer mi?”

Michael, “Kumar oynamaktan hoşlanıyorsan öyle.” deyince

Penelope burnunu buruşturdu.

“Ben hiç kumar oynamadım.”

“Saçmalık. Birlikte olduğumuz sürenin her dakikasında

benimle bahse tutuştun. Önce kız kardeşlerin, bugün de kendin

için.”

Penelope, Michael’ın sözlerini düşündü. “Galiba öyle

oldu. Ve kazandım da.”

“Kazanmana izin verdim de ondan.”

“Sizin batakhanede pek öyle olmuyor sanırım?"

Michael küçük bir kahkaha attı. “Hayır. Batakhanede kumarbazların

kaybetmesine izin veriyoruz.”

“Neden?”

Michael ona şöyle bir baktı. “Onların kaybı bizim kazancımız

da ondan.”

“Parayı mı kastediyorsun?”

“Para, arazi, mücevher... Masaya sürecek kadar aptallık

ettikleri her şeyi.”

Kulağa inanılmaz geliyordu. “Peki, mekânın adı gerçekten

Melek mi?”

“Düşmüş Melek.”

ı vt

Penelope bu ismi uzunca bir süre düşündü. “İsmi sen mi

buldun?"

“Hayır."

“Sana uygun düşüyormuş gibi geldi de."

“Sanırım Chase bu ismi bu yüzden seçti. Hepimize uygun

düştüğü için."

“Hepinize mi?”

Michael iç geçirerek bir gözünü açtı ve açık gözünü ona

dikti. “Ne kadar doyumsuzsun!"

“Meraklı demeni tercih ederim."

Michael doğrularak ceketinin kolunu düzeltti. “Dört kişiyiz."

“Peki hepiniz... düşkün müsünüz?” Son sözcüğü fısıltı

halinde söylemişti Penelope.

Michael'ın ela gözleri arabanın loş karanlığında onunkileri

buldu. “Bir anlamda.”

Penelope bu cevabı düşündü, Michael'ın sözcükleri herhangi

bir utanç ya da gurura kapılmadan söyleyiş şeklini düşündü.

Basit, pervasız bir doğruluk taşıyordu bu sözler. Ve

Penelope, Michael’ın düşmüş bir... Düşmüş bir düzenbaz olmasında,

her şeyini -yüz binlerce pound!- kaybedip hepsini

kısa bir süre içinde geri kazanmasında son derece ayartıcı bir

taraf olduğunu fark etti. Michael her nasılsa servetini tekrar

eski haline getirmişti. Sosyeteden hiçbir yardım görmeden.

Davasına olan bağlılığı ve yılmaz iradesi dışında hiçbir şeye

dayanmadan.

Yalnızca ayartıcı değil.

Kahramandı da.

Penelope onunla göz göze gelince Michael’ı aniden yeni

bir ışık altında görmeye başladı.

Michael öne doğru fırlayınca arabanın içi bir anda küçücük

oldu. “Şunu yapma!”

Penelope ondan uzaklaşarak arkasına yaslandı. “Neyi

yapmayayım?”

“Olayı romantik bir hale getirdiğini görebiliyorum. Melek'i

olmadığı bir şeye dönüştürdüğünü, beni olmadığım bir

13*

şeye dönüştürdüğünü görebiliyorum.

Penelope başını iki yana salladı. Michael'ın bu şekilde düşüncelerini

okuması cesaretini kırmıştı. “Ben öyle bir şey...”

“Elbette öyle bir şey yapıyordum. O bakışı onlarca, yüzlerce

başka kadının gözlerinde de görmedim mi sanıyorsun?

Bunu yapma,” dedi Michael sertçe. “Hayal kırıklığına uğrarsın

sadece.”

Arabaya sessizlik çökmüştü. Michael uzun, çizmeli bacağını

öbür bacağının üzerinden indirdi ve bu sefer ayak bileklerini

çaprazlayıp tekrar gözlerini kapattı. Penelope’yi yine

kendinden itip dışarıda bırakmıştı.

Penelope onu sessizce izlerken sessiz ve kıpırtısız haline;

sanki birer seyahat arkadaşından başka bir şey değillermiş,

bu yolculuk da sıradan bir araba seyahatinden başka bir şey

sayılmazmış gibi sakince duruşuna hayretle bakıyordu. Belki

de Michael haklıydı, zira ne bu adamın kocaya benzer bir

hali vardı, ne de Penelope kendini bir eş gibi hissediyordu.

Eşler amaçları, kararlılıkları konusunda kendilerinden

daha emin olurlardı herhalde.

Gerçi Penelope en son bir eş olmaya yaklaştığında amaçlan

ve kararlılığı konusunda bundan daha emin değildi. Tanımadığı

bir adamın eşi olmaya yaklaştığında.

Bunu düşününce duraksadı. Michael, daha doğrusu Penelope’nin

bir zamanlar tanıdığı o tatlı çocukla ilgisi bile olmayan

bu yeni ve yetişkin Michael, dükten hiç de farklı değildi.

Penelope durup eski arkadaşına dair bir ipucu bulmak;

yanaklarındaki o derin gamzelerini, tatlı gülümseyişini, her

zaman başını belaya sokmaya başaran o güçlü kahkahasını

yeniden görmek; yeniden işitmek için Michael'ın yüzünü

araştırmaya başladı.

Ama o eski Michael gitmişti.

Yerine de etrafındaki insanların yaşamlarını kırıp dökmekten

çekinmeyen ve istediği her şeye pervasızca sahip olan bu

soğuk, sert mizaçlı, boyun eğmez adam geçmişti.

Kocası.

Penelope bir anda bu arabanın içinde anne babasından, kı

kardeşlerinden. Tommy’den ve bildiği her şeyden uzakta, bu

yabancı adamla birlikte Londra'ya ve hayatının en tuhaf gününe

doğru tangır tungur ilerlerken kendini çok yalnız -şimdiye

kadarki hayatında hissettiğinden çok daha yalnız- hissetti.

O sabah her şey değişmişti. Her şev.

Hayatı sonsuza kadar iki parçaya ayrılmış olacaktı: Evlenmeden

önce ve sonra.

Önceden hayatında Dolby Konağı. Needham Malikânesi

ve ailesi vardı. Sonraysa... Michael.

Michael ve başka hiç kimse.

Michael ve başka hiçbir şey.

Sadece Michael, bir yabancı, kocası.

Penelope'nin göğsüne bir ağrı saplandı. Hüzün belki de?

Hayır. Özlem.

Evlilik.

Derin bir nefes aldı ve ürpererek verdi, çıkardığı ses arabanın

dar sınırlarında hafifçe yankılanmıştı.

Michael gözlerini açtı ve Penelope’nin uyuyormuş numarası

yapmasına fırsat bırakmadan bakışlarını yakaladı. “Ne

oldu?”

Penelope, Michael’dan böyle bir şey duyduğu için bile

duygusallaşması gerektiğini düşündü ama onun o kaba ses

tonuna karşı öfkeden başka bir şey hissedemiyordu. Michael

bugünün duygusal açıdan karmaşık bir gün olduğunu anlayamıyor

muydu? “Hayalımı, çeyizimi ve kişiliğimi ele geçirebilirsin,

lordum. Ama düşüncülerimin kontrolü hâlâ bende,

yanılıyor muyum?”

Michael ona gözlerini dikip uzunca bir süre bakarken Penelope,

sanki Michael düşüncelerini okuyabiliyormuş gibi

rahatsız edici bir izlenime kapıldı. “Neden o kadar büyük bir

çeyizin vardı?”

“Efendim?”

“Diyorum ki neden şimdiye kadar evlenmedin?”

Penelope kahkaha attı. Kendini tutamamıştı. “Herhalde

bütün İngiltere’de başımdan geçen hikâyeyi duymayan bir

140

tek sen varsındır.” Michael bir karşılık vermeyince Penelope

sessizliği hakikatle doldurdu. “Geçmişte nişan attım. En kötü

türde bozulmuş bir nişan.”

“Bozulan nişanların ‘türleri’ de mi oluyormuş?”

“Ah, evet. Benimkisi bilhassa kötüydü. Ayrılık kısmı değil...

Şartlar nişanı atmama izin verdi. Ama geri kalanı...

Nişanlımın gerçekte sevdiği kadınla bir haftada evlenmesi...

İşte bu hiç hoş olmadı. Kulağıma çalman fısıldaşmalan duymazdan

gelmeyi öğrenmem yıllar sürdü.”

“İnsanlar fısıldaşacak ne bulmuş olabilir ki?”

“Benim çeyizi ve unvanı olan iyi yetiştirilmiş, mükemmel

bir İngiliz gelini olarak neden bir dükü bir ay bile elimde

tutamadığımı.”

“Peki neden? Neden tutamadın?”

Penelope gözlerini kaçırdı, söyleyeceği şeyi onun yüzüne

karşı söyleyemezdi. “Çünkü dük başka bir kadına delice

âşıktı. Herhalde işin sonunda her şeyin kaderini aşk belirliyor.

Aristokrat evliliklerini bile.”

“Buna inanıyor musun?”

“İnanıyorum. Onları yan yana gördüm. Birlikte..." Penelope

duraksayarak uygun kelimeyi bulmaya çalıştı. “Birlikte

mükemmel görünüyorlar.” Michael bir karşılık vermeyince

konuşmaya devam etti. “En azından ben öyle düşünmekten

hoşlanıyorum.”

“Bu neyi değiştirir ki?”

“Bir şeyi değiştirmez galiba... Ama ben eğer birbirlerine

o kadar yakışmasalardı, birbirlerini bu kadar sevemeselerdi,

dükün yaptığı şeyi yapmayacağını ve...”

“Ve şu anda onunla evli olacağını düşünüyorsun."

Penelope, Michael’a bakarken dudaklarında çarpık bir tebessüm

vardı. “Ben zaten evliyim.”

“Ama o zaman şimdiki evliliğin yerine, yani keşfedilmeyi

bekleyen bu skandal yerine yetişme çağların boyunca hazırlandığın

evliliği yapmış olacaktın.”

“O zaman bilmiyordum ama o evlilik de keşfedilmeyi

bekleyen bir skandalmiş.” Penelope, Michael'ın gözlerinin

deki sorgu dolu itadeyi görünce, “Dükün kız kardeşi,” dedi.

“Evli değilmiş, hatta sosyeteye çıkışını bile yapmamış aıria

buna rağmen hamileymiş. Dük de benimle evlenerek Leighton

ailesinin, kız kardeşinin skandalından ibaret olmadığını

göstermeye çalışıyormuş.”

“Skandali örtbas etmek için seni kullanmayı mı planlamış?

Hem de sana söylemeden?”

“Beni para için ya da arazi için kullanmaktan ne farkı var

ki?”

“Elbette farkı var. Ben yalan söylemedim.”

Bu doğruydu ve nedense önemliydi. Penelope’nin o uzun

zaman önceki evliliği için şimdiki evliliğinden vazgeçmeyeceğini

anlamasına yetecek kadar önemli.

Arabanın içi gitgide soğuyordu. Penelope eteklerinin

ucunu yayarak ayaklarının dibindeki sıcak tuğlanın yaydığı

ısıdan son zerresine kadar faydalanmaya çalıştı. Bu hareket

ona düşünmesi için zaman da kazandırmıştı. “Kız kardeşlerim,

Victori ve Valerie...” Michael’ın ikizleri hatırlaması için

bekledi. Michael başını sallayınca sözlerine devam etti. “İlk

sezonlarını benim skandalimin hemen ardından yaşadılar ve

bu yüzden acı çektiler. Annem benim yaşadığım trajedi yüzünden

onların itibarlarına gölge düşeceğinden öyle korkuyordu

ki onlara aldıkları ilk evlilik tekliflerini kabul etmeleri

için baskı yaptı. Victoria, kendine vâris isteyen yaşlı bir

kontla: Valerie yakışıklı ama parası kadar aklı olmayan bir

vikontla evlendi. Kız kardeşlerimin mutlu olduğundan emin

değilim ama evlilik onlar için gerçek bir ihtimal haline geldiğinde

mutlu olmak gibi bir beklentileri de olmamıştır sanırım.”

Durup düşündü. “Hepimiz olacakları biliyorduk. Evliliğin

bir iş anlaşmasından ibaret olmadığına inanacak şekilde

yetiştirilmedik ama yine de ben onların daha iyi bir evlilik

yapmasını imkânsız hale getirdim.”

Penelope konuşmaya devam etti ama neden Michael’a bütün

hikâyeyi anlatması gerekiyormuş gibi hissettiğini çözemiyordu.

“Benim evliliğim, gelmiş geçmiş en hesaplı kitaplı,

en ticari evlilik olacaktı. Leighton Düşesi olacaktım. Sesimi

142

çıkarmayıp kocamın isteklerini yerine getirecek ve bir sonraki

Leighton Dükü’nü yetiştirecektim. Bunu yapardım da.

Hem de seve seve.” Bir omzunu hafifçe silkti. “Ama dük...

Dükün başka planları vardı.”

“Sen de kaçtın.”

Şimdiye kadar hiç kimse bunu bu şekilde adlandırmamıştı.

Penelope de bunu şimdiye kadar itiraf etmemişti, tüm

dünyası başına yıkılırken bile nişanın bozulmasıyla yaşadığı

sessiz huzuru kimseyle paylaşmamıştı. Annesinin onu bencil

olmakla suçlamasını istememişti. Şimdi bile MichaelTn

söylediklerini kabul etmeyi kendine yediremiyordu. “Çoğu

kadının başıma gelenleri bir kaçış olarak niteleyeceğini pek

sanmıyorum. Ama nişanın bozulması gibi küçücük bir şeyin

her şeyi değiştirebilmesi gerçekten çok komik.”

“O kadar küçücük bir şey değilmiş demek ki.”

Penelope onunla bir kez daha göz göze gelince MichaelTn

kendisine dikkatli gözlerle baktığını gördü. “Değilmiş

galiba.”

“Peki, seni ne yönde değiştirdi?”

“Artık bir ödül değildim. Evlilik için ideal olan o aristokrat

kızı değildim.” Penelope ellerini eteğinin üzerine koyarak

seyahat sırasında oluşan kırışıklıkları düzeltti. “Artık

mükemmel değildim. Onların gözünde.”

“Benim deneyimlerime göre sosyetenin gözünde mükemmel

olmak çok abartılıyor.” Michael ona bakarken ela gözlerinde

Penelope’nin ne olduğunu anlayamadığı bir pırıltı

vardı.

“Senin için söylemesi kolay, sen onlara sırtını dönüp gitmişsin.”

Michael konuşmanın seyrinin kendisine dönmesine i/in

vermedi. “Bütün bunlar -yani az önce söylediklerinin hepsinişanınm

bozulmasının seni onlar açısından nasıl değiştirdiğiyle

alakalı. Ama ben sana seni nasıl değiştirdiğini soruyorum,

Penelope?”

Penelope bu soru karşısında duraksadı, l.eightoıı Dükü

nün asrın skandalına yol açıp Penelope'nin düşes olma

14.1

şansım tümüyle ortadan kaldırmasından bu yana geçen yıl|ar

boyunca Penelope kendine bu olayın kendisini nasıl değiştirdiğini

hiç sormamıştı.

Ama şu anda, karşı tarafında oturan yeni kocasına -gecenin

bir yarısı yanına gidip birkaç gün sonra da evlendiği

adama- bakarken içinde hakikatin fısıltılarını duyabiliyordu.

O olay, mutluluğu benim için bir ihtimal haline getirdi.

Bu düşünceyi hemen kafasından çıkardı ama Michael çabucak

öne eğildi. “İşte. Soruyu cevapla."

“Ben...” Penelope konuşamamıştı.

“Söyle şunu!”

“Artık önemi yok.”

“Artık mı? Benim yüzümden mi?”

Onların sahip olduğu şeye sahip olmak hiçbir zaman kaderimde

olmadı. Penelope kelimelerini dikkatle seçti. “Evliliğin

illa bir anlaşma, bir kontrat olmak zorunda olmadığını

anlamamı sağladı. Mesela dük karısını çok seviyor. Evliliklerinde

de durgunluktan ya da sıkıcılıktan eser yok.”

“Sen de bunu mu istiyordun?”

Yalnızca bunun bir seçenek olabileceğini anladığım zaman.

A

ma bu hiçbir şeyi değiştirmemişti.

Hafifçe omzunu silkti Penelope. “Ne istediğimin ne önemi

var, değil mi? Sonuçta artık evli bir kadınım.”

Cümlesinin sonuna geldiğinde dişleri takırdamıştı. Michael

bunu duyunca hoşnutsuzluğunu belirten bir şeyler homurdandı

ve yerinden kalkıp karşı tarafa, onun yanına oturdu.

“Üşüyorsun.” Uzun kolunu Penelope’nin omzuna atıp onu

kendine doğru çekti, sıcaklığı bedeninden dalgalar halinde

yayılıyordu. Etraflarına bir seyahat battaniyesi dolarken.

“İşte..." diye ekledi, “...bu işimizi görür.”

Penelope ona sokulurken birbirlerine en son bu kadar yakın

olduklarında yaşananları hatırlamamaya çalıştı. “Bakıyorum

da battaniyelerinizi sürekli benimle paylaşıyorsunuz,

lordum.”

Michael, “Bourne.” diye düzeltti ve sert yün battaniyeyi

ikisinin etrafına koza gibi sıkıca sardı. Sesi, Penelope’nin

kulağında bir gümbürdeme gibiydi. “Ya paylaşıyorum ya da

sana çaldırıyorum.”

Penelope kendini tutamayarak kahkaha attı.

Uzunca bir süre sessizlik içinde yol aldıktan sonra Michael

tekrar konuşmaya başladı: “Demek bunca yıl mutlu bir

evlilik yapmayı bekleyip durdun.”

“Beklemek doğru bir sözcük mü, bilmiyorum. Ümit etmek,

desek daha doğru olur sanki.” Michael herhangi bir karşılık

vermeyince Penelope paltosunun düğmesiyle oynamaya başladı.

“Peki nişanlın, seni çaldığım nişanlın, sana böyle mutlu

bir evlilik verebilir miydi?”

Belki verirdi.

Belki de veremezdi.

Penelope’nin ona Tommy hakkındaki gerçeği, aslında hiçbir

zaman dürüstçe nişanlanmadıklarını söylemesi gerekiyordu.

Ama bir şey bunu yapmasına engel oldu.

“Artık bunu düşünmeye değmez. Ama kız kardeşlerimin

de mutsuz evlilikler yapmasına izin vermeyeceğim. Gerçi

aşkı bulabileceklerini düşünüp kendimi kandırmıyorum,

fakat pekâlâ mutlu olabilirler, değil mi? Kendilerine uyum

sağlayacak birilerini bulabilirler... Yoksa çok şey mi istiyorum?”

“Dürüst olmak gerekirse bilmiyorum,” dedi Michael. Bir

elini Penelope’nin beline dolayarak onu iyice yakınma çekti.

Bu sırada araba da onları Thames’in üzerinden geçirip Londra'ya

götürecek olan köprüye doğru ilerliyordu. “Ben insanların

birbirlerine uyum sağlayıp sağlamadığını anlayacak türden

bir adam değilim.”

Penelope’nin aslında Michael’ın kolunu vücudunun etrafında

hissetmekten hoşlanmaması gerekirdi ama kendine

engel otamayarak onun sıcaklığına sokulup, bir an için bile

°lsa, yaptıkları bu sessiz sohbetin, gelecekte yapacakları sayısız

sohbetin ilki olduğunu hayal etti. Michael’ın eli. kolunu

aşağı yukarı hafifçe okşuyor; o tatlı ve sıcacık okşayışlarının

145

her biriyle, Penelope'ye sıcaklık -hatta bundan daha da harika

bir şey- aktarıyordu. “Pippa, Lord Castleton’la neredeyse

nişanlı sayılır: Pippa’nın Londra'ya dönmesinin ardından

birkaç gün içerisinde Castleton'un evlilik teklifinde bulunmasını

bekliyoruz."

Michael'ın eli bir an için hareketsiz kaldıysa da sonra o

uzun ve yavaş okşamalarına kaldığı yerden devam etti. “Pippa

ve Castleton nasıl tanıştılar?”

Penelope gösterişsiz, sönük bir adam olan kontu düşündü.

“Aslında herkes nasıl tanışıyorsa öyle. Balolar, akşam

yemekleri, danslar. Gayet kibar bir adama benziyor ama onu

Pippa’yla birlikte düşünemiyorum.”

“Neden?”

“Bazıları Pippa’nın garip bir kız olduğunu söyler ama hiç

de garip değildir. Sadece kitaplara ve bilime düşkünlüğü vardır,

o kadar. Dünyanın işleyişi onu büyülüyor. Kont ise pek

ona ayak uydurabilecekmiş gibi durmuyor. Ama... Sonuçta

Pippa'nın, evlenip evlenemeyeceği ya da kiminle evleneceği

konusunda en ufak bir endişeye kapıldığını sanmıyorum.

Evleneceği adamın bir kütüphanesi ve birkaç köpeği olduğu

sürece kendini mutlu etmeyi bilecektir. Ben sadece biraz

daha... Şey, zalimlik etmekten nefret ediyorum ama... Biraz

daha zeki bir erkek bulmuş olmasını isterdim.”

“Hımm.” Michael herhangi bir fikir beyan etmemişti.

“Peki ya diğer kız kardeşin?”

“Olivia...” diye karşılık verdi Penelope. “O çok güzeldir.”

“Çoğu erkek için uygun bir eş adayı olduğunu söyleyebiliriz

o halde.”

Penelope oturduğu yerde doğruldu. “O kadar basit mi?”

Michael onunla göz göze geldi. “Güzellik her zaman işe

yarar.”

Penelope hiçbir zaman güzel bir kadın olarak görülmeyecekti.

Gösterişsizdi, evet. Belki iyi bir gününde yeni bir

elbise giymişse geçer not alabilirdi ama asla güzel değildi.

Leighton Düşesi olmaya hazırlandığı günlerde bile güzel değildi.

Yalnızca ideal bir gelin adayıydı.

146

Michael’ın sözlerindeki dürüstlük hiç hoşuna gitmemişti.

Hiç kimse kendisinden daha güzel bir kadının gölgesinde

kalmaktan ve bunun kendisine hatırlatılmasından hoşianmazdı.

“Evet işte, Olivia güzel ve bunu biliyor...”

“Kulağa harika bir kızmış gibi geliyor.”

Penelope, Michael'ın ses tonundaki alaycı ifadeyi duymazdan

geldi, “ ...ve ona çok çok iyi davranacak bir adama

ihtiyacı var. Çok parası olup onu parasıyla şımartmaktan geri

duymayacak bir adama.”

“Bana Olivia’nın bunun tam tersine ihtiyacı varmış gibi

geliyor.”

“Hayır. Kendin göreceksin zaten.”

Bir sessizlik oldu. Penelope de bunu umursamayarak Michael’ın

sıcak vücuduna iyice sokuldu. Onun vücudunu bu

şekilde hissetmeye bayılıyordu. Michael'ın bedeninden yayılan

sıcaklık, arabanın içini rahatlık ve huzurla dolduruyordu.

Tam arabanın tatlı tatlı salınmasıyla uykuya dalacakken Michael

konuştu. “Peki ya sen?”

Penelope hemen gözlerini açtı. “Ben mi?”

“Evet. Sen. Senin için ne tür bir erkek uygun olur?”

Penelope, Michael nefes alıp verirken göğsünün üzerinde

yükselip alçalan battaniyeyi izledi: battaniyenin ağır ağır inip

kalkması garip bir şekilde içine huzur aşılıyordu.

Ben senin bana uygun olmanı islerim.

Ne de olsa Michael kocasıydı. Michael'ın geçici bir yol

arkadaşından çok daha fazlası olabileceğini hayal etmek cn

doğal hakkıydı. Bir tanıdıktan çok daha fazlası. Daha iyi bir

arkadaş. Gelecekte olmasını beklediği o soğuk ve sert adamdan

çok daha fazlası. Sonuçta bu Michael’ı; şu anda yanında

oturan, onu ısıtan, onunla konuşan Michael'ı seve seve kabul

edebilirdi.

Elbette bunların hiçbirini söylemedi. Onun yerine, "Artık

Çok fazla bir önemi yok, değil mi?” dedi.

“Diyelim ki önemi var?” Michael belli ki onun soru\u ge

Çiştirmesine izin vermeyecekti.

. «..vıope sıcaktan mı, sessizlikten mi, yolculuktan rm,

yoksa yanındaki adamdan mı bilinmez, düşünmeden karşılık

verdi. “Sanırım ilginç birisi olmasını, nazik biri olmasını isterim.

İsterim ki bana şeyi gö ste rsin ...”

\asıl yaşanacağını.

Bunu söyleyemezdi. Söyleyecek olsa Michael kahkahalarıyla

onu arabadan kaçırırdı. “Dans edebileceğim, beraber

gülebileceğim, önemseyebileceğim biri.”

Beni önemseyecek biri.

“Nişanlın gibi biri mi?”

Penelope. Tommy’yi düşündü. Bir anlığına da olsa Michae

l'a , sözünü ettiği bu isimsiz adamın aslında bütün hayatları

boyunca tanıdıkları arkadaşları olduğunu söylemeyi aklından

geçirdi. Michael'ın elinden her şeyini alan adamın oğlu

olduğunu. Ama huzur verici bir sıcaklığın içinde bu kadar

sessiz sakin otururlarken ve Penelope birbirlerinin arkadaşlığından

hoşlanıyorlarmış hayalleri içindeyken Michael’ı allak

bullak etmek istemedi.

Bunun yerine fısıldayarak, “Kocam gibi biri olmasını isterim.”

dedi.

Michael uzun bir süre sessiz kaldı, o kadar ki Penelope,

acaba ne dediğimi duymadı mı, diye düşündü. Kirpiklerinin

arasından ona bakmaya cesaret edince Michael’ın gözlerinde

rahatsız edici bir ifadeyle kendisine baktığını gördü. Ela gözleri,

azalan ışıkta neredeyse altın rengine dönmüştü.

Penelope yalnızca bir an için Michael’ın uzanıp kendisini

öpebileceğini düşündü.

Keşke öpse.

Ama bu düşünce karşısında yanakları kızararak hemen bakışlarını

kaçırdı ve başını tekrar Michael’ın göğsüne yaslayıp

gözlerini sıkıca kapattıktan sonra bu utanç anının -tüm aptallığıyla

birlikte- geçip gitmesi için dua etti.

Birbirlerine uygun olsalar hiç de fe n a olmazdı!

SEKİZİNCİ BÖLÜM

Sevgili M...

Sana kısaca hepimizin aklında, en çok da benim aklımda

olduğunu söylemek için yazıyorum. Babama Eton ’a bir

ziyarette bulunabilir miyiz, diye sordum ve o da elbette bir

aile olmadığımız için bunun uygunsuz kaçacağını söyledi. Ne

kadar aptalca! Bana her zaman en az kız arkadaşlarım kadar

yakın gelmişsindir. Hele hele Hester Halamdan çok daha

yakın.

Tommy yaz tatili için evde olacak. Bize katılabilmen için

dua ediyorum.

Arkadaşın P.

Needham Malikânesi. Mayıs 1816

Cevap yok

Evlendiği günün gecesi Boume, yeni karısını eve yerleştirir

yerleştirmez şehirdeki evinden çıktı ve Düşmüş Melek'e

doğru yollandı.

Penelope’yi yeni bir evde, hiç tanımadığı hizmetkârların

arasında böyle çabucak bırakıp gittiği için kendini bir alçak

gibi hissetmediğini söylese yalan söylemiş olurdu fakat sıkı

sıkıya bağlı olduğu tek bir amacı vardı ve bu amacına ne kadar

çabuk ulaşırsa herkes için o kadar iyi olacaktı.

Evliliklerini Times gazetesine haber verecek, Marbury aıleşinin

iki genç hanımefendisine uygun birer eş bulacak ve

intikamım alacaktı.

Yeni karısı için zamanı yoktu.

Onun o sessiz tebessümleri için, sivri dili için zamanı yoktu.

Penelope ona hayatında şimdiye kadar yaşadığı kayıpları

hatırlatıyordu. Sırtını dönüp gittiği ne varsa hepsini hatırlatıyordu.

Onunla oturup konuşmaya yer yoktu hayatında. Onun

söyleyeceği şeylere ilgi göstermeye yer yoktu. Onunla eğlenip

neşelenmeye ya da onun kız kardeşleriyle ilgili neler

hissettiğini yahut yıllar önce bozulan nişanı yüzünden nelere

göğüs gerdiğini önemsemeye yer yoktu.

Tabii hiç kuşkusuz, o nişanı bozarak Penelope’nin kendisinden

ve değerinden şüphe etmesine neden olan adamı bulup

öldürmeye de yer yoktu.

Penelope'nin Noel'de Bourne’un anne babasının mezarlarına

çiçek koyması hiçbir şeyi değiştirmiyordu.

Boume'un onunla belli bir mesafeyi koruması gerekiyordu;

bu mesafe sayesinde evlilik hayatlarının kuralları belirlenmiş

olacak, yani Boume kendi hayatına kaldığı yerden

devam ederken Penelope de kendine yeni bir hayat kuracaktı.

Ve Penelope’nin kız kardeşlerini evlendirecek olmalarına

rağmen bunu ikisi de kendi bireysel amaçları için yapmış

olacaktı.

Böylece Boume gözlerinden uyku akan karısını seyahat

pelerininin içinde öylece bırakarak Melek’e doğru yola çıkmıştı.

Penelope’nin, evliklerinin daha ilk gecesinde yalnız

kalmış olmasını ve kendisinin de Penelope’yi evde bıraktığı

için batakhanede muhtemelen vicdan azabı çekeceğini görmezden

gelmek için elinden geleni yapıyordu.

Bir arabanın içinde birlikte dört saat geçirdiler diye şimdiden

Penelope 'ye karşı fazla yumuşamıştı.

Mayfair’den Regent Caddesi’ne doğru yürürken ocak ayının

sisleriyle sararıp yoğunlaşan akşam havasının dondurucu

ıslaklığını içine çekerek derin bir nefes aldı. Regent Caddesi

nde solmakta olan ışıkların arasında birkaç seyyar satıcı

vardı. Bourııe’la aralarında bir kol boyu mesafe kaldığında

pusların arasında bcliriveriyor ama Boume’la konuşmuyorlardı.

Gelişmiş içgüdüleri onlara Boume’un buraya alışveriş

yapmak için gelmediğini söylüyor olmalıydı. Bu yüzden

sislerin arasında belirir belirmez tekrardan kayboluyorlardı.

Boume da böylece St. James’s üzerindeki büyük, taş binaya

doğru yoluna devam etti.

Kulüp henüz açık değildi ve Boume patron girişinden

içeri süzülüp kumarhane katma inince mağaraya benzeyen

salonun boş olduğunu görüp bundan memnun oldu. Kenarlarda

fenerler yanıyor; hizmetçi kızlar halıları silerek, aplikleri

parlatarak ve duvarlardaki çerçeveli tabloların tozlarını

alarak günlük işlerini tamamlıyordu.

Bourne yürümeye devam ederek kumar salonunun ortasına

geldi ve orada öylece durarak mekânı inceledi. Son beş

yıldır evi olmuştu burası.

Çoğu öğleden sonra patronlar arasında Düşmüş Melek'e

ilk gelen o olur ve böyle olmasından hoşlanırdı. Salonun o

saatlerdeki sessizliği ona keyif verirdi. Ondan sonra da krupiyeler

gelmeye başlayarak zarların ağırlığını, çarkların yağını,

kartların parlaklığım kontrol eder: mekâna çekirgeler gibi

akın edip kumarhaneyi bağırış çağırışlarıyla, kahkahalarıyla

ve gevezelikleriyle dolduracak olan kumarbazları karşılamak

için hazırlanırlardı.

Boume kulübün boş olmasını seviyordu. Boş ama imkânlarla

dolu olmasını.

Boş ama ayartıcı olmasını.

Yeleğinin cebine uzanarak her zaman orada olan uğurunu;

bu masaların dolup taşmasını sağlayan, insanı mahva sürükleyen

şeyin sadece ayartı olduğunu, insanın kaybetmeye dayanamayacağı

şeyleri riske atmaması gerektiğini hatırlatan

madeni parayı yokladı.

Para gitmişti. İstemeden evlendiği karısının başka bir hatırlatıcısı.

Rulet masasına doğru ilerleyerek parmaklarını rulet çarkının

gümüşten yapılma ağır koluna sürttü. Çarkı çevirince

ü/erindeki renkler büyük bir hız ve şaşaayla birbirine karıştı

Ardından Boume şimdiye kadar nice umutların bağlandığı

-\e kaybedildiği- fildişinden yapılma rulet topuna uzandı. Bileğinin

aşina bir hareketiyle topu rulet tablasının içine fırlattı.

Kemik topun metal çarkın içinde dönerken çıkardığı sese

ba> ılıyordu. İçini ürperten bu ses, pürüzsüzlüğüyle günahı

hatırlatıyordu.

Kırmızı.

Fısıltı, davetsiz ve önü alınamaz bir misafir gibi tüm benliğinde

yankılanmaya başlamıştı.

Buna şaşırmamıştı Boume.

Çark yavaşlamaya başlamadan, yerçekimi ve takdiri ilahinin

yardımıyla top bölmesine oturmadan önce başını çevirdi.

“Dönmüşsün.”

Salonun karşı tarafında, muhasebe odasının kapısının

önünde. Düşmüş Melek’in dördüncü ortağı olan Cross siluet

halinde durmuş, ona bakıyordu. Cross kulübün parasal işlerine

bakar, batakhanenin kapısından içeri giren her kuruşun

hesaplara girmesini sağlardı. Sayılar söz konusu olduğunda

bir dâhi sayılırdı ama ne benzersiz bir finans adamı gibi duruyor

ne de öyle bir adamın hayatını yaşıyordu. Uzun boylu,

Michael’dan on beş santim kadar daha uzun boylu bir adamdı,

hatta Temple’dan bile uzundu. Ama Temple küçük bir ev

ebadındayken Cross ince uzun, kemikli bir adamdı. Bourne

onun yemek yediğini nadiren görürdü. Ayrıca gözlerinin altındaki

karanlık çukurlara bakılacak olursa Cross bir-iki gündür

uyumamış olmalıydı.

“Erkencisin.”

Cross bir eliyle tıraşı gelmiş çenesini sıvazlarken, “Aslında

geç geldim sayılır,” dedi. Kenara çekilerek arkasındaki

odadan güzel bir kadının çıkmasına izin verdi. Kadın, Bourne*

a utangaç bir tebessümle baktıktan sonra yüzünü saklamak

için pelerininin devasa kapüşonunu kafasına çekti.

Boume kadının kulübün giriş kapısına doğru aceleyle yürüyüp

hemen hemen hiç ses çıkarmadan dışarı süzülmesini

izledikten sonra Cross’la göz göze geldi. “Bakıyorum da çok

yoğun çalışıyorsun.”

Cross’un dudaklarında çarpık bir gülümse belirdi. “Hesap

kitap işlerinde çok iyi.”

“Eminim öyledir.”

“Bu kadar çabuk geri dönmeni beklemiyorduk.”

Michael da bu kadar çabuk geri döneceğini beklemiyordu.

“Bazı değişiklikler oldu.”

“İyi yönde mi, kötü yönde mi?”

Penelope’nin karşısında ettiği evlilik yeminini hatırlamak

Boume’un tüylerini diken diken etti. “Duruma hangi taraftan

baktığına bağlı.”

“Anlıyorum.”

“Pek sanmıyorum.”

“Falconwell’i aldın mı?”

“Artık benim.”

“Kızla evlendin mi?”

“Evlendim.”

Cross alçak sesle uzun bir ıslık çaldı. Boume da onunla

aynı fikirdeydi.

“Peki, şu anda nerede?”

Çok yakında. “Evde.”

“Senin evinde mi?”

“Onu buraya getirmem uygun kaçmaz, diye düşündüm.”

Cross bir süre sessiz kaldı. “İtiraf etmeliyim ki senin gibi

soğuk, sert mizaçlı bir adamla evlilik ihtimalini gözden geçirdikten

sonra arkasına bakmadan kaçmadığı için bu kadınla

tanışmak istiyorum. Hatta tanışmak için sabırsızlanıyorum.”

Penelope ’nin başka bir seçeneği yoktu ki.

Eğer Michael onu zorla bölge papazının yanına götürmemiş

olsaydı... Eğer Penelope’nin düşünmek için daha fazla

zamanı olmuş olsaydı... Michael'la evlenmeyi kabul etmesinin

imkânı yoktu. Michael Bourne, Penelope'nin tam zıddı

bir karakterdi: İçine doğduğu dünyaya, Penelope'nin içine

doğduğu dünyaya geri dönmek gibi bir niyeti olmayan, kaba,

öfkeli bir adamdı.

Penelope ise düzgün bir kızdı, o dünyada bir yaşam süımek

için mükemmel bir terbiyeyle yetiştirilmişti. Kumarla,

içkiyle, seksle ve daha kötüleriyle dolu olan bu dünya ise

onun ödünü koparırdı. Michael onun ödünü koparırdı.

Ama Penelope bu dünyayı görmek istiyordu.

Michael da ona gösterecekti.

Çünkü Penelope'yi yoldan çıkarmanın ayartısına direnemiyordu.

Bu o kadar dayanılmaz, o kadar tatlı bir şeydi ki...

Penelope ne istediğini bilmiyordu. Macerayı, çocukluk

evinin etrafındaki korulukta gece geç saatte çıkılan bir yürüyüş

sanıyordu. Oysa herhangi bir gece Melek'in ana kumar

salonunu görse histeri krizine girerdi.

“Peki ya değişiklikler?” dedi Cross, kollarını göğsünde

kavuşturup duvara dayanarak. “İşler planlandığı gibi gitmedi

demiştin.”

“Penelope’nin kız kardeşlerine koca bulmayı da kabul ettim.”

Cross’un kaşları havaya kalktı. “Kaç kişiler?”

“İki. Kolay olacağını sanıyorum.” Bourne, Cross’un ciddi

gri gözleriyle karşılaştı. “Bizimkisi aşk evliliği. Bu sabah evlendik.

Ondan bir saniye daha ayrı kalmaya dayanamazdım.”

Ne var ki Cross söylenen yalanı duymuş, bu yalanın ne anlama

geldiğini kavramıştı. “Çok ama çok âşık olduğun için.”

“Kesinlikle.”

“Bu sabah demek.” Cross sözcükleri test ediyordu âdeta.

Bourne bakışlarını kaçırarak avuçlarını rulet masasına koydu

ve üzerindeki yeşil çuhaya sertçe bastırdı. Daha hiçbir şey

duymadan Cross’un neler söyleyeceğini biliyordu. “Evliliğinizin

ilk gecesinde onu yalnız bıraktın yani.”

“Evet.”

"At suratlının teki mi yoksa?”

Hayır.

Penelope tutkunun pençelerindeyken nefes kesici oluyordu.

Michael onu yatağına yatırmak, ona sahip olmak istiyordu.

Fa!conwell Malikânesi’nde Penelope’nin altında nasıl kıvrandığını

hatırlayınca pantolonunun ön tarafı bir anda sıkmaya

başlamıştı. Bunu gizlemek için olduğu yerde kıpırdandı.

S öyleye c eği yalandan önce eliyle suratını ovuşturdu.

•‘T em p le ’ la ringe çıkıp biraz ter atsam iyi olacak.”

“Ha, demek at suratlı.”

“Hayır.”

“O halde belki de eve dönüp tutkuyla sevdiğin bu kadınla

yaptığın evliliği tamamına erdirsen iyi olur. Temple’a gidip

kendine dayak attırmaktan çok daha zevkli olacağından eminim.”

O dayağı hak etsen bile.

Bir an için Boume, Cross’un söylediklerini düşündü. Eve

dönüp yeni ve masum karısının karşısına çıktığında neler

olabileceğini hayal etti. Peneiope’yi yatağına yatırıp ona sahip

olmanın nasıl bir şey olacağını düşündü. Ona istediğinden

bile habersiz olduğu o macerayı yaşatmak nasıl olurdu

acaba? Penelope’nin ipeksi saçları, Michael’ın çenesindeki

sert sakallara takılır; Michael onun yumuşak tenini okşarken

Penelope dolgun dudakları arasından yaşadığı zevkle çığlık

atardı.

Ne hain, ne harika bir ayartmaydı bu!

Fakat Penelope yaşadıklarını olduğu gibi kabul etmezdi.

Michael’dan daha fazlasını isterdi. Michael’ın vermek isteyeceğinden

çok daha fazlasını.

Bakışlarını tekrar mlet çarkına çeviren Boume’un gözleri

ister istemez, küçük beyaz topun durduğu renk bölmesine

yöneldi.

Siyah.

Elbette.

Başını tekrar çevirdi. “Dahası da var.”

“Her zaman vardır zaten.”

“Sosyeteye geri dönmeyi kabul ettim.”

“Aman Tanrım. Neden?”

“Kız kardeşlere koca bulmak gerekiyor.”

Cross küfretti. Tek kelimelik küfründe hayret vardı. “Sosyeteye

geri dönüşünü Needham mı talep etti? Harika.”

Bourne doğruyu, yani anlaşmalarının şartları konusunda

Pazarlık yapan (ve bunda da büyük başarı sağlayan) kişinin

t»

karısı olduğunu söylemedi. Bunun yerine. “Needham, Langtbrd'u

mahvedecek bilgilere sahip.1'

Cross’un gözleri büyüdü. “Nasıl yani?”

“Doğru yere bakmıyormuşuz.”

“Sen bundan...”

“Eminim. Langford’u mahvedecek.”

“Needham da sana bu bilgiyi kızları evlendiği zaman verecek.

öyle mi?”

“Çok uzun sürmez, zaten anladığım kadarıyla kızlardan

biri Castleton'la evlilik yolundaymış.”

Cross’un kaşları havaya kalktı. “Castleton budalanın tekidir.”

Bourne omuz silkti. “Kendisinden daha zeki bir kadınla

evlenecek ilk aristokrat o değil. Sonuncusu da olmayacak.”

“Bekâr kız kardeşinin onunla evlenmesine izin verir misin?”

“Benim bekâr kız kardeşim yok ki.”

“Bana artık var gibi gelmişti.”

Bourne, Cross’un sözlerindeki suçlamayı duymuştu...

Cross’un ne demek istediğini biliyordu. Castleton’da evlenmenin.

aklı olan her kadını yaşam boyu sürecek bir can sıkıntısına

mahkûm edeceğini biliyordu.

Bu durumda Penelope de kız kardeşlerinin birinin daha

kötü bir evlilik yapmış olmasından dolayı acı çekecekti. Gerçi

aşkı bulabileceklerini düşünüp de kendimi kandırmıyorum

fakat pekâlâ mutlu olabilirler, değil mi?

Michael bu sözlerin yankısını duymazdan geldi. “İş olmuş

bitmiş sayılır. Böylece Langford’a bir adım daha yaklaşmış

olacağım. Buna kendi ellerimle engel olacak halim yok. Kaldı

ki aristokrat kadınların çoğu zaten kocalarından şikâyetçidir.”

Cross kaşlarından birini kaldırdı. “Şunu itiraf etmelisin ki...

C astleton’la evlenmek her kadın için tam bir azap olur. Özellikle

de... Mesela eşiyle sohbet edebilmeyi umut eden genç bir

hanımefendi için. Bence o kızı başka biriyle tanıştırmalısın.

Kafasının içinde birkaç fikir kırıntısı bulunan birivle.”

156

Bourne kaşını kaldırdı. “Kendini mi öneriyorsun yoksa?”

Cross ona sert gözlerle baktı. “Kesinlikle böyle birisi vardır.”

“Castleton hazır elimizdeyken neden başka birini arayalım

ki?”

“Sen tam bir piç kuruşusun.”

“Elimden geleni yapıyorum. Belki de sen gitgide yumuşuyorsundur.”

“Sense her zamanki sertliğini koruyorsun.” Boume bir

karşılık vermeyince Cross üsteledi. “Bazı balolara ve akşam

yemeklerine kimsenin yardımı olmadan davet edilebilirsin

ama sosyeteye gerçek bir dönüş yapmak istiyorsan geri kalanları

için Chase’in yardımına ihtiyacın olacak. Açman gereken

kapıların tümünü ancak o şekilde açabilirsin.”

Boume bir kez başım evet anlamında salladı, dimdik durdu,

derin bir nefes aldı ve ceketinin kolunu dikkatle düzetti.

“Eh, o halde Chase’i bulmam gerekecek.” Cross’un gri bakışlarıyla

karşılaştı. “Sen de haberi etrafa...”

Cross başıyla onayladı. “Aşktan bitap düşmüş haldesin

demek.”

Boume başını sallamadan önce bir an tereddüt etti.

Cross bunu görmüştü. “Eğer insanların sana inanmasını

istiyorsan bundan daha iyi rol yapmalısın.” Boume başını

çevirerek Cross’un söylediklerini duymazdan geldi, derken

Cross tekrar konuşmaya başladı. “Ayrıca bir şey daha var.

Eğer almak istediğin intikam evliliğine ve tertemiz itibarına

bağlıysa her ikisini de çabucak güvence altına almanda yarar

var.”

Boume’un kaşları çatıldı. “Ne söylemeye çalışıyorsun?”

Cross güldü. “Karının eline nikâhı iptal ettirınek için gerekçe

verme diyorum. Onunla yatağa gir, Boume. Hem de

hiç vakit kaybetmeden.”

Bourne’un buna cevap verecek fırsatı olmadı, zira kulübün

ana giriş koridorunda, yarı açık duran geniş bir meşe kapınnı

arkasında aniden bir patırtı kopmuştu. “Üye değilsem

Eğilim! Ya beni içeri bırakırsınız gider onunla görüşürüm ya

da burayı başınıza yıkmak için elimden geleni ardıma koymam."

Boume. Cross'un gözlerine bakınca uzun boylu arkadaşı,

"Fark ettiysen hepsinin ağzında aynı tehdit,” dedi. “Ama hiçbiri

tehdidini yerine getirecek kadar yürekli çıkmadı şimdiye

kadar.”

“Az önceki arkadaşının kocası var mıydı?”

Cross’un suratı kaskatı kesildi. “Her işi yaparım ama o

taraklarda bezim yoktur.”

“O zaman herif senin için gelmemiş." Boume yürüyüp

kapıyı itince karşısında batakhanenin iki fedaisi, Bruno ve

Asriel’i buldu. Fedailer, ortalama bir boya ve vücut yapısına

sahip bir adamın yüzünü duvara bastırmış öylece tutuyordu.

“Beyler,” dedi Boume. “Neler oluyor?”

Asriel ona doğru döndü. “Sizi arıyormuş.”

Bu sözler üzerine adam bütün gücüyle mücadele etmeye

başladı. “Boume! Ya benimle şimdi görüşürsün ya da şafak

vakti karşıma çıkarsın.”

Boume bu sesi tanımıştı.

Tommy.

Tommy Alles’i dokuz seneden beri görmemişti, babasının

Bourne’un sahip olduğu her şeyi zevkle kendi malvarlığına

kattığı geceden beri. Tommy kendi mirasını -Bourne’ım mirasını-

arkadaşına tercih ettiğinden beri.

Aradan dokuz yıl geçmiş olmasına rağmen Boume, arkadaşının

kendisine arkasını dönmesini, babasının eylemlerine

o şekilde suç ortaklığı edişini kalleşçe bir ihanet olarak görüyordu.

“Şafak vakti senin karşına çıkmayı seve seve kabul ederim.

bir saniye olsun bunun aksini düşünme,” dedi. “Hatta senin

yerinde olsam, böyle bir teklifte bulunmadan önce oturup

enine boyuna düşünürdüm.”

Tommy başını kadife kaplı duvarın üzerinde çevirerek

Boume’un yüzüne baktı. “Çek şu köpeklerini üzerimden.”

Asriel bunu duyar duymaz boğazından bir hırıltı sesi çıkardı.

Bruno da sinirlenerek Tommy’yi hızla duvara vurdu.

158

Bourne da, “Sözlerine dikkat et, Tommy.” dedi. “Bu arkadaşlar

terbiyesizlik yapanlardan pek hoşlanmazlar.”

Bir kolu yukarı bükülüp omuzlarının arasına dayanınca

Tommy acıyla yüzünü buruşturdu. “Bu onların savaşı değil.

Bizim savaşımız.”

Needham, Tommy’yi Boume’un planlarından ve yaptıkları

anlaşmadan haberdar etmiş olmalıydı. Langford’un oğlunu

buraya kadar getirtip Boume’un ve öfkesinin karşısına çıkartacak

başka bir şey olamazdı. “Aradığın şey burada değil.”

“Umarım. Umarım o burada değildir.”

O.

Bu küçücük sözcükle her şey yerli yerine oturdu.

Tommy buraya Needham’ın belgesi için gelmemişti. Hatta

muhtemelen varlığından bile haberdar değildi.

Buraya Penelope için gelmişti.

Falconvvell için gelmişti.

“Bırakın!”

Tommy serbest kalınca hemen üstünü başını düzeltti, iki

adam tiksinti dolu gözlerle baktı. “Teşekkürler.” Bruno vc

Asriel geri çekildiler ama küçük koridoru terk etmeyerek ihtiyaç

halinde patronlarının yardımına koşmak üzere beklemeye

geçtiler.

Önce Bourne konuştu. “Çok açık konuşacağım. Bu sabah

Penelope’yle evlendim ve bunu yaparak Faleomvell'i mülklerime

katmış oldum. Sen de. baban da artık oraya dokunamazsınız.

Hatta ikinizden birinin araziye ayak bastığını duyacak

olursam, sizi özel mülke tecavüzden tutuklatırım."

Tommy eliyle şişmiş dudağını ovuştururken kahkaha attı.

Sesi kof ve keyifsizdi. “Senin o arazi için geri döneceğini

bilmiyor muydum sanıyorsun? Babamın elinden çıkar çıkmaz

o araziyi tekrar ele geçirmek için ne gerekirse yapacağını

biliyordum. Penelope’yle neden ilk ben evlenmek istedim

sence?”

Sözcükler duvarlarda yankılanırken Bounıe yüzündeki

şaşkınlığı gizleyen loş ışığa müteşekkirdi.

O nişanlı, Tonınıy ’ydi demek.

iss

Boume'un bunu önceden görmesi gerekirdi elbette. Thomas

Mles'iıı hâlâ Penelope'nin dünyasında olduğunu tahmin

etmesi gerekirdi. Mirasından çıkar çıkmaz Falcontvell'in peşine

düşeceğini bilmesi gerekirdi.

Demek Penelope'ye evlilik teklifinde bulunmuş ve o aptal

kız da muhtemelen Tommy'yi -ezelden beridir arkadaşı

olduğu oğlanı- sevdiğini düşünerek bu teklife evet demişti.

Şapşal kızlar böyle hayaller kurmazlar mıydı? Çocukluklarından

beri tanıdıkları çocukla evlenmeyi hayal etmezler

miydi? Kahkaha dışında hiçbir şey talep etmeyen o güvenilir

arkadaşlarıyla, o basit ve candan yoldaşlarıyla?

“Hâlâ babanın eline mi bakıyorsun, Tom? Kendine mal

mülk edinmek için, benim malımı mülkümü edinmek için

koşa koşa bir kızla evlenmeye mi kalkıştın?”

Tommy. “O mülk on yıldır senin değil,” diye çıkıştı. “Zaten

hak etmiyorsun da. Penelope'yi de öyle.”

Boume’un gözlerinde bir anı canlandı. Tommy ve Penelope'yle

birlikte FalconwelFdeki gölün ortasında ufak bir

kayığın içindeydiler. Tommy kayığın başında tehlikeli bir şekilde

dikilmiş, mükemmel bir açık deniz kaptanıymış taklidi

yapıyor; Penelope de sarı saçları akşam güneşinin altında ışıl

ışıl parlarken kahkahalar atıyordu; tüm dikkati Tommy’nin

üzerindeydi.

Bourne onu izlerken kayığın kenarlarını kavramış; bir, iki,

üç kere salladıktan sonra da Tommy dengesini kaybederek

suya düşmüştü. Penelope, Tommy diye bağırarak kayığın kenarına

koşarken çocuk da nefes nefese kahkahalar atarak yüzeye

çıkmıştı. Penelope gözlerinde öfkeyle arkasına dönüp

Boume'a bakmıştı. Bu çok kabaydı.

Boume anıyı kalasından çıkarak tekrar bugüne. Tommy’yi

tekrar tepetaklak etmeye odaklandı. Tommy'nin elinden bir

şeyi daha aldığı için aslında mutlu olması gerekirdi ama tüm

benliğiyle hissettiği duygu keyif değil, öfkeydi.

Tommy'nin az daha Boume’a ait olan şeylere -Falconwell'e.

Penelope'ye- sahip olacak olması karşısında duyduğu

öfke. Gözlerini kısarak Tommy'ye baktı. “Sonuçta araz\

de, kız da benim. Sen ve baban çok geç kaldınız.”

Tommy ona doğru bir adım yaklaşarak karşısında dimdik

durdu, boyları eşitti. “Bunun Langford’la alakası yok.”

“Kendini kandırma. Her şeyin Langford’la alakası var. Needham,

Faleonwell’i kazanır kazanmaz benim Falconvvell’in

peşine düşeceğimi tahmin etmemiş midir sanıyorsun? Elbette

etmiştir. Ayrıca onu mahvedene kadar durmayacağımı da

tahmin ediyordur.” Bourne duraksayarak bir zamanlar arkadaşı

olan adama baktı. “Bu arada seni de mahvedeceğim.”

Tommy’nin gözlerinden bir şey gelip geçti, anlayışa benzeyen

bir şey. “Bundan büyük bir zevk duyacağından en ufak

bir kuşkum yok. Tabii Penelope’yi mahva sürüklemekten de

zevk duyacaksın.”

Bourne kollarını göğsünün üzerinde kavuşturdu. “Hedeflerim

belli: Falconvvell’e sahip olup babamdan intikam almak.

Sen ve Penelope’nin bu yolda ayağıma dolanmış olmanız

büyük bir talihsizlik gerçekten.”

“Penelope’yi incitmene izin vermeyeceğim.”

“Ah ne kadar asilce bir hareket. Peki ne yapacaksın, onu

kaçıracak mısın? Guinevere’yle Lancelot gibi mi olacaksınız?

Söylesene, Lancelot da evli olmayan birana babadan mı

doğmuş?”

Tommy bu sözcükler karşısında bir an sessiz kaldı. “Demek

planın bu! Bana zarar vererek babama da zarar vermeyi

düşünüyorsun.”

Bourne kaşını kaldırdı. “Benim mirasıma karşılık onunki.

Babamınkine karşılık oğlu.”

“Babamın beni sevdiğini düşünüyorsan hatalı bir hafızan

olduğunu söyleyebilirim.” Tommy doğru söylüyordu. Beraber

geçirdiği tüm çocukluk ve gençlik yılları boyunca Langford

bir kez olsun Tommy’yle sıcak bir konuşma yapmamıştı.

Her zaman soğuk ve sert bir baba olmuştu.

Gerçi artık Bourne’un umurunda değildi tüm bunlar.

Gnun seni sevip sevmemesi önemli değil. Önemli olan,

dünyanın geri kalanının ne düşüneceği. Sen olmadan baban

bir hiç.”

Tommy bir adım geriye çekilirken çenesini sımsıkı sıkmıştı.

"Sen bir düzenbazsın; bense bir centilmen. Sana kimse

inanmaz.”

"Kanıtını gösterdiğimde herkes inanır, merak etme.”

Tommy kaşlarını çattı. "Kanıt manıt yok.”

"Bu teorini test etmekte serbestsin.”

Dişlerini sımsıkı sıkan Tommy bir adım atıp öfkeyle

Boume'un üzerine atıldı. Bourne gelen darbeyi savuştururken

Bruno karanlığın içinden çıkarak kaçınılmaz kavgayı

engelledi. İki adam, fedainin devasa kollarının arasından birbirlerine

bakıyorlardı. "Benden ne istiyorsun?” diye sordu

Tommy.

“Sende benim istediğim hiçbir şey yok.” Boume duraksayarak

düşmanını sessizlik içinde izledi. "Falconvvell artık

benim, intikamımı aldım, Penelope de bana ait. Şeninse hiçbir

şeyin yok.”

"Penelope senden önce benimdi,” dedi Tommy öfkeyle.

"Onca yıldır sen yokken ben vardım onun yanında. Ve senin

kim olduğunu, kime dönüştüğünü gördüğünde tekrar bana

dönecek.”

Bourne, Tommy ve Penelope’nin bunca yıl dost kaldığını

düşününce büyük bir tiksinti duydu. Kendisi her şeyini kaybetmesine;

Surrey’e dönemeyecek, üçlü arkadaşlıklarındaki

yerini tekrar alamayacak duruma gelmesine rağmen o ikisi

arkadaşlıklarını sürdürmüştü. "Beni tehdit edebildiğine göre

epey cesur bir adamsın, Tommy.” Michael, Bruno'ya baktı.

"Beyefendiye kapıyı göster.”

Tommy iri yarı adamın ellerinden kurtularak, “Ben kendim

çıkabilirim.” dedi. Dış kapıya doğru yürüdükten sonra

orada birkaç saniye oyalanıp arkasına döndü ve Bourne'la

göz göze geldi. "Onu Surrey’e geri gönder, Michael. Öfken

ve intikamınla mahvetmeden onu rahat bırak. ”

Boume bu varsayımı reddetmek istedi. Ama aptal değildi.

Elbette mahvedecekti Penelope’yi. Edecekti çünkü mahvetmek

onun işiydi. "Senin yerinde olsam başkasının karısını

korumaya kalkışacağıma kendi itibarımı korumaya özen gös-

162

terirdim. Çünkü babanla işim bittiğinde Londra’da insan içine

çıkamayacaksın.”

Tommy cevap verdiğinde sesinde çelik sertliği vardı, Michael’ın

bir zamanlar tanıdığı o çocukta hiç tanımadığı bir

kararlılık vardı. “Çıkarmayı planladığın skandaldan kendimi

koruyabileceğimi düşünerek kendimi kandırmıyorum ama

seninle savaşmak için, Penelope’yi korumak için elimden

gelen her şeyi yapağım. Ona bir zamanlar arkadaşlarının onu

korumak için her şeyi yaptıklarını hatırlatmak için.”

Bourne kaşını kaldırdı. “Ama o seferinde de eline yüzüne

bulaştırmıştın galiba?”

Tommy’nin yüzünde hüzünlü bir ifade belirip hemen kayboldu.

“Evet. Ama o görevin asla bana ait olmaması gerekiyordu.”

Boume izin vermiş olsaydı bu sözcükler onu yaralayabilirdi.

Bunun yerine alaycı bir ifadeyle, “Rahat ol, Tom,” dedi.

“En azından ben o skandali gazetelere haber verdiğimde Penelope

sizin skandaliniz yüzünden acı çekmeyecek. Bununla

avunabilirsin.”

Tommy arkasına dönerek karanlıkta Boume'un bakışlarını

buldu ve son sözlerini söyledi. “Evet, çıkacak skandaldan

etkilenmeyecek... Ama seninle evlenmenin pişmanlığını yaşayacak.

Bundan şüphen olmasın.”

Bundan en ufak bir şüphem yok zaten

Ağır kapı Tommy’nin arkasından kapanırken Boume ruhunda

hissettiği seslerden, öfkeden, kızgınlıktan ve başka bir

şeyden -tanımlamak istemediği bir şeyden- yüz çevirip içeri

döndü.

www. f acebook. com/groups/ekitaphane

HASRET =)

DOKUZUNCU BÖLÜM

Sevgili M...

Sonu bunu bir atlı arabadan yazıyorum. Son altı günümü

annemle ve dört kız kardeşimle bu arabada geçirdik. North

Country üzerinden Hester Halamı ziyarete gidiyoruz (kendisini

son mektubumdan hatırlayacaksindir). Romalıları

kuzeye doğru yollarına devam edip Hadrian Duvarı 'nı inşa

etmeye iten sebebin ne olduğunu bilmiyorum. Ama herhalde

yanlarında kız kardeşleri yoktu, yoksa Toskana ’dan öteye geçemezlerdi.

Sevgiyle.

P.

Büyük Kuzey Yolu üzerinde bir yerler. Haziran 1816

Cevap yok

Michael onu bırakıp gitmişti.

Penelope'nin. üst üste yığılmış eşyalarıyla birlikte Michael'ın

Londra’daki evinin giriş holünde öylece dikilirken

kendine gelmesi bir çeyrek saatini almıştı.

Michael üstünkörü bir. “Hoşça kal.” dedikten sonra onu

bırakıp gitmişti.

Penelope, Michael'ın çıkıp gittiği devasa meşe kapıya, itiraf

etmek isteyeceğinden daha da uzun bir süre boş gözlerle

bakarken gerçeklerle mücadele etmeye çalışıyordu.

Michael onu bırakıp gitmişti.

Penelope'nin onun Londra’daki evinde geçireceği ilk gecesinde.

Gitmeden önce Penelope’yi evin çalışanlarıyla bile tanıştırmadan.

Hem de evlendikleri günün gecesinde.

Penelope bu sonuncusunu çok fazla düşünmek istemiyordu.

Bunun yerine kocasının evinin giriş holünde, çok küçük

görünen ve böylesi bir olayda ne yapmaları gerektiğinden

emin olamıyorlarmış gibi tedirgin bir halleri olan iki uşak

dışında hiçbir refakatçisi olmaksızın bir aptal gibi dikilmekte

olduğu gerçeğine odaklandı. İki genç uşağın bu evde yalnız

bayanlarla çok sık karşılaşmadıkları fikrinden teselli mi

bulsa, yoksa ne yapacaklarını düşünürlerken onu bir misafir

odasına almayı akıl etmedikleri için gücense mi. emin olamıyordu.

Bir şeyler yapması gerektiğini düşünerek zorlama bir tebessümle

gülümsedi ve iki uşaktan daha büyük görünenine

-çocuk on beş yaşından büyük olamazdı- dönüp, ‘'Herhalde

bu evin bir baş hizmetçisi vardır?” diye sordu.

Delikanlının rahatladığını görünce küçük bir kıskançlık

hissetti. Keşke böyle bir durumda nasıl davranacağını bilseydi.

“Var, hanımefendi.”

“Harika. Gidip çağırabilirsin, değil mi?”

Uşak iki kez eğilerek selam verdi, belli ki elinden geleni

yapmaya hevesliydi. “Baş üstüne, hanımefendi. Nasıl isterseniz,

hanımefendi.” Çocuk fırlayıp gitmişti. Ama arkadaşı

gitgide daha da tedirgin bir görüntü çiziyordu.

Bu duyguyu biliyordu Penelope.

Ama sırf kendisi mutlak bir belirsizlik içinde olduğu için

önünde duran zavallı çocuğun da acı çekmesi gerekmiyordu.

Küçük, teşvik edici bir gülümsemeyle, “Burada kalmana

gerek yok,” dedi. “Baş hizmetçinin az sonra geleceğinden

eminim.

Doğrusu uşak olamayacak kadar küçük görünen çocuk bir

Şeyler mırıldanarak neredeyse bir anda ortadan kayboldu.

Penelope uzun bir nefes verip evin giriş holünü incelemeye

başladı. Her yer mermer ve yaldız kaplıydı. Son moda

olması için büyük bir masraftan kaçmılmadığı ortadaydı

Kendi zevkine göre biraz fazla abartılıydı ama Penelope bu

dekorun ne anlattığın hemen anlamıştı.

Michael, o meşum şans oyununda her şeyini kaybetmiş

olabilirdi ama sonradan bunun yirmi katını kazandığı kesindi,

evine giren herkes bunu kolayca görebilirdi.

Genç markinin servetini geri kazanmak için ne kadar çok

çalışmış olduğunu düşününce Penelope'nin göğsü sıkıştı.

Kim bilir Michael ne kadar büyük bir çaba harcamıştı...

Amacına sadık kalmak için ne kadar büyük bir emek sarf etmişti.

Aynı sadakati karısına göstermemesi ne kötüydü.

Penelope bu düşünceyi bir kenara atarak o akşam arabalarıyla

birlikte gelmiş olan devasa yük sandığına doğru yürüdü.

Eh, bir odası olmayacaksa da rahatına bakabilirdi pekâlâ.

Seyahat pelerinin düğmelerini çözüp sandığın üzerine oturdu.

Acaba burada, bu giriş holünde mi yaşayacaktı bundan

sonra?

Evin arka tarafında bir gürültü kopmuştu... Heyecanlı

fısıltılara ayak sesleri eşlik ediyordu. Penelope bu sesleri

duyunca gülümsemesine engel olamadı. Görünüşe bakılırsa

evdeki hizmetkârlardan hiçbiri, efendilerinin evlendiğinden

haberdar edilmemişti. Penelope buna şaşırmaması gerektiğini

düşündü, ne de olsa iki gün öncesine kadar kendisi de böyle

bir şeyin olacağını hiç beklememişti. Ama kocasına hafifçe

kızgınlık duymasına engel olamadı.

Michael en azından bir dakikasını ayırıp onu evin baş hizmetçisiyle

tanıştırabilir, sonra da gecenin o saatinde hangi

önemli işinin başına dönmesi gerekiyorsa dönebilirdi.

Evlendikleri günün gecesinde.

Penelope içini çekerken boğazından yükselen seste belli

bir sabırsızlık ve öfkenin yankısını işitti. Ne var ki hanımefendiler

öfkelerini göstermezdi.

Tek umudu, eğer söz konusu hanımefendi düşmüş bir aristokratla

evlendiyse bu kuralın o kadar da katı olmavabileceğiydi.

Bir hanımefendi yeni evinde oturmuş; bir odaya, hatta

herhangi bir odaya götürülmeyi bekliyorsa bu kural yoruma

açık olmalıydı.

Eldivenli elinin avucuna bakarken Michael'ın bundan birkaç

saat sonra dönüp de onu bir sandığın üstünde kocasını

bekler halde görürse nasıl bir tepki vereceğini merak etti.

Michael’ı gözleri şaşkınlıkla açılmış halde düşününce

kendini tutamayıp kıkırdadı.

Buna değebilirdi. Sırtındaki ağrıyı görmezden gelerek

oturduğu yerde kıpırdandı.

Herhalde markizler sırtlarındaki rahatsızlıkları pek düşünmezlerdi.

“Leydim?”

Penelope ayağa fırlayarak arkasından tedirgin ve meraklı

bir sesle söylenmiş olan bu sözcüğün sahibine doğru döndü.

Karşısında şimdiye kadar gördüğü en güzel kadın duruyordu.

Kadının -tüm İngiltere’de baş hizmetçi kıyafeti olarak tanınan-

basit bir üniforma giymiş olmasının ya da alev kızılı

saçlarının geriye doğru taranarak başının tepesinde mükemmel

bir topuz halinde toplanmış olmasının hiçbir önemi yoktu.

Penelope’nin şimdiye kadar gördüğü en iri ve en güzel

mavi gözlere sahip olan bu genç ve kıvrak kadın nefes kesiciydi.

HollandalI bir ressamın elinde çıkma enfes bir tabloya

benziyordu.

Penelope’nin şimdiye kadar gördüğü hiçbir hizmetkârla

uzaktan yakından alakası yoktu.

Ve Michael’ın evinde yaşıyordu.

“Ben...” diye konuşmaya başlayan Penelope, kadına bön

bön baktığını fark ederek duraksadı. Kafasını iki yana sallayarak,

“Ben... Evet?” dedi.

Baş hizmetçi, Penelope'nin garip davranışını fark ettiğini

belirten hiçbir davranış sergilemeden birkaç adım daha öne

çıktı ve reverans yaptı. “Si/i karşılayamadığımız için özür

dileriz. Fakat b iz...” Durma sırası ondaydı.

Fakat biz sizi beklemiyorduk. Penelope söylenmese bile

duymuştu bunu.

Baş hizmetçi tekrar denedi. “Bourne bize...”

Bourne.

Lord Boume değil. Sadece Boume.

Penelope sıcak ve tanımadığı bir duyguya kapılmıştı. Kıskançlık.

“Anlıyorum. Lord Boume son birkaç gündür çok yoğundu.”

Penelope lord kelimesini bastıra bastıra söylerken diğer

kadının gözlerindeki anlayış ifadesini görebilmişti. “Evin

baş hizmetçisi siz olmalısınız?”

Güzel kadın gülümseyerek bir reverans daha yaptı. “Bayan

Worth.”

Penelope merakla düşündü. Acaba Bayan Worth evli miydi,

yoksa “bayan” unvanını baş hizmetçilik pozisyonuyla mı

elde etmişti? Michael’ın; evinde nefes kesici, genç ve bekâr

bir baş hizmetçi çalıştırıyor olabileceği düşüncesi hiç hoş değildi.

“Evi görmek ya da personelle tanışmak ister misiniz?”

Bayan Worth ne yapılması gerektiğini bilemiyormuş gibi görünüyordu.

Penelope, hiç şüphesiz efendisinin evliliği karşısında en

az onun kadar şaşırmış olan kadına acıyarak, “Şimdilik odalarımı

görsem yeter,” dedi.

"Elbette.” Penelope’nin isteğini başıyla onaylayan Bayan

Worth önden yürüyerek geniş merdivenlere yöneldi. Merdivenler

evin özel odalarına çıkıyor olmalıydı. “Eşyalarınızı

derhâl yukarı çıkarmaları için çocuklara haber vereceğim.”

Merdivenleri çıkarlarken Penelope kendini tutamayarak

sordu. “Kocanız da Lord Bourne’un yanında mı çalışıyor?”

Baş hizmetçi uzunca bir duraksama yaşadıktan sonra yanıtladı.

"Hayır, leydim.”

Penelope üstelememesi gerektiğini biliyordu. “Yakınlardaki

başka bir evde, o halde?”

Bir duraksama daha. “Benim kocam yok.”

Penelope bu açıklamayı duyar duymaz içinde alevlenen

nahoş kıskançlığa ve evin güzel baş hizmetçisine daha fazla

soru sorma dürtüsüne karşı koydu.

Yanından ayrılmış olan Bayan Worth de loşça aydınlatılmış

bir yatak odasının kapısını aralıyordu zaten. “Elbette

şöminede hemen bir ateş yakacağız, leydim.” Kadının öne

çıkarak odanın içerisindeki mumları yakmaya başlamasıyla

mavi ve yeşil renklerde döşenmiş güzel ve rahat bir yatak

odası yavaş yavaş kendini göstermeye başladı. “Ayrıca sizin

için bir de tepsi hazırlatacağım. Kamınız aç olmalı.” Bayan

Worth mumları yakmayı bitirdikten sonra Penelope'ye doğru

döndü. “Personelimiz arasında bir nedime yok ama isterseniz

memnuniyetle...” Cümlesini yarıda bırakmıştı.

Penelope başını iki yana salladı. “Nedimem yolda, yakında

o da burada olur.”

Yüzünde bariz bir rahatlama ifadesi beliren hizmetçi uysal

bir edayla başını eğdi. Penelope de hem işinin ehli bir hizmetkâra

benzeyen hem de aslında hiç hizmetkâra benzemeyen

bu güzel yaratığı dikkatle inceledi.

“Ne kadar zamandır buradasınız?”

Başını hızla yukarı kaldıran Bayan Worth’ün gözleri hemen

Penelope’yi buldu. “Boume’un...” Duraksayarak kendini

tuttu. “Yani Lord Boume’un yanında mı?” Penelope başını

evet anlamında salladı. “İki yıldır.”

“Baş hizmetçi olmak için oldukça gençsiniz.”

Bayan Worth’ün bakışları temkinli bir ifadeye büründü.

“Lord Bourne bana burada bir görev bulabildiği için çok

şanslıyım.”

Aklında düzinelerce soru dolaşan Penelope bu soruları

sormamak, bu güzel kadının nasıl olup da Michael'ın yanında

yaşamaya başladığını ortaya çıkarmamak için tüm enerjisini

kullanmak zorunda kaldı.

Ne kadar merak ederse etsin şimdi sırası değildi.

Bunun yerine elini kaldırıp şapkasının iğnesini çıkardı ve

yakındaki bir tuvalet masasına doğru yürüyüp şapkasını masanın

üzerine koydu. Arkasına dönerek baş hizmetçiye yol

m

verdi. “Sandıklarımı yukarı yollayıp bana bir yemek hazırlatacak

olmanız çok hoş. Bir de banyo istiyorum mümkünse.”

“Nasıl isterseniz, leydim.” Bayan Worth hemen odadan

çıkarak Penelope'yi yalnız bıraktı.

Derin bir nefes alan Penelope kendi etrafında yavaşça dönerek

odayı incelemeye koyuldu. Güzel bir odaydı, duvarlarına

asılan ipekler ve Şark halısına benzeyen devasa bir halıyla

şatafatlı bir dekorasyonu vardı. Duvarlardaki tablolar

zevkliydi, mobilyalar da mükemmel şekilde tasarlanmıştı.

Şöminede bir ateş vardı ama havadaki serinlik ve duman kokusu,

evin Penelope'nin gelişi için hazırlanmamış olduğunu

ispatlıyordu.

Penelope, geniş ve gösterişli bahçeye bakan bir pencerenin

yanma yerleştirilmiş lavaboya doğru yürüdü, tasın içine

su döktü ve ellerini beyaz porselenin içine sokarak suyun ellerinin

rengini ve şeklini bozmasını, onlara kırık bir görüntü

vermesini izledi. Derin bir nefes alarak soğuk suyun yüzeyine

odaklandı.

Kapı açıldığında lavabodan geriye doğru sıçrayarak suyu

hem kendi üzerine hem de halıya su sıçrattı. Dönüp baktığında

karşısında -en fazla on üç, on dört yaşında görünen- bir

kız buldu. Kız çabucak reverans yaptıktan sonra, “Ateşi yakmaya

gelmiştim, leydim,” dedi.

Penelope, kızın elindeki çakmak kutusuyla şöminenin

önünde çömelmesini izlerken gözlerinin önünde Michael’ın

görüntüsü belirdi. Michael da daha birkaç gün önce

Falconvvell'deki şöminenin önünde öyle eğilmişti. Şömine

alev alırken o gece ve ertesi sabah olanları hatırlayan Penelope’nin

yanakları sımsıcak oldu. Ama bu hatıra beraberinde

hüznü de getirmişti.

Michael 'ın şu anda burada olmamasının hüznü.

Kız ayağa kalkarak Penelope’ye doğru döndü. Başını hafifçe

eğmişti. “İhtiyacınız olan başka bir şey var mı?”

Penelope tekrar meraka kapıldı. “Senin adın ne?”

Kız çabucak başını yukarı kaldırdı. “Be-benim adım mı?”

Penelope rahatlatıcı bir tebessüm takınmaya çalıştı. “Paylaşmak

istersen elbette.”

“Alice.”

“Kaç yaşındasın, Alice?”

Kız tekrar reverans yaptı. “On dört, leydim.”

“Peki, kaç yıldır burada çalışıyorsun?”

“Cehennem Konağı’nda mı?”

Penelope’nin gözleri fal taşı gibi açıldı. “Cehennem Konağı

mı?”

Ulu Tanrım.

“Evet, leydim.” Küçük kız, bu isim bir ev için son derece

makul bir isimmiş gibi aceleyle cevap vermeye girişti. “Üç

yıldır. Erkek kardeşimle birlikte bir iş bulmamız gerekiyordu.

Anne babamızın ö l...” Kız cümlesinin sonunu getirememiş

olsa da Penelope gerisini tahmin etmekte hiç zorlanmadı.”

“Kardeşin de burada mı çalışıyor?”

“Evet, leydim. Kendisi uşaktır.”

Bu uşakların neden o kadar küçük olduğunu açıklıyordu.

Alice aşırı derecede heyecanlı görünüyordu. “Benden istediğiniz

başka bir şey daha var mı?”

Penelope başını iki yana salladı. “Bu gece yok, Alice.”

“Teşekkürler, efendim.” Kız kapıya doğru döndü. Tam özgürlüğüne

kavuşacaktı ki Penelope ona seslendi.

“Ah, bir şey var.” Kız arkasına döndü. Gözlerini dört açmış,

bekliyordu. “Markinin odasının nerede olduğunu söyleyebilir

misin?”

“BoumeTın odasını mı diyorsunuz?”

İşle yine aynı şey. Bourne.

“Evet.”

“Çoğumuz koridordaki, hemen sizinkinin yanındaki kapıyı

kullanırız ama sizin odanızdan oraya direkt bir kapı açılıyor,”

diyen Alice, neredeyse soyunma paravanının arkasına

gizlenmiş olan, odanın uzak ucundaki bir kapıyı işaret eti.

Direkt bir kapı.

Penelope’nin kalbi biraz daha hızlı atmaya başlamıştı.

“Anlıyorum.”

Elbette doğrudan kocasının odasına açılan bir kapısı olam

çaktı.

Ne de olsa Michael onun kocasıydı.

Belki de Michael o kapıyı kullanacaktı.

İçinde garip bir duygu dolaşmaya başlamıştı, tanımlayamadığı

bir duygu. Korku belki de.

Heyecan.

Macera.

“Sizin burada olmanızı sorun edeceğini sanmam, leydim.

Kendisi burada pek uyumaz.”

Penelope yanaklarının tekrar ısındığını hissetti. “Anlıyorum,”

diye tekrar etti. Michael başka bir yerde uyuyordu.

Başka biriyle.

“İyi geceler, leydim.”

“İyi geceler. Alice.”

Kız çıkıp gitmişti. Penelope ise öylece durmuş, o kapıya

bakıyor, ardında neler olduğunu merak ediyordu. Önce

sandıkları; ardından da taze ekmek, peynir, sıcak jambon ve

enfes bir biber sosundan oluşan basit akşam yemeği getirildiğinde

de merakı devam ediyordu. Yemeğini yerken, az önce

gelmiş nedimesi sandıkların içinden en önemli kıyafetlerini

çıkarırken, sandıklarını getirmiş olan çocuklar küvetin içini

doldururken ve en sonunda kendi başına banyosunu yapar,

kurulanır, giyinir ve kuzeni Catherine'e çaresizce mektup

yazmaya çalışırken merakı içini kemiriyordu.

Saat gece yarısını vurup da Penelope düğün gününün -ve

düğün gecesinin- gelip geçtiğini fark ettiğinde o kapının ardında

neler olduğuna dair merakı hayal kırıklığına dönüşüverdi.

Sonra da öfkeye. Gözlerini bir kez daha bitişikteki kapıya

çevirdi. Maun kapıyı incelerken içinde büyük bir öfke olsa da

utançtan eser yoktu. Ve o bir saniye içerisinde kararını verdi.

O tarafa doğru yürüyüp kapıyı hızla açtı. Ama karşısında

büyük bir karanlık buldu.

Hizmetkârlar Michael’ın o gece eve dönmek gibi bir niyeti

olmadığını biliyor olmalıydı, yoksa onun için şömineyi

vanar halde tutarlardı. Michael’ın geri döneceğini beklemiş

k m

olan tek kişi, Penelope’ydi. Evlilik gecelerinin bundan daha

fazlasını içereceğini düşünen tek kişi.

Aptal Penelope.

Michael onunla evlenmek istememişti.

Onunla sadece Falconwell için evlenmişti. Bunu hatırlamak

Penelope’ye neden bu kadar zor geliyordu? Boğazına

oturan yumruya rağmen yutkunarak derin bir nefes aldı Penelope.

Ağlamayacaktı. Bu gece olmazdı. Meraklı hizmetkârla

dolu bu yeni evde olmazdı. Düğün gecelerinde olmazdı.

Hayatının geri kalanının ilk gecesinde.

Bourne Markizi olarak geçirdiği ilk gecesinde. Unvanıyla

gelen özgürlüklere sahip olmuşken.

Yani hayır, ağlamayacaktı. Bunun yerine bir macera yaşayacaktı.

Yakındaki bir masadan büyük bir şamdan alarak odaya

girdi. Arkasında tuttuğu şamdandan yayılan ışığın yardımıyla

raflarla kaplı uzun bir duvar gördü. Raflar tıka basa kitapla

doldurulmuştu. Bunun yanı sıra önüne iki güzel koltuk

yerleştirilmiş mermer bir şömine gördü. Şöminenin önünde

durarak hemen üst tarafındaki devasa tabloyu incelemeye koyuldu.

Resmi daha iyi görebilmek için şamdanı yukarı kaldırmıştı.

Bir anda karşısındaki manzarayı tanıdığını fark etti.

Falconwell’di burası.

Ama evden ziyade, araziler görülüyordu. Gür yeşilliklerle

kaplı mülkün -Surrey’in orta yerindeki pırlantanın- batı ucunu

belirleyen o nefes kesici. ışıl ışıl göl ve gölün ardındaki

tepeler.

Michael her sabah Falconvvell'e uyanıyordu demek.

Tabii kendi odasında uyuduğu zamanlar.

Bunu düşününce Penelope o an Michael için hissetmiş

olabileceği şefkat duygusunu kaybetti ve içinde büyük bir ötkeyle

arkasına döndü. Elindeki şamdanın ışığı, o zamana kadar

görmüş olduğu tüm yataklardan daha büyük olan devasa

yatağın üzerine düşmüştü. Penelope yatağın büyüklüğü,

dört köşesindeki ince oymalı meşe karyola direkleri ve en :ız

iki metre yüksekliğindeki karyola sayvanı karşısında nefesini

tuttu. Yatağın üzeri şarap ve gece mavisi renklerinde kumaşlarla

örtülmüştü. Penelope kendini tutamayarak parmaklarını

kadite karyola perdelerinde gezdirdi.

Kaim ve son derece gösterişliydi.

1 e insanın aklını başından alacak kadar erkeksi.

Bu düşüncenin etkisiyle arkasını dönerek odanın geri kalanına

göz gezdirdi. Şamdanın ışığını takip eden gözleri koyu

bir sıvıyla dolu olan büyük, kristal bir içki sürahisine ve sürahiyle

takım olan bir çift kısa içki bardağına takıldı.

Acaba Michael hangi sıklıkla kendine bir parmak viski

doldurup bu büyük yatağa uzanıyordu? Ve acaba Michael

hangi sıklıkla bir “misafirine” de yine bir parmak viski koyuyordu?

Michael'm yatağına, güzellik ve cüret bakımından Michael’dan

aşağı kalır yanı olmayan zevk düşkünü karanlık

kadınların girdiğini düşünmek Penelope’nin içini büyük bir

öfkeyle doldurdu.

Michael onu burada, kendi evinde bırakıp gitmişti. Hem

de Penelope’nin onun karısı olarak geçireceği ilk gecesinde.

Evet. Michael çıkıp gitmişti. Bir tanrıçayla viski içmek

için.P enelope'nin bu konuda somut bir kanıta sahip olmaması

önemli değildi, düşüncesi bile Penelope’yi kızdırmaya yetmişti.

Arabadaki konuşmalarının hiç mi değeri yoktu? Michael.

geceleri iffetsiz kadınlarla düşüp kalkacaksa bu düzmece

evliliğin skandalla uzaktan yakından ilgisi olmadığını Londra'ya

ve sosyeteye nasıl kanıtlayacaklardı?

Ve Michael bir hovarda gibi yaşarken Penelope ne yapacaktı?

Michael onu varlığıyla şereflendirmeye karar verene kadar

Penelope burada oturup oya mı işleyecekti?

Hayır.

Bunu yapmayacaktı.

“Kesinlikle yapmayacağım,” dedi, karanlık odanın içinde

yumuşak ama kararlı bir sesle. Sanki sözcükler yüksek sesle

söylenirse bir daha geri alınamazlardı.

Kim bilir, belki de alınamazlardı gerçekten.

Gözleri bir kez daha sürahinin üzerinde durdu, kristal camının

üzerinde derin kesme desenler vardı. Tabanı da oldukça

geniş tutulmuştu, dalgalı denizlerde devrilip yere düşmesini

önlemek için özellikle böyle tasarlanmıştı sanki. Michael

bu odada, pekâlâ kendisine saygısı olan bir korsana ait

olabilecek bu günah sığınağında, bir gemi kaptanı sürahisi

bulunduruyordu demek.

Öyle olsun. Penelope ona dalgalı denizleri gösterecekti.

Çok fazla düşünmeden içkinin durduğu büfeye yöneldi,

şamdanını kenara koydu, kısa bardaklardan birini çevirip içine

viski doldurdu. Hem de düzgün bir kadının tek seferde

içeceğinden çok daha fazla.

Düzgün bir kadının tek seferde ne kadar viski içebileceğine

dair en ufak bir fikri olmaması ise konuyla tamamen

ilgisizdi.

Kehribar rengi sıvının kristal bardağı dolduruş şeklinden

sapkınca bir zevk aldı. Sonra da aklına gelen bir düşünceyle

kıs kıs güldü. Acaba yeni kocası o an eve dönüp de kız kurusu

olacakken son anda kurtarıp evlendiği o pek düzgün karısını

elinde bir bardak viskiyle yakalayacak olsa ne düşünürdü?

Penelope gülümseyerek sürahinin arkasındaki duvara asılmış

geniş aynada kendine kadeh kaldırdı ve viskisinden büyük

bir yudum aldı.

Ve ölecek gibi oldu.

Boğazını kasıp kavurduktan sonra midesinde biriken o yakıcı

acılığa hiç hazır değildi. Birkaç kez öğürdükten sonra

kendini zar zor toparlayabildi. Boş odaya, “İğrenç!" diye bağırırken

elindeki bardağa bakıp merakla düşündü. Bir insan

•özellikle de İngiltere’nin en zengin adamları- bu kadar acı

ve yakıcı bir sıvıyı içmeyi neden tercih ediyor olabilirlerdi ?

Tadı ateş gibiydi. Ateş ve ağaçlar.

Ve iğrençti.

Bu deneyim bir macera sayılabilecek olsa bile pek üınit

\ aat etmiyordu.

Penelope her an kusabilirdi.

Büfenin kenarına tüneyip iki büklüm olurken iç organlarına

ciddi ve geri dönüşü olmayan bir hasar vermiş olabileceğini

düşündü. Derin derin birkaç nefes aldıktan sonra o

yanma hissi ardında baygın ve belli belirsiz teşvik edici bir

sıcaklık bırakarak yatışmaya başladı.

Penelope doğruldu.

O kadar da kötü sayılmazdı.

Tekrar ayağa kalkarak şamdanını bir kez daha eline aldı

ve kitap raflarına yöneldi. Rafları tepeleme dolduran deri

ciltli kitapların isimlerini okumak için başını yana eğmişti.

Michael'ın kitaplarının olması tuhaf geliyordu. Onun bir şeyler

okuyacak kadar durup işlerine ara verebileceğini hayal

edemiyordu. Ama her yer kitap doluydu işte: Homer, Shakespeare,

Chaucer, tarım üzerine çeşitli Almanca kitaplar ve

yalnızca Britanya kralları üzerine yazılmış tarih kitaplarıyla

dolu koca bir raf. Ve bir de Debreti s Peerage.

Elini İngiliz aristokrasisinin tüm tarihini anlatan bu ünlü

kitabın yaldızlı harfleri üzerinde gezdirdi. Kitabın sırtı kullanıla

kullanıla yıpranmıştı. Michael sosyeteden uzak durduğu

için bu kadar mutlu görünmesine rağmen kitabı elinden düşürmüyordu

belli ki.

Penelope cildi yerinden çekip bir elini deri kapağının üzerinde

gezdirdikten sonra rastgele bir sayfa açtı. Açılan sayfa,

sık sık okunduğu belli olan bir sayfaydı.

Bourne Markiliği maddesi.

Penelope parmaklarını harflerin, Michael’dan önce Bourne

Markisi unvanını taşıyan erkeklerin uzun listesi üzerinde

gezdirdi. İşte oradaydı. Michael Henry Stephen. 10. Bourne

Markisi, 2. Arran Kontu, doğum 1800. 1816 da Bourne Markisi

olmuştur, unvanını kendi kanından erkek vârisleri devralacaktır.

Michael unvanını önemsemiyormuş gibi davranıyor olabilirdi

fakat bir şekilde kendini bu unvana yakın hissediyordu,

yoksa bu kitap bu kadar çok kullanılmış olmazdı. Michael’ın

hâlâ Surrey’deki günlerini, oradaki topraklarını, çocukluğunu

ve onu düşünüyor olabileceği fikri karşısında Penelope

büyük bir sevince kapıldı.

Belki de Michael onu unutmamıştı, tıpkı kendisinin MichaelT

hiç unutmadığı gibi.

Penelope parmağıyla satırı takip etti. Kendi kanından olan

erkek vârisler. Penelope koyu saçlı, yanakları gamzeli ve kıyafetleri

karmakarışık olmuş oğlan çocuklarından oluşan bir

eşkıya çetesi hayal etti.

Minik Michaeriar.

Sadece Michael’ın kanını değil, Penelope’nin de kanını

taşıyacak olan çocuklar.

Tabii Michael arada bir eve uğrarsa!

Kitabı yerine geri koydu ve yatağa biraz daha yaklaşarak

bu devasa mobilyayı incelemeye başladı. Acaba yatağın

üzerindeki bu koyu renkli örtü de kadife miydi, yatağın etrafındaki

perdeler kadar kalın mıydı? Şamdanı kenara bırakıp

elini uzattı, yatağa dokunmak istiyordu. Michael'ın uyuduğu

yeri hissetmek istiyordu.

Örtü kadife değildi.

Kürkten yapılmıştı. Yumuşacık, kalın bir kürkten.

Elbette öyleydi.

Avucunu örtünün üzerinde dolaştırırken bir an için bu yatakta

karanlık ve kürk tarafından, Michael tarafından, sarmalanmış

halde uzanmanın nasıl bir his olacağını düşündü.

Michael çapkın bir erkekti, hovardaydı, dolayısıyla yatağı

da başlı başına bir maceraydı.

Yumuşak kürk Penelope’yi çağırıyor, yatağa çıkıp örtünün

o zevk vadeden sıcak dokunuşunu hissetmesi için onu ayartıyordu.

Bu fikrin aklına gelmesiyle birlikte Penelope hemen

harekete geçti. Bu sırada bardağının yere düşmesini de umursamadan

kurabiye çalmak için kilerin üst raflarına tırmanan

bir çocuk gibi yatağa tırmandı.

Hayatında görüp dokunduğu en yumuşak, en lüks şeydi

bu yatak.

Sırtüstü uzanarak kollarını ve bacaklarını açtı. Tüylü önünün

onu âdeta kucağına alıp sarmalaması, yatağın içine gömülmesine

izin vermesi çok hoşuna gitmişti.

Hiçbir yatak bu kadar rahat olmamalıydı.

Ama elbette Michael’ınki öyleydi.

Yüksek sesle. “Bu adam tam bir ahlaksız,” diyen Penelope,

sözcüklerinin odanın karanlığında usulca yankılandığım

işini.

Her zamankinden daha ağır gelen kollarını yukarı, karyola

sayvanına doğru kaldırıp yattığı yerde kıpırdanarak örtülerin

arasına biraz daha gömüldü ve gözlerini kapattıktan sonra

başını yan çevirip yanağını yumuşak kürke sürttü.

İç geçirdi. Böylesi bir yatağın kullanılmaması haksızlık

gibi geliyordu.

Düşünceleri sanki sualtından yüzeye çıkıyormuş gibi yavaştı.

Yatağın içine gömülen vücudu birdenbire ağırlaşmışa

benziyordu.

İman bu muhteşem gevşeme hissi için içki içiyor olmalı.

Kesinlikle içki içme fikrine artık daha açıktı Penelope.

“Yolunu kaybettin galiba.”

Karanlığın içinde usulca ve kısık sesle söylenen bu sözcükleri

duyunca Penelope gözlerini açtı. Kocası yatağın kenarında

öylece durmuş, ona bakıyordu.

ONUNCU BÖLÜM

Sevgili M...

Senden İngilizce olarak herhangi bir cevap alamadığımdan

belki de farklı dillerde yazarsam bir karşılık verirsin

diye düşündüm. Uyarıyorum, aşağıda (muhtemelen yanlış

olan) Latince bir cümle de yer alıyor.

Ecrivez, s ’il vous plaît

Placet scribes

Bitte schreiben Sie

Scrivimi, per favore

Ysgrifennwch, os gwelwch yn dda

İtiraf ediyorum, şu sonuncusu için mutfaktaki Galli kızların

birinden yardım aldım ama fikir aynı fikir.

Lütfen yaz, P.

Needham Malikânesi, Eylül 1816

Cevap yok (hiçbir dilde)

Londra’nın en lüks kumar batakhanesinin ortağı olarak Bourne,

ayartıya hiç de yabancı sayılmazdı. Günah konusunda uzmanlaşmıştı.

Ahlaksızlığın yakın ahbabıydı. Bilardo masasının

üzerine gerilmiş zümrüt yeşili çuhanın çekiciliğini bilir,

ellerindeki kumar zarları birbirine vurup takırdayınca insa-

\n

nın kalbinin nasıl gümbür gümbür attığını anlar, kendisine

koca bir servet kazandıracak ya da kaybettirecek o tek kartı

beklerken bir kumarbazın şans uçurumunun kenarında nasıl

bocaladığını bilirdi.

Fakat hayatında hiç bu kadar güçlü bir ayartıya kapılmamıştı.

Üzerinde keten bir iç gömleği dışında hiçbir şey olmayan

bakire karısının, kendi kürklü yatak örtülerinin üzerinde

kıvranışını izlerken günahın ve kötülüğün çağrısı kafasının

içinde çınlıyordu.

Tüm ruhu tutkuyla çalkalanırken Bourne uzanıp Penelope'nin

iç gömleğini yırtmamak; onu karşısında çırılçıplak bırakmamak;

kendi gözlerine, ellerine ve ağzına gecenin geri

kalanı boyunca eksiksiz bir ziyafet çekmemek; ona sahip olmamak

için kendini zor tutuyordu.

Penelope titreyen mum ışığının aydınlığında ona baygın

gözlerle bakıp kirpiklerini kırpıştırınca Bourne’un ilk baştaki

öfkesine artık sarhoş edici bir tutku da karışmıştı. Penelope’nin

bir fısıltıyı andıran gülümsemesi karşısında Boume

aniden soyunmak, yatakta onun yanına yatıp kürklü örtüleri

Penelope’nin el değmemiş tenine sürtmek ve ona günahkârlığın

ne kadar harika bir şey olabileceğini göstermek istedi.

Penelope tekrar gözlerini kırpıştırınca Michael bir anda

sertleştiğini hissetti. Terzi elinden çıkma mükemmel pantolonunun

önü bir anda dar gelmeye başlamıştı. Penelope, “Michael,”

diye fısıldarken sesinde o kabartıyı gördüğünü belirten

bir zevk iması vardı ve bu da işleri hiç kolaylaştırmıyordu.

“Senin burada olmaman gerekiyordu.”

Ama Bourne oradaydı, tıpkı kümese dalan bir tilki gibi.

“Başka birini mi bekliyordun?” Penelope’nin anlamayacağı

bir anlam taşıyan bu sözcükler Boume’un kulağına bile sert

gelmişti. “Burası hâlâ benim yatak odam, yanılıyor muyum?”

Penelope gülümsedi. “Şaka yapıyorsun. Elbette senin yatak

odan.”

“O halde neden burada olmayacakmışım?”

Bu som Penelope’yi rahatsız etmişe benziyordu. Genç

kadın burnunu buruşturdu. “Senin tanrıçanın yanında olman

gerekiyordu.” Gözlerini kapatıp küçük bir zevk iniltisi çıkararak

tekrar kürklerin arasına gömüldü.

“Tanrıçam mı?”

“Hı hı. Alice bana senin burada uyumadığını söyledi.” Penelope

doğrulup oturmayı denedi ancak kürklü yatak örtüsü

ve kuş tüyü yatak hareket etmesini bir hayli zorlaştırıyordu.

Michael da bu esnada Penelope’nin iç gömleğinin çıplak göğüslerinden

birinin kıvrımlarından aşağı doğru hafifçe ve insanı

çıldırtırcasına kaymasını izledi. “Her zaman çok sessizsin,

Michael. Benim gözümü korkutmaya mı çalışıyorsun?”

Boume sesindeki sükûneti korumaya çalıştı. “Senin gözünü

mü korkutuyorum?”

“Bazen. Ama şu anda değil.”

Penelope yatağın üzerinde emekleyerek ona doğru ilerledi.

Boume’un önünde dizlerinin üstünde durduğunda dizlerinden

birinin altında kalan iç gömleği iyice gerilmişti. Bourne

ise Penelope’nin üzerindeki gömleğin bir santimetre, hatta

yarım santimetre daha kayıp o pespembe göğüs uçlarından

birini ortaya çıkarması için durmadan dua ediyordu.

Ancak kafasını iki yana sallayıp bu düşünceyi aklından çıkardı.

On iki yaşında bir oğlan çocuğu değil, otuz yaşında bir

yetişkindi. Şimdiye kadar bir sürü göğüs görmüştü. Önünde

sağa sola salınırken aynı anda hem kendi iç gömleğinin sağlamlığını

hem de Boume’un akıl sağlığını test eden karısının

ardından şehvetle koşmasına gerek yoktu.

Eve şehveti yüzünden geri dönmüş değildi zaten. Öfkeli

olduğu için geri dönmüştü. Penelope’nin neredeyse Tommy’yle

evlenecek olmasına rağmen bundan hiç söz etmemesine

öfkelendiği için.

Penelope, “Mükemmel olmadığım için özür dilerim.” diyerek

onun düşüncelerini bölerken Boume da karısını sakinleştirmek

için kolunu onun beline doladı.

Şu anda Penelope ’nin mükemmel olmayan yegâne tarafı,

üzerinde iç gömleğinin olmasıydı.

“Neden böyle söyledin ki şimdi?”

“Bugün evlendik,” dedi Penelope. “Yoksa hatırlamıyor

181

musun?”

‘'Hatırlıyorum.” Penelope bunun unutulmasını imkânsız

kılıyordu zaten.

“Gerçekten mi? Çünkü beni bırakıp gittin de.”

“Bunu da hatırlıyorum.” Boume evliliğini tamamına erdirmek

için geri dönmüştü. Penelope'ye sahip olmak ve evlilikleri

konusunda, Falconvvell'in kendisine ait olduğu konusunda

öne sürülebilecek herhangi bir şüpheyi ortadan kaldırmak

için geri dönmüştü.

Penelope'nin kendisine ait olduğunu güvence altına almak

için. Tommy'ye değil, kendisine ait olduğunu.

“Yeni gelinler düğün gecelerinde tek başlarına bırakılmaz,

Michael.” Bourne cevap vermeyince Penelope ilerleyerek ellerini

kaldırdı ve onun kat kat kıyafetle kaplı olan kollarını

kaldırdı. “Biz yeni gelinler bundan hoşlanmayız. Özellikle

de kocamız siyah saçlı güzel metreslerinden biriyle zaman

geçirmek için bizi gece vakti yapayalnız bırakıyorsa.”

Penelope anlaşılmaz konuşuyordu. “Kimle zaman geçirmek

için dedin?”

Penelope elini salladı. “Hep siyah saçlı olurlar, yani kazananlar...”

“Neyi kazananlar?”

Penelope konuşmaya devam ediyordu. “Siyah saçlı olup

olmaması önemli değil aslında. Önemli olan, böyle birinin

var olması. Ve bundan hiç hoşlanmadım.”

“Anlıyorum,” dedi Boume. Penelope onun başka bir

kadınla beraber olduğunu mu düşünüyordu yani? Belki de

Boume başka bir kadınla beraber olsaydı, buraya gelmez;

Penelope’yi bu kadar fazla arzuluyor olmazdı.

“Anladığını pek sanmıyorum aslında.” Penelope duraksayarak

onu dikkatli gözlerle süzdü. “Bana gülüyor musun

sen?”

“Hayır.” Bourne en azından bunun doğru cevap olduğunu

biliyordu.

“Sana yeni gelinlerin evliliklerinin ilk gecesinde başka

nelerden hoşlanmadığını söyleyeyim mi?”

“Kesinlikle.”

“Evde tek başımıza oturmaktan hoşlanmayız. Yalnız başımıza

oturmaktan.”

“Sanırım kocalarınız tarafından evde tek başınıza bırakılmaktan

pek farkı yok bunun.”

Penelope gözlerini kısıp ellerini indirdikten sonra arkaya

doğru sendeler gibi olunca Boume belini daha da sıkı kavrayarak

onu sabit tuttu. Penelope’nin iç gömleğinin altındaki

yumuşak sıcaklığı hissetmek ona Penelope’nin o gece ellerinin

altında nasıl şekil aldığını hatırlattı. Ellerinin, ağzının ve

diğer yerlerinin altında. “Benimle dalga geçiyorsun.”

“Yemin ederim geçmiyorum.”

“Biz yeni gelinler bizimle dalga geçilmesinden de hoşlanmayız.”

Boume aklını kaçırmadan önce kendine hâkim olmak zorundaydı.

“Penelope.”

Penelope gülümsedi. “İsmimi söyleyiş şeklin hoşuma gidiyor.”

Bourne flörtöz bir sıcaklığı olan bu sözcükleri duymazdan

geldi. Penelope ne yaptığını bilmiyordu. “Neden kendi yatağında

değilsin?”

Penelope başını yana eğerek soruyu düşündü. “Evliliğimiz

baştan aşağı yanlış sebeplere dayanıyor. Ya da bir mantık

evliliği arıyorsan... baştan aşağı doğru sebeplere. Ama her

iki durumda da birbirimize olan tutkulu aşkımız yüzünden

evlenmiş değiliz. Düşünsene. Falconwell’de bana gerçekten

zarar vermedin.”

Boume bir an Penelope’nin nasıl kıvrandığını: kendisini

Bourne’un ellerine, ağzına nasıl bastırdığını hatırladı. Penelope’nin

tadını hatırladı. “Ben gerçek bir zarar verdiğimden

eminim.”

Penelope başını iki yana salladı. “Hayır, vermedin. O işlemin

aslında neler içerdiğini gayet iyi biliyorum.”

Boume bu bilgiyi keşfetmek istiyordu. Derinlemesine.

“Anlıyorum.”

“Yani o yaşadıklarımızdan... daha fazlasının olduğunu

taj

biliyorum."

Hem de çok daha fazlası. Bourne da zaten eve bunun için

dönmüştü. Ona bütün bunları göstermek için. Ama... “Sen

içki içmişsin.”

“Birazcık içtim sadece." Penelope içini çekerek Bournc

un omzunun üzerinden odanın karanlığına doğru baktı.

“Michael, bana macera sözü vermiştin."

“Doğru, verdim."

“Bir gece macerası."

Penelope'nin belini daha da sıkı kavrayan Bourne onu

kendine doğru çekti. Veya belki de Penelope zaten o tarafa

doğru salınıyordu. Her halükârda Bourne hareketi engellememişti.

“Sana kulübümü gezdireceğimi söylemiştim."

Penelope başını iki yana salladı. “Onu bu gece istemiyorum.

Artık istemiyorum.”

Mavi gözleri çok güzeldi. Bir erkek o mavi gözlerde kaybolabilirdi.

“Peki, ne istiyorsun?”

“Bugün evlendik.”

Evet. Evlenmişlerdi.

“Ben senin karınım."

Boume elini, belinden yukarı doğru kaydırarak parmaklarını

altın sarısı buklelerinin arasına soktu; başını kavradı ve

ona sahip olacak, ona kocası olduğunu hatırlatacak şekilde

başını yana eğdi.

Sonra da yaklaşarak dudaklarını hafifçe ve baştan çıkarırcasına

onun dudaklarına sürttü.

Penelope iç geçirerek kendini ona bastırdı ama Boume

geri çekildi. Penelope’nin kontrolü ele geçirmesine izin vermeyecekti.

Penelope onunla evlenmişti. Ona itibarını ve arazilerini

geri kazanma şansı vermişti. Ve bu gece, Bourne onu

zevk dünyasının kapılarından içeri sokarak tüm yaptıkları

için ona teşekkür etmek istiyordu.

“Penelope."

Penelope’nin gözleri usulca açıldı. “Evet?”

“Ne kadar içtin?"

Penelope başını iki yana salladı. “Sarhoş değilim. Sanırım

İM m

yalnızca sana ne istediğimi söyleme cesareti bulacak kadar

içtim.”

O halde epey içmişti. Penelope'nin sözcükleri tüm vücuduna

ucu tutkuyla zehirlenmiş bir mızrak gibi saplanırken

Boume bunu anlamıştı. “Peki ne istiyorsun, hayatım?”

Penelope gözlerini onun gözlerine dikti. “Düğün gecemi

istiyorum.”

Bu kadar basit, bu kadar dolambaçsız. Bu kadar dayanılmaz.

Boume yapmaması gerektiğini bilmesine rağmen Penelope’nin

dudaklarını tekrar kendi dudaklarının arasına aldı

ve sanki dünyanın sonuna kadar zamanları varmış: sanki Penelope’nin

bir parçası olmak, onun içine girmek, ona sahip

olmak için büyük bir özlem duymuyormuş gibi onu öpmeye

başladı. Daha dolgun olan alt dudağını dişlerinin arasına alıp

emerken bir yandan da diliyle dudağını yalıyor, okşuyordu.

En sonunda Penelope boğazının derinliklerinden gelen bir

zevk inlemesiyle kıpırdandı.

Boume da onun ağzını serbest bırakıp yanaklarını öptü ve

bu sırada, “İsmimi söyle,” dedi.

Penelope hiç tereddüt etmeden, “Michael,” dedi. Kulağının

dibinde titreşen bu sözcük Boume'u tüm benliğini hazla

doldurdu.

“Hayır. Michael değil, Boume.” Boume, Penelope'nin kulak

memelerinden birini ağzına alarak hafifçe ısırdıktan sonra

geriye çekilip, “Söyle hadi,” dedi.

“Bourne,” diyerek kıpırdanan Penelope daha fazlasını istiyormuş

gibi kendini ona doğru bastırdı. “Lütfen.”

“Bunun geri dönüşü olmayacak," diye karşılık verdi Bourne.

Dudaklarını Penelope'nin şakağına sürterken elleri genç

kadının yumuşak teninin zevkini çıkarıyordu.

Penelope karanlıkta inanılmaz bir parlaklığı olan mavi

gözlerini açarak fısıldadı. “Neden geri dönmek istevevım

ki?”

Boume soruyu duyar duymaz, Penelope’nin sözcüklerindeki

samimi kafa karışıklığını işitir işitmez duraksadı IV

nelope içkinin etkisiyle böyle konuşuyor olmalıydı. Evet.

öyle olmalıydı. Yoksa Boume'un kastettiği şeyi anlamamış

olması, onun daha önce kendisine kur yapan erkeklerden çok

farklı olduğunu göremiyor olması pek akla yatkın değildi.

“Ben senin evlenmeyi planladığın erkek değilim." Bournc’un

aslında Tommy’yi gündeme getirmesi gerekiyordu.

Ama bu romantik anda başka bir erkeğin adını zikretmek istemiyordu.

Penelope şimdiden onu zayıf düşürmeye başlamıştı.

Penelope hafifçe, belki de biraz hüzünle gülümsedi. “Ama

yine de seninle evlendim. Beni önemsemediğini biliyorum,

Michael. Benimle sırf Falcomvell için evlendiğini biliyorum.

Ama artık dönüp geçmişe bakmak için çok geç, öyle değil

mi? Artık evliyiz. Ve ben de bir düğün gecesi istiyorum. Bunca

yıldan sonra bunu hak ettiğimi düşünüyorum. Lütfen. Sakıncası

yoksa.”

Boume. Penelope’nin iç gömleğinin yakalarım kavradı ve

bütün gücüyle iki yana çekip giysiyi ikiye ayırdı. Penelope

bu hareket karşısında nefesini tuttu, gözleri şaşkınlıktan açılmıştı.

“Gömleği mahvettin.” Bourne, bu sözcüklerdeki hayret

ifadesini, zevk ifadesini duyar duymaz inledi.

Kumaştan çok daha fazlasını mahvetmek istiyordu.

Aşağı doğru çektiği gömlek Penelope’nin kollarından kayarak

dizlerinin dibine düştü. Genç kadın zayıf mum ışığında

bembeyaz ve çırılçıplak kalmıştı. Ama mum ışığı çok zayıftı.

Bourne onun her santimetrekaresini görmek istiyordu. Ona

dokununca Penelope'nin nabzının nasıl hızlandığını, bacaklarının

iç taraflarını okşayınca Penelope'nin nasıl titrediğini,

içine girip ona sahip olunca erkekliğini nasıl kavrayacağını

izlemek istiyordu.

Onu kürklü örtülerin üzerine sırtüstü yatırdı. Sırtı yumuşak

tüylere sürtünürken çıplak teninin kürke temas etmesinin

o mükemmel zevki tüm ruhuna sinerken Penelope'nin iç

geçirdiğini görünce de içi müthiş bir heyecanla doldu. Üzerine

eğilip Penelope’nin dudaklarını kendi dudaklarının arasına

hapsetti: ta ki Penelope onun saçlarını kavrayıp kendini

yukarı doğru, ona doğru bastırıncaya kadar. Bourne ancak

o zaman dudaklarını onun dudaklarından ayırdı ve fısıldadı.

"Seninle bu kürklü örtünün üzerinde sevişeceğim. Onu vücudunun

her santimetrekaresinde hissedeceksin. Ve sana yaşatacağım

zevk de şimdiye kadar hayal ettiğinden çok daha

şiddetli olacak. O zevk gelmeye başlarken adımı haykıracaksın.'”

Bunu söyledikten sonra Bourne onu bırakarak kendi kıyafetlerini

çıkardı ve hepsini derli toplu bir halde yakındaki bir

koltuğun üzerine yerleştirdikten sonra yatağa geri döndü. Ne

var ki Penelope kendini örtmeye çalışıyordu; bir elini göğüslerinin

üzerine kapamış, diğeriyle de vücudunun en mahrem

kısmının üzerindeki tüylü üçgen alanı kavramıştı. Boume

yatakta yan tarafı üzerine uzanıp bir eliyle kafasına destek

olurken diğer eliyle de Penelope’nin bacağının yumuşak üst

kısmını okşayarak belinin kıvrımını geçip yuvarlak göbeğinin

üzerinde durdu. Gözleri sıkı sıkıya kapalı olan Penelope

kısa kısa nefesler alıyordu. Bourne kendine engel otamayarak

eğilip onun kulağının kıvrımını yaladı ve kulak memesini

hafifçe ısırdıktan sonra, “Asla benden saklanma,” dedi.

Penelope başını iki yana sallarken mavi gözleri de açılmıştı.

“Yapamam. Burada... böyle... çırılçıplakyatamam.”

Bourne tekrar onun kulak memesini ısırdı. “Ben sana sadece

öyle çırılçıplak yat, demedim ki, hayatım.” Penelope'nin

göğüslerini kapatan elini kaldırıp bir parmağını ağzına götürdü

ve parmağının alttaki yumuşak kısmını hafifçe yaladıktan

sonra nazikçe dişlerinin arasına alıp ısırdı.

“Ah...” Penelope içini çekerken gözleri mest olmuş bir

ifadeyle Boume’un dudaklarındaydı. “Bunu çok güzel yapıyorsun.”

Bourne parmağı ağzından yavaşça çıkardı ve eğilerek Penelope’yi

uzun uzun öptü. “Güzel yaptığım tek şey bu değil.”

Bu sözcüklerdeki şehvet vaadini duyunca göz kapaklan

titreşen Penelope usulca, “Benden çok daha deneyimlisin

herhalde,” dedi.

O anda, Bourııe’un başka kadınlarla birlikte olmuş olma-

Sının bir önemi yoktu. Boume'un tek istediği. Pcnelopc'yı

keşfe çıkmaktı. Ona zevki yaşatmak, ona zevk almasını öğretmekti.

“Beni nerende istiyorsun, göster bana!” diye fısıldadı.

Penelope kızararak gözlerini kapadı ve başını iki yana salladı.

“Gösteremem.”

Bunun üzerine Boume onun parmağını ağzına götürerek

tekrar emmeye başladı. Ta ki Penelope o mavi gözlerini açıp

onu mum ışığında tekrar bulana kadar. Penelope, onun dudaklarının

hareketlerini izliyordu. Bu öyle yoğun bir andı

ki Boume o anı hemen oracıkta harcayabileceğini düşündü.

“Göster bana. ‘Lütfen, Boume,’ de ve bana göster.”

Penelope’nin gözlerinde bir cesaret ifadesi canlandı ve

Boume az önce ‘seviştiği’ parmağın Penelope’nin göğsünün

üzerine gelmesini ve gerilip sertleşmiş meme ucunun etrafında

daireler çizmesini zevkle izledi. Penelope’nin bu hareketini.

onu akıl almayacak şekilde baştan çıkarmasını izlerken

bir elinin arkasını dudaklarına sürttü.

“Lütfen...” Penelope cümlesinin sonunu getirememişti.

Boume başını kaldırdı. “Lütfen, kim?”

“Lütfen. Bourne.” Ve Bourne, Penelope onun ismini, başkasının

değil onun ismini söylediği için onu ödüllendirmek

istedi. Eğilip göğsünü usulca emerken Penelope’nin parmağı

diğer göğsüne hareket etti. Derken genç kadın uzun bir nefes

verip ürpererek, “Evet...” diye fısıldadı.

Boume onun kamını okşayarak gitgide aşağı indi ve ardından

elini oradan çekerek Penelope’nin göğsünün alt tarafındaki

yumuşak kısmı hafifçe ısırdı. “Şimdi sakın durma,

hayatım.”

Penelope durmadı, parmağı yuvarlak kamının yumuşak

teni üzerinde gezindikten sonra bacaklarının arasındaki o

muhteşem yeri gizleyen kıvırcık tüylerin arasına girdi. Penelope

kendi vücudunu keşfeder, kendi bilgi ve yeteneğini

sınarken Boume da ona fısıltıyla tavsiyeler vererek sakince

izledi. Ancak en sonunda, onun içine girmezse ölebilirıniş

gibi hissetmeye başlamıştı.

Penelope'nin önce yuvarlak karnına, sonra da bacaklarının

arasındaki bileğine uzun, acelesiz öpücükler kondurduğu zaman

Penelope'nin bu dokunuşlar karşısında nefessiz kalması

başlı başına bir ödüldü. Bourne dudaklarını onun teninden

ayırmadan sorusunu fısıltı halinde sordu: “Şuraya dokununca

nasıl hissediyorsun?” Bir parmağını Penelope’nin elinin arka

tarafının üzerine kaydırıp eklem yerlerinin üzerinde oyalandı.

Penelope cevap vermeyince bu sefer başını kaldırıp karısının

gözlerine baktı ve orada utancı gördü.

Penelope başını iki yana sallarken fısıldadı. “Yapamam.”

Bourne o ipeksi sıcaklığın içinde onun parmaklarıyla buluşarak,

“Ben yapabilirim,” dedi. Bir parmağını onun içine

bastırıp derinlere inince Penelope yaşadığı heyecanla nefesini

tuttu. “Sen ıslanmışsın, hayatım... Benim için hazırsın.

Benim için. Sadece benim için.”

Penelope, “Michael,” diye fısıldayarak onun ilk ismini

söyleyince bu basit anın zevki neredeyse dayanılmaz olmaya

başladı. Penelope utangaç ve tedirgin bir gülümsemeyle

bacaklarını açıp onu Bourne’un neredeyse dayanamayacağı

bir güvenle karşıladı. Bourne onun üzerinde hareket ederken

erkekliğinin pürüzsüz başı Penelope'nin kadife ıslaklığına

dokundu ve Michael orada oyalanırken ağırlığını kollarına

vererek aşağıya, Penelope’nin yüzüne baktı. Orada iç içe girmiş

bir gevşeme, zevk ve şaşkınlık ifadesi görünce kendine

engel olamayarak Penelope’yi öptü. Dilini, onun dilinin üzerinde

gezdirdikten sonra geriye çekti. Yaşayacağından emin

olduğu o muhteşem anın kıyısında durmak... Penelope’nin

üzerinde gevşedikten sonra çok az içine girip sonra hemen

dışarı çıkmak o zamana kadar yaptığı en zor şeydi.

Yaşadığı zevkten öleceğini düşünüyordu.

Penelope gözlerini kapatınca Bourne fısıldadı. “Gözlerini

aç. Beni izle. Beni görmeni istiyorum.” Penelope söyleneni

yapınca Bourne mümkün olduğunca nazik davranmaya çalışarak

yavaş yavaş onun içine girdi. Penelope kısa bir nefes

alıp durduğunda gözlerinde acı vardı. Bunu görür görmez

Boume durdu, onun canını yakmak istemiyordu. Penelope'nin

dikkatini kazanmak için eğilip onu bir kez daha u/un

UM

u/un öptü. “ İyi misin?”

Penelope gülümsediğinde gözlerinde zorlandığına dair bir

ifade vardı. “İyiyim!”

Boume başını iki yana sallarken sesindeki tebessüme engel

olamadı. “Yalancı.” Elini aşağı uzatıp sert erkekliğinin

etrafındaki Penelope’nin küçük ve dar kadınlığına dokundu.

Kadınlığının merkezindeki gergin ve sertleşmiş çıkıntıyı

bulduktan sonra etrafında yavaşça daireler çizerken Penelope'nin

gözlerinin zevkle kısılmasını izledi. İçine yavaşça girerken

de elinin hareketini devam ettirdi.

Sonra kendine zorlukla engel olarak durdu. “Peki ya şimdi?”

diye sordu. Penelope derin bir nefes alınca Bourne her

ikisini de şaşırtarak daha da derinlere indi. Alnını Penelope'nin

alnına dayadı. “Bana canının acımadığını söyle. Bana

hareket edebileceğimi söyle.”

Masum karısı parmaklarını onun ensesindeki saçlara dolayarak

fısıldadı. “Lütfen. Michael.”

Ve Boume bu küçük yakarışa karşı koyamadı. Islak bir

öpücükle Penelope’nin dudaklarını yakaladı. Dikkatle karısının

içine girip sonra yavaşça, neredeyse dışarı çıkana kadar

kendini geri çekerken boğazının derinliklerinden şehvetli bir

hırıltı geldi. Tekrar tekrar ve nazikçe Penelope'nin içinde hareket

ederken başparmağıyla onun kadınlığını okşamaya devam

ediyor, kendine hâkim olup olamayacağını merak ederken

Penelope'nin zevk aldığından emin olmaya çalışıyordu.

Penelope, “Michael,” diye fısıldayınca Bourne canını

yaktığından endişelenerek hemen onun gözlerine baktı ve

hareket etmeyi bıraktı.

Penelope’nin sırtı yay gibi gerilmişti. “Durma. Hareket etmeye

devam et. Haklıymışsın...” Gözlerini kapatırken zevkle

inildedi. Boume da uzun bir darbeyle onun derinliklerine

indi. O kısık ve şehvet dolu iniltinin etkisiyle kontrolünü

kaybedebileceğini düşünse de durmadı.

Penelope başını iki yana sallayarak elleriyle Boume'un

omuzlarını kavrayıp oradan beline doğru indi ve sonunda

kalçalarının üzerinde durdu. Elleri Boume'un hareketlerine,

190

başparmağının okşayışlarına ayak uydurarak kapanıp açılıyordu.

“Michael!”

Aynı şey Bourne ’a da oluyordu.

Bourne hiçbir zaman kendi orgazmını partnerininkine

göre zamanlamaya dikkat etmemişti. Bu deneyimi partneriyle

paylaşmayı önemsememişti. Ama biranda. Penelope’yle

orada, onun alacağı zevkin kıyısında buluşmaktan, aynı

zevkin ikisini de aynı anda boyunduruğu altına almasına izin

vermekten başka bir şey düşünemez olmuştu. Penelope’nin

kulağına, “Beni bekle,” diye fısıldayarak sert bir darbeyle

tekrar içine girdi. “Bensiz gitme.”

“Bekleyemem. Engel olamıyorum!” Penelope yattığı yerde

kıvranırken hızlı ve nefes kesici bir ritimle onu içine alıyor,

“Michael” diye fısıldarken Boume’u kendinden geçiriyordu.

Bourne en sonunda daha önce yaşadıklarının hiçbirine

benzemeyen dehşet verici, ölçüsüz bir zirveye ulaşarak haz

uçurumunun içine düştü.

Penelope’nin üzerine yıkıldığında hızlı hızlı nefes alıyordu.

Yüzünü Penelope'nin boynuna gömerken yaşadığı bu

olağanüstü zevkin tüm vücuduna yayılmasına izin verdi.

Birkaç uzun dakikanın ardından vücudunun ağırlığıyla Penelope’yi

inciteceğinden korkan Bourne karısının üzerinden

kalkıp yatakta onun yanına uzandı ve bir kolunu boynunun

altından geçirip onu kendine doğru çekti. Henüz Penelope’yi

bırakmaya hazır değildi.

Ulu Tanrım. Bu. hayatının en olağanüstü seksiydi.

Tüm düşünceleri değişmişti.

Böylesi bir deneyimi Penelope ile yaşamış olmasının düşüncesi

bile içine soğuk bir korku salmaya yetmişti.

Bu kadın. Bu evlilik. Bu akşam.

Hiçbir anlam taşımıyordu.

Taşıyamazdı.

Penelope, amacına ulaşmak için kullandığı bir araçtan

ibaretti. İntikamını alma yolunda kullandığı bir araçtı sadece.

Daha ötesi de olamazdı.

Bourne ömrü boyunca değer verdiği her şe\ı yıkıp kulla

nılmaz hale getirmişti.

Penelope bunu anladığı zaman... Boume’un tam bir hayal

kırıklığı olduğunu fark ettiği zaman ona kendisini çok fazla

yakınına yaklaştırmadığı için teşekkür edecekti. Bourne onun

istediği her şeye sahip olabileceği ve kocası hakkında endişelenmesine

gerek kalmayacağı basit ve sessiz bir dünyada

yaşamasına izin verdiği için Penelope minnettar olacaktı.

Onu hak etmiyorsun.

Tommy’nin sözcükleri Boume'un düşüncelerinde yankılandı.

Eve. karısının yanma dönüp Penelope'nin hayatındaki

yerini kanıtlamasına bu sözcükler neden olmuştu. Penelope'nin

kendisine ait olduğunu, karısının vücuduna daha önce

başka bir adamın yapmadığı şekilde hâkim olabileceğini kanıtlamak

istemesinde bu sözcüklerin payı büyüktü.

Ama o Penelope'nin vücuduna hâkim olacağı yerde, Penelope

onun vücuduna hâkim olmuştu.

Penelope, Boume’un göğsüne doğru, “Michael,” diye fısıldarken

bir eliyle de kocasının gövdesinin üst kısmını okşadı.

Bu uzun dokunuş Boume'a ikinci bir zevk dalgası yaşatırken

karısının uykulu ve yumuşak bir sesle, “Bu muhteşemdi."

diye fısıldaması da Bourne’un tekrar büyük bir tutkuya

kapılmasına yol açtı.

Boume. Penelope’ye bu yatakta çok fazla rahatlamamasını

söylemek istiyordu.

Bu hayatta. Boume'un hayatında çok fazla rahatlamamasını.

Bu gecenin amaca giden yolda bir araç olduğunu.

Evliliklerinin hiçbir zaman Penelope'nin istediği türden

bir evlilik olmayacağını.

Ama Penelope çoktan uyumuştu.

***

Sevgili M...

Mektuplarıma cevap vermek istemiyor olabilirsin, anlıyorum

fakat ben yine de sana mektup yazmaya devam etmeyi

planlıyorum. İsterse aradan bir, iki, hatta on yıl geçsin; asla

seni unuttuğumu düşünmeni istemem. Gerçi sen de böyle bir

şeye inanmazsın, değil mi?

Gelecek hafta doğum günün. Yapabilsem senin için bir

mendil işlerdim ancak oya işinin pek bana göre olmadığını

çok iyi bilirsin.

Hatıralanmdasın, P.

Needham Malikânesi 1817

Cevap yok

Ertesi sabah Penelope kahvaltı odasına kocasını görme umuduyla

girdi. Tek bir muhteşem gün ve gecede her şeyi değiştiren,

Penelope’yi evliliklerinin çok daha fazlasına tekabül

edebileceğine, belki de düzmece aşklarının o kadar da düzmece

olmayabileceğine... Hatta... Eh, gerçek bir aşk birlikteliği

olabileceğine inandıran adamı görme umuduyla.

Zira Michael’m ona dün gece kendi yatağında hissettirdikleri

harikuladeydi, hatta bundan daha harikulade bir şey

olamazdı. Penelope’nin, kalın kürklü örtülerin arasında değil

de kendisine tahsis edilmiş olan yatak odasında, mükemmel

ütülenmiş bembeyaz çarşafların arasında uyanmış olması pek

o kadar önemli değildi.

Hatta Michael’ın geceleyin onu uyandırmadan odasına taşımış

olabileceğini düşününce Penelope oldukça hisleniyordu.

Belli ki Michael nazik, şefkatli ve sevecen bir kocaydı

ve korkunç bir maskaralık olarak başlayan evlilikleri de çok

daha saygın bir görünüm kazanacaktı.

Penelope zevkli ve gösterişli bir şekilde döşenmiş kahvaltı

odasındaki uzun ve kaliteli masaya oturup Michael’ın

-çocukluğundaki gibi- hâlâ kahvaltıda sosis yemekten hoşlanıp

hoşlanmadığını merak ederken kocasının birazdan gelip

kendisine eşlik edeceğini umut etti.

Genç uşaktan içinde yumurta ve kızarmış ekmek olan

(görünürde sosis yoktu) bir kahvaltı tabağı kabul ederken de

kocasının birazdan gelip kendisine eşlik edeceğini umut etti

IW

Tabağı hanımefendisine uzatan genç uşak topuklarını abartılı

bir tavırla birbirine vurduktan sonra odanın köşesindeki yerine

geri dönmüştü.

Penelope, kızarmış ekmeğini yavaş yavaş yerken de MichaelTn

gelip kendisine katılacağını Ümit etti.

Hızla soğuyan çayını yudumlarken de.

Kısa-sürede-gözüne-çok-uzun-görünmeye-başlayan-masanın

uzak ucundaki boş sandalyenin sol tarafına düzgünce

katlanıp konmuş gazeteye göz atarken de...

Ne var ki beklemeyle geçen bir saatin ardından Penelope

ümit etmeyi bıraktı.

Michael gelmeyecekti.

Penelope yalnız kalmıştı.

Aniden köşedeki uşağın farkına vardı. İşi aynı anda hem

hanımının neye ihtiyacı olabileceğini bir çırpıda anlamak

hem de onu tamamen görmezden gelmek olan genç uşağın

orada olduğunu fark edince Penelope yanaklarının kızardığını

hissetti.

Çünkü genç uşak hiç kuşkusuz korkunç derecede utandırıcı

şeyler düşünüyordu.

Penelope onun olduğu tarafa şöyle bir göz attı.

Uşak bakmıyordu.

Ama kesinlikle düşünüyordu.

Michael gelmiyordu.

Saltık, salak Penelope...

Michael elbette gelmeyecekti.

Önceki gece yaşananların onun için büyülü bir tarafı yoktu.

Olanlar bir zorunluluğun sonucuydu. Penelope’yi resmî

olarak karısı yapmıştı. Sonra da tüm iyi kocaların yapacağı

gibi karısını kendi haline terk etmişti.

Yalnızlığına.

Penelope boş tabağına göz attı, sevinçle yediği yumurtasının

sarısı iyice katılaşarak porselene tuhaf bir şekilde yapışmıştı.

Evli bir kadın olarak adım attığı yeni hayatının ilk tam

günüydü ve kahvaltısını tek başına yapıyordu. Evvelden beri

kendisini pek az tanıyan bir kocayla yapacağı kahvaltının

aslında yalnızlık içinde geçeceğini düşündüğü hesaba katılacak

olursa bu bir hayli ironikti. Şimdiyse onu görmemek

için elinden geleni yapan küçücük bir uşağın dikkatli gözleri

altında kahvaltısını tek başına yapacağına, kocasıyla kahvaltı

etmeyi zevkle kabul ederdi.

Zira görünüşe bakılırsa onu sıradan bir eşten beklenenlere

kıyasla çok daha fazlası için isteyen bir adamla evlenmeyi

arzularken ondan alelade şeyler bile istemeyen bir adamla

evlenivermişti.

Belki de dün gece yanlış bir şey yapmıştı.

Yüzünün kızarıklığı kulaklarına ulaşmıştı ve Penelope nerede

yanlış yapmış olabileceğini, neyi yapmamış olsa düğün

gecesinin daha farklı bir seyir izleyebileceğini düşünmeye

çalışırken kulaklarının yandığını, hem de muhtemelen kırmızı

güller gibi yandığını hissediyordu.

Ancak ne zaman kafasını toparlayıp düşünmeye çalışsa

her seferinde genç uşağı hatırlıyordu. Durduğu köşede kendi

kendine kızaran, hanımına ne söylemesi gerektiğini bilemeyen

ve çok büyük ihtimalle içinden, “Keşke hanımım kahvaltısını

bitirse de odadan çıksa,” diye düşünen genç uşağı.

Bu odadan çıkmak zorundaydı Penelope.

Bir markizin tüm zarafetiyle masadan kalktı ve yaşadığı

utancı görmezden gelmeye çalışarak kapıya yöneldi. Bereket

versin ki yalnızca bir koşuya mümkün olduğunca yakın olarak

nitelendirilebilecek bir hızla odayı geçerken uşak onun

gözlerine bakmamıştı.

Ancak Penelope kapıya ulaşamadan kapı açıldı ve Bayan

Worth içeri girdi. Aniden durmaktan başka bir seçeneği kalmayan

Penelope’nin, bu soğuk ocak gününde mantığa dayanmaktan

ziyade oyunu güzellikten yana kullanarak seçtiği sarı

gündüz elbisesinin etekleri bacaklarının etrafında hışırdayarak

dalgalanmıştı.

Nefes kesici güzellikteki genç hizmetçi odanın eşiğinde

durdu ve herhangi bir duygu emaresi vermeden hı/lıca reverans

yaptıktan sonra, “Günaydın, leydim.” dedi

Penelope aynısını yapmamak için kendisini zor tutarak ellerini

vücudunun ön tarafında kenetledi ve, “Size de günaydın.

Bayan Worth." diye karşılık verdi.

Nezaket sözcüklerini arkalarında bırakan iki kadın birbirlerine

uzunca bir süre baktıktan sonra baş hizmetçi, “Lord

Boume benden size çarşamba günü Tottenham Konağı'ndaki

akşam yemeğine katılacağınızı bildirmemi istedi.” dedi.

Yemeğe üç gün vardı.

“Ya.” Michael'ın böyleşine basit bir mesajı ona bir hizmetkârla

ulaştırmış olması. Penelope'nin önceki gece yaşananlar

hakkında ne kadar yanıldığını anlamasını sağlamıştı.

Eğer Michael karısına basit bir akşam yemeği davetini bizzat

haber verecek zamanı bulamıyorsa o halde karısına pek az

ilgi duyuyor olmalıydı.

Penelope derin bir nefes alarak yaşadığı hayal kırıklığını

aklından çıkarmaya çalıştı.

“Ayrıca Lord Bourne size bu akşam yemeğinin karı-koca

olarak katılacağınız ilk davet olacağını hatırlatmamı da istedi.”

Penelope’nin, yaşadığı hayal kırıklığını aklından çıkarmaya

çalışmasına gerek kalmamıştı; zira hayal kırıklığının

yerini bir anda öfke almıştı. Penelope gözlerini hızla baş

hizmetçiye çevirdi. Bir an için böylesi bariz bir açıklamada

bulunmayı uygun görenin Bayan Worth olup olmadığını

düşündü. Sanki Penelope salağın tekiymiş de önceki günün

olaylarını hatırlamaktan acizmiş gibi. Sanki henüz karı-koca

olarak sosyeteye takdim edilmediklerini bir şekilde unutabilirmiş

gibi.

Fakat Bayan Worth’e bakınca bu uyarıyı gerekli gören

uyuz şahsiyetin kocası olduğunu mutlak bir kesinlikle kavradı.

Kocası belli ki onun yemek davetlerine cevap verme

ya da bu davetlerin önemini idrak etme yeteneğine pek az

güveniyordu.

Düşünmeden bir kaşını kaldırıp baş hizmetçiyle göz göze

geldi ve. “Ne harika bir hatırlatma,” dedi. “Evleneli henüz

yirmi dört saat bile olmadığını ve bu süre boyunca evden dı-

196

şan çıkmadığımı fark edememiştim. Bana böyle basit şeyleri

hatırlatmaya hevesli olan bir kocamın olması ne büyük

şans, öyle değil mi?” Bu sözlerdeki alaycılığı sezen Bayan

VVorth’ün gözleri kocaman açıldı ancak kadın herhangi bir

cevap vermedi. “Bunu bana bizzat, kahvaltı sırasında hatırlatamamış

olması ne kötü. Kendisi evde mi?”

Bayan Worth kısa bir tereddüdün ardından yanıtladı. “Hayır,

leydim. Surrey’den döndüğünüzden beri eve gelmedi."

Bu doğru değildi elbette. Fakat Penelope’nin bundan çıkardığı

anlam şuydu. Michael gece geç saatte eve dönmüş ve

ilişkilerinin hemen ardından çıkıp gitmişti.

Elbette gitmişti.

Penelope öfkesinin arttığını hissetti.

Michael eve evliliklerini tamamına erdirmek için gelmiş

ve hemen ardından tekrar çıkıp gitmişti.

Penelope’nin hayatı böyle olacaktı demek. Kocasının geçici

heveslerine bağımlı olacak, onun isteklerini yerine getirecek,

davet edildiğinde onunla yemeklere katılacak ve edilmediğindeyse

evde tek başına oturup bekleyecekti.

Ne büyük felaket.

Başını kaldırıp Bayan Worth'ün gözlerine baktığında orada

bir anlayış ifadesi gördü ve bundan nefret etti.

Michael'ın onu bu denli utandırmasından nefret etti. Michael'm

ona kendisini bu kadar talihsiz... Bu kadar a: hissettirmesinden

nefret etti.

Ama evlilikleri böyle olacaktı işte. Bunu Penelope tercih

etmişti. Aslında tercih Michael’a ait olsa bile Penelope de

bir yanıyla bu evliliği istemişti. Evliliklerinin daha fazlasına

tekabül edeceğine inanmıştı.

Aptal Penelope!

Aptal ve zavallı Penelope...

Omuzlarını dikleştirerek, “Kocama kendisiyle çarşamba

günü, Tottenham Konağı’ndaki yemek için görüşeceğimi

söyleyebilirsiniz," dedi.

ON BİRİNCİ BÖLÜM

Sevgili M...

Tommy seni tatilinin başında kasabada gördüğünü söyledi

ama konuşacak zaman bulamamışsın. Buna çok üzüldüm,

Tommy de öyle.

Pippa üç ayaklı bir köpeği sahiplendi ve (kulağa ne kadar

nahoş gelirse gelsin) küçük köpeğin göl kenarında hoplayıp

zıplamasını izlerken sakat ayağı bana seni hatırlatıyor. Sen

olmadan Tommy ve ben üç bacaklı bir köpeğiz. Ulu Tanrım!

Bu, senin yokluğunda hazırcevap/ılığımı korumak için başvurmam

gereken türden bir benzetme; durum gittikçe kötüleşiyor.

Çaresizlikle,

P.

Needham Malikânesi, Haziran 1817

Cevap yok

Yalanların en kötü tarafı, onlara inanmanın fazlasıyla kolay

olmasıdır.

Söz konusu yalanları siz söylemiş olsanız bile.

Belki de bilhassa siz söylemişseniz.

Üç gün sonra Penelope ve Michael, Tottenham Konağı’ndaki

akşam yemeğinin onur konuğuydular. Bu yemek onlara,

aşk evliliklerinin özenle geliştirdikleri hikâyesini cem iy e tin

en geveze dedikoducularına anlatmaları için mükemmel bir

fırsat sağlıyordu.

Penelope ve Michael’ın söylediği her bir cümleye nasıl

büyük bir dikkat gösterdikleri göz önüne alınırsa söz konusu

dedikoducu şahsiyetlerin isimlerinin hakkını vermeye dünden

razı oldukları söylenebilirdi.

Eh, tabii bir de bakışlar vardı.

Penelope bu bakışları hiç özlememişti... Özellikle de yola

çıkışlarını davete çok erken ya da çok geç ulaşmaktan kaçınacak

şekilde planladıkları için Tottenham Konağı’na yalnızca

birkaç dakika önce giriş yaptıklarında davetlilerin geri kalanlarının

konağa erkenden gelmiş olduklarını gördükleri zaman.

Belli ki davetliler Boume Marki ve Markizi’nin sosyetedeki

ilk gecelerinin tek bir anını bile kaçırmak istememişti.

Michael düşünceli bir şekilde iri ve sımsıcak elini Penelope’nin

beline yerleştirip onu davetlilerin yemek servisini

bekledikleri kabul salonuna yönlendirdiği zaman çevredekilerden

gelen merak dolu bakışları da hiç özlememişti Penelope.

Michael elini öyle hassas bir şekilde beline yerleştirmiş

ve bunu da -Penelope’nin hayal meyal hatırladığı- sıcacık bir

tebessümle o kadar münasip bir şekilde desteklemişti ki Penelope

hem kocasının stratejik zekâsına duyduğu hayranlığı

hem de kendisinin bu küçük hareketten aldığı beklenmedik

zevki saklamakta zorlanmıştı.

Bu bakışları, salon fazlasıyla soğuk olmasına rağmen hızla

sallanan yelpazeler ve Penelope’nin duymazdan geldiği fısıldaşmalar

takip etmişti. Penelope herhangi bir tepki vermek

yerine başını kaldırıp kocasına bakmış ve gözlerinde bir eşe

münasip görülecek sevecen bir ifade olmasına özen göstermişti.

Bunu da başarmış olmalıydı çünkü Michael kulağına

eğilip, “Harika götürüyorsun.” diye fısıldamış ve Penelope.

kocasının onun üzerindeki gücüne direneceğine yemin etmiş

olmasına rağmen Michael bu fısıltısıyla Penelope'nin içini

zevkle doldurmuştu.

Penelope bu sıcacık, vıcık vıcık duygu yüzünden kendi

kendini azarlamıştı.

Michael’ı düğün gecelerinden beri görmediğini ve Micha-

»<*»

el'm, sergileyeceği tüm kocalara özgü hareketlerin bir gösteriden

ibaret olduğunu gayet açık bir şekilde ifade ettiğini

kendine hatırlatmış ama yanaklarının kıpkırmızı kesilmesine

yine de engel olamamıştı. Kocasıyla göz göze geldiğinde Michael'ın

yüzünde müthiş bir tatmin ifadesiyle karşılaşmıştı.

Michael eğilip. “Yanaklarının kızarması mükemmel oldu,

küçük masum çocuğum.” demesiyle Penelope'nin yanaklarını

kızartan alevleri daha da körüklemişti. Sanki -tam tersi

doğru olduğu halde- birbirlerine son derece âşıklarmış ve

aralarında büyük bir bağlılık varmış gibi.

Elbette akşam yemeği için birbirlerinden ayrılmışlar ve

esas zorluk o zaman başlamıştı. Penelope’ye yerine kadar Vikont

Tottenham ve de Britanya'nın en fazla okunan iki gazetesinin

yayıncısı olan Bay Donovan West eşlik etmişti. West,

Penelope'nin tedirginliği de dâhil her şeyi fark eden sarı saçlı

bir yakışıklıydı.

Yalnızca Penelope’nin duyabileceği bir sesle konuşuyordu.

“Sizi şişe geçirmeleri için onlara şans vermeyin. Verirseniz

bu şansın üzerine atlarlar. O zaman da işiniz biter.”

West, kadınları kastediyordu.

Masanın etrafına serpiştirilmiş altı kadın vardı ve hepsi

büzülmüş dudaklarıyla etrafa kibirli bakışlar atıyorlardı.

Gayriresmî sohbetlerine, söylenen her sözcüğün iki farklı anlamı

varmış gibi bir hava hâkimdi: sanki topluluk üyelerinin

hepsi. Michael ve Penelope’nin bilmediği bir şakayı paylaşıyordu.

Eğer Michael ve Penelope kendilerine ait büyük bir sırrı

paylaşmıyor olsaydı. Penelope bu duruma sinirlenebilirdi.

Yemeğin sonuna doğru sohbet dönüp dolaşıp onlara geldi.

“Anlatın, Lord Boume.” Dul Tottenham Vikontesi’nin

tüm masaya yayılan sözcükleri, mahrem bir konuşma için

fazla yüksek çıkmıştı. “Siz ve Leydi Boume nasıl bir araya

geldiniz. Aşk evliliklerine bayılırım.”

Elbette bayılırdı. En iyi skandallar aşk evliliklerinden çıkardı.

Tabii tafrada kaybedilen bekâretler hâlâ ilk sıradaydı.

Penelope bu alaycı düşünceyi bir kenara itti. Sohbet kesilmiş.

herkes sessizlik içinde Michael’ın vereceği cevabı bekliyordu.

Michael’ın sıcak ve samimi gözleri Penelope'ninkilere

kaydı. “Leydimle çeyrek saatten fazla zaman geçirip de ona

hayran kalmayacak insana şaşarım.” Bu sözler tam bir kepazelikti;

aristokrasinin görmüş geçirmiş, tecrübeli üyeleri

böyle bir şeyi asla yüksek sesle söylemezdi, inansalar bile

söylemezlerdi. Masadaki insanlar şaşkınlık içinde nefeslerini

tutmuşlardı. Michael umursamayarak ekledi. “St. Stephen

gününde orada bulunduğum için gerçekten çok şanslıydım.

Tabii eşim orada bulunduğu için de öyle... Hanımefendinin

kahkahaları bana tamir etmem gereken tüm hatalı yönlerimi

hatırlatıverdi.”

Bu sözler ve MichaelTn dudaklarının belli belirsiz bir gülümsemeyle

kıvrılması karşısında Penelope’nin kalbi büyük

bir hızla atmaya başladı.

Sözcüklerin gücü inanılmazdı. Her ne kadar sahte olsalar

bile.

Penelope kendini tutamayarak Michael’a gülümsedi. Ayrıca

başını eğerken de rol yapmasına gerek kalmadı, zira Michael’ın

kendisine olan ilgisi karşısında aniden utanmıştı.

“Ayrıca hanımefendinin çeyizinin, markiliğe ait olan arazilere

bitişik olması da büyük şans.” Bu sözler, diğer insanların

acı çekmesinden zevk alan ve Penelope’nin hiç sevmediği

sefil bir kadın olan Holloway Kontesi’nden gelmişti. Penelope

kontese bakmadı. Bunun yerine kocasına odaklandıktan

sonra söze başladı.

“Daha çok benim açımdan bir sürpriz oldu. Leydi Hollovvay,”

dedi, gözlerini kocasından ayırmadan. “Zira çocukken

birbirimize komşu olmasaydık, eminim ki eşim beni asla

bulamazdı.”

Gözleri hayranlıkla parlayan Michael kadehini ona doğru

kaldırdı. “Bir noktada nelerden mahrum kaldığımı fark ederdim,

hayatım. O zaman da seni aramaya çıkardım."

Sözcükler içini ısıtsa da Penelope bütün bunların bit oyun

201

olduğunu çabucak hatırlayıverdi.

Michael kontrolü eline alıp hikâyelerini detaylandırmaya;

o zamana kadar aklını, kalbini ve birine âşık olma sebebini

kaybetmiş olduğu konusunda davetlilere güvence vermeye

başlayınca Penelope derin bir nefes aldı.

Michael yakışıklı ve zekiydi, etkileyici ve eğlenceliydi;

ayrıca yaşadığını söylediği pişmanlık da tam kararındaydı...

Geçmişteki hatalarını telafi etmeye çalışıyormuş ve yeni karısının

hatırı için aristokrasiye geri dönmek adına ne gerekiyorsa

yapmaya hazırmış gibi bir hali vardı.

Mükemmeldi.

Penelope. onun gerçekten de orada, etrafını çevreleyen

şenlik katılımcıları ve çobanpüskülü çelenkleriyle birlikte

St. Stephen festivali için Coldharbour papaz evinin içinde

bulunduğuna inanmaya başlamıştı. MichaelTn odanın karşı

tarafından onunla göz göze geldiğine inanmaya başlamıştı.

MichaelTn o gün gerçekten orada olsa kendisine bahşedeceği

o uzun ve ciddi bakışı, bu bakışın kendisini nasıl nefessiz

bırakacağını, başını nasıl döndüreceğini, kendisini nasıl

dünyadaki tek kadın olduğuna inandıracağını hayal ederken

kamındaki düğümü hissedebiliyordu.

Kim bilir Michael güzel sözleriyle onu nasıl tavlardı?

Tıpkı diğerlerini tavladığı gibi.

“ ...Doğrusunu söylemek gerekirse hayatımda hiç reel

yapmamıştım. Ama hanımefendiyi görünce içimden sonsuza

kadar dans etmek geldi.”

Masa kahkahalarla çınlarken Penelope kadehini kaldırdı

ve alkolün bulanan midesine iyi geleceğini ümit ederek şarabından

küçük bir yudum aldıktan sonra masadaki davetlileri

fırtınalı aşklarının hikâyesiyle eğlendirmekte olan kocasını

izledi.

“Sanırım kısa süre sonra Coldharbour*a döndüm ve geride

bıraktığım tek şeyin Falconwell Malikânesi olmadığını

kavradım.” Michael'ın gözleri masanın karşı tarafındaki Pcnelope'ninkileri

bulurken Penelope o gözlerde gördüğü ışıltı

karşısında nefesini tuttu. “Başka birisi bulmadan onu buldu-

202

ğum için Tanrı’ya şükrediyorum.”

Penelope’nin kalbi güm güm atarken masadaki kadınlar

hep bir ağızdan iç geçirdi. Michael tüm hovardalar gibi tatlı

dilliydi.

Leydi Hollovvay sinsi bir tavırla, “Gerçi talipleriniz de kapınızda

sıraya girmiş değildi herhalde,” derken biraz fazla

yüksek bir sesle kahkaha attı. “Öyle değil mi, Leydi Bourne?”

Evde kalmışlığına yapılan bu zalim dokundurma karşısında

zihninin bomboş kaldığını hisseden Penelope, iğneleyici

bir karşılık arıyordu ki kocası yardımına koşarak hemen söze

girdi. “Onların düşüncesine bile dayanamadım,” dedi, ciddi

bir tavırla dosdoğru Penelope’nin yüzüne bakıp onu utandırarak.

“Bu kadar çabuk evlenmemizin sebebi de bu.”

Leydi Holloway homurdanarak şarabını dudaklarına götürürken

Bay West gülümsedi. “Peki ya siz, Leydi Boume?”

diye sordu. “Aranızdaki etkileşim sizin için sürpriz oldu mu?”

Michael yeşil-gri gözlerinde parlak bir ışıltıyla araya girdi.

“Dikkatli ol, hayatım. Beyefendi birazdan söyleyeceklerini

yarınki gazetelere taşımaktan çekinmeyecektir.”

Davetlilerden kahkahalar yükselirken Penelope gözlerini

Michael’dan alamadı. Michael onu yakalamış ve usta bir şekilde

ağına düşürmüştü. Penelope gazete sahibinin sorusuna

karşılık verirken dosdoğru kocasına bakıyordu. “Hiç sürpriz

olmadı. Doğrusu, yıllardır Michael’ın geri dönmesini bekliyormuşum

gibi geldi.” Duraksayıp kafasını salladı. “Şey,

özür dilerim; Michael değil, Lord Bourne.” Suçluymuş gibi

küçük bir kahkaha attı. “En başından beri onun harika bir

koca olacağını biliyordum. Benim harika kocam olacağı için

de çok mutluyum.”

Michael’ın gözlerinde beliriveren sürpriz ifadesi göründüğü

gibi kayboldu ve bunu -Penelope’nin hiç aşina olmadığı-

sıcak bir kahkaha takip etti. “Görüyorsunuz ya? Hatalı

yönlerimi tamir etmeyecektim de ne yapacaktım?"

“Gerçekten dc öyle.” Bay West şarabından bir yudum

ahrken bir an için kadehinin üzerinden Penelope'yı süzdü

Penelope de bunu görünce bazı şeylerden emin oldu. Adam

-Penelope sanki gece elbisesinin üzerine Yalancı yazdırmış

gibi- onların sahteliğini görmüş ve Penelope'yle Michael'm

aşkla uzaktan yakından ilgisi olmayan bir nedenle evlendiklerini,

Michael'ın evliliklerini tamamına erdirip onu tekrar

yatak odasına taşıdıktan sonra Penelope'yle tek bir anını bile

paylaşmadığını anlamıştı.

Ona yalnızca evliliklerini yasal hale getirmek için el sürdüğünü

ve şimdi de gecelerini ondan uzakta. Tanrı bilir kimlerle

ne yaparak geçirdiğini...

Penelope krem karameliyle ilgileniyormuş gibi yaparak

Bay West'in daha fazlasını öğrenmek için üstüne gelmeyeceğini

ümit etti.

Michael tüm etkileyiciliğiyle söze girdi. “Bu doğru değil

elbette. Son derece başarısız bir koca olduğumu söyleyebilirim.

Penelope’nin benden ayrı olmasının düşüncesine bile

katlanamıyorum, diğer erkeklerin onun dikkatini çekmesinin

fikrinden bile nefret ediyorum. Ve sizi uyarıyorum, sezon

başlayıp Penelope'yi başka dans partnerlerine ve yemek arkadaşlarına

teslim etmem gerektiğinde tam bir kabalık timsali

olacağım.” Michael duraksayınca Penelope onun bu sessizliği

nasıl da ustalıkla kullandığına dikkat etti. Kocasının

gözleri, çocukluğundan beri görmediği bir neşeyle parlıyordu.

Aslında olmayan bir neşeyle. “Hepiniz unvanımı tekrar

kullanmaya karar verdiğim için üzüleceksiniz.”

Dul vikontes, “İlgisi bile yok,” diyerek araya girdi. Normalde

soğuk bir ifadesi olan gözleri heyecanla ışıldıyordu.

“Sizi tekrar sosyetenin içine kabul etmekten çok mutluyuz,

Lord Boume. Çünkü hiçbir şey bir aşk evliliğinden daha

arındırıcı olamaz.”

Bu bir yalandı elbette. Aşk evlilikleri başlı başına skandal

sayılırdı ama Michael ve Penelope soyluluk bakımından kadının

üstünde yer alıyordu. Aldıkları davet ise genç Tottcnham'dan

gelmişti, yani yaşlı kadının bu konuda yapabileceği

hemen hemen hiçbir şey yoktu.

Michael yine de bu sözlere gülümsedi. Penelope ise o

anda gözlerini kocasından ayıramadı. Michael'ın dudaklarındaki

gülümseme etrafındaki her şeyi aydınlatıyordu âdeta,

yanağında beliren gamzesi ve dolgun dudaklarının kıvrılması

onu daha yakışıklı bir adam yapmıştı.

İnsanlarla rahatça şakalaşıp etkileyici tebessümlerle gülen

bu adam kimdi böyle?

Ve Penelope onu kalmaya nasıl ikna edecekti?

“Gerçekten de tam bir aşk evliliği olmalı... Eşiniz her sözcüğünüze

nasıl da ilgi gösteriyor, baksanız.” Konuşan Vikont

Tottenham’dı, bariz bir şekilde onlara desteğini sunuyordu.

Michael dudaklarındaki tebessüm solarken dönüp Penelope’ye

baktığında Penelope’nin utanmış gibi yapmasına gerek

kalmadı.

Dul vikontes oğluna imalı imalı bakarak söze girdi. “Eh,

sen de Bourne’u örnek alıp kendine bir eş bulsan ne iyi olacak.”

Michael alaycı bir sesle, “Eşimin kız kardeşleri var, Tottenham,”

diye ekledi.

Tottenham kibarca gülümsedi. “Onlarla tanışmayı sabırsızlıkla

bekleyeceğim.”

Penelope bir anda anladı. Michael, bir bebeğin elinden

şekerini alır gibi Olivia’nın Lord Tottenham’la tanışıp mümkünse

evlenmesinin temellerini atıvermişti.

Gözleri açılarak şaşkınlıkla kocasına baktı, Michael ise

onun bakışını pek önemsemeden konuşmasına devam etti.

“Sonuçta karıma o kadar âşığım ki etrafımdaki erkekleri kendi

aşklarını aramaya teşvik etmekten kendimi alamıyorum.'

Yalanlar... Mükemmel yalanlar...

İnanılası...

Dul vikontes karşılık verdi. "Doğrusu ben kendi hesabıma

bunun harikulade bir fikir olduğunu düşünüyorum.' 'iaşh

kadın ayağa kalkınca masanın etrafındaki erkekler de hemen

ayaklandı. “Galiba beyefendileri kendi sohbetleriyle baş başa

bıraksak çok iyi olacak.”

Hanımefendiler bu imayı anlayarak hemen masadan a\

nldılar ve şeri içip dedikodu yapmak üzere başka bir oda

ya çekildiler. Penelope dedikoduların ilgi odağı olacağından

emindi.

Dul vikontesi takip ederek ağır adımlarla şirin bir salona

doğru yürüdü fakat içeri adımını atmıştı ki iri ve sıcak bir el

parmaklarını kavradı. Bunu da Michael'ın tok ve aşina sesi

izledi. “Affedersiniz, hanımlar, bir saniyeliğine karıma ihtiyacım

var. Tabii sizin için bir sakıncası yoksa. Dedim ya, ondan

bir saniye bile ayrı kalmaya dayanamıyorum.” Michael, Penelope'yi

odadan koridora çıkarıp salonun kapısını arkalarından

kaparken içerideki kadınlar heyecanla nefeslerini tutmuştu.

Penelope elini Michael’ın elinden kurtararak kimsenin

onları görmediğinden emin olmak için koridorun her iki tarafına

da göz attı. “Ne yapıyorsun sen?” diye fısıldadı. “Bu

hiç şık değil.”

“Bana neyin şık olup neyin olmadığını söylemeyi keser

misin lütfen?” diye karşılık verdi Michael. “Beni daha fazla

kışkırttığını görmüyor musun?” Penelope’yi kapıdan daha da

uzaklaştırarak loş bir duvar oyuğuna soktu. “Zaten sana ne

kadar hayran olduğumla ilgili dedikodu yapmaları bizim yararımıza

olur, hayatım.”

“Bana ‘hayatım’ demene gerek yok, bunu sen de biliyorsun,”

diye fısıldadı Penelope. “Ben senin hayatın değilim.

Michael elini onun yüzüne doğru kaldırdı. “İnsanların arasındayken

öylesin.”

Penelope elini salladı. “Kes şunu.” Duraksadıktan sonra

sesini alçalttı. “Sence bize inanıyorlar mı?”

Michael ona dargın gözlerle baktı. “Neden inanmasınlar

ki. sevgilim? Anlattıklarımızın her sözcüğü doğru.”

Penelope gözlerini kıstı. “Neyi kastettiğimi biliyorsun.”

Michael yaklaşarak fısıldadı. “Duvarın kulağı vardır, sevgilim;

olduğunu biliyorum.” Sonra da Penelope’yi yaladı.

Gerçekten yaladı! Kulağını diliyle enfes bir şekilde okşadı ve

Penelope de bu beklenmedik zevk karşısında onun kollarını

kavradı. Herhangi bir karşılık veremeden Michael dudaklarını

onun kulağından çekti ve elini tekrar çenesine götürerek

Penelope’nin yüzünü kendisininkine bakacak şekilde yana

206

eğdi. “İçeride harikuladeydin.”

~ Harikulade. Sözcük ruhunda dalgalar halinde yankılanırken

Penelope büyük bir hazza kapıldığını hissetti. Bu sırada

Michael da eğilerek boynuna, nabzının deli gibi attığı yere

sıcak bir öpücük kondurdu.

“Bizi yargılamalarından hoşlanmadım,” dedi Penelope.

“Özellikle de Hollovvay’in sözlerinden.”

“Holloway kaltağın tekidir.” Penelope “kaltak” sözcüğünü

duyunca nefesini tutarken Michael fısıldamaya devam

etti. “İyi bir dayağı hak ediyor. Kocası olacak kontun bunu

yapamayacak kadar çelimsiz olması çok yazık.”

Penelope bu cümleden büyük bir keyif duydu ve kendine

engel olamayarak gülümsedi. “Kadınları şaplaklamak konusunda

hiçbir tereddüdün yokmuş gibi konuşuyorsun.”

“Sadece hoşuma gidenleri.” Michael hareketsiz kalarak

başını kaldırdı ve karanlık bakışları küçük duvar girintisinde

Penelope’ninkileri buldu.

Penelope bu sözlerdeki kadife vaadi duymazdan gelmeye

çalıştı. Bunun gerçek olmadığını hatırlamaya çalıştı. Bu gecenin

bir paravan olduğunu, bu yabancı adamın kocası olmadığını,

kocasının onu kendi kazancı için kullanmak dışında

bir şey yapmadığını hatırlamaya çalıştı.

Ama bu gecenin Michael'İa ilgisi yoktu. Her şey Penelope

ve kız kardeşleri içindi. “Teşekkürler, Michael,” diye

fısıldadı Penelope karanlıkta. “Anlaşmanın bu kısmını yerine

getirmek zorunda olmadığını, kız kardeşlerime yardım etmek

zorunda olmadığını biliyorum.”

Michael uzunca bir süre sessiz kaldı. “Elbette zorundayım.”

Michael’ın sözünü tutmak konusundaki kararlılığı Penelope’yi

şaşırtırken aynı zamanda ona anlaşmalarını da hatırlattı.

“Demek hırsızların arasından da namuslular çıkabiliyormuş.”

Penelope tereddüt ettikten sonra ekledi. “Peki ya

anlaşmanın geri kalanı?”

Michael’ın koyu kaşlarından biri havaya kalktı.

Beni ne zaman tura çıkaracaksın?”

“Bakıyorum da sıkı pazarlık yapmayı öğreniyorsun.”

“Başka yapacak neyim var ki?” diye karşılık verdi Penelope.

“Yoksa sıkılıyor musun, karıcığım?”

“Neden sıkılayım ki? Evinin duvarlarını seyretmek o kadar

zevkli ki.”

Michael onun bu sözlerini duyunca kıkırdadı ve çıkardığı

sesle Penelope'nin içine sıcak bir ürperti yayıldı. “Pekâlâ.

Aradığın heyecanı neden şimdi yaşamayasm ki?”

“Çünkü şu anda insanları senin değiştiğine ikna etmeye

çalışıyoruz, bir anda ortalıktan kaybolmamız hiç yararlı olmaz.”

“Ah, bence hanım hanımcık karıcığımla ortadan kaybolmamın

büyük yararı olur.” Michael biraz daha yaklaştı.

“Daha da önemlisi, bundan senin de hoşlanacağını biliyorum.”

“Tottenham Konağı’nm koridorunda bir hırsız gibi saklanmaktan

mı?”

"Hırsız gibi değil.” Michael duvar girintisinin kenarından

başını çıkarıp koridora baktıktan sonra gözlerini tekrar Penelope’ye

çevirdi. “Gizli saklı bir ilişki yaşayan tatlı bir hanımefendi

gibi.”

Penelope alaycı bir ses çıkardı. “Kendi kocasıyla."

“Bir kadının kocasıyla kaçamak yapması...” Michael

cümlesini yarım bırakırken gözleri kararmıştı.

“Gayet normaldir mi diyecektin?”

Michael’ın ağzının bir kenarı seğirdi. “Hayır, ‘tam bir maceradır'

diyecektim.”

Macera.

Penelope bunu duyunca hareketsiz kaldı, başını kaldırıp

kocasına baktı. Dudaklarında yaramaz bir sırıtma olan Michael

onun yüzünü avucunun içine aldı. Her şeyiyle, sıcaklığıyla.

kokusuyla, bedeniyle Penelope’yi sarmalıyordu.

Penelope’nin onu geri çevirmesi gerekirdi. Ona düğün gecelerinin

en az Tottenham Konağı’ndaki bu davet kadar basit

ve sıkıcı geçtiğini söylemesi gerekirdi.

O küstah tavrım yüzüne vurması gerekirdi.

Ama yapamadı. Çünkü bunu tekrar istiyordu. Michael'ın

kendisini öpmesini, tenine dokunmasını istiyordu. Michael

sanki hiçbir duygu beslemiyormuş gibi onu bırakıp gitmeden

önce o gece yatak odasında neler yaşadıysa hepsini yeniden

hissetmek istiyordu.

Bu adam öylesine yakın, öylesine yakışıklı, öylesine erkeksiydi

ki... Ve Penelope, bir an heyecan verici ve komik

olup bir dakika sonra karanlık ve tehlikeli bir varlığa dönüşen

bu adamın gözlerine baktığında bir şey fark etti: Michael’ın

teklif edeceği her türlü maceraya hazırdı.

Tottenham Konağımın koridorundaki bu duvar girintisinde

bile olabilirdi.

Yanlış olduğunu bilse bile bunu yapabilirdi.

Avuçlarını Michael’ın göğüslerine dayayıp oradaki sert ve

güçlü kasları hissetti. Tam Michael'ın üzerine göre dikilmiş

kat kat kıyafetlerin altındaki kasları... "Bu gece o kadar farklısın

ki. Seni tanıyamıyorum.”

Michael’ın gözlerinde bir şey parladı ama o kadar hızla

gelip geçmişti ki Penelope ne olduğunu anlayamadı. Michael

konuştuğunda sesi alçak ve yumuşaktı, ayartıcıydı. "O halde

neden beni daha iyi tanımaya çalışmıyorsun?”

Gerçekten neden?

Penelope parmak uçlarında yükselirken Michael da ona

doğru eğildi ve yakıcı bir öpücükle dudaklarını kavradı.

Sonra da vücudunu vücuduna dayayarak onu duvara yasladı.

Penelope’nin; ellerini yukarı kaldırıp kollarını onun

boynuna dolamaktan, onu kendine doğru çekmekten başka

şansı kalmamıştı. Michael sert ama ipeksi dudaklarıyla ona.

istediğinden bile habersiz olduğu, mümkün olabileceğinden

bile habersiz olduğu bir şey verdi: Penelope’nin asla unutmayacağı

sert ve tüketici bir öpücük. Penelope onun dokunuşla

nyla, gücüyle tükenmişti gerçekten. Michael ise tekrar çenesini

kavrayarak Penelope'nin ağzını kendi ağ/mm duruşuna

göre hizalamakla meşguldü.

Penelope’nin dudaklarını yalarken dili öylesine haşlan

çıkarıcıydı ki Penelope bir an nefesini tuttu ve Michael da

bu sesten yararlanarak onun açık dudaklarını yakalayıp dilini

içeri kaydırdı. Onu gıdıklıyor, onun tadına bakıyordu. Öyle

ki Penelope en sonunda yaşadığı heyecandan ölebilirmiş gibi

hissetti. Parmakları kendi iradeleriyle Michael'ın ensesindeki

saçların arasına girerken Penelope de doğrulup kendini

ona doğru bastırdı: bu sefer daha sıkı, daha ahlaksız bir şekilde...

Ama umurunda bile değildi.

Hem de hiç değildi... Michael durmadığı sürece bunu

umursayamazdı.

Kendini ona doğru biraz daha bastırırken Michael da ellerini

Penelope'nin vücudundan aşağı doğru işkence edercesine

kaydırarak göğüslerinin dış tarafına belli belirsiz bastırdı.

Ama bu Peneleope'nin daha önce hiç aklına gelmeyen yerlerinin

acıyla sızlamasına yetmişti. Derken Michael ellerini

daha da aşağı kaydırarak kalçalarını kavradı ve hem şoke

edici hem de baştan çıkarıcı bir güçle Penelope'yi kendine

doğru bastırdı.

O bu hareketin verdiği zevkle inlerken Penelope duyduğu

sesle kafasını geriye çekti. Acaba Michael da bu okşayıştan

onun kadar tükenmiş olabilir miydi? Michael bir an için

gözlerini açıp ona baktıktan sonra Penelope’nin dudaklarını

tekrar tutsak edip bu sefer daha derinden, daha sertçe öpmeye

başladı. Ta ki Penelope yaşadığı zevkle kendinden geçene

kadar. Yaşadığı macera, Michael, hepsi onu kendinden geçirmişti.

Saniyeler geçiyordu. Dakikalar... Saatler... Önemi yoktu.

Bir tek bu adanı önemliydi. Bu öpüşme.

Bu.

Birbirlerinden ayrılınca Michael kafasını yavaşça kaldırdı

ve onun dudaklarına yumuşak, acelesiz bir öpücük kondurdu.

Derken Penelope’nin kollarını boynundan çözüp ona gülümsedi.

Bakışları nefes kesiciydi. Penelope bir şeyin daha

farkına varmıştı: Michael çocukluklarından beri ona -sadece

ona- ilk kez gülmüştü.

Bu büyülü bir şeydi.

Michael konuşmak için ağzım açtı. Penelope ise diken üstündeydi.

Michael’ın dudakları az sonra söyleyeceği sözcüğü

şekillendirirken içindeki beklenti duygusunu kontrol edemiyordu.

“Tottenham.”

Kafası karışan Penelope’nin kaşları çatıldı.

“Normalde koridorumda hanımefendilerle fazla içli dışlı

olan centilmenleri hiç tasvip etmem.”

“Peki ya eşlerini öpen kocaları?”

“Gerçeği mi istiyorsun?” Tottenham’ın sesi tatsızdı. “Onlar

daha da çok tepkimi çeker.”

Penelope gözlerini kapattı, büyük bir utanca kapılmıştı.

“Bahse girerim, baldızım Olivia’yla tanışınca fikrini değiştirirsin.”

Bu sözleri duyunca Penelope bir anda Michael’a zarar

vermek istedi. Gerçek, fiziksel bir zarar.

Michael biitün bunları kasten yaptı.

Sırf Tottenham T etkilemek için.

Karısıyla aşk evliliği yaptığı safsatasını sürdürmek için.

Penelope’den uzak kalamadığı için değil.

Penelope aldanmamayı ne zaman öğrenecekti?

“Eğer baldızın da ablası gibiyse korkarım bu bahsi kazanmam

düşünülemez bile.”

Michael kahkaha atarken Penelope irkildi, bu sesten nefret

etmişti. En çok da sahteliğinden. “Bizi biraz yalnız bırakma

ihtimalin olabilir mi acaba?”

“Sanırım bırakmak zorundayım zaten, yoksa Leydi Bourne

bir daha asla benim yüzüme bakamayabilir.”

Penelope gözlerini dikmiş, Michael'ın boyunbağının katlarına

bakıyordu. Kayıtsız görünmenin şu an için imkânsız

olduğunu bildiği için sadece sesini sakin tutmaya çalışarak.

“Bizi yalnız bıraksanız da bu gerçeğin değişeceğini sanmıyorum,

lordum.”

Michael onu bir kez daha kullanmıştı.

Tottenham kıkırdadı. “Brendi servisi başladı.”

Ve bunu söyledikten sonra gitti. Penelope yalnız kalmıştı

Otıu hayal kırıklığına uğratmayı kendine görev bilmiş gibi

görünen kocasıyla yapayalnız. Gözlerini Michael’ın boynundaki

sert kumaştan ayırmadı. “Çok güzel oynadın,” dedi

hüzünlü bir sesle. Michael bu hüznü duyduysa bile hiç belli

etmedi.

Konuştuğundaysa sanki az önce karanlık bir köşede öpüşmüşler

gibi değil de hava durumunu tartışmışlar gibi bir hali

vardı. “Falconvvell için değil, birbirimizi sevdiğimiz için evlendiğimizi

ispat etmek istiyorsak gidecek uzun bir yolumuz

var daha.”

Penelope a: önce yaşadıklarının gerçek olduğuna neredeyse

inanmıştı.

Gerçekten de ne zaman akıllanacaktı? Michael’a bu kadar

kızması, bu kadar incinmesi hiç adil değildi. Sonuçta bu

şapşal aşk evliliği kendi fikriydi! Şu anki hisleri için ancak

kendisini suçlayabilirdi.

Ucuz... Kullanılmış... Kendini böyle hissediyordu işte.

Ancak kız kardeşleri bu sayede saygın evlilikler yapacaktı.

Ve buna değecekti. Buna inanmak zorundaydı.

Penelope hüznünü bir kenara bıraktı. “Bunu neden yapıyorsun?”

Michael'ın kaşları merakla yukarı kalkınca Penelope

devam etti. “Bu maskaralığa devam etmeyi neden kabul

ediyorsun?”

Michael gözlerini kaçırdı. “Çünkü sana söz verdim.”

Penelope başını iki yana salladı. “Sanki... Sanki senden

yararlanıyormuşum gibi hissetmiyor musun?”

Michael'ın ağzının bir köşesinde çarpık bir tebessüm belirdi.

“Ben seninle evlenerek senden faydalanmış olmadım

mı?”

Penelope bunu hiç bu şekilde düşünmemişti. “Oldun galiba.

Ama yine de...” Bu daha kötü bir his, demek istedi Penelope.

Tüm varlığım, sahip olduğum her şey başkalarının hizmetine

koşulmuş gibi hissediyorum. Başını iki yana salladı.

“Farklı geliyor. Ve her şeye rağmen pişmanım; kardeşlerim

için, benim için böyle bir şey yapmanı istemiş olmaktan dolayı

pişmanım.” a "

Michael kafasını iki yana salladı. “Asla pişman olma."

*‘Bu da başka bir kural mı?”

“Sadece düzenbazlar için geçerli. Kumarbazlar kaçınılmaz

olarak pişman olurlar.”

“Olabilir ama ben yine de pişmanım.”

“Gerek yok. Bu maskaralıkta sana ortak olmamın kendi

açımdan iyi bir sebebi var.”

Penelope hareketsiz kaldı. “Öyle mi?”

Michael başıyla onayladı. “Öyle. Hepimiz bu kumardan

bir şeyler kazanıyoruz.”

“Sen ne kazanıyorsun ki?” Michael sessiz kalınca Penelope

ruhunun derinliklerinde büyük bir belirsizliğe kapıldı.

“Kazandığını kimden kazanıyorsun?” Michael karşılık vermedi

ama Penelope aptal değildi. “Babamdan. Başka bir şev

daha var. Söyle bana, ne?”

“Önemli değil,” dedi Michael. Ama öyle bir ifadeyle söylemişti

ki Penelope aksine bunun çok önemli olduğunu düşünmeye

başladı. “Şu kadarını söyleyeyim, yaptığımız anlaşmadan

pişmanlık duymana gerek yok çünkü bu anlaşma

sayesinde benim de kazanacağım şeyler olacak. Seni diğer

hanımların yanına geri götüreyim,” diyen Michael elini uzattı.

Tuhaf bir şekilde, Michaerın bu oyunu kendi kazancı için

oynadığı fikri, Penelope’nin kendini daha da kötü hissetmesine

yol açtı. Sanki o da Michael’ın yalanlarının kurbanı olmuş

gibi.

İçinden yükselen ihanet duygusuyla kendini geriye çekti.

“Bana dokunma.”

Michael bu sözlerdeki öfkeyi anlayamamış gibi kaşlarını

çattı. “Efendim?”

Penelope onu yanında istemiyordu. Kendisinin dc kandırıldığını

hatırlamak istemiyordu. “Onlar için romantik âşık

rolü oynuyor olabiliriz ama ben onlar değilim. Bana bir daha

dokunma. Onlar görmeyecekse dokunma.”

Buna kutlanabileceğimi sanmıyorum.

Michael, bu isteği duyduğunu ve söyleneni sapacağını ka

milamak ister gibi her iki elini dc havaya kaldırdı.

Penelope ise bir şey daha söyleyip de duygularını ele vermemek

için dönüp yürümeye başladı.

Loş koridora adımını atmıştı ki Michael, “Penelope.” diye

seslendi. Penelope durdu, ruhunun derinliklerinde küçük bir

umut vardı. Michael’ın özür dileyebileceğine dair: Penelope'ye

yanıldığını, aslında ona değer verdiğini, onu istediğini

söyleyebileceğine dair bir umut. “Bu en zor kısmı, yani şimdi

hanımefendilerin yanma döndüğün zaman, anlıyor musun?”

Sahte bir umut.

Michael, Penelope’ye oynadıkları oyunu devam ettirmesi

gerektiğini söylemeye çalışıyordu. Kadınların Penelope'yi

şimdi baş başa kaldıkları için çok daha dikkatle sorgulayacaklarını

söylemeye çalışıyordu.

Bu büyük bir sınav olacaktı.

Ama Michael’ın buna gecenin en zor kısmı demesi komikti

çünkü Penelope gecenin en zor kısmını biraz önce yaşamıştı.

“Hanımefendileri konuştuğumuz gibi idare edeceğim,

lordum. Gecenin sonunda, bizim birbirimize deli gibi âşık

olduğumuzu düşünecekler ve kız kardeşlerim de böylece

düzgün bir sezon geçirme imkânı bulacaklar.” Penelope sesini

sertleştirdi. “Ama bana kulübünüzü gezdireceğinizi söz

vermiştiniz, bunu unutmazsanız iyi edersiniz. Her ne kadar

cömertliğinizden değil de kurduğunuz tezgâhtaki rolümün

karşılığını ödemek için böyle bir söz vermiş olsanız da.

Michael kasıldı. “Evet, verdim.”

Penelope bir kez, sertçe başını salladı. “Ne zaman gidiyoruz?"

“Bakarız.”

Tüm dünya dillerinde hayır anlamına gelen bu tabiri duyunca

Penelope gözlerini kıstı. “Evet, bakarız herhalde.”

Arkasını döndü ve salona doğru yürümeye başladı. Kapıyı

açıp kadınların arasına tekrar katılmadan önce başını kaldırıp

omuzlarını dikleştirdi.

Öfkesi burnunda olsa da sakin kalmaya söz verdi.

^ 2M

ON İKİNCİ BÖLÜM

Sevgili M...

Tommy. Aziz Michael yortusunda eve gelmişti; çok güzel

bir kutlama yaptık ama kendi Michael ’ımızın yokluğunu çok

hissetik. Yine de hiçbir şeyden geri kalmadık, son böğürtlenleri

toplayıp mide fesadına uğrayana kadar yedik, gelenektendir

ya. Dişlerimiz olduğu gibi boz bir maviye boyandı,

görsen bizimle gurur duyardın.

Belki bu y ıl Noel de gelirsin, ne dersin? Coldharbour ’da

Aziz Stefanos yortusu çok güzel bir bayram oluyor.

Hepimiz seni düşünüyor ve çok özlüyoruz.

Her zaman. P.

Needham Malikânesi. Eyliil ISIS

Cevap yok.

Penelope bana dokunma demişti, kocası da dediğini yapmıştı.

Hatta daha da fazlasını.

Penelope’yi tamamen yalnız bırakmıştı.

O gece Penelope’yi Cehennem Konağı'na getirip bıraktıktan

sonra tek kelime etmeksizin hemen çıkıp erkeklerin

yanlarında eşleri olmadan gittikleri yer her neresiyse oraya

gitmiş, Penelope'yi yalnız bırakmıştı.

Ertesi gece yine Penelope koskocaman, boş yemek odasında

birbiriyle uyumsuz, fazla genç uşakların ilgili bakışları

altında akşam yemeğini tek başına yemişti. En azından arlık

ufaklara alışmaya başlıyordu, bütün yemek boyunca bir kere

bile kızarmadığı için de kendi kendisiyle baya gurur duymuştu.

Sonraki gece Michael yine arabasına binip gitmiş, Penelope

yatak odasının penceresinde aptal gibi arabanın arkasından

bakakalmıştı. Sanki yeterince uzun bakarsa kocası geri

gelecekmiş gibi...

Sanki geri gelip ona islediği evliliği verecekmiş gibi...

Penelope. “Bir daha pencereden bakmak yok,” diye yemin

ederek soğuk, karanlık sokağa sırtını dönüp odanın öbür

tarafına gitti. Ellerini yıkama tasına daldırdı, suyun altında

renklerinin soluklaşmasını, şekillerinin çarpılmasını seyretti.

Evin önünde bir arabanın durduğunu duyunca kendi kendine

hafifçe. “Bir daha pencereden bakmak yok,” diye tekrarlayarak

kalp atışlarının hızlanmasına aldırmamaya ve onu çağıran

pencereden uzak durmaya çalıştı.

Ellerini etkileyici bir dinginlikle kuruladıktan sonra kocasının

yatak odasını onunkinden ayıran kapıya gidip kulağını

soğuk tahtaya dayadı ve içeri girişini duymayı bekledi.

Uzun dakikalar boyunca boynunun tutulmasından başka

hiçbir şey olmayınca sonunda Penelope’nin merakı galip geldi,

kocasının gerçekten eve gelip gelmediğini anlamak için

kendi yatak odasının kapısından koridora gizlice bir göz atmaya

karar verdi.

Koridora bakmak için kapıyı hafifçe, bir iki parmak araladı...

Ve Bayan Worth’le yüz yüze geliverdi.

Hafifçe sıçrayarak kapıyı kadının yüzüne kapattı, kalbi

gümbür gümbür atıyordu, sonra kocasının rahatsız edici baş

hizmetçisinin önünde kendini aptal durumuna düşürdüğünü

fark etti.

Derin bir nefes alıp yüzüne rahat bir gülümseme kondurdu

\e kapıyı açtı. “Bayan VVorth, beni korkuttunuz.”

Baş hizmetçi başını eğdi. “Ziyaretçiniz var."

^pe’nin kaşları çatıldı. “Ziyaretçi mi?" Saat on biri

Baş hizmetçi bir kartvizit uzattı. “Bir bey, çok önemli bir

konu diyor.”

Bir bey mi?

Penelope kartı aldı.

Tommy.

İçi bir anda mutlulukla dolmuştu. Tommy bu kocaman,

boş evde ziyaretine gelen ilk kişiydi: daha annesi bile gelmemişti,

yalnızca haber yollayıp yeni gelinin heyecanı biraz

hafifleyince geleceğini bildirmişti.

Yeni gelinin o heyecanı hiç yaşamadığından annesinin hiç

haberi yoktu.

Ama Tommy dostuydu. Dostlar da ziyarete gelirdi. Penelope

gülümsemesini Bayan Worth'den saklamayı başaramadı.

“Hemen iniyorum. Kendisine çay ikram edin. Ya da...

şarap. Ya da... viski.” Başını iki yana salladı. "Bu saatte ne

içilirse ondan ikram edin.”

Kapıyı kapayıp üstüne başına çabucak çeki düzen verdi:

sonra da koşa koşa aşağı, ön misafir salonuna indi. Tommy

salonda büyük bir mermer şöminenin yanında duruyordu,

odanın ihtişamı içinde küçücük kalmış gibiydi. Penelope,

“Tommy!” diye seslenerek doğruca arkadaşının yanma gitti,

onu gördüğüne çok sevinmişti. “Burada ne işin var?”

Tommy gülümsedi. “Tabii ki seni çalmaya geldim."

Şaka niyetiyle söylemişti ama Penelope onun bu sözlerinde

hoşuna gitmeyen bir iğneleme hissetti ve o anda Tommy’nin

orada olmaması gerektiğinin farkına vardı. Michael

gelip Tommy Alles'in evinin misafir odasında, karısıyla

birlikte olduğunu görürse çıldırırdı. Tommy ve Penelope'nin

yıllardır arkadaş olmasına hiç aldırmazdı. Penelope. kendisine

dönerek elini tutup dudaklarına götüren Tommy’ye. “Burada

olmamalıydın.” dedi. “Michael küplere binecek.”

“Seninle hâlâ dostuz, öyle değil mi?”

Penelope hiç duraksamadan cevap verdi. “Tabii ki öyleyi7-

Son görüşmelerinin suçluluk duygusu hâlâ kalbinden

s*linmemişti.

'Ben de iyi bir dost olarak hatırını sormaya geldim, kıvan

da kılıyorsa gebersin."

Kocasıyla aralarında son geçenlerden sonra Penelope'nin,

onun gebersin stratejisini desteklemesi gerekirdi ama yapamadı.

Nedense o anda salonda Tommy’yle duruyor olmanın

düşüncesi bile kendisini kocasına vc evliliklerine ihanet ediyor

gibi hissetmesine neden oluyordu.

Başını iki yana salladı. “Burada olman iyi bir fikir değil,

Tommy."

Tommy ona gözlerinde görmeye alışmadığı bir ciddiyetle

baktı. “Bir tek şunu söyle: İyi misin?”

Sözleri yumuşak ve ilgi doluydu. Penelope bu sözlerin

içinde uyandırdığı duygu seline hazırlıklı değildi, gözleri bir

anda yaşlarla doldu. Surrey'de ufacık, kısacık bir törenle evlendiğinden

beri bir hafta geçmişti ve daha hiç kimsenin aklına

halini sormak gelmemişti. Kocasının bile. “Ben...” Durdu,

heyecandan boğazı düğümlenmişti.

Tommy'nin normalde dostça bakan mavi gözleri koyulaştı.

“Değilsin. Perişan haldesin. Onu öldüreceğim.”

“Hayır! Hayır!” Penelope elini uzatıp Tommy'nin kolunu

tuttu. “Perişan değilim. Gerçekten değilim. Sadece... Ben

yalnızca...” Derin bir nefes aldı, sonunda ne söyleyeceğine

karar vermişti. “Kolay değil.”

“Seni incitti mi?”

“Hayır!” Penelope daha soruyu tartmadan Michael’ı savunmaya

geçmişti. “Yani... hayır.” Aklından, yani senin düşündüğün

şekilde değil, diye geçiriyordu.

Tommy inanmamıştı. Kollarını kavuşturdu. “Onu koruma.

Seni incitti mi?

“Hayır.”

“Peki, ne öyleyse?”

“Onu pek fazla görmüyorum.”

“Pek şaşırmadım.” Penelope, Tommy’nin bu sözündeki dokundurmayı

sezmişti. Kaybedilen dostluğun verdiği duygu. Bu

duyguyu Michael gittiğinde hissetmişti. Yazmayı kestiğinde.

İlgilenmeyi kestiğinde. Tommy uzun bir süre hiçbir şey demedi.

Sonra, “Daha fazla görmek ister miydin?” diye sordu.

Bu soruyu yanıtlamak kolay değildi. Penelope, Michael'ın

bir yarısıyla hiç işi olsun istemiyordu; onunla topraklan için

evlenen o soğuk, mesafeli adamı görmeye hiç meraklı değildi.

Ama diğer yarısını; ona sarılan, ilgilenen, zihnine ve

vücuduna harikulade, şahane şeyler yapan adamı daha sık

görmeye hiç itirazı olmazdı.

Tabii ki bunu Tommy’ye söyleyemezdi. Michael'ın iki

kişi olduğunu ve kendisinin ona aynı anda hem çok kızdığını

hem de hayran olduğunu anlatamazdı.

Söyleyemezdi çünkü kendisine bile itiraf etmeye tam olarak

hazır değildi.

“Pen?”

Penelope içini çekti. “Evlilik garip bir şey.”

“Evet, garip. İnsan Michael'la evliyse iki kat daha garip

olmalı herhalde. Seni almaya geleceğini biliyordum. Soğuk

ve kalpsiz davranacağını, seninle çabucak evlenmenin bir

yolunu bulacağını biliyordum... Falcomvell için.”

Penelope bu sözlere itiraz etmesi ve Tommy’ye güzelce

kurgulanmış hikâyelerini anlatması gerektiğini fark ettiğinde

geç kalmıştı. Tommy sözlerini sürdürdü. “Seninle önce ben

evlenmeye çalıştım... Onunla evlenmekten kurtarmak için.”

Tommy’nin ona evlenme teklif ettiği sabahki sözleri Penelope’nin

kafasında yankılandı.

“Demek söylemek istediğin buydu. Beni Michael’dan korumak

istiyordun.”

“Michael eskisi gibi değil.”

“Bana neden söylemedin?”

Tommy başını yana doğru eğdi. “Bana inanır miydin?”

“Evet.” Hayır.

Tommy gülümsedi ama gülümsemesi her zamankinden

daha hafifti. Daha ciddi. “Penny, eğer Michael’ın geleceğini

bilseydin beklerdin.” Durdu. “Senin için hep o vardı.”

Penelope’nin alnı kırıştı. Tommy’nin söylediği doğru değildi.

Yoksa... Doğru muydu?

Oözünün önünde bir sahııc canlandı: Hık bir bahar günü,

üçü bir arada, Falconvvell arazisindeki eski Norman kule

sindeydiler. Kuleyi dolaşırlarken Penelope'nin çıktığı bir

merdiven çökmüş, Michael’la Tommy'den bir kat yukarıda

mahsur kalmıştı. Mesafe fazla değildi, ancak bir iki metre

kadardı ama yine de atlamaktan korkacağı kadar vardı. İmdat.

diye bağırınca onu ilk bulan Tommy olmuştu. “Atla, ben

seni tutarım.” diye ısrar etmişti. Ama Penelope korkudan don

ak almıştı.

Sonra Michael gelmişti. Sakin, korkusuz Michael... Gözlerinin

içine bakarak ona kuvvet vermişti. Atla, altı-peni. Ben

ağın olurum.

Penelope ona inanmıştı.

Michael'la geçirdiği günleri, onun yanında kendini hep

güvende hissettiğini hatırlayarak derin bir soluk aldı. Tommy'ye

baktı. “Michael artık çocukluğumuzdaki gibi değil."

“Evet, artık aynı değil. Langford icabına bakmış.” Tommy

bir an duraksadı. Sonra, “Keşke engel olabilseydim. Pen,”

diye ekledi. “Çok üzgünüm.”

Penelope başını iki yana salladı. “Özür dilemene gerek

yok. İstediği zaman çok soğuk olabiliyor ve insanı çileden

çıkarabiliyor ama çok şey başarmış: değerini kat kat ispat

etmiş. Evlilik zor olabilir ama sanırım çoğu evlilik zordur,

sence de öyle değil mi?”

“Seninle ben evlenmiş olsaydım öyle olmazdı.”

“Seninle evlenmiş olsaydık başka türlü zorluklarla karşılaşırdık,

Tommy. Sen de biliyorsun.” Gülümsedi. “Yazdığın

şiirler... iğrenç.”

“Orası doğru.” Tommy bir an gülümsedi ama gülümsemesi

hemen kayboldu. Konuyu değiştirdi. “Son zamanlarda

Hindistan'a gitmeyi düşünüyorum. Çok büyük fırsatlar varmış

diyorlar.”

“İngiltere’den ayrılmayı mı düşünüyorsun? Neden?”

Tommy bu sözler üzerine içkisinden uzun bir yudum aldı,

boşalan bardağı yanındaki masaya bıraktı.

“Kocan beni mahvetmeyi planlıyor.”

Penelope'nin bu sözlerin anlamını kavraması biraz zaman

aldı. “Eminim bu doğru değildir.”

“Doğru. Bana kendisi söyledi.”

penelope’nin kafası iyice karışmıştı. “Ne zaman?”

“Evlendiğiniz gün. Seni görmeye Needham Malikânesine

gelmiştim, seni benimle evlenmeye ikna etmek istiyordum

ama gelince çok geç kaldığımı gördüm, sen çoktan

Michael’la Londra’ya gitmek için yola çıkmıştın. Peşinizden

geldim. Doğruca Michael’ın kulübüne gittim.”

Michael, Penelope’ye hiçbir şey dememişti. “Peki, onu

görebildin mi?”

“Yeterince gördüm. Bana babamdan ve benden intikam almak

için bazı planlan olduğunu söyledi. İşini bitirdiği zaman

İngiltere’den ayrılmaktan başka bir seçeneğim olmayacak.”

Bu sözler Penelope’yi şaşırtmamıştı. Falconvvell inatçı

kocasına tabii ki yetmeyecekti. Tabii ki Langford’dan intikam

almak isteyecekti. Ama Tommy? “Öyle bir şey yapmaz.

Tommy. Sizin bir geçmişiniz var. Üçümüzün bir geçmişi var."

Tommy’nin yüzünde hafif, acı bir gülümseme belirdi.

“Korkarım geçmişimizin intikam karşısında pek değeri yok."

Penelope başını iki yana salladı. “Ama ne planlıyor olabilir

ki?”

“Ben...” Tommy derin bir soluk aldı. “Michael benim..."

Durdu. Gözlerini çevirdi. Tekrar denedi. “Ben Langtord un

oğlu değilim... Michael da bunu biliyor."

Penelope’nin ağzı açık kalmıştı. Zor duyulur bir sesle.

“Ciddi olamazsın,” dedi.

Tommy hafifçe güldü. “İnan ki böyle bir konuda yalan

söylemem, Pen.”

Tabii ki haklıydı. Bu insanın yalan söyleyeceği bir şey değildi.

“Yani sen Langford'un...”

“...oğlu değilim.”

“Peki kimin...”

“Bilmiyorum. Piç olduğumdan hiç haberim yoktu, baham...

Langford birkaç yıl önce söyledi."

Penelope. Tommy'yi dikkatle süzdü; gözlerinde gizlenen

hüznü fark etti.

“Bana hiç bahsetmedin.’

“Pek söylenecek bir şey değil, doğrusu.” Durdu. “Gizli

tutmak için elinden geleni yapıyorsun, kimse öğrenmez diye

umuyorsun.”

Ama biri öğrenmişti.

Penelope yutkunarak gözlerini duvardaki büyük bir yağlı

boya tabloya çevirdi. Bu tablo da yine bir manzara resmiydi;

el değmemiş, haşin bir doğa parçasını tasvir ediyordu, böyle

bir doğa ancak kuzey bölgelerinden bir yer olabilirdi. Gözlerini

tablonun bir köşesindeki bir kütüğe dikti, yavaş yavaş

anlamaya başlıyordu. “Bu babanı mahveder.”

“Tek çocuğu var, o da bir piç.”

Penelope bakışlarını yeniden Tommy’nin yüzüne çevirdi.

“Kendine öyle deme.”

“Yakında herkes diyecek.”

Sessizlik... Ve Tommy’nin haklı olduğunu bilmenin huzursuzluğu.

Michael’ın planı Tommy’nin sonu olacaktı. Bir

amaca götüren yol. Tommy, Penelope’nin gerçeği anladığı

anı fark etti; ona doğru bir adım attı.

“Benimle gel, Penny. Burayı ve bu hayatı geride bırakıp

yeni bir başlangıç yapabiliriz. Hindistan’a gidebiliriz. Amerika’ya.

Yunanistan’a. Ispanya’ya. Doğu’ya. Nereye istersen.”

Penelope’nin gözleri iri iri açıldı. Tommy sözlerinde ciddiydi.

“Ben evliyim, Tommy.”

Tommy ağzını eğdi. “Michael’la... Senin de kaçmaya benim

kadar ihtiyacın var. Belki de daha fazla; en azından Michael’ın

elinde benim sonum çabuk gelecek.”

“Öyle bile olsa ben evliyim. Sense...” Penelope devam

edemedi.

“Bense bir hiçim. Michael benimle işini bitirince bir hiç

olacağım.”

Penelope bağlılık ve sadakat yemini ettiği kocasını düşündü.

Kocası adı olmadan başarmak ve kazanmak için çok uzun

süre çabalamıştı. Adın, kimliğin ne demek olduğunu çok iyi

bilirdi. Onun böyle bir şey yapacağına inanamazdı.

Başını iki yana salladı. “Yanılıyorsun. Michael asla...”

Ama sözlerinin doğru olmadığını daha söylerken fark etmişti.

^ " _______

Michael intikam için her şeyi yapardı.

Arkadaşlarının felaketine sebep olsa bile.

Tommy’nin dişleri sıkılmıştı, Penelope kendini birden

huzursuz hissetti. Tommy’yi hiç bu kadar ciddi görmemişti.

Bu kadar kararlı... “Yanılmıyorum. Michael’ın elinde kanıt

var. Kullanmaya da hazır. Hiç acıması yok, Pen... Artık bir

zamanlar tanıdığımız dostumuz değil.” Penelope’ye çok yakındı,

uzanıp elini iki elinin arasına aldı. “Michael seni hak

etmiyor. Benimle gel. Benimle gelirsen ikimiz de hayat boyu

hiç yalnız kalmayız.”

Penelope uzun bir süre hiçbir şey demedi, sonra yumuşak

bir sesle konuştu. “O benim kocam.”

“Seni kullanıyor.”

Bu sözler doğruydu ve Penelope’nin canını yakmıştı.

Gözlerini Tommy’nin gözlerine dikti. “Tabii kullanıyor. Hayatımdaki

tüm erkeklerin kullandığı gibi. Babamın da, Leighton

Diikü’nün de, taliplerimin de... senin de.”

Tommy itiraz etmek için ağzını açarken Penelope başını

iki yana sallayıp parmağını kaldırdı. “Yapma, Tommy. İkimizi

de utanılacak duruma sokma. Sen beni toprak, para ya

da şöhret için kullanmak istiyor olmayabilirsin ama gerçek

ortaya çıkınca başına geleceklerden korkuyorsun ve beni de

yanına arkadaş istiyorsun, yalnızlığını hafifleteceğimi düşünüyorsun.”

“Peki, bu o kadar mı kötü?” Tommy’nin sesinde çaresizce

bir tını duyulmaya başlamıştı. “Peki ya dostluğumuz? Ya ikimizin

geçmişi? Ya ben?”

Penelope arkadaşının sözlerini ve bu sözlerdeki ültimatomu

anlamazlıktan gelmeye çalışmadı, bu tehditkâr sözleri

ona umutsuzluğun söylettiğini biliyordu. Tommy ondan

bir seçim yapmasını istiyordu. En eski arkadaşıyla, onu hiç

bırakmayan en eski dostuyla kocası, ailesi, hayatı arasında

bir seçim. Aslında seçecek bir şey yoktu. “O benim kocam!”

dedi. “Belki bu durumu ben de istemezdim ama öyle bile olsa

durum bu.”

Durdu, öfke ve gerginlikten nefesi kesilmişti.

Tommy onu uzun u/un süzdü, son söylediği sözler aralarında

bir duvar gibi duruyordu, “öyleyse bu kadar.” Yüzünde

hüzünlü bir gülümseme belirdi. “İtiraf edeyim ki şaşırmadım.

Sen hep Michael'ı benden çok sevdin.”

Penelope başını iki yana salladı. “Sevmedim.”

“Tabii ki sevdin. Bir gün sen de farkına varacaksın.” Bir

elini kardeşçe bir hareketle Penelope'nin çenesine dokundurdu.

Bunun bir sakıncası yoktu tabii. Tommy, Penelope için her

zaman bir erkek arkadaştan çok bir kardeş gibi olmuştu. Michael'ın

aksine...

MichaeTın kardeşçe bir yanı yoktu.

Sevecen bir yanı da yoktu. Penelope bu garip, üzücü savaşta

onun tarafım seçmiş olsa da bir kenarda durup Tommy'yi

yok edişini seyredecek değildi. “Seni mahvetmesine

izin vermeyeceğim,” diye söz verdi. “Sana yemin ederim.”

Tommy bu sözlere inanmadığını açıkça gösteren bir hareketle

elini havaya savurdu. “Ah, Penny... Sanki engel olabilirmişsin

gibi.”

Bu sözlerin Penelope’yi üzmesi gerekirdi. Hak vermesi

gerekirdi.

Ama bu sözler onu üzeceğine kızdırmıştı.

Michael onu ailesinden ayırmış, hayatını yüzlerce şekilde

değiştirmiş, zorla bu komediye dâhil etmiş ve en sevdiği

dostunu tehdit etmişti. Hem de onu işin tamamen dışında tutarak,

sanki kafa yormasına hiç gerek olmayan önemsiz bir

eşya gibi bir kenara koyup bırakarak.

Ama artık kafa yormaya başlasa iyi olacaktı.

Penelope çenesini kaldırdı, omuzlarını dikleştirdi. Kararlı

bir sesle. "Michael Tanrı değil,” dedi. “Bizimle kurşun askerlerle

oynar gibi oynamaya hakkı yok.”

Tommy. Penelope’nin öfkesini anlamıştı. Hüzünlü bir iladeyle

gülümsedi. “Uğraşma, Pen. Ben buna değmem.”

Penelope bir kaşını kaldırdı. "Ben aynı fikirde değilim. Hem

sen değmezsen bile ben değerim. Artık onunla işim bitti.

"Seni incitir.”

penelope’nin ağzının bir tarafı acı bir gülümsemeyle kıvrıldı.

“Büyük ihtimalle zaten incitecek. Aslında sırf bunun

için bile karşı çıkmaya değer.” Misafir salonunun kapısına

gitti, kapıyı açıp Tommy’nin çıkmasını bekledi. Tommy pırıl

pırıl siyah çizmeleriyle kalın halıda yumuşak adımlar atarak

yaklaşırken Penelope’nin içi hüzünle burkuldu. “Çok üzgünüm,

Tommy.”

Tommy ona sarılıp alnına sıcak bir öpücük kondurdu, sonra

da, “Ben senin mutlu olmanı istiyorum, Pen,” dedi. “Biliyorsun,

değil mi?”

“Biliyorum.”

“Kararını değiştirirsen bana haber verir misin?”

Penelope başını salladı. “Veririm.”

Tommy arkasını dönmeden önce ona uzun uzun baktı, yakışıklı

yüzünde bir gölge gezindi. “Seni bekleyeceğim. Artık

bekleyemeyeceğim ana kadar.”

Penelope ona gitme demek istiyordu. Kalmasını söylemek

istiyordu. Ama üzüntüsünden mi, yoksa korkusundan mı,

yoksa kocasının yolundan dönmeyecek bir gemi olduğunu

çok iyi bildiğinden mi sadece, “İyi geceler, Tommy,” dedi.

Tommy dönüp açık duran kapıdan hole çıktı. Cehennem

Konağı’nın kapısına doğru yürürken Penelope arkasından

baktı. Kapı Tommy’nin arkasından kapandı, caddenin sessizliği

içinde arabanın tekerleklerinin sesi yankılanarak Penelope’ye

ne kadar yalnız olduğunu biraz daha hissettirdi.

Yalnızdı. Bu müze gibi evde, kendine ait olmayan eşyalar

ve tanımadığı insanlar arasında. Bu sessiz dünyada yalnızdı.

Holün öbür ucundaki gölgeler arasında bir hareket oldu,

Penelope bunun Bayan Worth olduğunu hemen anladı. Kadının

kime bağlı olduğunu da gayet iyi biliyordu.

Karanlığa doğru konuştu. “Kocamın saat on birde bir beyin

beni ziyaret ettiğini öğrenmesine ne kadar var?”

Kadın ışığa çıktı ama bir süre hiç sesini çıkarmadı. Sonra

da son derece sakin bir şekilde, “Bay Alles gelir gelme.' kulübe

haber yollamıştım,” dedi.

Penelope güzel kadını süzerken ihanete uğramış olma

duygusu (her ne kadar beklenen bir şey olsa da) vücuduna

dalga dalga yayılıyor, öfkesini körüklüyordu. “Kâğıdınızı

boşa harcamışsınız.”

Cehennem Konağı'nm ana merdivenine gidip yukarı çıkmaya

başladı.

Merdivenin ortasında geri döndü. Kadın kusursuz saçları,

cildi ve gözleriyle aşağıda bekliyor; sanki orada nöbet tutarsa

Penelope'nin efendisini kızdıracak başka herhangi bir şey

yapmasına engel olabilirmiş gibi arkasından bakıyordu.

Bu da Penelope'yi daha fazla kızdırmaktan başka bir işe

yaramadı.

Birdenbire kendini son derece pervasız hissetti.

“Kulüp nerede?”

Kadının gözleri iri iri açıldı. “Bilmediğimden eminim.”

“Tuhaf çünkü ben de bildiğinizden eminim.” Sesini alçaltmamış.

içinde hiç suçluluk duymadan diğer kadının tepesinden

konuşmuştu. “Bu evde olup biten her şeyi bildiğinizden

eminim. Geleni gideni. Kocamın gecelerini burada değil, kulübünde

geçirdiğini de bildiğinizden eminim.”

Bayan Worth uzun süre cevap vermedi; Penelope bir an

için bu cüretkâr, güzel kadını kovma yetkisi olup olmadığını

düşündü. Sonra elini havada sallayarak yeniden merdivenleri

çıkmaya koyuldu. “İster söyleyin, ister söylemeyin. Gerekirse

kiralık araba çağırır, gidip kendim ararım.”

“Bu beyefendinin hiç hoşuna gitmez.” Baş hizmetçi şimdi

Penelope’nin yatak odasına giden uzun koridorda peşinden

geliyordu.

“Evet, gitmez. Ama neyin beyefendinin hoşuna gidip neyin

gitmeyeceği beni pek ilgilendirmiyor.” Bunu söylerken

bu ilgisizliğin oldukça özgürleştirici olduğunu da fark etmişti.

Odasının kapısını açıp gardırobuna doğru ilerledi, bol bir

pelerin çıkardı. Arkasını dönünce güzel kadının iri iri açılmış

gözleriyle karşılaştı.

Duraksadı. Michael'ın kuzguni saçlı tanrıçası belki de

bu kadındı. Belki de kocasının kalbi, aklı ve geceleri Bayan

Worth’e aitti. Kadının taş bebek gibi yüzünü inceler,

226

boyuna bosuna bakarken aklından bu kadının Michael’a ne

kadar uygun olduğunu, ona kendisinin yakıştığından çok

daha fazla yakışacağını geçirdi. O sırada Bayan Worth gülümsedi.

Aslında gülümsemeden çok daha öte bir şeydi bu.

Kocaman, rahatlatıcı bir gülüştü. “Bay Alles âşığınız değil-”

Bir hizmetkârdan bu derece uygunsuz bir şey duymak

Penelope’yi bir an şaşırtmıştı, bütün dürüstlüğüyle karşılık

verdi. “Yo, tabii ki değil.” Sonra da eldivenlerini çıkarırken

devam etti. “Siz de Michael’ın metresi değilsiniz.”

Kadın da şaşırarak düşünmeden cevap verdi. “Aman Tanrım!

Hayır! Onu yalvarsa almam.” Duraksadı. “Yani... Öyle

demek istemedim... Beyefendi iyi bir adam, hanımefendi.”

Penelope beyaz, oğlak derisi eldivenlerini çıkarıp lacivert

süet eldivenlerini taktı. Parmaklarını yerleştirirken dürüstçe

konuştu. “Beyefendi hayvanın teki. Sanırım ben de onu yalvarsa

almam diyebilirim. Ama kendisiyle evlenmiş bulunuyorum,

o ayrı.”

“Affınıza sığınarak, hanımefendi... Gerçekten de kendisini

size yalvarana kadar katiyen almamanız lazım. Sizi böyle

sık...”

“...yalnız bırakıp gitmemesi gerekirdi mi diyecektiniz?”

Penelope kadının cümlesini tamamlarken onu belki de yanlış

değerlendirdiğini düşünüyordu. “Ne yazık ki kocamın kitabında

yalvarmanın yazdığını sanmıyorum. Bayan Worth.”

Kadın gülümsedi. “İsterseniz bana Worth diyebilirsiniz.

Başka herkes bana öyle der.”

“Başka herkes mi?”

“Melek’teki diğer ortaklar.”

Penelope kaşlarını çattı. “Kocamın ortaklarını nereden tanıyorsunuz?”

“Eskiden Melek’te çalışırdım. Bulaşık yıkar, tavuk yolar,

ne iş varsa yapardım.”

Penelope’nin merakı kabarmıştı. “Buraya nasıl geldiniz?"

Kadının yüzünde bir gölge dolaştı. “Büyümüştüm. İnsanlar

fark etmeye başladı.”

“Erkekler mi?” Sormaya bile gerek yoktu, sorunun cevabı

belliydi. VVorth'üııki gibi bir yüzle insan fazla saklanamazdı,

bir kumarhanenin mutfağında bile fark edilirdi.

“Çalışanlar kulüp üyelerinin fazla yaklaşmasını engellemek

için ellerinden geleni yapıyorlardı. Yalnızca bana değil,

bütün kızlara.” Penelope öne doğru eğildi, sonrasını tahmin

edebiliyordu. Nefretle... İçinden sözcükleri söylenmeden silebilmek

geçiyordu. “Ama ben dikkatli davranamadım. Güçlü

erkekler çok ısrarcı olabiliyor. Varlıklı erkekler de insanın

aklını çelebiliyor. Erkeklerin hepsi de isteyince çok güzel yalan

söylüyorlar."

Penelope bunu biliyordu. Kocası da tatlı yalanların ustasıydı.

Worth'ün gülümsemesi hüzünlüydü. “Bourne bizi buldu."

Penelope kadının parmağını duvardaki büyük bir yağlı

boya tablonun yaldızlı çerçevesinde gezdirişini izledi. Kocasının

(ne kadar kusuru olursa olsun) böyle bir şeye asla

müsamaha etmeyeceğini içgüdüleriyle biliyordu. “Çok kızmıştır.”

dedi.

“Adamı neredeyse öldürüyordu.” Worth sözlerine devam

ederken Penelope içinde bir gurur dalgasının kabardığını

hissetti. “Bütün karanlık taraflarına... bütün bencilliğine rağmen...

beyefendi iyi bir adam.” Bir adım geri çekilip Penelope’nin

kıyafetine baktı. “Melek’e girecekseniz ortakların

kapısından girmeniz lazım. Ana kata ancak oradan girebilirsiniz.

Ayrıca yüzünüzü örtmek istiyorsanız daha geniş kapüşonlu

bir pelerin giymeniz gerek.”

Bu Penelope'nin aklına gelmemişti. Odayı geçip loş koridora

çıktı.

“Teşekkür ederim."

“Gittiğinizde küplere binecek,” diye ekledi Worth. “Benim

yolladığım notun da pek olumlu etkisi olmamıştır herhalde.”

Duraksadı. “Haber yolladığım için üzgünüm.”

Merdivenin son basamağına gelmişlerdi. Penelope.

Worth'e bir bakış atarak, “O alacağımı sonra tahsil edeceğim.”

dedi. “Ama bu gece değil. Bu gecelik size sadece şunu

^ 228

söyleyeyim: Yolladığınız not eksikti. Kalanını da ben şahsen

bildirmek istiyorum.

***

Sevgili M...

İşte yine doğum günüm yaklaşıyor ama bu seferki öncekilerin

hepsinden daha sıkıntılı. Annem beni cemiyete tanıtmak

için bir balo vermeyi düşünüyor, ben de kesim vakti gelmiş

inek oluyorum (pek yerinde bir benzetme olmadı, değil mi?).

Neyse, annem şimdiden mart ayı için plan yapmaya başladı,

inanabiliyor musun? Herhalde bu kışı çıkaramam.

Kaçınılmaz baloya geleceğine söz ver... Yirmi yaş balolara

gitmek veya sezonu biraz olsun ciddiye almak için çok

erken, biliyorum ama bir dost yüzü görmek benim için çok

güzel olurdu.

Daima, P.

Needham Malikânesi, Ağustos 1820

Cevap yok.

“Evde karının yanında olman gerekirdi.”

Boume pencereden Düşmüş Melek'in oyun salonuna bakıyordu,

arkasını dönmeden cevap verdi. “Karım yatağına yatmış

güzelce uyuyordun”

Manzara gözünün önüne geliyordu. Penelope masum, beyaz

pamuklu geceliği içinde battaniyelere sarılmış, yan dönüp

kıvrılmış, sarı saçları arkasında dalga dalga yayılmış...

Arada hafifçe, tatlı tatlı iç geçirerek uyuyor. Hayali bile onu

heyecanlandırmaya yetmişti.

Hatta daha iyisi, Penelope onun yatağında, kürk yatak örtüsünün

üstünde arzulu, keşfedilmeyi bekliyor...

Penelope’nin bana dokunma dediği andan beri günler geçmek

bilmiyordu.

Tottenham’ın konağındaki gece başlarken tek bir hedefi

Vardı, ulaşılabilir bir hedef: Boume ve Penelope'nin salıte

aükını bütün cemiyetin duyup inanacağı şekilde gü/ler Önüne

sermek. Ama sonra Penelope gidip o akrep yuvası gibi yemek

odasında dimdik durmuş, hikâyesini desteklemiş, ona

çok düşkün ve bağlıymış rolü yapmış ve nihayet onu o kusursuz.

kültürlü tavrıyla savunmuştu.

Bourne karısının peşinden giderken her ne kadar kendi

kendine bunu yalnızca Tottenham’ın konuklarını karısına ne

kadar hayran olduğuna daha fazla inandırmak için yaptığını

söylese de içten içe bunun doğru olmadığını biliyordu. Konuklar

aklının ucundan bile geçmemişti, hayranlığı ise sahte

olmaktan çok uzaktı. Ona dokunmak zorundaydı. Ona yakın

olmak zorundaydı.

Onu öptüğü anda kontrolünü kaybetmişti. Nefesi kesilmiş;

onu kendine çekip sımsıkı sarmış; orada, o koridorda, o insanların

yanında olacaklarına keşke başka bir yerde olsalardı

diye düşünmeye başlamıştı. Araya girdiği için Tottenham’ı

öldüresi gelmişti ama vikont gelmemiş olsa ne olurdu Tanrı

bilir çünkü vikont gelip öksürdüğünde Bourne karısının eteğini

kaldırıp dizleri üzerine çökmeyi ve ona zevkin onları

götürebileceği yerleri göstermeyi ciddi ciddi düşünmeye başlamıştı

bile. Vikontun öksürüğü onu kendine getirmişti.

Penelope kolları arasında bir heykel gibi taş kesilince

Bourne onun kendisi hakkında en kötü fikre kapıldığım anlamıştı.

Penelope bu sahnenin tamamen Tottenham'a göstermek

için bir şov olduğunu sanmıştı... Öyleydi de tabii ama

Bourne bu kadar ileri gideceğini hiç tahmin edememişti. Penelope’ye

kendisinin de onun kadar kendini o anın akışına

kaptırdığını asla itiraf edemezdi.

Sözlerinin onu inciteceğini bile bile ona işin aslını anlatmıştı.

Onu aldattığı için Penelope’nin ondan daha da fazla

nefret edeceğini bile bile. Penelope bir kraliçe vakarı ile ona

bir daha dokunmamasını söylediği zaman da Bourne bunun

her ikisi için de en iyisi olduğunu anlamıştı.

Onu eve götürüp sözlerini geri aldırmaktan daha çok istediği

bir şey olmasa bile.

Chase yeniden denedi. “Döndüğünden beri her gece buradasın."

“Sana ne?”

“Kadınlan bilirim. İhmal edilmekten hoşlanmazlar.”

Bourne cevap vermedi.

“Marbury’lerin kızlarından birini Lady Tottenham yapmayı

aklına koymuşsun diye duydum.”

Bourne gözlerini kıstı. “Duydun, öyle mi?”

Chase bir omzunu silkerek sırıttı. “Kaynaklarım var.”

Bourne yeniden pencereye döndü. Aşağıda, piket masasında

oynayan Tottenham’ı izlemeye koyuldu. “Marbury’lerin

bekâr kızları bugün şehre yeni geldiler. Vikontun ilgisini

çekmek için birkaç gün zamanım var.”

“Öyleyse yemek iyi geçti, ha?”

“Çuvalla davetiye geleceğini hayal ediyorum.”

Chase güldü. “Zavallı Boume. İstediği tek şey uğruna istemediği

tek şeyi kurtarmak zorunda.” Boume. Chase’e bir

bakış fırlattı ama itiraz etmedi.

“Kulübün sana hayat boyu harcayamayacağm kadar çok

para kazandırdığının farkındasın değil mi? Kendini ispatlamak

için kimseden öç almak zorunda değilsin.”

“Parayla bir ilgisi yok.”

“Neyle ilgisi var peki, unvanla mı? Unvanı iki paralık etmesiyle

mi?”

“Unvan umurumda değil.”

“Tabii ki umurunda. Sen de tıpkı diğer soylular gibisin.

Kızsan bile kendini unvanının büyülü gücüne kaptırmışsın.”

Chase durakladı. “Ama artık bunun da önemi yok. Kızla evlendin,

artık intikam yolunu yarıladın sayılır. Yoksa diriliş mi

demeliydim?”

Boume gözlerini kısarak camı süsleyen cehennem alevlerinin

kırmızı renginin ardından aşağıda dönen rulete baktı.

“Yeniden diriliş planı yapmıyorum. Langford'u mahvetmek

için ne gerekiyorsa yapacağım. O iş hallolduktan sonra da

kendi hayatıma döneceğim.”

“Ya karın?”

“Onsuz.” Ama onu istiyordu.

Daha önce de istediği şeylerden mahrum olduğu olmuştu.

231

Ölmemişti.

“Peki, bunu ona nasıl açıklamayı düşünüyorsun?”

“İstediği hayatı yaşamak için bana ihtiyacı yok. Benim

arazimde, benim paramla nerede isterse, nasıl isterse yaşayabilir.

Kararı tamamen ona bırakmaya hiç itirazım olmaz.”

Bunu daha önce de söylemişti; hem de bir değil, birçok kez

ama inanması giderek güçleşiyordu.

“Peki, bu nasıl olacak sence?” Chase sözlerin üzerine basa

basa, ağır ağır konuşuyordu. “Siz evlisiniz.”

“Yine de mutlu olabilir.”

“Peki, senin düşündüğün de bu mu? Onun mutluluğu mu?”

Bourne bu sözleri kafasında tarttı, Chase'in sesindeki şaşkınlığı

fark etmişti. Bu maceraya Penelope’nin mutluluğunu

düşünerek atılmadığı kesindi. Hâlâ da (bunun onu akla gelebilecek

en kötü koca kategorisine soktuğunu bilse de) intikamını

almak için onun mutluluğunu feda etmeye hazırdı.

Ama bir canavar da değildi, elinden gelirse hem Penelope’yi

mutlu etmeyi hem de Langford’u mahvetmeyi isterdi.

Bunun ispatı olarak da Penelope’nin ona dokunmaması

arzusunu yerine getirecekti. Çünkü kusursuz, bakire gelini

yatağa götürmeyi âdet haline getirmesinin bir hata olacağını

biliyordu, Penelope kesinlikle daha fazlasını isteyecek cinsten

bir kadındı.

Boume’un verebileceğinden çok daha fazlasını.

Onun için de Penelope’ye katiyen yaklaşmayacaktı.

Onu anlatabileceğinden de fazla istiyor olsa bile.

“Onu bir arazi parçası için benimle evlenmeye zorladım.

Evliliğimiz amacını yerine getirdikten sonra onun da halinden

memnun olması için ne yapabileceğimi düşünmek boynumun

borcu. Langford’un çöküşünden emin olduğum an

onu azat edeceğim.”

“Neden?”

Çünkü daha fazlasını hak ediyor.

Bourne aldırmaz gibi yaparak karşılık verdi. “Ona özgürlük

sözü verdim. Ve macera.”

Chase buna güldü. “Öyle mi? Eminim heyecanla kabul

etmiştir. O ilk tekliften sonra yeterince uzun süre beklemiş,

beklerken evliliklerin çoğunun aile cüzdanının yazıldığı kâğ

ı t kadar bile para etmediğini fark etmiş olmalı. Yani sözünü

tutacaksın, öyle mi?”

Bourne oyun salonunu seyretmeyi sürdürerek karşılık verdi.

“Tutacağım.”

“Ya macera?”

Bourne başını çevirdi. “Ne demek istiyorsun?”

“Şunu demek istiyorum, benim deneyimlerime göre heyecan

arama imkânına sahip hanımlar oldukça... yaratıcı olabilir.

Karının dünya gezisine çıkmasına hazır mısın mesela?

Paranı deli dolu eğlencelerle har vurup harman savurmasına?

Şamatalı partiler verip skandal yaratmasına? Bir dost tutmasına?”

Chase son sözleri öylesine söyler gibi bir havayla söylemişti

ama Boume ortağının onu bilerek iğnelediğinin farkındaydı.

“Ne isterse yapabilir.”

“Yani isterse seni boynuzlamasına izin vereceksin?”

Boume bu sözlerin tuzak olduğunu biliyordu. Yakalanmaması

gerekiyordu. Yine de yumruklarını sıktı. “Tedbirli davranır

da herkesin ağzına sakız olmazsa ne yaptığı beni hiç

ilgilendirmez.”

“Onu sen istemiyor musun?”

“Hayır.” Yalancı.

“Pek tatmin edici bir deneyim değildi herhalde, ha? Öyleyse

en iyisi bırak başkası ilgilensin.”

Bourne, Chase’i duvara yapıştırmamak için kendini zor

tutuyordu. Başka bir erkeğin Penelope’ye dokunmasını düşünmeye

bile dayanamıyordu. Başka bir erkeğin onun arzularını,

tutkusunu keşfetmesini hayal bile etmek istemiyordu;

kâğıttan, ruletten, bilardodan çok daha zevkli bir oyundu bu.

Penelope onun kontrolünü, sımsıkı dizginlediği arzularını,

uzun süredir gizlediği vicdanını tehdit ediyordu.

Bourne onu mutlu edemezdi. Ama onu muttu etmek istemesi

an meselesiydi.

Böylesi en iyisiydi.

Her ikisi için de.

Ortaklar süitinin kapısı açıldı ve Temple içeri girerek

Boume'u bu rahatsız edici konuşmayı sürdürme zorunluluğundan

kurtardı. Üçüncü adam odayı geçerken iri yarı karaltısı

arkasından gelen ışığı kesmişti. Cumartesi akşamıydı;

Chase, Cross ve Temple’ın oyun gecesiydi.

Temple'ın ardından içeri Cross girdi. Elinde bir deste kâğıt

vardı, bir yandan karıştırıyordu. "Bourne da mı oynuyor?”

Şaşırdığı sesinden belliydi.

Som bir anda Bourne'un aklını çelivermişti. Oynamak

istiyordu. Kendini oyunun basit, açık kurallarına uymaya

bırakmak istiyordu. Hayat şanstan ibaretmiş gibi yapmak istiyordu.

Ama oynamaması gerektiğini biliyordu.

Şansı çok uzun zamandır yaver gitmemişti.

"Ben oynamıyorum.”

Diğer üç adanı onun da oynayacağını aslında pek düşünmemişlerdi

ama her zaman teklif ederlerdi. Chase gözlerinin

içine bakarak, “Öyleyse dur da bir içki iç,” dedi.

Kalacak olursa Chase durmadan üstüne gelecekti. Daha

fazla som soracaktı.

Ama giderse Penelope aklından hiç çıkmayacak, kendisini

her bakımdan aptal gibi hissetmesine neden olacaktı.

Kalmaya karar verdi.

Diğerleri ortaklar masasında yerlerini almışlardı. Bu

masa yalnızca bu oyun için kullanılırdı. Temple, Cross ve

Chase'den başka oyuncu da olmazdı. Dördüncü sandalye de

Boume’undu, hep masada olur ama oyuna hiç katılmazdı.

Temple kâğıtları karıştırmaya başladı. Michael kâğıtların

yapılı adamın koca elleri arasında bir, iki, üç kez yelpaze gibi

dağılıp toplanışını, sonra da masanın bir yanından öbür yanına

doğm düzgünce uçmalarını izledi; pırıl pırıl kâğıtların

çuha örtü üstündeki ritmik sesi onu baştan çıkarıyordu.

İki el oynamışlardı ki Chase, masanın karşısından hataya

yer bırakmayacak bir açıklıkla somsunu sordu. "Peki, çocuk

istediği zaman ne olacak?”

Temple ve Cross elleriyle mi ilgilensinler, konuşmaya mı

kulak versinler bilemiyorlardı. Soru o kadar beklenmedik bir

anda gelmişti ki ilgilendiklerini gizlcyememişlerdi. İlk konuşan

Cross oldu. “Kim çocuk istediği zaman?”

Chase arkasına yaslandı. “Bourne’un Penelope’si.”

Bu aitlik ifadesi Bourne’un hoşuna gitmemişti.

Veya belki de çok fazla hoşuna gitmişti.

Çocuk. Çocuklara Londra’da bir baba ve şehir dışında yaşayan

bir anneden fazlası gerekirdi. Bir kumar yuvasının gölgesinde

geçen bir çocukluktan daha fazlası gerekirdi. Hele

kız olursalar, şöhreti lekeli bir babadan çok daha fazlası gerekirdi.

Dokunduğu her şeyi mahveden bir babadan. Anneleri

dâhil.

Lanet olsun!

“Bir gün çocuk isteyecektir.” Chase ısrar ediyordu. “Çocuk

isteyecek tipe benziyor.”

Boume, “Nereden biliyorsun?” diye sordu. Bu konunun

açılmasına bile sinir olmuştu.

“O hanım hakkında baya şey biliyorum.”

Temple ve Cross’un ilgisi şimdi Chase’e yönelmişti.

Temple inanmaz gibi bir sesle, “Ciddi misin?” diye sordu.

“Çirkin mi?” diye sordu Cross. “Boume değil, diyor ama

evinde olacağına burada olmasının bir sebebi olmalı; yoksa

şimdi evde hanımına Boume Markizi’nin geceleri ne kadar

eğlenebileceğini gösteriyor olurdu.”

Bourne’un siniri tepesine çıkmıştı. “Herkes geceleri domuzlar

gibi tepişmeye meraklı değil.”

Cross dikkatini yeniden eline vererek sıradan bir şeyden

bahseder gibi, “Ben olsam tavşanlar gibi derdim,” diyerek

Temple’ı güldürdü, sonra yeniden Chase’e baktı. “Haydi,

cidden. Bize Leydi Bourne’dan bahset.”

Chase bir kâğıt attı. “Çirkin değil.”

Bourne dişlerini gıcırdattı. Kesinlikle değil.

Cross öne doğru eğildi. “Sıkıcı mı?”

Chase, “Benim bildiğim kadarıyla sıkıcı da değil.” diyerek

Boume’a döndü. “Sıkıcı mı?”

ÜJ

Bourne*un hayalinde Penelope'nin elinde fenerle gecenin

köründe karlar arasında dolanarak kara korsanı araması;

sonra da onun yatağında, kürk örtü üzerinde çırılçıplak yatışı

canlandı. Verinde kıpırdadı. "Kesinlikle sıkıcı değil.*'

Temple bir kâğıt çekti. "Peki, öyleyse sana ne oluyor?”

Bir an sessizlik oldu. Sonra Bourne*un bakışları sırayla

ortaklarının birinden ötekine dolaştı, hepsi de yüzüne birbirinden

meraklı bakıyorlardı.

"Cidden hepiniz de skandal meraklısı, dedikoducu kadınlara

benziyorsunuz."

Chase bir kaşını kaldırdı. “Böyle dediğin için ben de söylüyorum

işte." Bir sessizlik oldu, diğer iki adam öne doğru

eğilip beklediler. "Bourne hanımını göndermeye karar vermiş."

Temple başını kaldırıp Chase'in yüzüne baktı. "Ne kadarlığına?"

"Tamamen.”

Cross dudaklarını büzerek Boume’a döndü. “Bakire diye

mi? Haydi ama. Bourne. Bunun için onu suçlayamazsın.

Yani, her ne hikmetse aristokratların çoğu bekârete pek değer

veriyor. Ona biraz zaman tam. Öğrenir.”

Bourne dişlerini sıktı. "Gayet iyiydi.”

Temple öne doğru eğildi. Çok ciddi bir sesle, "O mu hoşlanmadı?”

diye sordu.

Chase sırıttı, Boume’un gözleri kısılıp birer çizgiye dönüştü.

"Pek eğleniyorsun, değil mi?”

"Baya eğlenceli.”

Cross, "Belki MVorth’den tavsiye isteyebilirsin,” diye bir

öneride bulunarak bir kâğıt attı.

Chase. Cross'un attığı kâğıdı aldı. "İstersen ben kendi deneyimlerimi

seve seve paylaşabilirim.”

Temple eline bakıp sırıttı. "Ben de.”

Artık bu kadarı da fazlaydı. "Tavsiyeye ihtiyacım yok.

Çok da hoşlandı.”

"İlk baştan hepsi hoşlanmayabiliyormuş diye duymuştum,"

dedi Cross.

236

Chase uzman tavrıyla, “Doğru,” dedi.

Temple yatıştırıcı bir sesle, “Hoşlanmadıysa da sorun değil,

babalık,” dedi. “Yeniden denersiniz.”

“Hoşlandı diyorum.” Boume’un sesi alçak ve gergin çıkmıştı,

aklından ağzını ilk açanı öldürmeyi geçiriyordu.

Temple önemsiz bir şeyden bahseder gibi bir havayla,

-Ama kesin bir şey var,” dedi. Ne yazık ki masada Boume’un

muhtemelen öldüremeyeceği tek kişi koca cüssesiyle Temple'dı,

onun için de Boume dişlerini sıkıp oturdu.

Chase, “Neymiş o?” diye sorarak bir kâğıt attı.

“Çocuk isteyecek olursa birinin o işi yapması gerekecek.”

Penelope çocuk isterse o işi Bourne yapmaya hazırdı.

Cross bir kâğıt attı. “Kesinlikle çirkin değil diyorsanız,

ben...”

Cümlesini bitirmeye fırsat bulamadı. Boume üstüne atlamıştı,

ikisi birlikte yere yuvarlandılar. Kırılan sandalyelerin

sesi, kahkahalar ve kemiğe çarpan et sesi birbirine karıştı.

Temple iç geçirerek elindeki kâğıtları masaya fırlattı. “Bu

oyunlar da hiç kâğıtların gelişine göre bitmiyor.”

Chase, “Ben iyi oyunların her zaman kapışmayla bittiğini

sanıyordum,” dedi. Cross ve Boume bir sandalyeye çarpıp

devirdikleri sırada içeri Justin girdi. Gözlüklü adam yerde

yuvarlanan Boume ve Cross'a aldırmadan eğilip Temple ve

Chase’e bir şey fısıldadı.

O sırada yanlış yöne savrulan bir yummk Temple’m çıkık

elmacık kemiklerinden birini sıyırarak geçti. Temple bir küfür

savurarak Cross’u çekip Boume’dan ayırdı. Cross cebinden

bir mendil çıkarıp tam gözünün üzerindeki bir kesikten

akan kanı silerek Bourne’a manalı bir bakış salladı.

“Daha evliliğinin ilk haftasından sinirin bu kadar tepene

çıkıyorsa ya gidip şu karını yatağa atacaksın ya da evinden

atacaksın.”

Boume şişmiş dudağını eliyle sildi, ortağının doğru söylediğini

biliyordu.

“Ona ihtiyacım var. O olmadan Langford’u haklayamam ”

Ona hir kez daha dokunacak olursam da bir daha bırakamaytibilirim.

Sonra da o güne kadar değer verdiği her şeyi nasıl mahvettiyse

onu da mahvederdi.

Sanki Boume'un aklından geçenleri açıkça duymuş gibi

Cross'un gözleri parıldadı (biri hızla şişip kapanmaya başlamıştı

bile). “O zaman seçeneklerin sınırlı.”

Justin araya girerek, “Bourne,” dedi. “Worth’den sana bir

mesaj var.”

Bourne'un içine bir huzursuzluk hissi yayıldı, notun üstündeki

Cehennem Konağı mührünü kırıp kâğıda alelacele

karalanmış bir iki satırlık yazıyı okudu. Okuduğu sözlere

inanamıyordu, içini büyük bir öfke kaplamıştı.

Tommy Alles onun evindeydi. Karısıyla beraber.

Ona dokunacak olursa Alles’i öldürürdü.

Dokunmasa da öldürebilirdi.

Bir küfür savurarak ayağa kalkıp kapıya yöneldi, geniş

odanın ortasında gelmişti ki Chase arkasından seslendi. “Rulet

masasında da bir sorun varmış diyorlar.”

“Boşver rulet masasını,” diye homurdanarak kapıyı sertçe

açtı.

“Eh, karın da masada olduğuna göre Cross bu dediğini

seve seve yapardı ama...”

Bourne bu sözler üzerine olduğu yerde donakaldı, kulaklarına

inanamıyordu, dehşet içinde ortaklarının sırıtışını

fark etti. Kontrolünü kaybetmemeye çabalayarak kumarhane

katına bakmak için pencereye koştu, bakışları hemen rulet

masasının bir kenarında duran, zarif elindeki tek bir altını

numaralı çuhaya bırakan pelerinli kadına kilitlendi.

Chase alaycı bir sesle, “Belli ki hanımefendi söz verdiğin

macerayı yaşamaya başlamış,” dedi.

Hayır!

Bu o olamazdı. Bu kadar aptalca bir şey yapamazdı.

Kız kardeşlerini tehlikeye atmazdı.

Kendisini tehlikeye atmazdı.

Orada, o akrep yuvasında başına her şey gelebilirdi. Fazla

içmiş, fazla kumar oynamış erkeklerin arasındaydı... Çok

kazanmış ya da keselerini kontrol edemeseler de bir şeyleri

kontrol edebileceklerini ispatlamak isteyen erkeklerin arasında.

Ağız dolusu küfrederek kapıya doğru seğirtti.

Arkasından hafif bir ıslık ve Cross’un sesi geldi. “Yüzü

de cesaretinin yarısı kadar varsa onu senden seve seve alabilirim.”

Onu almak için önce Bourne 'un cesedini çiğnemesi gerekirdi.

ON ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Sevgili M...

Needham ve Dolby Markizi bugün çok ama çok gururlu.

Tanıtım balom oldu, saraya takdim edildim. A/mack's biletlerimi

aldım, ses getiren bir başarı elde ettiğim şüphesiz.

Hiç şaşırmazsın herhalde ama iki haftadır resmen evlilik

için piyasaya çıkmış bulunduğumdan beri tek bir ilginç sohbet

yapmadım. Bir kerecik bile, inanır mısın?

Annemin hedefi bir dük ama etrafta öyle pek fazla genç ve

bekâr dük olduğu söylenemez.

İtiraf ediyorum; bu hafta bir baloda, bir yemekte ya da

başka bir toplantıda seni görürüm diye umuyordum ama sen

ortada yoksun, bense yine mektup kâğıtlarımla baş başayım.

Çok aptalca, değil mi?

İmza yok.

Dolby Konağı, Mart 1820

Gönderilmemiş mektup

Düşmüş Melek şahaneydi.

Penelope hayatında hiç bu kadar muhteşem bir yer görmemişti.

Bu harika, gösterişli kulübe; içerisini dolduran mum

ışıklarına ve renklere; kahkahalar atan, bağırarak bahislere

para koyan, zarlarını öpen ve talihlerine küfreden insanlara

bayılmıştı.

Kimliğini açıklamak istemiyordu ama kapıda bekleyen

adamlara kim olduğunu söylemeden içeri giremeyeceğini

bildiği için adını alçak sesle söylemişti. Kim olduğunu söyleyip

kocasının adını verince adamların gözleri iri iri açılmış.

Penelope gölgede durup adamların ona inanıp inanmamaları

gerektiğine karar vermelerini beklemişti.

İri yapılı adamlardan biri sırıtarak kulübün iç kapısına

kaya kadar yumruğuyla vurunca kapı hafifçe aralanmıştı.

“Bourne’un hanımı. İçeri alsan iyi olur.”

Bourne un hanımı.

Bu tanımlama Penelope'nin irkilmesine neden olmuştu,

istemediği ama yine de karşı koyamayacağı bir tanımlamaydı

bu. O gece kocasına ağzının payını verirken sonuna kadar

faydalanmayı düşündüğü bir tanımlama.

Ama kapı ardına kadar açılıp içerideki karnavalı andıran

hareketli ve gürültülü dünya gözleri önüne serilince Penelope

amacını unutuvermişti.

Tavsiyesi için Worth'e içinden teşekkür ede ede bol pelerinine

iyice sarınıp kendini gizleyerek çevresindekileri izlemeye

başladı. Kimi elindeki kartları inceliyor; kimi gözleriyle

fıldır fıldır dönen ruletin üstündeki fildişi topu takip ediyor;

kimi kalın yeşil çuhanın üzerinde yuvarlanan, kaderin rüzgârına

kapılmış zarları izliyordu.

Macera en basit, en saf şekliyle karşısında duruyordu.

Penelope da her anından zevk alıyordu.

Michael’ın burada bu kadar çok zaman geçinnesinin şaşılacak

bir tarafı yoktu, işte kocasının kuzguni saçlı dilberini

bulmuştu.

Üstelik kocasına kızamıyordu. Bu metresten ayrılmak imkânsız

gibi bir şeydi.

Ciddi, siyah ceketleri ve mükemmel ütülü boyun bağlarıyla

erkekler, ellerinde viski ve brendi bardaklarıyla dolu

tepsilerle masalar arasında dolaşan uşaklar, dekolte robları

birbirinden parlak renklerdeki kadınlar... Kadınlar makyajlı

ve süslüydüler, saçları boyalı ve yapılıydı, Penelope dıı o kadınlardan

biri olmak istiyordu. Kısacık bir an için bile olsa

talihi avucunun içinde tutma zevkini tatmak, zarları atıp ma

ceranın heyecanını yaşamak istiyordu.

Aına asıl soluğunu kesen duvardaki koskocaman ve tartışılma/

güzelikteki vitray olmuştu. Bu şahane bir Lucifer

portresiydi: Bileğindeki zincir bacağına iki kere dolandıktan

sonra karanlıklar içinde kayboluyor: bir elinde ortadan kırılmış

asasını, diğerinde tacını tutuyordu. Kanatları artık onu

havada tutamıyor, dev melek cehennemin alevlerine doğru

düşüyordu.

Bu tablo hem güzel hem de rahatsız ediciydi, bu şer yuvasına

çok uygun bir fon oluşturuyordu.

Penelope başını eğik tutarak masalar arasında dolaşmaya

başladı, kalabalığın bir dalga gibi onu sürükleyişine bayılmıştı.

Karşı koymaya çalışmaksızın çevresindeki vücutların

onu sürüklediği yöne doğru ilerlerken yoluna çıkacak ilk masada

durmaya karar verdi.

Şansına rulet masası çıkmıştı, Penelope’nin kalbi minnet

ve heyecanla çarptı. Bu oyunu biliyordu. Kuralları biliyordu.

Tamamen, katışıksız bir şans oyunu olduğunu biliyordu. Ve o

da şansını denemek istiyordu.

Çünkü kendini birdenbire çok şanslı hissetmişti.

Krupiyeyle göz göze geldiler, krupiye bir kaşını kaldırarak

elindeki uzun tarama sopasını havada salladı.

Ciddi bir sesle, “Beyler, hanımefendi...” diye seslendi,

“ ...bahisleriniz lütfen.”

Penelope elini çoktan cebine daldırmış, paralarla oynuyordu.

Cebinden pırıl pırıl, tek bir altın çıkarıp başparmağıyla

okşayarak diğerlerinin para koyuşunu seyretti. Bütün masa

boyunca farklı yerlere para konmuştu, Penelope’nin gözü de

masanın ortasında çok baştan çıkarıcı duran kırmızı bir kutucuğa

ilişmişti.

Yirmi üç numara.

“Hanımefendinin bahsini bekliyoruz.”

Gözleri krupiyeninkilerle karşılaştı, uzanıp tereddütlü bir

hareketle altın parayı çuhaya bıraktı, altının mum ışığında

parlayışına bayılmıştı.

"Bahis kapanmıştır, lütfen başka para koymayınız.”

Sonra rulet dönmeye başladı. Top tekerleğin çevresindeki

dairesel yolda fıldır fıldır dönüyor, fildişi topun çeliğe çarpışı

iç gıcıklayıcı bir ses çıkarıyordu. Penelope daha iyi görmeye

ç a l ı ş a r a k öne doğru eğildi, heyecandan soluğu kesiliyordu.

“Ruletin Lucifer'in oyunu olduğunu söylerler." Sözler

omzunun gerisinde bir yerden gelmişti, Penelope kapüşonunu

yüzüne inik tutmaya dikkat ederek de olsa dönüp bakmaktan

kendini alamadı. “Uygun bir tanımlama, değil mi?"

Yabancı adam elini masanın kenarına, Penelope’ye dokunacak

kadar yakın bir yere dayadı; yanlışlıkla olamayacak

kadar ağır bir hareketle elini okşadı. Penelope elini sertçe çekerek

bu tatsız okşayıştan uzaklaştırdı.

“Büyüleyici,” diyerek hoşlanmadığı yabancıdan biraz

uzaklaştı, tek kelimelik cevabının bu konuşmanın sonu olacağını

ummuştu. Dikkatini yeniden kırmızı ve siyah parıltılar

saçarak hızla dönen rulete verdi.

“Bir hikâyede anlatıldığına göre bir Fransız bu oyuna kendini

öyle kaptırmış, rulete öylesine âşık olmuş ki sırlarını öğrenmek

uğruna ruhunu şeytana satmış.”

Ruletin dönüşü yavaşlamaya başlıyordu. Penelope heyecanla

öne eğildi, o zavallı Fransız’ın nasıl baştan çıktığını anlayabiliyordu.

Yanındaki adamın bir parmağını kolunda gezdirdiğini

hissedince içini bir tiksinti kapladı ve dikkati adama

yöneldi. “Peki, sizi ruhunuzu satacak kadar baştan çıkaracak

Şey ne olabilir?”

Penelope karşılık verecek ve adama ellerini üzerinden

çekmesini söyleyecek zaman bulamadan adam bir anda olduğu

yerden çekilip birkaç metre öteye uçtu. Penelope arkasındaki

patırtıya doğru dönünce Michael’ın adamın üzerine

doğru yürüdüğünü, adamın da korkuyla yengeç gibi geri geri

kaçarak kavgayı seyretmek için salonun ortasında toplaşan

kalabalığın ayaklarına dayandığını gördü.

Kocası eğilip adamı boyun bağından yakaladı, iri omu/ları

yerdeki adamın yüzünü kapatıyordu. Yumruğunu ıchdıtkûr

ir havayla kaldırarak, “Bu kumarhanede bir daha asla bu

ar>ıma dokunmayacaksın,” diye gürledi.

“Kahretsin. Bourne.” Adam iki eliyle Michael’ın bileklerine

yapıştığı için sesi boğazından güçlükle çıkıyordu. “Bırak.

Ne olmuş, sadece bir...”

MichaelTn eli adamın boğazına yapıştı. Yüzünü kurbanına

yaklaştırarak alçak, tehditkâr bir sesle, “Sadece bir ne,

Densmore? Söyle de soluğunu kesivereyim,” dedi. “Bir daha

burada başka bir kadına elini sürdüğünü görürsem ya da duyarsam

yalnızca üyeliğini kaybetmekle kalmazsın. Anlıyor

musun?”

“Evet.”

“Söyle.” Michael öldürmeye hazır görünüyor, Worth'ün

hikâyesi Peneope'un zihninde yankılanıyordu.

“Evet. Evet, anlıyorum.”

Michael adamı sertçe yere bırakıp Penelope’ye döndü,

Penelope içgüdüsel bir hareketle kapüşonunu arkaya doğru

itti. Michael uzanıp bir eline yapışarak onu kimsenin göremeyeceği.

karanlık bir girintiye çekti; meraklı bakışlardan

gizlemek için iyice yaklaştı. Sesinde fark edilmemesi imkânsız

bir öfkeyle, “Peki ya sen?” diye fısıldadı. “Ne arıyorsun

burada?”

Penelope gözünü bile kırpmadan kocasının yüzüne baktı.

onu sindirmesine izin vermeyecekti. Artık macera arayan

markiz rolünü oynamasının zamanı gelmişti. “Sen gelip mesele

çıkarıncaya kadar çok iyi vakit geçiriyordum.”

MichaelTn çenesinde bir kas seğirdi, parmakları Penelope'nin

bileğini daha fazla sıktı.

“Ben mi mesele çıkardım? Londra’nın yarısı bu salonda,

sense salak bir pelerinin seni gizleyeceğini mi sanmıştın?”

Penelope elini kıvırarak kurtarmaya çalıştı ama Michael

bırakmadı. “Gayet de güzel gizliyordu. Kimse farkına varmamıştı."

Michael, Penelope’yi duvara doğru itip iyice karanlığa

soktu. “Beni kimse tanımamıştı. Ama tabii şimdi herkes

kim olduğumu merak ediyordur.”

“Büyük ihtimalle biliyorlardır.” Acı ve alaycı bir gülüşle

güldü. “Seni daha gördüğüm anda tanıdım, seni aptal kadın.”

Onu tanımış mıydı? Penelope içinde uyanan sevinci yadsıyarak

omuzlarını dikleştirdi, geri adım atmayacaktı.

Rulet masasının krupiyesi girintinin kenarına gelmişti.

“Bourne.”

Michael omzunun üstünden adama öyle bir baktı ki karşısında

bir ordu olsa olduğu yerde kalakalırdı.

“Şimdi olmaz.”

Penelope, “Eh, madem dediğin gibi Londra’nın yarısının

gözünün önündeyim, en kötü ne olabilirdi ki?” diye sordu.

“Dur bir düşünelim,” dedi Michael. Sesi alay ettiğini belli

ediyordu. “Kaçırılabilirdin, hırpalanabilirdin, rezil olabilirdin..."

Penelope dikleşti. “Peki, bunların senden gördüğüm davranışlardan

ne farkı olurdu?” diye fısıldadı; sesini yalnızca

Michael’ın duyacağı kadar alçaltmıştı, Michael’ın sınırlarını

zorladığının farkındaydı.

Michael'ın gözleri öfkeyle parladı. “Çok farkı olurdu.

Eğer bunu anlamaktan acizsen...”

“Aman, lütfen! Sanki beni umursuyomıuşsun ya da mutluluğumu

düşünüyormuşsun gibi davranmaya kalkma. Hiç

farkı olmazdı; zindan aynı, zindancı farklı olurdu sadece.”

Michael dişlerini sıktı. “O Densmore domuzuyla üç dakika

baş başa kalsaydm bazı aşağılık heriflerin yanında benim

evliya gibi kaldığımı anlardın. Sana buraya gelmemen gerektiğini

söylemiştim. Bensiz gelemezsin demiştim.”

“Anlaşılan artık ne yapmamam gerektiğinin söylenmesinden

pek haz etmiyorum.” Penelope derin bir soluk aldı,

bu cesaretin nereden geldiğini bilmiyordu ama kaybolmasın

diye dua ediyordu çünkü kocası çok ama çok kızmış görünüyordu.

Üstü başı da darmadağın olmuştu. Boyun bağı bir daha

düzelmeyecek şekilde kırışmıştı, ceketi omuzlarında yamuk

duruyordu, gömleğinin kol ağızlarından biri de kol \eninin

içinde kaybolmuştu.

Bu normal bir görüntü değildi. En azından Michael için

Penelope, “Sana ne oldu?” diye sordu.

"Bourne.”

Krupiye üçüncü defadır sesleniyordu. Michael sertçe döndü.

“Hay lanet olsun! Ne var?”

“Hanımefendi için gelmiştim.”

“Ne olmuş hanımefendiye?”

Penelope. Michael'ın arkasından görmeye çalışıyordu;

tanınmadığından emin olmak için kapüşonunu iyice yüzüne

indirmişti. Krupiye kaşlarını kaldırarak onlara hafifçe gülümsedi.

“Kazandı da."

Kısacık bir an için sessizlik oldu, sonra Boume, “Ne dedin

sen?” diye sordu.

“Kazandı.” Krupiye hayretini gizleyemiyordu. “Yirmi üç

numara geldi.”

Michael'ın bakışı bir an masaya ve rulete kaydı. “Kazandı

mı?”

Penelope’nin gözleri iri iri açıldı. “Kazandım mı?”

Krupiye şaşkın şaşkın gülümsedi. “Kazandınız.”

“Hanımefendinin parasını yukarı yolla.’’ Michael, Penelope'yi

bir anda önünde bir adamın beklediği bir kapıya doğru

çekiverdi.

Karanlık, uzun bir merdivenden yukarı çıkarlarken Penelope

kocasına karşı durabilmek için cesaretini toplamaya

çalışıyordu.

Ama öncelikle kocasına yetişebilmesi lazımdı. Eli Michael’ın

elindeydi, Michael’msa elini bırakmaya hiç niyeti yokmuş

gibiydi; elinden çekerek onu uzun bir koridordan geçirip

büyük bir odaya soktu. Odada hiç mum yanmıyordu, tamamen

karanlık olmamasının tek nedeni kumarhane katının ışığının

en dipteki vitraylı camdan içeri doluyor olmasıydı, her

tarafa vitrayın renkleri vuruyordu.

Penelope, Michael’ın kapıyı kilitlemek için elini bıraktığını

bile fark etmeyerek, “Harikulade!” diye fısıldadı. “Aşağıdan

o vitrayın arkasında bir şey olduğu hiç belli olmuyor.”

“Zaten olmaması lazım.”

"Muhteşem!” Pencereye yaklaşarak elini uzatıp Lucifcr in

saçlarından bir bukleyi oluşturan san bir panele dokundu.

24*

“Burada ne arıyorsun, Penelope?”

Penelope bu soru üzerine elini hızla geri çekerek Michacl’a

döndü ama gölgeler arasında onu zar zor seçebiliyordu.

Sanki odanın öbür tarafındaki karanlığın içinde kaybolmuş

gibiydi. Penelope en başta kulübe neden geldiğini hatırlayınca

kalbi gümbür gümbür atmaya başladı. “Konuşmamız

gerek.”

“Benim Cehennem Konağı’na dönmemi bekleyemeyecek

kadar acele miydi?”

Penelope aksi aksi, “Bir ara eve döneceğinizi düşünseydim

bekleyebilirdim, lordum,” diye karşılık verdi. “O konudaki

planlarınızdan emin olamadığım için kendim gelmeyi

daha uygun buldum.”

Michael kollarını kavuşturdu, kaslı kollan ceketin kumaşını

geriyordu. “Seni buraya getiren arabacıyı kovacağım.”

“İmkânsız. Araba tutup geldim.” Penelope sesindeki zafer

neşesini gizlemeyi başaramamıştı.

“Tommy sana bu konuda yardım ettiyse eğer onu mahvetmek

benim için büyük zevk olacak.”

Penelope çenesini havaya kaldırdı. “İşte meseleye geldik.”

“Onu bir daha görmeyeceksin.”

Michael karanlıkta ona yaklaşmış, tepesinden bakıyordu,

ona çok kızgın olduğu belliydi ama Penelope’nin umurunda

bile değildi. Çünkü o da Michael’a kızgındı. “Bu emre uyacağımdan

pek emin değilim.”

“Uyacaksın.” Michael, Penelope'yi kapıya dayadı. “Onunla

tekrar görüşecek olursan onu mahvederim. Bunu katana

sok.”

Bu tam Penelope’nin beklediği şeydi. “Duyduğuma göre

zaten mahvetmeyi planlıyormuşsun."

Michael inkâr etmeyince Penelope içinin hayal kırıklığıyla

burulduğunu hissetti. Başını iki yana salladı. “Hayret,

nedense hâlâ sürekli senden daha iyi şeyler bekliyorum \e

her seferinde yanılıyorum.” Ona arkasını dönerek yeniden

Pencereye doğru gidip bakışlarını oyun salonuna dikti. “Seıı

kalpsizsin.”

“Bunu evliliğimizin en başından anlaman iyi oldu.”

Penelope hırsla yeniden Michael’a döndü, beraberliklerinden

böyle ruhsuz bir şekilde söz etmesine çok öfkelenmişti.

“Belki sahte evliliğimiz zaten pek uzun sürmez.”

“Ne demek bu?”

Penelope hafif, neşesiz bir kahkaha attı. “Evliliğimizin zaten

hiç umurunda olmadığı besbelli demek.”

“Kıymetli Tommy’n onunla kaçmanı istedi, değil mi?”

Şimdi susma sırası Penelope’ye gelmişti. Michael’ın ne

düşündüğü umurunda değildi. Michael biraz daha yaklaştı.

“Gitmeyi mi düşünüyorsun, Penelope? Bencilce bir kararla

evliliğimizi mahvetmeyi, kendi adını ve kardeşlerinin adını

lekelemeyi mi düşünüyorsun?”

Penelope buna karşılık vermeden duramadı. “Ben mi bencilim?”

Güldü, Michael’ı iterek yanından geçip kapıya yöneldi.

“Senden bunu duymak çok eğlenceli, ben senden bencil

birini hiç görmedim, kendi amaçların için hem arkadaşlarını

hem de karını mahvedecek kadar bencilsin sen.”

Tam kapının koluna uzanıyordu ki Michael karanlığın

içinden uzanıp bileğine yapışıverdi. “Bu konuşma bitmeden

bir yere gidemezsin. Tommy’den uzak duracağına söz ver.”

Penelope’nin tabii ki Tommy’yle bir yere gitmeye niyeti

yoktu. Ama Michael’a bunu bilmenin rahatlığını yaşatmayacaktı.

“Neden? Onunla gitsem senin için daha kolay olmaz

mıydı? O zaman tek hamlede hem intikamını almış hem de

özgürlüğünü kazanmış olurdun.”

“Sen benimsin!”

Penelope sertçe karşılık verdi. “Dengesizsin sen.”

“Belki. Ama yine de koçanım. Bunu unutmasan iyi edersin.

Bana itaat etmeye yemin ettiğini de tabii.”

Penelope hafif, neşesiz bir kahkaha attı. “Se« de beni

onurlandırmaya yemin etmiştin.” Ve her ikimiz de birbirimizi

sevmeye yemin ettik. O da olmadı.

Michael donakalmıştı. “Onurunu çiğnediğimi mi düşünüyorsun?”

“Bana her dokunuşunda onurumu çiğnediğini düşünüyorum.”

Michael, Penelope’nin elini sanki elini yakan kızgın bir

demiri bırakırcasına hızla bırakıverdi. “Ne demek bu?”

Penelope duraksadı, ne cevap vereceğinden emin olamıyordu,

tartışma birden kendini pek rahat hissettmediği bir

yöne doğru kaymaya başlamıştı.

“Yo, hayır, leydim.” Leydim sözcüğünü âdeta tükürür gibi

söylemişti. Penelope onu incittiğini fark etti. “Soruma cevap

vereceksiniz.”

Pekâlâ. Cevap verecekti.

“Bana her dokunuşun, bana en ufak bir ilgi gösterişin hep

kendi çıkarın için. Kendi amaçların için. İntikamın için ama

ben bu intikamın parçası olmak istemiyorum. Bana hiçbir

faydası yok.”

“Öyle mi?” Michael’ın sesi alayla doluydu. “İlginç çünkü

dokunuşumdan zevk alıyor gibiydin.”

“Tabii ki zevk aldım. O anlarda ateşe bile gitsen peşinden

geleyim diye elinden gelen her şeyi yapıyordun. Amacını

elde etmek için yataktaki inanılmaz...” Bir an durdu, sonra

elini Michael’a doğru sallayarak devam etti, “...hünerlerinin

hepsini kullandın.” Şimdi sözcükler ağzından öfkeyle ard

arda dökülüyordu. “Çok da iyi bir iş çıkardın doğrusu. İtiraf

ediyorum, çok etkilendim. Hem zekice stratejinden hem de

kusursuz performansından. Ama zevk geçicidir, Lord Bourne;

kullanılmanın acısına değmeyecek kadar geçici.” Elini

kapının koluna koydu, odadan çıkmak için sabırsızlanıyordu.

Michael’ın yanında yeterince durmuştu. “Sen kendi yeminini

böylesine kötüye kullanmışken ben de her şeyi bırakıp kendi

yeminimi tutmaya fazla gönüllü olamazsam kusura bakma.”

“Kıymetli Tommy’nle evlensen çok mu farklı olurdu sanıyorsun?”

Penelope gözlerini kıstı. “Tommy’yi düşündüğüm için

özür dileyecek değilim. Bir zamanlar sen de düşünürdün. O

senin en eski dostundu.” Sacayağın üçüncüsü. Penelope'nin

hayal kırıklığı sesine yansımıştı.

Michael’ın gözleri öfkeyle parladı. “Kendini göstermesi

gereken zamanda hiç de dostum gibi davranmadı.”

Penelope başını iki yana salladı. “Babasının yaptıklarına

özülmediğini mi sanıyorsun? Yanılıyorsun. Çok üzüldü. En

başından itibaren.”

“Yeterince üzüldüğünü sanmıyorum. Ama onunla işim

bittiğinde yeterince üzülecek.”

Penelope arkadaşını koruma içgüdüsüyle, “Ona zarar vermene

izin vermeyeceğim,” dedi.

“Elinden bir şey gelmez. Sevgili Tommy’n de babasıyla

birlikte mahvolacak. Dokuz yıl önce intikam almaya and

içtim, bana hiçbir şey engel olamaz. Sen de onunla evlenmediğin

için Tann’ya şükredeceksin, yoksa seni de onlarla

birlikte ezerdim.”

Penelope’nin gözleri kısıldı. “Tommy’ye zarar verecek

olursan, inan ki seninle evli olduğum her ana pişman olacağım.”

Michael bu sözlere güldü ama eğlenir gibi değildi. “Sanırım

gidişin zaten o yönde, sevgilim.”

Penelope başını iki yana salladı. “Dinle beni. İntikam güderek

bu hatayı yaparsan bir zamanlar içinde ne varsa, ne kadar

iyilik varsa hepsinin yok olduğunu göstermiş olacaksın.”

Michael’ın kılı kıpırdamadı. Penelope kocasının onu duyup

duymadığından bile emin olamıyordu.

Michael hiç umursamıyordu. Ne Tommy’yi, ne de kendisini...

Ne de geçmişlerini... Bunun gerçek olduğunu anlamak

Penelope’nin içini parçalıyordu. Dudaklarından dökülen

sözlere engel olamadı. “Seni kaybetmek onu perişan etti...

Tıpkı...” Durdu.

Michael, “Tıpkı?” diye ısrar etti.

Penelope sertçe, gönülsüzce, “Tıpkı benim gibi,” diye

karşılık verdi. İstemeyerek söylediği bu sözler pek çok hatırayı

canlandırmış, Michael’ın başına gelenleri duyduğu

zaman hissettiği iç paralayıcı acıyı sanki yeniden yaşar gibi

olmuştu. “Seni o da tıpkı benim kadar özledi. Senin için tıpkı

benim kadar endişelendi. Seni aradı. Bulmaya çalıştı. Tıpkı

benim gibi. Ama sen gitmiştin.” Sesi şimdi titriyordu; Michael’ın

ortadan kaybolduğu tüm o aylar, yıllar boyunca hisset-

250

tiği bütün öfke, üzüntü ve korku bir anda canlanmış gibiydi.

“Beni terk ettin.” Elini Michael’ın göğsüne dayayıp bütün

kuvvetiyle, bütün öfkesiyle itti. “Seni öyle özledim ki.” Michael

sessiz, karanlık odada geri doğru birkaç adım atarken Penelope

gerekenden fazlasını söylediğini fark etti, hiç düşünmediği

kadar çok şey söylemişti. Derin bir soluk alarak gözyaşlarını

bastırdı. Ağlamayacaktı. Onun için ağlamayacaktı.

Boğazına düğümlenen gözyaşlarını yutarak fısıldadı.

“Seni öyle özledim ki. Kahretsin, hâlâ da özlüyorum.”

Karanlığın içinde Michael’ın bir şeyler demesini bekledi.

Herhangi bir şey demesini.

Özür dilemesini.

Ben de seni özledim demesini.

Bir dakika geçti. İki... Daha fazla...

Michael’ın hiçbirşcy demeyeceğini anlayınca hızla döndü,

kapıyı çekip açtı ama Michael harekete geçerek Penelope’nin

omzu üzerinden uzanıp kapıyı sertçe çarparak yeniden

kapadı. Penelope kapı koluna asıldı ama Michael’ın koca eli

kapıya bastırıyordu. “Seni barbar! Bırak çıkayım.”

“Olmaz. Bu konuşmayı bitirmeden çıkamazsın. Ben artık

o çocuk değilim.”

Penelope hafif, neşesiz bir kahkaha attı. “Biliyorum.”

“Tommy de değilim.”

“Onu da biliyorum.”

Michael elini Penelope’nin boynuna getirdi, parmaklarını

gerilmiş boyun kaslarında gezdirdi, Penelope onun nabzının

Çılgınca atışını duyabildiğini biliyordu. “Ben seni özlemedim

mi sanıyorsun?” Penelope bu sözleri duyunca taş kesiliverdi,

soluğu kesilir gibi oldu; sözlerine devam etmesini, bir daha

söylemesini istiyordu. Bütün kalbiyle. “Seninle ilgili her şeyi

özlemedim mi sanıyorsun? Her şeyi.”

Vücudunu Penelope’ye yasladı, nefesi kadının şakağını

hafifçe okşuyordu. Penelope gözlerini kapadı. Nasıl olmuştu

da kendilerini burada; Michael’ın bu kadar karanlık, bu

kadar hırpalanmış olduğu bu noktada bulmuşlardı? “Eve

dönmek istemedim mi sanıyorsun?” Michael’ın sesi duygu

251

yüklüydü. “Ama dönebileceğim bir evim kalmamıştı. Kimse

kalmamıştı.”

“Yanılıyorsun,” diye itiraz etti Penelope. “Ben vardım.

Oradaydım... ve...” Yalnızdım. Yutkundu. “Ben vardım.”

“Hayır.” Bu söz MichaelTn ağzından sertçe çıkmıştı.

“Langford hepsini yok etti. O çocuğu... O özlediğin çocuğu

da yok etti.”

“Belki ama bu Tommy’nin suçu değil. Anlamıyor musun,

Michael? Tommy senin oyununda yalnızca bir piyon... Tıpkı

benim gibi... Tıpkı kız kardeşlerim gibi. Benimle evlendin,

kardeşlerimi evlendireceksin. Ama Tommy’yi mahvedecek

olursan kendini asla affedemezsin. Biliyorum.”

“Yanılıyorsun,” diye karşılık verdi Michael. “Çok rahat

uyuyacağım. On yıldır uyumadığım kadar rahat uyuyacağım.”

Penelope başını iki yana salladı. “Yanılıyorsun. Bu intikamın

seni üzmeyeceğini mi sanıyorsun? Etkisiyle içinin

sızlamayacağını mı sanıyorsun? Bir başkasını Langford’un

seni mahvettiği gibi sistematik bir şekilde, acımasızca mahvettiğini

bilmenin içini parçalamayacağını mı sanıyorsun?”

“Bugüne kadar Tommy bu savaşta mecbur olduğum için

üzülerek yok edeceğim biriydi. Ama bugün, seni elimden almaya

kalkıştıktan sonra artık başına gelecekleri hak etmediğinden

emin değilim.”

“Seninle bahse tutuşalım.” Bu sözler Penelope’nin ağzından

düşünmeye vakit bulamadan dökülüvermişti. “Adını sen

koy, fiyatın nedir? Ne dersen varım. Tommy’nin sırları için.”

Michael taş kesilmiş gibi duruyordu. “Sende istediğim

hiçbir şey yok.”

Penelope bu sözlerden nefret ediyordu, bunları söylediği

için Michael’dan da nefret ediyordu. Kendisi vardı. Evlilikleri

vardı. Gelecekleri vardı ama bunların hiçbiri Michael

için bir şey ifade etmiyordu.

İşte o anda Tommy’nin haklı olduğunu anladı; onun sevdiği

hep Michael olmuştu, o güçlü, kendinden emin çocuk.

Birlikte güldüğü, birlikte büyüdüğü ve çok uzun süre yasını

252

k ____________________

tuttuğu o çocuk. O çocuk şimdi artık yok olmuş; yerini bu

karanlık, lanetli adama bırakmıştı ama bu adam da en az o

çocuk kadar baştan çıkarıcıydı.

Mücadele etme isteği yok olmuştu. “Bırak gideyim.”

Michael ona biraz daha yaslanıp kulağına fısıldadı. “İntikamımı

alacağım. Bunu ne kadar çabuk kabul edersen evliliğimiz

o kadar kolay olur.”

Penelope hiç karşılık vermedi, sessizlik onun direnme

şekliydi.

“Gitmek mi istiyorsun?” Michael’ın sesi acı doluydu.

Hayır. Bana gitme demeni istiyorum.

Neden? Neden Michael’dan bu kadar etkileniyordu? Derin

bir soluk aldı. “Evet.”

Michael elini kapıdan çekip geri doğru bir adım attı, Penelope

daha o anda onun sıcaklığını özlediğini hissetti.

“Git öyleyse.”

Penelope hiç tereddüt etmedi.

Kapıyı açıp kendini koridora attı, aralarında bir şey geçtiğini

aklından çıkaramıyordu. Geri alınması mümkün olmayan

bir şey. Durdu, duvara yaslandı; derin derin soluyarak

karanlıkta, oyun salonunun alt kattan gelen uğultusunu dinleyerek

kendini toplamaya çalıştı.

Kollarını sımsıkı kavuşturdu. Gözlerini kapatarak az önce

birbirlerine söyledikleri sözleri, az önce açıkça anladığı gerçeği

aklından çıkarmaya çalıştı. Sekiz yıl boyunca servetiyle,

ailesinin adıyla ve bir gün elde etmek üzere yetiştirildiği

mevki ile ilgisi olmayan, bunların ötesinde bir evlilik yapmak

için beklemişti ama sonunda onu sadece bunlardan ibaret

gören bir adamla evlenmişti.

En kötüsü de hep farklı olacağını sandığı bir adamla.

Hiç var olmamış bir adamla.

O eskiden tanıdığı çocuk hiç büyümemişti.

Sevdiği o çocuk.

İÇ geçirerek karanlıkta acı acı güldü.

Kader gerçekten de çok zalimdi.

‘Leydi Bourne?”

Kendisine sesleııildiğini duyunca (yeni adı kulağına hâlâ

çok yabancı geliyordu) irkilerek sırtını duvara yasladı, karanlığın

içinden çok uzun boylu bir adam belirivermişti. Saz gibi

ince bir adamdı: güçlü, köşeli bir çenesi vardı, gözlerindeki

ifade (anlayış ve ne olduğunu tam olarak anlayamadığı başka

bir şeyin karışımı) Penelope'ye onun düşmandan ziyade dost

olduğunu hissettiriyordu.

Adam kısa, belli belirsiz bir selam verdi. “Ben Cross. Kazandığınız

paraları getirdim.”

Elindeki koyu renk keseyi uzattı, Penelope'nin kesede ne

olduğunu anlaması biraz zaman aldı. Bu gece buraya heyecan.

macera ve zevk aramaya geldiğini çoktan unutmuştu;

şimdi hayal kırıklığı içinde ayrılıyordu.

Uzanıp keseyi aldı, içindeki paraların ağırlığı onu şaşırtmıştı.

Adam alçak ve tok bir sesle keyifli bir kahkaha attı. “Otuz

beş pound oldukça büyük para,” dedi. “Hem de rulette, ha?

Çok şanslısınız.”

“Hiç de şanslı değilim.” En azından bu gece değilim.

Bir anlık sessizlik oldu. “Belki de şansınız dönüyordun”

Hiç sanmam.

“Belki de.”

Uzun bir sessizlik oldu, adam onu uzun uzun inceledikten

sonra başını hafifçe eğerek selam verdi ve, “Eve dönerken

dikkatli olun.” dedi. “O kesede bir hırsızın bir yıllık kazancından

fazla para var.” Adam arkasını dönünce Penelope keseyi

bir elinden ötekine geçirerek tarttı, içindeki paraların

şıngırtısını dinledi.

Sonra aklından geçen şeyi hiç tartmadan adamın ardından

seslendi. “Bay Cross?”

Adam durup döndü. “Leydim?”

Penelope karanlıkta yüzünü pek seçemediği adama, “Kocamı

iyi tanır mısınız?” diye soruverdi. Adamdan uzun bir

süre hiç ses çıkmayınca onun sorusunu yanıtlamayacağını

sandı.

Ama sonra adam karşılık verdi. “Bourne’u ne kadar tanımak

mümkünse o kadar.”

Penelope bu sözlere elinde olmadan hafifçe güldü. “Muhakkak

benim tanıdığımdan daha fazladır.”

Adam bu söze karşılık vermedi. Vermesi de gerekmezdi.

“Sormak istediğiniz bir şey mi var?”

Penelope’nin sormak istediği öyle çok şey vardı ki. Çok

ama çok şey.

Bourne kim? Bir zamanlar tanıdığım o çocuğa ne oldu?

Onu ne bu kadar mesafeli hale getirdi? Neden bu evliliği hiç

önemsemiyor?

Bu soruların hiçbirini soramazdı. “Yo.”

Adam bir süre onun fikrini değiştirmesini bekledi. Penelope’den

ses çıkmayınca da, “Tam tahmin ettiğim gibisiniz.”

dedi.

“Ne demek bu?”

“Bourne’un dengesini bu kadar bozan kadının gerçekten

de sıradışı bir şey olması gerekirdi demek.”

“Onun dengesini ben bozmadım. Ben onun gözünde amacına

giden bir yoldan başka bir şey değilim.” Ağzından çıkan

sözlere hemen pişman olmuştu. Ne kadar huysuzca sözler

sarf etmişti böyle.

Cross’un kaşlarından biri yukarı kalktı. “İnanın bana, leydim;

durum hiç de öyle değil.”

Keşke bu doğru olsaydı.

Ama tabii ki değildi.

“Anlaşılan onu pek de iyi tanımıyorsunuz."

Adam onun bu konuda tartışmak istemediğini anlamış gibiydi.

Konuyu değiştirdi. “Bourne nerede?”

Penelope başını iki yana salladı. “Bilmiyorum. Yanından

ayrıldım.”

Adamın dişleri karanlıkta beyaz beyaz parıldadı. “Eminim

Çok memnun olmuştur."

Beni o uzaklaştırdı. “Memnun olup olmaması pek umurumda

değil.”

Adam bu sözlere güldü, gülüşü dolu dolu ve dostçaydı.

Mükemmelsiniz.”

Penelope kendini hiç de mükemmel hissetmiyordu. Kendini

aptal gibi hissediyordu. “Affedersiniz?”

“Boume’u yıllardır tanırım, hiç onu sizin gibi etkileyen

bir kadınla karşılaşmadım. Hiç onun bir kadına size karşı

koymaya çalıştığı gibi karşı koymaya çalıştığını görmedim.”

“Bu karşı koyma değil. Yalnızca ilgisizlik.”

Adam bir kaşını kaldırdı. “Leydi Bourne, bu kesinlikle ilgisizlik

değil.”

Adam durumu bilmiyordu. Michael’ın onu nasıl bıraktığını

görmemişti. Ondan nasıl o kadar uzak durduğunu. Onu

nasıl da umursamadığını.

Penelope bunları düşünmek istemiyordu. En azından bu

gece. “Bir araba tutmama yardımcı olabilir miydiniz? Eve

gitmek istiyorum.”

Adam başını iki yana salladı. “Sizin eve kiralık arabayla

dönmenize izin verdiğimi duyacak olursa Boume beni öldürür.

Gidip onu çağırayım.”

“Hayır!” Bu söz ağzından düşünmeden fırlayıvermişti.

Penelope gözlerini yere eğdi. “Onu görmek istemiyorum.”

O beni görmek istemiyor.

Hangisinin daha önemli olduğunu artık bilemiyordu.

“Onu istemiyorsanız o zaman size ben eşlik edeyim. Benim

yanımda güvende olursunuz.”

Penelope gözlerini kıstı. “Doğru söylediğinizi nereden bileyim?”

Adamın ağzının bir tarafı kıvrılıverdi. “Her şey bir yana,

saçınızın bir teline dokunsam Boume beni büyük bir zevkle

parçalar.”

Penelope’nin aklına Michael’ın o akşam Densmore’u

oyun salonunda hiç düşünmeden yere çalması; sıkılı yumruklarıyla,

sesi öfkeden titreyerek, kekeleyen kontun tepesinde

duruşu gelmişti.

Kesinlikle emin olabileceği bir şey varsa o da Boume’un

onu kimsenin incitmesine izin vermeyeceğiydi.

Tabii inciten kendisi olmadığı sürece.

ON DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Sevgili M...

Langford meselesini ve ne yaptığını duydum, ne iğrenç

adam. Kabul edilir gibi değil. Kimse onun bu kadar nefret

dolu olabileceğine inanamıyor, Tommy ve ben hariç. Tommy’ye

gelince... Bir süredir seni arıyor. Umarım bulur. Hem

de çabucak.

Daima, P.

Needham Malikânesi, Şubat 1821

Gönderilmemiş mektup

Temple’ın sol kroşesi çok sert ve çok iyi gelmişti.

Çok da yerinde olmuştu, bunu hak etmişti doğrusu.

Melek’in bodrumundaki boks ringindeydiler. Yumruk,

Bourne’un çenesine yapışarak kafasını geriye doğru savurdu;

Bourne yalpalayarak ringin kenarındaki tahta direğe yaslandı.

Talaş serpilmiş zemine yuvarlanmadan kendini topladı,

ringi çevreleyen en üst kordonun üzerinden Chase’le göz

göze geldi, sonra dikleşip yeniden rakibine döndü.

Bourne üstüne doğru gelirken Temple bir ayağından öbürüne

sıçrayarak dans ediyordu. “Salaksın sen.”

Bourne rakibinin sözlerini duymamış ve ne kadar doğru

söylediğini fark etmemiş gibi yaparak bir meşeyi devirecek

sertlikte bir yumruk savurdu.

Temple kenara kaçıp yumruğu savuşturduktan sonra dişlerini

göstere göstere güldü. “Hem salaksın hem de formdan

düşüyorsun. Belki hanımlar konusunda da formunu kaybedi-

\ örsündür, ha?”

Boume, Temple'ın yanağına hızlı bir yumruk yapıştırdı,

ete yapışan yumruğun sesi çok hoşuna gitmişti. “Şimdi ne

diyorsun bakalım, formum nasılmış, ha?”

Temple sırıtarak, “Eh, yumruk fena değildi," dedi ve sola

doğru kaçıp ikinci yumruğu savuşturdu. “Ama karın eve

C'ross'la gitti, onun için o konuda bir şey diyemem.”

Boume bir küfür savurarak rakibine hırsla saldırdı, arkadaşı

kendisinden epey uzun ve iriydi ama Boume da cüsse

farkını hızı ve çevikliğiyle -ve özellikle bu gece- hırsıyla telafi

ediyordu.

Duraksamadan saldırıya geçti, bezle sarılı yumruklarını

iri adamın göğsüne doğru savurdu. Önce sol, sonra sağ. Her

yumrukta Temple'dan kısa bir homurtu geldi, sonra iri cüsseli

adam kenara kaçtı.

Ringin kenarında elindeki bir yığın kâğıdı incelemekte

olan Chase, “Fazla damarına basma, Temple,” dedi. “Zaten

bu gece yeterince zorluk yaşadı.”

Dediği hakikaten doğruydu.

Bourne karısının eve gitmesine izin vermişti. Bugüne kadar

en zor yaptığı şeydi bu. Çünkü aslında onunla ortaklar

odasında, vitraylı camdan gelen ışığın etrafa saçtığı renk

cümbüşü içinde, yerde sevişmek istiyordu.

Ona bir kez bile onurunu kırmayı istemediğini kanıtlamak

istiyordu. Hatta onurunu kırmış olma düşüncesi bile kendisini

hayvan gibi hissetmesine yol açıyordu.

Temple'ın sağ direği dümdüz çenesine oturunca Bourne

topuklarının üstünde arkaya doğru yaylandı.

Temple eğilerek Boume’un yumruklarından kaçtı, “Neden

peşinden gitmiyorsun?” diyerek göğsüne hızlı bir yumruk indirdi.

“Onu yatağa götür. Ondan sonra genellikle kendilerini

daha iyi hissederler, öyle değil mi?”

Boume işin bu hale gelmesinin asıl sebebinin karısını yatağa

götürmesi olduğunu arkadaşına söyleyemezdi. “Hele senin de

bir karın olsun da o zaman ne kadar tavsiyen varsa dinlerim.

“O zamana kadar senin tavsiyeye ihtiyacın kalmaz. Karını

tamamen elden kaçırmış olursun.” Geri kaçtı. “Kızı sevdim.”

Ne yazık ki Michael da seviyordu. “Daha tanımıyorsun

bile.”

“Tanımama gerek yok.” Boume’un sağ kroşesi biraz daha

ufak tefek bir adamı dümdüz yere serebilirdi ama Temple’ı

hiç etkilememişti. Temple aynı hızla kaldığı yerden devam

etti. “Seni onun kadar çıldırtan biri hayranlığımı hak ediyor

demektir. Yalnız bu geceki eğlence için bile kendisine yürekten

bağlandım diyebilirim. Sanırım döndüğünde Cross da

ona yarı yarıya âşık olmuş olur.”

Bu sözleri kışkırtmak için söylemiş, başarılı da olmuştu.

Bourne homurdanarak Temple’a saldırdı, Temple iki hızlı

yumruğu kesmeyi başardı ama midesine bir tane yedi. Bourne

küfrederek adama dayandı, hızla soluyor ve terliyordu.

Bir saniye geçti. İki. Beş. Sonunda Temple geri çekildi ve

Boume hareket etme fırsatı bulamadan iki yumruk patlatarak

rakibini iplere doğru fırlattı, Boume’un burnundan kan

fışkırıyordu.

Bu kez kendini toparlayacak kadar hızlı davranamadı.

Dizlerinin üstüne düştü.

Chase, “Raund!” diye seslendi. Boume kalkmasına yardım

etmek için elini uzatan Temple’a pis bir küfür savurdu.

“Bırak,” diyerek ayağa kalkıp ringin yeşil bir mendille işaretlenmiş

köşesindeki tabureye oturdu. “Otuz sekiz saniye.”

diyerek mendili direkten söküp burnuna götürdü, başını geri

doğru yatırdı. “Bir sonraki kontratağına çalışsan iyi edersin.”

Temple, sağ kolu Bruno’nun uzattığı içkiden uzun bir yudum

aldıktan sonra kollarını iki yana açarak iplere yaslandı.

Koca pazularının her birinde kalın birer bant şeklinde dövmeler

vardı, kollarını açınca ringin neredeyse yarısını kaplıyordu.

Temple belki bir aristokrat olarak doğmuştu ama onun

krallığı artık burasıydı. "Sana ne dedi ki dayak yemeğe bu

kadar can atıyorsun?”

Bourne arkadaşının sorusunu duymazdan geldi. Yanağında

ac>yla zonklayan ve yanan yer işe yaramıyor, az önce karısıy

la aralarında geçenleri kafasından silemiyordu. Boume’u, ç ı kan

için bedenini kullanmakla suçlarken Penelope'nin mavi

gözlerinde parlayan öfkeyi unutamıyordu... Omuzlarını dikleştirip

onurunu korumaya çalışması aklından çıkmıyordu,

oysa onun onurunu korumak kocası olarak kendisine düşerdi.

Ona bakışını, gözlerindeki dürüstlüğü ve gözyaşlarını,

ona seni özledim deyişini unutamıyordu.

Sözleri nefesini kesmişti. Saf, kusursuz Penelope’nin onu

düşündüğünü, merak ettiğini bilmek Bourne’u derinden sarsmıştı

çünkü o da onu özlemişti.

Unutması yıllarını almıştı, yeniden hatırlaması ise bir an

sürmüştü. Penelope'nin bir anlığına bütün dürüstlüğüyle

gözlerinin içine bakıp onu kendisini terk etmekle suçlaması

yeterli olmuştu.

Onu onurunu çiğnemekle suçlamıştı.

Boume midesinde Temple’ın yumruklarının acısının bile

silmeye yetmediği o duyguyu, bu olayların başından beri

korktuğu duyguyu hissediyordu.

Suçluluk duygusu.

Penelope haklıydı. Onu kullanmıştı. Ona hiç hak etmediği

şekilde davranmıştı. O da kendini bütün gücü ve gururuyla

savunmuştu. Hem de ne savunma.

Boume onu kendinden uzaklaştırmaya çalışırken aslında

onu arzuladığını biliyordu. Bu arzunun yeni bir şey olduğunu

düşünerek kendini kandıramazdı. Onu Surrey’de, elinde kendini

savunmak için bir fenerden başka hiçbir şey olmaksızın

karanlıkta dururken gördüğü andan beri istiyordu. Ama şimdi...

arzu daha ciddi bir şeye dönüşmüştü. Daha ilkel. Daha

tehlikeli. Şimdi onu: güçlü, akıllı, iyi yürekli karısını; her

gün değişerek o karanlık Surrey gecesinde karşısına çıkan

kızdan çok farklı ve çok daha karşı konulmaz, yeni bir insana

dönüşen karısını istiyordu.

Şimdi onunla evliydi. Tanrı'nm ve insanların kanunlarıyla

birbirlerine resmen bağlanmışlardı, onu almak artık göreviydi.

Onu yatağa yatırıp ona tapınmak... Ona hayal edebildiği

her şekilde dokunmak...

260

Onu ele geçirmek.

Ama Penelope onu görmek hile istemiyordu.

Sol yumruğunu sıktı, bandajın altında elinin her kemiğinin

ağrıdığını hissetmek hoşuna gitti. Bu ağrı ona az önceki

dövüşü, az sonra yeniden başlayacak dövüşü hatırlatıyordu:

mendili yüzünden çekti. Burnunun kanaması durmuştu.

Penelope onu bugün kendinden uzaklaştırmamış olsaydı

da sonunda iş yine buraya gelecekti, belki o zaman çok geç

olacak, Bourne onu bırakmayı kabullenemeyecekti. “Onu

gözleyecek birini bulmam lazım.”

Chase arkadaşına baktı. “Neden?”

“Alles ben onu yere serdiğim zaman onunla kaçmasını

teklif etmiş.”

Diğer iki adam bir an birbirlerine baktılar, sonra Temple,

“Sen de buna engel olmak için parayla birini tutmak istiyorsun,

öyle mi?” diye sordu.

Boume bunun olmayacağını düşünmek istiyordu. Penelope'nin

onu seçeceğine inanmak istiyordu. Tommy için nasıl

mücadele ettiyse onun için de mücadele edeceğine inanmak

istiyordu.

Zihninin derinliklerinde gömülü bir anı çağrılmadan çıkıp

gelivermişti: Bir bahçe partisinde gözleri bağlı, ellerim

öne doğru uzatmış bir şekilde körebe oynayan küçük Penelope.

Çocuklar her yandan seslendikçe Penelope gülerek

bir taraftan ötekine dönüyor, sendeleyerek birini ebelemeye

çalışıyordu. Michael ve Tommy sessizce yaklaşıp aynı anda

adını fısıldamışlardı. Penelope Michael’a doğru dönmüş, onu

kolayca yakalayıvermişti: ellerini yanaklarına koyarak kocaman,

tatlı bir gülüşle gülümsemiş, yumuşacık bir sesle. “Michael...”

demişti, “ ...yakaladım seni.”

Boume elleriyle yüzündeki teri silerek talaşla kaplanmış

ayaklarına baktı. “En iyisi bu bence.”

İlk yanıt veren Chase oldu. “Kendini hanımına sevdirmek

iyin en iyisi bu olmayabilir, Boume. Kendisini takıp ettir

benden hoşlanmayabilir.”

Boume ayağa kalktı. “Daha iyi bir fikri olan söv lesm, açığım

Temple sırıtarak karşılık verdi. “Neden ringi bırakıp yanına

gitmiyorsun? Duymak istediği şeyleri söyle, kızı yatağa götür.

ona her açıdan Alles'ten daha iyi olduğunu hatırlat.” İp|e_

re yaslanarak iğrenç bir sevişme taklidiyle birkaç kez yerinde

hopladı. “O da dövüşün başka bir çeşidi ama daha zevkli.”

Boume suratını buruşturarak ayağa kalktı, ellerini silkeledi.

yorgun bacaklarını denedi.

Chase. “Ne zamandır uyumuyorsun?” diye sordu.

“Uyuyorum." Pek fazla değilse de.

Ringin ortasına doğru bir adım attı, salon azıcık dönüyor

gibiydi. Temple elini hiç sakınmazdı. Asla. Onun için de insanın

her şeyi unutmak istediği böyle günler için harika bir

rakipti.

“Ne zamandır şurada burada bir iki saatin ötesinde bir

uyku uyumadın?”

“Anneye ihtiyacım yok.”

Chase bir kaşını kaldırdı. “Belki bir hanıma ihtiyacın vardır,

ne dersin?”

Bourne, keşke Chase de şu kahrolasıca ringde olsaydı

diye düşündü.

Temple'ın talaşlara ringin ortasından geçen bir çizgi çizen

ayağının sesi mağara gibi karanlık salonda yankılandı. “Gel

de seni biraz kaşıyayım, babalık. Dayağı eni konu hak ettin.

Seni eve gönderdiğim zaman markizciğinin ihtimamına ve

sevgisine baya ihtiyacın olacak.”

Boume rakibinin sözlerini duymazdan gelerek ringin ortasına

doğru ilerledi, markizciğinin artık ona ne ihtimam ne

de sevgi göstereceğini bilmek kalbini tatsız bir duyguyla dolduruyordu.

Bir raund daha dövüştükten sonra Boume ringden çıktığında

sol gözü neredeyse hiçbir şey göremeyecek kadar

kapanmıştı. Temple ringde kalmıştı; iplere yaslanmış, Bourne'u

izliyordu. Bourne, Bruno’ııun ayağının dibinde duran

buz kutusundan çıkarıp verdiği çiğ et parçasını alıp Chase in

yanındaki koltuğa oturdu, arkaya doğru kaykılıp eti şişen gözünün

üzerine yerleştirdi.

Birkaç dakika (uzun dakikalar) sessizlik içinde geçti, sonunda

Chase sessizliği bozdu. “Neden sensiz gitti?”

Bourne derin bir soluk verdi. “Bana çok kızgın.”

Temple, "Hep kızarlar,” diyerek dövüşten önce eline sardığı

bandajı çözmeye koyuldu.

“Ne yaptın ki?” diye sordu Chase.

Penelope’nin kızmasının yüzlerce nedeni vardı. Ama bunlardan

yalnızca biri en önemlisiydi ve Boume'un zihnine

Temple’m koca yumrukları gibi hızlı ve sert bir şekilde çarpıvermişti.

“Ben hıyarın tekiyim.”

Bourne ortaklarının bu sözü hemen onaylayacaklarını düşünmüştü,

onun için de kimseden ses çıkmayınca acaba herkes

gidip beni odada yalnız mı bıraktı diye şüphelenerek gözündeki

eti kaldırıp baktı. Chase, Temple ve Bruno’nun üçü

de iri iri açılmış gözlerle onu seyrediyorlardı. “Ne? Ne var?”

Konuşmayı ilk başaran Chase oldu. “Hiç, yalnızca... Seni

beş yıldır tanıyorum ama...” Temple araya girerek. “Hele

ben, çok daha fazla,” dedi. Chase devam etti, "...ama hatanın

sende olduğunu kabul ettiğini daha hiç görmemiştim.”

Bourne bakışlarını Chase'ten Temple’a. sonra yine C'hase’e

çevirdi. “Git başımdan.” Eti yeniden gözüne koyup tekrar

geriye doğru kaykıldı. “Ben ona istediği şeyi veremem."

“Neymiş o?”

Yüzlerine bakmadan konuşmak daha kolaydı. “Normal bir

evlilik. Normal bir hayat.”

Chase, “Nedenmiş o?” diye üsteledi.

“Benim başarabildiğim tek konu günah ve kötülük. Hâlbuki

o bunların tam tersi. Daha fazlasını isteyecektir..." Sesi

zayıfladı, devam edemedi.

Penelope aşk isteyecekti. Bu da Bourne im vermeyi göze

alamayacağı tek şeydi.

Chase’in kâğıtları hışırdadı. “Onun için de Alles’ten kor

kuyorsun.”

Boume dikleşti. “Korkmuyorum.”

Chase sözünü, “Tabii ki,” diye uysalca geri aldı ama sc

sinde bir parça da dalga geçme havası yok değildi. "Hanımını

takip ettirmek çözüm değil. Boume. Çözüm ona istediği şeyleri

vermekte. Hak ettiği gibi bir koca olmakta.”

Kahretsin, Boume öyle bir koca olmak istiyordu. Penelope

gücü ve zekâsıyla onu yavaş yavaş mahvediyordu. Bunun

böyle olmaması gerekiyordu. Kolay ve temiz bir iş olması

gerekiyordu: onu hızla kaçıracak, kolayca evlenecekti, sonra

da sessizce yollarını ayıracaklardı, öylesi ikisinin de işine

daha çok yarardı. Ama iş karısına gelince belli ki hiçbir şey

kolayca ya da sessizce halledilemiyordu.

Michael dövüşten hâlâ ağrıyan parmaklarını esnetti. “O

kadar kolay değil.”

Chase, “Söz konusu kadınlar olunca hiçbir zaman kolay

değildir,” diye devam etti. “Sen istediğin kadar intikamını

aldıktan sonra onu bir kenara atacağım de, atamayacaksın.

Tam olarak atman imkânsız. Hâlâ evli olacaksınız.”

Temple ringin içinden söze karıştı. “Tabii Alles’le giderse

o başka.”

Michael pis bir küfıir savurdu. “İstediği hayata kavuşmak

için Alles’e ihtiyacı yok. Ben ona istediği hayatı veririm. Ne

isterse.”

“Ne isterse, öyle mi?” dedi Chase. Michael karşılık vermedi.

“Öyleyse mesele artık arazi ya da intikam değil, öyle

değil mi? Bu hanımı seviyorsun.”

Sevmemeliydi. O güne kadar sevdiği ne varsa kaybetmişti.

Dokunduğu bütün iyi şeyleri mahvetmişti. Onu sevmesinin

tek sonucu onu da mahvetmesi olurdu.

Ama karısıyla bir gün geçirip de onu sevmemek kimsenin

harcı değildi, İngiltere’de ne kadar erkek varsa hepsiyle bu

konuda bahse girebilirdi.

Temple, “Sevmeyi bilmem ama en azından istiyorsun,”

diye araya girdi. “Bu konuda seni kınayamam doğrusu, hanımının

bugünkü cesareti bir evliyayı bile baştan çıkarırdı.”

“Çıkardı da nitekim,” dedi Chase. “Onu eve Cross götürdü.”

B

u sözler üzerine MichaelTn her yanına bir öfke dalgası

yayıldı. “Cross ona elini sürmez.”

264

“Evet, sürmez. Ama karın çekici olmadığı için değil;

Cross, Cross olduğu için,” dedi Chase.

“Cross olmasaydı yine de sürmezdi çünkü o senin,” dedi

Temple.

Onun olmasını öyle istiyordu ki.

“Benim değil. Olamaz da.”

Beni görmek bile istemiyor. Bunun mümkün olması için

ne kadar şansı varsa hepsini berbat etmişti, hayatında güzel

ve doğru olan ne varsa berbat ettiği gibi.

“Ama Bourne...” dedi Temple, “...osenin."

Uzun bir sessizlik oldu, bu sözler salonda yankılandı. Tabii

ki bu sözler doğru değildi. Gerçek değildiler. Penelope

onun olsaydı eve, onun yanına gitmekten bu kadar korkuyor

olmazdı.

Penelope onun olsaydı burada ter ve çiğ et kokuları arasında

oturuyor olmazdı. Penelope onun olsaydı, onu bırakıp

gitmezdi.

Sonunda, “Yalnızca onunla evliyim,” dedi. “Aynı şey değil-”

Chase, “Değilse bile iyi bir başlangıç sayılır bence,” diyerek

kâğıtlarını da alıp ayağa kalktı, sonra da ekledi. “O

senin, tapusu sende. Bundan sonra birbirinizden ayrılmanız

da mümkün olmadığına göre -Tanrı kadıncağızın yardımcısı

olsun- belki de evliliğinizin kalanının başı kadar korkunç olmaması

için bir şeyler yapmaya çalışmanın vakti gelmiştir."

Penelope’nin bir gün onu sevebileceğini (ufacık bir olasılık

bile olsa), bir gün evliliklerinin yalnızca bir görüntüden

ibaret olmayabileceğini düşünmek Bourne’u iskambilden,

ruletten, her şeyden daha fazla heyecanlandırıyordu.

Penelope’nin hak ettiği koca olmak istiyordu.

Sevgili M...

Majesteleri Leighton Düşesi. Anlaşılan öyle pek fazla

genç ve bekâr düke lüzum yokmuş, bir tane olması yetiyormuş.

Leighton Dükü bahamdan bana kur yapmak için izin

istedi, babam da izin verdi, annemse mutluluktan havalarda

uçuyor.

Tabii ki dükün takdir edilecek pek çok yönü var: Yakışıklı,

akıllı, güçlü, varlıklı ve annemin bana her fırsatta hatırlatmaktan

geri durmadığı gibi bir DÜK. Çamurdan olsa yine

meraklısı çok olurdu.

Tabii ki ben de vazifemi yapacağım. Yıllarca konuşulacak

bir evlilik olacak. Diişes olacağıma inanamıyorum, aristokrat

ailenin en büyük kızı için düşünülebilecek en biiyük şeref.

Hurra!

Seni uzun zamandır hiç bu kadar özlememiştim. Neredesin?

İ

mzasız

Dolby Konağı, Eylül 1823

Gönderilmemiş mektup

Ertesi sabah, Penelope Dolby Konağı’na yeni taşman Olivia

ve Philippa’ya bir not yollayıp kız kardeşlerini o günü birlikte

geçirmeye davet etti. O gün kocasını beklemeyi bırakıp

yeniden kendi hayatını yaşamaya başladığı gün olacaktı.

Buz pateni yapmaya gidecekti.

Kız kardeşleriyle geçireceği bir güne çok ihtiyacı vardı;

belki bu Michael’la aralarındaki tartışmaların, bu kadar mutsuz

olmasının ve bu aptalca hileyi sürdürmesinin, evliliğinin

trajik bir sahtekârlıktan ibaret olduğunu gizleyerek gerçek

gibi göstermeye çalışmasının bir nedeni olduğunu ona hatırlatabilirdi.

Belki kız kardeşleriyle geçireceği bir gün ona kardeşleri

için dayanması gerektiğini hatırlatabilirdi çünkü onun adının

bir skandala karışması onların adının da karışması demek olurdu,

bu da Philippa ve Olivia’ya büyük haksızlık olurdu, onlar

daha iyi bir gelecek fırsatını, daha fazlasını hak ediyorlardı.

Daha fazlasını.

Penelope dişlerini gıcırdattı. Michael’la bu evlilik macerasına

atıldığı o kader gecesinde bu söz ona öyle çok şey ifade

ediyordu ki. Bu düşünceyi kafasından uzaklaştırarak dikkatini

hazırlanmaya verdi. Giyinmesine yardım eden, korsesinin

iplerini sıkıp bağlayan, düğmelerini ilikleyen oda hizmetçisine

başını sallayarak teşekkür etti.

Penelope, Cehennem Konağf nın duvarlan arasından çıktığı

anda bütün Londra’nın (en azından ocak ayında hâlâ

Londra'da bulunanların) gözünün üzerinde olacağını, herkesin

Bourne Markizi’nin zırhında bir çatlak bulmaya çalışacağını

biliyordu ve ona göre giyinmişti.

Londra aristokrasisi onu, Düşmüş Melek'in en kalpsiz ortağının

kalbini çalmayı başaran; onu unvanını geri almaya,

aralarına dönmeye ikna eden kadın olarak görüyordu.

Oysa o yalnızca ne pahasına olursa olsun uzak durmaya

çalıştığı kadındı.

Canlı yeşil renkte yünlü bir elbise seçti; mevsime uygun,

hem sıcak tutacak hem de şık bir elbiseydi. Üzerine lacivert

bir pelerin aldı. Bu, Needham ve Falconwell arazilerini geçerek

Michael’la (ya da şimdiki adıyla Boume'la) buluştuğu o

soğuk, karanlık kader gecesinde giydiği pelerindi.

Bu pelerini giyerek o geceye, bu garip yeni geleceğin kapısını

araladığı ana, onun yanma bile yanaşmak istemeyen

kocasına rağmen yine de hayatta bir şeyler bulabilme umuduna

bir selam vermek istemişti. Bu pelerinle aradığı macerayı

yaşayacaktı, Michael yanında olsa da olmasa da.

Kıyafetini içi kürklü bir başlık ve eldivenlerle tamamlayarak

tam vaktinde hazırlandı. Cehennem Konağı'nın geniş ana

merdiveninden aşağı inerken girişte sohbet eden kardeşlerinin

neşeli seslerini duydu; konuşmaları, kocasının evinin ana

karakteri gibi görünen boşluğu dolduruyordu.

Belki de kendi evim diye düşünmeliydi.

Kardeşlerinin yanına ulaşmak ve evden çıkmak için sabırsızlanarak

birinci kat sahanlığını hızlı adımlarla geçerken Bourne

un çalışma odasının kapısı açıldı ve Boume elinde birtakım

ağıtlarla ceketinin önü açık, beyaz keten gömleği geniş goğ^ü

ferinde gerilmiş bir halde dışarı çıktı. Penelope'yi görünce

emen durup ceketinin önünü iliklemeye davrandı.

Bakışları kocasının yüzüne ilişir ilişmez Penelope olduğu

yerde kaldı. Morarmış gözünü, fena açılmış alt dudağım

incelemeye başladı. Farkında olmadan yanına yaklaştı, eldivenli

eli kendiliğinden uzanıp adamın hırpalanmış suratına

dokundu. “Ne oldu sana?”

Michael kendini geri çekti, bakışları karısının giysilerinde

dolaştı. “Nereye gidiyorsun?”

Konuşmanın aniden yön değiştirmesi yüzünden Penelope

kocasının gerçeği duymak isteyip istemediğini düşünme fırsatı

bulamamıştı. “Buz patenine. Gözün...”

“Yok, bir şey.” Michael elini kaldırıp morluğa dokundu.

“Korkunç görünüyor.” Michael bir kaşını kaldırdı, Penelope

başını iki yana salladı. “Yani... Yani biliyorsun işte. Çok

fena çürümüş.”

“Mide bulandırıcı mı?”

Penelope başını salladı. “Oldukça.”

“Ben de öyle umuyordum.” Kocası onunla dalga mı geçiyordu?

“İlgilendiğin için teşekkürler.” Uzun bir sessizlik

oldu, Penelope’nin yerinde başkası olsa Michael’ın huzursuz

olduğunu sanabilirdi. Sonunda Michael devam etti. “Benim

adıma Beaufetheringstone balosuna bir daveti kabul etmişsin.”

Penelope elinde olmadan karşılık verdi. “Evet, ettim. Sosyal

davetleri çoğunlukla hanımlar kabul eder; biliyorsun, değil

mi?”

“Bizim de karşı tarafı davet edebilme imkânımız olduğu

zaman kabul etme işini seve seve sana bırakırım. Bizi davet

ettiklerine bile şaşırdım.”

“Ben olsam şaşırmazdım. Leydi B. skandallara çoğu kişiden

daha meraklıdır. Özellikle de kendi balo salonunda olursa.”

Zemin kattan gelen kahkahalar Penelope’yi Michael’a

karşılık verme sıkıntısından kurtardı, Michael parmaklığa

yanaşıp girişe baktı. “Hanımefendiler Marbury ailesinin küçük

kızları herhalde?”

Penelope gözlerini kocasının patlamış dudağından ayırmaya

uğraşıyordu. Gerçekten de elinden geleni yapmıştı.

Başarılı olamamış olması önemli değildi.

“Şehre döndüler.” Bir an durdu, sonra sesinin biraz iğneli

çıkmasına engel olamadan devam etti. “Yakında bir kısmetleri

bulunur herhalde...”

Michael dikkatini yeniden ona çevirdi. “Buz patenine mi

dedin?” Sesinden şaşırdığı belli oluyordu.

“Çocukken gölde paten kayardık, hatırlamıyor musun?”

Penelope ağzından birden dökülüveren bu sözlere engel olmamıştı,

şimdiyse keşke başka bir şey demiş olsaydım diye

düşünüyordu, başka herhangi bir şey, ne olursa... Yeter ki ona

bir zamanlar tanıdığı, anlayabildiği Michael’ı hatırlatan bir

şey olmasaydı.

Michael sanki onunla ilgili tüm anıları aklından silip atmış

gibiydi. Penelope bunun ona hissettirdiği şeylerden nefret

ediyordu. “Geciktim.”

Arkasını dönüp merdivene doğru ilerlemeye koyuldu,

onun bir şey söylemesini beklemiyordu. Sessiz kalmakta kocasının

üstüne yoktu, Penelope artık -karşısındaki üstelemeden-

konuşacağından ümidi kesmişti. Penelope’nin da artık

üstelemeye niyeti yoktu.

Onun için de Michael’ın arkasından seslendiğini duyunca

çok şaşırdı. “Penelope.”

Michael’ın ağzından adını duymak onu sarsmıştı. Hemen

döndü.

“Efendim?”

“Ben de sizinle gelebilir miyim?”

Penelope gözlerini kırpıştırdı. “Affedersin, ne dedin?”

Michael derin bir soluk aldı. “Paten kaymaya. Ben de gelebilir

miyim?”

Penelope gözlerini kıstı. “Neden? Bizi Serpentine Gölü’nde

el ele kayarken görürlerse Lord ve Leydi Boume'a

gazetelerde birkaç cümlelik bir yer ayırırlar diye mi düşünüyorsun?”

Michael parmaklarını siyah saçları arasından geçirdi.

‘Bunu hak etmiştim.”

m

Penelope suçluluk duygusunu kafasından uzaklaştırdı, Mi~

chael ın ona kendini suçlu hissettirmesine izin vermeyecekti

“Evet, hak ettin. Hem de çok daha fazlasını."

“Yaptıklarımı telafi etmek istiyorum.”

Penelope’nin gözleri iri iri açıldı. Neydi hu şimdi?

Büyük olasılıkla Michael yine onunla ve gelecekleriyle

oyun oynuyordu ama bu sefer Penelope kendini bırakmayacaktı.

Ona aldanmayacaktı.

Artık akıllanmıştı. Michael ona her yaklaştığında, ondan

her uzaklaştığında göğsüne çöken o ağrıdan usanmıştı. Çarpışmalardan.

oyunlardan, yalanlardan usanmıştı. Hayal kırıklıklarından

usanmıştı.

Michael yaptığı her şeyi, tehlikeye attığı her şeyi bir akşam

gezisinde ona eşlik etmeyi teklif etmekle telafi edebileceğini

sanıyor olamazdı. Penelope kendisini ve sesini sertleştirerek

karşılık verdi. “Hiç sanmıyorum.”

Michael gözlerini kırpıştırdı. “Bunu beklemem gerekirdi.”

Önceki gece birbirlerinden ayrıldıkları durumdan sonra

mı? Evet. Beklemesi gerekirdi. Penelope arkasını dönüp

merdivenlerden kardeşlerinin yanına doğru inmeye koyuldu.

“Penelope.” Adını Michael’ın ağzından böyle yumuşak ve

tatlı bir şekilde duymak onu durdurmuştu. Kendini arkasına

dönmekten alıkoyamadı. “Evet?”

“Seninle gelmek için ne yapabilirim?”

“Ne mi yapabilirsin?”

“Bedelini sen söyle.” Durdu. “Geçmişin ya da geleceğin

hayaleti tepemizde olmadan karımla bir gün geçirmek için ne

yapmam gerek?”

Penelope hiç duraksamadan kesin ve ciddi bir şekilde yanıtladı.

“Tommy’yi mahvetme.”

“Her zaman başkaları için bir şeyler istiyorsun. Asla kendin

için bir şey istemiyorsun.”

"Sense hep kendin için bir şeyler yapıyorsun, asla başkası

için bir şey yapmıyorsun.”

“Böyle yapınca sonuçtan daha fazla memnun kalıyorum.

Bu adam dayanılmaz bir insandı. Yaklaşıp yavaş bir sesle ko-

270

nuşmaya başlayınca Penelope bütün duyularının ayaklandığını

hissetti. “Bir akşamlığına benim olman için ne yapmam

gerek?”

Bu sözler Penelope’nin kafasında bir sürü sahne canlanmasına

neden olmuştu ama bunlardan hiçbiri buz pateni ya

da kız kardeşleriyle ilgili şeyler değildi, hepsi de Michael'ın

odasındaki kürk yatak örtüsüyle ilgiliydi; Penelope’nin solukları

sıklaşmıştı.

Michael uzanıp bir parmağını Penelope’nin yanağında dolaştırdı.

“Bedelini sen söyle.”

Tanrı aşkına, bu adam onu nasıl da kolay avucunun içine

al (veriyordu.

Penelope sesi titreyerek, “Bir hafta,” dedi. “Tommy için

bir hafta güvence istiyorum.” Sana yanıldığını göstermek

için, intikamın çözüm olmadığını göstermek için bir hafta istiyorum.

Michael hemen kabul etmedi, Penelope de kendini zorlayarak

arkasını dönüp merdivenlere yöneldi, kocası üzerinde

hiçbir gücü olmadığını görmek onu büyük hayal kırıklığına

uğratmıştı. İlk basamağa adımını attığı anda Philippa onu

gördü ve “Penny!” diye bağırdı. “Ve Lord Boume!”

Penelope başını çevirip Michael’a bakarak. “Beni geçirmene

gerek yok,” diye fısıldadı. “Ön kapıyı kesinlikle bulabilirim,

inan bana.”

Michael hemen arkasında duruyordu, alçak sesle, "Anlaştık,”

dedi. “Bir hafta.”

Penelope başarı sevinciyle başının döndüğünü hissetti.

Karşılık verme fırsatı bulamadan merdivenlerin aşağısına

varmışlardı ve Olivia onlara doğru atılmıştı bile. “Bugünkü

Skandal gazetesini gördünüz mü?”

Penelope, Michael’ın onu rahatsız edici derecede yakından

izlediğinin farkında değilmiş gibi davranmaya çalışarak

dalgacı bir tavırla, “Korkarım ben görmedim," dedi. “Ne de

dikodular duydunuz bakalım?”

fippa. “Bu sefer dedikodusu yapılan tarafta biz varı/,”

‘ye yanıtladı. “Dedikodular bizim hakkımızda... Daha doğ

rusu sizin hakkınızda."

Olamaz. Binleri evliliklerinin aslını açığa çıkarmıştı.

Memlekette nasıl rezil olduğunu öğrenmişlerdi.

“Ne tür bir dedikodu?"

“Bütün Londra’nın sizin şahane, dayanılmaz derecede romantik

evliliğinizi kıskandığı türde bir dedikodu!" diye bağırdı

Olivia.

Penelope'nin bu sözlerin anlamını kavraması biraz zaman

aldı.O livia, “Sizin Aziz Stefanos Yortusu’nda tanıştığınızı bilmiyorduk,

Penelope,” dedi. “Lord Boume’un Noel'de Surrey'de

olduğunu bile bilmiyorduk!"

Pippa bütün ciddiyetiyle Penelope'nin yüzüne baktı.

“Evet. Bilmiyorduk.”

Pippa aptal değildi ama Penelope kendini zorlayarak gülümsemeye

çalıştı.

“Okusana Pippa,” dedi Olivia.

Küçük Bayan Marbury gözlüğünü burnunun üstünde biraz

daha yukarı doğru iterek gazeteyi yüzüne yaklaştırdı. “Ocak

avının son günlerinde olgun dedikodu meyvaları pek sık ele

geçmez ama bu sene şehre yeni gelen Bourne Markisi bize

nefis bir sürpriz yaptı!" Gözlerini kaldırarak Michael’a baktı.

“Bu siz oluyorsunuz, lordum.”

“Anlamıştır sanırım,” dedi Olivia.

Pippa ablasını duymazdan gelerek okumayı sürdürdü.

“Dikkatli okuyucularımız muhakkak... Ben aslında Skandal

okuyucularının pek o kadar dikkatli olduğunu sanmıyorum,

ya siz?”

“Hadi ama, Philippa. Oku şunu!”

“Dikkatli okuyucularımız muhakkak markinin evlendiğini

duymuşlardır. ” Philippa başını kaldırıp Penelope’ye baktı

ama bir şey söylemeye fırsat bulamadan Olivia homurdanarak

gazeteyi elinden çekip aldı.

“Pekâlâ, ben okurum. Lord ve Leydi Bourne birbirlerine

çok düşkün oldukları için onları neredeyse hiçbir yerde ayrı

görmenin mümkün olmadığını duyduk. Son olarak nefis bir

ayrıntı daha! Lord Bourne 'un yalnızca gözlerini değil... Ellerini

ve dudaklarını da karısından ayıramadığı konuşuluyor

Hatta toplum içinde bile! Şahane!”

Pippa, “O son kelime Olivia’dan,” diye açıkladı.

Penelope utancından oracıkta yerin dibine geçiverecek

gibi olmuştu.

Olivia devam etti. “Zaten Lord Bourne dan da başka bir

şey beklemezdik, evli bir adam da olsa her zamanki gibi çapkın

olmaya devam ediyor! Çapkın yerine başka bir kelime

kullanmış olsaydık basbayağı skandal olabilirdi!"

Penelope gözlerini devirerek, “Of, Tanrı aşkına!” diye bağırıp

Michael’a döndü, ama Michael duyduklarından hoşlanmış

gibiydi. “Bunu iltifat olarak mı görüyorsun?”

Michael ona masum gözlerle baktı. “Görmemeli miyim?”

Philippa düşünceli bir edayla, “Eh,” dedi. “Shakespearevari

bir ifadenin en azından biraz iltifat kabul edilmesi gerekir

herhalde.”

Michael, Pippa’ya Penelope’yi bayağı kıskandıran bir gülümseme

lütfederek, “Aynen öyle,” dedi. “Her neyse, devam

edin.”

"Sevgili okuyucular, bu kış masalından çok memnun olduğumuzu...

”

Philippa ablasının sözünü keserek, “Sizce burada da ikinci

bir Shakespearevari göndermesi var mı?” diye sordu.

“Var,” dedi Olivia.

“Yok,” dedi Penelope.

“... ve son iki genç Leydi Marbury ’nin de gelişiyle..."

Pippa gözlüğünü biraz yukarı iterek, “Bu biz oluyoruz,"

dedi.

"...bu soğuk günlerde bizi sıcak tutacak kadar heyecan

yaşamayı umduğumuzu söylemeye bile gerek yok. Hiç bu

kadar edepsizce bir yazı okumuş muydunuz?” Olivia'nm bu

sorusu üzerine Penelope gazeteyi kardeşinin elinden kapıp

Parçalama arzusunu güçlükle bastırabildi.

Kız kardeşlerinin gerçeği bilmedikleri hiç aklına gelmemişti.

Evliliğinin bir yalandan ibaret olduğunu bilmiyorlardı.

Tabii ki bilmiyor olmaları aslında normaldi. Gerçeği bilen

ne kadar az olursa (dedikodu meraklısı genç kadınlardan

bunu bilen ne kadar az olursa) iyi birer evlilik yapmaları o

kadar kolay olurdu. Boume bir kolunu Penelope’nin beline

doladı. Kardeşlerinin gözleri o kola takılmış, elinin sıcak bir

dokunuşla doğruca kalçasının kıvrımına yerleşiverişini izlemişti.

Sanki o el oraya aitti. Sanki Bourne oraya aitti.

Sanki Penelope ona aitti.

Penelope yana çekilerek ondan biraz uzaklaştı.

Hristiyan âleminin yarısına yalan söylemeyi kabul etmiş

olabilirdi ama kardeşlerine yalan söylemeyecekti.

Gazetedeki makaleyi inkâr etmek, onlara gerçeği söylemek

için ağzını açtı.

Ve durdu...

Aşk evliliği bir yalan olabilirdi, Michael bu işe kendi gizli

amaçları için girişmiş olabilirdi ama Penelope’nin bunu kabul

etmesinin bir nedeni vardı. En başından beri geçerli bir

nedeni vardı. Kız kardeşleri çok uzun süredir onun adına sürülen

lekenin gölgesinde yaşamışlardı. Onların bu gölgede

daha fazla kalmasına izin veremezdi. Onları daha fazla utandıramazdı.

Michael tatlı diliyle konuşmaya başlamıştı bile. “Bu makalenin

çıkışıyla birlikte artık sizi de muhakkak etrafınızı saracak

sürüyle talipten koruyacak birine ihtiyacınız olacak.”

Olivia, “Siz de bizimle gelmelisiniz!” diye atılınca Penelope

kardeşlerinin Michael’ın avucuna düşüvermesi karşısında

bağırmamak için kendini zor tuttu.

Michael gözlerini bir an ona çevirince Penelope bakışlarıyla

ona reddetmesini emretti, merdivenlerin başında ona ne

söylediğini hatırlattı.

“Ne yazık ki gelemem.”

Penelope’nin memnun olması gerekirdi ama söz konusu

kocası olduğu zaman neyin iyi, neyin kötü olduğu çoğu kez

birbirine karışıyordu, kocasının onun isteğine saygı göstermesine

öyle şaşırmış ve sevinmişti ki şimdi de keşke o da

gelseydi diye düşünüyordu.

Şaka gibi.

Erkekler gerçekten de sinir bozucuydu.

Hele de kocası.

Olivia, “Ah, lütfen gelin,” diye ısrar etti. “Ablamızın eşini

tanımak çok güzel olur.”

Pippa da lafa karıştı. “Gerçekten. Öyle çabuk evlendiniz

ki birbirimizi tanıma fırsatı bulamadık.”

Penelope’nin bakışları küçük kardeşine çevrildi. Doğru

olmayan bir şeyler vardı. Pippa biliyordu. Biliyor olmalıydı.

Michael yine başını iki yana salladı. “Üzgünüm, hanımlar

ama patenim yok.”

“Arabada bir çift yedek patenimiz var,” dedi Olivia. “Artık

gelmemek için mazeretiniz kalmadı.”

Penelope bir anda kuşkuya kapılmıştı. “Neden arabada yedek

pateniniz var ki?”

Olivia bütün neşesi ve güzelliğiyle gülümsedi. “Ne zaman

karşına paten yapmak isteyen birinin çıkacağını bilemezsin.”

Penelope şaşkın bakışlarını Michael’a çevirince onun gülümsemesini

zorlukla bastırdığını fark ederek kaşını kaldırdı.

Michael, “Harika bir söz,” dedi. “Anlaşılan bekçilik oyunu

oynamaktan başka çarem kalmadı artık.”

Penelope dişleri arasından, “Belki de sen pek uygun bir

bekçi sayılmazsın, Boume,” dedi. “Ne kadar çapkın olduğun

düşünülürse.”

Michael ona göz kırptı. Resmen ona göz kırpmıştı! Bu

adam kimdi böyle?

“Ama ıslah sürecindeki bir çapkından daha iyi bekçi kim

olabilir? Kendi gibi çapkınları hemen fark eder. Hem itiraf

edeyim ki karımla yeniden paten kayma fırsatı bulmak çok

hoşuma gidecek. Üzerinden çok zaman geçti.”

Yalan...

Michael onunla paten kaydığı günleri hatırlamıyordu. Az

önce üst katta açıkça itiraf etmişti.

Penelope kendini hep beraber dışarı çıkmaya, onun kendisine

sürekli olarak dokunmasına, üzerine titremesine, takılmasına,

onu baştan çıkarmasına hazır hissetmiyordu.

Bir gece önce Penelope çok güçlü davranmayı başarmıştı

Kendinden, ne istediğinden çok emin davranmıştı.

Ama şimdi gün ışığında daha nazik, daha yumuşak davranan

bu yeni Michael birden daha karşı konulmaz görünmeye

başlamıştı. Ve bu hiç de iyi bir şey değildi.

ON BEŞİNCİ BÖLÜM

Sevgili M...

Her neredeysen, herhalde olanları sen bile duymuşsundur.

Rezil oldum. Dük beni utandırmamak için elinden geleni

yaptı ama burası Londra, ne kadar çabalarsan boş tabii.

Bir hafta geçmeden yeniden evlendi, hem de bir aşk evliliği

yaptı. Annem (haliyle) kendinde değil, öyle ağlayıp sızlıyor

ki duyan tek kişi olduğuna inanmaz, bir ağıtçı korosu var

zanneder.

Kendimi sanki üzerimden bir yük kalkmış gibi hissetmem

çok mu yanlış?

Büyük olasılıkla öyledir.

Keşke burada olsaydın. Sen ne diyeceğini bilirdin.

İmzasız

Dolby Konağı, Kasını 1823

Gönderilmemiş mektup

Penelope tahta bir sırada oturmuş donmuş Serpentine Gölü’nü

seyrediyordu. Londra’nın yarısı o öğleden sonra orada

buluşmaya karar vermiş gibiydi. O kış görülmedik bir soğuk

gölde son on yıldır rastlanan en kalın buz tabakasının oluşmasına

neden olduğu için küçük gölün üstü buz pateni meraklılarıyla

dolup taşıyordu.

Cemiyetin dikkatli bakışlarından kaçmanın hiç yolu yoktu.

Arabadan inip Serpentine Gölü’ne doğru yumuşak bir yamaçla

inen tepeyi tırmandıklarından beri banka sırayla oturup

tahta \ e çelikten yapılma patenleri yürüyüş botlarının altına

bağlamakla uğraşıyorlardı. Penelope en sona kalmayı tercih

ederek herkesin işini bitirmesini beklemişti, Michael'la birlikte

kaymanın oldukça zor olacağını tahmin edebiliyordu,

ne de olsa bu fırsattan bütün Londra'ya birbirlerine nasıl da

âşık olduklarını göstermek için faydalanmak isteyecekti.

Penelope yüzüncü defadır içinden bu rezil komediye küfrederken

el ele tepeden aşağı inen kız kardeşlerine bakarak

kendi kendine bu kadar sinirlenmesine neden olan bu oyunun

bir nedeni olduğunu hatırlattı.

Kafasının dağınık olması patenleri botlarına geçirmesini

güçleştiriyordu, üçüncü denemesinden sonra Michael kendi

patenlerini bir yana fırlatıp Penelope niyetini anlamaya fırsat

bulamadan önünde çömelerek ayaklarından birini bileğinden

yakaladı. Penelope ayağını sertçe geri çekince Michael

dengesini kaybederek arkaya doğru yuvarlandı, ellerini

kullanarak karda dengesini sağladı ama yakındaki bir kadın

grubunun dikkatini çekmişti. Penelope daha fazla dikkat çekmemek

için öne doğru eğilerek fısıltıyla, “Ne yaptığını sanıyorsun?”

diye çıkıştı.

Michael başını kaldırıp en yakışıklı haliyle ve o yalancı

masum bakışlarıyla yüzüne baktı. “Patenlerini takmana yardım

ediyorum.”

“Yardımına ihtiyacım yok.”

“Özür dilerim ama var gibi.” Sesini yalnızca Penelope'nin

duyacağı gibi alçalttı. “Sana yardım etmeme izin ver.”

Penelope onun bu yardımı onun hatırına yapmadığını biliyordu.

Bunu etraftan onları seyredenlerin hatırına yapıyordu.

Görenler bu sahneye bayılacak, gidip arkadaşlarına ve ailelerine

Boume Markisi’nin ne kadar nazik, iyi kalpli, harika

bir adam olduğunu; Serpeııtine Gölü’nün etrafında bugüne

kadar onun gibisinin dolaşmadığını yetiştirmek için birbirlerini

çiğneyeceklerdi.

Ama Penelope bayılmıyordu.

Lanet olasıca patenlerini kendisi takabilirdi.

“Ben böyle iyiyim. Teşekkür ederim.” Hızla patenlerin

k

kıskaçlarını yürüyüş botlarının altına geçirip bağcıkları dikkatle

iyice sıktı. “İşte.” Başını kaldırıp Michael'a bakınca

onun kendisini gözlerinde ne olduğu belirsiz, garip bir bakışla

izlediğini gördü. “Mükemmel.”

Michael çömeldiği yerden doğrulup Penelope’nin kalkmasına

yardım etmek için elini uzattı. “Bırak en azından

bunu yapayım, Penelope,” diye fısıldadı. Penelope bu yumuşak

sözlere karşı koyamadı.

Elini Michael’ın eline koydu.

Michael onu ayağa kaldırıp patenleri üzerinde dengesini

bulmaya çalışırken tuttu. “Yanlış hatırlamıyorsam paten kaymakta

değil ama patenlerle yürümekte hep zorlanırdm.”

Penelope gözlerini kırpıştırarak kocasının yüzüne baktı

ama bu hareketle neredeyse yere yuvarlanacak gibi oldu.

Michael’ın kollarına sıkı sıkı yapışarak kendini dengeledi.

“Hatırlamıyorum demiştin.”

Michael onu elinden tutup tepeden göle doğru inmesine

yardım ederek alçak sesle, “Hayır,” dedi. “Hatırlamadığımı

söyleyen şendin.'’'’

“Ama hatırlıyorsun.”

Michael’ın ağzının bir yanı hafif, hüzünlü bir gülümseyişle

kıvrıldı. “Neler hatırladığımı bilsen şaşardın.”

Sözlerinde Penelope’nin yadırgadığı bir şey, bir yumuşaklık

vardı. Penelope kuşkulanmaktan kendini alamadı. “Neden

böyle davranıyorsun?” Alnını kırıştırdı. “Bu da aşkımızı

ispat etmenin bir yolu mu?”

Michael’ın bakışlarında bir şey parlayıp söndü. Gözlerini

başka tarafa çevirmeden önce yavaşça, “İspat etmek için her

yolu denerim,” dedi. Penelope gözleriyle Michael’ın bakışını

takip etti, Michael birbirlerine yardım ederek el ele bu/a

doğru yürüyen Pippa ve Olivia’ya bakıyordu. Kardeşlerini

evlendirecek birini bulmak için de her yolu deneyeceği belliydi.

Penelope, “Ben de yanlarına gitmeliyim.” diyerek > ü/ünü

Michael'a çevirince gözleri o güzel, kahverengi gözlerle

karşılaştı. Ancak o zaman Michael'ın onu ne kendisine ne

kadar yakın tuttuğunu ve tepenin hafif eğiminin onları hemen

hemen aynı seviyeye, göz göze getirdiğini fark etti.

Michael’ın ağzının bir yanı kıvrıldı. “Yanakların elma gibi

kızarmış.”

Penelope çenesini kürk yakasının içine sokarak savunmaya

geçti. “Soğuk.”

Michael başını iki yana salladı. “Şikâyetçi değilim. Bence

bu halleri oldukça büyüleyici. Seni su perisi gibi gösteriyor.”

“Su perisine benzer bir yanım olsa bari.”

Michael elini kaldırıp Penelope’nin kalkan kaşına dokundu.

“Bunu eskiden hiç yapmazdın. Hiç böyle alaycı ve ters

değildin.”

Penelope kendini çekerek Michael’ın ılık dokunuşundan

uzaklaştı. “Senden öğrenmişimdir.”

Michael ona uzun uzun, ciddiyetle baktıktan sonra eğilerek

ağzını kulağına iyice yaklaştırıp fısıldadı. “Perilerin alaycı

olmaması gerekir, aşkım.”

Birdenbire hava sanki ısınır gibi olmuştu.

Michael geri çekilerek başını iki yana salladı. “Çok ya-

Michael başını ona doğru eğip neredeyse alnını alnına

değdirircesine yaklaştı. “Yüzünün kızardığından neredeyse

eminim ama hava öyle soğuk ki anlamanın imkânı yok.”

Penelope elinde olmadan gülümsedi. Kocasının şakası hoşuna

gitmiş, kısacık bir an için bütün bunların gerçek olmadığını

unutmuştu. “Ne yazık ki hiç öğrenemeyeceksin.”

Michael karısının ellerini dudaklarına doğru kaldırdı. Eldivenlerin

üstünden önce birini, sonra diğerini öptü. Penelope’nin

içinden keşke ellerinde eldiven olmasaydı diye geçti.

“Buz sizi bekliyor, leydim. Ben de hemen geliyorum.”

Penelope kocasının omzu üzerinden kalabalık göle ve pürüzsüz

yüzeyde daireler çizerek dolaşan insanların arasına

karışmış kardeşlerine baktı. Birdenbire burada kocasının yanında

durmak gözüne buzda yapılabilecek her şeyden daha

heyecanlı görünmüştü. Ama öyle bir seçenek yoktu. “Evet,

zık.”

“Ne?”

buz beni bekler.”

Michael karısının gölün kenarından inişini ve kalabalığa

karışıp kız kardeşlerinin yanına gidişini seyretti. Olivia bir

elini Penelope’nin koluna geçirerek, “Boume harika, Penny,”

dedi. “Söylesene, nasılsın, mutluluk sarhoşu musun?” İç geçirerek

devam etti. “Ben mutluluk sarhoşu olurdum mutlaka.”

Penelope elbisesinin altından bir görünüp bir kaybolarak

buzda kayan ayaklarına bakarak, “Evet, mutluluk sarhoşu demek

mümkün,” dedi. Kızgın, kırgın ve inanılmaz derecede

kafası karışmış demek de mümkündü.

Olivia gösterişli bir hareketle göldekilere bakındı. “Acaba

bu bekâr lordlardan birini tanıyor mudur?”

Michael’a bakılacak olursa o lordlardan yarısının Melek’e

borcu vardı. “Sanırım tanıyordun”

“Mükemmel!” dedi Olivia. “Aferin, Penny. Sanırım kocan

baldızlarına çok faydalı olacak! Çok da yakışıklı, öyle değil

mi? Ah! Louisa Holbrooke’u gördüm!”

Kolunu kaldırarak gölün karşı tarafındaki birine hızlı hızlı

el salladı, sonra da Penelope’yi bırakıp arkadaşının yanına

gitti. Tek başına kalan Penelope hiç değilse bu sefer yalan

söylemek zorunda kalmadığı için sevinerek sessizce, “Evet,”

dedi. “Çok yakışıklı.”

Bakışları yamacın tepesinde az önce durdukları noktaya

kaydı. Michael hâlâ orada kaya gibi hareketsiz duruyor, bütün

dikkatiyle onu izliyordu. Penelope ona el sallamak istedi.

Ama bu aptalca olurdu, değil mi?

Evet, aptalca olurdu.

O düşünedursun, Michael uzun kolunu kaldırıp ona el sallayarak

onu karar verme sıkıntısından kurtarıvermişti.

Artık karşılık vermemek kabalık olurdu.

Böylece Penelope da ona el salladı.

Michael banka oturarak kendi patenlerini bağlamaya koyuldu,

Penelope da hafifçe kendini zorlayarak başka aptalca

bir şey yapmadan arkasını döndü.

“Bir şey oldu.”

Bir an için Penelope Pippa'nın Michael’la aralarındaki

tuhaf havayı fark ettiğini sandı. Düşünceler kafasında hızla

dönerek dönüp kız kardeşine baktı. “Ne dernek istiyorsun?”

“Castleton bana evlenme teklif etti."

Penelope'nin gözleri bu beklenmedik haber karşısında iri

iri açıldı. Pippa'nın o gün uzun süre birlikte oldukları halde

bunu söylemek için neden o anı seçtiğini açıklamasını bekledi.

A

ma Pippa başka bir şey söylemeden, sanki onun geleceğinden

değil de havadan sudan konuşuyorlarmış gibi sakin

bir havayla kaymaya devam edince Penelope kendini tutamadı.

“Çok sevinmiş gibi görünmüyorsun.”

Pippa dakikalarca başını kaldırmadan önüne bakmaya devam

etti. “Castleton bir kont, oldukça cana yakın bir insana

benziyor; dans etmekten nefret etmeme aldırmıyor ve çok

güzel atları var.”

Kız kardeşi sanki bu dört özellik iyi bir evlilik için yeterliyrniş

gibi konuşmuştu, bu sözlerin basitliği Penelope’yi gülümsetebilirdi

ama Pippa'nın sözlerinde gizlenen boyun eğiş

havasını hissetmişti.

Pippa’nın kontun evlenme teklifinden bahsetmek için neden

o anı seçtiğini o anda anlayıverdi. Neden, etrafın bu kadar

kalabalık olmasıydı. Pippa ciddi bir konuşma yapmaktan

kaçınmaya çalıştığı için haberi etrafta onları izleyen bu kadar

göz ve dinleyen bu kadar kulak varken paylaşmak istemişti.

Penelope buna rağmen kardeşini bir elinden yakalayarak

çekip gölün ortasında durdurdu. Başını kardeşine doğru eğerek

yumuşak bir sesle, “Evet demek zorunda değilsin,” dedi.

Pippa. yüzüne sanki geleceğinden, hayallerinden değil de

o günkü eğlenceli bir olaydan bahsediyorlarmış gibi geniş bir

gülümseme kondurarak, “Hayır desem ne fark edecek,” diye

karşılık verdi. “Sanki sırada çeyizimin peşinde olan başka

bir erkek bekliyor olmayacak mı? Onun ardından da başka

biri? Sonunda başka seçeneğim kalmaymcaya kadar. Castleton

benim ondan daha zeki olduğumu biliyor ve mallarının

yönetimini bana bırakmayı kabul ediyor. Bu da bir şeydir.

Penelope'ye döndü. “Ne yaptığını biliyorum.”

Penelope, kız kardeşinin gözlerinin içine baktı; Pippa’nın

gözleri anlamlı bir bakışla doluydu. “Ne demek istiyorsun?”

“Aziz Stefanos Yortusu’nda ben de oradaydım, Pennv.

Bourne’un dönüşünü fark ederdim sanıyorum. Köyün yansı

fark ederdi zaten.”

Penelope dudağını ısırdı, ne diyeceğini bilemiyordu.

Pippa, “Bana söylemek zorunda değilsin,” diyerek onu bu

zor durumdan kurtardı. “Ama ne yaptığını anladığımı bilmelisin.

Sana teşekkür borçluyum.”

Bir süre konuşmaksızın yan yana kaydılar, sonra Penelope,

“Ben bunu sen Castleton’a evet demek zorunda kalmayasın

diye yaptım, Pippa,” dedi. “Michael ve ben... bu hikayeyi

sizin iyiliğiniz için uydurduk. Olivia ve senin için.”

Pippa gülümsedi. “Çok tatlısınız. Ama bizim birer aşk evliliği

yapacağımızı düşünmek aptallık olur, Penny. Aşk insanın

her gün karşısına çıkan bir şey değil. Bunu sen çoğu

kişiden daha iyi bilirsin.”

Penelope yutkundu, kendi evliliğinin aşkla uzaktan yakından

bir ilgisi olmadığının hatırlatılması boğazının düğümlenmesine

neden olmuştu. İçi kürklü eldivenlerini düzeltip

gölün öbür tarafına doğru bakarak, “Aşk için evlenenler de

var,” dedi. “Leighton'la karısını hatırlasana.”

Pippa gözlerini gözlük camlarının arkasında baykuş gibi

koca koca açarak ablasına bir bakış attı. "Bula bula bunu mu

buldun? Aklına sekiz yıl önceki skandala yol açmış bir evlilikten

başka bir şey gelmedi mi?”

Bu Penelope ’nin aklından hiç çıkmayan bir evlilikti.

“Kaç yıl geçtiğinin önemi yok. Skandalin da önemi yok.

“Tabii ki var,” dedi Pippa. Durup başlığım çenesinin altından

bağlayarak devam etti. “Öyle bir skandal çıkarsam annem

delirir. Hepiniz de saklanacak yer ararsınız.”

Penelope sözcüklerin üzerine basa basa, “Ben aramam,

dedi.

Pippa ablasının sözlerini düşündü. “Doğru, sen arama/sın

Senin kocanda da skandal az değil.”

Penelope gölün ta öbür tarafındaki kocasına baktı, gözleri

yüzünün bir yanını kaplayan koskoca çürüğe takıldı. “Kocam

skandalin ta kendisi."

Pippa ona doğru döndü. “Ne sebeple evlenmiş olursanız

olun... kocan seni seviyor gibi görünüyor, Penny."

Michael ın hu yetenekle tiyatrocu olmamış olması tiyatro

için büyük kayıp doğrusu.

Ama bunu söylemedi. Pippa’nm böyle bir şeyi duymasına

gerek yoktu.

Pippa. “Castleton'la evlenebilirim," dedi. “Babam sevinir.

Ben de bir balo sezonuna daha katlanmak zorunda kalmam.

Kurtulacağım bütün o terzi randevularını düşün."

Penelope ağzını açıp bu haksızlık karşısında avazı çıktığı

kadar bağırmak istiyordu ama yine de kardeşinin şakasına

gülümsedi. Pippa aşksız bir evliliği hak etmiyordu. Ne Pippa

ne de diğer Marbury kızları. Ne de Penelope. Ama burası

Londra sosyetesiydi; burada aşksız evlilikler istisna değil,

kuraldı. İçini çekti ama hiçbir şey söylemedi.

Pippa. “Beni merak etme, Penny.” diyerek Penelope'yi bir

kez daha paten kayan kalabalığın arasına çekti. “Castleton'la

gayet iyi bir çift olacağız. Oldukça iyi bir adam. İyi olmasa

babam bana talip olmasına izin vermezdi.” Başını ablasına

biraz daha yaklaştırdı. “Olivia için de endişelenme. Seninle

Lord Bourne hakkında hiçbir şey bilmiyor.” Bir an duraksadı.

“Kendine yakışıklı bir soylu ayarlamakla çok meşgul.”

Kız kardeşini evliliğinin bir aşk evliliği olduğuna inandırmayı

başarmış olmak Penelope’nin içini hiç rahatlatmamıştı.

Aksine son derece huzursuz etmişti. Olivia'nın, Skandal

gazetesi yazarlarının ve cemiyetin kalanının Michael’ın ona

âşık olduğuna fonun da Michael’a âşık olduğuna) inanıyor

olması iyiye işaret değildi; bu yalnızca Penelope’nin kendini

bu parodide kaybetmek üzere olduğunu ispatlıyordu.

Kız kardeşleri onun Michael'a karşı olan duygularını bu

kadar az sorgularken yakında kendisinin de bu yalana inanmayacağını

kim söyleyebilirdi?

O zaman ne olacaktı?

Yine yalnız kalacaktı.

“Penelope?” Pippa'nın seslenişi onu daldığı hayallerden

uyandırmıştı.

Gülümsemeye çalıştı.

Pippa yüzüne uzun uzun baktı, bakışı Penelope’ye göre

biraz fazla uzun sürmüştü. Yüzünü kardeşinin sorgulayıcı bakışlarından

öteye çevirdi. Sonunda kız kardeşi, “Ben Olivia

ve Louisa’nın yanına gitmek istiyorum,” dedi. “Sen de gelir

misin?”

Penelope başını iki yana salladı. “Hayır.”

“Seninle kalmamı ister misin?”

Penelope başını iki yana salladı. “Hayır. Teşekkür ederim.”

Küçük Bayan Marbury gülümsedi. “Kocanı mı bekliyorsun?”

Penelope hemen hayır dedi ama Pippa'nın yüzünde

anlamlı bir gülümseme belirmişti. “Bence ondan hoşlanıyorsun,

abla. İstemesen de. Ama biliyorsun ya, bunun hiç sakıncası

yok.” Durdu, sonra sıradan bir şey söyler gibi devam

etti. “Bence insanın kocasından hoşlanması çok hoş olmalı."

Penelope buna yanıt veremeden Pippa arkasını dönüp

gitmişti bile. Penelope düşünmeden gözleriyle yine Michael’ı

aradı ama kocası artık tepede, onu en son gördüğü yerde

yoktu. Gözleriyle gölü tarayarak onu buldu, buzun kıyısında

Vikont TottenhamTa sohbet ediyorlardı.

Uzun süre konuşan adamlara baktı, sonra Michael uzaktan

bakışlarını ona doğru çevirdi, bir anda göz göze geldiler. Penelope

birden gerginleştiğini hissetti, Londra’nın yarısı aralarında

dururken duruşunu korumayı başaramayacaktı. Çenesini

yakasının içine sokup başını eğerek kaymaya başladı, bir

insan kümesinin arasından geçerek nehrin öbür ucuna gitti,

buzdan çıkıp yalpalaya yalpalaya yamaçta duran bir kestaneciye

doğru yürümeye başladı.

Daha bir adım atmıştı ki iki kadının konuşması kulağına

geldi.

‘Hakkındaki iddialar ispatlanmadığı için Tottenham’m

°na bu kadar müsamaha göstermesine inanabiliyor musun .'"

Soru arkasında bir yerden gelmişti. Penelope durup dinlemeye

başladı, kocasından bahsettiklerini anında anlamıştı.

"Tottenham'm onun gibi biriyle nereden arkadaş olduğunu

hiç düşünemiyorum.”

“Boume’un hâlâ o skandal yuvasını işlettiğini duydum.

Senee bu ne anlama geliyor?”

”Hiç de iyi bir anlama gelmiyor. Bourne da, o kulübe giden

adamlar da günah kadar kötü.” Penelope arkasına dönüp

dedikoduculara kocalarının ya da babalarının Düşmüş Melek'te

kumar oynama fırsatı bulmak uğruna sol kollarını seve

seve feda edeceklerini söylememek için kendini zor tutuyordu.

“Bu sezon balolara davet edilmeyi umuyormuş diyorlar.

Cemiyete dönmeye hazırmış. Nedeni de karısıymış diyorlar.”

Rüzgâr şiddetlenmiş, konuşmayı duymak zorlaşmıştı; Penelope

o tarafa doğru biraz daha eğildi. “Geçen haftaki yemek

sırasında ona dokunmadan duramıyormuş, Leydi Hollovvay

annemin yeğenine söylemiş.”

“Ben de duydum. Peki, bugünkü Skandal'ı gördün mü?”

“İnanabiliyor musun? Aşk evliliğiymiş! Penelope Marbury'yle

aşk evliliği, ha? Bana sorarsan zavallı kızcağızla

şöhreti için evlendiğine kalıbımı basarım.”

“Falconvvell’i de unutma, orası eskiden markilik mülkünün

merkeziydi ama sonra...”

Kadının sözleri rüzgârda kaybolmuştu ama Penelope onun

ne dediğini biliyordu. Sonra orayı kaybetti.

“İnsan Penelope Marbury gibi temiz bir kızın Bourne

Markisi kadar kötü bir adamı nasıl sevebildiğini düşünmeden

edemiyor.”

öy le kolay sevebiliyor ki, diye düşündü Penelope, hem de

çok fazla kolay.

“Saçmalama. Adama bir baksana. Asıl onun gibi bir adam

bu kadar sıkıcı bir kıza nasıl âşık olmuş olabilir, onu düşün!

Sıkıcı, soğuk Leighton'ı bile elinde tutmayı başaramayan

kıza.”

İki kadın kahkahalara boğuldular, Penelope tiz kıkırdamalan

duyunca gözlerini kapadı. “Çok hainsin! Zavallı Penelope.”

Bu isimden nefret ediyordu.

“Ama öyle. Günah kadar kötü ve son derece yakışıklı,

hem de o gözle bile. Sence gözünü nerede öyle morartmış

olabilir?”

“Kulübünde dövüşler oluyormuş diye duydum. Gladyatör

dövüşlerini aratmayan çarpışmalar.” Penelope gözlerini devirdi.

Kocası birçok şey olabilirdi ama bir modem çağ gladyatörü

olmadığı kesindi.

“İtiraf edeyim, o yaralarına pansuman yapmam gerekse

hayır demezdim...” Kadının sesi hafifleyerek bir iç çekişe dönüştü.

Penelope bu korkunç kadınlara bir insanın yüzüne ne çeşit

yaralar açılabildiğini şöyle bir gösterivermemek için kendini

zor tutuyordu.

“Belki Penelope sana bazı tavsiyeler verebilir, kulübün

diğer üyelerinden birini de sen ayarlamayı deneyebilirsin.”

Kadınların zalimce gülüşmeleri uzaklaşarak kayboldu.

Penelope dönüp yumruklarını sıkarak arkalarından baktı ama

kim olduklarını çıkaramadı. Zaten tamsa da bir şey yapacak

değildi.

Hikâyeyi dedikodusunu yapmaya değer bulmaları doğaldı.

Onunla Michael’ın bir aşk evliliği yapmış olması fikri

gülünçtü. Evliliklerinin bir iş anlaşmasından başka bir şey

olamayacağım herkes görüyordu.

Onun gibi birinin benim gibi birine âşık olamayacağı öyle

açık ki.

Penelope bu düşünce üzerine derin bir soluk aldı, soğuk

hava boğazına düğümlenen duyguları bastırır gibi oldu.

“Leydi Boume.” Kendisine hâlâ yabancı gelen yeni unvanını

duyunca arkasına döndü ve Donovan VVest’itı birkaç

metre öteden ona doğru ilerlediğini gördü. Gazetecinin kadınların

konuşmasını duyduğunu gösteren bir şey yoktu ama

Penelope duymuş olduğunu düşünmeden edemiyordu.

Canını sıkan düşünceleri kafasından uzaklaştırıp adamın

gülümsemesine karşılık vererek. “Bay Wes(," dedi. “Ne tesadüf.*'

Gazeteci, “Kız kardeşim kendisine refakat etmemi istedi,"

diyerek epeyce ötedeki bir grup kızı işaret etti. "Benim de

kış sporlarına zaafım olduğunu itiraf etmeliyim." Kolunu Penelope'ye

uzatarak ilerdeki kestaneciyi işaret etti. “Kestane

ister miydiniz?"

Penelope adamın bakışlarını takip etti, kestanecinin arabasından

yükselen dumanlar satıcının yüzünü kapatıyordu.

“Hem de çok isterim, teşekkür ederim." Ağır ağır arabaya

doğru ilerlediler, Penelope patenleri üzerinde paytak paytak

yürüyordu ama Bay West onun bu sarsaklığını yüzüne vurmayacak

kadar kibardı. “Benim de kız kardeşlerim var.” Penelope'nin

aklına Pippa'nın kaderine boyun eğişi, tamamen

yanlış nedenlerle, hiç gönlü olmadığı halde Castleton'la evlenmeye

karar vermesi gelmişti.

“Yaramaz yaratıklar, değil mi?”

Penelope gülümsemeye çalıştı. “Ben de kız olduğum için

bu soruya cevap vermesem daha iyi olur."

“Doğru dediniz." Sarışın adam durdu. Sonra, “Bourne'la

evlenen her kız kardeş bir parça yaramaz olur sanırım," diye

takıldı.

Penelope gülümsedi. “Dua edin ki benim ağabeyim değilsiniz."

West kestanecinin parasını ödeyip bir kese kâğıdı dolusu

kestaneyi Penelope'ye uzattı, onun bir kestaneyi tatmasını

bekledi. Sonra da, “Çok iyi başarıyorsunuz,” dedi.

Penelope'nin gözleri gazetecinin uyanık bakışlı kahverengi

gözlerine kilitlendi. Adam biliyordu. Penelope heyecanının

sesine yansımaması için elinden geleni yaparak adamın

sözlerini yanlış anlamış gibi karşılık verdi. “Küçüklüğümden

beri paten kayarım.”

Gazeteci onun sözlerini savuşturduğunun farkında olduğunu

gösterircesine başını hafifçe salladı. “Tekniğiniz ve beceriniz

bir hanımefendiden beklenenden çok daha üstün."

Tartıştıkları konu paten değildi, Penelope orasından emindi

ama adamın tam olarak neden söz ettiğinden emin değildi.

Onunla Bournc hakkındaki dedikodulardan mı söz ediyordu?

Yoksa sahte evliliklerinden mi? Yoksa bunlardan daha korkunç

bir şeyden mi?

Elindeki kestaneden küçük bir ısırık aldı, lezzetli etinin

tadını çıkararak vereceği cevabı hazırladı. “Çevremdekileri

şaşırtmayı severim.”

“Bu kadar kusursuz bir performans için insanın çok güçlü

olması gerek.”

Penelope bir kaşını kaldırarak gazetecinin gözlerinin içine

dimdik baktı. “Yıllardır üzerinde çalışıyorum.”

O zaman West içtenlikle gülümsedi. “Gerçekten de çalışmışsınız,

leydim. İzniniz olursa Boume’un sizi sonunda elde

etmeyi başardığı için ne kadar şanslı olduğunu söyleyebilir

miyim? Sizi sezon boyunca sık sık göreceğimi ümit ederim,

kuşkusuz Londra’nın en çok sözü edilen çifti olacaksınız.

Gazetemdeki köşe yazarları şehirde olduğunuz için şimdiden

heyecanlanmaya başladılar bile.”

Penelope adamın neden bahsettiğini birden anlayarak ürperdi.

“Gazeteniz mi?”

West gülümsemesini gizlemek için başını eğdi. “Skandal

benim gazetelerimden biridir.”

“Bugünkü yazı...” Penelope daha fazla devam edemedi.

“Bugünkü yazı patendeki yeteneğinizle ilgili yazının yanında

çok sönük kalacak.”

Penelope dudaklarını büzdü. “Hiç beklemiyordum."

Adam güldü. Oysa Penelope komik olmaya çalışmıyordu.

“Penelope patenleriyle etrafımda dönmeye başladığında

daha ayakta duracak yaşta ya var ya yoktuk.”

Michael’ın sözleriyle irkilerek arkasını döndü, kocasının

aniden ortaya çıkışı onu öyle şaşırtmıştı ki patenleri üzerinde

morlukla sağladığı dengesini yitirerek Miehael’a doğru sendeledi.

Hafif bir çığlık kopararak Michael’ın sanki bütün sahneyi

önceden planlamışcasma onu bekleyen kolları arasına

yuvarlanıverdi ve, “Patendeki becerimi şu andaki /aratetiıu

den de görebiliyorsunuz,” diyerek Michael’ı güldürdü. Gü

>tN

rültülü kahkahası Penelope’nin içinde tatlı tatlı yankılandı.

Geri çekilip kocasının gözlerinin içine baktı.

Michael gözlerini gözlerinden ayırmadan, “Onunla evlenmemin

birçok sebebinden bir tanesi de bu,” dedi. “Eminim

bunun için beni ayıplayamazsınız, West.”

Penelope yüzü kızararak gazeteciye doğru döndü, adam

başını eğerek karşılık verdi. “Hem de hiç ayıplayatnam. İkiniz

de çok şanslısınız." Penelope'ye göz kırptı. “Hanımefendi

size kesinlikle çok bağlı.” Bakışları gölün öte yanma doğru

kaydı, sonra şapkasını hafifçe kaldırarak Penelope’ye selam

verdi ve izin istedi. “Kız kardeşimi çok ihmal ettim sanırım.

Leydi Bourne. sizinle paten kaymak benim için bir onurdu.”

Penelope de adamın selamına hafif bir reveransla karşılık

verdi. “O zevk bana ait.” Adam patenleri üzerinde uzaklaşırken

yeniden Michael'a dönüp sesini iyice alçatarak, “Bu

adam evliliğimizde aşktan daha fazla bir şeyler olduğunu biliyor.”

diye fısıldadı.

Michael ona doğru eğilerek ve aynı onun gibi fısıldayarak

karşılık verdi. “Aşktan daha azı mı demek istedin acaba?”

Penelope gözlerini kıstı. “Asıl konuyu saptırıyorsun.”

“West tabii ki biliyor,” dedi Michael, sanki sıradan bir

şey söyler gibiydi. “İngiltere’nin en akıllı adamlarından biri.

Hatta büyük olasılıkla İngiltere’nin en akıllı adamı, üstelik

çok da başarılı. Ama sırrımızı saklayacaktır.”

Penelope. “O bir gazeteci," diye hatırlattı.

O zaman Michael içten, tatlı bir kahkaha attı; bu gülüş onu

olduğundan kat kat daha yakışıklı bir hale getirmişti. “Gazeteci

sözünü sanki böcek der gibi söylemene lüzum yok.”

Durup bahsettikleri adamın kız kardeşiyle arkadaşlarını sohbetiyle

büyüleyişini izledi. “West gazetesinde evliliğimizle

ilgili spekülasyon yapmayacak kadar akıllıdır.”

Penelope ona inanmamıştı. Evliliklerinin aslının ortaya

çıkması inanılmaz bir skandal olurdu. “Onu nereden tanıyorsun?”

“Kumar oynamayı sever.”

“İnsan İngiltere’nin en akıllı adamının şans oyunlarını o

kadar sevmeyeceğini sanır.”

»Şeytan gibi şanslıysa sever.”

“Biliyor olması seni pek endişelendirmişe benzemiyor.”

“Çünkü endişeli değilim. Onun o kadar çok sırrım biliyorum

ki benim sırlarımı açıklayacağını hiç sanmam.”

“Ama Tommy’nin sırlarını paylaşmaktan hiç çekinmez,

öyle mi?”

Michael ona bir bakış attı. “Bu konuyu konuşmayalım.”

Ama Penelope üsteledi. “Hâlâ Tommy’yi mahvetmeyi düşünüyor

musun?”

“Bugün değil.”

“Peki, ne zaman?”

Michael iç geçirdi. “En azından söz verdiğim gibi bugünden

itibaren bir hafta sonra.”

Konuşma şeklinde yumuşak, uysal bir şey vardı; Penelope’nin

ne olduğunu anlamayı çok istediği bir şey. Şüphe miydi

bu? Pişmanlık mı? “Michael...”

“Bu öğleden sonrayı senden satın aldım, karşılığını da

ödedim. Bu konu kapanmıştır.” Elini uzatıp Penelope’nin

kestane torbasından bir kestane kapıp olduğu gibi ağzına atıverdi.

Atar atmaz da gözleri iri iri açıldı, ağzını açarak derin

bir soluk aldı. “Bunlar ateş gibiymiş!”

Penelope’nin onun canının yanmasına sevinmemesi gerekirdi

ama pek zevklenmişti. “İstediğini almak yerine benden

isteseydin seni uyarırdım.”

Michael bir kaşını kaldırdı. “Sormak yok. İstediğini, istediğin

anda alacaksın.”

“Bu da mı alçaklık kurallarından biri?"

Michael başını sallayarak Penelope’nin dokundurmasını

onayladı. “Bu da eğlencenin bir parçası."

Bu sözler Penelope'nin içinde tuhaf bir duygu yaratmış,

aklına bir sahne getirmişti: Michael'ın o ilk gece... Her şeyi

değiştiren o gece onu omzuna atması.

Bu anının onu utandırmasına izin vermemek için çenesini

kaldırdı. “Evet, geçen gece senin kulüpte ruletle kazandığım

^aınan ben de fark etmiştim.” Michael’ın kaşları birden yu-

2Sıl

karı kalktı, Penelope kendisiyle bayağı gurur duymuştu. Tam

on ikiden.

“Rulet bir şans oyunu. Yetenek gerekmiyor.”

Penelope iğneli bir sesle karşılık verdi. “Yetenek değil,

yalnızca şans.”

Michael gülümsedi, gülümseyince bir erkek için fazla

yakışıklı oluyordu. “Gel, karıcığım. Gölün çevresini dolaşalım.”

Kestane torbasını Penelope’nin elinden alıp paltosunun

cebine tıktı, sonra da Penelope’nin buza doğru inişine yardım

etti. Penelope konuyu yeniden sırlara çevirdi. “Böyle mi

oluyor? İşlerini sır alışverişiyle mi yürütüyorsun?”

“Yalnızca mecbur olduğumda."

“Yalnızca bir amaca ulaşmak için yol olarak.” Penelope

bu sözleri Michael'dan çok kendisi için söylemişti.

“Aristokratlardan on yıldır ayrı kaldığımı biliyorum ama

burası hâlâ Londra, öyle değil mi? Bilgi hâlâ en değerli mal.”

“Öyle sanırım.” Penelope bunun Michael için bu kadar

basit olmasından, onun bu kadar nasır tutmuş olmasından

hoşlanmıyordu. Bu kadar kolay sır saklaması, bu sırları çevresindekileri

parmağında oynatmak için bu kadar kolaylıkla

kullanması hoşuna gitmiyordu. Bütün Londra’nın gözünün

üzerlerinde olduğunu bildiği için kendini zorlayarak gülümsedi.

Böyle göz önünde olmaktan nefret ediyordu. “Langford'la

aranızda da işler böyle mi yürüyor?”

Michael başını iki yana salladı. “Bugün Langford’dan

bahsetmek de yok. Anlaşmıştık.”

“Ben kabul ettiğimi söylememiştim.”

Michael hiç istifini bozmadan alaylı bir sesle, “Yolda beni

arabadan atmamış olman kabul ettiğin anlamına gelir,” dedi.

“Ama resmen kabul ettiğini göstermek istersen bana bir nişan

verebilirsin.”

"Benim nişanım yok ki.”

“Önemi yok.” Gülümsedi. “Benimkini alabilirsin.”

Penelope ona yan yan baktı. “ Yani bana geri verebilirsin

demek istiyorsun herhalde.”

292

“Sözler.”

Penelope gülümsemesini gizleyemeden elini pelerininin

cebine sokup Michael’ın ona verdiği altın parayı çıkardı.

“Bir gün,” dedi.

Michael da, “Bir hafta karşılığında,” diyerek anlaşmanın

kendi payına düşen kısmını onayladı.

Penelope altını Michael’ın açılan avucuna bıraktı. Michael'ın

parayı paltosunun cebine yerleştirmesini izledi.

Sonra arkasını dönüp gölün öbür tarafında bir grup genç

hanımla konuşup gülen Pippa'ya baktı. “Lord Castleton. Pippa’ya

evlenme teklifinde bulunmuş.”

Michael yerinden kıpırdamadı. “Peki Pippa?”

“Kabul edecek.” Michael karşılık vermedi. Tabii vermeyecekti.

Anlamıyordu. Anlayamazdı. “Birbirlerine uygun değiller.”

“Bu çok mu garip?”

Hayır. Hiç de garip değildi. Ama Michael’ın bu konuda bu

kadar duygusuz olmasına da gerek yoktu.

Penelope daha hızlı kaymaya başladı. “Daha iyi bir şansı

hak ediyor.”

“Kabul etmek zorunda değil.”

Penelope kocasına yan yan bir bakış attı. “Böyle bir şey

demene şaşırdım. Pippa’nın mümkün olduğu kadar çabuk bir

şekilde evlenmesini istemiyor musun?”

Michael ona bakmadan kaymaya devam etti. Ancak uzun

bir süre sonra karşılık verdi. “Biliyorsun ki istiyorum. Ama

onu evlenmeye zorlamak da istemem.”

"Demek evlenmeye zorlamak istediğin tek kişi bendim.”

“Penelope...” Ama Penelope çoktan onu geride bırakarak

kayıp gitmişti, hızla kayarken rüzgârı yüzünde hissediyor;

hiç durmamak, bu garip hayattan, bu dayatmadan kaçıp kurtulmak

istiyordu. Kalabalık bir grubun yanından geçerken

Michael ona yetişmiş, kolundan tutarak onu yavaşlatraıştı.

Bir kez daha, “Penelope,” dedi. “Lütfen."

Belki nedeni bu sözcüktü. Belki bu sözcüğü söyleyişinde

ki yumuşaklık. Onun ağzından bu sözü duymanın tuhaflığı

Sanki Penelope ona aldırmadan çekip gidebilirmiş, o da buna

izin verebilirmiş gibi bir havayla söylemiş olması.

Penelope nedenini tam bilmiyordu ama yine de durdu, Michael’a

doğru dönerken patenleri buzda derin izler bıraktı.

“Güya buna engel olacaktım,” dedi. Sesinin çok heyecanlı

çıktığının farkındaydı. “Güya farklı bir hayat yaşayabilmelerini

sağlayacaktım. Kardeşlerimin evliliğinin...”

“...Esaslı bir çeyizden öte bir temel üzerine kurulmasını

sağlamak istiyordun.”

Penelope bakışlarını çevirdi. “Onların bizden daha fazla

şansı olmasını sağlayacaktık. Bana söz verdin. Nişanını verdin.”

“Hiç değilse birinin daha fazla şansı olacak gibi görünüyor.”

Michael eliyle gölün ta öbür ucunda bir yeri işaret etti,

Penelope gösterdiği yöne bakınca Oliva ve Tottenham’m

orada durmuş, sohbet ediyor olduklarını gördü; Olivia’nın

kusursuz yüzü pembeleşmiş, Tottenham’ın yüzüne koca bir

gülümseme yerleşmişti. “Tottenham’ın büyük bir serveti var,

şöhreti de öyle temiz ki istese bir gün başbakan bile olabilir.

Birbirlerinden hoşlanırlarsa harika bir evlilik olur.”

“İkisi yalnız mı orada? Baş başa?” Penelope yine kaymaya

başladı ama bu kez Olivia ve Tottenham'ın durduğu yere

doğru kayıyordu. “Michael, geri dönmemiz lazım!”

Michael uzanıp elini tuttu, onu yavaşlattı. “Penelope, bir

baloda balkonda baş başa değiller. Gölün kenarında durmuş

tatlı tatlı sohbet ediyorlar.”

“Sarış chaperone6\ ” dedi Penelope. “Ben ciddiyim. Geri

dönmeliyiz!”

“Hmm, Fransızca söylediğine göre durum gerçekten çok

ciddi olmalı.” Michael’ın yüzü öte yana dönük olduğu için

Penelope tam anlayannyordu ama herhalde ona takılıyor olmalıydı.

“Merak etme, her şey yolunda.” Michael uzanıp elini

tuttu. Onu farklı bir yöne doğru çekmeye çalışarak. “Bana

bir gün borçlusun, leydim,” dedi. Penelope elini kurtarmayı

denedi ama Michael sımsıkı tutmaya devam edince diren-

" Yanlarında bir refakatçi olmadan, (ç.n.)

294

mekten vazgeçti, ona uymamak elinden gelmiyordu. Michael

0nu döndürerek peşinden sürükledi.

Sonra onu kendine doğru çekip sarıldı, sanki dans ediyorlanuşcasına

kolları arasına aldı, vals yapar gibi kayarak kalabalıktan

uzaklaştılar, şimdi yanlarında onları duyabilecek

mesafede kimse kalmamıştı.

“Herkes bakıyor.”

“Baksınlar.” Michael ona sımsıkı sarılarak kulağına fısıldadı.

“Sana kur yapan biriyle baş başa geçirdiğin o ilk, nefes

kesici dakikaları hatırlamıyor musun?”

“Hayır.” Penelope kendini kurtarmaya çalıştı. “Michael,

geri dönmeliyiz.”

Birdenbire geri dönmek istemesinin nedeni değişivermişti.

artık Olivia için değil kendisi için geri dönmesi gerekiyordu.

Kendi akıl sağlığı için. Çünkü bu adamın kollarında

böyle durmak, sesini kulağının dibinde duymak verdiği kararların

sağlığı açısından hiç iyi değildi.

Michael kollarında onunla yavaşça dönüyordu. “Birkaç

dakika sonra yanlarına gideriz. Şimdi yalnızca soruma cevap

ver.”

“Verdim ya.” Penelope geri çekilmeye çalıştı ama Michael

onu sıkıca tutuyordu. “Bu çok uygunsuz.”

“Gidemezsin. Merak etme, bizi gören olursa yalnızca

Bourne Markisi güzel karısına çok düşkün der, o kadar. Şimdi

soruma cevap ver.”

Ama Michael ona düşkün falan değildi. Bu gerçek değildi.

Yoksa gerçek miydi?

“Hiç bana kur yapan olmadı. Nefesimi kesecek kadar kur

yapan biri hiç olmadı.” Bunu ona açık açık söylediğine inananı

ı yordu.

“Dük seni baştan çıkarmak için elinden geleni yapmadı

mı?”

Penelope kendini tutamadı. Bir kahkaha attı. “Sen Leighl°

n Dükü ile hiç tanıştın mı? Pek öyle baştan çıkarıcı hırı

Sayüınaz.” Durdu, bir anda aklına dükün müstakbel karısı

‘Çin baloyu durdurması gelmişti. “1in azından söz konusu ben

olduğumda pek baştan çıkarıcı davranmamıştı,” diye ekledi.

“Ya diğerleri?”

“Hangi diğerleri?”

“Diğer taliplerin, Penelope. Muhakkak içlerinden biri...”

Penelope başını iki yana sallayarak çevresine bakındı.

Gözleriyle kız kardeşlerini arıyor, biri onları görecek diye

korkuyordu. Philippa pırıl pırıl parlayan buzun tam ortasında

bir grup kızla duruyordu. “Hiç nefesimi kesen bir talibim

olmadı.”

“Tommy bile mi?”

Hayır. Hayır demesi gerekirdi ama söylemek istemiyordu.

Arkadaşına ihanet etmek istemiyordu. Michael’a -herkesin-

Tommy’nin bile onu hep belli bir amaca ulaşmanın bir yolu

olarak gördüğünü itiraf etmek istemiyordu. “Bugün Tommy’den

bahsetmiyoruz sanıyordum.”

“Onu seviyor musun?” Michael’m sesi ısrarlıydı, Penelope

onun cevap verene kadar gitmesine izin vermeyeceğini

anlamıştı.

Bir omzunu kaldırdı. “Çok iyi bir arkadaş. Tabii ki seviyorum.”

Michael’ın gözleri koyulaştı. “Demek istediğim o değildi,

çok iyi biliyorsun.”

Penelope anlamazdan gelmedi. Bu itirafının kocasına güç

kazandıracağını bile bile gerçeği söyledi. “Tommy de hiç nefesimi

kesmedi.”

Dört beş yaşlarından büyük olmayan bir çocuk yanlarından

kayarak geçti, onu bakışlarıyla onlardan özür dileyen

babası ve kahkahalarla gülerek dönüp onlara kibarca selam

veren annesi izledi. Penelope gülümsedi ve elini zarifçe sallayarak

aileye özür dileyecek bir şey olmadığı mesajını verdi.

Sonra yavaşça, “Belki de asıl sorun budur,” dedi. “Belki

nefesimi kesecek birini çok fazla bekledim ve başka şeyleri

kaçırdım.”

Michael bir şey demeyince Penelope gözlerini kaldırıp

onun yüzüne baktı, onun da kendisi gibi az önce yanlarından

geçen aileyi izlediğini gördü. Sonra Michael gözlerim

296

ona doğru çevirerek ciddi bakışlarla gözlerinin içine baktı.

Penelope gözlerini kaçıramadı, şimdi ikisi de hareket etmeye

çalışmadığı halde yavaş yavaş, vals yapıyor gibi dönüp duruyorlardı.

Aralarında bir şey oluyordu.

“Leighton ya da Tommy’yle ya da beş para etmeyen diğer

taliplerinden biriyle evlenmediğine çok memnunum, altı-peni.”

O güne kadar ona Michael’dan başka kimse altı-peni dememişti,

bu onun Penelope’ye yıllar önce taktığı saçma bir

isimdi, diğerleri ona Penny derken Michael kendisi için bir

peniden daha fazla değeri olduğunu ifade etmek için ona bu

ismi takmıştı. O zamanlar bu isim Penelope’ye çok tatlı gelir,

Michael’ın düşüncesinin tatlılığını düşününce her seferinde

gülümserdi, şimdi de yine aynı şey olmuştu. Bu adı duyunca

vücuduna tatlı, sıcak bir duygu yayıldı ama ardından sorular

geldi. Bu saçma isimden çok daha ciddi sorular. “Şu anda

dürüst müsün? Yoksa yalancıktan mı dürüstsün? Şu anda

kimsin? Gerçek sen misin? Yoksa herkesin olmanı istediğini

sandığın adam rolünü oynayan biri mi? Sakın ne önemi var

deme çünkü şimdi... şu anda... çok önemi var.” Sesi yumuşadı.

“Nedenini ben de bilmiyorum ama çok önemi var.”

“Hepsi gerçek.”

Penelope belki ona inanmakla aptallık ediyordu ama yine

de inandı.

Uzun süre orada öylece durdular. Michael’ın gri, sarı ve

yeşil hareli gözleri Penelope’ninkilere içine dikilmişti; sanki

o gölün üzerinde yalnızdılar, sanki bütün Londra çevrelerinde

kayarak dolaşmıyordu. Penelope çevredeki insanlar

olmasa ne olurdu bilmiyordu. Çevredeki insanların bir önemi

olmasa.

Michael o kadar yakınındaydı; bedeninin sıcaklığı öyle

gerçek, öyle baştan çıkarıcıydı ki... Penelope Michael’ın onu

orada öpebileceğini sandı.

Hayır.

Böyle bir şey olmadan kendini geri çekti.

Çekmek zorundaydı.

Michael ’ın onu bir kez daha kullanmasını düşünmeye dayanamazdı.

Kar yağmaya başlamıştı, Michael’ın ince çizgili şapkasının

kenarında ve harika dikilmiş paltosunun omuzlarında toz

gibi incecik bir kar tabakası birikiyordu. “Olivia'nın yanına

bir süre daha gitmezsem Tottenham’la ikisi kaçmaya karar

verecekler.” Durdu. “Bugün için teşekkürler."

Dönüp kayarak uzaklaşmaya başlarken onu şimdiden özlediğini

hissetti. Michael'ın onu böyle bu kadar çabuk etkilemesi,

tek bir tatlı gülüş ya da güzel sözle onu bu kadar arzulamasına

neden olması hiç doğru değildi.

Söz konusu Michael olduğunda çok zayıftı.

Michael ise çok ama çok güçlüydü.

“Penelope.” Michael arkasından seslenince döndü, yüzüne

baktı. Kahverengi gözlerinde tamamen tehlikeli bir şeylerin

ışıldadığını gördü. “Gün daha bitmedi.”

Bir an, kısacık bir an Penelope’ye nefesi kesilir gibi gelmişti.

ON ALTINCI BÖLÜM

Sevgili M...

Bu sezonun korkunç olacağından hiç kuşkum yoktu ama

düşündüğümden daha da kötü oldu. Ah! Dedikodulara, fısıltılara,

eskiden benimle dans etmek isteyen seçkin bekârlar

için görünmez hale gelmeye katlanabilirim ama dükü ve

onun yeni, güzel düşesini görmek... İşte bu zor. Birbirlerine

çok âşıklar hatta kendilerini izleyen dedikoducuları fark bile

etmiyor gibi görünüyorlar.

Ayrıca dün bir bayan kuaföründe düşesin yıldızının parladığından

bahsedildiğini duydum. Kendi sahip olabileceğin

bir hayatı başkasının yaşadığını görmek çok tuhaf. Bunun

için hâlâ can atmak ve aynı anda sahip olmama özgürlüğüyle

yüceltmek garip.

İmzasız

Dolby Konağı. Nisan 1824

Gönderilmemiş mektup

insanın karısına kur yapması gerçekten tuhaftı. Böyle bir durumda

mum ışığı, sessiz bir yatak odası ve bir iki saatlik şeh-

Vetli fısıldaşmalar olmasını beklerdi. Ama gene de görünüşe

Köre karısına kur yapması onun kız kardeşlerini, bira/ gülünç

°lan annesini, babasının tazılarından beşini vc bir sessiz sine*

ma oyununu gerektirecekti.

°n sekiz yıl önce okul için Surrey'den ayrıldığından bu

Vana ilk kez sessiz film oynayacaktı. “Burada kalman gcw

rekmiyor, biliyorsun,” dedi Penelope fısıltıyla. Dolby Konağı'nda

misafir odasındaki kanepede, onun yanında oturduğu

yerden.

Michael bir ayağını diğerinin üst üstüne koyup arkasına

yaslandı. “İyi bir sessiz film raundu hemen herkes kadar hoşuma

gider.”

“Ve benim deneyimime göre erkekler salon oyunlarına

bayılıyorlar.” dedi Penelope alayla. “Biliyorsun ki öğleden

sonra geçti. ”

Sözcükler ona bedeli tamamen ödediğini, zamanının dolduğunu

açıkça hatırlatıyordu. Adam onun mavi bakışlarıyla

karşılaştı. “Gene de öğlen saatinin ötesine geçiyor, altı-peni.”

Sesini alçalttı. “Benim hesabıma göre seninle en az beş saatim

daha var... Geceye kadar.”

Penelope kızardı ve Michael onunla hemen oracıkta sevişmemek-

fazlasıyla yakışan elbisesini çıkarmamak ve oturdukları

kanepenin üzerine çırılçıplak yatırmamak- için kendini

zor tuttu.

Penelope’nin ailesi büyük ihtimalle bunu onaylamazdı. O

gün onun elbisesini çıkarmak ilk kez aklına gelmiyordu. Ne

onuncu kezdi ne de yüzüncü. Buzlarda bir şeyler olmuştu,

kendisinin hazırlanmamış olduğu bir şeyler.

Havaya girmişti.

Penelope 'den k ey if almıştı.

Penelope’yle paten kaymaktan, ona takılmaktan ve her

biri başlı başına çekici olan kız kardeşleriyle birlikteyken

onu izlemekten zevk almıştı. Ve karısına uzanıp ona sahip

olmak aklını çelmişti. Ama bunu denediğinde Penelope çenesi

ileride, -muhteşem bir güçle dolu- hak ettiğinden daha

azıyla yetinmeyi reddederek ondan uzaklaşmıştı. Penelope

onu bıraktığında izlemiş, Serpentine’i geçerken onunla gurur

duymuş ve onu takip edip evliliklerinin gerçekten mevcut

olduğu yerden çok uzak gibi görünen o yerde tutmamak iç»n

tüm kontrolünü kullanmak zorunda kalmıştı. Paten kayarken

onu kollarının arasında hissetme lüksünü yaşamış. kâğU

torbasından kestane çaldığı zaman kendisine gülümsemesiy-

300

lc coşkuya kapılmış ve kendisine gözleri kocaman açılmış

olarak gerçeği sorduğu zaman Penelope’ye dürüstçe cevap

vermekten mutluluk duymuştu.

Gene de yeterince dürüst değildi. İyi öğrenilmiş bir ders.

Penelope’nin kendisinden sessiz film oynama davetini

reddetmesini beklediğini biliyordu ve muhtemelen öyle yapmalıydı.

Ama ondan ayrılmaya hazır olmadığını fark etmişti.

Aslında ondan ayrılma fikrinden hiç hoşlanmadığını fark etmişti.

Ve işte buradaydı, bir misafir odasında huzurlu bir aile

yaşamında sessiz film oynuyordu.

Penelope’nin kız kardeşleri odaya daldı. Kâğıt fişlerle dolu

bir kâse taşıyan Philippa’nın peşinden gelen iri kahverengi

köpek kanepeye koşarak kendine yer açıp Penelope’yle onun

arasına oturdu, yerleşmeden önce iki kere dönerek çenesini

Penelope’nin uyluğuna yerleştirirken poposuyla Michael'ın

kalçasını ittirdi. Michael tazıya yer açmak için kayarken Penelope

ellerini uzatarak tembel tembel köpeğin kulaklarını

okşadı.

Köpek içini çekerek ellerin temasına sığınırken Boume’un

içindeki kıskançlık alevlendi. Michael köpeğe imrenmekten

rahatsız olarak boğazını temizledi ve, “Bu evde kaç köpek

var?”diye sordu. Penelope düşünceli düşünceli burnunu kırıştırınca

Michael bu ifadeden fazlasıyla etkilendi. Bu gençliklerinden

kalan alışkanlığa uzanmak ve o küçük şımarık kırışıklarda

parmağını dolaştırmak istemesine neden olmuştu.

“On? On bir?” Penelope hafif ve tatlı bir şekilde omuzunu

silkti. “Doğrusu sayısını hatırlamıyorum. Bu Brutus.”

“Görünüşe göre seni seviyor.”

Penelope gülümsedi. “O alakayı seviyor."

Michael, Penelope’nin ellerinin böylesine güzel, yatıştırıcı

bir şekilde kendi üzerinde olması için Melek’teki hissesini

mutlulukla teslim edebileceğine karar verdi.

“Tottenham’ın ne kadar uzun boylu olduğunu gördün mü?

çok yakışıklı!” dedi Olivia, coşkuyla gelip Michael'ın

yanındaki koltuğa oturarak. Onunla konuşmak için öne eğilmişti.

“Sizinki gibi bir şöhrete sahip bir eniştenin bos leşine

muazzam bir potansiyel koca olabileceği hakkında hiçbir fikrim

yoktu!”

“Olivia!” Needham ve Dolby Markizi utançtan ölecekmiş

gibi görünüyordu. “Eşlerle böyle şeyler tartışılmaz!”

“Enişteyle bile mi?”

“Onunla bile!" Leydi Needham’ın sesi birkaç oktav yükselmişti.

“Derhâl özür dilemelisin!”

Pippa sessiz film ipuçlarıyla dolu büyük kâseyi yerleştirdiği

yerden başını kaldırıp baktı ve gözlüğünü burnunun

üzerinde daha yukarıya doğru itti. “Sizin şöhretinizin kötü

olduğunu söylemek istemedi, lordum. Sadece...”

Michael onun cümleyi nasıl tamamlayacağını merak ederek

kaşını kaldırdı.

“Gerçekten Pippa. O ahmak değil. Skandallarla dolu bir

şöhreti olduğunu biliyor. Bundan hoşlandığına bahse girerim.”

Michael’a tüm dişlerini göstererek gülümsedi ve Michael

bu kızlan sevdiğine karar verdi. Başka hiçbir şey olmasa

bile eğlenceliydiler.

“Pekâlâ. Bu kadar yeter,” diye araya girdi Penelope. “Oynayalım

mı? Olivia, önce sen.”

Olivia oyuna başlamak için fazlasıyla istekli görünüyordu.

Sırasını almak için büyük şömineye doğru yöneldi. Kâseden

bir kâğıt şerit seçerek okudu; dudaklarını büzmüş, stratejisini

düşünüyordu.

Ancak kâğıttaki öğenin pandomimini yapmak yerine bakışlarını

kaldırdı ve, “Sizce Tottenham bana büyük bir nişan

yüzüğü alacak mıdır?”dedi.

“Figaro 'nun D ü ğ ü n ü dedi Penelope sakin sakin.

“Evet!” dedi Olivia. “Nereden bildin?”

“Gerçekten de nasıl,” diye yanıtladı Penelope.

“Ne akıllı kız!” dedi markiz.

Michael kendini tutamadı. Gülünce sanki yeni keşfettiği

bir bitki örneğiymiş gibi şaşkınlık içinde alnı kırışan karısının

ilgisini çekmişti.

“Ne oldu?” diye sordu Michael.

“Hiç... Ben sadece... Sen çok fazla gülmezsin.”

Michael aralarındaki köpekle elinden geldiğince eğilerek

yaklaştı. “Yakışık almıyor mu?”

Penelope güldü, sesi müzik gibiydi. “Hayır... Ben...”

Gene kızardı. Michael o anda onun düşünceleri duymak için

tüm servetini verebilirdi.

“Hayır.”

“Olivia...” dedi Pippa, “...tekrar dene.”

Olivia bir kere daha kâseye uzandı ama önce dosdoğru

MichaePa, “Ben daima yakutları sevmişimdir, Lord Bourne.

Tenimi bütünlediklerine inanıyorum. Sohbette lafı geçmesi

ihtimaline karşılık, yani herhangi birisiyle,” dedi.

Tottenham’ın başı gerçekten iyice beladaydı.

“Ah, eminim öyledir,” dedi Penelope kuru kum. “Bourne

ve Tottenham gibi erkeklerin yaptıkları tüm konuşmalar leydilerin

tenleri ve mücevherler hakkındadır.”

“Ne demezsin,” dedi Michael karısına tüm ciddiyetiyle

ve Penelope tekrar güldü. “Sizin yakut tercihinizi hatırlamak

için gayret edeceğim, Leydi Olivia.”

Olivia gülümsedi. “Yapmaya dikkat edin.”

“Ben mücevherlerin bir cildi bütünlediğinden pek emin

değilim,” dedi Pippa akıllıca. “Bir oyun.”

“Philippa, yarın öğle yemeğine Lord Castleton’ı davet ettik,”

diye duyurdu markiz. “Umarım ikinizin öğleden sonra

yürüyüş yapacak zamanınız olur.”

“Bu iyi olur, anne.” Pippa’nın dikkati dağılmamıştı. “Beş

kelime.”

“Tottenham öğle yemeğine davetli değil,” dedi Olivia somurtarak.

“Senin konuşmaman gerekiyor, Olivia,"dedi Pippa. “Gerçi

beş kelimeydi, helal sana.”

Michael cevabı yapıştırmasına gülümsedi ama baldızının

yanıtındaki ilgisizlik de dikkatinden kaçmamıştı. Castleton’la

evlenmek istemiyordu. Bunun için onu suçlayacak

değildi, Castleton aptalın biriydi. Bourne sadece birkaç saat

içinde Pippa’mn çoğu erkekten daha akıllı olduğunu \ e C im

leton’m onun için berbat bir eş olacağını anlamıştı. Kuşkusu

/ Castleton herkes için felaket bir eş olurdu ama evliliği

Philippa'nın özellikle ruhunu öldürecekti. Ve Penelope bunu

durdurmadığı için ondan nefret edecekti. Dikkatle kendisini

izleyen karısına baktı. Penelope kendisine doğru eğilmişti.

“Bu birleşmeden hoşlanmıyorsun.”

Michael yalan söyleyebilirdi. Philippa ve Castleton ne kadar

çabuk birleşirlerse Michael da intikamını o kadar çabuk

alabilir, hayatının son on yılını gölgelendiren öfke ve hiddet

bulutundan o kadar çabuk kurtularak yaşayabilirdi. Hiçbir

şey değişmemişti. Bir şey dışında.

Penelope.

Başını iki yana salladı. “Hoşlanmıyorum...”

Penelope'nin güzel mavi gözlerinde bir şeyler. Michael’ın

tiryakisi olacağı bir şeyler parıldadı. Umut... Mutluluk...

Bunun sebebi olmak kendisini on misli daha fazla erkek hissettirdi.

“Bunu durduracak mısın?”

Michael duraksadı. Durduracak mıydı? Bu Penelope’yi

mutlu edecekti. Ama hangi bedelle? Onlara doğru dönen Philippa

sayesinde yanıtlamaktan kurtuldu. “Bu da nesi? Şunu

görüyor musunuz?”

Michael dikkat etmemişti ama şimdi Olivia dönüşümlü

olarak kamçı şaklatma ve gözleri sımsıkı kapalı, dişleri sıkılmış,

yüzünü buruşturarak ağzının her iki kenarında parmaklarını

açma pandomimi yapıyordu.

“Bir mürekkep balığı gütmek! Gün ışığını kamçılamak!”

diye gururlu bir sesle seslendi markiz ve odada geri kalanların

kahkahalarına neden oldu.

“Mürekkepbalığı Gütmek okumayı çok istediğim bir

oyun,” dedi Philippa bir kıkırtıyla tekrar Penelope’ye dönerek.

“Penny, gerçekten. Senden yardım alabiliriz.”

Penelope uzun bir süre Olivia’yı izledi ve Michael ondan

bakışlarını uzaklaştırmakta zorluk çekti, odaklanmasından

büyülenmişti. Böylesine bir alakayı alan kişi olmanın nasıl

bir şey olduğunu merak ediyordu. Böylesine bir hoşnutlukla.

Kıskançlık gene alevlenmişti, kendisine kızdı. Hiçbir yetişkin

erkek köpekleri ya da baldızları kıskanmazdı.

“Kır Faresini Ehlileştirmek.'"

Olivia durdu. “Evet! Teşekkürler, Pen. Orada aptal gibi

hissetmeye başlıyordum.”

“Nedenini hayal edemiyorum,” dedi Pippa kuru kuru.

“Kır farelerinin kör olduğunu sanmıyorum, Olivia.” Bu Philippa’dandı.

“Ah, saçma. Senin daha iyisini yaptığını görmek isterdim.

Sıra kimde?”

“Penny’nin sırası. En son tahmini o yaptı.”

Penelope kalkarak eteklerini düzeltti ve derme çatma sahneye

doğru ilerleyip bir kâğıt parçası çekerek açarken Michael

onu izledi. Cümleyi uzun süre düşündükten sonra aklına

bir fikir gelince yüzü aydınlandı. Michael yerinde kıpırdandı:

hızla onu odadan ve evden çıkarmak, yatağına götürmek isteyerek

ansızın huzursuzluk hissetmişti. Ama raund başlamıştı

ve beklemesi gerekecekti.

Penelope üç parmağını kaldırınca Michael onları çenesinde,

dudaklarında, yanaklarında hissettiğini hayal etti.

“Üç kelime!”

Penelope pozunu sertleştirdi ve kız kardeşlerini selamladıktan

sonra sahnenin etrafında dimdik yürüdü. Dolgun göğüsleri

elbisesinin kenarlarını geriyordu. Michael dirsekleri

dizlerinin üzerinde öne eğildi ve keyifle manzarayı izledi.

“Yürüyüş!”

“Askerler!”

Elleriyle cesaret verici bir işaret yaptı.

“Napolyon!”

Tüfeği ateşleme taklidi yaptı ve Michael'ın dikkati Penelope’nin

omuzuyla boynunun birleştiği yerde ovalandı. O

yumuşak, gölgeli girintiyi öpmek için yanıp tutuşuyordu..

Başka bir zaman ve mekânda evli olsalardı ve kendisi farklı

hir adam olsaydı öpeceği yer... Eğer kendisi Penelope'nin

sevebileceği bir erkek olsaydı. Eğer evlilikleri intikamdan

farklı bir nedenle kurulmuş olsaydı. Bana dokunma Sözcükler

doğruca ona fısıldanmış ve onlardan nefret etmişti, lemsil

ettikleri şeyden nefret etmişti. Penelope'nin kendisini diişünme

şeklinden. Penelope’nin kendisinden geleceğine inandığı

dav ranış şeklinden. Penelope 'ye davranış şekli.

“Avcılık!”

“Peder!”

“Peder Napolyon'u avlıyor!” Olivia’nın saçma tahminiyle

Penelope’nin taklidi bir kahkahayla bozuldu. Başını iki yana

salladıktan sonra onu işaret etti. "Peder seni avlıyor!”

Pippa, Olivia’ya baktı. “Oyun kâsesinde neden böyle bir

şey olsun ki?”

Bilmiyorum. Bir seferinde bana Hester Teyze ’nin peruğu

çıkmıştı.”

Pippa güldü. “Onu ben koymuştum!”

Penelope boğazını temizledi.

“Doğru. Üzgünüm, Pen. Sen neyi söylemiyordun?”

Penelope kendisini işaret etti.

“Leydi?”

“Kadın?”

Karısı. Onun karısı.

“Genç kız?”

“Kız evlat?”

“Markiz!” Needham ve Dolby markizi tahminini öylesine

coşkulu bir sevinçle söylemişti ki Michael onun kanepesinden

devrilebileceğini düşündü.

Penelope içini çekerek gözlerini devirirken onun bakışlarıyla

karşılaştı, sanki yardım dermiş gibi kaşlarını kaldırmıştı.

Bu istekle Michael’ın göğsünde şaşırtıcı bir şekilde gurura

benzer bir şeyler kabardı, Penelope’nin kendisinden

yardım istemeye gelebileceği fikriyle. Onun başvurmak için

döndüğü adam olmak istediğini fark etti. Ona yardım etmek

istiyordu. Tanrı aşkına. Bourne! Bu bir sessiz film oyunu.

“Penelope,” dedi.

Penelope'nin gözleri parladı. Onu işaret etti.

"Penelope? İpucunun bir parçası sen misin?” Olivia kuşkuyla

baktı. Penelope tekrar taklit yapmaya başladı.

^ “Dikiş mi?” i l

Penelope sırıttı ve parmağıyla Olivia’yı gösterdikten sonra

hızla iğne deliğinden iplik çıkarma taklidi yaptı.

“Dikmemek mi?”

Penelope tekrar önce Olivia’yı, sonra kendisini işaret etti:

ardından bir kez daha dikme ve dikmeme taklidi yaptıktan

sonra açıkça tüm ipuçlarını bir araya getirmesini beklediği

kardeşine, Pippa’ya baktı.

Michael, Pippa’nın kazanmasını istemiyordu. Kendisi kazanmak

istiyordu. Onu etkilemek için.

“O d i s e dedi Michael.

Penelope geniş ve güzel bir tebessümle gülümseyerek ellerini

çırptı ve bu kısa zaferden aldığı keyifle zıp zıp zıpladıktan

sonra bir tüfeği ateşleme taklidi yaparak sahnenin etrafında

bir kere daha küçük bir tur attı. Penny kendi etrafında

dönerek doğruca Michael’ı işaret etti ve onun tüm dikkati

kendisine çevrilince Michael kendini bir kahraman gibi hissederek

tahmin yürüttü. “Truva Savaşı.”

“Evet!” diye bildirdi Penelope rahat bir nefes alarak.

“Aferin, Michael.”

Michael böbür böbür böbürlenmekten kendini alamamıştı.

“Öyle, değil mi?”

“Anlamıyorum,” dedi Olivia. “Penny dikerek ve sökerek

nasıl Truva Savaşı’nı anlattı?”

“Penelope, Odise’nin karısıydı,”diye açıkladı Philippa.

“Odise onu terk edince karısı da dokuma tezgâhına oturup

bütün gün dokuyor, geceleri çalışmalarını söküyordu. Yıllarca.”“

İnsan böyle bir şeyi neden yapar ki?" Olivia burnunu kırıştırarak

yakındaki tepsiden bir tatlı seçti. “Yıllarca? Gerçekten.”

“Onun eve dönmesini bekliyordu,” dedi Penelope. Michael’ın

bakışlarını karşılayarak. Bunda anlamlı bir şeyler vardı

ve Michael onun Yunan mitolojisinden daha ta/la bir şeylerden

söz ettiğini düşündü. Geceleri kendisini mi beklemişti?

Bana dokunma demişti... Kendisini uzaklaştırmıştı... Ama

bu gece, eğer ona giderse kendisini kabul edecek miydi'* Adı

nt aldığı kişinin yolundan gidecek miydi?

“Umarım Michael’ın eve dönmesini beklerken daha heyecan

verici bir şeylerin olmuştur, Penny,” diye dalga geçti

Olivia.

Penelope gülümsedi ama bakışlarında Michael’ın hoşuna

gitmeyen bir şeyler, üzüntüye benzer bir şeyler vardı. Bunun

için kendisini suçladı. Kendisinden önce Penelope daha

mutluydu. Kendisinden önce gülümsüyor, gülüyor ve talihsiz

kaderini hatırlatan bir şey olmadan kız kardeşleriyle oyunlar

oynuyordu.

Penelope kanepeye yaklaşırken onu karşılamak için ayağa

kalktı. “Ben Penelope’mi asla yıllarca bırakmazdım,”dedi.

“Onu birisinin kapmasından çok korkardım.” Kayınvalidesi

duyulur şekilde içini çekerken odanın öbür tarafındaki yeni

kız kardeşleri güldüler. Penelope’nin bir elini kendi eline aldı

ve eklemlerine bir öpücük kondurdu. “Hem zaten Penelope

ve Odise hiçbir zaman benim favori mitolojik çiftim olmamıştır.

Daima Persephone ve Hades’i daha çok beğenmişimdir.”

Penelope ona gülümseyince oda aniden çok daha sıcak bir

hal aldı. "Onların daha mutlu bir çift olduğunu mu düşünüyorsun?”

diye sordu buruk bir sesle.

Michael onun tebessümünü karşılarken kendinden memnun.

sesini alçalttı. “Sanırım altı aylık şölen yirmi yıllık kıtlıktan

daha iyidir.”

Penelope gene kızarınca onu oracıkta, misafir odasında,

görgü kuralları ve leydilerin hassas duyarlılıkları arasında

öpmemek için kendisini zor tuttu.

“Lord Boume, sırayı size verdim.”

Bakışlarım karısından çevirmedi. “Korkarım geç oldu.

Karımı eve götürmem gerektiğini düşünüyorum.”

Leydi Needham kucağındaki küçük köpeği hafif bir havlamayla

düşürerek ayağa kalktı. “Ah, biraz daha kalın. Ziyaretinizden

hepimiz çok zevk alıyoruz.”

Michael. Penelope’ye baktı; onu kapıp kendi yeraltı diyarına

götürmek istiyordu ama kararı ona bıraktı. Penelope

m

annesine döndü. “Lord Bourne haklı,” deyince Michalc’ı bir

heyecan kapladı.

“Uzun bir öğleden sonra geçirdik. Eve gitmek istiyorum."

Michael 'la.

Zafer dalgalar halinde yayıldı ve Michael, Penelope’yi

omzuna atıp odadan dışarı taşımamak için kendini zor tuttu.

Bu gece ona dokunmasına izin verecekti. Onu baştan çıkarmasına

izin verecekti. Michael bundan emindi. Yarın bir soru

olarak kalacaktı ama bu gece... Bu gece onun olacaktı. Hatta

Penelope 'yi hak etmemiş olsa hile.

***

Sevgili M...

Victoria ve Valerie bugün gerçekten vasat kocalarla çifte

düğünle evlendiler. Seçimlerinin benim skandalim vitünden

sınırlı olduğundan hiç kuşkum yok ve tüm hu haksızlığı ve

öfkemi zorla bastırabiliyorum.

Bazılarımızın böylesine bir hayat -mutlulukla, sevgiyle,

beraberlikle ve çok ender olduğu ve bize iyi bir İngiliz evliliğinden

beklemenin hayal olduğu öğretilen her şeyle doluelde

etmesi çok adaletsiz geliyor.

Kıskançlığın bir günah olduğunu da biliyorum. Ama başkalarının

sahip oldukları şeyleri istemekten kendimi alamıyorum.

Kendim için ve kız kardeşlerim için.

İmzasız

Dolby Konağı Haziran 1825

Gönderilmemiş mektup

Kocasına âşık oluyordu. Şaşırtıcı idrak, kocası evlerine dönmek

için arabaya binmesine yardım edip yanına yerleşmeden

önce arabanın tavanına iki kez vurduğunda gelmişti. Kocasının

buz pateni yapan, sessiz film oynayan, kelime oyununda

kendisine takılan ve sanki dünyadaki tek kadınmış gibi

kendisine gülümseyen yönüne âşık oluyordu. Onun dt> görünümünün

altında gizlenen iyiliğine âşık oluyordu Ve içinde

W

onun geri kalan kısmına da aşık olan karanlık ve sessiz bir

parçası vardı. Onun tamamına âşık olmakla nasıl başa çıkacağını

bilmiyordu. Michael çok fazlaydı. Penelope ürperdi.

“Üşüdün mü?” diye sordu Michael, çoktan üzerine bir battaniye

örtmek için harekete geçmişti bile.

“Evet," diye yalan söyledi Penelope yünlüyü kavrayarak.

Bu adamın; bu nazik, kendi rahatını kollayan özenli adamın

sadece kocasının gelip geçici bir kısmı olduğunu hatırlamaya

çalışıyordu. Penelope ’nin sevdiği kısmı.

“Birazdan evde oluruz,” dedi Michael, Penelope’ye yaklaşarak

çelik gibi sıcak bir kavramayla kolunu omzuna doladı.

Teması Penelope'nin hoşuna gitmişti.

“Öğleden sonrandan keyif aldın mı?”

Sözler Penelope’nin içinde bir vaat gibi için için kaynıyordu

ve Michale’dan ve ilham verdiği duygulardan kendini

uzaklaştırmak için elinden geleni yapmasına rağmen yanaklarının

kızarmasına engel olamadı.

“Aldım. Kız kardeşlerimle sessiz film oynamak her zaman

eğlencelidir.”

“Kız kardeşlerinden çok hoşlanıyorum.” Yumuşak sözcükleri

karanlıkta gümbürtü gibi geliyordu. “Oyunun bir parçası

olmaktan mutluluk duydum.”

“Sanırım eğlenecek bir erkek kardeşleri olduğu için mutlular.”

dedi Penelope eniştelerini düşünerek.

“Victoria’yla Valerie'nin kocaları daha a z ...” Penelope

duraksadı.

“Yakışıklı mı?”

Penelope gülümsedi. Kendini tutamamıştı. “O da var ama

ben diyecektim k i...”

“Çekici?”

“Ve bu da var ama...”

“Son derece büyüleyici?”

Penelope’nin kaşları kalktı. “Son derece büyüleyici, öyle

misin?”

Michael yalandan hakarete uğramış numarası yaptı. “Bende

bunu fark etmedin mi?”

\ 310

Penelope’yi korkutan da bunu fark etmiş olmasıydı. Bunu

ona söyleyecek değildi. “Etmedim. Ama aynı zamanda diğerlerinden

son derece daha mütevazı olduğunu da görebiliyorum.”

Gülme sırası Michael’daydı. “Gerçekten de çok zor olmalılar.”

Penelope sırıttı. “Görüyorum ki sınırlarını biliyorsun.”

Michael yeniden çöken sessizliği bozunca Penelope şaşırdı.

“Sessiz film oynamak hoşuma gitti. Sanki ailenin bir

parçası olmuş gibiydim.”

Sözleri çok dürüst ve beklenmedikti, öylesine dürüsttü ki

davetsiz gözyaşlarıyla Penelope'nin gözleri batmaya başladı.

Gözlerini kırpıştırıp engelleyerek sadece, “Biz evliyiz.”dedi.

Michael karanlıkta onun bakışlarını bulmaya çalıştı. “Tek

gereken bu mu? Peder ComptonTn önünde karşılıklı yemin

etmekle bir aile mi doğuyor?” Penelope cevap vermeyince

ekledi. “Keşke öyle olsaydı.”

Penelope sözlerini hafif tutmaya çalıştı. “Kız kardeşlerim

tarafından memnuniyetle karşılandın, lordum. Eminim seni

erkek kardeş olarak kabul etmek ikisinin de hoşuna gitti...

Lord TottenhamTa arkadaşlığınızı da hesaba katınca ve...”

Durdu.

“Ve?” diye üsteledi Michael.

Penelope bir nefes aldı. “Ve Pippa'nın Leydi Castleton olmasını

engelleme becerin.”

Michael içini çekerek başını koltuğun arkasına yasladı.

“Penelope... Bu o kadar kolay değil.”

Penelope onun kucaklamasından uzaklaşınca vücuduna

anında soğuk hava hücum etti. “Yani bu işine gelmiyor.”

“Hayır. Gelmiyor...”

“Onların çabuk evlenmesi neden önemli?" Michael duraksayınca

Penelope sessizliği doldurdu. "Anlamaya çalıştım.

Michael ama anlayamıyorum. Birisi diğerine nasıl hizmet

eder? Tommy’nin gayrimeşru olduğunun kanıtına zaten sa

hipsin...” Ve birdenbire anladı. "Buna sahip değilsin, öyle

değil mi?”

ın

Michael bakışlarını çevirmedi ama konuşmadı da. Penelope

düzenlemeye anlam vermeye çalışırken bunun nasıl

organize edilmiş olabileceğini; alakası olabilecek tarafları,

durumun mantığı gibi konuları kafasında evirip çeviriyordu.

“Sende yok ama babamda var. Ve o sana evli kızları için cömertçe

ödeme yapacak. Onun en sevdiği malı.”

“Penelope." Michael öne eğildi.

Penelope elinden geldiğince uzaklaşarak arabanın kapısına

dayandı. “Bunu inkâr mı ediyorsun?"

Michael kıpırdamadı. “Hayır."

“Ve işte böyle." dedi Penelope acı acı. Arabadaki küçük

alanı dolduran gerçeklik yüzünden Penelope boğulacakmış

gibi hissediyordu. “Babam ve kocam her iki kızkardeşimi ve

beni yönetmek için komplo kuruyor. Değişen bir şey yok.

Tercih bu. değil mi? Kız kardeşlerimin itibarları veya arkadaşlarım?

Biri ya da diğeri?"

“İlk başta bir tercih olmuştu,” diye kabul etti Michael.

“Ama şimdi... Kız kardeşlerinin mahvolmasına izin vermeyeceğim,

Penelope."

Penelope kaşını kaldırdı. “Tanıştığımızdan bu yana aynı

itibarları ne kadar tehdit ettiğinizi dikkate alınca sana inanmazsam

beni bağışla, lordum.”

“Artık tehditler yok. Onların mutluluğunu istiyorum. Senin

mutlu olmanı istiyorum."

Michael kendisini mutlu edebilirdi. İçinden bu düşünceyi

fısıldadı ve bundan hiç kuşkusu yoktu. Hem de hiç. O tek

odak noktası olan bir erkekti ve eğer kendisini ömür boyu

mutlu etmeyi kafasına koyarsa bunu başarırdı. Ama bu olası

değildi. “Sen intikamını daha fazla istiyorsun.”

“Ben her ikisini de istiyorum. Her şeyi istiyorum.”

Penelope yüzünü ondan çevirerek fayton penceresinin

ötesindeki sokağa konuştu, aniden sinirlenmişti. “Ah, Michael.

her şeye sahip olabileceğini sana kim söyledi?”

Oldukça uzun bir süre sessizlik içinde yol aldıktan sonra

durdular ve Michael inerek onun arabadan inmesine yardım

etmek için döndü. Orada tek elini uzatmış arabanın loş

312

gölgesinde dururken Penelope; onun kendisine elini, ismini

ve macerasını teklif ettiği ve onun hâlâ bir zamanlar tanıdığı

çocuk olduğunu düşünerek kabul ettiği FalconvveU’deki o

geceyi hatırladı. Değildi. O çocukla hiç alakası yoktu... Artık

tam anlamıyla iki yönü olan bir erkekti: Nazik koruyucu ve

acımasız kurtarıcı. Kendi kocasıydı. Ve Tanrı yardımcısı olsun,

onu seviyordu.

Tüm o yıllar boyunca bu anı, yaşamını değiştirecek ve

çiçeklerin açmasına, kuşların mutluluk içinde cıvıldamasına

neden olacak bu açıklamayı beklemişti. Ama bu aşk mutluluk

vermiyordu. Acı veriyordu. Yeterli değildi.

Penelope arabadan ondan yardım almadan indi. Merdivenleri

çıkarken onun güçlü, eldivenli elinden kaçınarak taşra

evinin hiç uşak bulunmayan boş antresine girdi. Michael

onu izliyordu ama Penelope hiç duraksamadı, bunun yerine

merdivenlere yönelerek tırmanmaya başladı.

“Penelope,” diye seslendi Michael merdivenlerin dibinden

ve Penelope ismini duyunca onun dudaklarından çıkmasının

uyandırdığı acıyla gözlerini kapadı. Durmadı. Michael

yavaş yavaş ve metodik bir şekilde merdivenlerden yukarı ve

karanlık koridor boyunca yatak odasına kadar onu izledi. Penelope

kapıyı açık bırakmıştı, içeriden kilitlese bile onun bir

giriş bulacağını biliyordu. Michael arkasından kapıyı kaparken

Penelope tuvalet masasına doğru ilerleyip eldivenlerini

çıkardıktan sonra dikkatle katlayarak bir sandalyenin üzerine

yerleştirdi.

“Penelope,” diye tekrarladı itaat isteyen bir sertlikle.

Pekâlâ, itaat etmeye son verecekti.

“Lütfen bana bak.”

Penelope tereddüt etmedi. Cevap vermedi.

“Penelope...” Michael’ın sesi canlılığını yitirdi ve Penelope

göz ucuyla onun parmaklarını saçlarının arasından geçirdiğini,

orada darmadağınık muhteşem bir yol i/ı bıraktıgını

gördü. Çok yakışıklıydı, çok alışılmadıktı.

“On yıldır bu hayatı yaşadım. İntikam. Ce/alandınna. Bu

beni besledi, destekledi.”

Penelope arkasına dönmedi. Yapamadı. Kendisini nasıl

etkilediğini görmesini istemiyordu. Ne kadar çok çığlık atmak.

yakınmak ve ona yaşanacak daha başka şeyler olduğunu.

onda daha fazlası olduğunu, bu berbat amaçtan daha fazla

bir şeyler olduğunu söylemek istediğini göstermek istemedi.

Michael kendisini duymayacaktı.

“Yanılıyorsun.” dedi penceredeki el-yüz yıkama kâsesine

yönelerek. “Aksine bu seni zehirledi.”

“Belki de öyledir.”

Penelope kâseye soğuk, temiz su doldurdu ve ellerini daldırarak

porselene karşı solgunluğunu ve titreşmesini izledi,

suyun gerçeği çarpıtmasını izledi. Bu yabancı uzuvlara doğru

konuştu. “Bu işe yaramayacak, biliyorsun değil mi?” Michael

cevap vermeyince devam etti. “Biliyorsun ki o kıymetli intikamını

bir kez aldığında başka bir şey çıkacak. Falcomvell,

Langford. Tommy... Sonra ne? Ondan sonra sırada ne var?”

“Sonra yaşamak. Nihayet,” dedi basit bir şekilde. “O adamın

ve bana verdiği geçmişin hayaletinin dışında bir hayat.

Cezalandırma olmayan bir hayat.” Duraksadı. “Seninle bir

hayat.”

Bunları söylerken Michael yaklaşmıştı, Penelope’nin beklediğinden

daha yakındı ve sözcükler içine oturduğu halde

-hatta canını acıttığı halde- ellerini sudan çıkararak döndü.

Bunlar umutsuzca duymak istediği sözlerdi... Evliliklerinin

ta başından beri... Belki ondan da önce. Belki de hiçbir zaman

almayacağını bilerek ona mektuplar yazmaya başladığından

bu yana. Ama bu sözleri duymayı ne kadar çok isterse

istesin, ona inanamadığım fark etti. Ve önemli olan inanmaktı,

hakikat değil. Bunu kendisine o öğretmişti.

Michael, ciddi ve kesin, odanın gölgelerinde ela gözleri

koyu renk, bir kol boyundan daha yakında duruyordu ve Penelope

ona asla hakikati gösteremeyeceğini bilmesine rağmen

konuşmaktan kendini alamadı.

“Yanılıyorsun. Sen değişmeyeceksin. Aksine intikamın

içinde gizlenerek karanlıkta kalacaksın.” Durdu, bundan sonrakilerin

onun duyması için en önemli sözler olduğunu bihyordu.

Kendisinin söyleyeceği. “Mutsuz olacaksın, Michael.

Ve ben de seninle mutsuz olacağım.”

Michael’ın çenesi kasıldı. “Ve sen de böyle bir uzmansın,

öyle mi? Surrey’de sıkışıp kalmış, tek bir anı bile riskli olmayan,

mükemmel, düzgün isminde tek bir iz bulunmayan

büyüleyici hayatınla. Öfkeyle veya hayal kırıklığıyla ya da

yıkımla alakalı ilk şeyi bilmiyorsun. Hayatının paramparça

edilerek altından çekilip alınmasının ve bunu yapan adamı

cezalandırmayı her şeyden çok istemenin nasıl bir şey olduğunu

bilmiyorsun.”

Sakin sözleri odada savaş topu gibi etrafında yankılanıp

durunca Penelope sonunda dilini tutamadı. “Seni... bencil...

adam.” Michael’a doğru bir adım attı. “Benim hayal kırıklığını

anlamadığımı mı sanıyorsun? Etrafımdaki herkesin

-arkadaşlarımın, kızkardeşlerimin- evlendiklerini izlerken

hüsrana uğramadığımı ini sanıyorsun? Evleneceğim adamın

başka birisine âşık olduğunu keşfettiğim gün yıkılmadığımı

mı sanıyorsun? Hiçbir zaman memnun olamayacağımı ve

asla aşkı bulamayacağımı bilerek her sabah babamın evinde

uyanmaktan öfke duymadığımı mı sanıyorsun? Benim gibi

bir kadın olmanın, kontrolünün bir erkekten diğerine fırlatılmasının

-baba, nişanlı, şimdi de koca- kolay olduğunu mu

düşünüyorsun?”

Penelope onun üzerine gidiyordu, oda kapısına doğru sıkıştırırken

Michael onunla birlikte geri çekilmenin keyfini

süremeyecek kadar gergindi. “Hayatımı kendim yönlendirmek

için asla ve asla bir seçeneğim olmadığını hatırlatmama

gerek var mı? Ya yaptığım her şeyin, olduğum her şeyin başkalarına

hizmet için olduğunu?”

“Bu senin hatan, Penelope. Bizim değil. Geri çevirebilirdin.

Hiç kimse senin hayatını tehdit etmiyordu."

“Tabii ki ediyorlardı!" diye patladı Penelope. “Benim

emniyetimi, güvencemi, geleceğimi tehdit ediyorlardı. Pğer

Leighton ya da Tommy veya sen olmazsan kim olacaktı? Babam

ölse ve benim hiç hir şeyim olmazsa ne olacaktı?"

O zaman Michael ona doğru gelerek omuzlarını tuttu

“Bunun kendini koruma nedeniyle olması hariç, öyle değil

mi? Suçluluk ve sorumluluk nedeniyle sahip olamadığın hayatı

kız kardeşlerine vermek istediğin için.

Penelope'nin gözleri kısıldı. “Onlar için doğru olanı yaptım

diye özür dileyecek değilim. Biz senin gibi değiliz; şımarık,

bencil ve..."

“Artık durma, hayatım,” dedi Michael ağır ağır. Penelope'yi

serbest bırakarak kollarını geniş göğsünde kavuşturdu.

“Tam da iyi kısmına geliyordun.” Penelope cevap vermeyince

kaşım kaldırdı. “Korkak. İster beğen ister beğenme, seçimlerini

kendin yaptın, altı-peni. Başka hiç kimse değil.”

Penelope şu anda takma adını kullandığı için ondan nefret

ediyordu. “Yanılıyorsun. Leighton’ı mı seçecek olduğumu

düşünüyorsun? Tommy’yi mi seçeceğimi düşünüyorsun? Sanıyor

musun ki seçeceğim kişi...”

Kendini durdurdu... Cümleyi bitirmeyi, sen demeyi umutsuzca

istiyordu. Onu incitmek istiyordu. Her şeyi bu kadar

zorlaştırdığı için. Onu sadece sevmeyi imkânsızlaştırdığı için

onu cezalandırmak istiyordu.

Michael kelimeyi zaten duymuştu. “Söyle.”

Penelope başını iki yana salladı. “Hayır.”

“Neden olmasın? Bu doğru. Britanya’da kalan son erkek

bile olsam asla ben olmayacaktım. Ben bu oyunda tamamen

öfke ve intikamla seni mükemmel taşra yaşamından ayıran

kötü karakterim, fazlasıyla sert ve seni hak etmeyen birisiyim.

Senin duyguylarını. Senin beraberliğini.”

“Bu sözler sana ait. Benim değil.” Gerçek olmamasının

dışında. Çünkü Penelope'nin yaptığı her şeyde, neredeyse

yapacak olduğu tüm birlikteliklerde gerçekten istediği tek

kişi Michael’dı.

Michael bir adım geri çekilip elini saçlarından geçirirken

öfkeli kısa bir kahkaha attı. “Savaşmayı öğrendin, öyle değil

mi? Artık Zavallı Penelope yok.”

Penelope omuzlarını dikleştirdi ve derin bir nefes alarak

kendi kendine onu ve onu sevdiği gerçeğini aklından çıkaracağına

söz verdi. “Hayır,” dedi nihayet kabul ederek. “Artık

316

Zavallı Penelope yok...”

Michael’ın içinde bir şeyler değişti ve evliliklerinden bu

yana ilk kez Penelope onun bakışlarındaki duyguyu sorgulamadı.

Tevekkül. “Yani hepsi bu kadar, öyle mi?”

Penelope bu defa başını salladı, tüm bunların adaletsizliği

için çığlık atmak istiyor, sözcüklere her hücresiyle karşı koyuyordu.

“Hepsi bu. Eğer intikam için ısrar edersen bunu ben yanında

olmadan yapacaksın.” Bu tehdide asla boyun eğmiyordu

ama Michael konuştuğunda bir darbe inmiş gibi geldi.

“Öyle olsun.”

ON YEDİNCİ BÖLÜM

Sevgili M...

Bu gece tiyatrodaydım ve senin ismini duydum. Bir avuç

leydi yeni bir kumarhaneden ve kepaze sahiplerinden söz

ediyorlardı ve senin ismin geçince dinlemekten kendimi alamadım.

Senden Bourne diye bahsedildiğini duymak tuhaftı.

Hâlâ babanla bağdaştırdığım bir isim ama sanırım on yıldır

sana ait. On yıl. Seni gördüğüm ve seninle konuştuğumdan

bu yana geçen on yıl. Her şey değiştiğinden bu yana on yıl.

On y ıl ve ben seni hâlâ özlüyorum.

İmzasız.

Dolby Konağı Mayıs 1826

Gönderilmemiş mektup

Michael bir hafta sonra Dolby Konağı’nın merdivenlerinden

tırmanıyordu. Evden roket gibi fırlayarak karısını almak, ilk

ve son kez evli olduklarını ve onun kendisine ait olduğunu

kanıtlamak için kendisini tutmaya çalışırken kayınpederinden

o sabah gelen çağrıya uyarak Dolby Konağı’na gelmişti.

İş bu noktaya gelmişti... Utanç verici gerçek şuydu ki

Michael zamanının çoğunu evde kapının ötesinden Penelope'nin

ayak seslerinin gelmesini dinleyerek; onun kendisine

gelmesini, fikrini değiştirdiğini söyleyerek; kendisine dokunması

için yalvarmasını bekleyerek geçiriyordu. Tıpkı onun

da kendisine dokunmasını istediği gibi.

Altı gece boyunca akşamlarını evde geçirmiş; bitişikteki

yatak odasının kör olasıca kapısının kendi tarafında dururken

bile karısından kaçınarak hizmetkârların onunla çene çalarak

banyoyu doldurmalarını, sonra Penelope'nin suyun içine

kaymasını dinlemiş; suyun içinde yaptığı hareketlerin sesleri

arzuyla acı çekmesine neden olmuştu. Kendisini ona kanıtlama

arzusuyla... Bu deneyim işkence oluyordu. Bunu hak etmişti,

odaya girip onu küvetten çıkarmayı, güzel ve leziz bir

şekilde yatağına yatırmayı ve ona sahip olmayı reddederek

kendisini cezalandırıyordu. Öbür taraftaki sırlarla kendisiyle

alay eden kapıdan uzaklaşırken üzüntü hissediyordu. Penelope

istediği her şey haline geliyordu ve daima hak ettiğinden

fazla olmuştu.

Dün gece en kötüsüydü. Kendisi eli kapı tokmağında dururken

Penelope hizmetçisiyle bir şeyler hakkında güldüğünde

lirik kahkahasının sesi bir denizkızının çağrısına benziyordu.

Michael bir aptal gibi alnını kapıya dayamış ve uzun

dakikalar boyunca bir şeylerin değişmesini bekleyerek dinlemişti.

Sonunda ona gitmek için yanıp tutuşarak oradan uzaklaştığında

odanın öbür tarafında, kapalı kapının hemen iç tarafında

duran Worth’ü fark etmişti. Utanmış ve sinirlenmişti.

“Artık kapılar çalınmıyor mu?”

Worth kızıl kaşlarından birini kaldırdı. “Bu saatte nadiren

evde olduğunuz için gerekli olduğunu düşünmemiştim.”

“Bu gece evdeyim.”

“Aynı zamanda da bir aptalsınız.” Baş hizmetçi hiçbir zaman

sözlerini esirgeyen birisi olmamıştı.

“Saygısızlığın için seni kovmalıyım."

“Ama yapmayacaksınız. Çünkü ben haklıyım. Neyiniz var

sizin? Siz açıkça leydiyi seviyorsunuz ve leydi de açık bir

Şekilde sizi seviyor.”

“Bu konuda açık olan hiçbir şey yok.”

“Haklısınız,” dedi lavabonun yanına bir havlu yığını bı

mkarak. “Tamamen belirsiz... Her ikinizin de kapının diğcı

taraflarında bir diğerini dinleyerek çok fazla zaman geçirme

n'zin nedeni bu.”

Michael'ın kaşları birleşti. “Yani o ...”

Worth tek omuzunu silkti. “Sanırım hiçbir zaman bilmeyeceksiniz.”

Durdu. “Lanet olsun, Bourne. Yetişkinlik yaşamının

çoğu zamanını başkalarını koruyarak geçirdin. Seni

kendinden kim koruyacak?”

Michael, kadına arkasını döndü. “Rahat bırak beni.

O gece dikkatle dinleyerek Penelope’nin banyodan çıkmasını

ve ara kapıya gelmesini bekledi. Onun kapının diğer

tarafında durup beklediğine dair en ufak bir işaret yakalarsa

kapıyı açacağına ve bunu bir çözüme ulaştıracaklarına yemin

etti. Ama bunun yerine kapının altından gelen ışığın sönmesini

izledi, Penelope yatağına tırmanırken örtülerden gelen

hışırtıyı duydu ve Melek'e kaçarak akşamı; arzusunun gücünü.

kendi zayıflığını hatırlatan, on binlerce sterlinle kumar

oynanmasını ve kaybedilmesini seyrederek geçirdi. Neler

elde ettiğini hatırlatan. Ve neler kaybettiğini.

Bourne üzerinde hâlâ paltosu ve şapkasıyla bir uşağın

peşinden Dolby Konağımın Londra sınırları içindeki birkaç

mülkten birisi olan labirentlerinden geçerek mülkün karla

kaplı arazilerine açılan geniş bir balkona çıktı. Pençe izleriyle

çevrelenmiş, evden uzaklaşan bir dizi insan ayak izi vardı.

Sessizliğin içinde bir tüfek sesi yankılanınca Michael uşağa

döndü, sesi takip etmesinin beklendiğini biliyordu. Kayınpederine

doğru izleri takip ederken yeni düşen karlar ayak

izlerini kaplıyordu. Sert bir rüzgâr esince yavaşladı ve acı

soğukla dişlerini sıkarak başını ani esintiden öbür tarafa çevirdi.

Küçük bir tepenin arkasından bir avcı tüfeğinin sesi

duyuldu ve endişesi alevlendi. Needham ve Dolby Markisi

tarafından vurulmak niyetinde değildi, en azından yanlışlıkla

değil. Seçeneklerini düşünerek durdu, ellerini ağzının etrafına

koyarak seslendi, “Needham!”

“Hurra!” Tepenin arkasından gelen kuvvetli ses yarım düzine

kadar farklı havlama ve ulumalarla kesildi.

Bourne bunu yaklaşmak için bir işaret olarak aldı. Tepeye

ulaştığında durarak Thames’e kadar uzanan geniş arazi parçasına

baktı. Ciğerlerine giren soğuk havanın zevkine vara-

320

rak derin bir nefes alıp dikkatini sabah güneşine karşı gözlerini

örten Needham’a çevirdi.

Tepenin yarı yolunda Needham yukarı doğru seslendi.

“Geleceğinden emin değildim.”

“Kayınpederi tarafından çağrılan birisinin cevap vermesi

icap eder diye düşündüm.”

Needham güldü. “Özellikle de söz konusu olan adam istediğin

tek şeyi elinde tutuyorsa.”

Michael sıkı tokalaşmasını kabul etti. “Lanet olası bir soğuk

Needham. Burada dışarıda ne yapıyoruz?”

Marki onu duymazdan gelip başka tarafa dönerken yüksek

sesli bir, “Ha!” dedi ve köpekleri yirmi metre kadar uzaktaki

çalılıklara yolladı. Tek bir sülün havalandı. Needham tüfeğini

kaldırarak ateşledi.

“Lanet olsun! Vuramadım!”

Kesinlikle bir şoktu.

İki erkek çalılıklara doğru yürüdüler ve Boume önce yaşlı

adamın konuşmasını bekledi.

“Kızlarımı çamurunun dışında tutarak iyi iş yaptın.” Michael

cevap vermedi ve Needham devam etti. “Castleton, Pippa’ya

evlenme teklif etmişti.”

“Duydum. İtiraf edeyim ki kabul etmenize şaşırdım."

Rüzgâr yalayarak geçince Needham yüzünü buruşturdu.

Yakında bir köpek havladı ve Needham arkasına döndü.

“Hadi ama, Brutus! Daha işimiz bitmedi!" Yürümeye devam

etti. “Köpek doğru dürüst hiçbir şey avlayamıyor."

Boume açıkça sert cevap vermeye direndi. “Casteltoıı kerizin

biri ama bir kont ve bu karısını mutlu eder."

Köpekler başka bir sülünü havalandırınca Needham ateş

etti ve vuramadı. “Pippa kendi iyiliği için fazla zeki."

“Pippa, Castleton’la bir hayat geçirmek için fazla akıllı.”

Bunu söylememesi gerektiğini biliyordu. Nişanlılığın, l.angford’dan

alacağı intikam aracıyla birlikte sona ereceği kız-

'a ilgilenmemesi gerektiğini biliyordu. Ama Penelope'vi \e

pippa' ’nın yavan evliliğinin onu nasıl üzdüğünü düşünmekten

kendini alamıyordu. Onun üzülmesini istemiyordu Peııelope'nin

mutlu olmasını istiyordu. Yumuluyordu.

Needham fark etmemiş gibi görünüyordu. “Kız kabul etti

İptal edemem. İyi bir sebep olmadan olmaz.”

“Peki ya Castleton’m geri zekâlı olması gerçeği?”

“Yeterince iyi değil.”

“Peki ya ben başka bir sebep bulursam? Daha iyi bir sebep?”

Elbette Melek’teki dosyalarda bir şeyler vardır. Castleton'ı

suçlayacak ve nişanı sona erdirecek bir şeyler.”

Needham onu bir bakışla kesti. “Unut bunu. Bozulan anlaşmalardaki

cezaların iyice farkındayım. Hatta iyi sebepleri

olanlar bile kızlara zarar veriyor. Ve kız kardeşlerine.” Penelope

gibi.

“Bana birkaç gün süre verin. Buna son verecek bir şey

bulacağım.” Aniden Boume’un, Pippa'yı bu nişanından kurtarması

kritik bir hal almıştı. Bu kadar yakın ve tatlı olan

intikamının tadını çıkarabilecek olmasının önemi yoktu.

Needham başını iki yana salladı. “Gelen tekliflerden faydalanmak

zorundayım, yoksa elimde başka bir Penelope olacak.

Buna katlanamam.”

Bourne bu sözler üzerine dişlerini sıktı. “Penelope bir

markiz.”

“Eğer Falconwell’in peşinde olmasaydın olmayacaktı,

öyle değil mi? Araziyi daha en baştan ona neden verdiğimi

sanıyorsun? Bu benim son şansımdı.”

“Hangi konuda son şansındı?”

“Benim oğlum yok, Bourne.” Dolby Konağı'na doğru

baktı. “Ben öldüğüm zaman bu ev ve malikâne ve bulundukları

araziler onları zerre kadar umursamayan aptal bir kuzene

geçecek. Penelope iyi bir kızdır. Ona söylenenleri yapar. Ona

kardeşlerinin değerini korumak için evlenmesi gerektiğim

açıkça belirttim. Evde kalmış bir kız olmaya ve kalan günlerini

Surrey’de sürünerek geçirmeye karar veremezdi. O görevini

biliyordu. Falconvvell’in ve bununla birlikte Needham

arazilerinin tarihçesinin çocuklarına gideceğini biliyordu

Düşüncelerinde sırma saçlı bir dizi küçük kız belirdi. Anı

değildi. Fantaziydi. Penelope'nin çocukları. Onların çocuk-

322

lort. Düşünce ve birlikte gelen arzuyla yanıp tutuştu. Çocukları

hiç düşünmemişti. Onları istediği hiç aklına gelmemişti.

Çocukların hak ettiği türden bir baba olacağını hiç düşünmemişti-

“Geleceğine geçmişinden bir şeylerin geçmesini istiyorsun.”

Marki tekrar eve doğru döndü. “Bahse girerim bu anladığın

bir şey.”

Bunu bu şekilde hiç düşünmemiş olması ne garipti. Şu ana

kadar hiç düşünmemişti. Falcomvell’i yeniden ele geçirmeye

o kadar odaklanmıştı ki bununla ne yapacağını hiç düşünmemişti.

Bundan sonra ne geleceğini. Bundan sonra kimin

geleceğini. Aklında FalconwelPin iadesinden başka bir şey

yoktu. İntikamdan başka hiçbir şey. Ancak şimdi daha fazlası

vardı, evin ve kendi geçmişinin hantal gölgesinin ötesinde

bir şeyler. İntikamın öldüreceği bir şey. Düşünceyi bir kenara

itti.

“İtiraf etmeliyim ki Langford, Falcomvell'i oyuna bahis

için koymayı teklif edince onun peşinden senin geleceğini

biliyordum. Bunun seni getireceğini bildiğimden kazanınca

mutlu oldum.”

Michael sözlerdeki kendinden memnuniyeti duymuştu.

“Neden?”

Needham tek omuzunu kaldırarak hafifçe omuzunu silkti.

“Penelope’nin seninle veya Tommy Alles’le evleneceğini daima

biliyordum ve aramızda kalsın ama daima senin olmanı

umuyordum. Bariz sebepten dolayı değil -Alles'in gayrimeşru

olması- ama birazcık öyleydi, seni her zaman beğendim

evlat. Daima okuldan geri geleceğini ve unvanla arazileri \e

kızı almaya hazır olacağını düşündüm. Langford seni yoksullaştırdığında

ve ben Leighton'ı avlamak zorunda kaldığımda

hiç de rahatsız olmadığımı sana söylemeliyim.”

NeedhamTıı Penelope için hep kendisini istemiş olmast

fikriyle bu kadar şok olmasaydı. Michael ifadesindeki ben

c*Hiği eğlenceli bulacaktı.

“Neden ben?”

Needham Thames'c bakarak soruyu düşündü. Sonunda,

“Araziye en çok önem veren şendin,” dedi.

Bu doğruydu. Arazilere ve ahalisine önem veriyordu. 0

kadar ki hepsini kaybettiği zaman onlarla yüzleşmek için geri

dönme cesaretini bulamamıştı. Penelope ’yle yüzleşmeye. Ve

artık o hataları düzeltmek için çok geçti.

“Bu ve...” diye devam etti Needham. "...Penelope’nin en

sevdiği kişi şendin.”

Bu sözlerle, bunlardaki gerçekle Michael'ın her tarafını

bir heyecan dalgası kapladı. En çok kendisini sevmişti. Ta

ki kendisi gidinceye kadar. Ve Penelope yalnız kalmıştı. Ve

kendisine güvenmeye son vermişti. Tabii ki güvenmemekte

haklıydı. Michael hedefleri netleştirmişti ve o güne kadar tek

istediği şeyi güvence altına alırken onu kaybetmişti. Başlangıçtan

beri yapmayı planladıklarının kurbanı Penelope olmuştu.

Şimdi üzerinde düşünecek çok şey vardı. Tabii ki bu

bekleniyordu, o güne dek sahip olduğu değerli olan her şeyi

mahvetmişti.

“Artık önemli değil,” diye devam etti Needham, Michael'ın

düşüncelerindeki karmaşanın farkında değildi.

“İyi iş becerdin. Bu sabahki gazetede evliliğinizin erdemlerini

övüyorlar... Hikâyeni tasarlamak için harcadığın çabanın

beni şaşırttığını itiraf etmeliyim. Kestane yemek, buzda

vals yapmak ve öğleden sonralarını kızlarımla ve diğer saçmalıklarla

geçirmek. Ama iyi iş becerdin ve West buna inanmış

görünüyor. Gazeteler sizin aşk evliliği yaptığınıza yemin

ederler. Eğer ismimiz bir skandal evlilikle herhangi bir şekilde

lekelenseydi Castleton asla evlenme teklif etmezdi.”

Bu evliliğe karşı çıkan sen olmalısın, Castleton değil. Pippa

yarı su samuru bir adamla bile daha iyi olurdu. Michael

tam söylemek için ağzını açacaktı ki Needham konuştu. “Her

neyse onları kandırdın. Anlaştığımız gibi intikam şenindir.

İntikam şenindir. On yıldır duymak için beklediği sözler.

“Senin için hazırladığım mektup evde.”

“Olivia’nın da nişanlanmasını beklemek istemiyor musun?”

Soru engel olaıııadan ağzından kaçmıştı. Kayınpederi-

324

ne pazarlıkta Michael’ın kısmının resmen tamamlanmadığını

hatırlatmayı düşünemeden.

Needham tüfeğini kaldırarak nehir kıyısında su seviyesini

n alçak bir çalılığa nişan aldı.

“Tottenham onu bugün atla gezmeye davet etti. Delikanlı

hir gün başbakan olacak, Olivia’nın geleceği parlak görünüyor.”

Ateş ettikten sonra Michael’a baktı. ‘‘Ve ayrıca kızlann

hakkını verdin. Ben sözlerimi tutarım.”

Ama hakkını vermemişti, öyle değil mi? Philippa bir aptalla

evlenecekti ve Penelope...

Penelope bir eşekle evlenmişti. Ellerini cebine sokarak rüzgâra

karşı takviye aldı ve arkasına dönüp belli belirsiz görünen

Dolby Konağını arandı. “Bunu neden bana veriyorsun?”

“Her ne kadar içmeme sebep olsalar da benim beş kızım

var ve eğer bana bir şey olursa vasilerinin onların bakımım

aynı benim yaptığım gibi üstleneceğini bilmek istiyorum.”

Needham tekrar eve doğru dönerek izlerini geriye doğru

takip etmeye başladı. “Langford bu kuralı göz ardı ediyor.

Ona verdiğin her şeyi hak ediyor.”

Michael zafer hissetmeliydi. Memnuniyet hissetmeliydi.

Ne de olsa biraz önce kendisine dünyada en çok istediği şey

verilmişti. Bunun yerine boşluk hissediyordu. Tek. yadsınamaz

hakikatin dışında boş. Penelope bunun için kendisinden

nefret edecekti. Ama kendi kendinden nefret ettiği kadar değil.

***

Bu gece bilardo.

Bir araba saat on bir buçukta seni alacak.

fcfoa

Latif bir dişi melekle damgalanmış ham ipekten kaıc hemen

öğle yemeğinin ardından gelmiş, Worth tarafından bilgiç b\ı

tebessümle teslim edilmişti. Penelope titreyen ellerle mektu

hu açtı ve notun üzerindeki koyu renk, gizemli n;i.h1i okudu

Macera vaadi. Yanaklarına yükselen kızartıyla bakışlarını davetiyeden

kaldırdı ve kadına, “Kocam nerede?”diye sordu.

“Bütün gün dışardaydı, leydim.”

Penelope mektubu kaldırdı. “Peki ya bu?”

“Geleli daha beş dakika olmadı.”

Penelope başını salladı, davetiyeyi ve olası etkilerini düşünüyordu.

Michael’ı buz pateni yaptıkları, tartıştıkları ve

onu sevdiğini anladığı günden bu yana görmemişti. O gece

kendisini yatak odasında bırakmış ve hiç geri gelmemişti.

Hatta intikam arayışından vazgeçerek bunun yerine kendisiyle

bir yaşamı seçebileceğini bilmekten çok umarak beklediği

halde... Davetiyenin ondan olması mümkün müydü?

Bu düşünceyle nefesi tıkandı. Belki de öyleydi. Belki de

kendisini seçmişti. Belki de kendisine bir macera sunuyor ve

hayatta her ikisine de bir şans veriyordu. Belki de değildi.

Her iki şekilde de not Penelope’nin karşı koyamayacağı kadar

cazipti. Melek’teki gecede, macerada, bilardoda şansını

denemek istiyordu. Ve yalan söylemeyecekti, kocasını tekrar

görme fırsatım istiyordu. Kocası, anlamsız olduğunu bilse de

yanıp tutuştuğu kişi. Ondan kaçınabilir; onun cazibesinden,

kendisine hissettirdiklerinden uzak durmaya kararlı olabilirdi

ama ona karşı koyamıyordu. Tüm yapabildiği belirlenen

saatin gelmesi için önce akşam vaktinin, sonra da karanlığın

çökmesini beklemek oldu. Michael’ın ne düşüneceğine, kendisini

nasıl göreceğine bu kadar önem vermemeyi dileyerek

özenle giyinirken seçtiği somon rengi ipekli elbise şubat ayı

için tamamen uygunsuzdu ama bu rengin solgun tenini olduğundan

daha güzel gösterdiğini ve daha az yalın yaptığını

düşünürdü

Araba Cehennem Konağı’nın hizmetkârlar girişine varmış

ve onu götürmek için gelen Bayan Worth olmuştu, Penelope’nin

beklentiyle kızardığının bilgisiyle gözleri parlıyordu.

“Buna ihtiyacınız olacak,” diye fısıldadı kadın. Penelope’nin

eline kırmızı kurdelelerle süslü, sade, siyah ipekten

maskeli bir pelerin tutuşturarak.

“Öyle mi?”

“Eğer ortaya çıkmayla alakadar olmazsanız akşamınızı

daha keyifli geçirirsiniz.”

Maskeye dokunduğunda ipeğin verdiği his, vaat ettiği heyecan

hoşuna gidince Penelope’nin kalbi hızlı hızlı atmaya

başlamıştı. “Bir maske,” diye fısıldadı kendi kendine. Beklentisi

alevlenmişti. “Teşekkür ederim.”

Kadın sakin ve bilgiççe gülümsedi. “Benim için bir zevk.”

Durdu, Penelope’nin maskeyi gözlerine kaldırmasını, arkasını

bağlayarak alnındaki ipeği düzeltmesini seyretti. “Sizi

seçtiği için ne kadar mutlu olduğumu söyleyebilir raiyim,

leydim?”

Bunu söylemek haddini bilmezlikti ve baş hizmetçilerin

söyleyeceği türden bir şey değildi ama Worth hiçbir şekilde

her zaman bulunan hizmetçilerden değildi, bu yüzden Penelope

gülümsedi ve, “Onun seninle aynı fikirde olduğundan

emin değilim,”dedi.

Kadının gözlerinde bir şeyler yanıp söndü. “Bence bunu

yapması sadece zaman meselesi.” Worth onayını göstererek

başını salladı ve Penelope kapıdan geçip geri dönemeden

kalbi küt küt atarak arabaya bindi. Kendisini durduramadı.

Araba onu Melek’in ana girişine götürmedi. Bunun yerine

garip, hiç etkileyici olmayan, bina boyunca uzanan ahırlardan

erişilebilen bir girişe yanaştı. İnmesine yardım etmek

için gelen arabacının eline tutunarak karanlığın içinde arabadan

indi ve arabacı tarafından kararmış çelik bir kapıya

götürüldü. Gerilmişti. Michael’ın kulübüne bir kere daha, bu

sefer davet edilerek, bir bilardo oyunu için en şık olduğuna

inandığı elbisesiyle gelmişti. Olağanüstü heyecan vericiydi.

Arabacı onun için kapıyı çaldı, kapıda küçük bir delik sürgüsü

kayarak açılıp bir çift kömür kadar kara göz görünürken

kapıdan uzaklaştı. Kapının arkasından hiç ses gelmiyordu.

“Ben... Ben bir davet aldım. Bilardo için,” dedi, elini kalk

ı p maskesinin güvenli durup durmadığını kontrol ederken.

Bu hareketten ve boğazındaki düğümden, sinirlerinin iyice

gerilmesinden nefret ediyordu. Bir duraksama oldu ve dil

kayarak delik kapanınca gecenin ortasında karanlığın içinde

yapayalnız kaldı. Londra'daki bir kumarhanenin dışında.

Penelope yutkundu. Pekâlâ. İşler tam olarak beklediği gibi

gitmemişti. Tekrar kapıyı çaldı. Küçük delik bir kere daha

açıldı.

“Benim kocam...”

Delik kapandı.

“ ...sizin işvereniniz,” dedi kapıya, sanki uygun cesaretle

kendi kendine açılabilirmiş gibi. Heyhat, kapı sımsıkı kapalı

kalmıştı. Penelope pelerinini çekerek sarındı ve omzunun

üzerinden kendini yukarı koltuğuna çekmekte olan arkadaki

arabacıya baktı. Neyse ki arabacı onun çıkmazda olduğunu

gördü ve, “Genellikle bir parola olur, leydim,” dedi.

Tabii ya. Davetiyenin en sonundaki garip kelime. Bir şey

yapmak için kimin parolaya ihtiyacı olurdu ki? Gotik bir roman

gibiydi. Boğazını temizledi ve muazzam kapıyla bir kez

daha karşılaştı. Tekrar çaldı. Dil kayarak delik açıldı ve Penelope

gözlere gülümsedi. Hiçbir tanıma belirtisi yoktu.

"Parolam var!” diye bildirdi muzaffer bir ifadeyle.

Gözler etkilenmemişti.

“Eloa,” diye fısıldadı, sürecin nasıl işleyeceğini bilmeden.

Delik gene kapandı. Gerçekten mi?

Penelope arabaya geri dönerek ve sinirli sinirli arabacıya

göz atarak bekledi. Arabacı hiçbir fikrim yok, dermiş gibi

omzunu silkti. Ve tam vazgeçmek üzereyken kilidin çevrildiğini.

metalin üzerindeki metalin kaydığını duydu ve masif

kapı açıldı. Heyecanına engel olamıyordu. İçerideki adam

kara cildi ve kara gözleriyle ve eğer çok fazla heyecanlı olmasaydı

Penelope’yi asabileştirecek olan hareketsiz çehresiyle

muazzamdı. Pantolon ve loş ışıkta rengini ayırt edemediği

koyu renk bir gömlek giymişti ve ceketi yoktu. Penelope

onun uygun olmayan bir şekilde giyinmiş olduğunu düşünebilirdi

ama çabucak daha önce gizemli, parola gerektiren bir

kapıdan bir kumarhaneye girmemiş olduğunu ve bu yüzden

de böyle bir durumdaki bir adama uygun kıyafetin ne olacağı

hakkında pek de bir şey bilmediğini kendisine hatırlattı. O

gün erken vakitte gelen kâğıdı salladı.

324

“Davetiyemi görmek ister miydiniz?”

“Hayır.” Penelope’yi içeri sokmak için yana çekildi.

"Ah,” dedi Penelope. Adamın yanından geçip küçük girişten

içer* girince hafifçe hayal kırıklığına uğrayarak adamın

arkasından meşum bir gürültüyle kapıyı kapatmasını izledi.

Adam ona bakmak yerine kapının yanına konmuş bir tabureye

oturdu, yakındaki bir raftan bir kitap aldı ve duvardaki

apliğin ışığında okumaya başladı.

Penelope gözlerini kırpıştırarak tabloya baktı. Anlaşılan

edebiyatçı bir adamdı. Uzunca bir süre sessiz, bir sonraki hareketinin

ne olacağından emin olamadan durdu. Adam fark

etmemiş görünüyordu. Penelope boğazını temizledi. Adam

bir sayfa çevirdi. Sonunda Penelope konuştu. “Pardon, anlayamadım?”

Adam başını kaldırıp bakmadı. “Evet?”

“Ben Leydi...”

“İsim yok.”

Penelope’nin gözleri fal taşı gibi açıldı. “Anlamadım?”

“Bu tarafta isimler yoktur.” Bir sayfa daha çevirdi.

“Ben...” Durdu, ne söyleyeceğini bilemiyordu. Bu taraf

mı? “Tamam ama ben...”

“İsim yok.”

Bir süre daha sessiz kaldıktan sonra Penelope artık bir an

daha dayanamayacak hale geldi. “Belki siz bana bütün gece

burada dikilip dikilmeyeceğimi söyleyebilirsiniz? Eğer öyle

olacaksa kendime kitap getirmeliydim.”

Adam bakışlarını kaldırdı ve Penelope sanki onu şaşırtmıŞ

gibi kara gözlerinin çok hafifçe irileşmesinden zevk aldı.

Adam karanlığın içinde belli belirsiz görünen girişin öbür

acunu işaret etti. Penelope orayı daha önce görmemişti. Ora-

Va doğru ilerledi. “Bilardoya oradan mı geçiliyor?"

Adam sanki mercek altında bir numuneymiş gibi dikkatle

ona baktı. “Başka şeylerin yanı sıra evet.”

Penelope gülümsedi. “Harika. Sizin isminizi sormalıyım,

öylece size uygun şekilde teşekkür edebilirim, sür ama

Adanı kitabına geri döndü. “ İsimler yok.. "

“Kesinlikle.”

Penelope kapıyı açınca öbür taraftaki koridordan bir ışı|<

demeti içeri süzüldü. Tekrar garip adama baktı, altınsı ışığın

onun koyu teninde yaptığı oyunlardan etkilenerek, “Eh. gene

de teşekkür ederi m,”dedi.

Adam cevap vermedi ve Penelope parlak bir şekilde aydınlatılmış

koridora çıkıp kapıyı sıkıca arkasından kapayarak

yeni alanda tek başına kaldı. Her iki yöne uzanan koridor geniş

ve uzundu ve altın yaldızlı dekorda her birkaç metrede bir

yanan mumlar tüm alanı sıcak ve aydınlık hale getiriyordu.

Duvarlar şal desenli, kırmızı ipek ve şarap rengi kadifelerle

kaplanmıştı ve Penelope kendini tutamayarak uzanıp dokununca

temasının altında pelüşün verdiği duygu hoşuna gitti.

Koridorun bir ucundan kadınsı bir kahka atıldığını duydu ve

ne bulacağını bilemeden ama tuhaf bir şekilde bundan sonra

her ne gelecekse buna hazır olduğunu hissederek içgüdüsel

olarak o tarafa yöneldi. Koridorda parmaklarıyla duvarı izleyerek

kenardan ilerlerken birbiri ardından kapalı kapılardan

geçti. Açık bir kapının önünde durdu, öbür taraftaki oda uzun

bir masanın dışında boştu ve daha yakından göz atmak için

düşünmeden içeri girdi.

Masanın üzerinde alçak -birkaç santim derinliğinde- yeşil

bir çuha alan vardı ve yumuşak kumaşa enine ve boyuna uzanan

düzenli, bembeyaz iplikle bir dizi sayı işlenmişti. Penelope

dikkatle işlenmiş karmaşık teksti incelemek için eğildi:

Sayılardan, kesirler ve sözcüklerden oluşan gizemli bir kombinasyon.

Eldivenli elini uzatarak parmağını şans kelimesinin

üzerinde dolaştırırdı, Ş ve N harflerinin eğimini izlerken

içini bir heyecan kaplamıştı.

“Tehlikeyi keşfettin.”

Penelope şaşkınlık içinde nefesini tuttu ve ismini duyunca

eli boynunda arkasını döndüğünde odanın kapısında, güzel

yüzünde yarı bir tebessümle Cross’un durduğunu fark etti.

Yakalandığım anlayınca kasıldı.

“özür dilerim. Bilmiyordum nereye... Hiç kimse yoktu

Böyle aptal gibi devam etmektense sessiz kalmanın

daha İyi bir seçim olacağına karar vererek sustu.

Cross güldü ve öne çıktı. “Özür dilemeye gerek yok. Siz

artık bir üyesiniz ve serbestçe dolaşabilirsiniz."

Penelope başını kaldırdı. “Üye mi?”

Cross gülümsedi. “Burası bir kulüp, leydim. Üye olmak

gerekiyor.”

“Ben buraya bilardo için geldim. Michael'la?" Bunun bir

soru olarak çıkmasına niyetli değildi.

Cross başını iki yana salladı. “Benimle.”

“Ben...” Penelope kaşları çatılarak durdu. Michael'la değil.

“Davet ondan değildi.”

Cross gülümsedi ama Penelope rahatlamamıştı. “Değildi.”

“O burada değil mi?” Michael’ı burada da mı göremeyecekti?

“Buralarda bir yerlerde. Ama sizin burada olduğunuzu bilmiyor.”

Hayal kırıklığı alevlendi. Tabii ki bilmiyordu. Akşamlarını

kendisiyle birlikte geçirmekle ilgilenmiyordu. Bu düşüncenin

hemen ardından bir başkası geldi. Michael çok kızacakü.

“Sizden geldi.”

Cross başını eğdi. “Melek’ten geldi.”

Penelope sözcükleri ve bunlardaki gizemi düşündü. Melek.

“Bu bir davetten fazlasıydı, öyle değil mi?”

Cross tek omzunu kaldırdı. “Artık parolayı biliyorsunuz.

Bu sizi bir üye yapıyor.”

Bir üye.

Teklif çok cazipti. Londra’nın en efsanevi kulüplerinden

birine ve şimdiye dek istediği tüm maceralara erişmek... Bilardo

için gelen davetiyeyle duyduğu heyecanı; bu gizemli

kulübün kapısından sıcak, parıltılı koridoruna girdiği zaman

duyduğu merakı düşündü. İlk ziyareti sırasında dönen ruleti

^•lerken içini kaplayana heyecanı. Ama bir sonraki -bu geceki-

ziyaretinin Michael’la olacağını düşünmüştü. Yanılmıştı.

Michael kendisiyle alakalı hiçbir şey istemiyordu Böyle de- _____________________________________

ğil. Aşk ilişkisiymiş gibi davrandıkları her seferinde kendisine

bunu hatırlatmıştı. Bu maskaralığa kendisinin de katılmasını

sağlamak için her dokunduğunda... Geceyi kendisiyle

birlikte geçirmek yerine evi her terk ettiğinde... İntikamı aşka

her tercih ettiğinde... Penelope boğazına düğümlenen duyguları

bastırdı. Michael kendisine evliliği vermeyecekti...

Ö\ leyse bunun yerine macerayı almalıydı.

Ne de olsa bu yolda uzaklaşamayacak kadar fazla ilerlemişti.

Cross’un sakin, gri bakışlarıyla karşılaşınca derin bir

nefes aldı.

"Bilardo, o zaman. Sözünüzü yerine getirmeye niyetli misiniz?”

Cross gülümseyerek elini kapıya doğru salladı. "Bilardo

odası salonun karşısında.”

Penelope’nin kalbi çarpmaya başladı.

"Pelerininizi alabilir miyim?”

“Çok güzel görünüyorsunuz,” dedi Cross siyah, yünlü pelerinden

somon rengi saten ortaya çıkınca. Elbiseyi başka bir

erkek için -bunu görmeyecek, görse de nasıl göründüğüyle

hiç ilgilenmeyecek bir erkek için- giymişti.

Düşünceyi aklından çıkardı ve Cross’un dostane gri bakışlarıyla

karşılaştı. Ortaya beyaz bir gül çıkarmıştı, güzel

çiçeği ona sunarken gülümsüyordu.

“Öbür tarafa hoş geldiniz,” dedi Penelope çiçeği kabul

ederken.

“Gidelim mi?” Cross ötedeki koridoru işaret etti ve Penelope

odadan önden çıktı. Bilardo odasının kapısını daha açamadan

koridordan çene çalan bir grup geldi. Penelope sade

tebdili kıyafetine şükrederek benzer şekilde maskeli, aceleyle

onlara doğru gelen kadın grubuna döndü. Yanlarından geçerken

başlarını eğdiler ve merakla Penelope’nin yanından

geçtiler. Onlar da mı aristokrasi üyeleriydi? Kendisi gibi kadınlar

mıydı? Macera arayışı içinde? Kocaları onları da mı

görmezden geliyordu?

Penelope bu başıboş ve istenmeyen düşünceye başını iki

yana salladığında kadınlardan biri Cross’un karşısında dur-

332

du, pembe pelerininin arkasında mavi gözleri parıldıyordu.

“C r o s s ...” dedi sözünü oldukça uzatarak. Cross’a göğüslerinin

birinci s ın ıf bir görüntüsünü sunarak öne eğildi.

“Bana senin bazı akşamlar yalnız olduğun söylendi.”

Penelope’nin çenesi düştü.

Cross tek kaşını kaldırdı. “Bu akşam değil, hayatım.”

Leydi Pene lop e ’y e döndü, bakışları elindeki güle takıldı,

“îlk gece mi? İsterseniz bize katılabilirsiniz.”

Bu sözler üzerine Penelope’nin gözleri büyüdü.“Teşekkürler

fakat hayır.” Durarak ekledi. “Gerçi benim oldukça...

gururum okşandı.” Bunu söylemek doğru gibi gelmişti.

Kadın başını arkaya atarak tereddütsüz ve yüksek sesle

gülünce Penelope o güne dek bir kadının tanımadığı bir kadına

bu kadar açıkça güldüğünü hiç duymadığını düşündü.

Burası nasıl bir yerdi?

“Gitmelisin, hayatım,” dedi Cross cesaret veren bir tebessümle.

“Siz güzeller bir dövüş izleyeceksiniz, değil mi?”

Tebessüm mükemmel bir dudak bükmeye dönüşünce Penelope

ifadeyi deneme arzusuna karşı koydu. Bazı kadınlara

flört etmek çok kolay geliyordu.

“Gerçekten de öyle. Temple’m formunun bu akşam iyi olduğunu

duydum. Belki maçtan sonra yalnız olur.”

“Belki de olur,” dedi Cross. Şöyleyiş tarzı Penelope’ye

TempleTn maçtan sonra yalnız olmasının söz konusu olmadığını

düşündürdü.

Maskeli leydi parmağını dudaklarına götürdü. “Veya belki

de Bourne...” dedi düşünceli düşünceli.

Penelope’nin birdenbire kaşları çatıldı. Kesinlikle Bourne

olmayacaktı.

Bu kadının kocasıyla birlikte olması fikri Penelope'ye

gözlerindeki maskeyi çekip çıkarmak ve kötü bir yakınlığa

tanıklık etmesi için kavga etmek arzusu verdi. Tam kadına

bunu söylemek için ağzını açmıştı ki Cross araya girdi, soheÜn

alacağı yönü anlamış gibi görünüyordu.

Bourne’un bu akşam müsait olacağı şüpheli, hayatım,

ger acele etmezsen başlangıcı kaçıracaksın.”

Bu diğer kadını harekete geçirmiş görünüyordu. “Kahretsin.

Gitmek zorundayım. Kıyamet'te seni görecek miyim?”

Cross zarafetle başını eğdi. “Onu kaçırmayacağım.”

Kadın alelacele uzaklaşırken Penelope uzun süre onu izledikten

sonra Cross’a döndü. “Kıyamet ne?”

“Sizin bizzat ilgilenmenizi gerektiren bir şey değil.”

Cross bilardo salonun kapısına ulaştığında Penelope ona

bu konuda baskı yapmayı düşünüyordu. Eğer diğer kadın bu

etkinliğe katılmayı planlıyorsa, başka hiçbir sebep olmasa

bile, ahlaksız kadını durdurmak için Penelope de katılmak

istiyordu. Penelope de çok farklı sayılmazdı. Ne de olsa kendisi

de bir maske takıyordu. Bilardo dersi almak üzere olduğu

adam...

“Hele şükür ortaya çıktın. Bu gece seni ve leydileı ini bekleyecek

zamanım yok. Hem ayrıca bu tarafta oyalanarak ne

yapıyoruz biz? Chase kellemizi alacak eğer...”

Kocasıydı. İsteka elinde söz konusu bilardo masasına yaslanmıştı,

çok çok yakışıklı görünüyordu. Ve çok çok kızgın.

Tüm haşmetiyle dikildi. “Penelope?”

Maske bu kadar işe yaramıştı.

“Bu taraf bayanların oynamasını kolaylaştırıyor,” dedi

Cross açıkça eğlenerek.

Michael onlara doğru iki adım attıktan sonra durdu, ellerini

iki yanında yumruk yapmıştı. Gözleri Penelope'nin mum

ışığında yeşil yeşil parlayan bakışlarıyla buluştu.

“Penelope oynamıyor.”

“Bir tercihin olduğunu sanmıyorum...” dedi Penelope.

“ ...çünkü benim davetiyem var.”

Michael aldırmamış görünüyordu. “Çıkar şu gülünç maskeyi.”

Cross kapıyı kapadı ve Penelope maskeyi çıkarmak için

uzandı. Kocasının önünde maskesini çıkarmak tüm parlamentonun

önünde çırılçıplak soyunmaktan daha zor geliyordu.

Gene de omuzlarını dikleştirdi ve maskesini çıkararak

onun karşısında durdu.

“Ben davet edildim, Michael,” dedi, kendi sesindeki sa-

C V 354

v u n m a ifadesini duyarak.

“Nasıl? Cross gecenin köründe seni eve götürürken davetiye

mi sundu? Sana başka ne teklif etti?”

“Bourne,” dedi Cross, sözleri uyarıyla doluydu; kendini

savunmak için öne çıktı. Penelope’yi savunmak için... Penelope’nin

onun savunmasına ihtiyacı yoktu. Yanlış hiçbir şey

yapmamıştı.

“Hayır,”dedi Penelope çelik gibi bir ses tonuyla. “Lord

Bourne kısa, felaket evliliğimiz boyunca nerede ve kiminle

olduğumu tam olarak bilir.” Michael’a doğru adım attı, suçlanmak

ona cesaret vermişti. “Evde, tek başına. Görünüşe

göre Londra’daki kadınların yarısının onun yatağına gidecek

parolaya sahip olmak istediği burası yerine.”

Michael’ın gözleri büyüdü.

“Buradan ayrılıp gidersen memnun olurum, Michael,”

diye ekledi maskeyle gülü bilardo masasının üzerine atarak.

“Gördüğün gibi bu bilardo dersini dört gözle bekliyordum ve

sen keyfini çıkarmamı zorlaştırıyorsun.”

ON SEKİZİNCİ BÖLÜM

Sevgili M...

Keşke kulübüne gelip kendimi eski bir arkadaş olarak bildirecek

cesaretim olsaydı ama tabii ki yok. Ancak muhtemelen

herkes için en iyisi bu çünkü hangisini daha fazla yapmak

istediğimden emin değilim: Sana vurmak veya sarılmak.

İmzasız.

Dolby Konağı Mart 1827

Gönderilmemiş mektup

Penelope sabrını zorluyordu. Elde ettiğini düşündüğü, geçmişteki

flörtlerini itiraf ederken bonesine karlar serpiştiren,

kendisine yukarı doğru gülümserken burnunun ucuna başıboş

bir kar tanesi düşen ve neredeyse anında eriyen yumuşak,

tatlı karısı gitmişti. Şimdi o kadının yerinde bir Amazon

vardı, Londra’nın yeraltı dünyasının merkezinde, kendi

kulübünün ortasında durmuş; herkes izlerken rulet üzerinde

para sürüyor, arkadaşlarının ve kız kardeşlerinin itibarı için

güvence gerekirken şehirdeki en güçlü ve korkulan erkeklerin

birinden bilardo dersleri almayı planlıyordu.

Ve şu anda karşısında durmuş, son derece cesur kendisini

rahat bırakmasını istiyordu. Michael kesinlikle bunu

yapmalıydı. Ondan uzaklaşmalı ve hiç evlenmemişler gibi

davranmalıydı. Onu Surrey’ye geri yollamalıydı ya da daha

iyisi kendisinden uzakta yeni bulunmuş skandallarla dolu bir

yaşam sürmesi için Kuzey İngiltere’ye göndermeliydi- ^ en"

IV i 336

dişinin FalconvveU’i ve intikamı için araçları vardı ve onu

hayatından çıkarmanın zamanı gelmişti. Ama Penelope’den

vazgeçmek istemiyordu. Onu omzunun üzerine atmak ve eve

yatağa götürmek istiyordu. Kahretsin! Yatak bile gerekli değildi.

Onu Serpentine’in karlı kıyılarına veya babasının çalışma

odasında zemine ya da arabasındaki fazlasıyla dar koltuğa

atmak, çırılçıplak soymak, elleriyle ve dudaklarıyla onu

korunmasız bırakmak istemişti ve bu arzu hiç değişmemişti.

Bilardo masası her ikisini de taşıyabilecek kadar dayanıklıydı,

bundan emindi.

“Neden burada olduğunu bana söyleyinceye kadar hiçbir

yere gitmiyorum.” Homurdanarak konuşuyordu, daha fazla

yaklaşmak için kendine güvenmiyordu. Ona atıp tutmadan,

açık bir şekilde burasının ona göre bir yer olmadığını açıklamadan

yanında olabileceğinden emin değildi. Burada hoş

karşılanmadığını. Bunun onu mahvedeceğini. Son düşünce

onu sınıra getirmişti.

“Cevap ver bana, Penelope. Neden buradasın?”

Penelope onun bakışlarına karşılık verirken mavi gözleri

ciddiydi. “Sana söyledim. Bilardo oynamak için buradayım.”

“Cross’la?”

“Eh, doğruyu söylemek gerekirse seninle olacağını düşünmüştüm.”

“Neden öyle düşündün?” Penelope'vi kumarhanesine hiçbir

zaman davet etmemişti.

“Davetiyeyi Bayan Worth teslim etti. Ben de senin yolladığını

düşündüm.”

“Ben sana neden davetiye yollayayım ki?”

“Bilmiyorum. Belki hatalı olduğunu anlamış ve bunu sesli

olarak itiraf etmek istemiş olabilirdin?”

Cross kapıda durduğu yerden hafit bir gülme homurtusu

Çıkardı ve Michael onu öldürmeyi düşündü. Ama zor karisi\-

'a uğraşmakla meşguldü.

‘Yanlış düşünmüşsün. Gene kiralık araba tuttuğunu so\ le

bana.”

“Hayır,” dedi Penelope. “Beni almak için bir araba geldi ”

Michael'ın gözleri büyüdü. “Kimin arabası?”

Penelope düşünerek başını eğdi. “Emin değilim.”

Michael gerçekten aklını kaçıracağım düşündü. “Yani yabancı

bir arabayla Londra'daki en kötü şöhretli bir kumarhanenin

arka kapısına getirilmeyi kabul ettin...”

“Kocamın sahip olduğu,” dedi Penelope sanki bu bir şey

fark ettirirmiş gibi.

“Yanlış cevap, sevgilim.” Kendisini bilardo masasına dayanmaya

zorlayarak geriye adım attı. “Buraya yabancı bir

arabayla geldin.”

“Senin yolladığını zannettim!”

"Pekâlâ, ben yollamadım!” diye kükredi.

“Eh, bu benim hatam değil!”

Her ikisi de sessizliğe gömüldü, Penelope’nin öfkeli yanıtı

küçük odada yankılanıyor, ikisi de hızlı hızlı ve şiddetle

nefes alıyorlardı.

Penelope’nin kazanmasına izin verecek değildi. “Buraya

nasıl girdin?”

"Davetiyemde bir parola vardı,” dedi Penelope ve Michael

onun sesindeki zevki duydu. Şaşırmasından zevk alıyordu.

Penelope daha yaklaşınca Michael ışıkta parıldayan teninden

etkilendi. Derin bir nefes alırken kendisine bunun

Penelope’nin nefis kokusunu -Surrey yazlarında yetişen menekşeler

gibi- almak için değil, sakinleşmek için olduğunu

söylüyordu.

"İçeri girdiğini gören oldu mu?”

“Arabacıdan ve kapıda parolayı alan adamdan başka hiç

kimse.”

Sözcükler yatıştırmamıştı. “Burada olmamalıydın.”

"Başka seçeneğim yoktu.”

“Gerçekten mi ? Gecenin köründe sıcak, rahat evimizden

ayrılıp benim iş yerime -sana açıkça asla gelmemeni söylediğim

bir yere- gelmekten başka bir seçenek yoktu, öyle mi?

Senin türünden kadınların hiçbir şekilde gelmemesi gereken

bir yere?”

Penelope durdu, mavi gözleri Michael’ın tanımadığı bir

ifadeyle parlıyordu. “Her şeyden önce, orası evimiz değil.

Senin evin. Gerçi orada neden o kadar az zaman geçirdiğini

hayal edemiyorum. Gene de kesinlikle benim evim değil.”

“Tabii ki öyle.”Penelope neden bahsediyordu böyle? Evi

hemen hemen ona teslim etmişti.

“Hayır, değil. Hizmetkârlar sana cevap veriyor. Posta sana

geliyor. Tanrı aşkına, benim sosyal davetiyeleri yanıtlamama

bile izin vermiyorsun!”

Michael cevap vermek için ağzını açtı ama savunmasının

olmadığını fark etti.

“Bizim evli olduğumuz farz ediliyor ama o evin nasıl yürüdüğü

hakkında en ufak bir fikrim yok. Senin nasıl yaşadığından.

Hatta senin en sevdiğin pudingi bile bilmiyorum!”

Sözcükler artık daha hızlı ve öfkeli çıkıyordu.

“Pudinge dayanan bir evlilik istemediğini sanıyordum,”

dedi Michael.

“İstemiyorum. En azından istediğimi sanmıyorum! Ama

senin hakkında başka hiçbir şey bilmediğime göre pudinge

razı olabilirim!”

“İncirli puding, hayatım,” diye dalga geçti Michael. “Senin

sayende en sevdiğim oldu.”

Penelope gözlerini kısarak ona baktı. “Kafana İncirli bir

puding fırlatmalıyım.”

Cross kıs kıs gülünce Michael bir seyircileri olduğunu hatırladı.

Bakışları ortağına kaydı.

“Dışarı.”

“Hayır. Beni buraya o davet etti. Bırak kalsın.”

Cross tek kaşını kaldırdı. “Bir leydiye hayır demek zor,

Bourne.”

Bu kızıl saçlı fasulye sırığını öldürecekti. Ve bunu yapmaktan

zevk alacaktı. “Gecenin köründe kanını evden dışarı

davet ederek ne yapıyorsun sen?” diye sordu, kendini tutamayıp

eski arkadaşına doğru tehditkâr bir adım atarak.

“Karının seni boşa uğraştırmasından o kadar keyif alıyo

mm ki keşke davetiyeyi yollayan ben olsaydım ama degı

lim.”

“Pardon, anlayamadım?” diye araya girdi Penelope. “Davetiyeyi

siz yollamadınız mı? Peki, siz değilseniz, o zaman

kim?”

Boume cevabı biliyordu. “Chase.”

Chase başkalarının işlerinin dışında kalmayı başaramıyordu.

Penelope ona döndü. “Chase de kim?”

Boume cevap vermeyince Cross yanıtladı. “Chase Melek'in

kurucusudur, leydim; bizi ortak eden kişi.”

Penelope başını iki yana salladı. “Beni neden bilardoya

davet etsin ki?”

“Mükemmel bir soru." Michael, Cross'a döndü. “Cross?”

Cross kollarını kavuşturarak kapıya yaslandı. “Öyle görünüyor

ki Chase leydiye bir borcu olduğunu hissediyor.”

Boume'un kaşlarından biri kalktı ama konuşmadı.

Penelope başını salladı. “İmkânsız. Onunla hiç karşılaşmadım.”

Michael gözlerini kısarak gülümseyen Cross’a bakınca,

“Ne yazık ki Chase daima başkalarından bir adım öndedir.

Senin yerinde olsaydım, sadece ödemeyi kabul ederdim,”

dedi Cross.

Penelope kaşlarım kaldırdı. “Bir kumarhaneye ziyaretleri

mi?”

“Görünüşe göre teklif bu.”

Penelope gülümsedi. “Geri çevirmek kabalık olur.”

“Gerçekten de olur, leydim.” Cross güldü ve Michael sesindeki

teklifsizlikten nefret etti.

“Benim cesedimi çiğnemeden Chase’den veya başka birisinden

davetiye kabul edemez.” diye homurdandı ve görünüşe

göre Cross nihayet onun ciddi olduğunu anladı. “Çtk

dışarı.”

Cross, Penelope’ye baktı. “Eğer bana ihtiyacınız olursa

hemen dışarıda olacağım.”

Sözler Boume’u daha da sınıra getirdi. “Sana ihtiyacı olmayacak.”

Ona ihtiyacı olan her şeyi ben vereceğim.

Bunları söylemek zorunda kalmadı çünkü Cross çoktan

gitmişti ve Penelope konuşuyordu.

“Yıllardır erkeklerden çok çektim, Michael. Benimle ve

itibarımla zerre kadar ilgilenmeyen bir erkekle nişanlanmak

çorunda kaldım ve bozulan nişan tam iki sezon boyunca balo

salonlarında yankılanıp durdu. Hâlbuki nişanlım sevgilisiyle

evlendi, varisi doğdu ve görünüşe göre hiç kimse aldırmadı."

Konuşarak Michael’a doğru yürürken parmağının üzerindekileri

tozları silkeledi. “Bundan sonra beni çeyizimden

başka bir şey olarak görmeyen bir erkekle beş yıllık flört

geldi. Öyle evliliklerden kaçınmak zerre kadar işe yaramadı

çünkü benimle hiç alakası olmayan, sadece benimle bağlantısı

olan bir toprak parçasıyla ilgilenen biriyle evlilik yapmışa

benziyorum.”

“Peki ya en büyük aşkın Tommy?”

Penelope’nin gözlerinde bir ateş yanıp söndü. ”0 benim

en büyük aşkım değil ve sen de bunu biliyorsun. Hatta nişanlım

bile değildi.”

Michael şaşkınlığını gizleyemedi. “Değil miydi?”

“Hayır. Sana yalan söyledim. Evlenmek üzere beni kaçırmak

için kurduğun delice planlan durdurmak için öyleymiş

gibi davrandım.”

“Durmadım.”

“Hayır, yapmadın. Ve bu noktada gerçeği söylemeyi pek

istemedim.” Penelope durdu ve kendini toparladı. “Sen de

tıpkı diğerleri gibiydin, neden söyleyecektim ki? En azından

LeightonTa nişanlanmak karakterimin bazı yönleriyle ilgiliydi.

Sıkıcı yönleri bile olsa."

Penelope devam ederken Michael dilini tuttu. Bir kumarhanede

sanki sahibiymiş gibi duran, kesinlikle çok öfkeli

bu Penelope’yle alakalı sıkıcı ya da uygun hiçbir şey yoktu.

Canlı ve muhteşemdi ve Michael dünyadaki hiçbir şeyi o

anda onu istediği kadar istememişti.

Penelope devam etti. “Sen benim isteklerimle hiç ilgilenmediğine

göre kendi zevklerimi kendim ele almaşa karar

^erdim. Macera için davet aldığım sürece onları kabul edece-

8>m. ’ Michael sız değil, bunu yapmayacaktı

Penelope’nin üzerine gitme sırası ona gelmişti, nerede

başlayacağım bilemeden onu geriye bilardo masasına doğru

sıkıştırdı.

“Böyle bir yerde başına neler gelebileceğinin farkında mısın?

Saldırıya uğrayabilir ve ölüme terk edilebilirdin."

“Mayfair'de insanlar nadiren saldırıya uğrar ve ölüme

terk edilirler. Michael." Küçük bir kahkaha attı. Gerçek bir

kahkahaydı ve Michael onu gırtlaklayabileceğini düşündü.

“Edepli kapıcınızla konuşma tehlikesine girmedikçe buranın

oldukça güvenli bir yer olduğunu düşünüyorum doğrusu."

“Nereden biliyorsun? Nerede olduğunu bile biliniyorsun.”

“Melek’in diğer tarafında olduğumu biliyorum. Kapıdaki

adam böyle diyor. Cross böyle diyor. Sen de böyle diyorsun.”

“Sana verilen parola ne?”

“Eloa."

Michael nefesini içine çekti. Chase ona kulüpte açık kart

vermişti. Yanında refakat olmadan herhangi bir odaya, etkinliğe,

istediği herhangi bir maceraya erişim. Kendisi olmadan.

“Bu ne anlama geliyor?”diye sordu Michael’ın şaşkınlığını

fark ederek.

“Chase’e bir çift laf edeceğim anlamına geliyor.”

“Yani Eloa’nın anlamı ne?”

Michael gözlerini kısarak tam anlamıyla yanıtladı. “Bu bir

meleğin ismidir."

Penelope başını eğerek düşündü. “Onu hiç duymadım.”

“Duyamazdın.”

“Düşmüş bir erkek melek mi?”

“Kız melek, evet.” Michael tereddüt etti, hikâyeyi anlatmak

istemiyordu ama kendisini tutamadı. “Lucifer onu kandırarak

cennetten düşürdü.”

“Nasıl kandırdı?”

Göz göze geldiler. “Kız melek ona âşık oldu.”

Penelope’nin gözleri büyüdü. “O da ona âşık oldu mu?'

Tıpkı bir bağımlının bağımlı olduğu şeyi sevmesi gibi-

“Tek bildiği şekilde.” „

Penelope başını iki yana salladı. “Onu nasıl kandı rabi idi?

“Lucifer ona hiçbir zaman ismini söylemedi.”

Bir darbe...

“İsim yok.”

“Bu tarafta yok, hayır.”

“Bu tarafta ne oluyor?” Penelope bilardo masasına dayandı,

elleriyle yan taraftaki yastıkları kavradı.

“Senin düşünmen gereken bir şey değil.”

Penelope gülümsedi. “Bunu benden saklayamazsın, Michael.

Ben artık bir üyeyim.”

Michael olmasını istemiyordu. Bu dünyayla temas etmesini

istemiyordu. Yavaşça ona doğru ilerledi, karşı koyması

mümkün değildi. “Olmamalısın.”

“Peki ya olmak istiyorsam?”

Şimdi Penelope’ye yaklaşmıştı. Uzanıp ona dokunacak

kadar, parmağını yanağının solgun, pürüzsüz teninde dolaştırabilecek

kadar yakındı. Bunu yapmak için elini kaldırdığında

Penelope yana çekilerek döndü ve eldivenli elini yeşil

çuhada gezdirdi. Bana dokunma.

Penelope’nin sözleri zihninde fısıldıyordu ve Michael onu

izlemekten vazgeçti.

“Michael?” Kendi ismi onu düşlerinden ayırdı. “Burada

neler oluyor?”

Michael onun mavi gözlerine baktı. "Burası kulübün kadınlar

tarafıdır.”

“Öbür tarafta da kadınlar var.”

“Leydiler değil, onlar erkeklerle gelen kadınlar veya buradan

onlarla çıkan kadınlar.”

“Yani onlar metres demek istiyorsun." Penelope parmaklarıyla

beyaz bir bilardo topu buldu ve elinin altında ileri geri

yuvarlarken Michael yakalayan ve bırakan, yuvarlayan \e

duran el hareketleriyle büyülenmişti. O eli kendi üzerinde

istiyordu.

“Evet.”

“Ya bu tarafta?”

Şimdi Penelope tam karşısındaydı, aralarında ıkı metro

kadar bir arduvaz parçası vardı. “Bu tarafla leydiler \ ardıt

M)

Penelope'nin gözleri büyüdü. “Gerçek leydiler mi?”

Michael kuru kuru konuşmaktan kendini alamadı. “Eh, bu

sıfatı ne ölçüde hak ettiklerinden emin değilim ama evet. Çoğunun

unvanı var."

“Kaç tanesi?" Penelope büyülenmişti. Michael bunun içjn

onu suçlayamazdı. Çok sayıda aristokrat kadının bir anda günaha

ve ahlaksızlığa erişebilmesi gerçekten skandaldi.

“Çok değil. Yüz kişi?"

"Yiiz kişi mi?" Ellerini açarak masanın üzerine koyup öne

eğilince Michael'ın gözleri elbisesinin kenarının altında hızla

yükselip alçalan göğüs kabartısına takıldı. Kumaş uzun,

beyaz bir kurdeleyle tutturulmuştu; ipek uçlar gevşetilmek

için yalvarır gibiydi.

“Bu nasıl bir sır olarak kalıyor?”

Michael gülümsedi. “Sana daha önce de söyledim hayatım,

biz gizlilik içinde iş görürüz."

Penelope yüzünde hayranlıkla başını iki yana salladı.

“İnanılmaz. Yani buraya kumar oynamaya mı geliyorlar?”

“Başka şeylerin yanı sıra.”

“Ne gibi şeyler?”

“Erkeklerin yaptığı her şey. Kumar oynarlar, dövüş seyrederler.

aşırı yer, aşırı içerler...”

“Burada âşıklarıyla buluşuyorlar mı?”

Soru MichaelTn hoşuna gitmemişti ama cevap vermesi

gerektiğini biliyordu. Belki bu onu korkutup uzaklaştırırdı.

“Bazen.”

“Ne kadar heyecanlı!"

“Düşünme bile...”

“Bir âşık edinme konusunu mu?”

“Herhangi biri konusunda. Sen Düşmüş Melek’ten istifade

edecek değilsin, Penelope. Bu senin gibi kadınlar için değildir."

Ve kesinlikle bir âşıkla değil. Ona başka bir erkeğin

dokunması fikri Michael'da bir şeylere vurma arzusu uyandırmıştı.

Penelope uzun uzun sessizlik içinde ona baktıktan sonra

masanın etrafında ona doğru yavaş yavaş ilerledi. “Sürekli

,3 44

buna benzer şeyler söyleyip duruyorsun. Benim gibi kadınlar.

Bu ne demek oluyor?”

Soruyu yanıtlamanın pek çok yolu vardı. Masum olan kadınlar...

Mükemmel davranılan, mükemmel geçmişleri olan

ve mükemmel bir terbiyeyle yetiştirilmiş, mükemmel hayatları

olan kadınlar... Mükemmel olan kadınlar... "Senin bu

hayata bulaşmanı istemiyorum.”

“Neden olmasın? Bu senin de hayatın.”

“Bu farklı. Bu sana göre değil.” Senin için yeterince iyi

değil.

Penelope masanın yakın köşesinde durunca Michael onun

gözlerindeki kırgınlığı gördü. Kendi sözlerinden rahatsız olduğunu

biliyordu. Eğer kırgın kalırsa her ikisi için daha hayırlı

olacağını da biliyordu. Ve bu yerden uzak kalırsa.

"Bende bu kadar ters olan ne?” diye fısıldadı Penelope.

Michael’ın gözleri büyüdü. Bu durumda onun ne diyebileceğini

bir yıl düşünse Düşmüş Melek'e gelmesini yasaklama

sebebini kendisindeki bir terslik olarak algılayacağı aklına

gelmezdi. Tanrım, onda hiçbir terslik yoktu. O mükemmeldi.

Bunun için fazla mükemmeldi. Kendisi için fazla mükemmeldi.

“Penelope.” Ona doğru adım attı, sonra durdu: doğru şeşleri

söylemek istiyordu. İngiltere çapındaki kadınlara ne diyeceğini

biliyordu ama ona ne söyleyeceğini hiçbir zaman

bilemiyor gibiydi.

Penelope bilardo topunu bırakarak masanın üzerinde yalpalaya

yalpalaya başka bir yöne yuvarlanmasına i/in verdi.

Top durduğu zaman, arkaya Michael'a baktı; mavi gözleri

mum ışığında parıldıyordu.

“Peki ya ben Penelope olmasam ne olur, Michael ’ \a buradaki

kurallar geçerli olsa? Ya gerçekten isimler olmasa?”

“Eğer gerçekten isimler olmasaydı, sen ciddi hır tehlike

içinde olurdun.”

“Ne gibi bir tehlike?”

Başka bir diişnıüş melekle sonlanan tülden.

“Bu konu dışı. İsimler var. Sen benim karımsın

Dudakları alaylı bir tebessümle yukarı kıvrıldı. “ İronik

öyle değil mi. bu kapının ötesinde İngiltere'nin en güçlü erkeklerinin

yüz tane karısı istedikleri kişiyle istediklerini elde

ediyorlar ve ben burada kocamı neler olabileceğini göstermeve

bile ikna edemiyorum. Kulübün sahibi olan kocamı. Bunu

seven kocam. Neden benimle paylaşmıyorsun?”

Sözcükler yumuşak ve ayartıcıydı ve o anda Michael'm

ona bu yozlaşmış hayatın her yönünü göstermekten daha fazla

istediği bir şey yoktu. Ama hayatında bir kez olsun, doğru

olan şeyi yapacaktı. Bu yüzden, “Çünkü sen daha iyisini hak

ediyorsun,” dedi.”

Michael odayı katederken Penelope gözleri büyüyerek

masadan uzaklaştı.

“Sen bir kumarhanedeki bilardo odasından, senin en iyi

ihtimalle birisinin metresi ve en kötü ihtimalle çok daha az

onurlu bir şey olduğunu düşünen bir avuç dolusu erkekle rulet

oynamaktan daha iyisini hak ediyorsun. Her an kavga çıkabilecek

veya her an bir servetin kumara yatırılabileceği ya

da birisinin masumiyetini kaybedebileceği bir yerden daha

iyisini hak ediyorsun. Zevk ve yıkımın kırmızı ve siyah, bir

içeride bir dışarıda olduğu bu günah ve ahlaksızlık yaşamından

uzak tutulmayı hak ediyorsun. Sen daha iyisini hak ediyorsun,”

diye tekrarladı. “Benden daha iyi.”

Michael gelmeye devam ederken mavi gözlerin korku

veya asabiyet ya da daha fazla bir şeylerle koyulduğunu

gördü ama kendisine engel olamadı. “Hayatımda dokunduğumda

mahvetmediğim değerli tek bir şey bile olmamıştır,

Penelope. Ve eğer sana da aynı şeyin olmasına izin verirsem

kahrolurum."

Penelope başını iki yana salladı. “Sen beni mahvetmeyeceksin.

Bunu yapmazsın.”

Michael elini onun yanağına uzatarak başparmağını oradaki

inanılmaz pürüzsüz teninde dolaştırdı, bunu yaparken bile onu

bırakmayı daha zorlaştırdığını biliyordu. Başını iki yana salladı.

“Görmüyor musun, altı-peni? Zaten yaptım. Daha şimdiden

seni buraya getirdim, seni bu dünyaya maruz bıraktım. ”

346

Penclope başını salladı. “Sen yapmadın! Buraya ben kendim

geldim. Bu seçimi ben yaptım.”

“Ama eğer ben olmasaydım yapmazdın. Ve en kötü yanı

da...” Michael durdu, daha fazlasını söylemek istemiyordu

ama Penelope elini kaldırdı, onunkinin üzerine koyarak yanağında

tuttu.

“Ne Michael? En kötü yanı ne?”

Onun dokunuşuyla, kendisini yanıp tutuşturmasıyla Michael

gözlerini kapadı.

Bu şekilde olmamalıydı.

Penelope kendisini bu şekilde etkilememeliydi.

Onu bu kadar fazla istememeliydi.

Evlendiği kadından değişip maceracı, heyecan verici hale

gelen bu kadına bu kadar çekilmemeliydi.

Ama gene de öyleydi.

Alnını Penelope’nin alnına bastırdı: onu öpmek, dokunmak,

altına almak ve sevişmek için yanıp tutuşuyordu. “En

kötü yanı, eğer seni geri yollamazsam burada tutmak isteyecek

olmam.”

Penelope’nin sonbahar buğdayının altın rengindeki gür

kirpikleriyle çevrelenmiş gözleri çok mavi, çok güzeldi ve

Michael o gözlerdeki arzuyu görebiliyordu. Penelope kendisini

istiyordu.

Penelope ellerini onun göğsüne koydu, uzun süre orada

tuttuktan sonra yukarı ensesine kaydırdı. Saçlarını güzel,

dayanılmaz dokunuşlarla parmaklarına doladı. Kendi vücudunda

onu hissetmenin, kollarının arasındaki sıcaklığının,

düşüncelerini yakalarken aldığı kokusunun, onun kusursuz

ve yumuşak olduğunu, o an için kendisine ait olduğunu bilmenin

tadını çıkarırken zaman yavaşlamıştı.

“Ve bunun için benden nefret edeceksin.” Michael gö/-

ler'ni kapayarak fısıldadı. “Sen daha iyisini hak ediyorsun.

Benden çok daha iyisini.

“Michael,” dedi usulca. “Daha iyi birisi yok. Benim içm

yok.”

Sözcükler MichaePın içine işlerken Penelope başını vana

eğdi, parmak ucuna kalkarak dudaklarına bir öpücük kondurdu.

Bu Michael’ın o güne dek deneyimlediği en muhteşem

öpücüktü. Penelope'nin kendi dudakları üstündeki dudakları

yumuşak, tatlı ve son derece büyüleyiciydi. Onun için günlerdir

yanıp tutuşuyordu ve Penelope öperek onu sahipleniyordu.

alt dudağını kendi dudaklarının arasına aldı ve Michael

onun için açmcaya kadar bir iki kere dokundu. Diliyle belli

belirsiz araştırınca Michael'ın nefesi kesildi. Penelope’yi

kollarının arasında sarmalayarak sımsıkı kendisine çekti,

kendisi sertleşmişken onu yumuşakça, kendisi çelik gibiyken

ona ipek gibi hissettirecek şekilde sevdi. Penelope nihayet

geri çekildiğinde dudakları şişmiş ve pembeleşmişti ve Michael

hafifçe aralanmış, sözcüklerinin etrafında yuvarlanan

dudaklarından gözlerini ayıramıyordu.

"Bu gece bilardo öğrenmek istemiyorum, Michael.”

Michael o dudaklarda oyalanan bakışlarını kaldırıp gözlerinin

içine baktı. "Öyle mi?”

Penelope günahkâr bir vaatle yavaş yavaş başını salladı.

"Senin hakkında öğreneceğim çok şey var.” Penelope tekrar

öpünce Michael ona karşı koyamadı. Bunu yapabilecek canlı

bir erkek yoktu. Elleri onun elleri üzerinde Penelope’yi sıkı

sıkı kendisine çekti. Kendini kaybetmişti. Karısı kendisini

günaha sokmak için karşısında duruyor, kendisiyle sevişmesini

istiyordu, üzerinde uğraştığı itibarım ve her şeyi riske

atarak...

Ve Michael buna aldırmadığını fark etti.

Penelope’yi aşarak eriştiği gizli bir şalteri indirdi ve duvarı

kendi ekseni üzerinde döndürerek arkasında basamakları

yukarıya; büyük, karanlık bir boşluğa uzanan merdiveni ortaya

çıkardı. Elini avuçları yukarıda Penelope’ye uzatarak kendisiyle

birlikte tırmanma seçimi yapmasına izin verdi. Onu

bu ana. bu deneyime zorladığını düşünmek bile istemiyordu.

Aslında bunun tam tersi olmuş gibiydi, sanki bu cesur kadın

kâşif kendisini çağırıyordu.

Penelope hiç tereddüt etmeden, hiç pişmanlık duymadan

elini onunkine yerleştirince hızla ve neredeyse dayanılmaz

bir arzuya kapıldı. Onu kendisine çekti, iyice öptükten sonra

karanlık merdiven boşluğuna götürdü, arkasından kapıyı kapayınca

karanlığın içinde kaldılar.

“Michael?”

Kendi adını fısıldarken yumuşak, zayıflayan sesi bir denizkızının

çağrısı gibiydi. Penelope’ye dönerek eliyle ellerini

sıktı, kendisiyle durması için ilk basamağa çekti; elinin

altındaki vücudunun duruşunu, kalçalarının yuvarlaklığını,

kamının hafif kavisini severek el yordamıyla belini buldu.

Michael kendisini kaldırıp üstteki basamakta durdurunca

Penelope kesik kesik nefes almaya başladı. Artık dudakları

kendi dudaklarıyla aynı hizaya gelince Michael onun hiçbir

zaman yeterli gelmeyecek bir uyuşturucu gibi gelen tadını

alarak derin, sevgi dolu bir şekilde öptü. Sadece birazcık gen

çekildiğinde Penelope içini çekince aldığı zevkle çıkardığı

ses Michael’m hiç hayal etmediği kadar daha fazlasını istemesine

neden oldu. Michael ağzını yeniden aldığında Penelope

ellerini onun saçlarına götürdü. Buklelerini parmaklarına

doluyor, çekiştiriyor; Michael’ın ağzını en çok istediği

yerlere yönlendirirken onun çırılçıplak olmalarını istemesine

neden oluyordu. Michael bu fantaziyle inleyerek uzaklaştı.

Penelopenin elini eline alarak, “Burada değil. Karanlıkta olmaz.

Seni görmek istiyorum,” dedi.

Penelope onu öptü, göğüslerini göğsüne bastırınca Michael'ın

nefesi kesildi. Onun için, teni için umutsuz hissediyor;

küçük çığlıkları kendisini taştan bile daha tazla sertleştiriyordu.

Penelope sarhoş eden okşamalarından serbest bırakl,

ğı zaman Michael artık sabrının kalmadığını tark elti. Penelope’yi

o anda istiyordu. Derhâl. Hiç duraksamadan. Bu

yüzden onu kollarında kaldırdı ve merdivenlerden yukarıya

taşıdı. Y ıkıma. Zevke.

ON DOKUZUNCU BÖLÜM

Sevgili M...

Bugün yirmi altı yaşındayım. Yirmi altı ve evli değil, annemin

yüksek perdeden söylemekten hoşlandığı sözlere rağmen...

Her geçen saatle yaşlanıyor ve kırışıyorum. Sekiz

y ıl boyunca katıldığım sezonlar ve hiç iyi bir evililik yok..

Needham ve Dolby Malikânesi ’nin en büyük kızı için sefil

bir sicil. Bu sabah kahvaltı sırasında hepsinin gözlerindeki

hayal kırıklığını gördüm. Ama seçeneklerimin ne olduğunu

bildiğimden onların kınamalarını kabul etmeyi kendime yediremedim.

Kız evlat olarak ben gerçekten kötüyüm.

İmzasız

Needham Malikânesi, Ağustos 1828

Gönderilmemiş mektup

Merdivenler mal sahibinin süitine çıkıyordu. Michael geçidin

üst tarafına açılan gizli kapının hemen iç tarafında onu yere

bıraktı, kapıyı arkalarından güvenli bir şekilde kapadıktan

sonra hızlı bir zarafetle odanın esas kapısına doğru ilerledi.

Penolope bundan sonra geleceklere hevesliydi, onu yakından

izledi; tek bir anını bile kaçırmak istemiyordu Michael’ın.

Michael’ın kendisini yatağa götüreceğini düşünmüştü

çünkü bu muazzam kulüpte, erkeklerin ahlaksızlık ve zevk

arayışıyla geldikleri bu yerde mutlaka onun uyuduğu bir yer

olmalıydı. Onunla birlikte uyuyabileceği bir yer. Gerçeklere

350

geri dönmeden ve evliliklerinin karman çorman ve hayatlarının

tamamen yanlış olmasının sebeplerini hatırlamadan önce

başka şeyleri de yapabilecekleri bir yer.

Michael kapıyı kilitleyip tekrar ona döndüğü zaman Penelope

üçlü şöminelerin sıcacık ışığının ve Melek’in zeminine

nazır geniş altın pencerenin aydınlattığı odada kıpırdamadan

duruyordu. Tam anlamıyla bir kavrayış kaplamıştı. Michael

yapmaya hazırlanıyordu... Burada.

Penelope içgüdüsel olarak geri çekilince Michael gözlerinde

ipeksi bir vaat parıltısıyla yavaşça ve kararlılıkla onu

izledi.

“Nereye gidiyorsun?” diye sorunca sesiyle şaşırarak nefesini

tuttu.

Geriye doğru bir adım attı. “Bizi görürler.”

Michael başını iki yana salladı. “Rahatsız edilmeyeceğiz.”

“Nereden biliyorsun?”

Michael kaşını kaldırdı. “Biliyorum.”

Penelope ona inandı. Michael açık bir kararlılıkla büyük,

karanlık odayı aşarak pencereye doğru ağır adımlarla yaklaşırken

kalp atışları kendi kulaklarında uğulduyordu. Kendisine

sahip olacaktı. Ve bu muhteşem olacaktı.

Gergin olduğu ya da utandığı için geri çekilmiyordu. Geri

çekiliyordu çünkü onun tarafından takip edilmek dayanılamayacak

kadar heyecan veriyordu. Michael çok güzel ve zarifti

ve pek çok erkekte eksik olan bir amaçla hareket ediyordu.

Kendisini Michaefa çeken, onu bu kadar çekici kılan şey

kararlılığıydı. İstediği şeyleri takipte acımasızdı. Ve tam şu

anda kendisini istiyordu.

İçi beklentiyle dolarak hareketsiz kaldı. Bir sonraki anda

Michael yanındaydı. Ona uzandı, yanağını avuçlarının arasına

alarak başını kendisine doğru kaldırdı, büyük bir dikkatle

gözlerinin içine baktı. Güçlü bir odaklanmayla. Tamamen

Penelope ’nin üzerinde.

Penolepe bu farkındalıkla heyecana kapıldı. Nefesi kesildi

Michael, “Ne düşünüyorsun?” diye sordu. Okşayarak

?ene hattında dolaştırdığı başparmağının ardından sıcaklık

351

Katıyordu.

“Bana bakış şeklini." dedi gözlerini ondan ayıramadan.

“Bana hissettirdiği...” Sözlerinde kararsızdı, sesi zayıflayınca

Michael eğilip boynunun tabanına, nabzının attığı yere bir

öpücük kondurdu. Başını bir kez daha kaldırdı. “Sana nasıl

hissettiriyor, aşkım?”

“Güçlü hissettiriyor.”

Penelope sözleri söyleyinceye kadar fark etmemişti, Michael

dudaklarının bir tarafı bir gülümseme belirtisiyle kıvrılarak

parmak uçlarını teninde dolaştırıyor, köprücük kemiklerine

sürtüyor, tüm vücuduna dalga dalga zevk yayarak ipek

elbisesinin kenarlarını takip ediyordu.

“Nasıl yani?”

MichaeFın tüm vücudunda dolaştırdığı parmaklarını bakışlarıyla

izlemesiyle, verdiği zevkle derin bir nefes aldı ve,

“Beni istiyorsun,” dedi.

Ela koyulaşarak kahverengi oldu ve sesi buğulu bir hal

aldı. “Evet.”

“Bu bana her şeye sahip olabilirmişim gibi hissettiriyor.”

Michael elbisesinin korsajının göğüslerinde sıkı durmasını

sağlayan fiyongu hafifçe çekiştirince kurdele gevşedi ve

kumaşın esnemesine neden oldu. Parmaklarını etek uçlarının

altından daldırarak dokundu, orada oyalandı.

“Sana istediğin her şeyi veririm. Ne istersen.”

Sev beni.

Bunu değil. Penelope onun bunu veremeyeceğini biliyordu.

Ama daha düşüncesini izleyemeden Michael ellerini

kaldırmış, eldivenlerinin düğmelerini çözüyordu; eldivenleri

yavaş yavaş çıkarırken oğlak derisinin tenine teması, eldiven

giymeyi veya çıkarmayı bir daha asla seks eyleminden başka

bir şey olarak düşünememesini sağlamıştı.

Michael elini esneyen korsajından, kombinezonunun kenarından

içeri soktu. Göğüslerinden birini kavrayarak kumaştan

dışarı çıkardı. Penelope hissettikleriyle inledi ve Michael

eğilip öperek sesi yakaladı.

“Melek’in ışığında uzanmanı ve seninle sevişmeyi istiyo”

Sözcüklerini başparmağıyla göğüs ucuna sertçe dokunarak

ve dişlerini boynundan aşağı sürterek vurguladı. “Ve

sanının bunu sen de istiyorsun.”

* penelope başıyla onaylamaktan kendini alamadı. Veya itir

a f etmekten. “Evet.”

Seninle olduğu sürece.

Michael onu serbest bırakarak boyalı camlı pencereye

doğru döndürdü. Penelope dışanya, Melek’in insanlarla dolu

zeminine bakarken Michael onun düğmeleriyle uğraşıyor,

metodik bir şekilde çözüyordu.

“Bana ne gördüğünü anlat,” diye fısıldadı, dudaklannı

Penelope’nin omuz boşluğuna ateşli ve yumuşak bir şekilde

bastırırken.

“Erkekler var... Her yerde.” Penelope inledi ve hızla çözülen

kumaşı göğsünde yakaladı.

Michael korsesine ulaştı, hızla danteller üzerinde çalışarak

onu kemik ve keten hapisanesinden kurtardı. Penelope

hissettikleriyle göğüs geçirirken Michael pamuklu kombinezondan

okşayarak altındaki vücudu yatıştırdı. Duygulan sırasında

onu sabit tutmak için bir eli pencereye tutundu, böylece

onun tedirgin vücudunu serbest bırakmış olacaktı.

Michael sesi anlamış gibiydi ve Penelope’nin kulağını yalayarak

ellerini elbisenin ve korsenin altına kaydırdı, ardında

zevk dolu iz bırakarak okşuyordu. “Zavallı sevgilim.” diye

fısıldadı, sözleri âdeta güzel bir brendi gibiydi. “İhmal edildin.”

Penelope’ye de öyle geliyordu. Vücudu sanki sadece dokunması

için yanıp tutuşuyordu. Öpmesi için. Onu neredeyse

•stırap veren bir zevke ulaştıran, uzun, ateşli okşamaları için.

“Sadece erkekler mi?” diye fısıldadı Michael, onun dikkatini

yeniden Lucifer’in güzel, kaslı boynunu tasvir eden

alacalı camdan odaya çekerek. Kombinezonunun üzerinden

Söğüşlerini elleriyle kavradı, yukarı kaldırdı ve kendi sıcak

Suçlarında şekillendirdikten sonra zonklayan uçlarını parlaklarının

arasına alıp belli belirsiz sıkıştırdı, sadece doğnı-

Ca vücuduna zevk mızrakları yollamaya yerecek kadar. Pene-

.VV'

lope inledi

“Cevap ver bana. Penelope.”

Penelope karşısındaki manzaraya odaklanmak için kendini

zorladı. “Hayır. Kadınlar da var.

“Peki, ne yapıyorlar?”

Penelope menekşe rengi güzel elbiseli, siyah saçları başının

tepesine toplanmış, bukleleri dökülen bir kadına odaklandı.

“Bir tanesi bir centilmenin kucağında oturuyor.”

O zaman Michael kalçalarını sallayarak baskı yaptı ve Penelope

keşke kat kat kumaş katmanlarıyla ayrılmasak diye

düşündü.

“Başka ne var?”

“Kadın kollarını onun boynuna dolamış.”

Michael onu pencereye karşı destekleyen elini çekerek büküp

kendi boynuna koydu, böylece güzel kıvrımlarına daha

kolay erişebilecekti. “Ve?”

“Ve kadın adamın kulağına konuşuyor.”

“İskambil oyununa mı rehberlik yapıyor?” Parmaklarını

yeniden sıkıştırınca Penelope inleyerek gözlerini kapadı ve

ona doğru döndü.

“Michael,” diye fısıldadı kendisini öpmesini dileyerek.

“Adımı bu şekilde söylemeni seviyorum. Bana Michael

diyen tek kişi sensin,” dedi. Ona istediğini vermeden önce

diliyle derin ve yumuşak bir şekilde kollarında kıvranmaya

başlayıncaya, göğüslerini sihirli ellerine bastırıncaya kadar

okşadı.

“Bundan nefret ediyorsun,” diye itiraz etti Penelope.

“Bende kolumu kaldıracak hal bırakmadın.” Hafifçe boynunun

yumuşak tenini emdi. “Bana biraz daha kadından bahset.”

Penelope tekrar pencereye dönerek bir kez daha odaklanmaya

çalıştı. Partnerinin doğruca korsajmın içini görmesini

sağlamak için kadının öne eğilmesini izledi. Adam gülümseyerek

eğilip köprücük kemiğine bir öpücük kondurduktan

sonra kadının uyluğu ve baldırı boyunca yukarı kaydırdığı el»

sonunda elbisesinin eteklerinin altında kayboldu.

354

penelope geriye Michael’a doğru yay gibi gerildi. “Oh,

adam kadına dokunuyor...”

Michael’ın parmakları bu sözlerle hafifledi, belli belirsiz

okşayışlarının yumuşaklığıyla Penelope karanlık odada her

ikisinin de çırılçıplak olmalarını diledi.

“Neresine dokunuyor?”

“Altından...” Michael’ın eli aşağı, onun için yanıp tutuşan

yere doğru hareket edince durdu. Michael yumuşakça

okşayarak merkezi bulunca son sözü içini çekerek söyledi.

“...Eteğinin.”

“Böyle mi?” Etek kumaşlarına rağmen Michael'ın dizi

onun uylukları arasında yolunu buldu, elini oradaki sıcaklığa

kaydırıp avucunun kenarıyla orayı titreştirerek daha geniş

araladı.

Penolope’nin başı geriye onun omuzuna düştü. “Bilmiyorum.”

“Sen ne düşünüyorsun?”

“Umarım onun iyiliği içindir,” diye fısıldadı Michael okşarken.

Michael arkasından alçak sesli bir gümbürtüyle güldü.

“Ve adam için.”

Penelope gözlerini kapadı. Michael'ın elleri uyum içinde

hareket ediyor; biri göğsüyle oynuyor, tahrik ediyor, diğeri

uyluklarının arasını ustalıkla okşuyordu. Okşamalar birkaç

dakika daha devam ettikten sonra Penelope onu hissetmenin

zevkini çıkararak içini çekti ve ona mümkün olduğunca uşuiak

için kendini geriye bastırdı. Michael onun hareketleriyle

sallanarak kulağına tısladı.

“Eğer böyle yapmaya devam edersen onları daha fazla izlemen

mümkün olamayacak, sevgilim."

“Artık onları izlemek istemiyorum, Michael."

“Öyle mi?”

Meraklı soru omzundan, Michael'm dişlerini tenine sun

|üğü yerden gelmişti. Başını iki yana sallayarak onun daha

■yi erişebilmesi için başını yana doğru eğdi. “Hayır" dı>c

itiraf etti. “Ben seni izlemek istiyorum."

Michael'ın parmaklan uyluklarının arasında harika bir

şeyler yapınca göğüs geçirdi. “Lütfen."

“Peki." dedi Michael ve Penelope sözlerindeki dalga geçen

gülümsemeyi duydu. “Madem bu kadar güzel bir şekilde

istiyorsun...”

Penelope'yi kendine çevirdi. Bakışları elbisesinin kumaşını

göğsünde hâlâ tuttuğu yerde oyalandı. “Elbiseyi bırak,

Penelope." diye emretti, sözleri sıvı gibiydi ve Penelope daha

sıkı tuttu.

“Peki ya...”

“Seni kimse göremez."

“Ama...”

Michael başını iki yana salladı. “Birisinin seni görmesine

izin vereceğimi hayal bile etme, benim muhteşem sevgilim.

Buna izin verirsem onları öldürmeyeceğimi düşünme bile.”

Öylesine sahiplenen sözlerdi ki Penelope bunlardan zevk

almaktan kendini alamadı. Ona şimdiye dek hiç kimse muhteşem

dememişti. Kendisini sahiplenmekle hiç kimse zerre

kadar ilgilenmemişti. Ama bu anda Michael kendisini istiyordu.

Penelope soyunması için yakaran gözlerle bakmasından

hoşlanarak uzun süre onu izledikten sonra kumaşı bıraktı,

elbisesinin çorapları hariç odanın loş ışığında ve kocasının

karşısında çırılçıplak bırakarak düşmesine izin verdi.

Michael kıpırdamıyor, gözlerini onun vücudunda dolaştırıyordu.

Bakışlarını nihayet yüzüne çevirdikten sonra büyük

bir saygıyla, “Hayatımda gördüğüm en güzel şeysin,” dedi.

Ayağının dibindeydi, botlarını ve uzun külotunu çıkararak

sadece çoraplarıyla bıraktı. Çorapları boyunca yukarı kadar

bacaklarını okşarken ipekliyle teninin buluştuğu yerde oya'

landı. Penelope hissettikleriyle soluk soluğa kalınca oradaki

cildini yaladı.

“Çoraplara bir zaafım var, hayatım. İpekli ve pürüzsün

tıpkı senin en yumuşak yerin gibi.”

Penelope kızardı, onları teninde hissetmeyi sevdiğin* 1,1

r a f etmek istemiyordu, ona evlendikleri geceden bu yana ba

356

•aklarındaki satenin temasından sanki onun dokunuşlarıymış

ibi keyif aldığım söylemek istemiyordu.

^ “Görüyorum ki sen de seviyorsun,” diye takıldı ve Penelope

onun kıvrımlı dudaklarını uyluğunda hissetti.

“Ben senden hoşlanıyorum,” diye fısıldadı Penelope. bir

elini onun başının arkasına yerleştirerek parmaklarını yumuşak

buklelerinin arasına soktu.

Michael bunun üzerine doğruldu, çoraplarını çıkarmayı

bırakarak onu şiddetle ve harika bir şekilde öptü. "Kıvrımların

son derece kusursuz ve tenin yumuşak.” Eliyle yukarı

doğru sıvazlayarak göğsünü alt tarafından avucuna aldı.

“Çok güzel ve dolgun.”

Michael’ın sözleri aklını başından alıyordu. Dokunuşlarından

bile daha kötü etkisi vardı. Penelope ona. onun öpüşüne

doğru yay gibi gerildi ve Michael nefesini, sözlerini, düşüncelerini

yok etti. Dudakları ve diliyle onunkileri okşuyor,

hayal bile edemeyeceği zevkler vaat ediyordu. Öpmesine son

verdiği zaman Penelope itiraz etmeyi unutarak içini çekti ve

onun geriye çekilerek hızlı hareketlerle giysilerini çıkarmasını

ve kendisine dönerek durduğunda pencerenin ötesindeki

gazinodan gelen ışığın MichaePı bir renk mozaiği ve dokusu

haline getirmesini izledi. Uzun bacakları ve bükümlü kasları,

dar kalçaları ve geniş omuzlan ve... Hayır. Ona öyle bakmamalıydı.

Bunu istemesinin zararı yoktu. İnanılmaz merak

etmesinin zararı yoktu. Sadece tek bir hızlı bakış.

Aman Tanrım.

Penelope birdenbire utanarak elleriyle çıplaklığını örttü.

“Yapamayız... Ben değildim... Beklenen bu değildi...”

O zaman Michael ender görülen yırtıcı bir tebessümle gülümsedi.

“Sinirli misin?”

Penelope değilmiş gibi yapması gerektiğini biliyordu. Michael

muhtemelen bir sürü kadınla bunu yapmıştı. Ama Penelope

sinirliydi. “Biraz.”

Michael onu kaldırarak odanın bir tarafındaki alçak bir

Şezlonga taşıdı, kucağına yerleştirdi ve şiddetli, araştıran bir

öpüşmeyle nefesini keserek tüm çekingenliğini ortadan kal

dırdı. Penelope onun alt dudağını yalayarak hafifçe emdi

Michael haşin bir solumayla geri çekildi.

Penelope’nin gözleri büyüdü.

“Üzgünüm... Dudağım henüz iyileşmedi.”

Penelope geri çekilerek elini kaldırıp Michael’ın saçların,

geriye doğru düzeltti ve diğer yaraları arayarak yüzünü inceledi*

"Sana vurmasına izin vermemelisin,” diye fısıldayarak

varanın yanına yumuşak bir öpücük kondurdu.

“Eve gidemeyeceğim ve seni yatağa götüremeyeceğim

gerçeğini aklımdan çıkarmanın tek yolu buydu.” Michael

elini uzun, güçlü bir okşamayla onun kolundan aşağı indirdi.

“Beni korkutuyorsun.” Dudakları buruk bir tebessümle

kıvnlırken parmaklarıyla Penelope’nin bileğinin, dirseğinin,

omuzunun yumuşak cildini okşayıp sıvazladı.

“Bu nasıl mümkün olabilir?”

“Senden küçük lezzetler alamam, aşkım. Seninle sadece

tıka basa doyabilirim. Dayanılmazsın.” Penelope’nin omzuna

bir öpücük kondurdu, oradaki teni yıkamak için dili dışarıdaydı.

“Oyun zarı tıkırtısı gibisin. Oyun kâğıdı karmak gibi.

Senin için arzudan kıvranıncaya kadar beni çağırıyorsun."

Sözler Penelope’nin boynunun dibinde çok hafif bir fısıltı halinde

geliyordu. “Sana kolaylıkla bağımlı hale gelebilirim."

Sözler kalbini çarptırmıştı. “Peki, bu kötü mü?”

Michael gülünce kahkahanın gürültüsü kamında ve göğüslerinde

titreşti. “Benim için evet. Çok çok kötü.” Pene*

lope’yi uzun uzun ve yavaşça öptü. “Ve senin için de öyle.

Benden sana dokunmamamı istedin. Senin isteklerine saygı

göstermek istiyordum.”

Bunların Penelope’nin istekleri olmamasının dışında..

Gerçekte değillerdi. Hep Michael’ın kendisine dokunmasını

istemişti, hatta bunu yapmamasını söylediği zaman bile. Michael

onun zayıflığıydı. Michael ona dokunarak konuşmaktan

kurtarmıştı, Penelope içini çekinceye kadar parmaklarıyla

göğüs ucuyla oynarken o da ellerini Michael’ın saçlarının

arasına kaydırdı.

358

Penelope geri çekilince onun koyu, güzel gözleriyle karşılaştı.

“Michael.” diye fısıldadı. Michael gözlerini ayırmadan

onu kaydırıp sanki hiç ağırlığı yokmuş gibi kaldırdı, elini uyluğundan

aşağı dolaştırarak bacaklarını açtırmak için baskı

yaptı.

Tuhaf fikir bir skandaldi. Bir rüya.

Sadece çok kısa bir an tereddüt ettikten sonra MichaelTn

sessiz talimatlarına uyarak ata biner gibi üstüne çıktı. Michael

konuştuğunda sesinde gurur ve zevk vardı. “Benim maceraperest

güzelim...”

Penelope bunun abartı olduğunu biliyordu. Çok güzel değildi.

Ama bu gece kendisini güzel hissediyor ve onun isteğini

göz ardı etmeyi aklına bile getirmiyordu. Yeni pozisyonu

ona, onun geniş sıkı omuzlarına, nefes alırken inip kalkan

geniş göğsüne tam olarak erişmesini sağlamıştı ve ellerini

kocası olan bu muhteşem, yakışıklı adamın üstüne yerleştirmekten

kendini alamadı.

Michael onun dokunuşuyla zevkle inledi ve göğüsleri

ağzının hizasına gelene kadar onu kaldırdı, göğüs uçlarına

doğru tek bir uzun, sürekli akım halinde hava üflüyordu. Penelope

kararlılıkla kendi üzerinde duran bakışlarının yönünü

takip ederek göğüs uçlarının -önce biri, sonra diğeri-dayanılamacak

kadar sertleşerek ve sancıyarak gerilmesini izledi.

Michael ’ın ağzını kendi üstünde istiyordu.

“Dokun bana,” diye fısıldadı.

Michael çoktan başlamıştı, Penelope bu korkunç, muhteşem

zevkten öleceğini düşününceye kadar yaladı ve emdi.

Ellerini saçlarının arasından geçirerek Michael geri çekilip

ağzını diğerine, yerleştirinceye kadar orada tuttu; ihmal edilmiş

göğsü uzun, güzel darbelerle yaladıktan sonra dudaklarını

etrafında kapadı ve Penelope’ye tam olarak istediğini

verdi.

Dudaklarıyla çekmesi, diliyle yalaması, dişlemesi esnasında

kollarının arasında kıvranıyordu. Ulu Tanrım! Zevki

bir usta gibi sanat ve beceriyle yönlendiriyordu. Ve Penelope

asla ve asla sona ermesini istemiyordu. Michael sonunda geri

js s

çekilerek onu üzerinde daha yukarıya, daha yakınına kaldırdı.

gövdesinin yumuşak tenine sıcak bir öpücük kondurduktan

sonra üzerinde aşağıya kaydırdı ve bir kez daha ağzım

aldı. Dizlerini altına sokup göğsünde sımsıkı tutarken parmaklarını

saçlarının arasına dolaştırınca tokaları yozlaşmış

odanın zeminine saçıldı.

Ağzını boynuna indirerek nabız noktasının üstündeki hassas

cildi yalayınca Penelope göğüs geçirerek bir kez daha

ismini söyledi, zevkten uyuşmuş gibi hissediyordu. Michael'dan

önce varlığını bilmediği bir zevk. O olmasa asla bulamayacağı

bir zevk.

“Michael.” İç geçirerek ismini söyledi.

Michael gülümsedi; kendinden memnun, tam anlamıyla

erkeksi bir tebessümle elini sırtından çekerek aralarına kaydırdı.

Penelope bakışlarını bu hain, hareketiyle b ü y ü le n d iğ i yağmacı

ele çevirdi, o sırada parmaklarıyla onun tam merkezini

okşuyordu, o kadar hafifti ki sanki Penelope’yi araştıracak

sonsuz zamanları varmış gibiydi. Penelope hayatında hiçbir

şeyi bu kadar çok istememişti.

Michael parmaklarını kıpırdatınca Penelope ona doğru kımıldanarak

elini onun gövdesinden aşağı indirdi, çekinerek

vücudunun en merak ettiği kısırıma koydu.

Penelope’nin eli sıcak çeliğine yerleştiği zaman Michael

nefesini içine çekti. “Penelope... Sözcük bir iniltinin içinde

kayboldu.

Penelope ona dokunmak, onu öğrenmek, kendisine verdiği

zevki ona vermek istiyordu. “Bana nasıl olduğunu göster,

öğ re t bana.”

MichaeFın zevkten gözleri koyulmuştu, diğer elini indirerek

Penelope’ye rehberlik etti, ona nasıl dokunacağını, nasıl

okşayacağını gösterdi. Uzun ve hoş bir şekilde inlediği za'

man Penelope öne eğilerek usulca yanağından öptü, teninde

fısıldayarak, “Bu bilardodan çok daha ilginç.” dedi.

Michael bu sözlere haşin bir şekilde güldü. -Daha fazla

hemfikir olamazdım.”

“Çok pürüzsüzsün, dedi Penelope uzunluğunu okşarken

hayretle. Çok sert. O dokunurken Michael gözlerini kapadı

ve Penelope yüzünde oynaşan zevkten keyif alarak onun

yüzünü seyretti.

Başparmağını sıkı sıkıya ucuna sürtünce Michael gözlerini

yarı aralayarak inledi. “Bunu tekrar yap.”

Penelope yaptı, araştırmasına devam ederken Michael onu

kendisine çekerek derin ve uzun uzun öptü. Elini onunkinin

üstüne koydu; nasıl hareket edeceğini, nerede oyalanacağını,

ne kadar baskı uygulayacağını gösterdi. Michael başını arkaya

eğmiş kısa kısa, acı dolu soluklar alıyordu.

“Böyle iyi mi?”

Michael soruya homurdandı. “Mükemmel. Durmanı hiç

istemiyorum.” Durmak hiç ilgisini çekmiyordu. Michael’ın

zevk aldığını izlemek hoşuna gidiyordu. Sonunda Michael

onu sert bir hareketle çekip kendisinden uzaklaştırdı.

“Artık yapma. Tekrar senin içine girmeden olmaz.”

Bu sözlerle Penelope’nin yanakları kızarınca Michael alçak

sesle ve sevgiyle güldü.

“İçinde olmak istemem seni utandırıyor mu güzelim?”

Penelope başını iki yana salladı. “Beni senin içimde olmanı

istiyor olmam utandırıyor. Leydiler böyle şeyler düşünmezler.

”

Michael onu kabaca öptü. “Senin müstehcen düşüncelerini

susturmayı hiç istemem. Aslında her birini duymak istiyorum.

Hepsini gerçekleştirmek istiyorum.”

Parmaklarını sebatla hareket ettirip uylukları arasında harikulade

şeyler yapınca Penelope nefes nefese kaldı.

“Michael. Daha.”

“Daha ne, güzelim?” Parmak uçlarını onun istediği yerin

Çarşısına yerleştirdi, dokunmaktan ziyade dalga geçiyordu.

'Buraya mı daha?”

Penelope inleyince ismini tekrarlamadan, sesindeki >aanyı

duymadan önce uzaklaştırdı. “Veya belki de buraya

aha? ’ Uzun parmağını derinlere kaydırınca Penelope inledi

“Her yere.”

“Ne kadar hırslı, açgözlü bir kadınla evlenmişim.” d

ga geçerek onu öptü, derin derin yaladı, ağzını a raştırıp

kıpırdatmadan tuttu, tüm bu sırada parmakları küçük hain

daireler çiziyor, ona belli belirsiz dokunuyordu. Kaşını kaldırdı

ve ikinci parmağı da uzun, yavaş zevk akışında birinCj

parmağa katıldı.

“Burası mı?”

“Evet." dedi nefes nefese, Michael yaklaşmıştı.

“Burası mı?” Değiştirdi. Daha yakındı. Penelope dudağını

ısırdı. Gözlerini kapadı. “Evet.”

“Burası?”

Çok yakın...

Penelope tamamen hareketsizdi. Durmasını istemiyordu.

“Burana dokunmak hoşuma gidiyor, Penelope,” diye fısıldadı,

hain eli araştırırken. “Biçimini keşfetmeyi, benim için

ne kadar ıslandığını hissetmeyi seviyorum.” O parmaklar bir

kez daha okşadı, fısıltıları devam ediyordu. Elini kıvırdı, o

muhteşem yeri tehdit ederek çevreledi. “Seni araştırmayı seviyorum.”

“Bul onu...” diye fısıldadı Penelope, sessiz kalması mümkün

olmamıştı.

“Neyi bulayım, aşkım?” Tamamen masum davranıyordu.

Hain, yalancı...

Penelope kendisini güçlü hissederek onun bakışlarını karşıladı.

“Ne olduğunu biliyorsun.

“Hadi birlikte bulalım.”

Bu kadarı fazlaydı. Penelope ikisinin arasına uzandı, onun

elini yakaladı ve nihayet sonunda oraya yönlendirdi. Michael’ın

üzerine eğilip gözleriyle karşılaştığında içindeki yoğun

zevki, buna sıkı sıkıya bağlı arzuyu gördü. Penelope’nin bileğinden

tutarak yönlendirdiği parmaklan yumuşak buklelerin

arasına kaydı; gizli kıvrımlarını ayırıyor, büküyor, çevresinde

dolaşıyordu. Başparmağıyla sıvazlayarak uzun ve yavaşça

hain bir çember çizince Penelope kendi akıl sağlığından

kuşkulandı.

Michael zevkin ağırlığı altında verdiği mücadeleyi izliyor.

parmaklarıyla olduğu kadar sözleriyle de sataşıyordu.

“Orası mı sevgilim? İyi hissettiğin yer orası mı?”

“Penelope onun hain, tahrik eden sözlerine ve hain, tahrik

eden parmaklarına yeniliyor; ona doğru hareket ederek fısıltıyla

yanıtlıyordu. Ve sonra kendisine tam istediği şekilde dokunuyor,

mükemmel bir şekilde çevresinde dolaştırıyor, tam

olarak gerekli ölçüde baskı yapıyordu. Sanki Penelope’nin

vücudunu ondan daha iyi biliyor gibiydi. Sanki Penelope’nin

vücudu ona aitti.

Ve belki de öyleydi.

Michael’ın uzun, güzel parmaklarından biri içinin derinliklerine

kayarak avucunun kenarıyla bir noktayı titreştirince

keskin, neredeyse dayanılmaz bir zevkle onun ismini seslendi.

Onun dokunuşlarıyla sarsılırken inanılmaz bir şeylerin

gerçekleşmek üzere olduğunu biliyordu.

“Michael,” diye fısıldadı ismini, daha fazlasını istiyordu.

Her şeyi istiyordu. Arzu ve tutkuyla doldu, kendi en gizli kısmına

dokunmaya hiç son vermemesini istiyordu. Artık ona

ait olan kısmına.

“Beni bekle,” diye fısıldayarak Penelope’nin bacaklannı

daha fazla ayırdı. Ona daha yakından baskı yaptı, parmaklarını

oradan ayırırken yerine sert, uzun aletini yerleştirdi ve

Penelope’ye sürtünürken kulağına uzun bir soluk verdikten

sonra fısıldadı. “Tanrım, Penelope... Ateş gibisin. Güneş gibi.

Ve seni arzulamaktan kendimi alamıyorum. İçinde olmak ve

hiç ayrılmamak istiyorum. Sen benim yeni ahlaksızlığımsın.

aşkım... Şimdiye dek yaşadığını her şeyden daha tehlikelisin.”

Daha derinlere kaydı, dişlerini sıkarak kendi aletini onun

girişine yerleştirdi, Penelope’nin boşluk hissettiği yere...

Michael'a ihtiyaç duyduğu yere. Penelope daha yakınına sokuldu,

Michael’ı hissetmekten hoşlanıyordu. Onu daha derinlerde

istiyordu.

Michael durdu. “Penelope.” Penelope gözlerini açtı, onun

Çjddi koyu gözlerine baktı. Michael aşağı eğildi, dudaklarını

a arak uzun uzun, yavaşça, vaat dolu bir öpüşle öptü.

"Kendini itibarını kaybetmiş hissettiysen çok üzgünüm

aşkım... Bu anda seninle alakalı son derece değerli bulmadığım

hiçbir şey yok. Bunu bil.”

Çarpıcı ve hakikatle dolu bu sözlerle Penelope’nin gözleri

yaşla doldu.

Başını salladı. "Biliyorum.”

Michael bakışlarını ayırmadı. “Öyle mi? Sana ne kadar değer

verdiğimi görebiliyor musun? Bunu hissediyor musun?”

Penelope gene başını salladı, tek bir damla yaş süzüldü,

yanağından aşağı yuvarlanarak Michael’ın omzunun pürüzsüz

tenine düştü. Michael ellerinden birini onun yanağına götürerek

tuzlu izi başparmağıyla sildi. “Sana tapıyorum,” diye

fısıldadı. "Keşke hak ettiğin adam olabilseydim.”

Penelope kendi elini kaldırarak yanağında duran elini yakaladı.

“Michael... Sen o adam olabilirsin.”

Michael bu sözler üzerine gözlerini kapadı. Onu kendisine

çekerek derin, yürek burkan bir şekilde öptükten sonra ikisinin

arasına uzanıp Penelope’nin içinin derinliklerinde zevkin

toplandığı o harikulade yeri arayarak buldu. Uzun dakikalar

boyunca okşadı ve elini tekrar tekrar, mükemmel, neredeyse

dayanılmaz bir ritimle çevresinde dolaştırd. Ta ki Penelope

kendisini ona bastırıp zevkin doruğuna ulaştığını hissedinceye

kadar.

Penelope daha zirveye erişemeden önce durdu, onun yeniden

dünyaya dönmesine izin verdikten sonra yeniden bastırdı

ve tekrar duraksadı. Penelope hayal kırıklığıyla bağırdı. “Michael...”

Michael onu boynunun yan tarafından öperek kulağına

fısıldadı. “Bir kere daha. Bir kere daha ve bunu almana

izin vereceğim. Beni almana izin vereceğim.”

Bu sefer eşiğe ulaştığı sırada tam boşalmak üzereyken

Michael tek, yumuşak bir darbeyle onu esneterek içine girdi.

Onu doldurarak. Muhteşem bir şekilde. Ve Penelope kayboldu.

uçurumun üzerinde, onun kollarının arasında güvenli.

birlikte sarsılırlarken onun adını seslenerek daha fazlası

için yalvardı ve Michael ona artık nefes alamayıncaya kadar:

konuşamayıncaya, Penelope kendi kollarının arasında yığılmaktan

başka hiçbir şey yapamayıncaya kadar tekrar tekrar

verdi.

Penelope yi uzun süre tuttu; elleriyle yumuşakça, cömertçe

ve sabırla sırtını okşuyordu.

Michael ’ı sevmekten asla vazgeçmeyecekti.

Kendisine verdiği büyük zevk için değil ama şu anda

sunduğu dayanılmaz yumuşaklık için. Sertleşmiş ve tatmin

olmamış halde bütünüyle içinde dururken kendisini nazikçe

okşadığı, sanki dünyada olduğu sürece hep yapmış gibi ismini

fısıldadığı için. Kendi zevkini yaşamak için beklemiş,

önce Penelope’ninkinden emin olmak istemişti.

Michael bu yönünü saklamak için çok uğraşmıştı ama işte

tüm şefkatiyle buradaydı.

Penelope bunu seviyordu. Michael ’ı seviyordu. Ve o bunu

hiçbir zaman kabul etmeyecekti.

Bu düşünceyle dondu, başını kaldırırken onun bakışlarıyla

karşılaşmaktan korkuyor, kendi düşüncelerini sezmesinden

endişeleniyordu. Michael etrafındaki ellerini sıkılaştırdı.

“Canını acıttım mı?” Soru haşindi, sanki bu fikre katlanamıyormuş

gibiydi.

Penelope başını iki yana salladı. “Hayır...”

Michael onun altında kıpırdanarak uzaklaşmaya çalıştı.

“Penelope... Bana izin ver... Seni incitmek istemiyorum.”

“Michael.”

Ve sonra konuşmaktan korktuğu için -eğer kendisine konuşmak

için izin verirse Michael’ın duymak istemediği bir

Şey söyleyebileceğinden çok korkuyordu- onun üzerinde

hareket ederek hafifçe kendisini yükseltti ve tekrar üzerine

oturdu. Michael’ın başını arkaya eğmesi, gözlerini kısması.

dişlerini kenetlemesi, kararlı bir şekilde kendini kontrol

etmesi hoşuna gidiyordu. Hareketi tekrarlayarak fısıldadı.

‘Dokun bana.”

Bu sözlerle Michael kontrolü bıraktı ve nihayet, nihayet

^•pırdandı.

Hareket edince Penelope içini çekti ve Michael tüm /e\k

v« mükemmeliyetle derinlere, iyice derinlere hareket etti

Birlikte hareket ediyorlardı; Michael’in elleri onun kalçalarında,

ona rehberlik ederken Penelope ellerini onun omuzlarına

koydu ve onun üzerinde kendisini yükseltti. “Daha...”

diye fısıldadı. Bir şekilde tartışmasız olarak onun vereceği

daha fazla bir şeyler olduğunu biliyordu.

Ve Michael daha uzun, daha derin hareketlerle cevap verdi.

“Güzel Penelope... Çok ateşli, çok yumuşak ve muhteşem,”

diye fısıldadı kulağına. "Kollarımın arasında dağıldığını

görünce zevkten ölebileeeğimi düşündüm. Orgazm olurken

çok güzel görünüyorsun. Seni tekrar o noktaya getirmek

istiyorum... Tekrar tekrar.” Sözlerini kendisini içeri iterek;

sırtını, omuzlarını okşayarak vurguladı. Ellerini aşağı indirerek

kalçalarını kavradı ve üzerinde ona yol gösterdi.

“Michael, ben...” Ve Michael Tn elleri onun üzerinde,

aralanndaydı ve çok derinlerdeydi ve Penelope cümlesini

tamamlayamadı çünkü yeniden o tuhaf, olağanüstü zevk eşiğine

gelmişti ve başka hiçbir şeyi buna erişmek kadar istememişti.

“Söyle bana,” diye fısıldadı Michael haşin bir ifadeyle.

Daha sert, daha hızlı iterek ona istediğini bilmediği her şeyi

verdi. İhtiyaç durduğu her şeyi.

Seni seviyorum.

Nedense vücudu zevkle kaplanırken bu sözleri söylemekten

kendisini alıkoydu. Michael onunla birlikte eşikten yuvarlanırken

karanlık odada ismini haykırdı.

YİRMİNCİ BÖLÜM

Sevgili M...

Biraz düşünceli bir ruh hali içindeyim, o günden bu vana

altı yıl geçti: “Leighton Fiyaskosu" babam böyle demekten

hoşlanıyor ve ben üç evlenme teklifini geri çe\’irdim. Her biri

bir öncekinden daha az çekici...

Bununla birlikte annem beni bayan terzisi dükkânlarına

ve leydilerin çay saatlerine götürmeye devam ediyor, sanki

birkaç metre ipekli veya biraz bergamot kokusu bir şekilde

geçmişimi silebilirmiş gibi. Bu sonsuza kadar böyle devam

edemez, öyle değil mi?

Daha da kötüsü ben bir hayalete mektuplar yazmaya ve

günün birinde postayla cevaplarının geleceğini hayal etmeye

devam ediyorum.

İmzasız

Dolby Konağı Kasım 1829

Gönderilmemiş mektup

“Bektaşi üzümü kreması...”

Penelope başını Michaerın omzundaki sarı saçlarının yayıldığı

yerinden kaldırmadı. “Pardon, anlayamadım?"

Michael sıcak eliyle omurgasından aşağı doğru okşayınca

vücuduna zevk ürpertileri yayıldı. “Çok kibar."

Michael şezlongun kenarından eğildi, henüz ondan ayrılmayı

düşünmüyordu ama eğer bir şeyler yapmazsa Penelope’nin

üşüyeceğini biliyordu. Karısını elde etmek için acele

ederken yerde yığın halinde bıraktığı İrak ceketini yakalad

\e lacivert yünlüyü ikisinin üzerine örttü.

Penelope ceketin altında ona sokulunca yumuşak ve ipek,

si dokunmasıyla Michael soluğunu tuttu. “Bektaşi üzümü

kreması.*' diye tekrarladı.

“İnsanın karısına böyle demesi pek hoş değil." dedi Penelope

hafif bir tebessümle, gözlerini bile açmadan. “Gerçi

biraz önce yaptıklarımızdan sonra senin üzerinde bir parça

Bektaşi üzümü kreması olabilirim."

İnanılmaz saçmaydı ama Michael gülmekten kendini alamadı.

Böyle saçma bir şeye gülmeyeli ne kadar olmuştu acaba?

Bir ömür boyu.

“Komik kız," dedi ona daha sıkı sarılarak. “Bektaşi üzümü

kreması benim en sevdiğim pudingtir.”

Bunun üzerine Penelope durdu, parmakları göğsündeki

güzel tüy karmaşasında hareketsiz kaldı. Michael elini aldı

ve dudaklarına kaldırarak çabucak parmak uçlarını öptü.

“Frambuaz kremasını da severim. Ve ravent kremasını da.”

Penelope başını kaldırdı, sanki Michael biraz önce dünyayı

sarsan bir şey itiraf etmiş gibi mavi gözleriyle onunkileri

araştırdı. “Bektaşi üzümü kreması.”

Michael aptal gibi hissetmeye başlamıştı. Penelope onun

favori pudingiyle pek ilgilenmiyordu. “Evet.”

Penelope geniş ve güzel bir tebessümle gülümseyince artık

aptalca hissetmedi. Kendisini bir kral gibi hissediyordu.

Penelope başını bir kez daha onun göğsüne yerleştirdi, göğüsleri

Michael’ın göğsünde kışkırtıcı bir ritimle inip kalkıyordu.

Penelope daha sonra sadece, “Ben şeker pekmezi severim."

deyince Michael onunla tekrar sevişmek istedi. Tatlı

hakkında konuşmak nasıl böyle bir afrodizyak olabilirdi?

Michael elini tekrar omurgasından aşağı gezdirdi, yuvarlak

kalçalarında kavis çizerek onu kendisine çekti, Pcnelope’yi

hissetmeyi seviyordu. Şakağından öptü.

“Bunu hatırlıyorum."

Michael o ana kadar hatırlamamış, o söz edince Falconvvell

mutlaklarında yüzü şeker pekmeziyle kaplanmış yuvarlak

yüzlü küçük bir Penelope görüntüsü hızla ve net bir

şekilde aklına gelmişti. Bu yapışkan anıyla gülümsedi. “Sen

aşçımızı kâseyi yalamana izin vermesi için ikna ederdin."

Penelope utanarak yüzünü göğsüne gömdü. “Yapmazdım.”

“Evet, yapardın.”

Penelope başını iki yana sallayınca ipek gibi saçları Miehael’ın

tıraş olmamış yanaklarındaki kısa sakallara takıldı.

“Belki kaşıkları. Ama kâseleri asla. Leydiler kâse yalamazlar.”

Michael bu uygun düzeltmeye gülünce derin gürültü her

ikisini de şaşırttı. Orada uzanıp Penelope’yle birlikte gülmek

iyi geliyordu. Uzun, çok uzun zamandır hissetmediği kadar

iyi. Hatta bunun kıyamet kopmasından ve Penelope'nin kendisi

için duyduğu biraz hüsnüniyeti tamamen yok etmesinden

önceki son sessiz anları olduğunu bilmesine rağmen.

Penelope’ye ikinci kolunu da dolayarak sıkı sıkı tutarken

düşünce kafasında yankılanıyordu.

Penelope şimdilik onundu.

“Görünüşe göre maceran başarılı oldu.”

Penelope başını kaldırdı, çenesini avuçlarına yerleştirdi

ve alayla parıldayan mavi gözleriyle Michael’a baktı. “Bir

sonrakini sabırsızlıkla bekliyorum.”

Michael elini uyluğuna kaydırarak ipek çorabının üst tarafıyla

oynadı. “İstemekten neden çekiniyorum acaba?”

“Ben şans oyunu oynamak istiyorum.”

Penelope’yi aşağıdaki kumar odalarından birinde yeşil çuhanın

üzerine atmadan önce fildişi zarı öperken hayal etti.

“Kumarda oyunu kazanamayacağını biliyorsun."

Penelope gülümsedi. “Rulet için de öyle diyorlar."

Michael tebessümüne aynı şekilde karşılık verdi, “öyle

oluyor. Sen sadece şanslıydın.”

‘Yirmi üç numara...”

Ne yazık ki zarda sadece on ikiye kadar toplanabiliyor.”

.w

Penelope hafifçe omzunu silkince ceket solgun, mükemmel

omzundan kaydı. “Sonuna kadar direneceğim.”

Michael başını öne doğru eğerek çıplak tenine bir öpücük

kondurdu. “Zar oyununun icabına bakacağız. Ben hâlâ bu geceki

maceradan kendime gelmeye çalışıyorum, tilkicik.”

Ve yarın beni yanında istememenin tüm sebeplerim hatırlayacaksın.

Penelope gözlerini kapayarak hatırlatılan anılarla zevkle

içini çekti ve Michael onun sesiyle sertleşen arzusunu saklamak

için onun altında kıpırdandı. Onu tekrar istiyordu. Ama

kendisini kontrol edecekti.

Kalkmaları gerekiyordu.

Kendini kalkmaya ikna edemedi.

“Michael?” Penelope gözlerini yeniden açtığında gözleri

gökyüzü gibi masmaviydi. İnsan o gözlerin içinde kendisini

ebediyen kaybedebilirdi. “ Nereye gittin?”

“Ne zaman nereye gittim?”

“Şeyden sonra... Her şeyini kaybettikten sonra.”

Michael’ın her tarafını bir tiksinti ürpertisi kapladı. Ona

cevap vermek istemiyordu. Evliliklerinden pişman olması

için ona daha fazla sebep vermek istemiyordu.

“Hiçbir yere gitmedim. Londra’da kaldım.”

“Neler oldu?”

Bu ne biçim soruydu. Pek çok şey olmuştu. Pek çok şey

değişmişti. Onun bilmesini istemediği bir sürü şey. O kadar

ki onun bunların bir parçası olmasını istemiyordu.

Kendisi de bir parçası olmak istemediği pek çok şey.

Derin bir nefes aldı, kalkmak için ellerini Penelope’nin

beline koydu. “Bunları duymak istemezsin.”

Penelope onun üzerinde kendini yukarı çekti; elleri onun

göğsünde, hareket etmesini engelledi. ”Bunları duymak istiyorum.”

Gözlerini ona dikerek kalkmasına izin vermedi.

Geri çekilmesine izin vermemek için.

Michael kaderine boyun eğerek tekrar yattı. “Ne kadarını

biliyorsun?”

“Bir şans oyununda her şeyi kaybettiğini biliyorum.”

Penelope o kadar yakındı, mavi gözleri o kadar kararhydı

ki Michael’m içini hızla pişmanlık kapladı. Penelope’nin

kendi hatalarını bilmesinden nefret ediyordu. Kendi utancını.

Onun için başka birisi olmak isterdi. Yeni birisi. Ona layık

birisi.

Ama belki hikâyeyi ona anlatırsa, eğer her şeyi bilirse bu

onun çok fazla yaklaşmasını engellerdi. Belki de Michael’ı

bu kadar endişelenmekten kurtarırdı.

Çok geçti.

Kendisini düşünceden kurtararak belli belirsiz fısıldadı.

“Yirmi bir oyununda.'''’

Penelope bakışlarını başka tarafa çevirmedi. “Çok gençtin.”

“Yirmi bir. Sahip olduğum her şeyle bahis oynamaya yetecek

kadar büyüktüm.”

“Çok gençtin,” diye tekrarladı Penelope üstüne basa basa.

Michael tartışmadı. “Her şeyle kumar oynadım. Mirasta

kural konulmamış her şeyle. Nesiller tarafından zorunlu kılınmayan

her şeyle. Tıpkı bir aptal gibi.” Penelope’nin onaylamasını

bekledi. Yapmayınca üsteledi. “Langford, her şeyi

masaya koyuncaya kadar dürterek, alay ederek beni git gide

daha fazla teklif sürmeye itti ve kazanacağımdan emindim.”

Bunun üzerine Penelope başını iki yana salladı. “Nasıl bilebilirdin

ki?”

“Bilemezdim, değil mi? Ama akşam için yanıp tutuşuyordum,

peş peşe eller kazanacaktım. Seri galibiyetler kazandığın

zaman bu... Sevinçten havalara uçulur. Her şeyin değiştiği,

mantığın uçup gittiği bir noktaya gelirsin ve kaybetmen

mümkün değil gibi gelir.” Artık uzun zamandır kilit altında

tuttuğu anıların yanı sıra sözcükler serbestçe dökülüyordu.

“Kumar bazıları için bir hastalıktır. Ve ben de öyleydim.

Tedavisi kazanmaktı. O gece kazanmaya son veremedim.

*a ki kazanma bitip her şeyi kaybedinceye kadar.” Penelo-

Pe kendinden geçmiş bir dikkatle onu izliyordu. “Langford

eni kışkırtıyor, giderek daha fazla teklif sürmeye ikna ediyordu...”

"Neden sen?” Kaşlarının arasında çizgi, sesinde öfke vardı

ve Michael uzanarak oradaki kırışan teni düzeltti. "Sen

çok gençtin!”

"Tüm bilgileri edinmeden beni savunmak için fazla çabuk."

Dokunuşu burun eğrisini izledi.

"Bunu o inşa etmişti. Araziler, para, her şey. Babam iyi bir

insandı ama öldüğü zaman mülkler olabileceği kadar başarılı

değildi. Ama Langford'ın üzerinde çalışması, daha varlıklı

kılması için yeterince mal vardı ve öyle yaptı. Miras bana

kaldığında markilik onun kendi topraklarından daha değerliydi.

vazgeçmek istemiyordu.”

"Açgözlülük bir günahtır.”

Tıpkı intikam gibi.

Michael durdu. Yüzlerce, binlerce kez yeniden canlandırdığı.

çok uzun zaman önce geçmişte oynanan oyunu düşünüyordu.

"Bana sonunda benden her şeyi aldığı için ona

teşekkür etmemi söyledi,” dedi. Ses tonundaki küçümsemeyi

engelleyememişti.

Penelope uzunca bir süre sessiz kaldı, mavi gözleri ciddiydi.

"Belki de haklıydı.”

"Değildi.” Michael’ın Langford’m soluduğu havaya kızmadığı

tek bir günü olmamıştı.

"Eh, belki minnettarlık biraz fazla kaçıyor. Ama onun

engellemelerine rağmen nasıl ayağa kalktığını düşün. Onun

haksızlıklarına nasıl göğüs gerdiğini düşün. Onlara galip geldiğini.”

Penelope ısrarlı bir şekilde nefesi kesilerek konuşuyordu

ve Michael buna bir kez daha hayran oldu ve nefret etti.

"Sana bir seferinde beni bir kahraman yapmamanı söylemiştim,

Penelope. Yaptığım hiçbir şey... bendeki hiçbir şey...

kahramanca değil.”

Penelope başını iki yana salladı. "Yanılıyorsun. Sende düşündüğünden

çok daha fazlası var.’

Michael ceket cebindeki kâğıtları, o sabah harekete geçirdiği

planı düşündü. Tüm bu yıllar boyunca beklediği intikamı.

Penelope çok yakında kendisinin bir kahraman olmadığını

görecekti.

“Keşke doğru olsaydı. ”

Senin için...

Düşünce aklından çıkmıyordu.

Penelope eğilerek yaklaştı, bakışları ciddi ve tereddütsüzdü.

“Görmüyor musun, Michael? Artık eskiden olacağından

çok daha fazlası olduğunu görmüyor musun? Ne kadar daha

kuvvetlendiğini? Ne kadar daha güçlü olduğunu? Eğer o an

olmasaydı, seni bu şekilde değiştirmeseydi. hayatını değiştinneseydi

burada olmayacaktın.” Sesi alçalarak fısıltı halini

aldı. “Ve ben de olmayacaktım.”

Michael onun etrafındaki kollarını sıktı. “Eh, bu da bir

şey.”

Penelope konuyu değiştirmeden önce uzun süre düşüncelerinin

içinde kaybolarak orada yattılar.

“Peki ya oyundan sonra? Daha sonra neler oldu?”

Michael hatırlayarak tavana baktı. “Bana bir gine"‘ bıraktı.”

Penelope başını kaldırdı. “Senin kurtuluşun.”

Onun akıllı karısı.

“Onu harcamayacaktım. Ondan hiçbir şey almayacaktım.

Ta ki ondan her şeyi alıncaya kadar.

Penelope dikkatle onu izliyordu. “İntikam.”

“Sırtımdaki giysilerimden ve cebimdeki bir avuç bozuk

paradan başka hiçbir şeyim yoktu. Beni Temple buldu. İkimiz

okulda arkadaştık ve bir maç için ona para ödeyecek

herkes için dövüşüyordu. Boks yapmadığı gecelerde barda,

sokaklarda zar oyunları oynatıyorduk.”

Penelope’nin kaşları çatıldı. “Tehlikeli değil miydi?”

Michael gözlerindeki endişeyi görünce onun yumuşaklığı,

tatlılığı için içinde bir yerler sızladı. Oradaki varlığı, hikâyeyi

anlatırken kollarının arasında durması bir kutsamaydı. Sanki

kendi endişesiyle ve alakasıyla MichaelT kurtarabilirdi.

Michael’ın uzun bir geçmişi barındırması ve Penelope’nin

hu günah ve ahlaksızlık yaşamını hak etmemesinin dışında.

Yirmi bir şilin değerinde olan eski İngiliz altını, (e.n.)

Bundan çok daha fazlasını hak ediyordu. Çok daha iyisini.

Michael tek omuzunu silkti.

"Ne zaman dövüşüp ne zaman kaçacağımızı çok çabuk

öğrendik.”

Penelope elini onun yüzüne götürerek iyileşmekte olan

dudağına hafifçe dokundu. “Hâlâ dövüşüyorsun.”

Michael gülümsedi, sesi kasvetli bir hal alıyordu. “Ve kaçtığımdan

bu yana uzun zaman oldu.”

Penelope’nin bakışları pencerenin üzerinden titreşti, gece

ilerliyor, ötedeki avizeler yavaş yavaş sönüyordu.

"Peki ya Melek?”

Michael elini uzatıp sarı saçlarından uzun bir tutamı eline

aldı, parmaklarının arasından geçirirken kendisine dolanma

şekli hoşuna gidiyordu.

"Dört buçuk yıl sonra Temple ve ben işimizde mükemmelleştik...

Zar oyunlarımız oyunculara bağlı olarak bir yerden

diğerine taşmıyordu ve bir gecede hepsi de sonuç için bahse

giren yirmi otuz kişi oluyordu. Elimde bir tomar para bulunuyordu

ve oyunu bitirmek zorunda kalabileceğimizin veya

soyguna uğrama riskinin an meselesi olduğunu biliyorduk.”

Penelope'nin saçlarını bıraktı ve başparmağını yanağına sürdü.

"Ne zaman duracağımı bilme konusunda hiçbir zaman iyi

olmadım. Her zaman bir oyun daha, zarı bir kez daha atmak

isterdim.”

"Oyunlar üzerinde bahse giriyor muydun?”

Penelope'nin sözlerini duymasını isteyerek gözlerinin içine

baktı. İçinde vaatle. "Dokuz yılldır bahis oynamadım.”

Penelope’nin gözlerinde anlayış alevlendi. Gurur da vardı.

"Langford'la kaybettiğinden beri.”

"Bu. masaların beni çağırmasını değiştirmiyor. Zarları

daha az cazip kılmıyor. Ve rulet çarkı döndüğü zaman nerede

duracağına dair her zaman tahmin yürütüyorum.”

"Ama asla bahis oynamıyorsun.”

"Hayır. Ama başkalarının yapmasını seyretmeye bayılıyorum.

O gece Temple birkaç kere bırakmamız gerektiğini

söyledi. Oyunun şuursuzlaştığını söyledi ama ben bir saat

574

daha, iki saat daha gidebilirdim ve onu erteleyip durdum. Bir

zar atışı daha. Bir bahis turu daha. Bir oyun daha.” Anıların

içinde kaybolmuştu.

“Adamlar bir anda ortaya çıktılar ve silahlan değil de sopaları

olduğu için şükretmeliydik. Fildişi zarları atan adamlar

daha ilk bela işaretiyle kaçtılar ama kaçmasalardı da onlara

bir şey olmazdı.”

“İstedikleri şendin.” Penelope’nin sözleri fısıltıyla söylenmişti.

Michael başını evet anlamında salladı. “Kazandıklarımızı

istiyorlardı. Bin sterlin. Belki daha da fazla.”

Bir sokakta hiç kimsenin yanında taşımaması gerektiği

kadar fazla para.

“Elimizden geldiğince dövüştük ama iki kişiye karşı altı

kişiydi... Dokuz kişi gibi geliyordu.” Güldü, sesi belli belirsizdi.

“On dokuz gibi desek daha uyar.”

Penelope hiç eğlenmiyordu. “Onlara parayı vermeliydin.

Hayatından daha değerli değil.”

“Akıllı karım benim. Keşke orada olsaydın.”

Penelope’nin yüzü bembeyaz oldu. Michael onun ağzını

aşağı eğerek çabucak bir öpücük kondurdu.

“Ben buradayım. Ne yazık ki senin için, sağ ve salim olarak.”

Penelope başını iki yana salladı, onun ısrarı Michael’ın

içinde tuhaf bir şeyler olmasına neden oluyordu. “Şakasını

bile yapma. Neler oldu?”

“Tam işimizin bittiğini düşünürken Tanrı bilir nereden

çıkmış bir araba sallanarak yanaştı ve Temple'ın ebatlarında

ve daha iri bir tabur adam ortaya çıktı. Bizim tarafımıza katıldılar,

düşmanları yendiler ve serseriler kuyruklarını bacaklarının

arasına kıstırıp kaçarken Temple ve ben kurtarıcımı/la

tanışmak üzere bir arabanın içine fırlatıldık.”

Penelope hikâyeyi önceden anlamıştı.“Chase.”

“Düşmüş Melek’in sahibi.

“Ne istiyordu?”

İş ortakları. Oyunları yönetecek birileri. Emniyeti sağla\

acak birileri. Aristokrasinin hem şaşaasını hem de bayağıj,.

âımı anlayacak adamlar."

Penelope uzun bir soluk saldı.

"Bizim hayatımızı kurtardı."

Michael o ilk karşılaşmanın, kaybettiği her şeyi yeniden

elde etmek için bir şansı olabileceğini fark ettiği zamanların

anılarına dalmıştı. “Gerçekten."

Penelope yukarı doğru meylederek onu şişmiş dudağından

öptü, dilini çıkararak oradaki bereyi yaladı. “O yanılıyor.”

Michael’m dikkati tekrar ona döndü. “Chase mi?”

Penelope onaylamak için başını salladı. “Bana bir borcu

olduğunu düşünüyor.”

“Öyle görünüyor...”

“Ben ona borçluyum. Seni kurtardı. Benim için."

Penelope tekrar öpünce Michael soluğunu tuttu, kendi

kendine bunun okşamalarına bir yanıt olduğunu söylüyordu.

Ellerini Penelope'nin saçlarının arasına sokarak onun minnetini,

rahatlamasını ve yerine yerleştiremediği başka bir şeyi...

Harikulade bir ayartmayı tattı. Böyle bir şeyi hak etmediğinden

emindi. Saçlarının arasında bir elini yumruk yaptı, öpüşmeden

geri çekilirken umutsuzca devam edebilmeyi istiyordu.

Ama ona izin veremezdi-kendisine izin veremezdi-; ona

tam olarak kim olduğunu, ne olduğunu hatırlatmadan bir an

daha devam edemezdi.

“Her şeyi kaybettim, Penelope. Her şeyi. Toprakları, parayı,

evlerimin içindekileri... Babamın evlerinin. Bana onları

hatırlatan her şeyi kaybettim.”

Uzun bir sessizlik oldu. Sonra usulca, “Seni kaybettim,"

dedi.

Penelope başını kaldırarak bakışlarıyla onu sabitledi. “Yeniden

oluşturdun. İki katına çıkardın. Daha da tazla.

Michael başını salladı. “En önemli kısmını değil...”

Penelope hareketsiz kaldı, sanki onun planlarını unutmuştu.

Kendi gelecekleri.

“İntikamın.”

"Hayır Saygı. Toplumda bir yer. Karıma verebilmem geA

.

reken şeyler. Sana verebilmem gereken şeyler.”

“Michael...”

Penelope’nin sesindeki sitemi duydu, duymazdan geldi.

“Dinlemiyorsun. Ben sana göre biri değilim. Hiçbir zaman

o adam olmamıştım. Sen benim hatalarımı hiç yapmamış birini

hak ediyorsun. Unvanlarıyla, saygınlığıyla ve ahlakıyla

sana paravan olacak ve oldukça mükemmel birini.” Durdu:

Penelope’nin sözleriyle kollarının arasında bu şekilde kaskatı

olmasından, kendi gerçeklerine direnmesinden nefret

ediyordu. Onu kendi gözlerine bakmaya zorladı, kendini zorlayarak

geri kalanları söyledi.

“Keşke o adam olsaydım, altı-peni. Ama değilim. Görmüyor

musun? Bunlardan hiçbirine sahip değilim. Seni hak edecek

hiçbir şeyim yok. Senin mutlu kılmak için hiçbir şey.”

Ve Yüce Tanrım, senin mutlu olmanı istiyorum. Seni mutlu

etmek istiyorum.

“Neden böyle düşünüyorsun?” diye sordu Penelope. “Sende

çok şey var. Benim ihtiyaç duyabileceğimden çok daha

fazlası.”

Yeterli değil.

Yeniden kazanması mümkün olamayacak kadar çok şey

kaybetmişti. Yüzlerce eve, yirmi kat fazla paraya, toparlayabileceği

tüm zenginliklere sahip olabilirdi ve bu hiçbir zaman

yeterli olmayacaktı. Çünkü bunlar hiçbir zaman geçmişini,

pervasızlığını, başarısızlığını silmeyecekti. Bıı onu hiçbir zaman

Penelope’nin hak ettiği adam yapmayacaktı.

“Eğer seni benimle evlenmeye zorlamasaydım...” diye

başlayınca Penelope lafını kesti.

“Sen beni hiçbir şey yapmaya zorlamadın. Seni ben seçtim.”

Penelope buna inanıyor olamazdı. Michael başını iki yana

salladı.

“Gerçekten görmüyorsun, değil mi? Ne kadar olağanüstü

°lduğunu.”

Bu sözler üzerine Michael yüzünü başka tarata çevirdi.

Sözlerdeki yalan üzerine.

“Hayır. Bak bana." Sözleri sertti ve Michael bakmaktan

başka çare bulamadı. Penelope’nin gözleri çok maviydi. Çok

dürüsttü.

“Servetini kaybettiğin zaman bir şekilde tüm saygınlığım

da kaybettiğini düşünüyorsun. Ama bu servet nesiller boyunca

başka erkeklerin bir araya toparladığı para ve topraklar

değil miydi? Bu onların başarısıydı. Onların onuruydu. Senin

değil. Sen ..." Michael kelimedeki saygıyı duydu. Penelope’nin

gözlerinde gerçek hislerini gördü. “Sen kendi geleceğini

kendin kurdun. Kendini adam ettin. "

Güzel, romantik bir duyguydu ama yanlıştı. “Yani gecenin

köründe bir kadını kaçıran, kendisiyle evlenmeye zorlayan,

onu araziler ve intikam için kullanan bir adam demek istiyorsun

ve sonra da... Bu gece onu Londra’nın en efsanevi

kumarhanesinde çırılçıplak soyan biri mi?” Kendi sesindeki

küçümsemeyi duyarak yüzünü başka yöne, odanın yüksek tavanıyla

örtülmüş karanlığa doğru çevirdi. Kendisini batağa

aitmiş gibi hissediyordu. Penelope’nin giyinmesini ve kendisinden

uzak durmasını istiyordu.

“Tanrım. Sana yemin ederim bir daha şerefini lekelemeyeceğim.

Çok üzgünüm, Penelope."

Penelope yıldırılmayı kabul etmedi. Elini onun çenesine

koyarak bir kez daha kendisine bakmaya zorladı.

“Bunu kirli bir şeymiş gibi söyleme. Bunu ben istedim.

Zevk aldım. Ben şımartılacak bir çocuk değilim. Seninle yaşamak

için evlendim ve bu, sen, bunların hepsi yaşamaktır.”

Durdu ve ışıldayan, güzel bir tebessümle gülümsedi ve bu

tek tebessümde yoğrulmuş sevinç ve üzüntü fiziksel bir darbe

oldu. “Bu gece kendimi onursuz veya suiistimal edilmiş

hissettiğim tek bir an bile olmadı. Aslında kendimi oldukça...

tapınılmış hissettim.”

ö y le y d i çünkü Penelope 'ye tapıyordu.

“ Sen daha iyisini hak ediyorsun."

P e n e lo p e ’nin kaşları çatıldı. Kendini toparladı ve anka

ı Michael'm ceketine sarınarak şezlongdan kalkî

;% b I e m e y e n T “ sin. Beni k.nlmas.n, isten d iğ in değcrli

eşyalarını koyduğun yüksek bir rafa yerleştirmenden nefret

ediyorum. Ama ben o şeref yerini istemiyorum. Oradan nefret

ediyorum. İncitme korkusuyla beni orada terk etme şeklinden

nefret ediyorum. Sanki hiç kuvveti olmayan bir tür

porselen bebekmişim gibi beni kırnaktan korkuyorsun. Şahsiyetsiz

bir bebek gibi.”

Kalkarak Penelope’ye doğru yürüdü. Onun şahsiyeti olmadığını

hiçbir zaman düşünmemişti. Aslında eğer biraz

daha kişilikli olsaydı, kendisini çıldırtabilirdi. Ve kuvvete gelince

Penelope Yunan mitolojisindeki Atlas’tı. Küçük, güzel,

üzerinde kendi ceketinden başka bir şey olmayan bir Atlas.

Michael ona doğru davranınca geriye doğru bir adım attı.

“Hayır, yapma. Daha bitirmedim. Benim bir şahsiyetim

var, Michael.”

“Olduğunu biliyorum.

“Hem de bir hayli.”

Michael 'm hiç havai bile etmediği kadar.

“Evet.”

“Ben mükemmel değilim. Eninde sonunda tek elde edeceğim

şeyin eşit derecede mükemmel bir kocayla, yalnız bir

evlilik olduğunu anladığım zaman mükemmellikten vazgeçtim.“

Öfkeden titriyordu ve Michael onu kollarının arasına

çekmek isteyerek ona doğru davrandı ama Penelope onun

dokunmasına izin vermeyi reddederek geri çekildi.

“Ve mükemmel olmama konusuna gelince, eh, bunun için

Tanrı’ya şükrediyorum. Bir zamanlar kendi sahamda mükemmel

bir hayatım vardı ve çok sıkıcıydı. Mükemmel fazla

temiz, fazla kolaydır. Artık mükemmel olmak istemediğim

kadar mükemmel olanı da 'istemiyorum. Ben kusurlu olmak

istiyorum. Beni ormanda omzuna atan ve bunun macerası

için beni kendisiyle evlenmeye ikna eden adamı istiyorum.

Soğuk ve sıcak, inişi ve çıkışı olan adamı istiyorum. Bir erkekler

ve leydiler kulübü, bir gazino ve başka her ne inanılmaz

yer varsa işleten kişiyi. Seninle kusurlarına rağmen mı

evlendiğimi sanıyorsun? Seninle kusarların nedeniyle evlen

dim, seni aptal adam. Senin muhteşem, dayanılmaz, çileden

çıkaran kusurların için."

Bu tabii ki doğru değildi. Onunla evlenmişti çiinkii başka

seçeneği yoktu.

Ama Michael onun gitmesine izin verecek değildi. Onu

kollarına almanın ne kadar harikulade olduğunu henüz keşfetmişken

bu olmazdı.

“Penelope?"

Penelope ellerini indirince ceketi açılarak boynundan dizlerine

kadar tek bir uzun, dar şeriti açıkta bıraktı.

“Ne?”

Eğer üzerinde çorap ve ceketten başka bir şey olmayan

görüntüsüne kapılmamış olsaydı Michael onun sesindeki aksiliğe

gülerdi.

Penelope derin bir nefes aldı, kumaş muhteşem göğüslerini

gözler önüne sermekle tehdit ediyordu.

“Bitirdin mi?”

“Olabilir," dedi daha fazlasını söyleme hakkını saklı tutarak.

“İstediğin zaman çok zor olabiliyorsun, biliyorsun."

Güzel sarı kaşlarından birini kaldırdı. “Eh. Eğer bu tencere

dibin kara seninki benden kara değilse, bilmiyorum nedir."

Michael ona doğru davranınca bu sefer kendisini yakalamasına

izin verdi. Kendisini kollarının arasına almasına:

güzel, kıvrımlı vücudunu kendi vücuduna bastırmasına izin

verdi.

“Ben senin için fazla kusurluyum,” diye fısıldadı şakağında.

“Sen benim için mükemmel bir şekilde kusurlusun.”

Penelope yanılıyordu ama Michael bu konuda daha fazla

düşünmek istemiyordu. Bunun yerine, “Bir kumarhanede çırılçıplaksın,

sevgilim,” dedi.

Penelope’nin kendi göğsünde boğulan cevabında Michael

sözleri duymaktan çok hissetti. “Buna inanamıyorum."

Ceket kumaşının üzerinden aşağı doğru sırtını okşarken

Penelope'nin kendi kıyafetini giydiğini düşünerek gülümsedi.

"Ben inanabiliyorum benim tatlı, maceraperest leydim.”

Sarışın başının tepesinden öptü, elini ceketin içine kaydırınca

kendi temasıyla vücuduna yayılan ürpertisine hayran olarak

güzel göğsünü avuçladı.

“Her gün benim giysilerimin altında çırılçıplak olmanı isterdim."

Penelope gülümsedi. “Her gün kendi giysilerimin altında

çıplak olduğumu biliyorsun, değil mi?”

Michael inledi. “Böyle şeyler söylememeliydin. Bundan

böyle seni hep çıplak olarak düşünürsem ne yapacağım ben?”

Penelope bir kahkahayla uzaklaştı ve giyinmeye başladılar.

Michael kendisine her uzandığında Penelope eline vuruyordu.

“Yardım ediyorum.”

“Engel oluyorsun.”

Elbisesinin önündeki küçük krem rengi fiyongu düzeltirken

Micheal da aynaya bakmadan kravatını bağladı. Ebediyetin

geri kalanında her gün mutlulukla Penelope'yle birlikte

giyinebilirdi. Ama yapmayacaktı.

Senin yalanlarını keşfederse olmaz. Fısıltı zihninde yankılanıyordu.

“Bu su mu?” Penelope lavabonun yanındaki köşede duran

sürahiyi işaret etti.

“Evet.”

Kâseye su doldurdu ve bileklerine kadar ellerini içine daldırdı.

Ellerini sadece yıkamıyor, soğuk sıvının içine yerleştiriyordu.

Uzunca bir süre Michael kendisini izlerken gözlerini

kapayarak derin bir nefes aldı. İki. Üç. Ellerini çıkardı ve

suyu silkeleyerek geriye Michael'a döndü. "Sana söylemem

gerektiğini hissettiğim bir şey var.”

Michael zar, kâğıt ve başka her tür kumar oynatarak geçen

dokuz yılda yüzleri okumayı öğrenmişti. Asabiyeti ve neşeyi,

hileyi, yalanı ve öfkeyi, insanların duygu yelpazesindeki diğer

her noktayı tanımlamayı öğrenmişti. Penelope'nin bakışlarını

dolduran duygudan başka her şeyi; asabiyetin, se\ incin

heyecanın altında gizlenen duyguyu. Garip bir şekilde,

daha önce hiç görmemiş olduğu halde duygunun tam olarak

» ı

nc olduğunu biliyordu. Aşk.

Bu düşünceyle soluksuz kalarak doğruldu. Aym anda korku,

arzu ve üzerinde düşünmek istemediği bir duyguyla tükeniyordu.

Kabul etmek istemediği bir duygu. Penelope’ye

kendisine inanmamasını söylemişti. Onu uyarmıştı. Ve kendi

akıl sağlığı için onun kendisini sevdiğini söylemesine izin

veremezdi. Bunu çok istediğini fark etti. Bu yüzden en iyisini

vaptı. Tahrik olmaya direnerek ona yaklaşıp hızlı bir öpücük

için kollarının arasına çekti, uzatmak için can attığı bir

öpücük. Zevk almak için. Kendisini kaplayan güçlü duyguyu

dönüştürmek için.

“Geç oldu, sevgilim. Bu gece daha fazla konuşmak yok.”

Penelope'nin gözlerindeki duygu şaşkınlığa dönüştü ve

Michael'ın içi kendinden nefret duygusuyla doldu. Ne yazık

ki bu da bilinen bir duygu haline geliyordu.

Onu kapının vurulması kurtardı. Michael saati kontrol

etti; neredeyse sabahın üçü olmuştu, ziyaretçi için çok geçti

ki bunun tek bir anlamı vardı. Haber.

Hızla odayı aşarak kapıyı açtı ve diğer adam daha konuşma

fırsatı bulamadan Cross’un yüzünü okudu.

“Buraya mı geldi?”

Cross’un gri ve esrarengiz bakışları Michael’ın omuzu

üzerinden önce Penelope’ye gitti, sonra tekrar Michael’a

döndü. “Evet.”

Penelope’ye bakamıyordu. Yakındaydı, nefis kokusu tarafından

muhtemelen son kez sarmalanacak kadar yakındaydı.

“Kim geldi?” diye sorunca Michael cevap vermek istemedi.

hatta onun bilmesi gerektiğini bildiği halde istemedi. Bir

kez öğrenirse onu sonsuza kadar kaybedeceğini biliyordu.

Sakin ve kayıtsız kalmaya çalışarak Penelope’ye baktı. On

yıl önce kendisi için belirlediği tek hedefi hatırladı.

“Langford.”

Sözcükler odaya çökerken Penelope kasıldı. “Bir hafta."

dedi usulca. Anlaşmalarını hatırlayarak başını salladı. “Michael.

Lütfen. Yapma.

Michael kendisine engel olamıyordu. Şimdiye dek tek is-

4 % .

,ediği şey buydu. Penelope’ye kadar.

“Sen burada kal. Birisi seni eve götürecek.” Odadan çıktı,

arkasından kapadığı kapının sesi ötedeki karanlık, boş koridorda

silah gibi yankılandı ve attığı her adımla yaklaşan

şeylere karşı mukavemetini arttırarak kendini hazırladı. Tuhaf

bir şekilde ilave güç gerektiren şey, Langford’la -hayatını

koparıp kendisinden alan adam- yüzleşmek değildi. Penelope’yi

kaybetmekti.

“Michael!” Koridorda peşinden gelmişti ve onun dudaklarından

dökülen kendi ismindeki ızdırabı duymazdan gelemeyerek

arkasına döndü. İçgüdüsel olarak onu umutsuzca

bundan korumak istiyordu.

Onu kendisinden korumak.

Penelope hızla ve öfkeyle kendisine geliyordu ve Michael

onu yakalamaktan başka bir şey yapamadı, kollarının arasında

yukarı kaldırdı. Penelope, onun yüzünü ellerinin arasına

alarak gözlerinin içine baktı.

“Bunu yapmak zorunda değilsin,”diye fısıldadı başparmağıyla

acı veren izler bırakarak Michael’m yanaklarını okşuyordu.

“Falcomvell’e sahipsin... ve Melek var... ve onun

hayal bile edemeyeceğinden çok daha fazlası. Öfkeden, intikam

ve kinden çok daha fazlasına sahipsin. Bana sahipsin.”

Bakışlarını inceledikten sonra acı acı usulca. “Seni seviyorum,”

dedi.

Michael içinden kendisine bu sözleri istemediğini söyledi

ama bir kez söylenince Penelope’nin dudaklarındaki sesiyle

her tarafını kaplayan mutluluk neredeyse dayanılmazdı. Gözlerini

kapayıp Penelope'yi şiddetle ve vicdanını inceleyerek

öptü. Onun tadını, tenini, kokusunu, bu anı sonsuza dek hatırlamak

istiyordu. Dudaklarından ayrılıp onu yere bırakınca

geriye adım attı, ona dokunduğu zaman mavi gözlerinde yanan

parıltıya sevgiyle dolarak derin derin nefes aldı. Penelo-

Pe ye yeterince dokunmamıştı. Eğer geri döncbilseydi. çok

daha fazla dokunurdu.

Seni seviyorum. Fısıltı tüm kışkırtıcılığıyla her tarafında

^nkılanıyordu. Başını iki yana salladı. “Yapmamalısın.”

vo

Arkasına döndü, onu karanlık koridorda bırakarak g e ç m j.

şivle yüzleşmeye giderken geriye bakmayı reddetti. Ayrıldı,

ğını kabul etmeyi reddetti. Neyi kaybettiğini.

www. f acebook. com/groups/ekitaphane

HASRET =)

İM

YİRMİ BİRİNCİ BÖLÜM

Sevgili M...

Hayır... Bunu artık yapmayacağım.

İmzasız

Needham Malikânesi. Ocak 1830

Yırtılmış mektup

Bourne bu anı yüzlerce, binlerce kez hayal etmişti. Zihninde

sahneyi canlandırmıştı, Langford’un Melek’te Michael'ın

hüküm sürdüğü krallığın büyüklüğü ve gücü karşısında cüceleşmiş

olarak endişeli ve tek başına oturduğu özel bir oyun

salonuna giriyordu. Tüm bu süre boyunca dokuz yıllık öfke

ve hüsranın nihayet sonuna geldiği bu anda, zaferden başka

bir şey hissedeceği bir kere bile aklına gelmemişti. Ama

kulübün ana katından uzaktaki lüks özel süitin kapısını açıp

içeri girdiği ve kadim düşmanının duygusuz bakışlarıyla karŞdaştığı

zaman Michael’ın hissettiği şey zafer değildi, hayal

kırıklığıydı. Ve öfke... Çünkü şimdi bile, -dokuz yıl sonrabu

adam hâlâ Michacl’ı soyup soğana çeviriyordu. Bu gece

kendisinden karısıyla olan geleceğini çalıyordu ve bunun devam

etmesine izin verilemezdi.

Langford hafızasında daima geniş yer tutmuştu. Bronz

teni, beyaz dişleri, büyük yumruklarıyla istediği şeyi hiç tereddüt

etmeden alan türden bir adamdı. Hiç geriye bakmaksızın

yaşamları mahveden türden bir adam. Ve \aklaşık on

M sonra Langford değişmemişti. Her zaman olduğu kadar

XKS

sağlıklı ve dinçti, saçları biraz daha kırlaşmıştı ama kaim

boynu ve geniş omuzları aynıydı. Yıllar ona iyi davranmıştı

Michael bakışlarını Langford’un elinin yeşil kadife masada

düz olarak durduğu yere çevirdi. Kendine has tavırlarını hatırlıyordu,

ilave kâğıt istemek veya kazanmasını kutlamak

için elini yumruk yaparak ahşaba vururdu. Michael genç bir

adamken, masaları henüz öğrenirken o eli izler ve mutlak

kontrolüne gıpta ederdi.

Gidip doğruca Langford’ın karşısındaki sandalyeye oturdu

ve sessizce bekledi.

Langford’ın çuhanın üzerindeki parmakları seğirdi. “Gecenin

köründe adamların tarafından zorla buraya getirilmeye

itiraz ediyorum.”

“Bir davetiyeyi yanıtlayacağını düşünmemiştim.”

“Haklıydın.” Michael yanıtlamayınca Langford içini çekti.

“Beni buraya Falconwell hakkında böbürlenmek için mi

çağırdın?”

“Diğer konuların yanı sıra.” Michael elini ceketinin cebine

attı, Tommy’nin doğum belgesini çıkararak parmaklarını

kâğıdın üzerinde gezdirdi.

“İtiraf etmeliyim ki Marbury kızıyla Falconwell için bile

olsa evlenmeye tenezzül etmene şaşırdım. Asıl istediğinin o

olduğunu sanmıyorum.” Durdu. “Ana hedef topraklardı, öyle

değil mi? Aferin. Hedefe giden her yol mübahtır sanırım.”

Bu sözlerle Michael dişlerini sıktı. Bu, yolculuğun başında

evlilikleri için yaptığı tanımlamaya çok yakındı. Kendisinin

de Langford kadar canavar olduğunu hatırlatan bu yankıdan

nefret etti.

Yapma bunu. Penelope’nin sözleri, yalvaran isteği yankılanırken

kıpırdamadan durdu; parmaklarına değen kâğıdın

yıpranmış kenarlarını hissediyordu.

Düşündüğünden çok daha fa zla şeye sahipsin. Michael

elinde köşeli kâğıdı çevirirken karısının sözlerini, daha fazlası

için yakaran mavi gözlerini düşündü. Daha iyi. Değerli..

Seni seviyorum... Penelope’nin kendi intikamına karşı son

silahı.

386

Merak Langford’ı sabırsız yapmıştı. “Hadi, evlat. Nedir

bu?”

Bu kısa, hızlı sözlerle Michael yeniden yirmi bir yaşında

olmuştu, bu adamı ezmek isteyerek ona bakıyordu. Ancak bu

sefer bunu yapacak gücü vardı. Bir bilek hareketiyle mektubu

mükemmel bir hedeflemeyle masaya savurdu.

Langford mektubu yakaladı, açtı, okudu. Bakışlarını kaldırmadı.

“Bunu nereden aldın?”

“Benim topraklarımı aldın ama gücümü alamadın.”

“Bu beni mahveder.”

“Bu benim en büyük umudum.” Michael zafer anı için

bekliyordu. Başını mektuptan kaldırmadan ve yenilgisini kabul

etmeden önce diğer adamın yüzünde şaşkınlık ve üzüntü

belirmesi için... Ama Langford sararmış parşömenin üzerinden

Michael’la göz göze geldiğinde gözlerinde parıldayan

yenilgi değildi. Hayranlıktı.

“Bu anı ne zamandan beri bekliyordun?”

Michael şaşkınlığını gizlemek için bakışlarını perdeleyerek

kendisini sandalyesinde arkaya yaslanmaya zorladı.

“Benden her şeyi aldığından beri.”

“Sen her şeyini bana kaybettiğinden beri,” diye düzeltti

Langford.

“O zamanlar ben daha çocuktum, arkamda sadece bir avuç

oyun vardı,” dedi Michael öfkesi artarak. “Artık öyle değil.

Artık oyunu senin yönlendirdiğini biliyorum. Senin çevirdiğini,

teİc muazzam bir bahis oluncaya kadar kazanmama izin

verdiğini.”

“Hile yaptığımı mı düşünüyorsun?”

Michael’ın bakışlarında tereddüt belirmedi. “Yaptığını bi-

•iyorum.”

Langford’un dudaklarından hayal meyal bir tebessüm

'Michael’ın haklı olduğunu kanıtlamaya yetecek kadar- geçekten

sonra dikkatini lanet olası kâğıda çevirdi.

“Demek artık biliyorsun. Çocuk, erkek kardeşimin yerel

,r Çiftçinin kızından doğan çocuğuydu. Benim evlendiğim

ad>n işe yaramazdı, yeterince büyük bir çeyizi vardı ama

387

çocuğu olmuyordu. Kıza para ödedim ve çocuğu kendi

cuğum olarak aldım. Sahte bir varis hiç olmamasından dahiyidir."

Tommy bu adamdan daima farklı olmuştu. Hiçbir zaman

onun gibi serinkanlı, hesapçı olmamıştı. Şimdi her şey anlam

kazanmıştı ve Michael içinin derinliklerinde bir yerlerde,

duygu bulunduğunu sanmadığı bir yerlerde gömülmüş duygular

olduğunu fark etti. Bir zamanlar arkadaşı olan çocuk

için sempati hissediyordu, babasına bir oğul olmaya çok uğraşan

çocuk için.

Vikont devam etti. “Karımın asla doğum yapmadığını anlayacak

kadar yakın olan çok az kişi vardı." Dudaklarında

küçük bir tebessümle notu yukarı kaldırdı. “Şimdi onların

bile güvenilir olmadığını görüyorum."

“Belki de şerefsiz olan kişinin sen olduğuna karar yenilişlerdir."

Langford’un bir kaşı kalktı. “Beni suçlamaya devam mı

ediyorsun?"

“Sen bunu hak etmeye devam ediyorsun.”

“Hadi canım sen de," diye alay etti Langford. “Bir etrafına

bak. Burayı sen kurdun; hayatını, servetini yeniden inşa ettin.

Eğer onlardan vazgeçmek zorunda kalsaydın sen ne yapardın?

Büyümesi için hiçbir zaman el vermemiş birisine teslim

eder miydin? Başarısına katkısı olmayan birine? Benim yaptığım

şeyin aynısını yapmayacağını mı söylüyorsun?" Yaşlı

adam kâğıdı masaya bıraktı. “Bu bir yalan olurdu. Sende de

benimki kadar az vicdan var ve işte kanıtı burada.”

Sandalyesinde arkasına yaslandı. “Ne yazık ki bana kalan

sen değil, Tommy oldu. Sana öğrettiğim dersleri o kadar iyi

öğrenmene bakılırsa benim için harika bir oğul olurdun."

Michael, Langford'la birbirlerine benzediklerini ima eden

bu sözlerle, hatta gerçeği kendisi de fark ettiği halde, irkilmemek

için kendisini zor tuttu. Bu gerçekten nefret ediyordu.

Bakışları; masanın üstündeki, büyük bir öneme sahipken

aniden tamamen bir hiç olan nota gitti. Yaptığı şeyin önemini

kayda geçirirken kulakları uğulduyordu. Ne yaptığını.

388

Langford. Michael’ın düşüncelerinden habersiz, “Hadi

biz işimize bakalım. Geri kalanına hâlâ ben sahibim, babandan

sana geçen her şeye. Tüm geçmişine. Senden böyle bir

şey yapmanı beklemediğimi mi sanıyorsun?” Ceketinin cebine

davrandı ve bir deste kâğıt çıkardı.

“Sen ve ben aynı hamurdan yoğrulmuşuz.” Desteyi masanın

üzerine koydu. “Senin oyunun hâlâ yirmi bir mi? Seninkine

karşı benim mirasım.”

Michael kâğıtların yeşil çuhaya hesaplı bir netlikle serildiğini

görünce üzerine hızla bir anlayış çöktü. Kaderini belirleyen

o uğursuz geceyi yüzlerce kez tekrar yaşamıştı. Kartların

-binlercesi- ters çevrilmesini ve çuhadan yerlerine kaydırılmasını

izlemiş, mirasının ve gençliğinin sonunu belirleyen

on, on dört, yirmi ikiye kadar saymıştı.

Ve daima, kendisiyle alakalı iyi olan ne varsa hepsinin sonunu

o anın belirlediğini düşünmüştü. Olmamıştı.

Ama bu olacaktı.

Kollarındaki Penelope’yi, kendi dudaklarındaki yumuşak

dudaklarını, kesik nefeslerle buraya gelmemesi için yalvarmasını

düşündü. Bunu yapmaması için yalvarmasını. Doğruca

gözlerinin içine bakmasını ve iyilikteki son şansından

-ahlakının son zerresinden- vazgeçmemesini istemesini. İntikamın

aşkı yenmesine izin vermemesi için.

Masanın üzerindeki tapu destesine uzandı, inceleyerek keçeye

yaydı. Galler, İskoçya, Newcastle, Devon... Kuşaklar

boyunca markiler tarafından toparlanan evler... Bir zamanlar

°nun için hayati önem taşıyan, artık sadece bir tuğla ve harç

topluluğu olan evler... Sadece geçmiş. Gelecek değil.

Penelope siz.

Ne yapmıştı böyle?

Aman Tanrım. Onu seviyordu.

İdrak bir darbe gibi çarptı, tamamen yersiz ve her şeyaen

daha güçlüydü. Ona söyleme fırsatını kullanmadığı için

^udisinden nefret ediyordu. Sanki ruh çağırmış gibi aniden

e^elope oradaydı, kapının dışından sesi yükseliyordu.

Sessizliğinle ve iri yarı olmanla beni durdurmaya çalışa

»

şabilirsin ama bu konuda hata yapma, ben bu odaya girece.

Michael ayakta kapının pat diye açılmasını ve şaşkın bir

Bruno'yla hemen arkasından kızgın bir Penelope’nin göz.

ler önüne serilmesini izledi. Gardiyan başka bir zaman ve

mekânda olsalar Michael'ı eğlendirecek çaresiz bir ifadeyle

ellerini havaya kaldırdı. Görünüşe göre on adam gücündeki

Bruno bu ufak tefek, tuhaf kadınla ne yapacağını bilememişti.

Yirmi adam gücündeki Bruno.

Penelope çenesi ileride, omuzları dikleşmiş, güzel yüzüride

öfke, hüsran ve kararlılıkla hızla onun yanından geçerek

odaya girdi. Michael onu o güne dek hiç bu kadar istememişti.

Ama onu Langford’a yakın hiçbir yerde istemiyordu. Yaklaşarak

onu yana çekti ve usulca, “Buraya gelmemeliydin,”

dedi.”

“Sen de öyle.”

Kapıda Bruno’nun yanında beliren Cross’a döndü. “Onu

eve götürmen gerekiyor.”

Cross leylek gibi omnuzunu silkti. “Leydi oldukça... başına

buyruk”

Penelope uzun boylu, kızıl saçlı adama bir tebessümle

karşılık verdi. “Teşekkür ederim. Şimdiye dek hiç kimse benim

için bu kadar güzel bir şey söylemedi.”

Michael tüm akşamın kendi kontrolünden çıkacağına dair

tuhaf bir izlenim edindi. Daha fazla bir şey söyleyemeden

Penelope yanından geçerek odanın içine ilerledi.

“Lord Langford,” dedi adama tepeden bakarak

“Penelope,” dedi yaşlı adam, bakışlarındaki şaşkınlığı

saklayamamıştı.

“Sizin için Leydi Bourne.” Sözleri soğuk ve kesindi ve

Michael onun hiç bu kadar güzel olmadığından emindi. “Düşünülecek

olursa sizin için daima leydi oldum. Ve benimle

asla bu şekilde konuşmadınız.”

Yaşlı adamın öfkeyle gözleri kısıldı ve Michael bu bakış

üzerine vikontun suratına bir yumruk indirmek için şiddetli

bir arzu duydu.

Bu gerekli değildi. Karısı kendisini kollamaya fazlasıyla

biliyordu.

“Anladığıma göre bu hoşunuza gitmiyor. Eh. izin verin de

ben de size neden hoşlanmadığımı söyleyeyim. Saygısızlıktan

hiç hoşlanmam. Ve zalimlikten de hiç hoşlanmıyorum. Ve

en kesin olanı, sizden hiç hoşlanmıyorum. Sizin ve benim bu

anlaşmazlığı bir çözüme ulaştırmamız gerekiyor Langford

çünkü kocamın topraklarını, fonlarını ve itibarını çalmış ve

arkadaşıma gerçekten korkunç bir baba olmuş olabilirsiniz

ama benden tek bir şey daha almanızı kesinlikle reddediyorum,

seni aşağılık yaşlı adam.”

Bu sözler üzerine Michael kaşlarını kaldırdı. Penelope’yi

durdurması gerektiğini biliyordu. Bunu yapmak istemediğini

anlamasının dışında.

“Bunları dinlemek zorunda değilim.” Langford’un rengi

sevimsiz, alacalı bir kırmızıya dönüştü ve kızgın bir inanmazlıkla

sandalyesinden fırladı. Michael’a baktı. “Ben senin

yerine yapmadan önce kadınını kontrol et.”

Michael öne çıktı, bu tehditle her tarafından öfke fışkırıyordu.

Daha kocası vikonta ulaşamadan Penelope dönüp çelik

gibi bir kuvvetle ona baktı.

“Hayır. Bu senin savaşın değil.”

Sözler sürpriz olmamalıydı ama Michael şaşkına dönmüştü,

karısı onu kalıcı bir dilsizlik durumuna sokmuştu. Neden

söz ediyordu ki böyle? Bu kesinlikle kendi savaşıydı. Sanki

neredeyse on yıldan bu yana bu anı beklemiyormuş gibi

Langford biraz önce kendisi için değerli olan tek şeyi tehdit

etmişti. Bu düşünceyle durdu. D eğerli kabul ettiği tek şey. Bu

Uğruydu. Penelope vardı ve başka her şey vardı. Topraklar,

Para, Melek, intikam... Bunlardan hiçbiri bu kadının zerresi

bde etmezdi. Bir kez daha kendisine sırtını dönen bu olağanüstü

kadın.

Penelope düşmanıyla yüz yüze durarak Bruno’nun ve şim-

1 de Cross'un çok ciddi ve ürkütücü bir şekilde durdukları

P‘ya doğru elini salladı.

^en işimi bitirmeden önce kaçmayacaksınız, değil mi.'"

*»ı

Michael kendini tutamadı. Sırıttı. Penelope savaşçı bjr

kraliçeydi. Kendi savaşçı kraliçesi.

“Sen sonuçlarından kurtulduğun bir hayat yaşadın, Langford

ve seni temin ederim önem verdiğin her şeyi bir çırpma

kaybetmenden mutluluk duyarım ama bunun sevdiğim kişilere

zarar vermesinden korkuyorum." Masaya baktı, oradaki

kâğıtları görür görmez durumu derhâl anladı.

“Bir bahis oynanacaktı, değil mi? Kazananın hepsini alacağı?”

Michael'a baktı, çok kısa bir an duygudan gözleri

irileştikten sonra bakışlarını gizledi. Michael çoktan fark etmişti:

Hayal kırıklığı.

“Bahis oynayacak miydin?"

Michael ona gerçeği, o daha odaya girmeden buna değmeyeceğine

karar verdiğini söylemek istiyordu... Bunlardan

hiçbiri onun mutluluğunu tehlikeye atmaya değmezdi. Birlikteki

geleceklerini. Ama Penelope çoktan kapıya dönmüştü.

“Cross?”

Cross doğruldu. “Leydim?”

“Bize bir deste kâğıt getir."

Cross, Boume’a baktı. “Sanmıyorum ki...”

Bourne başını salladı. “Leydi bir deste istiyor.”

Cross oyun kartları olmadan hiçbir yere gitmezdi. Odayı

kat etti, desteyi çekip çıkardı ve Penelope’ye uzattı.

Penelope başını iki yana salladı. “Oynamaya niyetliyim-

Bize bir krupiye lazım."

Michael hızla bakışlarını ona çevirirken Langford alay

etti. “Ben bir kadınla oynamam."

Penelope masanın bir tarafına yerleşti. “Ben de genellikle

çocuklardan mirasını çalan erkeklerle oynamam ama bu gece

bir istisna olacağa benziyor."

Cross, Michael'a baktı. “İnanılmaz bir kadın "

Gözleri karısında dururken Michael’ın sahiplenme duygu'

su alevlendi. “O benim."

Langford öfkeli bakışlarla Penelope’ye doğru eğildi. “Ben

kadınlarla kâğıt oynamam. Ve istediğim hiçbir şeye sahip olmayan

kadınlarla kesinlikle oynamam."

392

Penelope korsajının içine davrandı ve kendisine ait bir

kâğıt çekip çıkararak masanın üzerine yerleştirdi. “Aksine,

senin umutsuzca istediğin bir şeye sahibim.”

Michael kâğıdı daha iyi görmek için öne eğildi ama Penelope

eliyle kâğıdı kapadı. Michael bakışlarını kaldırdığında

Penelope’nin soğuk, mavi bakışları vikontun üzerindeydi.

“Tek sırrın Tommy değil, öyle değil mi?”

Langford öfkeyle gözlerini kıstı. “Sende ne var? Nereden

aldın onu?”

Penelope tek kaşını kaldırdı. “Tüm bunlardan sonra kadınlarla

kart oynayacaksın gibi görünüyor.”

Langford, “Sahip olduğun şey arkadaşın Tommy’yi de

mahvedecek,” dedi.

“Sanırım o iyi olacaktır. Ama seni temin ederim ki sen

olmayacaksın.” Durdu. “Ve sanırım nedenini biliyorsun.”

Langford sertçe kaşlarını çattı ve Michael, Cross’a dönen

adamın yüzündeki hüsran ve öfkeyi fark etti.

“Dağıt kartları.”

Cross, Michael’a baktı; gözlerindeki soru sanki yüksek

sesle söylenmiş gibi açıktı. Michael dokuz yıldır bahse girmemişti.

Tek bir el kâğıt oynamamış; sanki tüm bu süre boyunca

Langford’la tekrar bahse tutuşacağı bu gece için, bu

an için beklemişti ve bu sefer kazanacaktı. Ama gururlu ve

muhteşem karısının hayatının büyük bir kısmını nefret ederek

geçirdiği adamı kendi üstüne aldığını izlerken son on yıl

boyunca Langford’ı ve çaldığı toprakları her düşündüğünde

içini kemiren kötü arzunun gitmiş olduğunu fark etti, intikam

arzusuyla birlikte kaybolmuştu.

Onlar kendi geçmişiydi. Penelope geleceğiydi. Eğer onu

hak edebilirse.

“Leydi benim yerime oynuyor.” Tommy'nin doğum kantbnı

koyduğu yerden alarak Penelope'nin önüne kovdu. PeneloPC

dikkatini ona çevirdi, gözleri berrak ve maviydi, harekelln

anlamını idrak ederken şaşkınlıkla bakıyordu. Tommy ‘yi

^ahvetmeyecekti. Penelope’nin yüzünde bir şey yanıp son

Mutluluk ve gurur karışımı bir şey daha vardı ve Michael

W

o anda bunu her gün. tekrar tekrar yeniden sağlamaya karar

verdi. İfade bir anda yok olmuş, yerini ani bir dehşet almıştı

“İstediğini yapabilirsin, sevgilim. Karar senin.” Michael

tek kaşım kaldırdı. “Ama senin yerinde olsam durmazdım.

Seri galibiyet konumundasın.”

Penelope. Langford’m bahsine baktı. Michael’m geçmişi

ve yüzünde beliren ifade için Michael onu iyice öpmek istedi...

Asabiyet ve kazanma arzusu. Kendisi için.

Penelope değişikliği olağan karşılayıp hızlı, hesaplı hareketlerle

desteyi karıştıran Cross’a başıyla işaret etti. “Bir el.

Yirmi bir. Kazanan her şeyi alır.”

Cross kâğıtları dağıttı ve Michael’ın aklına oyunun leydilere

göre olmadığı geldi. Her ne kadar kurallar aldatıcı bir

şekilde basit görünse de muhtemelen Penelope hiç oynamamıştı

ve eğer şansı çok yaver gitmezse kendisini Langford

g*hi kurt bir oyuncununun altında ezilmiş bulacaktı.

Michael olasılıkları düşünürken -bunca zaman sonra Langford

’u mahvetmeye ve marki 1 iğin topraklarını yeniden elde

etmeye bu kadar yaklaşmışken başarısız olduğunu- çok uzun

zamandır bunları kurtuluşunun işaretleri olarak dikkate almış

olduğunu fark etti. Ancak artık gerçeği biliyordu.

Onun kurtuluşu Penelope’ydi.

Penelope’nin önünde, ön yüzü açık sinek dörtlüsü vardı.

Elindeki kartın ne olabileceğini belli edecek bir işaret arayarak

Penelope’nin diğer kartın köşesini kaldırmasını izledi.

Önemli bir şey değil, diye tahmin yürüttü. Langford’a döndü,

önünde kupa onlusu vardı; sol eli her zamanki gibi masanın

üzerinde duruyordu.

Cross avucunu masanın üzerine bir kez vuran Langford’a

baktı. “Kart almıyorum.” İyi bir eli vardı demek ki.

Langford da Michael’la aynı sonuca varmış gibi görünüyordu:

Penelope'nin acemi olduğunu ve tüm acemiler gibi

heyecanlı olacağını.

Cross. Penelope’ye baktı. “Leydim?”

Penelope’nin alt dudağını kemirmesi Michael ın dikkatini

çekmişti “Bir tane daha rica edebilir miyim?

Michael’ın ağzının bir tarafı bir tebessüm belirtisiyle yukarı

kalktı. Çok nazikti, hatta Londra’nın en seçkin kumarhanesinde

bir milyon sterlinden fazla değeri olan gayrimenkullerle

kumar oynarken bile.

Cross bir kart daha verdi: Kupa üçlüsü. Yedi. Michael son

seferin onun yirmi biri aşmasına neden olabileceğini bilerek

kart almamasını diledi. Düşük değerli iki kartlayken bahse

girmek yapılan en kolay hataydı.

“Başka, lütfen.”

Cross duraksadı, eşitsizlikleri biliyordu ve bu hiç hoşuna

gitmiyordu.

“Kız başka bir tane istedi,” dedi Langford tüm kendini beğenmişliğiyle.

Kazanmak üzere olduğunu biliyordu ve Michael

yaşlı adamın -kulüpten hiçbir şey kaybetmeden çıkabilecek

olsa da- tüm gücüyle atacağı yumruğunu tatmadan

gidemeyeceğine yemin etti.

Kupa altılısı diğer kartların yanındaki yerine kaydı. On üç.

Penelope dudağını ısırarak kapalı kâğıdını bir kere daha

kontrol etti. Oyunda acemi olduğunun kanıtı... Eğer yirmi

biri olsaydı bakmazdı. Gözlerinde endişeli bir ifadeyle önce

Cross’a sonra Michael’a baktı ve Michael onun başarması

için tüm servetini bahse koyabileceğini düşündü.

“Bu kadar mı?”

“Başka istemediğin sürece.”

Penelope başını salladı. “Hayır.”

“Kızın işi bitti. Bir kör bile bunu görebilir." Langford sırıtarak

ikinci kartını açtı. Kız. Yirmi.

Vikont bu gece Londra’daki en şanslı adamdı ama bu, Michael’ın

umurunda bile değildi. O sadece bu akşamın bitmesini

istiyordu, böylece karısını eve götürebilir ve onu sevdiğini

söyleyebilirdi. Nihayet.

“Aslında benimki yirmiden fazla,” dedi Penelope son kartını

açarak.

Michael öne eğildi, kuşkusuz yanılıyordu.

Karo sekizlisi.

Cross sesindeki şaşkınlığı engelleyemedi. “Leydinın > »t

mi biri var.”

“İmkânsız" Langford öne eğildi. "İmkânsız!"

Michael kendini tutamadı. Gülünce sesi Penelope’nin dikkatini

çekti. "Benim muhteşem karım," dedi. Gururla söylerken

inanamayarak başını sallıyordu.

Penelope’nin arkasında bir hareket oldu, sonra kızılca kıyamet

koptu.

"Seni hilekâr fahişe!" Langford’un ağır elleri omzundaydı.

Çılgın bir ülkeyle onu sandalyesinden çekti, Penelope

çığlık atıp tökezlerken onu kaldırdı ve vahşice sarstı.

"Sen bunun bir oyun olduğunu mu düşünüyorsun? Seni

hilekâr Jahişe\

Daha bir iki saniye sürmemişti ki Michael yetişti ama

Penelope’yi Langford’un elinden kurtarıp emniyette tutmak

için Gross’a gcçirinceye kadar geçen zaman ebediyet gibi

gelmişti.

Sonra Michael hiç düşünmeden, kararlılıkla Langford’un

peşinden gitti. “Tüm bunlardan sonra seni tamamen mahvetmek

yetmez.,’’ diye kükredi. "Bunun yerine seni öldüreceğim."

Onu duvara doğru döndürerek var gücüyle çarptı,

Penelope’ye dokunmaya cüret ettiği için onu tekrar tekrar

cezalandırmak istiyordu. Şimdi.

"Sen beni hâlâ çocuk mu sanıyorsun?” diye sordu Langford’u

duvardan geriye çekip tekrar çarparak. "Benim kulübüme

gelip hiçbir sonucu olmadan karımı tehdit edebileceğini

mi sanıyorsun? Ona dokunmana izin vereceğimi mi

sanıyorsun? Sen onun soluduğu havayı solumaya bile uygun

değilsin."

“Michael!” diye bağırdı Penelope odanın öbür tarafında,

Cross’un kavgaya girmemesi için tuttuğu yerden. “Kes

şunu!”

Michael ona döndü, yanaklarından aşağı yaşların yuvarlandığını

görünce durdu, Langford’u incitmekle onu teselli

etmek arasında kalmıştı.

“O buna değmez, Michael."

“Sen onunla topraklar için evlendin, dedi Langford ciğcrlcrinc

hava çekerek. “Londra'nın geri kalanını kandım,}

olabilirsin. Ama beni değil, falconvveli’ın »enin için dünyadaki

her şeyden daha önemli olduğunu biliyorum. O. sor/aca

ulaşmak için bir araçtı, Burıu anlamadım mı »anıyorsun/"'

.Vo/ınç için bir araç. Sözlerin -evliliklerinin başiangiCirzia

çok sık tekrarlanan- yankısı kısmen doğru olduğu için arna

daha ziyade yanlış olduğu için bir darbe olmuştu.

“Seni piç! Beni tanıdığını mı zannediyorsun sen?' Langford’u

tekrar duvara çarptı, güçlü duygu onu daha fazla çileden

çıkarmıştı. “Onu seviyorum. O benim hayatımdaki tek

önemli şey. ke sen ona dokunmaya cüret eltin”

Langford konuşmak için ağzını açtı ama MichaeJ lafını

kesti. “Sen merhameti hak etmiyorsun. Bir baba, bir vasi ve

insan olarak daima yüz karası oldun. Hâlâ yürüyebiliyor olmanı

tamamen leydinin cömertliğine borçlusun. Ama eğer

ona bir daha bir milden fazla yaklaşırsan veya onun hakkında

kötü bir şey söylediğinin fısıltısını bile duyarsam büyük bir

zevkle uzuvlarını birer birer koparıp seni lime lime ederim.

İyice anladın mı?”

Langford yutkunarak hızlı hızlı başını salladı. “Evet.”

“Bunu yapacağımdan kuşkun var mı?”

“Hayır.”

Vikontu, Bruno’ya doğru itti. “Kurtul ondan. Ve Thomas

Alles’e haber yolla.” Michael emrinin yerine getirileceğinden

emin halde odanın öbür tarafına gitmiş, Penelope’yi kollarının

arasında eziyordu.

Penelope yüzünü onun boyun boşluğuna bastırdı. “Ne dedin

sen?” diye fısıldadı, Michael’ın elleri sırtına gidip onu

sıkıca kavrarken sesi titredi. Başını kaldırdı, mavi gözleri

yaşlarla parıldayarak tekrarladı. “Ne dedin sen?”

Michael ona bu şekilde söylemeyi planlamamıştı ama evlilikleriyle

alakalı hiçbir şey geleneksel bir şekilde olmamıştı

Vc bu an da geri kalandan farklı olmamalı diye düşündü. Bu

yüzden orada, bir kumarhanedeki altüst olmuş oyun salonunun

orta yerinde karısının gözlerinin içine baktı ve, “Seni sev'yorum,”

dedi.

Penelope başını iki yana salladı. “Ama sen onu seçtin. in_

tikann seçtin.”

“Hayır,” dedi Michael oyun masasına dayanıp onu uyluklarının

arasına çekerek durdurdu, ellerini ellerine aldı.

“Hayır. Seni seçiyorum. Aşkı seçiyorum.”

Penelope başını kaldırıp onun bakışlarını araştırdı. “Bu

doğru mu?”

Aniden gerçek Michael’m o güne dek hayal edemeyeceği

kadar fazla önem kazandı. “Tanrım, evet. Evet, doğru.”

Penelope’nin yüzünü ellerinin arasına aldı. “Seni seçiyorum,

Penelope. İntikam yerine aşkı seçiyorum, geçmişin

yerine geleceği seçiyorum. Başka herşey yerine senin mutluluğunu

seçiyorum.”

Penelope uzunca bir süre Michael’ın endişelenmesine yetecek

kadar uzun süre sessizliğini korudu.

“Altı-peni?” diye sordu aniden korkarak. “Bana inanıyor

musun?”

“Ben...” Penelope başladı, sonra durdu. Michael onun ne

söyleyeceğini biliyordu. Bunu durdurmayı isterdi.

“Bilmiyorum.”

YİRMİ İKİNCİ BÖLÜM

Penelope o gece uyumadı. Denemedi bile. Ve bu yüzden ertesi

sabah Tommy’nin ziyaretçiler için oldukça erken bir saatte

uğraması sorun olmadı.

Penelope kabul odasına girdiğinde üzerinde palto, elinde

şapka ve bastonla şöminenin yanında duruyordu. Döndü, Penelope’nin

kızarmış gözlerine baktı ve tüm inceliğiyle konuştu,

“Aman Tanrım. Sen de onun kadar berbat görünüyorsun.”

Bu kadarı yetmişti. Penelope gözyaşlarına boğuldu. Tommy

ona yaklaştı, ”Ah! Pen. Yapma. Ah! Kahretsin! Ağlama.

Geri alıyorum. Hiç de berbat görünmüyorsun.”

“Yalancı,” dedi gözyaşlarını silerek.

Tommy’nin ağzının bir tarafı seğirdi. “Hiç de değil. Tamamen

iyi görünüyorsun. Aptal aptal sırıtan kadınlara şu kadarcık

bile benzemiyorsun.”

Penelope kendisini aptal gibi hissetti. “Elimde değil, biliyorsun.”

“Onu seviyorsun.”

Penelope derin bir nefes aldı. “Korkunç bir şekilde.”

“Ve o da seni seviyor.”

Gözyaşları gene tehdit ediyordu. “Öyle olduğunu söylüyor.”

“Ona inanmıyor musun?”

İnanmak istiyordu. Umutsuzca. “Yapamıyorum... Bunu

neden yapacağını anlamıyorum. Bendeki neyin onun değiştirdiğini

anlamıyorum. Neyin onu harekete geçirdiğini. Beni

399

ona se\ direnin ne olduğunu.' Omzunu silkti ve aşağıya ayaklarına,

eteklerinin altından çıkan yeşil terliklerinin burnuna

baktı.

“Ah. Pen..." Tommy göğüs geçirerek onu çekip sıcak bir

şekilde kardeşçe kucakladı. “Ben bir aptaldım. Ve Leighton

da öyleydi. Ve tüm diğerleri. Sen hepimizden daha iyiydin.

Hepimizin toplamından." Geriye adım attı, Penelope'nin

omuzlarını sıkı sıkı tutarak doğruca gözlerinin içine baktı.

“Ve sen Michael’dan da iyisin."

Penelope derin bir nefes alarak uzanıp onun paltosunun

yakasını düzeltti. “Biliyorsun ki değilim."

Tommy'nin ağzı bir tarafa doğru buruk bir tebessümle

kıvrıldı. “Ve işte bu nedenle seni hak etmiyor. Çünkü o soylu

bir eşek ve sen onu gene de seviyorsun.”

“Öyle," dedi Penelope usulca.

“Dün gece sen ayrıldıktan sonra onu gördüm biliyorsun.”

Penelope bakışlarını kaldırdı. “Bana skandalimin kanıtını

verdi. Bana ondan senin geri kazandığını söyledi."

“Bana o verdi," diye düzeltti Penelope. “Bunun için bahis

oynamam gerekmedi. Seni mahvedecek değildi, Tommy.

Bunu o durdurdu."

Tommy başım iki yana salladı. “Sen durdurdun. Ona hayatta

intikamdan daha fazla yaşanacak şeyler olduğunu gösterecek

kadar sevdin onu. Sen onu değiştirdin. Soğuk, sert

Bourne haline gelmişken yeniden tanıdığımız Michael olması

için başka bir şans verdin. Dağları devirdin." Elini kaldırıp

Penelope’nin çenesine dokundu. “O sana tapıyor. Gözü olan

herkes bunu görebilir."

Ben seni seçiyorum. Aşkı seçiyorum.

Bütün gece zihninde tekrarlayıp duran sözler birdenbire

anlam kazanmıştı. Ve sanki bir mum yanmış gibi kuşku duymadan

bunların doğru olduğunu biliyordu. Onun kendisini

sevdiği. Bunu anlamak onu sersemletti. “Beni seviyor,” dedi

önce usulca, sözlerin içinde yankılanmasına izin vererek dilinde

bıraktığı etkivi test etti. “Beni seviyor,” diye gülerek bu

sefer Tommy’ye tekrarladı. “Gerçekten seviyor.”

400

Mâ B A .

“Tabii ki seviyor, seni aptal kız,” dedi Tommy bir tebessümle.

“Bournc gibi erkekler aşklarını yalandan itiraf etmezler.”

Tommy sesini komplocu bir fısıltıya alçalttı. “Bu tam

olarak onun karakteri doğrultusunda değil.”

Tabii ki değildi. Harika, tehlikeli Boume; tamamen soğuk

ve acımasız, kumarhane işleten ve gecenin köründe kadın

kaçıran, hayatını intikam almak için yaşayan bir adam, karısına

âşık olacak bir erkek değildi. Ama her nasılsa olmuştu.

Ve Penelope bir an daha neden diye sorarak geçirmeyeceğini

gayet iyi biliyordu. Hayatının kalanını sadece onun sevgisine

karşılık verip onu severek geçirmek varken sorgulamakla

uğraşmayacaktı.

Tommy’ye gülümsedi ve, “Ona gitmem lazım. Ona inandığımı

söylemeliyim,” dedi.

Tommy memnun, gülümseyerek paltosunu düzeltti. “Mükemmel

bir plan. Ama evliliğini kurtarmaya koşturmandan

önce eski bir arkadaşa güle güle diyecek zamanın var mı?”

Penelope, Michael’a gitme hevesiyle sözlerini hemen anlamadı.

“Evet, tabii ki.” Durdu. “Bekle. Güle güle mi?”

“Hindistan’a gitmek üzereyim. Gemi bugün ayrılıyor.”

“Hindistan’a mı? Neden?” Penelope kaşlarını çatmıştı.

“Tommy, artık gitmek zorunda değilsin. Senin sımn... O

gene senin oldu.”

“Ve bunun için sonsuza kadar minnet duyacağım ama yolculuk

rezervasyonum yapıldı ve boşa harcanmasına izin vermek

ayıp olur.”

Tommy’ye dikkatle baktı. “Bunu gerçekten istiyor musun?”

Tommy sarışın kaşını kaldırdı. “Sen Michael’ı gerçekten

istiyor musun?”

Evet. Tanrım, evet. Penelope gülümsedi. “O zaman bu da

bu ikimiz için macera olacak.”

Tommy güldü. “Sizinki benimkinden daha zor sanırım.”

“Seni özleyeceğim,” dedi Penelope.

Tommy önüne baktı. “Ben de seni. Ama çocuklarına u/ak

ülkelerden sürprizler yollayacağım.”

Çocuklar. Michael'ı görmek istiyordu. Hemen.

“Yapmaya bak.” Ben de onları Tommy Amca’nm hikâyeleriyle

eğlendireceğim.”

“Michael buna bayılacaktır” diye yanıtladı Tommy büyük

bir kahkahayla. “Umanın benim ayak izlerimi takip edip dikkate

değer balıkçılar ve vasat şairler olurlar. Şimdi git kocanı

bul."

Penelope sırıttı. “Sanırım öyle yapacağım.”

Michael. karısını dün gece kulüpte bir odaya kitleyip onu

sevdiğine inanıncaya kadar gitmesine izin vermeyi reddetmediği

için kendine kızarak Cehennem Konağımın basamaklannı

ikişer ikişer çıktı.

Nasıl olur da kendisine inanmazdı? Vücudunu ve aklını

kasıp kavurduğunu, sükûnetini yok ettiğini ve aşkından kendisini

mahvettiğini nasıl oluyor da göremiyordu? Onun için

her şeyi göze alabileceğini nasıl göremiyordu?

Üst basamağa ulaştığında kapı açıldı ve düşüncelerinin

konusu hızla evden çıkarken neredeyse onu merdivenlerden

aşağı yuvarlıyordu. Üzerinde yukarı çekip kısalttığı, etrafında

girdap yaparak döndükçe bacaklarına sürtünen yeşil bir

pelerin vardı. Uzun bir süre birbirlerine baktılar.

Onun görüntüsüyle Michael nefesini tuttu. O güne dek

onun gösterişsiz olduğunu nasıl olmuş da düşünebilmişti?

Şubat ortasındaki bu gri. soğuk günde; sulu karda tamamen

pembeleşmiş yanakları ve mavi gözleriyle; güzel, pembe dudaklarıyla

onu en yakın yatağa götürmek istemesine neden

olan bir mücevherdi. İkisinin yatağına. Çünkü bir yatakları

olmasının zamanı gelmişti. Yatak odalarının arasındaki duvarı

yerle bir edecekti ki böylece o lanet olası kapıya tekrar

gözlerini dikmesi gerekmesin.

Penelope düşüncelerini böldü. “Michael..."

“Bekle.” Michael söyleyeceklerini duyma riskine girmek

istemeyerek lafını kesti. Kendi kısmını söylemeden olmazdı.

"Özür dilerim. İçeri gel. Lütfen?”

Penelope peşinden içeri girdi, arkalarından kapadıkları

büyük, meşe kapının sesi mermer antrede yankılandı. Gözleri

402

IVlichaerm elindeki pakete takıldı. “Bu da ne?”

Michael bunun elinde olduğunu unutmuştu. Kendi silahı.

“Benimle gel.” Eldivenli olmamalarını; ona dokunabilmeyj,

tenlerinin değmesini isteyerek Penelope’nin elini tuttu ve

evin birinci katma çıkan merdivenleri tırmanarak onu yemek

salonundan içeri çekip parşömene sarılı paketi uzun, maun

masanın üstüne koydu.

“Bu senin için.”

Penelope merakla gülümseyince Michael onu öpmemek

için kendini zor tuttu, acele etmek istemiyordu. Onu korkutmak

istemiyordu.

Penelope kâğıtları dikkatle açarak sadece içine göz atmaya

yetecek kadar bir kısmını sıyırdı. Bakışlarını kaldırdı, şaşkınlıkla

alnı kırışarak parşömeni çıkardı. “Bu...”

“Bekle.” Bir kibrit aldı ve nesneyi tutuşturdu.

Penelope gülünce sesiyle hafifçe gevşedi. Sesi büyük boş

odada müzik gibi geliyordu. “İncirli puding.”

“Bir yalancı olmak istemiyorum, altı-peni. Bunun gerçek

olmasını istiyorum. İkimizin İncirli pudingle âşık olmamızı

istiyorum,” dedi çekici sesiyle.. “Ben sende kalbimi, amacımı

görüyorum... Ruhumun özünü.”

Penelope onun bu sözleri ilk söylediği zamanı hatırlarken

bir an tam bir sükûnet olunca Michael çok geç kalmış olabileceğini

düşündü. Bu aptal puding çok küçüktü.

Sonra Penelope kollarının arasında onu öpüyordu. Michael

bu öpüşmeye tüm aşkını, tüm duygularını koydu; Penelope’nin

boynunun dibindeki tüyleriyle oynayan elleri, alt

dudağını dişleriyle kemirirken nefesini tutması hoşuna gidiyordu.

Penelope geriye çekildi, güzel mavi gözlerini açarak

gözlerinin içine baktı ama Michael onu serbest bırakmaya

hazır değildi ve bir öpücük daha çaldıktan sonra konuştu.

“Ben şeninim, hayatım... İstediğini yapman için sana aiıim.

Gecenin köründe seni çalıp sahip çıktığımda şimdi, bu gece,

ebediyen sahip olunan kişinin kendim olacağım nasıl bilebilirdim?

Kalbimin çalınacağını? Sana layık olmadığımın

farkındayım. Tamir etmem gereken bir ömürlük harabeler olduğunun

farkındayım. Ama sana yemin ediyorum seni mutlu

edebilmek için her şeyi yapacağım, aşkım. Seni hak eden

bir erkek olmak için her gün çalışacağım. Senin sevgini hak

eden. Lütfen... Lütfen bana bir şans ver.”

Lütfen inan bana.

Penelope gözlerinde yaşlar parıldayarak başını iki yana

sallayınca Michael tıkandı, kendisini geri çevireceği ihtimaliyle

yüzleşemeyecekti. Kendisine inanmama ihtimaliyle.

Aralarına sessizlik çökerken Penelope’nin sözlerinden umutsuzluğa

kapılmıştı.

“Çok uzun zaman acı çektim,” diye fısıldadı Penelope.

Parmakları onun yüzündeydi, sanki Michael’ın orada olduğuna

kendini ikna eder gibiydi. Onun kendisine ait olduğuna.

“Daha fazlası için azap çektim, aşkı hayal ettim. Bu an için

azap çektim. Senin için çektim...” Michael eliyle onun güzel

yanağından süzülen bir damla yaşı sildi. “Sanırım seni çocukluğumuzdan

beri seviyorum, Michael. Sanırım hep şendin.”

M

ichael alnını onunkine dayadı, onu yakınma isteyerek

kendisine çekti. “Ben buradayım. Şeninim. Ve ulu Tanrım,

Penelope; ben de senin için acı çektim. Çok fazla...”

Penelope gülümsedi, çok güzeldi. “Bu nasıl mümkün olabilir?”

“Nasıl olmayabilir?” diye sordu Michael, sözleri haşin ve

duyguyla doluydu. “Dokuz yıl boyunca beni kurtaracak olanın

intikam olduğunu düşündüm ve sen... benim güçlü, güzel

karım... bana yanıldığımı ve kurtuluşumun aşk olduğunu

kanıtladın,” diye fısıldadı. “Sen benim için bir kutsamasın:”

Penelope ağlıyordu ve Michael yaşları yudumladıktan

sonra tüm sevgisini vererek uzun uzun her ikisi de nefes

nefese kalana kadar okşayarak öptü. Başını kaldırdı. “Bana

inandığını söyle.”

“Sana inanıyorum.”

Bu sözler üzerine içi rahatlayarak gözlerini kapadı. “Tekrar

söyle.”

“Sana inanıyorum, Michael.”

“Seni seviyorum.”

Penelope gülümsedi. “Biliyorum.”

Michael onu derin derin hızla öptü. “Leydilerin duygulara

karşılık vermesi âdettendir.”

Penelope güldü. “Öyle mi?”

Michael kaşlarını çattı. “Beni sevdiğini söyle, Leydi Penelope.”

“Senin için, Leydi Bourne,” Kollarını kocasının omuzlarına

dolayarak parmaklarını saçlarının arasına soktu. “Seni seviyorum,

Michael. Seni deli gibi seviyorum ve beni sevmeye

karar verdiğin için çok mutluyum.”

“Nasıl sevmeyebilirdim ki?” diye sordu. “Sen benim savaşçımsın.

Mücadelede Bruno ve Langford’u sindirdin.”

Penelope utangaç utangaç gülümsedi. “Bırakamazdım.

Senin düşmüş meleğin olmayacaktım. Seni cehenneme kadar

izlerdim ama sadece seni geri getirmek için.”

Sözler onu mütevazılaştırdı. “Seni hak etmiyorum,” dedi.

“Ama korkarım gitmene izin veremem.”

Penelope mavi gözlerinde tereddüt olmadan sordu. “Söz

veriyor musun?”

Her şeyiyle. “Veriyorum.” Onu kollarına alarak çenesini

başına yerleştirdikten sonra onun için getirdiği diğer şeyi

hatırladı. “Sana kazandıklarını getirdim, sevgilim.” Önceki

akşam kart oyunundaki kâğıtları çıkararak pudingin yanma

koydu.

“Senin şahsi mülkiyetin.”

Boynuna bir öpücük kondurdu ve Penelope göğüs geçirince

gülümsedi. “Benim değil. Senin. Kolayca kazanılmış.”

Penelope başını iki yana salladı. “Geçen akşam kazanılanlardan

istediğim sadece bir tek şey var.”

“Nedir o?”

Penelope uzanıp onun nefesini keserek iyice öptü. “Sen.”

“Bu kazanımdan pişman olabilirsin, altı peni.”

Penelope tüm ciddiyetiyle başını iki yana salladı. “Asla.”

Tek vücut olarak uzun uzun tekrar öpüştükten sonra merakı

alevlenen Michael başını kaldırdı.

“Langford'u nasıl hallettin?”

Penelope küçük bir kahkaha attı ve onun etrafından kıvrılarak

kâğıtları aldı: destenin arasından küçük, kare bir kâğıt

çekip çıkardı. “Bana alçakların en önemli kuralını öğretmeyi

unutmuştun."

“Hangisini?”

Penelope kâğıdı özenle açtı ve ona uzattı. “Kuşku olduğunda

blöf yapmayı.” Bu onun Melek’e davetiyesiydi.

Şaşkınlık önce kahkahaya, sonra gurura yol dönüştü. “Ahlaksız,

kumarbaz karım benim. Senin gerçekten ezici bir şeyin

olduğuna inanmıştım.”

Penelope cesur ve parlak bir tebessümle gülümseyince

Michael yeterince konuştuklarını fark etti. Bunun yerine karısını

yemek odasının zeminine yatırıp vücudunun her santimine

tapınarak çırılçıplak soydu. Ve Penelope’nin kahkahası,

iç çekişlere dönüşürken Miehael’a tekrar tekrar onu ne kadar

çok sevdiğini hatırlatıyordu.

Yıllar boyunca çocuklar ve torunlar Cehennem Konağı'nın

yemek masasındaki yuvarlak koyu renk işareti sorguladıklarında

Boume Markizi kötü sonuçlanan bir İncirli puding

hikâyesi anlatacaktı...

Marki lafa girerek kendi açısından oldukça mükemmel sonuçlandığını

ekleyecekti...

Son Söz

Sevgili altı-peni,

Biliyorsun ki hepsini sakladım. Senin yolladığın her mektubu,

hatta hiç cevap yazmadıklarımı bile.

Pek çok şey için özür dilerim, aşkım. Seni terk etliğim için,

eve hiç gelmediğim için, senin benim yuvam olduğunu ve yanımda

sen olunca geri kalanın hiç önemi olmadığım anlamam

bu kadar uzun sürdüğü için.

Ama en karanlık saatlerde, en soğuk gecelerde, her şeyi

kaybettiğimi hissettiğim zamanlarda gene de senin mektupların

vardı. Ve onlar sayesinde, bazı küçük yollarla da olsa,

benim için hâlâ sen vardın.

O zamanlar seni hayal edemeyeceğim kadar seviyordum,

benim canım Penelope 'm. Tıpkı seni şimdi senin bilemeyeceğin

kadar sevdiğim gibi.

Michael

Cehennem Konağı. Şubat 1831

Bir hafta sonra

Cross her zamanki gibi Düşmüş Melek’teki ofisinde dolup

taşan bir kitaplık ve kâğıtlarla kuşatılmış büyük bir yükün

arasına sıkışıp kalmış derme çatma bir ot yatakta uyandı. Ancak

her zamanki gibi değildi, masasında oturan bir kadın vardı.

Birdenbire fark etti, bir kadın değildi. Bir leydiydi. tienç,

sarı saçlı, gözlüklü bir leydi. Muhasebe defterini okuyordu.

Üzerinde gömlek olmadığı ve geleneksel olarak centilmen

ncr

lerin lcydileri yarı çıplak karşılamadığı gerçeğini göz ardı

ederek oturdu. Geleneğe aldırmadı. Eğer kadın kendisini yan

çıplak görmek istemiyorsa o zaman gece vakti odasını işgal

etmezdi. Çoğu erkeğin ofislerinde uyumadığının pek önemi

yoktu.

"Yardımcı olabilir miyim?”

Kadın başını kaldırmadı. "F kolonunu yanlış hesap etmişsiniz.”

Kahretsin, hu da neydi?

"Etmedim."

Kadın gözlüğünü yukarı doğru itti ve bir tutam sarı saçı

kulağının arkasına sıkıştırdıktan sonra tamamen muhasebe

defterine odaklandı.

"Etmişsiniz. Doğru hesap yüz on iki bin üç yüz kırk altı

sterlin ve on yedi peni olmalıydı.”

İmkânsız. ,

Cross kalktı, gidip kadının omzunun üzerinden baktı.

"Burada öyle söylüyor.”

Kadın başını iki yana sallayarak uzun parmağını listedeki

satıra koydu. Cross parmak ucunun hafifçe çarpık olduğunu

fark etti, hafifçe sağ tarafa eğikti.

"Siz yüz on iki bin üç yüz kırk beş sterlin ve on yedi peni

yazmışsınız. Siz...” Bakışlarını kaldırdı, adamın çıplak göğsüne

bakarken gözlüklerinin arkasındaki gözler baykuş gibiydi

"Siz... bir sterlini kaybetmişsiniz.”

Cross onu kasten sıkıştırarak ve kendi yakınlığıyla nefesinin

kesilmesiyle eğlenerek üzerinden eğildi.

"Bu bir altı.”

Kadın boğazını temizleyerek tekrar baktı. "Ah!” Kadın

eğilerek rakamı bir kere daha inceledi.

"Bunun yerine el yazısı becerinizi kaybettiğinizi sanıyorum,”

dedi kuru kuru. Kaleme uzanıp rakamı düzeltirken

Cross kıkırdadı.

Cross onun ikinci parmağının ucundaki nasıra gözlerini

dikerek izledikten sonra alçak sesle kulağına fısıldadı. "Siz

gecenin köründe benim rakamlarımı incelemek için yollanan

408

bir muhasebe perisi misiniz?”

Kadın fısıltıdan geriye çekildi ve dönüp ona baktı. “Saat

öğleden sonra bir,” dedi sakin bir şekilde ve Cross sadece bu

tuhaf kadının ne diyeceğini görmek için gözlüklerini çıkarıp

kendinden geçirinceye kadar öpmek için şiddetli bir arzu

duydu.

Arzusunu bastırdı. Bunun yerine gülümsedi. “Gündüzün

köründe diyelim mi o zaman?”

Kadın gözlerini kırpıştırdı. “İsmim Philippa Marbury.”

Cross’un gözleri fal taşı gibi açıldı. Bir kumarhanede, ofisinde,

gömleksiz olarak Boume’un baldızıyla kesinlikle duramayacağını

fark ederek geriye doğru büyük bir adım atınca

bir şapka standına çarptı ve onu kurtarmak için arkasını döndü.

Bourne'un nişanlı baldızı... Bir gömleğe uzandı. Buruşuk

ve yıpranmıştı ama işe yaracaktı. Ketende beyhude yere açık

bir yer ararken tekrar geri çekildi. Daha uzağa.

Philippa kalkarak masanın etrafından ona doğru ilerledi.

“Sizi rahatsız mı ettim?”

Şu gömlekte neden bir delik yoktu? Son çare olarak onun

koskocaman, her şeyi gören gözlerine karşı bir kalkan olarak

gömleği önüne tuttu.

“Hiç de değil ama ortaklarımın kız kardeşleriyle yan çıplak

gizli saklı toplantılar yapma alışkanlığım yoktur.”

Philippa sözleri düşündükten sonra başını bir yana eğerek.

“Eh, siz uyuyordunuz; bu yüzden gerçekten bunu engelleyemezdiniz,”

dedi.

“Her nedense Boume’un bunu bu şekilde göreceğinden

kuşkum var.”

“En azından bana bir görüşme sağlayın. Buraya kadar

onca yolu geldim.”

Cross reddetmesi gerektiğini biliyordu. Ömür boyu bir

kumarbaz olmanın keskin sezgileriyle bu oyuna daha fazla

^varn etmemesi gerektiğini biliyordu. Bunun kazanılamaz

°'duğunu. Ama bu genç kadında öyle bir şey vardı ki kendi-

«ini tutmasını imkânsız kılıyordu.

“Pekâlâ, madem buraya kadar geldiniz... Si/e nasıl yaı-

4OM

Sarah Maclean

dımcı olabilirim, Leydi Philippa?”

Philippa derin bir nefes alıp bıraktı. “Bana bir mal varlığının

iflası gerekiyor ve sizin bu konuda uzman olduğunuzu

duydum.”

HASRET =)