 Uğur Koşar - Allah De Ötesini Bırak

(İşin Allaha Kalmışsa Olmuş Bil)

Allah her şeyden haberdardır, sanmayın ki size yapılan haksızlığa

kayıtsız kalıyor. O. size bir annenin evladına yaklaştığı

merhametten daha fazla merhamet duyandır. Duanın karşılığını

takıp etmeden "Allah de ötesini bırak". Kul Rabb'ini imtihan

etmez. O'na tevekkülle yaklaştığında rahmetini tüm

hücrelerinde hissedeceksin.

Karşında o kadar çok maskeli insan var kİ onları tanımak İçin

yoruluyorsun Şayet dikkat edersen güzel olan bir şey var; o

senin hakkını aldıkça, sen onun sevaplarından kazanıyorsun. O

halde kaybettim diye üzülme, biraz daha derin bakarsan, aslında

kazandığını fark edeceksin!..

Aş* okoksm evet oma kalbım Atloh aşkıyla yakacaksın...

Dünyanın geçıa okluğunu, biteceğim İDRAK edeceksin; sadece

sonsuz kudrete bağlanccaksın

ALLAH'A bağlı yaşayacaksın ijte Uğur Koşar bu kıtop da şano

herkes gibi Allah'ı anlatmıyor Onu adeta hissettirip yaşatıyor!..

Psikolog Cavidan Ebru Kızıl

Yirmi yıldır terapi deneyimlerimde elde ettiğim sonuçlardan bin

şudur ki; eksik olan parçalan yitirdiğim düşünen ve bunlan arayarak

çıkmazlara giren ve bunun da dışarıda olduğunu sanan çok buyuk

btr çoğunluk çeşitli psikolojik sorunlarla ruh soğitkhrtn bozmuştur.

Bu buyuk çoğunluğa eserlerinde ve görüşlerinde oze donuş yolunda

katkı sağlayan, aradıklannı bulabilme cesareü ve ışığı olan Uğur

Koşar Dostuma "AUAH DE ÖTESİNİ BIRAK" ile ozlenne

dönebilmesi odma ışık oton eserinden dolayı en içten teşekkürlerimi

sunuyorum...

üxm- Psikolog Abdullah Topal

DESTEK YAYINLARI: 348

TASAVVUF: 7

ALLAH DE ÖTESİNİ BIRAK / UĞUR KOŞAR

Her hakkı saklıdır. Bu eserin aynen ya da özet olarak hiçbir bölümü, telif hakkı

sahibinin yazılı izni alınmadan kullanılamaz.

Genel Yayın Yönetmeni: Ertürk Akşun

Editör: Aslı Bahşi

Kapak Tasarım: İlknur Muştu

Sayfa Düzeni: Cansu Poroy

Destek Yayınları: Temmuz 2013

2. Baskı: Ağustos 2013

3. Baskı: Ağustos 2013

4.-6. Baskı: Eylül 2013

1.-9. Baskı: Ekim 2013

10.-55. Baskı: Kasım 2013

65.-90. Baskı: Aralık 2013

91.-140. Baskı: Ocak 2014

Yayıncı Sertifika No: 13226

ISBN 978-605-4771-55-4

© Destek Yayınları

İnönü Cad. 33/4 Gümüşsüyü Beyoğlu / İstanbul

Tel: (0212) 252 22 42

Fax: (0212) 252 22 43

www.destekyayinlari.com

info@destekyayinlari.com

facebook.com/ DestekYayinevi

twitter.com/destekyayinlari

Pasifik Ofset Ltd.Şti.

Sertifika No: 12027

Cihangir Mah. Güvercin Cad. No:3/l

Baha İş Merkezi A Blok Kat.2 34310

Haramidere İSTANBUL / TURKEY

Tel: 0 212 412 17 00

UĞUR KOŞAR

ALLAH DE

ÖTESİNİ BIRAK

Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla başlarım. Bu kitabı

yazmayı vesile kılan Rabb’ime verdiği lütfundan dolayı

hamd ü senalar olsun.

“Ben bir kulu sevdiğim zaman onun işiten kulağı ve gören

gözü olurum. Artık o, (konuşurken) benim (kelamım ve

hükmüm)le konuşmaya ve (baktığı her şeyi) benim (verdiğim

özel bir görüş)le görmeye başlar.”

Bu kitabı yazan Uğur Koşar sadece aracıdır, vesiledir, lütuf

ve rahmet tamamen Allah’ındır...

Allah her şeyden haberdardır, sanmayın ki size yapılan

haksızlığa kayıtsız kalıyor. O, size bir annenin evladına

yaklaştığı merhametten daha fazla merhamet duyandır. Duanın

karşılığını takip etmeden “Allah de ötesini bırak” . Kul Rabb’ini

imtihan etmez. O’na tevekkülle yaklaştığında rahmetini tüm

hücrelerinde hissedeceksin.

Karşında o kadar çok maskeli insan var ki onlan tanımak

için yoruluyorsun. Şayet dikkat edersen güzel olan bir şey var;

o senin hakkını aldıkça, sen onun sevaplarından kazanıyorsun.

O halde kaybettim diye üzülme, biraz daha derin bakarsan,

aslında kazandığını fark edeceksin!..

Ben sana yeni bir bakış açısı getiriyorum. Rabb’ini daha

iyi hissedebilmen ve O ’na daha yakın olabilmen için sana

farklı bir pencere açıyorum. Toplum sana Allah'tan korkmanı

söyler, oysa korkunun olduğu yerde sevgi asla yoktur. O halde

Allah'tan korkarsan O’nu nasıl kendine yakın hissedebilirsin1

Allah sonsuz merhamet sahibidir, O bağışlayanların en

hayırlısıdır. Allah’tan korkmak, “Ben bunu yaparsam Rabb’ime

layık bir kul olamam, O bana güvenmiş, ben bu güveni

sarsarım” demektir. Asıl korku budur. Kendi vicdanından

korkmaktır. Allah karşısına hayâ edecek bir amelle çıkmaktan

korkmaktır...

Ve korktuğunla yakın ilişki kuramazsın, O’nu tam olarak

hissedemez ve O’na güvenemezsin. İşte senin asıl sorunun

budur!..

İÇİNDEKİLER

Uğur Koşar Kimdir?............................................................ 11

Uğur Koşar’ın Terapisi Hakkında ................................... 13

Evlilikte ve İlişkilerde “Allah De Ötesini Bırak” ............... 27

Kişi Kişinin Aynasıdır........................................................29

Sen Gönlünü Kırana İsyan Etmekten, Kırık Gönüllere

Merhem Olan Allah’ı Unutuyorsun................................ 37

Allah Aciz Kullarının Kalbindedir..................................45

Tek Dost ve En Güvenilir Olan O’dur........................... 49

Kendini Değersiz mi Hissediyorsun?................................55

Kadınına Saygı Duy .................... .....................................65

Unutma! Bu Dünyaya Küçük de Olsa

Bir Boşluğu Doldurmak İçin Gönderildin.......................71

Rabb’in, Yaptığın Çağrılara Bir Karşılık,Yaşadığın

Zorluklara Bir Kolaylık Vermeyeceğini mi Düşündün?......73

Güne Güzel Başlamak....................................................... 75

Her An Bir İmtihan İçindesin..........................................77

Kaderimi Severim Yazandan Ötürü................................. 79

Allah Vekilin Olsun ve O’na İsimleriyle Yaklaş............83

Zihnin Oyunlarına Dikkat E t...........................................87

Kusuru Ört, Kusuru Gören Göz Kusurludur! ................ 89

Hayatın Denge Üzerine Kurulu Bir Terazidir................ ^3

Hayat Tek Bir Nota Değildir..............................................97

Allah Seni Korur Sen Yeter Ki O ’nunla Meşgul O l...........101

“Ben” ve “Sen”i Bıraktığın An “Bir” Doğar...................103

Senin Güvenin Zayıf İse Allah Ne Yapsın?....................105

Allah, Duasında Israrcı Olanı Sever................................ 111

Tevekkül Tüm İlaçlardan Daha Etkilidir,

Çünkü Onun İçinde Nur Vardır.......................................115

“Duam Kabul Olmuyor” Diyorsun....................................117

Allah Senin Sözlerine Değil Kalbine Bakar; Şükür

Teşekkür, Hamd Övgüdür..................................................121

Sen O’nu Bir Kere Yürekten Anarsan

O Seni Ebediyen Anar....................................................... 125

Sen Rızkın Allah’tan Geldiğini Unutmuşsun!.............. 131

Kölenin Tevekkülü..............................................................135

Meleklerden Yardım Alınır mı?........................................137

İnsan Bencil Varlıktır......................................................... 143

Hayat mı Renksiz Yoksa Senin Bakışın mı Kirli?..........147

Her Şerde Bir Hayır Vardır............................................... 151

Bu Dünya Hayal Dünyadır................................................ 153

O Ses.................................................................................... 155

Kendini Allah’a Bırak....................................................... 159

Kendin Olduğun Halinle Güzelsin..................................167

Anne Hakkı....................................................................... 169

UĞUR KOŞAR KİMDİR?

TTS (Theatrical Therapy System) ve Nur Terapisi’nin

kurucusu olan düşünür, psikolojik danışman ve yazar Uğur

Koşar, Doğu’nun Zen öğretisi (farkmdalık) ile sufiliğin “kalp

gözüyle bakışını” harmanlayarak kendine özgü üslubuyla insanların

kendi öz varlıklarıyla buluşmasına, böylece zihnin

sesini susturarak kalıcı bir huzurla yaşamlarına devam etmesine

yardımcı olmaktadır.

Uğur Koşar der ki: “Ben sizi yeni bir şeyle tanıştırmıyorum,

sadece sizin unuttuğunuz kendi özünüzle tekrar buluşmanıza

vesile oluyorum.”

Usta, “Yaşam matematik değil bir şiirdir ve içinde nefes

aldığınız bu hayat, beyinlerin gelişmesinden öte yüreklerin

ve ruhun olgunlaşmasıyla gelen bir kutlama olmalıdır” diyerek

yaşamanın aslında bir sanat olduğunu anlatmaktadır.

Onun görüşüne göre, mutsuz insan yoktur, mutlu olacağına

inanmayan insanlar vardır ve insanları yorgun kılan

yaşam değil, taşıdıkları maskeleridir.

Uğur Koşar “Her soru önce kendi cevabını doğurur” sözleriyle

insanların aradığı cevapların aslında kendi derinliklerinde

mevcut olduğunu ifade eder.

O, yaşam yolculuğunda insanların kendilerini keşfetmeleri

ve kendi derinliklerinde bulunan mevcut cevaplara

ulaşmaları adına, insanları sadece düşündürmeye ve onların

farkmdalık kazanmalarına, baktıklarından daha derine bakarak

Allah’ın mucizelerini görmelerine, O’nu kucaklamalarına

yardımcı olmaktadır.

Onun şu sözleri insanlara farkındalık kazandırmaya yöneliktir:

w— Yaşam geçmiş ile gelecek arasında açmış bir çiçektir,

onu sadece şimdiki anın içinde koklayabilirsin.

- Kendi hayatını yaşamıyorsan, yaşadığın hayat senin değildir!

- Dışarıda mucize arama, mucize sensin.

- Önemli olan hayatın ne zaman son bulacağı değil, onu

ne zaman hissederek yaşamaya başladığındır.

- Ben size mutlu olmayı değil, mutluluğa dönüşmeyi gösteriyorum.

- Allah kitaplarını insana göndermişken, O Peygamberlerini

insana göndermişken, cennetinin kapılarını açmışken

ve O sana bu kadar çok değer veriyorken, sen nasıl olur da

kendine değer vermezsin?

- Sadece yaşamın gerçekliğine uyum sağla, ruhun ağlamaya

ihtiyacı varsa ağla, gülmeye ihtiyacı varsa gül, her

deneyimi yaşa, kontrol etme. Şayet kontrol edersen bütün

enerjini dışarıya akıtmış olacaksın. Sessiz ol ve yaşamın akışını

izle, o akışta gelen her şey bir mucizedir.”

Uğur Koşar, insanlığın temel sorunlarından birini ise şu

sözlerle ifade etmektedir:

“insanlar isyanda, hayat çoğu için yaşarken bitmiş durumda,

çünkü hep başkalarının hayatını yaşamaktalar. Bu

hayat onların değil; başka bedenlerde, başka ruhlarda hayat

buluyorlar ve onlar gidince hayat da anlamını yitiriyor. İnsanlığın

en büyük sorunu budur. Kendi hayatını yaşamıyorsan,

yaşadığın hayat senin değildir. Nasıl olabilir ki? O hayat

başkasına bağlı ve o gittiğinde yahut ilgisini yitirdiğinde sen

de eriyor, tükeniyorsun! Olanları izlediğinde şahit olacaksın

ve o zaman varlığın farkındalıkla dolacaktır.”

13

UĞUR KOŞAR’IN TERAPİSİ HAKKINDA

(İnsanların Uğur Koşar’a dünyanın dört bir yanından

gelmelerinin sebebi; panik atak, anksiyete, takıntı, özgüven

eksikliği, depresyon sorunlarına tek seansta ilaçsız çözüm

sunduğu içindir. İlginize teşekkür ederiz...)

Uğur Koşar terapisiyle ilgili şu sözleri dile getirmiştir:

“Öncelikle şunu çok net belirtmeliyim: Terapi görmek

için yıllarca uzmanlara, psikologlara gitmiş ama çare bulamamış

insanlarla görüşmeyi seçiyorum. Bunu sana kimse

söylememiş olabilir, fakat depresyon artık senin aydınlanmanın,

çiçek açmanın habercisidir. Bir çiçek tohumunu düşün;

tohumun filizlenmesi, çiçek vermesi için nasıl ki artık

son derece patlamaya hazır duruma gelmesi gerekiyorsa insan

da depresyondayken çiçek vermeye hazır demektir.

Yahut gebe bir kadını düşün lütfen. Onun doğum gerçekleştirmesi

için dokuz ay sürenin geçmesi, artık kamının

burnuna gelmesi, bir patlamaya bir sıkışmaya hazır olması

gerekir, öyle değil mi? Yoksa bebek sağlıklı doğmayacaktır.

Bebek dört aylıkken doğarsa ölecektir. İşte bu yüzden senin

dibe vurman, depresyonda olman benim için son derece

güzel bir şey. Bana artık senin çiçek açmana yardımcı

olmak, sadece bu negatif enerjini pozitife dönüştürmek

kalıyor.

Psikolojik sorun yoktur, sadece zihinsel bir işletim hatası

vardır. İnsan zihni kullanmasını bilmiyor, çünkü onun

kullanma talimatını kimse vermedi! Ben insanlara zihnin

14 l )»ır Kcs.ır

nasıl kullanılacağını gösteriyorum ve onlar kolayca özlerine

ulaşıyor, kalıcı sonsuz huzurla tanışıyorlar, tek sırrım budur.

Burada olduğuna göre uzmanlara, psikiyatrlara gitmiş,

ilaçlar almış ama kendi özünle buluşamamış olmalısın. Sana

yardımcı olamadılar, çünkü sen derin bir uykudasın, tıpkı

geceleri yatağında uyuduğun gibi ve bu durumda sana verilen

komutları algılayabilir, onları idrak ederek yaşamında

uygulayabilir misin?

Hayır, bunu nasıl yapacaksın? Sen zaten bir uykudasın...

Uykuda olan hiç kimse dışarıdan verilen komutları rüyasında

uygulayamaz. Bu yüzden psikologlar, psikiyatrlar insan

üzerinde kalıcı bir mutluluk sağlayamamıştır, çünkü onlar

farkında olmadan insanlar derin uykunun içindeyken terapi

vermişlerdir! Kişinin öncelikle derin uykusundan uyandırılması

gerekir ve benim yaptığım sadece sizin uyanmanıza

yardımcı olmaktır, sonsuz huzur ise tıpkı kabuslu bir rüyadan

uyanır gibi kendiliğinden bir anda gelecektir.”

“İnsanları yorgun kılan hayat değil, taşıdıkları maskeleridir”

diyerek de birçok insanın farkında olmadan takmış

olduğu maskelerinden sıyrılarak kendi özüyle buluşmasını

sağlayan üstat, şu sözleriyle insanları farklı bakış açılarına

yönlendirmektedir: “Sorun hiçbir zaman problemler değildir,

yaşam yolculuğunda problemler her zaman olacaktır, asıl

sorun, zihnin oyununa gelerek problemlerle özdeşleşmemiz,

onlara bir mıknatıs gibi yapışmamızdır.”

Uğur Koşar “Mutsuzluk, zeki insanın bilgeliğe dönüşüm

aracıdır” diyerek danışanlarına, acıyı bir araç olarak kullandırıp

sonra onu sonsuz bir huzura dönüştürmekte ve kendine

özel eğretisiyle görüşme seanslarında bunu yaşatarak anlatmaktadır.

Usta, “Dikkatle izlemenizi isterim. Biri sizi üzdüğünde o

aslında size sadece bir iğne batırmıştır; öfke, tepki, üzüntü

ise sizin içinizden yükselir!” diyerek insanları kendi içine

yönlendirip orada özü merkeziyle buluşturarak sorunların

sonsuz bir huzura dönüşmesine; kendine özgü birçok öğretisiyle

danışanlarının farkmdalık kazanmasına ve bilgelik

boyutuna ulaşarak aydınlanmasına yardımcı olmuştur.

Psikologlar kitaplarını ve terapisini tavsiye etmektedir.

Ünlü isimlere, birinci ligden futbolculara, yaşam koçlarına

da terapi veren Uğur Koşar, görüşmelerini, İstanbul Mimaroba’daki

özel çalışma ofisinde yapmaktadır.

Üstadın geliştirdiği, TTS (Theatrical Therapy System)

tek seanslık başarı için geliştirdiği en ideal terapi sistemidir.

Kendisine www.ugurkosar.com adresinden ulaşabilirsiniz.

17

Her şey kendimi bulmakla başladı... Yeni bir hayat, yeni

bir dünya, sandığımdan çok daha öte bir ben. Tıpkı Yunus

Emre’nin dediği gibi: “Bir ben var bende benden içeri.”

Peki, o içeriye nasıl gidilecek? Bugüne kadar sana herkes

sadece konu başlığı verdi: “Mutluluk içinde.” Ancak oraya

nasıl gidileceği hakkında kimse bir fikir vermedi. Bu yola

çıkarken bilgelik adına çıkmıştım ve huzuru velilik yolunda

buldum! Çünkü onun içinde Allah vardı!..

İşte benim tüm niyetim, seni varlığınla tanıştırmak. Bir

kez oraya ulaştığında, zihin denen perdeyi, nefis denen karabulutu

bir kez buhar ettiğinde ortaya gerçek sen çıkacaktır.

Sandığın sen sadece beden ve zihinden ibaretti. Artık özüne

ulaşma, Rabb’ini iliklerine kadar hissetme zamanın geldi.

Bu kitabı yazmak için bir haber bekliyordum, bir işaret.

Mutlaka bir olma zamanı vardır ve ben hiçbir zaman acele

etmem. Niyet eder ve Allah’a bırakırım. Daima anımsa:

Arzu şeytanidir, niyet ise rahmanidir. Bu senin yaşam

anahtarın olsun. Ne zaman kendini bir arzu içinde bulursan

hemen şeytanın elinden tuttuğunu anımsa, çünkü o sana

yoğun bir şekilde onu elde etmeni söyler.

Tıpkı günah işlettiği gibi!

Her ne istiyorsan -eş, ev, araba vb - şeytanın işi onu sana

elde ettirinceye kadar arzulattırmak; sen onu elde edince

ise gerçekleri göstererek aradan çekilmek; seni vicdanın,

Rabb’inle baş başa bırakmaktır.

Sen henüz flört döneminde yoğun istekle bu adamla evleneceğim

dersin, o benim ruh ikizim dersin ve kimseve al

dırış etmeden evlenirsin ama şeytan seni evlendikten sonra

gerçeklerle baş başa bırakacaktır. Adamın artık maskesi düşer,

ruh ikizi sandığın o adam sanki başka biridir! Ve bu hep

böyle olmuştur. Bu senin nişanlın değil, o gitmiş ve yerine

sanki başka biri gelmiştir!

Bu yüzden arzu şeytanidir. O senin elde etmen için gözüne

perde indirir ve elde ettikten sonra perde kalkar. Gerçekleri

gördüğünde ise canın yanmaya başlayacaktır. Yaşam yolculuğunda

daima isteklerin olacaktır, niyet de bir istektir,

ancak bunun içinde rahmet vardır, nur vardır, Allah vardır.

Niyet ederek başladığın her şeyde Rabb’inle birlikte yürümüş

olacaksın. Ve sen bir kez Allah’a tam tevekkülle sığındığında

o seni asla şaşırtmaz. O ne güzel vekil (yardımcı)

ve dosttur.

Yeni biriyle mi tanıştın, hemen niyet et ve de ki: Ey

Rabb’im! Ben bir yola çıktım, niyetim evlenmek ve huzurlu

bir yuva kurmak. Ancak Evvel ve Ahir olan sensin; Alim

olan, en iyi bilen de sensin. Ben sonumu bilemem ki, bu

mümkün değil. Bu yüzden sana geldim, kapını çaldım. En

iyi bilene tam tevekkülle sığınarak niyetimi sunuyorum. Ş a yet

sevdiğim bu insanla evlenmem hayırlı olacaksa bana bu

evliliği nasip et, eğer bu evlilik beni yorup yıpratacaksa sen

henüz başlamadan evliliğime “Mâni” isminle engel ol. Bu

yolda seni Vekil kıldım.

Artık üzerindeki yükü bıraktın. Artık sorumluluk sende

değil, onu Rabb’ine verdin. Şimdi rahatça gözlerini kapatıp

uykunu da uyuyabilirsin. Çünkü “El-Vekil” olan Allah sana

yardımcı olacaktır. İşte o zaman bu evlilik olsa da olmasa da

sevineceksin!

Veli kulun biri demiş ki:

Ali.jfı İm ( 'fpsırıi F ır■■ıl> I )

“Ben Allah’tan isterim, niyet eder ona bırakırım, Allah

verirse bir kere sevinirim, vermez ise on kere sevinirim.”

Ve yanındakiler şaşırmışlar:

“Bu nasıl olur? İnsan hiç Allah’ın vermediğine sevinir mi?”

“Ben sevinirim” demiş veli kul. “Allah’ın o verdiği benim

istediğim içindi, vermediği ise kendi tasarrufudur, ben bilmem

ki, benim hakkımda en iyi bilen Alim olan Allah’tır.”

İşte bu yüzden O ’nun hakkmdaki seçimi her ne ise güzeldir;

bu hoştur, bu rahmettir, bu nurdur. Ve sana bu yüzden

“Allah de ötesini bırak” diyorum. Bunu ben söylemiyorum,

ben sadece vesileyim... Bunu, sadece sana anımsatıyorum.

“Kulillah sümme zerhum. (Allah de ötesini bırak.)”

[Enam Suresi, 91. ayet]

Bir kez Rabb’inle yola çıktığında hayatın seni yorması

mümkün değildir. Nasıl mümkün olabilir? O en güvenilir

olandır. Ne anne ne baba ne evlat ne eş... Allah’tan başka

sığınacak kimin olabilir?

“Dünya hayatı bir oyun ve eğlenceden başka bir şey değildir.

Müttaki olanlar için ahiret yurdu muhakkak ki daha

hayırlıdır. Hâlâ akıl erdiremiyor musunuz?” (Enam Suresi,

32. ayet)

Ben değil Rabb’im soruyor...

Evet! Hâlâ akıl erdiremiyor musun?

Şimdi sana kalıcı mutluluğun formülünü veriyorum. Artık

tüm formülleri bırakabilirsin. Öğrendiğin tüm teknikleri

de bırak, çünkü “Kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bu'

lur”. (Rad Suresi, 28. ayet)

Bu kitapta sana hiçbir şey öğretmeyeceğim, öğretme tikri

bile ürkütücü. Kimse kimseye bir şey öğretemez, sadece

-20 Uqur Koşar*

remediğin cevapları görülür hale getirmek için buradayım.

S en köfteyi yutuyordun, ben ise sana onu çiğnemeni gösteriyorum.

Çiğne ki köftenin tadı damağında kalsın. Çiğne ki

yaşamın lezzeti gelsin.

Bir şeyi bilmenin sana kıvamı yoktur. Ekmeğin karnını

doyurduğunu bilirsin, bunu adın gibi bilirsin, ancak ekmeği

masanın üzerine koyup da ona sadece bak, onu yeme, sadece

bilgiyle kal, dediğimde ne olacak? Bedeninde ne kadar

yağ varsa iki üç ay içinde tükenecek, bedenin kendi kendini

yemeye başlayacak ve sonra iflas edecektir. O halde senin

ekmeğin karın doyurduğuna dair olan bilgine ne oldu? Şimdi

o ne işe yaradı?

İşte bir Allah’ın varlığını bilmenin de, bir yaprağın Allah’ın

izniyle kıpırdadığını bilmenin de senin ruhuna kıvamı yoktur.

Ağacın altından yürüyüp geçeceksin ve hiçbir şey hissetmeyeceksin.

Allah’ın rahmeti orada ağacın dalında, esen rüzgârda,

uçan kuşta ancak sen yoksun! Bu yüzden ben senin daha farkında,

daha aydınlık, tefekkürle yaşamanı istiyorum.

Tefekkürün tadını bir kez aldığında artık senin yaşamına

renk gelmeye başlar. Tefekkür nedir? O farkındalıktır,

şimdiki anın içinde kalmaktır. Ancak ben sana bilgeliğin

bahsettiği, şu herkesin dilinde olan şeylerden söz etmiyorum.

“Daima farkında ol, şimdiki anın içinde kal” demekle

olmaz. Artık bunu herkes öğrendi, herkes aynı şeyi söylüyor.

Ancak nasıl farkında olacağını kimse bilmiyor, nasıl şimdiki

anın içinde kalacaksın?

Benim sözünü ettiğim farkmdalık ve anın içinde kalmak

tefekkürdür ve bunun içinde bilgelikten öte velilik vardır.

Allah vardır!.. Rahmet ve nur vardır. O’nun sonsuz enerjisi,

hiç kesilmeyen sevgisi vardır.

Allak De Ötesini Bırak 21

Sana çok kısa olarak “nur terapisi”nde yaptırdığım bir

tefekkür çalışmasını burada yaşatmak isterim. Dilersen her

gün 1 dakika olacak şekilde başlayarak bunu yaşamına uygulayabilirsin.

Bu senin ruhunun gıdasıdır. Tefekkürün içinde

farkmdalık ve anın içinde kalmak vardır. Tekrar ediyorum,

bu bilgelikten ötedir, çünkü içinde Rabb’inin rahmetini, o

muazzam enerjisini hissedeceksin.

Ruhun birçok besini vardır. Sana burada hepsinden söz

etmeyeceğim. Belki başka bir kitapta... Ancak bu kitabın

özü, kaldıramadığın üzerindeki o yükü tam güvenceyle, tevekkülle

Allah’a bırakmak adınadır.

Tefekkür ise -ben ona “ruhun suyu” diyorum-, bedenine

su veriyorsun, ancak özün yani ruhun susuz kalmış! O halde

sen kurumuş bir çöl gibisin. Peki, tefekkürü nasıl yapacaksın?

Belki de Allah’ı, sonsuz rahmetini, enerjiyi, ilk defa bu

kadar yakından, iliklerine kadar hissedeceksin. Bu çok derin

bir çalışmadır, niyetin Allah’ın rızasını, dostluğunu kazanmak

adına olsun ve ister parkta otur, ister balkona çık...

Günde 1 dakikayla izlemeye başla, her ne oluyorsa Allah’ın

üzerinde bulunan o kesintisiz emrini, rahmetini gör...

Ve şimdi gökyüzüne çevir gözlerini... Bulutları göreceksin...

Onlar gökyüzünde askıda gibi duruyor, düşmüyorlar

ve bazen sola bazen de sağa doğru ilerliyorlar. Üzerlerinde

kayyum olan Allah’ın emrini hisset. Allah onlara kesintisiz

olarak ayakta durun, diyor. Bir an bıraksa bulutlar yere

düşerlerdi! Ve her şeye kadir olan Allah’ın rahmetini diğer

tecelli ettiklerinde de görmeni isterim.

Ağacın yapraklarına bak, kıpırdadığını göreceksin. Bazen

hafif, bazen ise şiddetle sallanır. Rabb’im nasıl uygun

gördüyse öyle kıpırdarlar. Ve şimdi o ağacın üzerindeki emri

gör... Acele etme... Yaprak Allah’ın izniyle kıpırdıyor, o yaprağın

üzerinde kesintisiz olarak ne emri var? “Kıpırda, kıpırda,

kıpırda...” Bir an olsun bıraksa yaprak duracak.

Ve başını çevir... Oradan geçmekte olan birini görebilirsin...

Yürüyen bir insan yahut bir kedi, bir köpek... Üzerinde

ne rahmeti, emri var? “Yürü, yürü, yürü, yürü...” Bir an

bıraksa dururlardı. Ve uçan kuşa gözlerini çevir... Tefekkür

et... Kuşun üzerinde uç emrini hissetmeye başlayacaksın.

Rabb’in ona, “Uç, uç, uç, uç, uç...” diyor. Bir an bıraksa kuş

düşüverir. Uçması mümkün değildir.

Ve kendi üzerine dön... Kendi üzerinde olan rahmeti

belki de uzun bir aradan sonra ilk defa hissedeceksin. Daha

önce biliyordun ancak ben bilmeye karşıyım, bilmek senin

ruhunu doyurmuyordu. Şimdi üzerindeki rahmeti yutacaksın,

tüm hücrelerine kadar hissedeceksin.

Evet senin üzerinde kesintisiz olarak şu an “gör” emri var.

Şu satırları okurken bile tefekkür edebilirsin. Allah gör dediği

için görüyorsun. “Gör, gör, gör, gör...” Bir an bıraksa kör

olursun, görmen artık mümkün değildir.

Ve üzerinde olan diğer rahmeti hisset. Evet, o “duy” emridir

Rabb’inin. Şu an her ne duyuyorsan üzerinde duy emri

olduğu içindir. Bir an bıraksa o emri Allah sağır olurduk.

Bunu çoğaltabilirsin... Bu senin elinde ve tefekkür yapmak

için zamanım yok diyemezsin, bu mümkün değil, çünkü

olan her şey Allah’ın rahmetiyle tecelli eder.

Televizyon izlerken, görür ve duyarsın; önünden biri geçerken

tefekkür edebilirsin, işyerinde, yemek yerken, telefonda

konuşurken, her an... Her an Allah seninledir, tabii

ki hissedersen, O’nu ruhunda hissetmek istersen... Ve bunu

kim istemez ki?

İki cihan güneşi sevgili Peygamber’imiz anlatıyor:

“Arkadaşlar az önce yanımdan ayrılan Cebrail ‘Ey Muhammed

(S.A.V)! Seni insanlığa aydınlık yolu göstermek

üzere hak Peygamber olarak gönderen Allah’a and olsun ki’

diye söze başlayarak bana şu ibret dolu hikâyeyi nakletti:

Vakti zamanında bir mümin dünyadan el etek çekerek

deniz ortasında ıssız bir adaya yerleşir. Burada insanlardan

ve dünyalık işlerden uzak, ibadet etmeye koyulur. Bir süre

ibadet ettikten sonra acıkmaya ve susamaya başlar. Ama nerede?

Adada yalçın kayalarla, kıyıyı döven azgın acı deniz

suyundan ve bir de kendinden başka bir nesne yoktur.

Günler haftaları, haftalar da ayları kovalarken abid kişi

gittikçe güç ve takattan düşmeye başlar. Bu arada benzi solan,

yüzü sararan abid ibadetlerinin ardından durmadan, ‘Ey

Rabb’im bana yiyecek ve içecek bir şeyler ihsan et ki, ibadet

etme gücümü kaybetmeyeyim’ diye Allah’a yalvarıp yakarır.

Günlerden bir gün kudretine nihayet olmayan Allah

yalçın kayalar arasından buz gibi soğuk, şerbet gibi tatlı bir

kaynak fışkırtır ve etrafında kor gibi narlarıyla boy salmış

koca bir nar ağacını dalgalandırarak O’nun bu dileğini yerine

getirir.

Abid, artık bütün gün ibadet ettikten sonra kaynağın başına

iner, nar ağacından tek narını koparıp yer ve abdestini

alarak tekrar namaz kılmaya koyulur. Namazlarının ardın'

dan da, ‘Ey Rabb’im! Canımı secde ederken al, beni öldürüp

de cesedimi toprak içinde çürütme, beni kıyamete kadar

secde etmekten mahrum bırakma’ diye dua eder. Bu böyle

tam beş yüz yıl sürüp gider. Nihayet bir gün Yüce Allah dileğine

uygun şekilde ruhunu teslim alır.”

Bundan sonrasını Cebrail şöyle anlatıyor:

“Gerçekten biz o ıssız adaya iniş ve çıkışlarımızda gerçek

Allah bağlısı mümini hep secdeye kapanmış, A llah’ı zikrederken

gördük. Kıyamet kopup bütün insanlar dirilerek

mahşer toplantısına getirildiklerinde onu yine ilahi sırlara

dalmış ibadet eder bulacağız. Herkes bir bir Allah’ın huzuruna

çıkarak hesaba çekilirken o da gelecek. Yüce Allah ona

şöyle seslenecek:

‘Ey abid kulum, seni yaygın rahmetim sayesinde cennete

sokuyorum, buyur gir.’

Abid ise şöyle cevap verecek:

‘Hayır ey Rabb’im! Amelim sayesinde cennete girmeye

hak kazandım.’

Allah:

‘Ey melekler, kulumun işlediği ibadet ve amellerle kendisine

ihsan ettiğim nimetleri bir bir karşılaştırın.’

Abidin amelleri ile Allah’ın kendisine verdiği nimetler

karşılaştırılarak ölçü ve tartıya vurulacak. Bir tek gözü beş

yüz yıl ibadetlerden ağır basacak. Geri kalan diğer nimetlere

karşılık ibadet düşmeyecek.

Ardından Allah:

‘Bu kulumu cehenneme atın’ diye emredecek.

Abid:

‘Ey Rabb’im, yanılmışım, bağışla. Yaygın rahmetin sayesinde

cennete girebilirim elbette’ diye haykıracak.

Aiiah:

‘Onu buraya getiriniz.’

Abid, Allah huzuruna varacak, duracak.

Allah:

‘Ey kulum, söyle bakalım. Seni yoktan kim var etti?’

Ab id:

‘Sen Ey Rabb’im!’

Allah:

‘Bu var etme olayı senin amelinle mi, yoksa benim geniş

ve yaygın rahmetimle mi meydana geldi?’

Abid:

‘Şüphesiz ki senin rahmetinle.’

Allah:

‘Beş yüz yıl gibi uzun bir süre sana ibadet etme gücünü

veren kim? Issız adada seni tatlı suyla, her gün narla besle*

yen kim? Ve yine secde ederken ruhunu teslim alan kim?’

Abid:

‘Şensin Ey Rabb’im!’

Allah:

‘İşte bütün bunlar benim geniş ve yaygın rahmetim saye*

sinde meydana gelmiştir. Bunları kabul ettikten sonra meşele

kalmadı. Şimdi doğru cennete...’ ”

Cebrail sonunda:

“Ya Muhammed (S.A.V)! Her şey Allah’ın rahmetiyledir”

der.

Senin görmen, duyman her şey Allah’ın rahmetiyle olur.

Ne kadar günahkâr olursan ol, Rabb’ine ne kadar uzak

olursan ol, O öyle merhamet sahibidir ki, rahmetini senin

üzerinden çekmez...

O ’nun rahmetini hisset ve işte o zaman yaşadığını

anlayacaksın...

J!7

EVLİLİKTE VE İLİŞKİLERDE

“ALLAH DE ÖTESİNİ BIRAK”

Birlikte yaşamak zorunda olduğun, enerjini çeken, seni

yoran insanlar olacaktır. Eşin, kayınvaliden, patronun yahut

evladın. Şimdi bunları terk edip nereye gidebilirsin ki?

Kaçış çare değil... Ancak Mevlana kıvamına gelmen adına

sana yardım etmek isterim.

Mevlana zamanında yaşadığını düşün. Onu ziyarete gidiyorsun

ancak muazzam bir kuyruk var. Hazreti görmek

için iki gün kuyrukta bekliyorsun... Stres var, yorgunluk var;

her an patlayacak bomba gibisin... Ancak içeri girdiğinde

Mevlana’ya öfkelenmen söz konusu bile olamaz, öyle değil

mi? Onu gördüğün an senin tüm olumsuz enerjin değişecektir.

Çünkü karşında şeffaf bir ayna vardır.

Şimdi kime bağırabilirsin ki? Bu adam sadece gülümsüyor.

Sen ona ne söylersen söyle Mevlana sana gülümseyecektir.

Çünkü o rahmetin içindedir. Onun enerjisi seni de

dönüştürecektir. Artık öfken yerini sevgiye bırakır.

Ancak tam tersi bir olay düşün. Bir psikiyatra gittiğinde

ve seni bırak iki gün iki saat beklettiğinde ve sen içeri

girince ona “Ben işyerimden kısıtlı izin aldım da geldim...”

yahut “Çocuğumu komşuya bıraktım da geldim, beni niçin

beklettiniz?” diye öfkelenebilirsin. Evet, normal bir insana

bağırabilirsin çünkü o rahmetin içinde değildir, onu yüzünden

hemen anlayabilirsin, onu gözlerinden hemen tanırsın.

Bu yüzden ben seni Mevlana kıvamına getirmek, onun

içindeki rahmetle buluşturmaya vesile olmak isterim. Bunu

bana danışmak için gelen evli çiftlere çok yaparım. Bir keresinde

bir hanım danışanım görüşme sonrası beni arayarak

şöyle demişti:

“Hocam, eşim tam bana bağırmak üzereyken artık susuyor

ve gülmeye başlıyor, bana bırakın hakareti, kötü bir söz

bile söyleyemiyor.”

Evet artık sana kızamazlar, o boyuta geldiğinde senin üzerinden

yükselen o rahmetten doğan enerji tüm alanı kaplar,

karşındaki öfkeli insana işler... Ve der ki: Ben bu kadına

yahut bu adama nasıl bağırabilirim ki? Ona ne söylersem

söyleyeyim sadece bana gülümsüyor. Tam olarak bu olur, bu

psikoloji hemen karşındaki insanı sarar. Peki, Mevlana kıvamına

nasıl geleceksin? Bunun için zihni, onun hilelerini

tanıman gerekiyor.

KİŞİ KİŞİNİN AYNASIDIR

Bir gün Peygamber Efendimiz (selamların en güzeli üzerine

olsun) arkadaşlarıyla otururken Ebu Leheb meclise giriyor

ve Efendimiz’e “Ya Muhammed (S.A.V), birçok yerleri

gezdim, senden daha çirkinine rastlayamadım” diyor.

“Doğru söylüyorsun ya Ebu Leheb.”

“Herhalde dünyanın en çirkini sensin.”

“Haklısın ya Ebu Leheb” diyor Efendimiz.

Biraz sonra Hz. Ali (R.A) (selamların en güzeli üzerine

olsun) içeri giriyor ve tevafuk bu ya o da:

“Ya Muhammed (S.A.V), bu dünyada senden güzelini

göremedim.”

“Doğrusun ya Ali.”

“Sana baktıkça içime huzur doluyor.”

“Doğrusun ya Ali” diyerek Efendimiz onu da tasdik edince

meclisteki sahabe:

“Ya Resulullah, biraz önce Ebu Leheb geldi ‘Ne kadar

çirkinsin’ dedi, ‘Doğru söylüyorsun’ dediniz; şimdi Ali geldi

‘Ne kadar güzelsiniz’ dedi, ona da ‘Doğrusun’ dediniz. Hikmeti

nedir?” diye sorunca, Efendimiz de şöyle dedi:

' “İnsan insanın aynasıdır. Kişi kendisi nasılsa, karşısındaki

insanı da öyle görür.^/

Daima anımsamanı isterim. Bizim işimiz kalbimizi kıranla

oyalanmak değil, kırılan yeri bulmaktır. Ve kalp kırılmaz.

Kırılan bir şey varsa o gurur, onur, egodur!..

Ve bunu fark etmek, bir egonun olduğunu kabul etmek,

özüne ulaşan kapıyı açmak demektir.

Zihin sana ne zaman ne göndereceğini iyi bilir, o tam bir

şarlatandır. Devamlı senin enerjini almak, seni yormak adi'

na açık bir kapı arar. Senin üzerinde bir zayıflık anını kollar.

Zihnin en sevdiğin hilelerden biri de kavga anında suçlu

aramak, haklı çıkmak ihtiyacıdır. O seni devamlı dışarıya

yönlendirecektir.

Biriyle bir çatışma olduğunda hemen cevap vermeni İS'

ter, seni bu şekilde koşullandırmıştır. Cevap veremezsen içi'

ni kemirir... Sustuğunda bastırmış olursun ve bu sonra has'

talik olarak nükseder. O halde ne yapabilirsin?

Ben sana ne bastırmaktan ne de cevap vermekten söz

ediyorum, seni içindeki rahmetle buluşturmaktan yanayım.

Zihnin seni bir tartışma anında devamlı dışarıya odaklı tut'

masındaki amaç, seni kendi kaynağından uzaklaştırmaktır.

Çünkü sen dışarıyı suçlamayı bırakarak bir kez içine döner'

sen, kaynağından yükseleni bulursan artık zihnin tüm hilesi

son bulur, ego bir anda buhar olur.

Dikkat et! Dışarıda seni kıran binlerce insan vardır ve

bunların hiçbirini kontrol etme şansın yoktur, ancak kont'

rol edebileceğin, senin elinde olan tek bir şey vardır, o da

içindeki kırılan kısım yani egodur! O halde ne yapacaksın?

Ne zaman biri seni üzmeye kalksa içine dön ve orada kırılanı

bul. Kalp kırılması diye bir şey yoktur, bunu sana kim

söylediyse kendini kandırmış olmalı. Kırılan gurur, onur,

egodur. Ve bunu bir kez kabul ettiğinde işte sen rahmete

ulaşmak için ilk adımı atmış olursun.

Veli kulun biri köyden geçerken yolunu çevirmişler ve

ona hakaret etmişler, kimi taş atmış, kimi ağır söz söylemiş...

Allafı De ( 'fesini E*p:ıt 31

Veli kul da onlara gülümseyerek teşekkür edip “Sizin köyünüze

tekrar geleceğim ve o zaman sizi dinleyeceğim” diyerek

oradan uzaklaşmak istediğinde adamlar şaşırmışlar. -Dikkat

et, biri seni o savaş alanına, üzerinde taşıdığı o negatif dün'

yasına çekemezse çıldırır.

“Nasıl olur?” demişler. “Biz sana hakaret ediyoruz sen ise

bize gülüp teşekkür ediyorsun!..”

Veli kul cevap vermiş:

“Ben sizin ne istediğinizin farkındayım. Siz benden cevap

vermemi istiyorsunuz, bundan yıllar önceki halim olsaydı

size çok güzel cevap verirdim, sizi susturmak için her şeyi

yapardım, ancak onu bırakalı çok oldu. Şimdi burada öyle

biri yok!”

Bir veli, bir Allah dostu yahut kendini bilen biri dışarıdan

gelenle ilgilenmez. Dışarıda olanın bir tetikleyici oh

duğunun farkındadır. O haklı ya da haksız olmanın zihnin

oyunu olduğunun idrakindedir. Haklı olmak ihtiyacı egodan

kaynaklanır. Onun özünde şu bilinç yatar: Ben haklıyım,

sen haksızsın. Sen kusurlusun, ben kusursuzum. Bu hiçbir

zaman çözüm olmamıştır, hiçbir evlilikte cevap yapıştırmak

çözüm getirmemiştir, nasıl getirebilir? Ancak savaş çıkacak'

tır, birbirinizi yiyeceksinizdir!..

Bu yüzden daima kaynağını anımsa. Bizler dışarıdan gelenle

ilgilenmeyiz, içimizden çıkanla ilgiliyizdir. Dışarıdakini

kontrol etme şansın yoktur, bunu unutma, ancak içeriden

çıkan senin kontrolündedir.

Şayet senin içinden kin, kırgınlık, öfke çıkıyorsa sen rahmetten

uzaktasındır, egonun ta içindesindir. Çünkü Allah

bizi sevgi, merhamet ve aşkla yaratmıştır. Bunun dışında

senin kaynağından ne yükseliyorsa o şeytanidir. O netsin

ektiği nifak tohumudur. Şimdi onu yakalama zamanı geldi.

Şimdi şeytanı nifak tohumu ekerken suçüstü yakalama zamanidir...

Ve bu seni yavaş yavaş daha derinlere doğru getirmeye

başlayacaktır. O halde ne yapacaksın?

Cevap vermek yerine o an içine dön ve kaynağından çıkanı

izle. Zihin şoke olacaktır. “Sen bugüne kadar hiç düşünmeden

koşulsuz olarak karşı tarafı suçlardın, ona cevap

verirdin, şimdi ne oldu da içine döndün?” diyerek serzenişte

bulunacaktır. Senin içine dönmen şeytanın nifak tohumunu

(öfke) ekerken onu suçüstü yakalaman demektir.

Ve zihni bir kez yakaladığında, öfkenin aslında dışarıdan

gelmediğini, dışarıda olanın sadece içindeki öfkeyi tetiklediğini

fark ettiğinde, işte bu senin huzura açılan kapın olacaktır.

Sen soğanı gördüğünde dışından onu soğan sanıyorsun

oysa onun özü ortasındaki cücüğüdür.

Ve şimdi artık senin de özüne, daha derinlerine doğru

yaklaşma zamanın geldi. Kim kalbini kırmak isterse, ne zaman

rahatsız olacağın bir söz duyarsan hemen içine dön,

dışarıyı tamamen bırak ve içinden çıkanı izle... Dışarıdakinin

sadece bir tetikleyen olduğunu, öfkenin kendi içinden

çıktığını göreceksin...

Ve onu bir kez yakaladığında öfke denen o karabulut o

an yok olacaktır. Bu bastırmak değildir, burada çok ince bir

nüans vardır; ben sana bastırmaktan, kendini tutmaktan söz

etmiyorum. Tam aksine farkında olarak içine dönmeni ve

içinden çıkanı izlemeni istiyorum. Artık senin öfkeyi yok

ettnek için bir çaba harcamana gerek yoktur, şeytanın tüm

büyüsü, o nifak tohumu ekmek isterken sen onu yakaladığında

biter. Artık o hareketsiz kalacaktır. İçinden öfke çıkması

mümkün değildir.

Nisa Suresi, 76. ayette ne diyor Rabb’im: “Şüphesiz şeytanın

hilesi zayıftır.”

Elbette, onun hilesi çok zayıftır ancak bunu uyandığında

görebilirsin. Sen daha önce bağırıp çağırarak isyan içindeyken

şimdi bir uyanışın eşiğindesin. Ve bunu birkaç kez tekrarlaman

gerekecek. Oğlun mu kızdırdı, içine dön ve orada

öfkeyi bul. Biri bir şey mi söyledi, içine dön ve içinden yükselen

kızgınlığı bul.

Soğanın kabuğu, zarı açılır, açılır ve işte en son birkaç

defadan sonra sen özünle, rahmetle tanışmış olursun. Bu zor

değildir, zoru zihin var eder, zor olan bir şey yoktur. Bir kez

zihnin, nefsin, şeytanın hilesinin farkına vardığında, onun

senaryosunu çözdüğünde artık bu hile sana zarar veremez ve

artık sen bunun farkındasmdır...

Buraya kadar olan kısmına dikkat edersen sana tohum

ekmeyi gösterdim. Elbette Allah’tan istemek için önce tohum

ekmek gerekiyordu. Bir toprağa çiçek tohumu ekmeden

yağmur yağması için dua etmenin anlamı var mıdır? Ve

şimdi artık hazırsın. Sen elinden geleni yaptın, elinden gelmeyen

kısmı için de Allah’a yönelmenin vakti geldi.

www

Söylenecek çok şey varken bile sus.

Susmak boyun eğmek değil, tam aksinejAgunlaşmanın ilk

adımıdır. Ve daima anımsa:

Sen sustuğunda melekler konuşmaya başlar.

Her haklı olma ihtiyacı hissettiğinde farkına varmanı isterim:

Ego senden doyumÜelcUyor!

Ve hemen onu sustur; onu beslemeyeceğini kibarca söyle ve

sevgiyle yerine oturt...

SEN GÖNLÜNÜ KIRANA

İSYAN ETMEKTEN,

KIRIK GÖNÜLLERE MERHEM OLAN

ALLAHT UNUTUYORSUN...

Ne diyor Yusuf Suresi, 86. ayette Hz. Yakup: “Ben dayanılmaz

kahrımı, üzüntümü yalnızca Allah’a arz ederim.” O

halde “Allah de ötesini bırak”. Ancak duayı göz ucuyla bile

takip etme. Kul Rabb’ini imtihan etmez!

Allah sana kâfi değil mi? Hâlâ niçin derdini O’na bırakmıyorsun?

“O kadar dua ettim hâlâ olmadı” deyip bırakmak

olmaz. Karşında Allah var, en güvenilir olan var.

O’na bıraktın mı derdini takip etmeyeceksin! Sen güvensiz

davranıyorsun, senin tüm hatan bu! insanlar bana geliyor,

“Hocam, ben dua ettim ama olmadı, bana yardımcı olabilir

misiniz?” diyorlar.

Burada dur! Senin hal diline, ruh diline bakmanı isterim.

Diyorsun ki:

“Hocam, ben Allah’a dua ettim ona bıraktım, bekledim,

bekledim onu takip de ettim, sürekli gözüm üzerindeydi,

acaba verecek mi duamın karşılığını diye daima tetikteydim

ve Allah’tan umudumu kestim, sana geldim!” Şimdi bu nasıl

güven, nasıl tevekkül? Sen hâşâ, “Allah bana vermedi,

çarem sende” diyorsun!

Allah senin kalbini biliyordu. O kalplerde olanı bilir.

O’na güvensizce yaklaştığında duanı bir yerde bırakıp l ğut

VS t qur t ı ş.ır

kuluna döneceğini biliyordu, şimdi senin duana niye icabet

etsin? İnsanlığın büyük kısmının yaptığı durum budur. O kadar

güvensizsin ki Rabb’ini bile teste tabi tutuyorsun!

Bir keresinde şeytan Hz. Ali (R .A )’ye dedi ki:

“Madem bu kadar Rabb’ine tevekkülle bağlısın hadi bakalım

şu köprüden atla da seni kurtarsın Allah’ın.”

Hz. Ali (R.A) durdu ve şeytanı o helak edici o muhteşem

sözünü yüreğinden döküverdi:

“Ey iblis! Kul Rabb’ini imtihan etmez!”

Geçen gün eşinden mustarip olan, sürekli şiddet gören ve

artık yaşamak için nedeni kalmadığını söyleyen bir hanım

danışanım benden dua istemişti. Ben din adamı değilim,

âlim değilim, hoca değilim... Sadece Rabb’ini tüm ruhuyla

hisseden bir kulum. O’nun katında âciz bir kulum... Ancak

ona dua vermek istedim. Ve şunu söyledim:

“Rabb’ine yönel ve de ki: ‘A llah’ım sen Müheymin’sin,

gözeten, koruyan sensin, beni koru Rabb’im. Ey El-Mâni

olan Allah’ım! Eşimden bana gelecek her türlü belaya, şiddete

sen Mâni isminle engel ol. Amin.’ ”

Kadıncağız bunu tam tevekkülle yapmış olmalı ki önceki

gün bana dönerek şöyle mesaj atmış:

“Hocam, Allah razı olsun sizden, bana verdiğiniz dua

kabul oluyor, her gün okuyorum ve verdiğiniz günden beri

eşim bana bağırıp çağırmıyor.”

Evet... Eşinin sana bağırıp çağırması mümkün değil! Her

şeyi yoktan var eden Allah için bu zerrenin zerresi olamaz

ki. Ancak keramet tam güvendedir. Sadık kalmaktadır. Ve

dikkat et, ben dualarda esmayı kullanırım. Ve sana bunu

mutlak suret öneririm.

Ali Jİı De ( lesmı l ır tl i )

Rabb’im Araf Suresi, 180. ayette ne diyor? Anımsatmak

isterim:

“En güzel isimler Allah’ındır, O’na o güzel isimleriyle dua

edin.”

O halde duanda mutlaka esmayı kullan, bunu ben değil

Allah söylüyor.

Çünkü bu sana derinlik katacaktır, Allah’ı daha yakından

hissetmeni sağlayacaktır. Birinin adını bilirsen, ondan

rahatlıkla bir şey isteyebilirsin, adını bilmediğin birinden

bir şey istemeye kalktığında bir tıkanıklık olacaktır. Her şeyin

adını biliyorsun ancak Rabb’inin adlarını bilmiyorsun.

Onların ne anlama geldiğinin çoğumuz farkında değiliz.

Hz. Ömer der ki:

“Ben duamın kabulüyle ilgilenmem ki. içimde, ruhumda,

yüreğimde dua isteği var mı ona bakarım.

“Ve ben de sana diyorum ki, dua ederken duadan öte

dua edileni hisşçt. Sana kıvam katacak, xuhunu besleyecek

duanın karşılığı değil, Rabb’i hissetmen olacaktır. Bu ince

nüansa dikkat etmeni d iler im..J

Ve kalbini kıran biri olduğunda Efendimiz ile Hz.

Ebubekir’in şu kıssasını daima anımsa:

Sevgili Peygamber’imiz yakın dostu Hz. Ebubekir’le

Medine’nin sıcak bir günü oturmaktadırlar. Biraz sonra içeriye

bir adam girer. Etrafına baktıktan sonra Hz. Ebubekir'in

yanına oturur ve hemen çirkin sözlerle Hz. Ebubekir’e saldırmaya

başlar. Hakaret eder, onu küçümsemeye çalışır, ona

tacizde bulunur. Hz. Ebubekir sabırla dinler. Olaya şahit

olan Hz. Peygamber bu saygısız insanın haddi aşan çirkin

sözlerinden rahatsız olsa da bir an için susar.

Adam nerede olduğunun, kimin huzurunda bulunduğunun

farkında değilmiş gibi devam eder. Bu anlamaz adamın

çirkin sözlerinden hayli rahatsız olmaya başlayan Hz. Ebubekir

dayanamaz ve cevap vermeye başlar.

Hz. Ebubekir sınırı aşmadan, bu terbiye sınırını aşanın terbiyesini

vermeye çabalamaktadır aslında. Hz. Peygamber’in

huzurunda olduğunun farkında olan Hz. Ebubekir daha fazla

susarsa Hz. Peygamberin rahatsız olacağını varsaymıştır.

Hz. Ebubekir’in cevap vermesi üzerine Peygamberimiz

ayağa kalkar ve orayı terk eder. Hz. Peygamberin uzaklaştığını

gören Hz. Ebubekir telaşlanır ve Peygamberimizin

arkasından koşar. Diğer yandan da heyecan ve korku içinde

söylenmeye başlar:

“Ey Allah’ın elçisi, sizi rahatsız edecek bir şey mi yaptım?

Yanlış bir şey yaptıysam Allah’tan af dilerim.”

Hz. Peygamber döner ve çok sevdiği dostuna şöyle buyurur:

“Ebubekir! Adam sana hakaret edip sataşmaya başladığında

sen sustun, o esnada Yüce Allah’ın görevlendirdiği bir

melek senin adına o adama cevap veriyor, sana da dua ediyordu.

Sen sustukça melek seni savunuyor, adama karşılık

veriyordu. Ne zaman ki sen de cevap vermeye başladın, işte

o anda o melek orayı terk etti ve şeytan oraya girdi. Ben

şeytanın bulunduğu ortamda durmam. Benim orayı terk etmemin

sebebi işte budur.”

Sana yapılan bu haksızlıklar^ terk edilmen, aldatılman,

şiddete maruz kalman... Sanma ki Allah sessiz kalıyor... O,

sana, yavruna yaklaştığın merhametten daha merhametli

olandır. Ancak Allah’ın sessiz kalması O’nun hikmetindendır

ve Allah’ın hikmetine sual etme* O seni nurlandırmış»

cennetten nehirleri üzerine bırakmış da gözlerinden bu yüzden

yaşlar taşıyor!..

Bu sözleri yazıyorsam O dilediği içindir, O lütfettiği içindir.

Ben kimim ki! Allah izin vermezse değil kitap bir harf

yazamazdım. Allah “ol” demeden hiçbir şey katiyen olmaz.

Bir gün yüreğime O’ndan, sevgiliden, dosttan yine bir ilham,

lütuf geldi.

“Kalbi kırık olan gönle bir melek gelir de orada yuva kurar”

diye bir kenara yazmıştım. Burada belirtmek, sana da

bunu söylemek kısmetmiş.

Ve daima anımsa; Allah kırık kalplerdedir... İşte bu yüzden

Rabb’in ve melekler etrafındayken, sana bu kadar yakmken,

artık mutsuz olmana şaşarım!.. J

Savunmasız bir çocuğa, ailesi için saçını süpürge eden

bir kadına ve sokakta zararsızca dolaşan bir hayvana uyguladığın

şiddeti milletin adaleti görmeyebilir, ancak Allah’a

hesabını veremezsin.

Düşenin dostu olmaz diyorlar, eminim bu sözleri sen de o

kadar çok duymuşsundur ki. Oysa düşenin dostu vardır, hem

de en güvenilir olan, insanı arkasını döndüğünde sırtından

vurmayan... El-Veli olan dost, işte o Allah’tır.

Benim sırrım nedir biliyor musun? Ne olursa olsun, başıma

ne gelirse gelsin ben onu Vekil olan Allah’a bırakırım,

gerisini Rabb’im halleder.

İnsanlar sürekli sorarlar: “Hocam hiç mi mutsuz olmuyorsunuz?”

Nasıl mutsuz olabilirim?.. Bana mutluluk insandan

gelmiyor ki bir insan beni mutsuz edebilsin.

Ben kesintisiz olana, Baki olana; gerçek sevgili, gerçek

dost olana yönelmişken, kaynağı Onda bulmuşken nasıl

mutsu: olabilirim? Allah’tan sıkıntı değil, sadece sevgi, aşk

ve merhamet gelir. Ve sana tavsiye ederim. Dünyada aldığın

tat bir süre sonra sana acı gelecektir, çünkü dünya tatlı gibi

gözüken acı bir şerbettir. Onu şehvetle içtikçe acısı çıkmaya

başlar.

“Rabb’in seni bırakmadı ve sana darılmadı. Şüphesiz

Rabb’in sana verecek ve sen de hoşnut olacaksın.” (Duha

Suresi, 3. ve 5. ayetler)

Ve hâlâ geç kalmış değilsin, ne olursa olsun O seni bekli'

yor. O seni tüm işinde vekil kılmanı bekliyor. Allah’ın hâşâ

öyle bir egosu yoktur. O seni yoktan var etmesine rağmen

diyor ki: “Allah’tan başka size dost ve yardımcı yoktur.”

Bunu o kadar çok ayette belirtiyor ki...

“Beni vekil kıl kulum” diyor. Ben senin yerine koştumrum.

Ben senin yerine o işi de hallederim. Tüm bunlar Ah

lah için kolay şeylerdir. Sen aşamazsın ama ben aşarım. Ben

her şeye kadirim. Ama sen ne yapıyorsun? O’na güvenmiyorsun.

Bırak güvenmeyi, çağrısına bile kulak vermiyorsun.

Kuran’ı ne kadar kalben okudun? Ayeti anlamaya çalıştın

mı? Rabb’inin mesajına, ne demek istediğine hiç yüreğini

açarak baktın mı?

O sana “Allah de ötesini bırak, kulum” derken sen kendi

başına işe kalkıyorsun!

Bana bazılarınız diyorlar ki:

“Hocam, siz biraz geri kalmışsınız, artık tıp var, Allah tıp

vermiş, teknoloji gelişmiş, siz hâlâ Allah’a başvurun diyorsunuz.”

Beni hiç anlamamışsınız... Ben sana doktora gitme dernıyorurn.

Ben sana önce Allah’a dön ve ona derdini anlat

diyorum. O sana en uygun doktoru gösterecektir. Seni yönlendirecektir.

Sen nereden bilebilirsin ki senin doktorunun

seni sömürmeyeceğini ya da sana yanlış işlem yapmayacağını?

O kadar çok vukuat var ki... Onlarca kez yanlış ilaç,

yanlış iğne, yanlış teşhis, yanlış ameliyat...

Sen nereden bilirsin sana hayrı olacak uzmanı? Küçük

çocuğun düştüğünde, ateşlendiğinde ona, “Yavrum ben seni

en uygun doktora götürürüm” diyorsun öyle değil mi? O çx>

cuk nereden bilebilir ki kendisine iyi gelecek doktoru? Bırak

onu, nereye gideceğini akıl bile edemez. O savunmasız küçük

bir yavrucaktır. İşte sana anlatmak istediğim de budur.

Ben de sana önce Allah’a yönelmeni ve ona derdini arz et'

meni diliyorum.

“Ey Rabb’im benim bir derdim var, bir hastalığım var ancak

bana iyi gelecek doktoru bilemem, bu yüzden kapma

geldim. Alim olan^her şeyi en iyi bilen sensin. Rabb’im bu

yolda bana hayrı olacak insanları karşıma çıkar, ben bu yoh

da seni vekil kıldım”]de ve bırak. Sonrasını düşünme bile...

Dikkat etmeni isterim; ben sana bu kitapta Allah’ı anlatmıyorum,

sana O’nu hissettirmek istiyorum. Ve bu konuda

Rabb’im beni vesile, bir araç kıldıysa ne mutlu. Hamd ü senalar

olsun “Hamid” olan Rabb’ime...

Ve daima anımsa: Allah sıkıntı ve bela verdiği kullarını

derece olarak yükseltir, O “Er-Rafi” olandır ve bu yükseliş

dikenli bir yoldur. Elbette canın yanacak. Bu yüzden senin

canının yanması, kalbinin acısı rahmettendir.

“Onlar Allah katında derece derecedirler, Allah onların

yaptıklarını görmektedir.” (Âl-i İmran Suresi, 163. ayet)

ÂUah bazen elinden oyuncağını alır, yerine daha iyisini

vereceği için, sen dert etme Can, O seni senden daha çok

düşünür.

ALLAH ÂCİZ KULLARININ

KALBİNDEDİR

O ne güzel dost ne güzel bir yardımcıdır. Hissedebilene ne

mutlu... O ’nun varlığını tüm iliklerinde, hücrelerinde hissedenler

ne güzel insanlardır. Nefsi bırakıp da kul acizliğini

kabul ettiğinde o rahmetin sıcaklığı tecelli eder gönüllere.

Aslında A llah ’ın rahmeti daima üzerindedir de kulun, kul

nefsin içinde olduğundan o rahmeti hissedemez.

A ncak ben sana âciz olmaktan söz ederken insanlar karşısında

değil, Allah katında âciz olmandan söz ediyorum.

O ’n a el açıp, yürek açıp da “Rabb’im ben zavallı bir kulum,

çaresizim, sen çaremsin, sen bana kâfisin” dediğinde arş sarsılır,

melekler ağlar da, o gözyaşları meleklere abdest aldırır.

Ve arada bir de olsa Rabb’i misafir et evine, Peygambe

rin i misafir et evine. Her masa kurduğunda bir tabak da

boş bırak, her çay servis ettiğinde boş bir bardak da yanında

kalsın diğerlerinin... Soranlara, “Nebi’yi, Efendimiz’i misafir

çağırdım da o yüzden bir tabak, bir bardak fazla koydum”

dersin. Evine nur, rahmet gelsin. Sen yeter ki güzel bak. Sen

yeter ki güzel söyle. Kalp önce Rahman’a bakınca güzelleşir,

sonra insana baktığında ise gerçek sevgi tecelli eder...

Ne güzel bir duadır, “Allah’ım beni kendinle meşgul

eyle” duası. O halde “Rabb’im bizi seninle meşgul evle” ..

Allah diyor ki: “Benim rahmetim yüz idi, doksan dokuzunu

kendime ayırdım, birini ise yeryüzüne yaydım.” İşte inamların

hiç tanımadığı bir varlığa merhamet duyması hurkiıikiır.

A rad a bir yoldan geçen ihtiyarı çağır, konuk et; bir çocuğun

başını okşa da onun yüreğine dokun.

S evdiğim bir kıssa vardır paylaşmak isterim:

Musa Aleyhisselam’m ümmeti, “Ya Musa! Rabb’imizi yemeğe

davet ediyoruz. Buyursun bir gün misafirimiz olsun.

Nemiz varsa ikram etmeye hazırız” dediklerinde Musa Aleyhisselam,

onları azarladı. “Nasıl olur, A llah (hâşâ) yemekten,

içmekten ve mekândan münezzehtir” diyerek bir daha

böyle bir şeyi akıllarından bile geçirmemelerini tembihledi.

Fakat Musa Kelimullah Tur-i S in a ’ya çıkıp, bazı münasahatta

bulunmak istediğinde, Allah tarafından şöyle nida olundu:

“Ya Musa, neden kullarımın davetini bana getirip söylemiyorsun?”

Musa Aleyhisselam:

“Ya Rabbi, böyle daveti size gelip söylemekten hayâ ederim.

Nasıl olur, zat-ı uluhiyetiniz onların söylediklerinden

beridir” dedi.

Allah:

“Söyle kullarıma, onların davetine cuma akşamı geleceğim”

buyurdu.

Musa Aleyhisselam gelip kavmini durumdan haberdar

etti; hazırlığa başlandı, koyunlar, sığırlar kesildi. Mümkün

olduğu kadar mükellef bir yemek sofrası hazırlandı. Çünkü

misafir gelecek olan ne bir vali ne bir padişah ne bir ulu

kişiydi. Kâinatın yaratıcısı misafir olarak gelecekti. Hazırlıklar

tamamlandıktan sonra, akşamüstü uzak yollardan geldiği

belli, yorgun argın, üstü başı birbirine karışmış bir ihtiyar

gelip:

“Ya Musa! Uzak yollardan geldim, açım, hana bir miktar

yemek verin de karnımı doyurayım” dedi.

Hz. Musa (A.S):

“Acele etme, hele şu testiyi al da biraz su getir bakalım.

Senin de bir katkın bulunsun. Biraz sonra Allah gelecek”

dedi.

Tabii adam daha fazla diretmeden çekip gitti. Yatsı vakti

oldu, beklenen misafir hâlâ gelmedi. Sabah oluncaya kadar

beklediler, hâlâ gelen giden yoktu. Neyse, ümidi kestiler.

Hz. Musa (A.S) taaccüp içindeydi.

Ertesi gün Tur-i Sina’ya gidip:

“Ya Rabbi, mahcup oldum, ümmetim, ‘Ya sen bizi kandırdın,

ya Allah sözünde durmadı’ diyorlar” dediğinde, kendisine

şöyle hitap olundu:

“Geldim ya Musa, geldim. Açım dedim, beni suya gönderdin,

bir lokma ekmek bile vermedin. Beni ne sen, ne

kavmin ağırladı.”

Bunun üzerine Hazreti Musa Kelimullah:

“Ya Rabbi, bir ihtiyar geldi sadece, o da bir kuldu, Allah

değildi. Bu nasıl olur?” dediğinde Cenab-ı Allah:

“İşte ben o kulumla beraberdim. Onu doyursaydmız, beni

doyurmuş olacaktınız. Çünkü ben ne semalara, ne yerlere

sığarım, ben ancak âciz bir kulumun kalbine sığarım. Ben o

kulumla beraber gelmiştim. Onu aç olarak geri göndermekle,

beni geri göndermiş oldunuz” buyurdu.

Ben derdimi yalnızca

Allah'la paylaşırım. Her şeyi en iyi işiten, gören, bilen ve

çözen O ’dur.

TEK DOST VE EN GÜVENİLİR OLAN

O’DUR

N için derdimi sadece Allah’la paylaşırım?

Çünkü seni O ’ndan başka en iyi kim tanıyabilir?

S an a O ’ndan başka kim gerçek anlamda yardım edebilir?

S en henüz dünyada yokken, senin var olma fikrini bile

annen baban düşünmüyorken seni yaratma fikrine kim karar

verdi?

İşte bu yüzden derdimi ben yalnız Allah’la paylaşırım,

çünkü O her şeye kadirdir. Derdimi yalnız Allah’la paylaşırım,

çünkü O kâinatın hâkimi “Melik”tir. Herkes eksiktir,

her şeyde eksiklik vardır ama Allah eksiksizdir ve O eksikleri

gideren “C ebba r”dır.

Bu yüzden ben derim ki: Bir şeyi oluruna bırakırsan zamanla

acıyarak geçer, üzerindeki yükü Allah’a bırakırsan,

huzurla, nurla geçer. Ve hiçbir şeyden de ümidini kesme.

Asırlar öncesinden mesajı vermiş sana Rabb’im, ancak

sen anlayarak okumuyorsun ki! Bu surede kapalı kapıların

anahtarını bulabilirsin. Rabb’im ne diyor: “Biz insanı bir sıkıntı

ve zorluk içinde (ve bunlara göğüs gerecek şekilde)

yarattık.” (Beled Suresi, 3. ve 4. ayetler)

Bu hayat, bu dünya yaşamının meşakkatli bir süreç olduğ

unu sana bildiriyor Rabb’in. Biraz tefekkür edersen bu

dünyanın aslında bir hapishane olduğunu idrak edebilirsin.

Hz. Adem (A .S ) cennetteydi ve o nefsine uyarak ce:a almıştı.

Peki, Allah onu ceza olarak nereye gönderdi? Evet,

yeryüzüne yani dünyaya gönderdi. O halde görebilirsin ki

zaten bu dünya Allah nazarında bir cezaevidir. Ve sen bu

cezaevine âşıksın!

Düşünebiliyor musun? Hayır! Ne kadar düşünürsen düşün

Allah’ın ne kadar merhametli olduğuna akıl erdiremezsin.

İsteseydi tek bir oda, tek bir hücre içinde yaşatabilirdi

seni, ancak hür ve özgürsün. İnsanlar tatil köylerine, adalara

vb. gidiyorlar ve oraları cennete benzetiyorlar, bu dünya

bir hapishane oysa!.. Hapishane bu kadar güzel görünüyorsa

cennet ne kadar güzeldir kim bilir? İşte bunlar Rabb’inin

merhameti ve rahmetindendir. O Rahman ve Rahimdir.

Bu kitabı yazarken niyetim sana Allah’ı anlatmak değildi;

O’nu hissetmene, O’nu tam anlamıyla yaşamana vesile

olmak istedim. Zaten O’nun güzelliğini, merhametini anlatmak

mümkün değildir. Buna ne kelime yeter ne kâğıt ne kalem...

Tüm mahlukat, melekler dahi bir araya gelse Allah’ı

nasıl anlatabilir? Bir parça da olsa O’nu hissetmek bile dünyayı

verseler alamayacağın bir hazzı yaşatır sana.

Rabb’in rahmeti hep üzerimizdedir, biliyorsun ki O bize

şahdamarımızdan daha yakındır, ruhumuzu da ruhundan üflemiştir.

Biz O’nun ruhundan bir parçayız ancak kendimizi

çoğu zaman O’ndan uzak hissediyoruz. Birçok insan bırak

uzak hissetmeyi Rabb’i unutuyor, sadece başına bir musibet

geldiğinde hatırlıyor. Bu insanoğlunun kendisine farkında

olmadan verdiği bir ceza olmalı. Evet, farkında olmadan

kendimize ceza veriyoruz ve O’nu hissetmiyoruz. Bu en büyük

ceza. Bunu Allah değil sen kendine veriyorsun!

O’nu her yerde her an hissedebilirsin.

Ba2i insanlara Allah özel bir rahmet vermiştir, onlar kin

tutamaz, nefret edemezler. Ne mutlu onlara... Çünkü affetmek,

Allah’ın baktığı pencereden yaşama bakabilmektir. Bir

insanı affettiğinde bile Rabb’imle aynı pencereden bakabiliyorum

diye sevinmeli insan. Oysa biz şeytanın ektiği nifak

tohumuna kapılıp kin ve nefret içinde yaşamaya çalışıyoruz.

İşte bu zanlara kapılıp Rabb’i uzaklarda arayarak çok yorulmuşsun,

içeri gel içeri. Tıpkı Yunus Canin dediği gibi:

“Bir ben vardır bende benden içeri.” Tüm güzellik içinde

fakat sen dışarıdasın. Senin tüm sorunun bu... Kendini zihnin

içinde tıkamış durumdasın. Bunu da gelen düşünceleri

bastırarak, onlara isyan ederek kendine farkında olmadan

yapıyorsun.

Allah her sorunun içine sevgi bırakmıştır. Bu yüzden ben

ömrüm boyunca hiçbir zaman sorunla ilgilenmedim, sadece

sorunun içindeki sevgiyi aradım ve onu buldum, gerisi kendiliğinden

düzelmiştir. Bizi seveni de severiz, sevmeyeni de

severiz.

Allah bizi sevgiyle yaratmıştır, biz sevgiden başka bir şey

beslemeyiz...

Sen sanıyorsun ki affettiğinde karşı tarafı

mükâfatlandırıyorsun.

Şayet affetmenin ilahi rahmetini duyumsayabibeydin, bütün

yaşamını affetmeye adardın...

_____________________________________________

Kendini küçümseme,

her şeyi yoktan var eden Allah

önemsiz, değersiz hiçbir

şey yaratmaz!..

KENDİNİ DEĞERSİZ Mİ

HİSSEDİYORSUN?

Acılar yüreğini olgunlaştırır, daha büyük hale getirir,

sabredince melekler sana imrenmeye başlar, o ne güzel bir

kul, derler. Dua edince melekler gökyüzündeki yedi katı

aralar ve duanın Rabb’ine ulaşmasına vesile olurlar. Tüm

düzen senin adına vardır, senin ne kadar değerli olduğunu

bilirler. Sen hâlâ kendini değersiz mi hissediyorsun? Halen

zihnin- nefsin bu nifak tohumlarını ekmesine mi kanıyorsun?

Allah değersiz bir şey yaratır mı hiç? Allah lüzumsuz bir

şeyle uğraşır mı? Allah seni değerli görüp yaratmışken sen

kendini nasıl değersiz görebilirsin? Ama zihin çok kurnazdır,

ne zaman terk edilsen, ne zaman kalbin kırılsa, ne zaman

aldatılmış hissetsen kendini, zihin hemen devreye girer ve

sana nifak tohumları bırakmaya başlar.

Yüreğini karartmak, senin enerjini almak için zihin elinden

geleni yapacaktır. Ona çok dikkat et... Daima uyanık

olarak kal. Zihnin hamlesine karşı bir adım önde olmanı isterim.

Bu yüzden onu iyi tanımalısın. Zihin kime, ne zaman,

hangi düşünceleri, insanın enerjisini kemiren o düşünceleri

göndereceğini çok iyi bilir.

Bir insan aldatılırsa ona kin ve netret tohumları eker,

bir iş başaramadığında sürekli zihin kendini kötü hissetmen

ıçm vesveseler gönderecektir. Ve bu hep böyle olmuştur.

Ancak şimdi farkındasm. Onun yüreğine nifak tohumunu

ne raman ektiğini idrak ettiğin an zihin seninle oynamayı

bırakır. Her şey senin uyanışınla düzelmeye başlar.

Bazı insanlar vardır, ulaşmak, elde etmek istediklerini

kuldan bekler, beklentileri olmadığında harap olur yıkılırlar.

Bazı insanlar vardır ne olursa olsun tüm beklentilerini

Allah’tan ister ve bilirler ki o istekleri olmasa, gerçekleşmese

bile bu beklenti onlara huzur verecektir. Çünkü Rabb’le

iletişim içindedirler.

O Allah’ın ne zaman vereceğiyle ilgilenmez, o kalbinde

Allah’la iletişimi daim mi buna bakar. Aşamadığın her durumda

Rabb’ine yönel. Zihnin sesini durdurmak için başarılı

olamadığında yine O’na yönel. Bu Allah için pek kolay

bir iştir. Her şeyi yoktan var eden bir yaratıcı için senin tüm

sorunlarının çözümü O’nun katında zerrenin zerresi olamaz.

Ancak bunu yaparken tekrar ve tekrar söylüyorum:

Allah’ı test etme! Duanın kabulünün ne zaman gerçekleşeceğini

insanlar dört gözle bekliyor. Hiçbir şeye güvenmek

zorunda değilsin, ancak Allah’a güvenmeme gibi bir durum

olamaz. Bu söz konusu bile edilemez. Bu yüzden ben sana

ısrarla, güvenmekten, tevekkülden, sorununu Rabb’ine koşulsuzca,

sonucunu beklemeden bırakmanı öneriyorum.

İnsanın kendini değersiz hissetmesi bile aslında gizli bir

şirktir. Allah’ın yarattığını beğenmemesidir. Ve eşler, ikili

ilişkiler arasında yaşanılan böyle pek çok gizli şirk vardır.

Onlar birbirlerini beğenmezler. Birbirlerine ince dokunuşlarda

bulunurlar. Senin kaşın şöyle, senin burnun böyle, senin

ayakların öyle...

Hâlâ mı farkında değilsin işlediğin günahın? Sen Allah’ın

yarattığı, var ettiği bir şeye, bu olmamış, ne biçim bir varlık

dünyaya getirilmiş diyorsun. Senin hal dilinle yaptığın

budıır. Bu yüzden tövbe et. Bu senin vicdanını rahatlatır,

kurumuş ruhuna can katar.

Farkında olmadan o kadar çok günah işliyoruz ki... Sonra

da duam kabul olmadı diyoruz! Bu kadar günahkârken

nasıl kabul olsun? Sen Allah’ı test et, yarattıklarına kötü

gözle bak, kusur bul ve sonra da duam kabul olmadı diye

isyan et!

Bu yüzden ben senin tüm geçmişine, yaptıklarına dair

tövbe etmeni öneririm.

Bayezid-i Bestami Hazretleri... Büyük velilerden. Bir gün

tımarhanenin önünden geçmektedir. Tımarhane hizmetçisinin

tokmakla bir şeyler dövdüğünü görür, sorar:

“Ne yapıyorsun?”

Hizmetçi:

“Burası tımarhanedir. Delilere ilaç yapıyorum.”

“Benim hastalığıma da bir ilaç tavsiye eder misin?”

“Hastalığını söyle.”

“Benim hastalığım günah hastalığı... Çok günah işliyorum.”

“Ben günah hastalığından anlamam... Ben delilere ilaç

hazırlıyorum.”

Parmaklığının arasından konuşulanları duyan bir deli (!)

Bayezid-i Bestami Hazretleri’ne:

“Gel dede, gel! Senin hastalığının çaresini ben söyleye'

yim” diye seslenir.

Bayezid-i Bestami Hazretleri, delinin yanına sokulur:

“Söyle bakalım, benim derdime çare nedir?”

Deli (!) şu ilacı tavsiye eder:

“Tövbe kökü ile istiğfar yaprağını karıştır... Kalp havanında

tevhit tokmağıyla döv, insaf eleğinden geçir, gözyaşıyla

yoğur, aşk fırınında pişir... Akşam sabah bol miktarda

ye... O zaman göreceksin senin hastalığından eser kalmaz.”

Bu güzel ilacı öğrenen Bayezid Hazretleri:

“Hey gidi dünya hey! Demek, seni de deli diye buraya

getirmişler” deyip oradan ayrılır.

Bu ilaç, halen günah hastası olanlara tavsiye olunmaya

değer bir ilaçtır. Yani bu formülün hükmü hâlâ devam etmektedir.

Niçin tövbe üzerinde duruyorum? Çünkü tövbe

Allah’a açılan en kutsal kapılardan biridir. Senin O’na

yakınlaşman, senin duanın icabeti için bir bilettir adeta

tövbe. Bazı insanlar Allah’tan ümidini kesmiş, “Tövbe

etsek de biz çok günahkârız, Allah bu yüzden duamızı kabul

etmiyor” diye kendini suçlamakta. Ve zihne dikkat et.

O seni suçlatarak, kendini değersiz, yetersiz hissettirerek

enerjini almaya ve seni yavaş yavaş depresyona sokmaya

bayılır.

Ne zaman kendini suçladığını fark edersen, hemen bunun

zihnin bir oyunu olduğunu ve sana kendini kötü hissettirerek

enerjini almak için geldiğini anımsa. O bir anda eylemini

bitirecektir. Zihni durdurmanın en güzel yolu budur.

Onu şaşırtmak... Ve Allah’tan ümidini kesmeden bu tövbe

kapısını açıver. O bileti kullan ve öteye geç. Bildiğin senden

daha öteye.

Te/sir-i Sa/î’de nakledildiğine göre bir gün Resulullahin ashabından

olan Muaz bin Cebel ağlar bir şekilde Resulullah’m

yanına geldi. Allah Resulü’ne selam verdi. Resulullah cevabını

verdi ve “Nedir seni ağlatan?” diye sordu.

Muaz bin Cebel arz etti:

“Ya Resulullah, dışarıda hoş sima bir genç, çocuğu ölmüş

bir ana gibi kendi gençliğine ağlamakta ve sizinle görüşmek

istemekte.”

Allah Resulü “Onu yanıma getir” buyurdu. Muaz gidip

onu Resulullah’m yanma getirdi. Genç adam selam verdi.

Allah Resulü de cevabını verdikten sonra aralarında şu

konuşma cereyan etti:

“Ey genç, nedir seni ağlatan?”

“Nasıl ağlamayayım ben; nice büyük günahlar işlemişim

ki eğer Allah onlardan sadece bazısı için beni cezalandırsa,

beni cehennem ateşinde yakacaktır! Biliyorum ki onlardan

dolayı beni cezalandıracak ve bağışlamayacaktır.”

“Acaba Allah’a şirk mi koştun?”

“Allah’a sığınırım ona şirk koşmaktan.”

“O zaman haksız yere birisini mi öldürdün?”

“Hayır.”

“O zaman Allah günahlarını muhkem dağlar kadar büyük

bile olsa bağışlar!”

“Benim günahlarım sağlam dağlardan da büyüktür!”

“Günahların, yedi yer, denizler, kumlar, ağaçlar ve onlar'

da olan mahlukat kadar da ağır olsa yine de Allah bağışlar!”

“Benim günahlarım bütün bunlardan da büyüktür!”

“Eğer günahların gökler, yıldızlar, arş ve kürsi kadar da

büyük olsa yine Allah bağışlar!”

‘Bunlardan da büyüktür benim günahlarım!”

Bu cevabın ardından Allah Resulü öfkeli bir şekilde ona

baktı ve şöyle buyurdu:

“Yazıklar olsun sana, senin günahların mı daha büyüktür

yoksa Rabb’in mi?”

Genç secdeye kapanarak şöyle dedi:

“Münezzehtir benim Rabb’im, hiçbir şey Rabb’imden

daha büyük olamaz. Benim Rabb’im her şeyden daha büyüktür!”

Bunun üzerine Allah Resulü şöyle buyurdu:

“Büyük günahları Allah’tan başka bir kimse bağışlayabilir

mi?”

Genç “Allah’a and olsun ki hayır ya Resulullah!” dedi

ve sustu.

Allah Resulü şöyle devam etti:

“Yazıklar olsun sana ey genç, günahlarından bir tanesini

bana söyler misin acaba?”

Genç “Evet” dedi. “Ya Resulullah, ben yedi yıl boyunca

mezarları açıp ölülerin kefenlerini soyarak onları satıyordum.

Bilahare ensardan genç bir kız vefat etti. Onu defnedildikten

sonra, ben geceleyin onun da kabrini yararak kefenini soydum.

Çıkıp gideceğim sırada şeytan beni aldattı ve onun çıplak

bedenini gözümde cilvelendirdi ve bilahare onunla zina

yaptım. Tam oradan ayrılıp gideceğim sırada, arkamdan bir

feryat duydum, şöyle diyordu: Yazıklar olsun sana ey genç!

Beni soyduğun yetmedi bir de beni cünüp yaptın.’ ”

Sonra genç şöyle devam etti:

“Ya Resulullah, artık cennetin kokusunu bile alacağımı

zannetmiyorum; siz benim durumumu nasıl görüyorsunuz?”

Resulullah şöyle buyurdu:

“Uzaklaş benden ey fâsık, senin ateşinle ben de yanarım

diye korkarım. Ne kadar da yakınsın ateşe!”

Bu cümleyi o genç oradan ayrılıncaya kadar tekrar etti.

Genç oradan ayrıldıktan sonra, yanma bir miktar azık alıp

Medine’nin dağlarına doğru hareket etti. Ellerini boynu^

na bağlayıp feryat figan etmeye başladı. Şöyle yalvarıyordu

Allah’a:

“Allah’ım, senin zelil bir kulunum; günahkârım ve yap'

tıklarıma pişmanım. Peygamber’inin yanma gittim. Beni

yanından uzaklaştırdı ve korkumu artırdı. Senin yüceliğine

sığınıyorum, beni reddetme ve rahmetinden mahrum bırak'

ma!”

Bu haliyle kırk gece ve gündüz yalvardı durdu. Öyle ki

hayvanlar bile haline ağlar oldular.

Kırk gün geçtikten sonra şöyle arz etti Rabb’ine:

“Allah’ım, bana ne yaptın acaba? Eğer beni bağışladıysan

Resul’üne bunu haber ver. Eğer bağışlamadıysan, azap

etmek istiyorsan, bir an önce beni ateşinde yak veya başka

bir belaya müptela et ve beni kıyametin rezilliğinden kurtar!”

Bilahare Allahütaâlâ Resul’üne şu ayetleri indirdi:

“Onlar ki, çirkin bir hayâsızlık işlediklerinde ya da nefişlerine

zulmettikleri zaman, Allah’ı hatırlayıp hemen gü'

nahlarından dolayı bağışlanma isterler. Allah’tan başka günahları

bağışlayan kimdir? Bir de onlar yaptıkları üzerinde

bildikleri halde ısrarla durmayanlardır.

İşte onların mükâfatları, Rab’lerinden bağışlanma ve

içinde ebedi kalacakları, altından ırmaklar akan cennetler

dir. Ve ne güzeldir amel edenlerin mükâfatı.” (Al-i İmran

Suresi, 135. ve 136. ayetler)

Ayet nazil olduktan sonra Allah Resulü evden dışarı çıkt\.

Mübarek yüzü güldüğü halde sürekli bu ayeti tekrarlayıp

duruyordu. Ashaba buyurdu ki:

“Kim o gencin yerini bana haber verecek?”

“Filan dağda bulunuyor ya Resulullah!” dediler.

Bunun üzerine Allah Resulü, ashapla birlikte orayı teşrif

ettiler. Genci iki taşın arasına sıkışmış, elleri zincirle boynuna

bağlı ve ağlamaktan kirpikleri dökülmüş bir vaziyette

gördüler ki şöyle yalvarıyordu:

“Allah’ım, sen bana çok nimet verdin, ihsanda bulundun.

Keşke beni bilahare cennete mi, yoksa cehenneme mi

götüreceğini bir bilseydim! Allah’ım, günahım göklerden,

yerlerden, arş ve kürsiden daha büyüktür. Keşke bir bilseydim,

beni bağışlayacak mısın, yoksa kıyamet günü rezil rüsva

mı edeceksin?”

İşte bu cümleleri tekrarlayıp ağlıyor ve başına topraklar

savuruyordu. Etrafındaki hayvanlar ve başında uçan kuşlar

haline acıyor, feryat ediyorlardı.

Allah Resulü gence yaklaştı. Boynundan zinciri açtı. Başından

toprakları temizledi ve buyurdu:

“Müjdeler olsun sana, Allah seni bağışladı.”

Sonra ashaba yüzünü döndürerek, şöyle buyurdu:

“İşte bu gencin yaptığı gibi günahlarınızı telafi edin.”

Daha sonra da inen ayetleri ona okudu ve kendisini cennetle

müjdeledi.

Kendine derinden saygı duy ve kucakla.

Çünkü sen Allah’ın

özenerek yarattığı, ruhuna ruhundan üflediği

özel bir varlıksın.

Kadın bir çiçektir

ve çiçek dalında güzeldir, onu kırıp dalından

koparırsan sana ne kokusunu sunabilir

ne de güzelliğini! ..

KADININA SAYGI DUY

Bir kadının çiçek olduğunu söylerim, çoğu zaman bunu

anlatırım. Ancak bunu bilmenin hiçbir anlamı yoktur, aksine

senin bu konudaki bilgin çok tehlikelidir; onu her an dalın"

dan koparabilirsin, her an yanlış bir hamlede bulunabilirsin!..

Ve erkeklerin yaptığı budur, onlar bir kadın gördüğünde

koklamak için eğilirler ve sonra çiçeği dalından kopararak

sahiplenirler. Artık o bir eşyaya dönüşmüştür; hiçbir eşya

sana saygı duyamaz, hiçbir eşya senin sevgine karşılık vere'

mez, o sadece basitçe oradadır!

Biraz farkına varmanı isterim, şayet bir kadının çiçek olduğunun

farkına varırsan onu dalından koparmayacaksın;

onun, özgür kaldığı sürece çevresine güzel kokular verebileceğinin

bilincinde olacaksın.

Onlar sadece bir çiçek değil, aynı zamanda Allah tarafından

yeryüzünde bulunan meleklerdir, onların gizli kanatları

vardır, bir erkek bu kanatları göremez; çünkü erkek narin

olan her şeye zihniyle yaklaşmaktadır. Onları görmek için

gönül gözünü kullanmak gerekecektir, aksi halde onların

kanatlarını göremeyeceksin.

Bir kadının kanatlarını görmeye başladığın an senin içinde

muazzam bir derinlik oluşmaya başlar, o derinliğin içine

düştüğün zaman bu senin ilahi olana uyanışın olacaktır. Artlk

bir kadın ile bir erkek yoktur, şimdi orada “bir” olmanın

heyecanı vardır ve orası senin cennetindir.

Unutma, cennete ulaşmanın ilk adımı kadının kanatlarını

fark etmektir; bazıları bu yüzden “Cennet annelerin

ayakları altındadır” derler ve bu çok doğrudur, bu son derece

gerçektir. Bunu düşün ve kadını küçümseme, o, senin

hem doğumun hem de cennete ulaşman için var olmuş bir

köprüdür.

Kadına saygı duy. O ayrı bir dünyadır, içinde de koca bir

dünya, bir yaşam alanı vardır ve o dünyada dokuz ay süren

bir ömür mevcuttur!..

Allah Resulü kadına değer verirdi.

Bir seyahatte Enceşe adlı bir hizmetçi şarkı söyleyerek

develeri hızlandırdı. Hazreti Peygamber de, hızlanan develer

üstündeki hanımların zayıf vücutları incinebilir düşüncesiyle,

nahif bir teşbihte bulunarak:

“Ya Enceşe! Dikkat et, billurlar kırılmasın!” buyurdular.

Ve ben sana soruyorum! Bir kadının kalbinin kapısını

gerçek sevgiyle açamıyorsun, cennetin kapısını nasıl açacaksın?

Bu yüzden kimsenin kalbini kırma, unutma ki kalpler

Allah’ın elindedir!

Yine bir gün, eline aldığı kuru bir hurma dalına dayanarak

Resulullah’ın kapısına kadar gelmiş olan yaşlı bir kadının,

içeri girmek arzusunu izhar etmesi üzerine:

“Ya Resulullah, kim olduğunu bilmediğimiz bir ihtiyar

kadın, zatınızı görmek istiyor” dediler.

Resul-i Ekrem Hazretleri:

“Müsaade edin, gelsin” buyurdular.

İhtiyarlıktan adeta rükû eder halde duran kadın, hurma

ağacından edindiği asasına dayana dayana Resulullah’ın kapısından

içeri girdi, bir iki adım ilerledikten sonra, kendisini

tanıyan Resulullah hemen ayağa kalktılar; altlarındaki içi

hurma lifi dolu minderlerini göstererek oturmasını istediler.

Resulullahin bu kadına gösterdiği hürmet ve alaka, orada

hazır bulunan Hazreti Ömer’in dikkatini çekti; hatta kim olduğunu

merak ettiği bu ihtiyar kadına gösterilen bu ikramı,

biraz da fazla bulduğu içindir ki, kadın kalkıp gittikten sonra:

“Ya Resulullah, bu kadın kimdi ki, kendisine ayağa kalkacak

kadar hürmet ettiniz, minderinizi verecek kadar alaka

gösterdiniz?” dedi.

Resulullahin cevabı tek cümleden ibaretti:

“Bu kadın, bizim Hatice’nin dostlarındandı!”

Hazreti Aişe Validemiz:

“Ya Resulullah, senelerce evvel ölüp gitmiş olan bir yaşlı

kadını, bu kadar hatırlayıp yâd etmekte ne fayda var? Allahü

Zülcelal, size, ondan daha genç ve güzelini ihsan etmiş;

ağzında dişi bile kalmamış bir ihtiyar yerine daha gencini

vermiştir” dedi.

Aişe Validemizin bu sözlerine karşı Resulullah Hazretleri:

“Ya Aişe! Seneler geçtiği halde Hatice’yi unutmayışım,

onun dış güzelliğinden değildir. Herkes beni ret ve inkâr ettiği

zaman, Hatice bana inandı ve beni tasdik etti. Etrafımdakiler

bana, yalancısın, dediği zaman, Hatice bana, doğru

söylüyorsun, asla çekinme, dedi. İnsanlar benden bir pulu

esirgediği zaman, Hatice, bütün servetini önüme sererek

bunların hepsi emrindedir, istediğin kadar harcayabilirsin,

dedi. Dünyada yalnız kaldığım günlerde, Hatice, benden

asla geri kalmadı; bunların hepsi geçicidir, üzülme, ileride

bu güçlükleri kolaylıklar takip edecektir, dedi. İşte ben,

Hatice’yi, bu fedakârlıkları için unutmuyorum!”

Kadın bir çiçektir,

ona sert dadanırsan solar dökülür, geriye dikeni kalır.

Karşında bir çiçek mi yoksa diken mi görmek istiyorsun,

bu sana kalmış!..

Sen yeryüzünün meleklerini

bilir misin? Onlar önce dokuz ay karınlarında can taşırlar,

sonra onlara bir ömür can olurlar...

Ve daima anımsa! Allah’ın emanetidir sam kadın.

İncitmeyeceksin. Emanete hıyanet olunmaz. Ki bu emanet

Rabb’inin lütfü ise bir

daha düşüneceksin...

UNUTMA!

BU DÜNYAYA KÜÇÜK DE OLSA

BİR BOŞLUĞU DOLDURMAK İÇİN

GÖNDERİLDİN...

Allah gereksiz hiçbir şey yaratmaz. O seni bu dünyaya

göndermişse mutlaka bir eksiği tamamlaman içindir. İşte

senin görevin bu... Bu dünyadaki amacın, varoluş nedenin

budur. Peki, eksik olan nedir, ben neyi tamamlayacağım

diye soruyorsan bunu sen bulacaksın. Biraz uyanık ol, daha

farkında olarak yaşamalısın!

Bir gün, çelimsiz, küçük bir kız çocuğu, sokağın köşesine

oturmuş; yiyecek, para ya da herhangi bir şey için dileniyordu.

Üzerinde yırtık pırtık giysiler vardı; yüzü gözü kir içindeydi

ve perişan bir haldeydi.

Kız dilenirken, sokaktan genç, canlı ve iyi görünümlü bir

adam geçti. Kızı fark etmişti ama belli etmemek için dönüp

ikinci kez bakmadı. Büyük ve lüks evine, mutlu ve rahat

ailesinin yanına geldiğinde, çok güzel hazırlanmış akşam

sofrası onu bekliyordu.

Fakat az sonra düşünceleri tekrar o fakir kıza takılıverdi.

Duyguları bir şeylere itiraz ediyordu. Sonra kolay yolu tercih

etti ve itirazlarını Allah’a yöneltti. Böyle durumların var olmasına

izin verdiği için...

Ve şöyle bir cümleyle yakındı içinden:

“Allah’ım böyle bir şeyin olmasına nasıl müsaade ediyorsun?

Neden o küçük kıza yardım için bir şeyler yapmıyorsun?”

Sonra ruhunun derinliklerinden gelen bir cevap işitti:

“Yaptım. Seni yarattım!”

RABB’İN, YAPTIĞIN ÇAĞRILARA BİR

KARŞILIK, YAŞADIĞIN ZORLUKLARA

BİR KOLAYLIK VERMEYECEĞİNİ Mİ

DÜŞÜNDÜN?

Allah sana sıkıntı, bela vermişse tefekkür et. Bu yani'

na yaklaştırmak istediği dostlarına uzattığı bir merdivendir!

Ancak senin bakışların kirli, gözlerin tozlu... Kalp gözün

kapalı... Her şeye isyan ediyor, her olaya bir kâbus gibi bakıyorsun.

Oysa o görünen çamurun içinde ne mucizeler var

bir bilsen. Sen çamurdan yaratılmadın mı?

Ne diyor Allah Hicr Suresi, 26. ayette: “And olsun biz

insanı, (pişmiş) kuru bir çamurdan, şekillenmiş kara balçık'

tan yarattık.”

O gördüğün balçık seni özüne götürecek bir araç ancak

sen isyan etmekten tüm güzelliği, tüm mucizeyi kaçırıyor'

sun! Biraz daha bak, daha öteye, baktığından da öteye, o

zaman görebileceksin.

Hz. Ali (R.A) “Sen kendini küçük bir varlık zannediyorsun,

fakat senin içinde en büyük âlem gizlidir” der.

Aklıma güzel bir kıssa geldi:

Bir tamahkârın yakaladığı küçük bir kuş der ki:

“Beni ne yapacaksın?”

Kesip yiyeceğim.”

Benim bir lokmacık etim, ne karın doyurur ne de bir

derde deva olur. Beni bırakırsan sana üç önemli nasihatte

bulunurum.”

“Nasihatleri söylersen seni bırakırım.”

“Birini elinde iken, İkincisini şu ağaca konunca, üçüncüsünü

de karşı tepeye varınca söylerim.”

“Peki birincisini söyle!”

“Elinden çıkan şeyin hasretini çekme!”

“ İkincisi ne?”

Kuş, ağaca konunca der ki:

“Olmayacak şeye inanma!”

“Üçüncü nasihati söyle!”

Kuş karşı tepeye varınca seslenir:

“Sen ne ahmaksın, benim kursağımda ellişer gramlık iki

tane inci vardı. Beni kesseydin, bu incilere malik olacaktın.”

İnci sözünü duyar duymaz, tamahkâr, hemen oraya yıkılıp

kalır. Eyvah diyerek dövünmeye başlar. Sonra der ki:

“Haydi üçüncüsünü söyle!”

“Sen iki nasihati hemen unuttun. Üçüncüsünü söylesem

ne faydası olacak?”

“Söyle, belki bunu unutmam.”

“ ‘Elden çıkan şeye üzülme’ dedim, beni bıraktığına üzüldün.

‘Olmayacak şeye inanma’ dedim, etimle, kemiğimle,

yüz gram gelmezken, kursağımda elli gramlık iki tane inci

olduğuna inandın.”

“Üçüncü nasihati söylemeyecek misin?”

“Ahmağa nasihat kâr etmez. Tamah insanı kör ve sağır

eder. Hakikati görmeye mâni olur.”

GÜNE GÜZEL BAŞLAMAK

Güne başlamadan önce gözlerin kapalıyken hisset; her

an yeniden başlar yaşam. Her an taze bir hayat sunulmuştur

Allah tarafından sana. Onun içine gir ve derince nefes al.

Allah’a teşekkür et ve gözlerini aç.

Sevdiğim bir sözümüz vardır: ‘Allah seni yeni günün sabahına

çıkarıyorsa rızkını da hazırlamış demektir.” Buna sadece

rızk olarak bakma. O daima seni anımsıyor; ilgisi, gözü

daima üzerinde. O sana yargılamak için bakmıyor, diğer insanlar

gibi bir hatanı kollamak için seni gözetlemiyor. Sen

O’nun için o kadar çok değerlisin ki... Seni senden daha

önce ve daha çok düşünüyor.

Bu yüzden Rabb’in attığın her adımda, aldığın her nefeste

seni yaşarken, seni hissederken, seninle birlikteyken sen

hâlâ huzursuzluktan söz edebiliyorsun! Yazıklar olsun o kör

gözüne! Yazıklar olsun sana ki hiçbir şeyden habersiz yaşıyorsun!

O toplantıdayken yanında, ev işi yaparken yanında, yemek

yerken yanında, peki sen neredesin? Güya güne güzel

başlamak için bu konuyu açmıştım ama dayanamadım fırçalamak

zorunda kaldım seni...

Allah güneşi insanlara sadece ışık olsun diye değil, içlerindeki

ışığı da bulsunlar diye yaratmıştır. Güzel bir gün

istiyorsan içindeki güzelliklerin, Rabb’in sana verdiği değerin

farkına var. Ve unutma! Bir çiçek dışarıdan değil, kendi

tohumundan filizlenir. Dışarıda olan ise sadece vesiledir.

Düşün! Allah senin bugün de var olmanı istediyse, şayet

ruhunu kabzetmediyse, hâlâ sana bir şans veriyor olmalı.

Her şeye rağmen O seni seviyor, sana değer veriyor, seni

umursuyor. Senden kendi için bir beklentisi yok, tüm dileği

sana verdiği cüzi iradeyle kendini bulman ve böylece O’nu

bulacaksın. Az kaldı inşallah.

Unutma ki yaşam güneşle değil, senin tüm bunların farkına

vararak gülümsemenle aydınlanır...

O halde her yeni güne başlarken kırıldığın, kin duyduğun

o insana dua et. Bunu tüm yüreğinle hissederek yap.

Kalbinin nurlandığını, yüzünün aklandığını göreceksin. İşte

o zaman gün senin için aydınlık olacaktır. Ne diyor Allah

Resulü:

“Kalbi en çok nurlandıran şey, kızdığınız kişiye dua etmektir.”

Ve yine her sabah kalktığında şöyle de: “Bugün Allah

benim için her neyi uygun gördüyse onu sevgiyle kucaklıyorum.”

Sonra aşkla doğan yeni güne sen de aşk ve sevgiyle

aç gözlerini. Sen artık aydınlık bir ömür için dışarıda olanı

bırakıp içeride açan güneşi bulma yolundasın.

HER AN BİR İMTİHAN İÇİNDESİN

Yaptığın her işte bir imtihan içindesin. Yaşadığın her

olayda, her kararda bir imtihan içindesin. Karşına gelen her

acı senin uyanman içindir aslında. Allah sana acıyı bir fırsat

olarak gönderir. Şeytan ise acıya isyan ettirir ve genelde in*

sanlar farkında olmadan şeytanın yolunu seçerler.

Ben Allah’tan isterim, verirse dileğimi, verdikten sonra

hamd edecek miyim diye beni imtihan eder. Vermez ise, ku^

lum benden vazgeçecek mi diye yine imtihan eder. Daima

farkında ol! Allah’ın verdiği de vermediği de imtihandır. Ve

bu sınav Allah ile kul arasındaki kutsal bir bağdır.

Rabb’in, Musa Aleyhisselami da çoğu kez imtihana tabi

tutmuştu. O sadece bizlere değil, Peygamberlerine de aynı

muamelede bulunmuştur.

Musa Peygamber Yuşa bin Nun’la birlikte çıktığı gezilerden

birinde yolda giderlerken ansızın karşılarında bembeyaz

bir kuş görürler. Kuş Hz. Musa’nın (A.S) omuzlarına konduktan

sonra şöyle seslenir:

“Ey Allah elçisi Musa!.. Beni doğan kuşu öldürecek. Ne

olur beni koru!”

Musa Peygamber de kuşu elbisesinin altına saklar.

Ardından az sonra doğan kuşu gelerek, “Ey Allah'ın elçisi

Musa!.. Benim yiyeceğime, avıma niçin engel oluvorsun'*

sorar.

Hz. Musa (A.S) doğana, “Sana sürümden istediğin koyunu

keseyim. Bırak, bu kuşa dokunma” diye cevap verir.

“Ama koyun etini ben ne yapayım, ondan hoşlanmıyorum

ki?” diyen doğana da Musa Peygamber şu cevabı verir:

“Öyleyse sana kendi kabalarımdan bir miktar et keseyim

de ye.”

Tam bu sırada Musa Peygamber’in elbisesinin altında

sakladığı kuş havaya fırlayarak uçar gider.

Peşinden de doğan kanat çırparak havalanır.

Hz. Musa (A.S) arkalarından seyre dalar. O, ne hikmettir,

diye düşüncelere gark olur.

Bu iki küçük yaratığın bile hayat memat derdine düşerek

birbirlerini yemeye kalkışmaları karşısında içi sızlayarak,

aralarını bulmak için doğana kendi bacaklarının kaba etlerini

vermeye razı olmuştur.

O, bütün varlıkların birbirine düşmeden kardeşçe bir düzen

içinde yaşamalarını arzu etmektedir. Zaten kutsal davası

da insan yığınlarını aydınlık Allah yoluna davet ederek onların

bu yolda insanca yaşamalarını sağlamaktır.

Musa Peygamber kafasında bu düşünceleri geçirirken

kuşlar tekrar yanına sokulurlar. Biri, “Ben Cebrail’im”, diğeri

“Ben de Mikail’im” diye hüviyetlerini ortaya koyduktan

sonra sözlerini şöyle noktalarlar:

“Ey Musa!.. Biz buraya seni denemek için geldik. Açıkçası

Yüce Allah bizi, Rabb’inin kulları karşısında takındığın

şefkat ve merhamet duygularının ölçüsünü tartmak için

gönderdi. Biz de bu görevimizi yerine getirdik. İmtihanı başarıyla

kazandığınızı müjdeleriz.”

KADERİMİ SEVERİM YAZANDAN

ÖTÜRÜ

Her ne olursa olsun, her ne yaşarsam yaşayayım, her ne

yaşatılırsa yaşatılsın; ben olayla ilgilenmem, yaşadığıma değil,

yaşadığımı yazana bakarım. Onun imtihanı ne güzeldir,

O’ndan gelen acı ne güzel ne hoştur. O’ndan asla kötü bir

şey gelemez. Bu mümkün değildir. Aşkın, sevginin, merhametin

kaynağından sadece güzellik gelir.

İnsan kaderine isyanda, insan acıya isyanda... Hayat karşıma

ne getirirse getirsin kaderimi severim yazandan ötürü.

Sen vuku bulanı, acıyı gerçek sanıyorsun. Oysa bir düştür

gördüğün, uyansan göreceksin fakat derin bir uykudasın. Ne

diyor Mevlana:

“Hayat bir uykudur, ölünce uyanır insan. Sen erken

davran, ölmeden önce uyan.” Veli ol, aydınlan, idrak et

demek istiyor. Anne karnında dokuz ay süren bir ömrün

vardı. O dünya on ay sürmez, en fazla dokuz aydır.

Şimdi sana, o dokuz ayı anımsıyor musun, sonuçta orada

da canlıydın desem, bu mümkün değil. O dünyadan bir

parça bile anımsayamazsm. Çünkü zihin bundan münezzehtir.

İşte bu dünyayı da zihin algılayamaz. Gerçek olarak varsayar.

Oysa bu Allah’ın var ettiği bir rüya âlemidir. Bu konuda

yazdığım şu dizeleri severim:

Bı< dünya hayal dünyadır,

Bu dünya yalan dünyadır,

Peygamber i bile toprağa katan dünyadır

Güneş, ay, yıldızlar seni yanıltmasın

Hepsi Allah katında bir rüyadır!..

Senin tüm isyanın bir rüyadır. Kafanın içinde yaşamaktasın.

O halde sadece mantık göreceksin. Ben senin yüreğine inmenden

yanayım. Ben senin ruhunla buluşmandan yanayım.

Kendini bilmek meşakkatli bir yoldur. Rüyadan uyanmak

kaderine razı olmak değildir. Buraya dikkat et, ben sana kadercilikten

söz etmiyorum. Ben sana bastırmaktan söz etmiyorum.

Ben sana kaderi yazana olan sevgiden söz ediyorum.

Evet, kendini bilmek isyanı bıraktığında gelir. O oluş halidir.

Kusur gören gözlerini kör ettiğinde gelir. Unutma ki kusuru

gören göz kusurludur. İnsanları anlamaktan öte kendini

anlamaya çalış. İnsanların kusurlarını bulmak sana zaman

kaybettirir, kendini anlamaya çalışmak sana seni getirir!..

Ne diyor Hallac-ı Mansur:

“İnsan bir kâinattır, ancak kâinat da insandadır.

Tek tek bakarsan çok görürsün, bütün bakarsan tek görürsün.

Her zerreden gören duyan, tekten bakan görendir.

Zerre de O ’dur, tek de O'dur.”

Görüşe engel nedir? Zihindir. Zihnin ötesine geçip, gön'

iünle görebilirsen gerçeğe yaklaşırsın.

Sevgiyle bakan yürekler daima “can” ı görür.

Bunun ilk adımıdır; nefes alırken, nefesi aldıranı hissetmek...

İşte bu seni mucizelerle karşılaştıracaktır. Bizier nv

sanlara kızarak, o olumsuz enerjiyi içimizde taşıyarak, isyan

ederek, en büyük cezayı kendimize verdiğimizin, kendimizi

zehirlediğimizin farkında bile değiliz. Biz dışarıyla meşgul'

ken içeride ne güzellikler kaçıyor, eriyor...

Kaderin iyisi kötüsü olmaz,

kader güzeldir.

Onu yazan ise güzelliğin de

ötesindedir...

ALLAH VEKİLİN OLSUN VE O’NA

İSİMLERİYLE YAKLAŞ

Korku, bela, musibet... Başına her ne gelirse gelsin, vekili

(yardımcısı) Allah olanın derdi felah (huzur) bulur. Vekilin

Allah olduktan sonra mutsuzluk kölen olur. Sen yeter ki

O’ndan istemesini bil.

Ashaptan Enes bin Malik anlatıyor:

Hz. Peygamber’in ashabı içinde Ebu Malek diye birisi

vardı. Bu zat, Şam ile Medine arasında tüccarlık yapardı.

Kendisi Allahütaâlâ’ya tevekkül ederek bir kafileye katılmaz,

yalnız başına gidip gelirdi. Bir defasında Şam’dan

Medine’ye doğru gelirken önüne at üzerinde bir soyguncu çıktı.

“Dur dur!” diye bağırdı.

Tüccar durdu ve soyguncuya:

“İşte malım, al senin olsun, beni bırak” dedi.

Soyguncu:

“Ben mal istemiyorum, seni öldürmek istiyorum” dedi.

Tüccar:

“Beni öldürüp eline ne geçecek? İşte malım, senin işine

yarar, al da beni bırak!” dedi. Soyguncu aynı sözleri tekrar

etti, onu öldüreceğini söyledi.

Tüccar:

“Öyleyse bana biraz müsaade et de bir ahdest alıp nama:

kılayım, Yüce Rabb’ime dua edeyim” dedi.

Soyguncu, “ İstediğini yap” dedi.

Ebu Malek, abdest aldı, sonra namaz kıldı; namazdan

sonra ellerini açtı ve şöyle dua etti:

“Ya Vecud, ya Vedud, ya ZeLArşi’LMecid! Ya Mubdiü,

ya Müidİ Ya Fe’alün Lima yürid! Es-elüke bi nuri vechikeb

lezi melee erkane arşik, ve es-elüke bi kudretikelleti kaderte

biha ala halkık, ve bi rahmetikelleti vesiat külle şey’in. La

ilahe illa ente. Ya Müğis, eğisni.”

Manası:

“Ey yüce dost, ey yüce arşın sahibi! Ey yoktan var eden,

var ettiğini yok eden Rabb’im! Ey her istediğini yapan

Allah’ım! Arşın her yanını dolduran zatının nuru hürmetine,

bütün mahlukata hükmettiğin kudretinin azametine,

her şeyi kuşatan rahmetinin bereketine, senden istiyorum.

Senden başka ilah yoktur. Ey çaresizlerin yardımına yetişen

Allah’ım, bana yardım et.”

Bu duayı üç kez tekrarladı.

Duasını bitirir bitirmez boz renkli, yeşil elbiseli bir atlı

belirdi. Elinde nurdan bir mızrak vardı. Soyguncu kendisine

yaklaşınca atlı ona hücum edip mızrağı öyle bir vurdu ki,

soyguncu atından yuvarlandı.

Atlı, tüccara dönerek:

“Kalk onu öldür” dedi.

Tüccar:

“Sen kimsin? Ben bu zamana kadar hiçkimseyi öldürmedim.

Onu öldürmek hoşuma gitmez” dedi.

O zaman atlı gidip soyguncuyu öldürdü, sonra tüccarın

yanına geldi ve ona şöyle dedi:

*4Ben üçüncü kat gökte bulunan bir meleğim. Sen ilk

Jua ettiğin zaman göğün kapılarının gıcırdayıp ses verdiğini

işittik ve ‘Yeni bir olay oluyor!’ dedik. Sen ikinci kez dua

yapınca göğün kapıları açıldı. Sonra üçüncü kez dua edince,

Cebrail gelerek:

‘Şu anda darda kalmış kula kim yardım eder?’ dedi.

Ben Yüce Allah’tan o soyguncuyu öldürme işini bana

vermesini istedim, izin verildi ve sana yardıma geldim.

Ey Allah’ın kulu, şunu bil: “Kim başına gelen her türlü

sıkıntı ve musibette senin yaptığın duayla dua yaparsa,

Allahütaâlâ onun sıkıntısını giderir, kendisine yardım eder!”

Ebu Malek sağ salim Medine’ye döndü, Hz. Peygamber’in

yanına geldi, başından geçenleri ve yaptığı duayı kendisine

anlattı. Hz. Peygamber ona:

“Allahütaâlâ sana kendi ismiyle dua edilince kabul et'

tiği, bir şey istenilirse verdiği güzel isimlerini öğretmiş” buyurdu...

ZİHNİN OYUNLARINA DİKKAT ET

İnsanlar çok tuhaf, çünkü tamamen zihnin kölesi olmuş

dürümdalar. Geçen gün birisi bana şöyle sormuştu:

“Ben mutluyum, sizin yazılarınızla daha da kendime geliyorum,

peki bu mutluluğumu nasıl devam ettirebilirim?”

Şimdi bu sorunun biraz içine, derinliğine bakmanı isterim.

Kişi mutlu, fakat zihni onun bu mutlu anını yaşamasına

engel oluyor, onu ileriye, geleceğe doğru itiyor, bu mutluluğu

nasıl devam ettirebileceği konusunda onunla bir oyun

içinde.

Zihin seninle oynamaya bayılır, tıpkı bir kedinin yün yumağıyla

oynaması gibidir ve sonunda seni götürüp sobanın

üzerine bırakacak, sobanın ateşi seni yakmaya başlayacaktır.

İşte senin canın bu yüzden yanıyor, sadece farkında ol. Bu

koruma güdüsü değildir, bu tamamen seni kaygı boyutuna

getirmektedir. Eğer mutlu isen gelecekle ilgilenme, bunun

tadını çıkar, tadını çıkar ki iblis senin mutluluğunla yansın

ve erisin!

Ancak sen kendine kapalısın, kendinden uzak olduğun

için tüm varoluşa kapalısın ve dışarıda aşk yağıyor. Aşk sağanak

halinde, rahmetle yağıyor fakat sen göremiyorsun.

Onu aradığın için göremiyorsun, ruhundan uzak kaldığın

için onu kaçırıyorsun. O halde ne yapmalı? Basitçe tanıklık

et, ancak bu tanıklığın ardından mucizelerin geleceğini

beklemeden tanıklık et. Senin tanıklığın şeytani değil rahmani

olmalı. Ve o zaman nur gelecektir, nur seni saracaktır.

Artık üzerine yağan aşk seni ısıtmaya başlayacaktır.

Ve maskeleri bırakma zamanı geldi. Bu seni sadece yormakta,

her güne başka bir maske takmaktasın, insanlara so

ruyorum “Nasılsın?” diye ve cevap hep aynı: “iyiyim.” Çok

net olarak onların mimiklerini, yüzlerindeki gerginliği görüyorum,

aldıkları nefesi hissediyorum.

Kesinlikle iyi değiller; fakat “iyiyim” diyorlar. Bu bile bir

alışkanlık olmuş, bir mekaniklik... insan ezbere yaşıyor, nasıl

olduğunu açıkça söyleyemeyecek kadar ürkek, kendine

güvensiz. Tek yapman gereken, olduğun seni kabul etmektir,

o zaman içindeki sevgi tohumları çiçek vermeye başlar.

KUSURU ÖRT, KUSURU GÖREN GÖZ

KUSURLUDUR!

Kimseyi ayıplama, evren senin aynandır, o sadece seni

yansıtır. Başkalarıyla iletişim kurmadan önce kendi içine

dön ve kendinle konuş; çünkü kendi yüreğinin sesini dinleyemeyen

bir insan kimseyi duyamaz. Elindeki bütün kitapları

bırak ve önce kalbinin kitabını oku, kalbinin kitabı,

okuduğun kitaplardan daha anlamlıdır.

Patronunun yanında bir başka maske, evde başka maske...

Bu sadece seni yoracaktır. Bütün maskeleri bırak ve

kendin ol, ancak o zaman tam olarak özgürlüğe ulaşabilirsin.

Ve konuşmalarını usul usul azalt, çünkü aşk, sen

sustuğunda konuşmaya başlar. Sana taş atana sen gül ver;

ver ki kaynağın sevgi olduğunu daima anımsayasm. Ve

sadece sev, çünkü sen Allah’ın rahmeti olan sevgiyi çevrene

yaymak için gönderdiği seçilmiş bir varlıksın. Sen

halifesin.

Mutsuz olmak o kadar zordur ki... Neredeyse bütün enerjini

ona vermek zorunda kalacaksın, yoksa mutsuzluk beslenemeyecek,

yok olacak; fakat sen onu lanetinle, öfkenle,

kusur arayarak, haklı olma peşinde koşarak sürekli besliyorsun.

Mutluluk ise senin özünde akan bir nehirdir, onu beslemeye

hiç gerek yok, onunla mutsuzluk kadar ilgilenmene

bile gerek yok, o basitçe senin kendi olma halinle, senin

teslimiyetinle birlikte doğar.

Elbette tüm duyguların pozitif ve negatif yanı vardır. Sahır

istersen hela peşinden gelecektir; onlar hiçbir zaman tek

başına gezmezler. Bu arada bir hadisi anımsatmak isterim:

Peygamber Efendimiz bir adamın, “Allah’ım senden sabir

isterim” dediğini duydu ve “Sen Allah’tan bela (sıkıntı)

istemiş oldun. Ondan afiyet dile” buyurdu. (Tırmizi, Daavat,

94)

Lanet edersen öfke onu takip edecektir, sağlık istersen

hastalık onun yanından ayrılmayacaktır. Senin dışarıdan

gelecek hiçbir duyguya ihtiyacın yoktur, sadece kaynağına

dön ve dünyaya sevgi tohumları ek, ancak o zaman barış ve

huzur ele ele olacaktır.

Sorunlar yaşıyorsun, çünkü Allah’la uyumlu değilsin!

Senin tüm sorunun, O’nun “ol” diyerek karşına çıkardığı

olaylara tepki vermenden, onları reddetmenden kaynaklanmaktadır.

Sen farkında olmadan önce Rabb’ini sonra da

yaşamı kabul etmiyorsun, bunu bir savaşa çevirdin ve hayat

senin için kâbus olmaya başladı.

Hiçbir şeyi zora sokmaya gerek yoktur, senin ihtiyacın

olan tek şey teslimiyettir. Ben sana teslimiyet derken pes

etmekten söz etmiyorum, tam aksine büyük bir dönüşümü

anlatıyorum. Teslimiyet özüne açılan en büyük kapıdır, onu

kullan.

Huzursuz olan sen değilsin, huzursuz olan zihnin kendisidir

ve sen kendini zihinle özdeşleştiriyorsun, zihnin senden

bir parça olduğunu düşünüyorsun. Oysa zihin bir kalp ya da

bir böbrek gibi organ değildir, o sadece düşüncelerin yuvasıdır

ve bir enerji alanıdır. Onun ötesinde ise öz vardır, oraya

bir kez ulaştığında mutlak huzurun içine düşersin.

Bir avuç topraktan geldiğini ve tekrar toprağa döneceği

m unutma. Bedeninin kıymetini bil, ona iyi bak; fakat onu

sahiplenme. Mutsuzluk senin varlığına açılan kapılardan

biridir, onu kullan ama içine işlemesine izin verme. Gözleri

nin görmediği yerde yüreğini kullan, o mutlak göremedikle^

rini sana gösterecektir.

İnsan olmaya çalışma, bu seni sadece yoracaktır, unutma!

Sen zaten bir insansın, sadece olduğun seni bul bu kâfidir.

Ve daima hatırla: Ruhun kutsaldır, o sana Rabb’inin emanetidir,

üzerinde O ’nun canından can vardır. Ve yaşa, ama

hissederek, “ruhunla yaşa” !..

HAYATIN DENGE ÜZERİNE KURULU BİR

TERAZİDİR

Şayet bir gülüp ardından ağlayarak insanların psikolojik

sorunu olduğunu düşünüyorsan yaşam için ne diyebilirsin?

Bir bakarsın hava güneşli ve ardından yağmur yağıyor, sonra

gökkuşağıyla büyük bir kutlama gerçekleşiyor ve güneş

tekrar belirip gülümsüyor, ardından tekrar şimşek çakarak

kızıyor. Bu yüzden normal gibi gözüken insanlara dikkat et,

onlar sadece yaşamın bir parçasına tutunup acı çekerler!

Olumlu düşünce olumsuzu reddetmektir, pozitif düşünce

negatifi görmemektir. Bir şeyi reddettiğin an o artık senin

dünyanda daha fazla enerji alanı yaratmaya başlar. Yaşam

bütündür, o ayırt edilemez, tüm parçalar yaşamı tamamlar.

Gece olmadan sadece gündüzün anlamı yoktur. Bir mıknatısı

negatif ve pozitif kutup olarak ayırt edebilirsin fakat

tiki ayrı kutup bir bütünü oluşturur,j mıknatısın negatif kutbunu

yok sayamazsın! Varoluşun içindekileri ayırt etme,

onu bölme, sadece farkında ol, bu kâfidir.

Bir avuç kuru topraktan yaratıldığını, bir toprak olduğunu

ve tekrar toprağa döneceğini unutmadığın sürece sorun

yoktur. Peki, ben niçin “sorun yoktur” diyorum hiç düşündün

mü?

Bu hem senin gerçekliğini idrak etmen hem de dünyanı

kendi cennetine çevirmen için farkına varmanla ilgilidir.

Geçmişte bir şey hariç başka hiçbir şeyi bilemezsin, hiçbir

Şeyden emin olamazsın; bunun garantisi yoktur. Ve o tek

hır gerçekliğin ise ölümdür (yeniden doğuşundur). Ve toprak

gibi davrandığın sürece senin üzerinde nice güller, nice

ağaçlar ve nice canlılar bittiğini izleyeceksin; fakat onların

hepsi gelip geçicidir, çürüyüp gidecek ve tekrar yenileri gelecektir.

Tıpkı düşüncelerin ve duyguların gelip geçtiği gibi... Bir

gül oluşur ve yapraklan dökülmeye başlar, fakat sen baki kalirsin,

sen her zaman onların merkezindesin. Toprak olduğunu

idrak ettiğin an yavaş yavaş kendi köklerine doğru tekrar

inmeye başlarsın. İşte orası senin nihai mutluluğundur.

Orası rahmet nehrinin aktığı bahçedir, orası senin özündür.J

Ben sana “kalbinin sesini dinle” derken içindeki bir sesten

söz etmiyorum. Sözlerin kalpten geleceğine mi inanıyorsun?

Hayır! Tüm sözler zihne aittir, şayet içinden “bak

bu adam-kadın seni mutlu edebilir, bir şans ver” gibi sözler

geliyorsa bu da zihnin oyunlarından biridir. Benim işaret ettiğim

kalbin sesi doğadan gelir, bazen bir kedinin bazen bir

köpeğin sesinde, rüzgârın fısıltısında yahut yağmur damlasının

cama vuruşunda onu duyabilirsin.

Anlamak zihinsel bir eylemdir, anlamak egonun ince

oyunlarından biridir. Ne zaman bir şeyi anlamaya çalışırsan

kendini şimdiki sonsuz anın, o rahmet alanının dışında

bulursun. Artık yaşam ellerinin arasından kayıp gitmiştir.

Sen bu dünyayı anlamaya değil, onu tefekkür etmeye gel'

din. Onu her damlasına kadar iç, kendini nihai bir huzurun

içinde bulacaksın.

Dünyaya bomboş gelirsin ve toplum seni kendi hkirleriy'

le doldurur, kendi deneyimini yaşamana kimse izin vermez.

Sen farkına varmadan bir köle olmaya koşullandırılırsın.

Ve biliyor musun Allah insanı niçin dünyaya göndermiş'

tir? O, nasıl bir şey yarattığını, yarattığı insanoğlunun neler

yapabileceğini görmek istemiştir.

İnsan olmaktaki gaye Hakk’ı bilmektir. Allah diyor ki:

“Ben gizli bir hazîneydim, bilinip tanınmayı diledim, bu

yüzden insanları yarattım.”

O kendi deneyimini yaşamak istemiştir: “Şimdi ben bir

varlık yarattım, onu oyun bahçesine bırakacağım, bakalım

neler yapabiliyor?”

www

HAYAT TEK BİR NOTA DEĞİLDİR

Eğer hâlâ başkalarının fikirlerini taşıyorsan onları hemen

bir köşeye bırak gitsin. Ve oradan yavaş yavaş uzaklaş. Kendi

deneyimlerinle kendi fikirlerine ulaştığın an bu yaşam artık

senin aydınlığın olacaktır.

Do-re-mi-fa-sol-la-si... Yedi tane nota var öyle değil mi?

Ve sen sadece bir tanesini, mutluluğun sesini duymak istiyorsun,

diğer altı notayı reddediyorsun. Onları her zaman

elinin tersiyle itiyorsun. Çünkü onlar sana karmaşık geldi ve

karmaşık bir müzik her zaman rahatsızlık verecektir. Niçin

kalan altı notayı da kullanıp ruhuna hoş gelecek bir beste

yapmayı denemiyorsun?

Hayat tek bir nota değildir, şayet öyle olsaydı, sadece

mutluluğun notası olsaydı, bu yaşam sana çok sade gelecekti.

Artık bu dünyada kalmanın bir anlamı yok, buradan ne

zaman gidebilirim, diye düşünmeye başlayacaktın. O halde

tüm notaları kullan, onlar sen reddettiğin için karışıktır, bir

kez diğer notaları sevgiyle kabul ettiğinde bu hayatın eşsiz

Şarkısını duymaya başlayacaksın.

Sen kuyumcuya giderek altının ne kadar değerli olduğunu

anlatıyorsun, ona kendi fikrini sunuyorsun. O zaten

bunun farkında, o altının değerini idrak etmiş. Şimdi ona

fikirler sunmanın ne anlamı var? Ve aynısı sen doğduğunda

°lur, hemen aile büyüklerin başucunda toplanır; sonra da

Sen büyürken sana yavaş yavaş kendi fikirlerini, kendi ahlak

kurallarını anlatmaya, benimsetmeye başlarlar. Onlar seni

yavaş yavaş zehirli fikirlerle işlemişlerdir.

Başkasının fikirleri, düşünceleri seni sadece zehirler. Ben

bu yüzden, tüm fikirlerden kurtulmadan ilahi olanı, hakikati,

R ab b’i idrak edemezsin diyorum. Allah vardır fakat O bir

biçim değildir, O her şeydir. O’nun rahmeti her şeye tecelli

eder. S en O ’ndan ayrı değilsin, sen O’ndan bir parçasın.

Fakat aydınlığın, rahmetin kapısını zihinle/kelimelerle

aralayamazsm, bu zihnin ötesinde, senin idrakinle açılacak

bir kapıdır.

Mutsuzluk, huzursuzluk içindedir. Evet, ancak onu görebilmek

için senin zihnin dışına çıkman gerekiyor. Her insan

bir mucizedir, içine dön, daha içine, gördüğün senden daha

da derine... Orada rahmeti, nuru göreceksin, işte o vakit eriyip

yeniden küllerinden biteceksin! Hepsi bu kadar!..

Her insan bir damladır, kâinat denen okyanusa kavuşmak

isteyen...

Oysa bir adım ötededir aradığı.

Ancak gözleri kördür göremez-

Ona tek engel ise yine kendi nefsidir...

ALLAH SENİ KORUR SEN YETER Kİ

O’NUNLA MEŞGUL OL

Geçen gün bir okurum, “Uğur Koşar, çok mutsuzum çoook”

diye yazmış.

“Nedir sizi yoran?” diye sordum.

“Gerçek bir dostum yok, hep kuyum kazılıyor” diye cevap

verdi.

Ben de ona “Aslında gerçek dost var. Evet, kesinlikle var.

Tam güvenilir, baki olan Allah var ama siz o yolda sanırım

tam olarak yoksunuz, buradan öyle görünüyor” dedim.

Maalesef biz yokuz! Her şey var, sevgi var, rahmet var,

nur var, ilahi aşk var ama biz sahte olana alışmışız. Bizi sahte

şeyler mutlu ediyor. Biz gerçek olandan hep kaçıyoruz.

Biz O’nunla meşgul olmak yerine sahte dostluklarla meşgul

olup hakiki huzuru arıyoruz. Sonra da çok mutsuzum diye

isyan ediyoruz. Korku içinde yaşıyoruz. Güvensizlik içinde

yaşıyoruz.

O seni korur merak etme, sen yeter ki O ’nunla meşgul ol.

Rabia ül-Adeviye, bir gece, evinde geç vakitlere kadar

namaz kılarken hasırın üzerinde uyuyakaldı. Bu arada evine

bir hırsız girdi. Her tarafı aradı, çalacak bir şey bulamadı.

Giderken, “Girmişken boş çıkmayayım” diyerek, Rabia

Hazretleri’nin dışarıda giydiği örtüsünü aldı. Evden çıkarken

yolunu şaşırdı, kapıyı bulamadı. Geri dönüp örtıivü

aldığı yere bıraktı. Bu sefer rahatlıkla kapıyı buldu. Kapıyı

bulunca tekrar geri dönüp, örtüyü aldı. Fakat yine kapıyı

bulamadı. Bu hal yedi defa tekrarlandı.

Yedinci defa tekrar örtüyü eline alınca şöyle bir ses duydu:

“Ey kişi, kendini yorma. O yıllardır kendini bize ısmarladı.

Şeytanın ona yaklaşma gücü yok iken, hırsızın onun

örtüsüne yaklaşması mümkün müdür? Git, yorulma, boşuna

uğraşma. O uyuyorsa da dostu uyanıktır ve onu korumaktadır!”

"BEN” VE “SEN”İ BIRAKTIĞIN AN

“BİR” DOĞAR

Geçen gün bir danışanım evlilikte yaşadığı sorunu anlatmak

üzere gelmişti görüşmeye. Kocasının kendisini aldattığından

yakınıyordu o an içinde bulunduğu psikolojinin

etkisi altında haklı olarak... Bu şekilde mustarip o kadar çok

insan var ki...

“Eşin pişman mı?” diye sordum. “Evet hocam, çok pişman”

diye cevap verdi.

Ona, “O zaman onu suçlama. Bu adam kötü biri değil, şayet

kötü bir insan olsaydı zaten onunla evlenmezdin. Onun

penceresinden bakıver şimdi. Ben haklı ve haksız aramıyorum.

Zaten bu zihnin sevdiği oyunlardan biridir. Haklı olduğun

halde zihin seni yorarak enerjini almaya bayılır. Şimdi

nefsi mutlu etmenin anlamı yok.

Bu adam şeytana uymuş. Şeytan nifak tohumu ekmiş ve

adamcağız nefsine yenik düşmüş. Koskoca Peygamber, ilk

insan, Hz. Âdem (A.S) bile nefsine uyarak günah işliyor

ve cennetten kovuluyorken, eşinin seni bir kez aldatmasına

onu kaybettim gözüyle bakamazsm!

Eğer pişman ise affedeceksin. Şeytan o kadar güçlü ki,

onu baştan çıkarmasına vesile olmuşsa eşine kızma. Bunu

tekrar ederse, o zaman dilediğini yaparsın. Ancak şimdi onu

bu konuda suçlama” dediğimde bakış açısı değişmişti.

Bir hafta sonu eşiyle birlikte aradılar beni, teşekkür edi

yorlardı. İkisi de çok mutluydu, yaşam tüm güzellikleriyle

onlar için yeniden başlamıştı. Bu sefer onların yaşamlarının

içinde değer denen bir çiçek de vardı. Çünkü onlar bu olay

sayesinde birbirlerinin değerini daha iyi anlamışlardı.

Bazen onun penceresinden bakmak gerekir hayata...

Birbirlerine kırılan iki arkadaştan biri, uzun bir aradan

sonra diğerinin kapısını çalar.

“Kim o?” diye seslenir içerdeki.

“Benim” der kapıyı çalan.

“Burada ikimize birlikte yer yok” diye cevap verir öbürü.

Aradan uzunca bir zaman geçer... Yeni bir umutla tekrar

çalar sevdiği arkadaşının kapısını.

“Kim o?” diye sorar yine içerdeki.

“ ‘Sen’im” der bu sefer. Ve kapı sonuna kadar aralanır.

Hz. Mevlana da, [‘Birisinin kalbinde taht kurmak, sevgisini

kazanmak iştiyorsanız, öylesine sevmelisiniz ki, benliğinizi

bırakıp adeta o olmaksınız”/diye anlatır hakiki muhabbeti.

SENİN GÜVENİN ZAYIF İSE

ALLAH NE YAPSIN?

Rahmet bizim üzerimizden bir an olsun ayrılmaz.

Allah’ın nuru ve rahmeti sürekli senin üzerindedir. O asla

cimrilik yapmaz. O “Vehhab”tır, karşılıksız olarak kullarına

nimetlerini verir. Senin doğru olmanı ya da senin yanlıştan

dönmeni beklemeden nimetini sunar. O’nun rahmeti senin

özünde akmakta olan bir nehirdir. Fakat sen zihnin içinden

yaşama baktığın için tüm güzelliği kaçırıyorsun, onu göremiyorsun!..

Birçoğumuz “Allah beni duymuyor” diye yakınmaktayız.

Ve yine aynı şekilde çoğu insan “O kadar çok dua ettim ki

bugüne kadar benim duamı Allah kabul etmiyor” inancındadır.

Hatta bu yüzden Allah’tan ümidini kesmiş insanların

sayısı o kadar çok ki...

Zihin de bu durumdan istifade ederek seni Rabb'inden

uzaklaştırmak için fitne tohumları ekmeye bayılır. İşte tam

zamanı diyerek seni O’ndan uzaklaştırmak için elinden ge*

leni yapacaktır. O halde ne yapmalı?

Önce farkında olmanı isterim. Allah’ın verdiği de vermediği

de imtihandır. Ve bu imtihanın içinde olduğun için

bile mutlu olmalısın. O seni görüyor, ilgisi senin üzerinde,

imtihan olduğuna göre tüm dikkati senin üzerinde olmalı,

öYİe değil mi?

O çoğu şeyi meleklerine de bırakmaz, bire bir kullarıyla

bizzat kendisi ilgilidir. O senin evladına duyduğun merhametten

de sana daha merhametlidir. Bunu ısrarla söylüyorum.

Şimdi senin tek yapman gereken tüm kalbini açman

ve O ’na teveccühle yaklaşmandır.

O senin duana icabet eder, sen yeter ki ümidini sağlam tut.

Peygamber Efendimiz, Allah’ı anma, O ’nu zikretme konusunda

yaratılmışların en üstünüydü.

? Kuran’da Allah diyor ki: “De ki: ‘Sizin duanız olmasaydı

Rabb’im size değer verir miydi?..’ ” (Furkan Suresi, 77. ayet)

Efendimiz’in dua hakkmdaki bazı hadislerini de paylaşmak

isterim yeri gelmişken:

YAllah katında duadan makbul ve kıymetli hiçbir şey

yoktur.” (Tırmizi)

“Kul duasında üç şeyin birini almaktan şaşmaz: Ya dua

sayesinde günahı bağışlanır veyahut peşin bir mükâfat alır

veya ahirette karşılığını görür.” (Deylemi)

“Allah’ın fazlından isteyin. Allah kendinden istenmesini

sever. İbadetlerin makbulü, ferahlığı beklemektir.” (Tirmizi)

“Kulun Allah’a en çok yakın olduğu secde halidir. Secde^

de Allah’a çok dua edin.” (Müslim)

“Muhakkak ki sizin Rabb’iniz hayâ ve kerem sahibidir.

Kulları ellerini kaldırıp kendisinden bir şey istedikleri za-*

man, onları boş çevirmez.” (Tırmizi/Ebu Davud)

“Dua ettiğiniz zaman, kabul olunacağına inanarak dua

edin. Bilmiş olun ki, gafletle yapılan duaları Allah kabul etmez.”

(Tırmizi)

uAlIahütaâlâ dualarınızı kabul eder. Ta ki ‘Dua ettim hâlâ

kabul almadı* deyip acele etmedikçe. Allah’tan çok isteyin.

Çunku siz kerem sahibinden istiyorsunuz.” (Buhari/Müslim)

Resulullah’ın gün içinde sık tekrarladığı bir dua şöyledir:

“Yüzümü, göğsü inanç dolu bir Müslüman olarak yeri ve

göğü yaradana çevirdim. Ben O’na ortak koşanlardan de^

ğilim. Kıldığım namaz, yaptığım ibadetler, hayatım ve ölü"

müm ortağı bulunmayan âlemlerin Rabb’i olan Allah’a aittir.

Allah’ım hükümran sensin. Senden başka ilah yoktur.

Sen Rabb’imsin. Ben senin kulunum. Rabb’im, günahlarımı

ancak sen bağışlarsın. Beni en güzel huylara ulaştır. Zaten

en güzellerine ancak sen ulaştırırsın. Kötü huyları benden

uzaklaştır. Onları senden başkası benden uzaklaştıramaz.

Ben seninleyim. Sana döneceğim. Sen yüceler yücesisin.

Affına sığınıyor, sana yöneliyorum.

Göklerin ve yerin yaratıcısı, gizli olanı, aşikâr olanı bilen

Allah’ım! Ayrılığa düştükleri konularda kullarının arasında

sen hükmedersin. İzninle, hakta ayrılığa düştükleri konularda

beni hakka ulaştır. Şüphesiz sen dilediğini doğru yola

eriştirirsin.” (Tirmizi/Müslim)

Fakirin biri, bir ağaç dibinde gölgelenmekte olan Hz.

Ali’ye (R.A) gelir, ihtiyaçlarını arz eder:

“Çoluk çocuk sıkıntı içindeyim, ne olur bana biraz yardımda

bulunun” der.

Hz. Ali (R.A) hemen yerden bir avuç kum alır, üzerine

okumaya başlar. Sonra da avucunu açar ki, kum tanecikleri

altın külçeleri haline gelmiş...

“Al” der fakire, “ihtiyacını karşıla!”

Fakirin gözleri yerlerinden fırlayacak gibi olur:

Allah aşkına söyle ya Ali! Ne okudun da kum tanecik -

ieri altm oluverdi?” der.

Hz. A li (R A ) anlatır:

“K u ra ıv ı Kerim, Fatiha Suresi’ne gizlenmiştir. Ben de

K u r an -1 Kerim’i okudum, yani Fatiha Suresi’ni okudum bu

kumlara...”

Bunu öğrenen fakir durur mu? O da bir avuç kum alır ve

başlar okumaya. Okur, okur, okur... Ama kumlarda bir de~

ğişiklik yoktur. Altın filan olmuyor, aynen duruyor. Tekrar

gelir ve İmam Ali Hazretlerine:

“Ben de okudum, ama bir şey değişmiyor; kumlar altın

olmuyor” der. Hz. Ali (R.A) boynunu büker, mahcup bir

edayla karşılık verir:

uN e yapayım” der. “Dua aynı dua, ama, okuyan ağız aynı

değildir! Dua tamam, lâkin, okuyanın ihlası ve teveccühü

tamam değildir!..”

Seni anbean gözetleyene layık olmaya çalış, dünyaya

gönderilmiş bir halife olduğunu unutma.

Bu hayat sana verilmiş bir emanettir, düz ol, doğru ol ki

emanete hıyanet etmemiş olasın.

Ve kini, fesatlığı bırakıp devamlı sev.

Sev ki Allah da rahmetiyle evine, yüreğine, sevdiklerine tecelli

etsin.

ALLAH, DUASINDA ISRARCI OLANI

SEVER

Nedir bu acelen, güvensizliğin, bu sabırsızlığın? Bilmez

misin Allah işleri yavaş yavaş halleder? Allah asla acele etmez.

Ancak sen acelecisin. Sen her şeyi anında olsun istiyorsun.

Her varlığın, her oluşun bir tekâmülü vardır. Bir

süreci, bir olma zamanı vardır. Senin ruhunun çiçek açma

zamanı da gelecektir ancak bu aceleyle buna ulaşamazsın.

Ulaşsan bile tadını alamazsın. Olmuşsundur, ama olduğunun

bile farkına varamazsın!

İstediğin bir şeyi Allah vermiyorsa ya O’na tüm yüreğinle

yönelmediğin veya duanda ısrarcı olmadığın içindir. Yahut

da Allah sana bu dünyada vermediğini ahretine sakladığı

içindir.

Sevdiğim ve tevekkülle anlattığım bir kıssa vardır. Her

anlattığımda kendimi oradaymış gibi hisseder ve yaşarım:

Hz. Musa (A .S ) bir mecliste otururken yanma evli bir

çift gelir.

“Ya Musa! Bizim çocuğumuz olmuyor. Allah’la konuş, bizim

çocuğumuz ne zaman olacak?” derler.

Hz. Musa (A .S ) Allah’a yönelir ve “Allah’ım! Bu çiftin

ne zaman çocukları olacak?” diye sual eder.

Allah:

“Ya Musa! Söyle onlara, onların hiçbir zaman dölleri tutmayacak”

der.

Hz, Musa (A .S ) Allah’ın sözlerini çifte iletir. Karıkoca

başlan önlerinde üzülerek giderler. Aradan beş yıl geçer.

Aynı karıkoca kucaklarında dört yaşında bir çocukla gelirler

Hz. Musa'nın (A .S ) yanına. Hz. Musa (A.S) yanlarındaki

çocuğu görünce şaşırır ve sorar:

“Bu çocuk kimindir?”

“Bu bizim çocuğumuz ya Musa” derler.

Hz. Musa (A .S ) Allah’a yönelir ve sorar:

“Allah’ım! Hikmetinden sual olunmaz ancak merak ettim.

Hani bu çiftin hiçbir zaman çocukları olmayacaktı?”

der.

Ve Rabb’im der ki:

“Evet ya Musa! Onların hiçbir zaman çocukları olmaya'

çaktı, fakat onlar bunu bile bile benden ümitlerini kesmedi'

ler ve her gün bana samimiyet ve inançla gözyaşı döküp dua

ettiler. Ben de onlara evlat nasip ettim.”

Tüm mahlukatın tınısını bile duyan Rabb'in

senin sesini mi duymayacak sanıyorsun?

O ümidini kesmeyenlerle birliktedir.

t e v e k k ü l t u m ila ç la r d a n daha

ETKİLİDİR, ÇÜNKÜ ONUN İÇİNDE NUR

VARDIR

Abidlerden biri, uzun süre Allahütaâlâ’ya kulluk etmişti.

Rüyasında, bir çoban kadının cennetteki hanımı olacağı*

nı gördü. Uyandıktan sonra, o kadını aramaya başladı. Sonunda

onu buldu ve yaptığı amellere bakmak için onu takip

etti. Kendisi geceleri uyuyordu. Gündüzleri ise oruçlu de*

ğildi. Sonunda kadına: “Gördüğüm şeyler dışında başka bir

amelin yok mu?” diye sordu.

Kadın: “Gördüğünden başka amelim yoktur” dedi.

Adam: “Hatırlamaya çalış” dedi.

Kadın biraz düşündükten sonra şöyle dedi:

“Basit bir husus ama söyleyeyim: Ben, darlıktayken refahta

olmayı, hastayken iyileşmiş olmayı temenni etmem.

Güneşte kaldıysam, gölgede olmayı temenni etmem.”

Abid elini başına koydu ve “Bu mu basit bir özellik? Bu,

and olsun ki abidlerin âciz kaldıkları en büyük haslettir. Bu

rıza makamında olanların halidir...”

Peki, ya sen? Sen kendine hangi makamda olduğunu hiç

sordun mu? Neredesin, yaşıyor musun? Yoksa ömrünü isyan

ederek mi geçirmektesin? Evet, insanları izle, birçoğu sürek'

li isyan içinde nefes almaktalar. İsyan acıdır, isyan içinde

alınan nefes zehirden farksızdır.

Payma düşene razı olmuyorsun, daima egon, netsin ön

planda. Hırsın ve memnuniyetsizliğin seni derece derece

küçültmekte. Bir sorun yaşadığında onun içinden çıkmak

için mücadele ediyorsun ve çırpındıkça daha da dibe batıyorsun.

Çünkü zihin, nefis bataklık gibidir; düşündükçe, çırpmdıkça

seni daha çok aşağıya çekecektir. Oluşa karşı davranıyorsun.

Allah’ın senin için uygun gördüğünü sen uygun

bulmuyorsun! Senin tam olarak yaptığın bu!

Sen derdin kimden geldiğini bilmez misin? Bilseydin

üzülmez, sevinenlerden olurdun. İyi dinle:

Hz. Mevlana bir gün eve gelir, oğlunu üzgün görür. Sebebini

sorar.

Oğlu “Hiç...” der.

Hz. Mevlana dışarı çıkar. Kapıda asılı bir kurt postu vardır,

onu alır, üstüne giyer. Ellerini havaya doğru açıp ulumaya

başlar.

Oğlu babasının bu haline bakıp güler.

Hz. Mevlana:

“Evladım gördün mü? Dünya dertleri de işte böyledir.

Kurt, aslında korkutucu bir hayvandır. Ama sen o postun

arkasında babanın olduğunu bildiğin için korkmadın ve güldün.

İşte bütün dertlerin arkasında da Rabb’inin olduğunu

bil ve O’na güven” der...

«DUAM KABUL OLMUYOR” DİYORSUN

Ben insanlara “Acele etmeyin, paniğe kapılmayın, Allah

işleri yavaş yavaş halleder” derken biri şöyle karşılık verdi:

“Artık sabrım kalmadı, bıktım, ne zaman benim işimi halledecek?”

Buna benzer o kadar çok söz duyuyorum ki... Bu durum

bizim Rabb’imize ve kendimize olan güvensizliğimizi gösteriyor.

Allah icabetinde biraz gecikir. O seni bu konuda da

imtihan eder. Çünkü bilir ki hemen şeytan sana musallat

olacak ve “Bak işte duan kabul olmuyor, Allah seni duymuyor

bile, sen bu yoldan geri dön” diyecektir.

Bu yüzden Allah senin tutumunu görmek ister. O senin

davranışını, O senin gönlünden geçeni işitmek ister. Sen

büyük bir imtihanın içinde olduğunun farkında bile değilsindir.

Ve şeytan çoğu kez maalesef başarıyor, istediğini elde

ediyor. Senin ümidini kesiyor, seni Allah’tan koparıyor. 0

meyveyi dalından koparıyor, işte sen bu yüzden soluk bile

alamıyorsun, çünkü O’nsuzsun...

Hz. Mevlana anlatıyor:

Birisi her gece kalkıp Allah’ı anıyor, O’na dua ediyordu.

Şeytan ona dedi ki:

“Ey Allah’ı çok anan kişi, bütün gece ‘Allah' deyip çağırmana

karşılık seni buyur eden var mı? Sana bir tek cevap

küe gelmiyor, daha ne zamana kadar dua edeceksin.

Adamın gönlü kırıldı, başını yere koydu ve uvudu. Rüvas,

nda ona şöyle denildi:

''Kendine gel, uyan! Niye duayı, zikri bıraktın ki? Neden

usandın ki?”

Adam:

“ ‘Buyur’ diye bir cevap gelmiyor ki! Kapıdan kovulmaktan

korkuyorum” dedi.

Bunun üzerine dendi ki ona:

“ Senin Allah demen, O ’nun buyur demesi sayesindedir...

Senin yalvarışın, Allah’ın senin ruhuna haber uçurmasmdandır...

Senin çabaların, çareler araman, Allah’ın seni kendine

yaklaştırması, ayaklarındaki bağları çözmesindendir...

Senin korkun, sevgin, ümidin Allah’ın lütfunun kemendidir...

Senin her ‘ya Rabbi’ demenin altında, Allah’ın ‘buyur’

demesi vardır...

Gafil, cahil, cani, bu duadan uzaktır. Çünkü ‘ya Rabbi’

demeye izin yok ona. Ağzında da kilit vardır, dilinde de...

Zarara uğradığı zaman, ağlayıp sızlamasın diye Allah ona

dert, ağrı, sızı, gam, keder vermez...

Bununla anla ki, Allah’a dua etmeni, O ’nu çağırmanı

sağlayan dert, dünya saltanatından çok ama çok daha iyi'

dir...

^ Dertsiz dua soğuktur. Dertliyken yapılan dua gönülden,

taa derinden kopar...” ı

> / “Ben kulumun zarını üzereyim.

^Kulum beni andığında ben onunla birlikteyimdir.

O beni kendi başına zikrederse ben de onu kendim

zikrederim.

O beni bir topluluk içinde zikrederse ben onu onunkinden

daha hayırlı bir topluluk içinde zikrederim.

Kulum bana bir kanş yaklaşırsa ben ona bir arşın yaklaşırım.

O bana bir arşın yaklaşırsa ben ona bir kulaç yaklaşırım.

O bana yürüyerek gelirse ben ona koşarak giderim.n

ALLAH SENİN SÖZLERİNE DEĞİL

KALBİNE BAKAR; ŞÜKÜR TEŞEKKÜR,

HAMD ÖVGÜDÜR

İstediğin kadar güzellik, huzur iste, istediğin kadar dua et.

Şayet senin içinde kin, nefret ve haset varsa karanlığa mahkûm

kalırsın! Gelen beyaz bile senin içindeki siyahla karalanır...

İnsanların sebepsiz yorgunlukları vardır ki bunların en büyüğü

içlerinde taşıdıkları kindir. Ve kin, kendi enerjini tüketmekten

başka bir şey değildir. Elde edeceğin tek şey, sebepsiz

hissettiğin yorgunluğun olacaktır. İnsanların büyük bir kısmı,

çok geniş bir kitle, bu yüzden yorgundur ve onlar niçin yorgun

olduklarını bile anlamadan yaşarlar. Sadece isyan içindedirler.

Şükürsüz geçen bir ömür, karanlıktır, hapishanedir; sıkıntı

ve musibet getirir. Ve bilir misin sen en güzel netes

nedir? Her nefes alışta içine huzur dolduran, her nefes verişinde

dünyaya huzur yayan... İşte o şükreden nefestir.

Rabb’im sana anahtarı vermiş. O sana Kuran’da Nisa

Suresinin 147. ayetinde istediğin karşılığı sunmuş:

“Eğer siz iman eder ve şükrederseniz, Allah size neden

azap etsin! Allah şükre karşılık veren ve her şeyi bilendir.”

Rabb’im yine Araf Suresi’nin 10. ayetinde senin şükrüne

karşılık uyarıyı asırlar öncesinde yapmış:

“And olsun, sizi yeryüzünde yerleşik kıldık ve orda si:e

geçimlikler yarattık. Ne az şükrediyorsunuz T

Bizler ne olursa olsun kaderimizi severiz yazaıvJan otiirü. lw

ve kötü bilmeyiz, biliriz ki iyi ve kötü, güzel ve çirkin nefsin, zihnin

bizi bizden uzaklaştırma yoludur. Allah’tan sadece güzellik,

nur, sevgi, merhamet gelir. Ötesi nefisten gelir, zihinden gelir.

Ancak sen kaderine isyan da etsen, rızkını senden kesmeyen,

şefkat ve merhamet sahibi Rabb’in var. O seni her zaman

koruyor, seni özenle yaratmış ve sen O’nun için değerlisin.

Sıklıkla söylüyorum; evet, O sana bir annenin yaklaştığı, duyduğu

merhametten daha fazla merhamet duyandır.

Genç bir veli ölüm döşeğinde, ömrünün son dakikalarını

yaşamaktadır. Hayatını hep ahirete göre yaşayan bir ailenin

ferdi olduğu için ölüm korkusuna dayanıklıdır? Ve babası da

öyle bir evlada hakkıyla baba olmuş, bir başka Hak dostudur.

Baba oğula sorar:

“Evladım! Ahirette neyle karşılaşmayı bekliyorsun?”

Sorudaki ima genç veliye tebessüm ettirir.

Baba sormaktadır. Acaba bahtına ne çıkacak? Rahmet

mi, azap mı?

Ölüm yolcusu son nefeslerinden birini daha aldıktan

sonra cevap verir:

“Babacığım, eğer öteki taraftaki durumuma annem karar

verseydi acaba ne yapardı?”

Baba hiç duraksamadan:

“Evladım, annedir o, şefkatlidir. Günahına, sevabına

bakmadan seni cennetin firdevsine indirirdi.”

Ve bu cevap genç velinin dünya yaşamındaki son tebessümüne

neden olur. Gözleri önce yaşarır, sonra ümitle, güvenle

parlar, babasına döner:

“Ey babam! Benim Rabb’im, bana annemden daha şefkatlidir.”

Rabb’im ben senin rahmetini,

senin cennetine değişmem.

Beni huzurlu kılan vaad ettiklerin değil, bana rahmetinle

muamele etmendir.

Ben seni bilir, seni tanır, seni isterim.

SEN O’NU BİR KERE YÜREKTEN

ANARSAN O SENİ EBEDİYEN ANAR

Senin velin (dostun), senin vekilin (yardımcın), senin

vedüdün (gerçek sevgiye layık olanın) sana yeter. O sana

kâfidir. O ’nu anmaktadır bütün sır. Kâinat sende gizlidir,

sen ise O ’nda... O’nu anınca dünya durur, melekler sana imrenir.

İşte bir halife var orada Rabb’ini zikrediyor, Rabb’i

kendisini zikretmesini istediği için, derler. Bu nasıl derin bir

iletişimdir... Bu ne hoş, ne nurlu bir yoldur...

Hemen aklına geliyor mu daha önce de paylaştığım o

anahtar ayet?

“Kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur.” (Ra’d Suresi,

28. ayet)

İşte sen O ’nu anıyorsan O istediği için. Senin bir özelliğin

olmalı. Bu kadar insan O ’nu anmaz, iş güç peşinde koşarken

bu satırları okurken bile sen O’nu andın. O’nu anmadığımız

an yoktur ki aslında. Sadece zihin denen perde aradadır da

kalbimizin ne dediğini duymayız bile... Yoksa ruhun, varlığın

O’ndadır da sen kendinde değilsen bu ilahi buluşmayı

hissedemezsin. O sana ruhuna üflemiştir, işte bu yüzden O

şendedir sen ise O ’nda...

Ne diyor Rabb’im:

“Ben size şahdamarınızdan daha yakınım.” (Kaf Suresi,

16. ayet)

Hz. Ali (R.A) der ki:

“Senin ilacın sende olduğu halde bilmiyorsun. İlletin de

gene sende olduğu halde gömüyorsun. Sen kendini küçük bir

cisim sanırsın. Halbuki büyük âlem sende saklıdır, bilmiyorsun.

Sen öyle apaçık bir kitapsın ki, gizli olan şeyler o kitabın

harfleriyle meydana çıkar okunur.

Sen vücutsun, senin harice ihtiyacın yok. Sende mevcut

olan şeyler, kitaba gelmez. Kâinat kitabında yazılı olan şeylerin

hepsi senden çıkmıştır.”

Mehmet Akif Ersoy ise şu dizelerle dokunur yüreklere:

“Senin mahiyetin, hatta meleklerden de ulvidir;

Avalim sende pinhandır, cihanlar sende matvidir.

Zeminlerden semalardan taşarken feyz-i Rabbani,

Olur kalbin tecelli'ZM'i nura nur A Yezdani. ..

Musaggar cirmin amma, gayeA sun 4 İlahisin;

Bu hasiyetle pay anın bulunmaz, bitenahisin.

Bu yüzden kendini keşfetmek evreni keşfetmekten daha

değerlidir. Kendinden habersiz insan uykudadır. O zihnin,

nefsin köleliği içinde isyan eder durur. Zihin bir yılandır ruhunu

zehirleyen, o ruhu ise ancak Allah’ı anmak temizler.

Allah’ın özel olarak görevlendirdiği bir melekler toplu*

luğu, bir grup insanın bir araya gelerek Allah’ı zikrettiğini

görürler.

Sonra bütün melekler, hep birlikte kanatlarını açarak,

insanları kanatlarıyla örterler. Böylece yer ile gök arası me*

leklerle dolar. Allah’ı anıp öven topluluk dağılıncaya kadar

onlarla beraber olurlar.

İnsanlar dağılınca melekler göğe yükselirler.

Allah, her şeyi meleklerden daha iyi bildiği halde meleklerine

sorar:

“Nereden geliyorsunuz?”

“Dünyada yaşayan bazı kullarının yanından geliyoruz.

Onlar bir araya gelmişler ve seni teşbih ediyorlardı.”

“Kullarım bir araya gelmiş ne diyorlardı?”

“Subhanallah diyerek seni övüyorlar. Allahuekber diyerek

seni en büyük olarak kabul ettiklerini söylüyorlar. La

ilahe illallah diyerek senden başka ilah olmadığına şahitlik

ediyorlar. Elhamdülillah diyerek de sana Hamd ediyorlar.”

“Onlar beni görmüşler mi ki beni bu şekilde övüyorlar?”

“Hayır ey Rabb’imiz. Seni görmediler.”

“Ya beni görselerdi, ne yaparlardı?”

“Şayet seni görselerdi, sana daha çok ibadet ederler, seni

daha çok överlerdi.”

“Benden ne istiyorlar?”

“Senden cennetini istiyorlar.”

“Cenneti görmüşler mi?”

“Hayır ey Rabb’imiz. Cenneti görmediler.”

“Ya cenneti görselerdi, ne yaparlardı?”

“Şayet cenneti görselerdi, onu daha çok isterler ve onun

için daha çok çalışırlardı.”

“Neden korkuyorlar?”

‘Cehenneme girmekten korkuyorlar.”

Onlar cehennemi görmüşler mi?”

Hayır ey Rabb’imiz. Cehennemi görmediler.*

u\ a cehennemi görselerdi, ne yaparlardı?”

“Şayet cehennemi görselerdi, ondan daha çok korkar ve

kaçarlardı.”

Sonunda Allah şöyle buyurdu:

“ Sizi şahit tutuyorum. Ben bir araya gelip beni öven ve

Hamd eden o kullarımın hepsini affettim. Onları istedikleri

cennete sokacak ve korktukları cehennemden uzak tutacağım.”

Bunun üzerine bir melek söz aldı:

“Ey Rabb’imiz. Onların hepsi seni övmek için bir araya

gelmiş değillerdi. İçlerinde onlardan olmayan günahkâr bir

adam da vardı. O adam bir işi için oraya gelmişti.”

Allah bunun üzerine şöyle buyurdu:

“Onu da affettim. Onlar öyle bir topluluktur ki, onlarla

beraber olanlar da onların sayesinde kurtuldular...”

“Üç kişi bir araya gelirse, dördüncüsü benim.

Dört kişi bir araya gelirse, beşincisi benim.11

(Mücadile Suresi, 7. ayet)

SEN RIZKIN ALLAHTAN GELDİĞİNİ

UNUTMUŞSUN!

Bir gün Süleyman Peygamber bir karıncaya bir yıllık yi*

yeceğinin miktarını sorar.

Karınca da, aBir buğday tanesi yerim” diye cevap verir.

Cevabın doğru olup olmadığını kontrol etmek isteyen

Süleyman Peygamber karıncayı bir şişeye koyar. Yanma da

bir buğday tanesi koyarak hava alacak şekilde şişeyi kapa*

tır. Ondan sonra da bir yıl bekler. Müddeti dolunca şişeyi

açtığında bir de bakar ki karınca buğday tanesinin yarısını

yemiş, yarısını da bırakmıştır. Kendi kendine meraklanır.

Acaba neden yemedi?

Bunun üzerine Hz. Süleyman karıncaya buğday tanesini

tamamen neden yemediğini sorar.

Karınca da, “Daha önce benim yiyeceğimi Yüce Allah

verirdi. Ben de O ’na güvenerek bir buğday tanesini tamam

olarak yerdim. Çünkü O beni asla unutmaz ve ihmal etmez*

di. Fakat bu işi sen üzerine alınca doğrusu nihayet bu âciz

bir insandır diye sana pek güvenemedim. Belki beni unutup

yiyeceğimi ihmal edebilirsin diye düşündüm. O yüzden de

bir yıllık yiyeceğimin yarısını yiyerek, diğer yarısını da ertesi

yıla bıraktım...” der.

insanlar geçim sıkıntısı çekiyor, dilerse Allah rızkını açmaz

mı? Elbette açar, hem de öyle bir açar ki sen o gelen rıziçinde

boğulursun. Ancak insanın hatası, acizliği, rızkı

kuldan beklemesidir. Burada çok ince bir nüans vardır ve

buna dikkat etmeni isterim.

İnsanları izle ve onların konuşmalarına dikkat et. Bugün

iş yoktu, bugün müşteri azdı, gibi kelimeler kullandıklarını

göreceksin. Sanki sen kullanmıyor musun? O halde kendini

de izle! Kelimelerin dili vardır. Onların hepsinin derin anlamı

vardır. Bugün müşteri gelmedi veya işyerim kapandı işsiz

kaldım demek, ben rızkımı müşterimden ya da işyerinden

kazanıyordum demektir.

Zariyat Suresi, 58. ayette ne diyor Rabb’in:

“Şüphesiz ki, rızk veren, mutlak kudret ve kuvvet sahibi

olan ancak Allah’tır.”

Sen ise rızkın kuldan geldiğine dair derin bir inanış, adeta

hipnotik bir durum içindesin. Geçen gün bir danışanım

geldi ve şöyle dedi:

“Hocam, geleceğe dair kaygılarım var, işlerim çok iyi ama

bir gün batarsam çocuklarımın rızkını kim verecek, onlar ne

olacak?”

“Bu nasıl soru? Bu ne saçma bir soru? Ne sorduğunun bile

farkında değilsin.”

Seni her yeni günün sabahına çıkarıyorsa Rabb’in rızkını

da hazırlamış demektir. O sana rızkı önceden zaten yazmış^

tır. Ve çocuklarının, emanet olan o yavrularının rızkını kendin

mi veriyor sanıyorsun?

Çoğunuz bu düşünce içinde yaşıyorsunuz. Sizlerin şükrü

bile bir anlaşmaya dayalı, içten bir pazarlık içindesiniz! Yine

bir danışanım zamanın da işlerinin çok iyi olduğunu, ancak

şimdi geçim sıkıntısı çektiğini söyleyerek, sözüne şöyle devam

etti:

“O kadar da şükretmiştim!”

Burada dur! Burada biraz düşünmeni istiyorum. “O kadar

da şükretmiştim.” Şimdi bu ne demek?

Sen diyorsun ki... Senin hal dilin bana şöyle anlatıyor

aslında: İşlerim yolundayken ben hep şükrettim, şükrettim

ki bu işi sağlam direğe bağlamış olayım. Ben şükretmez de iş*

lerim batarsa sorumlusu ben olurum ve bu yükü taşıyamam.

Bu yüzden şükretmem gerekiyor...

Evet, senin şükrün nefsine hizmete dayalı! Şimdi bu şükür

mü yoksa anlaşma mı? “Rabb’im ben şükrettim bak gör*

dün, ona göre bana muamele et” diyorsun!

Sen uyuyorsun! Akıllı geçindiğini sanıyorsun ama kar*

şında Rabb’in var. O senin kalbinden geçenleri görmüyor

mu sanıyordun? Ticarette zekânı kullanıp insanları kandırabilirsin,

ancak Rabb’ini asla! Şimdi kendini savunup da

benim böyle bir niyetim yok deme! Senin tüm niyetini ben

çok iyi bilirim.

İnsanları izlerim, onları sürekli izlerim. Rabb’im bana onların

aklından geçenleri görme yetisi lütfetmiş. Senin bakışından,

senin bu satırları okumandan bile (seni görmeme gerek

yok) aklından geçenleri görürüm. Bu yüzden seni silkelemek

isterim. Bu yüzden senin uyanmana vesile olmak isterim.

Ne zaman ki rızkın kaynağının Rabb’in olduğunu anınv

sarsın o zaman evine huzur gelir. Dikkat et! Evine para gelir

demiyorum. Huzur gelir diyorum. Ben senin evine para gelmesiyle

ilgilenmiyorum. Para da gelir elbet ancak kaynağı

kul olarak gördüğün sürece o paranın sana hayrt olmayacakt!

t. Benim derdim bu. Benim tüm çabam, senin her anında

kaynağı, Allah’ı anımsamanı sağlamaktır. Çünkü O her an

seninle...

KÖLENİN TEVEKKÜLÜ

Büyük velilerden Şakik Belhi (8. yüzyıl) bir kıtlık senesinde,

herkesin kara kara düşündüğü bir ortamda, zengin bir

adamın kölesinin şakır şakır oynadığına şahit oldu. Yanına

yaklaştı ve sordu:

“Herkes kıtlıkla, açlıkla karşı karşıya olmaktan inler dururken

sen neye güvenerek böyle oynayabiliyorsun?”

Köle cevap verdi:

“Herkesten bana ne? Benim için bir tehlike söz konusu

değil. Benim efendimin yedi sekiz köyü var, her ihtiyacımız

o köylerden sağlanıyor.”

Bu açıklama Şakik’i adeta bir şamar gibi sarstı. Çünkü

kendisi de kıtlıktan dolayı endişe içindeydi. Ama köle onu

uyandırdı ve kendi kendine şöyle dedi:

“Hey Şakik, kendine gel!

Şu köle nihayet bir insan olan efendisine bunca güveniyor,

kendini emniyet içinde hissediyor. Sen ki bütün canlıların

rızkını garanti eden Allah’a inanıyor, tevekkül ediyorsun,

Bu nice tevekküldür ki rızık endişesi içindesin?”

işte senin de düştüğün durum bundan ibarettir. Dilerim

ki uyanasın...

MELEKLERDEN YARDIM ALINIR MI?

Bana melek enerjilerini soruyorsunuz! Allah size kâfi değil

mi? Meleklerden enerji bekleyenlerin hal dili, Allah’ın

rahmeti bize yetmiyor yahut biz onunla yetinmeyiz demektedir!

Üstelik insan yaratılmış en üstün mahlukat iken ve melekler

senin baban Hz. Adem (A.S)’e secde etmiş iken...

Sen kendi ruhunda, yaratılırken Allah’ın kendi ruhundan

üflediği ruhu taşıyor iken kendini nasıl âciz görürsün?

“And olsun ki, Allah’tan başka sana ne bir dost ne de bir

yardımcı vardır.” (Bakara Suresi, 120. ayet)

Ama insanların bir değişime, bir inanışa ihtiyacı var. Bu

yüzden yeni ne çıkarsa hemen orada toplanıyorlar. Meleklere

elbette inan, ben meleklerin varlığından söz etmiyorum.

Onlara inanmamak gibi bir anlayış söz konusu bile olamaz.

Ancak melekler sen çağırdığın zaman nasıl gelebilir?

Rabb’in onlara “git” demeden senin çağırmanla bir melek

nasıl sana hizmet edebilir?

Al-i İmran Suresi, 80. ayette Rabb’in diyor ki: “Ve size:

Melekleri ve Peygamberleri ilahlar edinin, diye de emretmez.”

Hal diline dön ve bak. Yıllarca Allah’tan istedin, O’na

dua ettin ve O’ndan umudunu kest in. Şimdi melek enen isi

Çıktığında sana gün doğdu. Biraz da meleklerden istevevım

diyorsun!

Senin yaptığın bu, tamamen düştüğün durum budur

Eskiden medyumlar vardı, üç harflilerden yardım bekliyordu

insanlar. Şimdi onların foyası ortaya çıkınca melek

ticareti yapılmaya başlandı. Yeni nesil üç harflileri kullanmıyor,

onlar artık daha modem ya, onların melekleri var!

Enam Suresi, 6. ayette diyor ki Rabb’im: “O, kullarının

üstünde yegâne kudret ve tasarruf sahibidir. Size koruyucular

gönderir. Nihayet birinize ölüm geldi mi elçilerimiz

(görevli melekler) onun canını alırlar. Onlar vazifede kusur

etmezler.”

Meleği ancak Allah gönderir, onlar senin çağırmanla

gelmez. Rabb’im sana “Benden habersiz hiçbir şey olmaz,

yaprak bile kıpırdamaz” derken sen tüm ayetleri çürütüyorsun!

Rabb’im asırlar önce o melek enerjicilerini gördüğü için

şu ayeti indirmiş olmalı:

“Onlar ancak kendilerine meleklerin gelmesini veya

Rabb’inin gelmesini yahut Rabb’inin bazı alametlerinin

gelmesini bekliyorlar. Rabb’inin bazı alametleri geldiği gün,

önceden inanmamış veya imanında bir hayır kazanmamış

olan kimseye artık imanı bir fayda sağlamaz. De ki: Bekleyin,

şüphesiz biz de beklemekteyiz!” (Enam Suresi, 158.

ayet)

Evet, meleklerden yardım gelecektir, ben burada meleklerin

yardım etmediğinden söz etmiyorum. Ben senin

kaynak olarak yardımı doğrudan meleklerden beklediğinden

söz ediyorum. Sen kaynağı şaşırmışsın. Sen kaynaktan

umudunu kesmişsin. O senin duana icabet etmedi diye sen

umudunu meleklere bırakmışsın!..

Şu ayetler meleklerden yardımı açıkça anlatır, ancak

kaynaktan istemediğin sürece, Allah’ı bırakıp doğrudan

meleklere çağrı yaptığın sürece şeytanın en yakın dostu olacağını

bilmeni isterim!

“Hatırlayın ki, siz Rabb’inizden yardım istiyordunuz. O

da, ben peş peşe gelen bin melekle size yardım edeceğim,

diyerek duanızı kabul buyurdu. Allah bunu (meleklerle yardımı)

sadece müjde olsun ve onunla kalbiniz yatışsın diye

yapmıştı. Zaten yardım yalnız Allah tarafındandır. Çünkü

Allah mutlak galiptir, yegâne hüküm ve hikmet sahibidir.”

( Enfal Suresi, 9. ve 10. ayetler)

Enerjiyi ne meleklerden ne de uzmanlardan bekle. Enerji

Allah tarafından sana hediye edilmiş, içinde akan sonsuz bir

nehirdir.

Vesselam...

www

Sen Allah'ı kelimede ve cisimde arıyorsun.

O ne kelimede ne de cisimdedir.

O senin ruhunda, güzel gönlündedir...

Bir çiçekle dost oi, bir ağaçla dost ol.

Bir köpek ya da bir kediyle dost olabilirsin.

Bu sana çocuksu masumiyetini geri getirecektir.

İçindeki küçük çocuğu tekrar anımsamanı sağlayacaktır.

Unutma bir çocuk bilgedir.

Onun zihni henüz kirletilmemişttr.

Onun üzerinde bu yüzden Allah’m rahmeti ve nuru vardır...

İNSAN BENCİL VARLIKTIR

Çoğu zaman çimenlerden, kuşlardan, doğadan söz edenm.

Bu yüzden insanlar bana, senin kuşların, senin çiçeklerin,

böceklerin bizi nasıl mutlu edebilir diye soruyor:

“Sen hep kelebeklerden, bulutlardan, yıldızlardan söz

ediyorsun. Bunlar yoğun iş temposunda ne işime yarayabilir?

Bunlar benim kamımı doyurmaz.”

Ve ben onlara şöyle diyorum: Önce bir yıldızla, bir bulutla

konuşmayı öğrenmelisin, sonra bir ağaç yahut bir çiçekle

konuşmaya başlamalısın, çünkü onlarla iletişim son derece

kolaydır, insanlarla konuşmak ise en zorudur, sen işe zordan

başlıyorsun!

Sen iletişim hakkında hiçbir şey bilmiyorsun, hiçbir

altyapın yok ve karşındaki bir insan, bir ego; onunla nasıl

sağlıklı iletişim kurabileceksin. Bu yüzden ilk adımda güneş,

ay, yıldızlar ve bulutlarla; sonraki adımda ağaçlar ve

çiçeklerle; sonrasında ise kedi, köpek ve kuşlarla konuşmalısın.

En son adım insanlardır! Anlıyor musun? Ve ben senin

karnının doymasıyla yahut cebinin para dolmasıyla ilgilenmiyorum,

senin ruhun boş ve bana “Bu söylediklerin benim

karnımı doyurmaz” diyorsun. Önce “ol”, önce ruhunu doyurmakla

başla. Göreceksin... Her şey sana derinden ilahi

kir mutluluk içinde tecelli etmeye başlayacaktır.

Ve yine insanlar “Affetmekle ilgili yazılarını okuyoruz,

sen insanlara hiç mi kızmazsın, hiç mi kırılmazsın? Bunun

bir sırrı var mı?” diye soruyorlar.

Bilinen bir şeyin sırrı olabilir mi? Yüreğinde hissettiğin

bir şeyin sırrı yoktur, o tam aksine ilahi olandır.

Ben sana baktığımda seni görmüyorum ki!.. Ben sana

baktığımda içindeki Yaradan’ı görüyorum, ben sana baktığımda

Allah’ın sana vermiş olduğu kendi ruhundan olan

parçasını görüyorum. Ben sana baktığımda O’nun mimari'

sini görüyorum, tüm bu duygular içinde rahmetle bakarken

sana nasıl kızabilirim?

Allah rahmeti yüz parça olarak yaratmış ve doksan dokuzunu

kendine ayırmış, kalan tek parçayı yeryüzüne göndermişken

ve hepimiz o tek parçanın ürünüyken ben sana nasıl

kızabilirim? Sen zaten ben iken ben şimdi kime kızabilirim?

Üstelik insanlar affetmenin ne olduğunu bile bilmiyor.

Affetmek kendi içinde olur. Senin diğerine affettim demene

bile gerek yok. Çünkü zihnin o kadar kurnazdır ki, senin

enerjini almak için bir hatanı kollar. Kin ve nefretle sürekli

sana o insanı hatırlatarak enerjini harcamana neden ola*

çaktır.

insanları depresyona sokan en büyük nedenlerden biri

de budur. Çok dikkat etmeni isterim. Affetmek enerjinin

sende kalmasıdır. Sende enerji yok, nefsin, zihnin hepsini

çekiyor.

Bu yüzden hayatında tıkanıklık var, bu yüzden yaşamının

rengi yok, bu yüzden rahmetten uzaklaşıyorsun. Çünkü kin

ve nefret şeytanın yemidir.

Affetmenin üzerinde çok duruyorum, çünkü bu çok derir

», çok köklü bir konudur. Yeri gelmişken bu konudaki hadisleri

de paylaşmak isterim:

“Affedin ki, Allahütaâlâ da sizi affetsin ve şerefinizi yükseksin!”

(İsfehani)

“Allah rızası için affedeni, Allahütaâlâ yükseltir.” (Müslim)

“Sana zulmedeni affet, sana gelmeyene git, sana kötülük

edene sen iyilik et, aleyhine de olsa mutlaka doğru konuş.”

(Ruzeyn)

“Musa Aleyhisselam, ‘Ya Rabbi, senin indinde en aziz

kimdir?’ diye sordu. Allahütaâlâ da, ‘İntikam almaya gücü

yeterken affedendir’ buyurdu.” (Haraiti)

“Allahütaâlâ merhameti olmayana merhamet etmez, af*

fetmeyeni affetmez.” (İ. Ahmet)

Rabb’im diyor ki: “Kötülüğü, en güzel şekilde önle! Ofkeyi

sabırla, cahilliği yumuşaklıkla, kötülüğü afla önle ki o

zaman düşman sana, yakın dost gibi olur.” (Fussilet Suresi,

34. ayet)

Allah seni sevgi ve aşkla yaratmıştır. Şayet senin içinden

öfke, kin ve nefret çıkıyorsa sen rahmette değil egodasın!

Sadece sev, ne olursa olsun sadece sev, çünkü sevgi içindeki

cennete açılan ilahi bir kapıdır.

Affetmek Allah’ın baktığı pencereden yaşama bakabilmektir.

Ve daima anımsa: Affedebilirsen duaların önü açılır ve

niyetlerin O’na ulaşır. Affedebilirsen içindeki tortular tıpkı

yağmurun sokaktaki tozları temizlediği gibi sürüklenerek kaybolurlar

ve ruhun eşsiz bir akışa tanıklık eder. İşte bu yüzden

affetmek insanın kendine verdiği en büyük hediyedir.

O halde sen güzel bak, güzel olanı gör. Sürekli hata ara

yan gözdedir, hata.

Hz. Ali (R. A) şöyle der: “Kim kendi ayıbına bakarsa başkasının

ayıbını görmez. Başkasının kuyusunu kazan kimse,

oraya kendisi düşer. Kendi hatalarını unutan kimse, başkalarının

hatalarını büyük görür. Başkasının gizli hallerini

ortaya koyan kimsenin ise kendi gizli ve ayıp halleri ortaya

çıkar.”

Peygamber Efendimiz bir hadis-i şerifinde yine şöyle buyurmuştur:

“Kim bir kardeşinin ayıbını örterse Cenab-ı Hak da onun

dünya ve ahirette ayıplarını örter.” (Müslim, Zikir)

Diğer bir hadis-i şerifte şöyle buyrulmuştur:

“Kim bir kardeşinin bir ayıbını örterse, sanki canlı olarak

toprağa gömülüp öldürülen bir kız çocuğunu ölümden

hayata döndürmüş gibi sevap alır.” (Buhari, Edeb üLMüfred)

Bizler kusur gören gözü kör ettik, o göz sahteydi, o göz

zehirliydi. Şimdi Rabb’in tecellisini fark eden gözlerimiz ortaya

çıktı. İşte bu yüzden ne kırılır ne de kızarız. Biz sadece

severiz, gerisini Allah halleder...

O halde sana tavsiyem şudur: Allah de ötesini bırak...

HAYAT MI RENKSİZ YOKSA SENİN

BAKIŞIN MI KİRLİ?

Çoğu insan hayatın monoton, durgun geçtiğinden şikâyet

ediyor. Onu donuk hale getiren yalnızca sensin, senin dünyanda,

senin duygularını kim renksiz kılabilir? Ve senin her

şeyi bırakıp aynanın karşısına geçmeni isterim.

Ellerinle, yüzüne, gözlerine, burnuna, kulaklarına dokun,

onları hissederek dokun ve işte Yaradan’ın izlerini görüyorsun!

Dokunduğun yerler ne kadar ilahi, onlar ne kadar kutsallar!..

Sen kutsal bir bedenin içinde yaşayan ruhsun. İlk

adım bedenini sevmektir ve bedenini sevdikten sonra ruhunu

sevebileceksin ve son adım seni varlığına götürecektir.

Sen oraya bir kez ulaştığında hayat tüm renkleri, tüm ihtişamıyla

karşında olacaktır. Artık tüm şikâyetler, sorunlar,

ıstıraplar son bulmuştur.

Sana şunu söylemeliyim ki, şayet deneyimlemediğin bir

hayatı yaşıyorsan o hayatın altında eziliyorsun demektir.

Çünkü sen onu yaşamıyorsun, sen onu taşıyorsun! O hayatın

içinde başkalarının anlattıkları, başkalarının bilgileri

ve kitaplardan dolma öğretilerden öte bir şey olmayacaktır.

Bu, yemek yerken birinin sana, “Şimdi ekmeği ısır, şimdi

de kaşığı ağzına götür” gibi komutlar vermesinden farksızdır,

o yemeğin tadını nasıl alacaksın? Yediklerin boğazına dirileçektir

ve deneyimlemediğin bir hayatın hiçbir tadı yoktur.

O sana çok yaban gelecektir.

Bu yüzden kirli olan hayat değil, zihindir. Ben insanların

kalplerine doğru ilerlemelerinden yanayım. Çünkü toplum

insanı devamlı yüzeye yönlendirdi. Manadan uzaklaşmaya,

özümüzden ayrılmaya başladık. Her şeyde bir hata aradık

ve her hatadan sonra kendimizi suçlamaya yöneldik. Nefis

sürekli fitne tohumları ekerek bizi bizden uzaklaştırmakta...

Kendini bu kadar suçlarken, kendini bu kadar ezik görürken

nasıl mutlu olabilirsin?

Tüm bunların, seni kirletmek isteyen nefsin bu sahte

oyunlarının farkına varmanı dilerim. Sen güzel gözlere sa^

hipsin, sadece o gözleri kullanmıyordun hepsi bu.

Bir hata, bir şeyi eksik yaptığında hemen şeytan ortaya çıkar,

kendini değersiz hissettirir, işte o an de ki:

“Hatadan ve eksiklikten münezzeh olan Allah'tır.

Kul dört dörtlük olmaz!” Ve onu susturuver...

HER ŞERDE BİR HAYIR VARDIR

“Bir şey hoşunuza gitmediği halde sizin için hayırlı olabilir.

Bir şey de hoşunuza gittiği halde sizin için kötü olabilir.

Allah bilir, siz bilmezsiniz.” (Bakara Suresi, 216. ayet)

Bu ayet-i kerime çoğunuzun akimdadır. Dikkat et! Aklındadır

diyorum, yüreğindedir demiyorum! Çünkü senin isyanın

her an devam etmektedir. Bu yüzden başına şer de gelse

bil ki Allah senin hakkında bir hüküm içinde. O ’ndan ne

gelirse gelsin bırak, eyvallah de. Bunu tam olarak hissederek

söyle... Ve sonra ardını düşünme. Allah’tan zarar gelmez... Bu

mümkün değil... O’na bıraktıktan sonra göreceksin, zamanın

akışında karşına gelecek her ne ise seni huzurlu kılacaktır.

Yaşlı bir çoban sürüsünü otlatmak için yaylaya çıktığında

tepeye yakın bir elma ağacının altında dinlenir ve eğer

mevsimiyse, onunla konuşur, “Hadi bakalım evladım” derdi,

“bu ihtiyarın elmasını ver artık.”

Ve bir elma düşerdi, en güzelinden, en olgunundan. Yaşlı

adam sedef kakmalı çakısını çıkararak onu dilimlere ayırır

ve küçük bir tas yoğurtla birlikte ekmeğine katık ettikten

sonra, babasından kalan Kuran’mı okumaya koyulurdu.

Çoban, bu ağacı yirmi yıl kadar önce diktiğinde sık sık

sular, bunun için de büyükçe bir güğüme doldurduğu abdest

suyundan geriye kalanı kullanırdı. Elma ağacının kökleri,

belki de bu sularla kuvvet bulmuş ve ağaç kısa sürede serpilip

meyve vermeye başlamıştı.

Çoban o zamanlar henüz genç sayıldığından şöyle bir

uzandı mı en güzel elmayı şıp diye koparırdı. Fakat aradan

geçen bunca yıl içinde beli bükülüp boyu kısalmış, ağacınkiyse

bir çınar gibi büyüyüp göklere yükselmişti. Ama boyu

ne olursa olsun, ağaç yine de yavrusu değil miydi? Onu bir

evlat sevgisiyle okşarken:

“Ver yavrum, derdi, gönder bakalım bu günkü kısmetimi.”

Ve bir elma düşerdi hiç nazlanmadan, yıllar boyu hiçbir

gün aksamadan...

Köylüler, uzaktan uzağa gözledikleri bu olayı birbirlerine

anlatıp yaşlı çobanın veli bir zat olduğunu söylerlerdi.

Yaşlı adam, ağacın altında dinlenip namazını kıldığı bir

gün, yine elmasını istedi. Ancak dallar dolu olmasına rağmen

nedense bir şey düşmemişti. Sonra bir daha, bir daha tekrarladı

isteğini. Beklediği şey bir türlü gelmiyordu. Gözyaşları, yeni

doğmuş kuzuların tüylerini andıran beyaz sakalını ıslatırken,

ağacın altından uzaklaşıp koyunların arasına attı kendini.

Yavrusu, meyve verdiği günden bu yana ilk defa reddediyordu

onu. İhtiyar çobanın beli her zamankinden fazla

bükülmüş, güçsüz bacakları da vücudunu taşıyamaz olmuştu.

Hayvanlarını usulca toplayıp köye doğru yöneldiğinde,

aşağıdaki caminin her zamankinden daha nurlu minarelerinden

yankılanan ezan sesiyle irkildi birden. Yeniden doğmuştu

sanki çoban.

Bir şey hatırlamıştı.

Çocuklar gibi sevinerek ağacın yanma koştu ve ona şefkatle

sarılırken, “Canım” dedi, hıçkırıp ağlayarak. “Benim güzel

evladım, mis kokulum. Şu unutkan ihtiyarı üzmeden önce

neden söylemedin, bugünün ramazanın ilk günü olduğunu?”

BU DÜNYA HAYAL DÜNYADIR

Kendilerini ev sahibi sanan insanlar vardır. Ve onlar büyük

bir yanılgının içindedirler. Çünkü bu dünyada herkes

kiracıdır. Bir gün evinden ayrılmak zorunda kalacaktır.

insanlar “Niçin sizi hiçbir şey üzmüyor?” diye sorarlar.

Ben de onlara derim ki: Var olan her şeyin üzerinde geçicidir,

yok olacaktır yazılıdır. Bunu gören bir insan neye kapılıp

üzülebilir ki?

Bu dünyanın giriş kapısının üzerinde okuduğum bir yazı

vardır:

“Önce sizi kendime âşık edeceğim, sonra da sizi terk edeceğim!”

Evet, bu hep böyle olmuştur...

Bunu sana kimse söylemedi. Niçin bu kadar mutluluğu

arzuluyor ama onu bulamıyorsun sana anlatayım. Her zaman

mutlu olmak istiyorsun, çünkü ruhun buna açlık duymaktadır.

Ancak bu dünyanın verdiği mutluluk sana yetmeyecektir.

Çünkü sen mana âleminden geldin. Daha da

ötesi sen Allah’ın huzurundan geldin ve ona kalubela da

söz verdin. Orada olanları, orada geçenleri, o enerjiyi şu an

idrak bile edemezsin.

Allah, ruhları yarattığı zaman, “Elestü birabbiküm” buyurdu.

Ruhlar da “Bela” diye cevap verdiler.

“Ben sizin Rabb’iniz değil miyim?” dediğinde, “Kalubela

(Evet, sen bizim Rabb’imizsin)” dediler. Ancak sen bu sesi

anımsayamazsın. Fakat biz o sese, Rabb’in “Elest” kelimesine

âşık olduk. İşte o sese âşık olanlar bu dünyada A llah ’ı

arayanlardır.

O’nun huzurundayken hissettiğimiz bu muazzam, bu tarif

edilemez huzurun içimizde hâlâ tınıları var. Bu yüzden bir

yanımız hep O’nu arıyor. O huzuru, o ortamı, o kutsal ötesi

sesi...

Evet, sen bu sesin farkında değilsin, çünkü zihin bundan

münezzehtir. Tıpkı sonrasında yaşadığın, anne kamında geçen

dokuz aylık dünyayı hatırlamadığın gibi!..

Sen meleklerin olduğu âlemden geldin. İşte bu yüzden

bu madde âlemi sana yetmiyor. Ruhun her zaman oranın

özlemini çekmekte, ancak sen bunun farkında değilsin. Bu

yüzden bir yanın orayı istiyor. Bu yüzden dünyada acı içindesin

ve bu yüzden o ses ruhuna yüreğine dokunuyor, sen

aslında hep o sesi arıyorsun. Hangi sesi mi?

O SES...

Ne kutsal, ne ilahidir o ses öyle değil mi? Hangi sesten söz

ediyorum? Elbette Kuran’dan... Ama gönül kulağını açmaz*

san duyamazsın ki. Duysan bile yüreğine dokunmaz. Üstelik

o ses sadece Allah’ın değil, Cebrail’in, o ses Hz. Muhammed

(S.A.V)’in sesidir. O ses sahabenin sesidir. O ses atalarının

sesidir. O ses bugüne kadar gelmiş, işte senin ruhunun, özü*

nün sesidir.

Ki bilim adamları bile bu sesi kanıtladı. Henüz geçen gün

haberi de oldu:

“Suyun moleküler (kristal) düzeninin değişen frekanslara

göre farklılaştığını gören Japon bilimadamı Dr. Masura Emo*

to zemzemin çan sesinde kristallerinin karardığını, Kuran*ı

Kerim ve ezan sesinde ise parlaklaştığını, netleştiğini belirledi.

İncelemede her bir kristalin, Kabe*i Muazzama’ya ben*

zeyen bir doku oluşturduğu tespit edildi.”

İşte o ses, o tını farkında olanlar için bir mucizedir.

Dinle:

Güzel sesli bir hafız Kuran okuyordu. Kulağına gelen

bu güzel sesten etkilenen Hz. Mevlana da gözyaşıyla dinliyordu.

Bu sırada elini ağzına kapayarak esneyen bir adam,

Mevlana’nm bu gözyaşlarına bir mana veremeyerek sordu:

“Efendi Hazretleri, niçin ağlıyorsunuz, ağlanacak bir şev

mi var ortada?”

Mevlana esneyen adama anlayacağı dilden cevap verdi:

“Güzel sesli hafızlardan gelen Kuran sesi bana, cennet

kapısının açılış sesi gibi geliyor da onun için...”

Esnemeye devam eden adam da başını sallayarak:

“Bana da cennet kapılarının açılış sesi gibi geliyor” dedi.

Mevlana küçük bir düzeltme yaptı:

“Aramızda ince bir fark var” dedi. “Senin duyduğun

ses, cennet kapısının açılış sesi değil kapanış sesi olmalıdır.

Çünkü” dedi, “açılış sesi gözyaşı döktürür, kapanış sesi ise

uyku getirir...”

Sen huzur nedir bilir misin?

Huzursuzluğun içinde Allah'ı

görüp O ’na sılaca

sarılmaktır...

Çıkar “ben”i aradan, işte oradadır Yaradan. Bu yüzden

dikkat etmeni isterim. Tefekkür yaparken öyle bir boyuta

ulaşırsın ki orada “sen” kalmaz. İşte o an akan huzur aşırı

derecede bir huzurdur ve seni boğabilir. Çünkü Allah’ı bu

kadar yakından, bu kadar derinden hissetmek bir veli, bir

Peygamber için bile ağır gelmektedir.

Kaldı ki biz sadece bir âciz kuluz. Bu yüzden tefekküre

başlarken buna dikkat etmeni isterim. Yavaş yavaş derinleş...

Günde 1 dakikayla başlayabilirsin. Sonra bunu uzatabilirsin.

Sana kitabın başında tefekkürden, olanı izlemekten söz

etmiştim. Sadece araya şunu eklemek isterim. Mesela, görme

eylemindeyken Allah’ın üzerindeki o “Gör” emrini, o

rahmeti, tecelli ettiğinde yavaş yavaş cüzi iradeni bırak...

ilahi bir kudret görmeni sağlıyor ve sen sadece bunu hissediyorsun.

Görmek senin kudretinle değil Allah’ın rahmetiyle

devam ediyor... Bunu her tefekkür yaptığında daha iyi

hissedeceksin.

Ve aynı şekilde O’nun “Duy” rahmeti üzerinde tecelli

ederken kendini bırak. Bir ses sadece işit diyor... Hatta

ses bile yok... Sadece bir enerji hissedeceksin. İşte o enerji

rahmettir. Senin duymana vesile olan bir enerji, bir nur...

Bir lütuf... Ama sen orada yoksun... Sadece orada gören ve

duyan var. Ve hissetmeye devam et...

Hz. Muhammed (S.A.V) Mustafa Efendimiz buyuruyor

ki:

“Rabb’imız, ben bir kulunu seversem onun gören gözü olurum,

onun tutan eli olurum, onun yürüyen ayağı olurum, onun

krjr\u§an dili olurum, onun işiten kulağı olurum. (Buharı)

İ*te o andasın... Tefekkürün üst noktası budur. Bu

Allah’la bütünleşmektir. O’nu tam olarak hissetmektir. Bu

ilahi bir akıştır. O sana şahdamarından daha yakındı ya,

ruhunda O’nun ruhunu taşıyordun ya... İşte şimdi tam bu

noktadasın...

Sen O’nun gören gözü, işiten kulağısın. Bugüne kadar

bunu dünyayla oyalanmaktan hissede iniyordun. O sana ya*

kındı ama sen kendine uzaktın. Şimdi çekildin ya aradan

işte bak orada zübcelal vebikram olan Yaradan...

Sadece biz kör idik, görmeye başladık!

Adamın birisi sorup duruyormuş, şairin dediği gibi: “Ki*

mim ben, bu hal neyin nesi?” Her kime sorsa, bir türlü tat*

min edici cevap bulamıyormuş aradığı sorulara. Birçoğu du*

dak büküp bu soruları geçiştiriyormuş. Ya da boş ve anlamsız

gözlerle dinliyorlarmış. Yahut da dinliyor görünüyorlarmış.

Çünkü onlara göre anlamlı sorular değilmiş bunlar, kimisine

göre ise bunları düşünmeye bile değmezmiş.

Nihayet günün birinde uzak bir beldeye düşmüş yolu

adamın. Aynı soruları oradaki insanlara yöneltmiş: “Kâinat

bizden ne istiyor? Varlığın sırrı nedir? Tabiatta bu olup biten

faaliyetler ve güzellikler karşısında bize düşen bir görev var

mıdır?”

Ona, o civarda dağda yalnız başına yaşayan yaşlı birisini

tavsiye etmişler. “Senin sorularına verse verse o cevap verir”

demişler. Adam yola koyulmuş ve o garip kişiyi bulmuş.

Aynı sorulan sormuş.

İhtiyar, bir süre sakalını ovuşturmuş ve ona bir kaşık

dolusu su vermiş. “Hadi” demiş, “şimdi git, şu kulübemin

önündeki alanda iki tur at, yalnız bu kaşıktan bir damla yere

dökmemeye dikkat et. Cevabını geldiğinde veririm.1*

Adam pürdikkat, içi su dolu kaşıkla bahçeyi dolaşmaya

başlamış. “Aman ha, sakın ha” diyormuş sürekli olarak

kendine. Gerçekten de kaşıktaki suyu hiç eksiltmeden geri

dönmüş. “İşte geldim, bak bakalım eksilme var mı? Suyu

dökmemek için çok dikkat ettim” demiş.

O garip adam, bu kez, “Hadi, şimdi tekrar kulübenin

önündeki bahçeye git ve orada neler var? Gördüklerini bana

anlat” demiş. Adam bahçeyi bir uçtan öbür uca gezmiş; neler

görmüş neler!.. Emsalini daha önce görmediği envai çeşit

bitkiler, çeşit çeşit meyve ağaçları, türlü türlü çiçekler;

değişik kuşlar, uçuşan kelebekler, az ileride aşağıda hafif hafif

esen rüzgârla salman ve dalgalanan ekinler, her tarafta

eşsiz bir ahenk ve armoni...

Önceki turunda bu muhteşem güzelliği, büyüleyici ve

insanı mest eden manzarayı, havayı fark edemediğine şaşırmış

kalmış. Döndükten sonra gördüklerini tek tek anlatmış.

Adamı sonuna kadar dinleyen ihtiyar şu ibretli sözleri söylemiş:

“Ya, sadece küçücük bir damla için ömrümüzü heba ederiz,

sermayemiz olan ömrümüzü boş yere tüketiriz veya her

şeyde, her olaydaki güzellikleri, hikmetleri fark ederek yaşarız.

Önemli olan varlığın kendileri değil, onların bizlere

aksettirdikleri manalarıdır.

Bakmayı bildiğimiz zaman, her şey bir ibret levhası, hakikat

habercisi haline gelir. Çoğu insan bu bakışa sahip olmadığından

sahte bir benliğin esiri olarak, bir kaşık suya o koca

dünyasını hasreder ve ömrünü boş yere tüketir. Öyleyse varlığın

sırrı, bu bakışlarımızda ve niyetlerimizde gizlidir evlat.”

Evet, senin O’nu istemen aslında O ’nun seni istemesi

üzerinedir. Sevdiğim bir kıssa vardır, bu kıssayı yavrularınla

i* paylanmanı dilerim.

Ali Df' C.'fciini hır ıl |f/5

Ak sakallı bir âlim, seccadesinden başını kaldırmış

Allah’a yalvarmaktadır:

“Ey Rabb’im, yaşım ilerledi, ömrümün sonuna geldim.

Bana lütfeylediğin bu ilmi, kütüphanemdeki şu güzel kitaplarımı

kime vereyim ki, kıymetini bilsin, içindeki hakikat'

lerden istifade sağlasın?..”

Dualarla yatağına uzanan âlim o gece çok manidar bir

rüya görür. Yeşil kanatlı bir melek gelip kendisine şöyle der:

“Sen zengin kütüphanendeki güzel kitaplarını kime vereceğini

mi soruyorsun? Üzülme, vereceğin yeri sana bildirmek

üzere Rabb’im beni gönderdi. Sabah namazından sonra

bitişikteki üç komşu evine gideceksin, bu evlerin çocuklarını

alıp kütüphanene getirecek, kitaplarını onlara taksim

edeceksin. Senin kitaplarına layık olanlar bu çocuklardır!”

Melek bunları söyledikten sonra pır diye uçup gider.

Gözlerini açan âlim, gördüğünü yeniden hayalinden seyretmeye

çalışır. Meleğin sözlerini bir bir yeniden düşünür ve

bu şeytani bir rüya değildir, diyerek söyleneni yerine getirmeye

karar verir.

Sabah namazından sonra ilk işi tarif edilen komşu çocuklarını

toplamak olur. Üç komşunun küçüklerini evindeki

kütüphanesinin önüne oturtur ve sorar:

“Sevgili çocuklar, sizler muhakkak Allah’ın sevdiği gençlersiniz.

Allah sizi seviyor, ama neden seviyor, bilemiyorum.

Bana söyler misiniz, gündüzleri boş zamanlarınızda neler Yapıyorsunuz?”

Birinci çocuk şöyle konuşur:

“Ben sabahlan kalkıp ormanlara, ağaçların yeşilliklerine,

bağ bahçelere bakıyorum. Bunlar kışın kupkuru, yapraksı:.

meyvesizken baharda yemyeşil çiçekler açıyor, meyveler

veriyorlar. Düşünüyorum, bu ağaçların içinde bunları yapacak

bir makine olmadığına göre kim yapıyor bunları?..

Bunu ancak bizi nimetleriyle besleyip sevindirmek isteyen

Allah’ımız yapıyor. Böylece, Allah’a olan sevgimi daha da

çoğaltıyorum. Bu düşüncelerle dini kitapları daha çok okuyor,

okudukça da Allah’a olan sevgimi daha çok kuvvetlendiriyorum.

Kitap sevgim çok fazla...”

Ak sakallı âlim şöyle izah eder:

“Yavrucuğum, bu söylediklerin çok güzel şeyler. Demek

Allah da seni bunun için seviyor olmalı. Etrafına bakıp ibret

almak, her gün boş zamanlarında dini kitap okumak fevkalade

güzel şey...”

ikinci çocuk şöyle konuşur:

“Ben de geceleri yıldızlarla süslü gökyüzüne bakıyor, boşluğu

aydınlatan ayı seyrediyorum. Sonra bizlere yağmurlar

indiren bulutları düşünüyor, canlanan sebzeleri hatırlıyorum.

Bütün bunları bizim için yaratan Rabb’imize olan sevgim

ve bağlılığım daha da artıyor...”

Nur yüzlü âlim bunun sözünü de şöyle izah eder:

“Evlat, bu senin yaptığın Rabb’imizin hoşuna giden

şeydir. Boş zamanlarında yarattıklarının ibretli durumlarını

inceleyip, O ’nu tefekkür etmen, yüreğinde hissetmen,

Allah’ın hoşnutluğunu kazanmanı sağlamış.”

Üçüncü çocuk da şöyle konuşur:

“Efendim, arkadaşımın biri gökyüzünü, diğeri de yeryüzünü

inceli yormuş. Ben de yerde, gökte gördüğüm her şeyi,

kuşlan, hayvanları inceliyorum. Mesela bunca kuşların

rızklarını veren Rabb’imiz ayrıca yerde yaşayan koyunlann.

kuzuların da rızklarını veriyor. Hatta onların memesinden

bizlere de rızk gönderiyor. Nitekim koyun yediği ottan hem

et yapıyor hem süt veriyor hem de gübre meydana getiriyor.

Yediği tek şey, ama sonucu çok çeşitli...

Tek ottan değişik şey meydana gelmesi, koyunun, ineğin,

mandanın karnında bir fabrika bulunduğundan değildir.

Bunları düşününce Rabb’imize olan sevgim daha da çoğalıyor,

çoğaldıkça da boş zamanlarımda ben de arkadaşlarım

gibi dini kitaplar okuyor, Allah’a olan sevgimi daha da kuvve

tlend iriyorum. ”

Alim ondan da çok memnun olur. Kitaplarını üçe ayırır,

her birini birine verir ve der ki:

“Çocuklar, bu gece rüyamda yeşil kanatlı bir melek gördüm,

Allah’ın çok sevdiği çocuklara kitaplarını vereceksin

diyerek sizleri tarif etti. Ben de Allah’ın sizi neden sevdiğini

merak ettim. Şimdi anladım ki, sizler cidden Allah’ın seveceği

bir tutum içindesiniz. Kitaplarımı size seve seve veri'

yorum. Alın, okuyun, siz de parmakla gösterilen âlimlerden

olun.”

KENDİN OLDUĞUN HALİNLE GÜZELSİN

Bu hayat bir oyundur, oyunun kuralını bilmezsen seni

üzer. Kural ise olduğun seni kabul etmektir.

Şeytanı şaşırtmanın en güzel yolu kendini olduğun halinle

sevmektir. Şeytan buna dayanamaz. O kendini suçlaman

için devamlı fitne tohumu ekerken birden senin uyanışınla

sarsılacaktır.

Unutma! Allah seni görmek istediği gibi yarattı. Sen olduğun

halinle güzelsin. Bu yüzden bir başkası olmaya çalışmak

seni sadece yoracaktır. Ve bu şekilde yaşayan milyarlarca

insan görebilirsin. Hepsinin enerjisi düşük, zihin tüm

kontrolü ele almış durumda ve insan bir köleye indirgenmiş.

Allah’ın halifesi olduğunu unutmuş olarak nefes alıyorsun.

Sana bir sır vermek isterim. Başıma ne zaman üzücü bir

olay gelse “Allah’ım senin seçtiğin benim de seçtiğimdir,

inanırım ki sen en iyisini bilirsin” derim. Bu mana âlemine

açılan kapılardan biridir. Senin de kullanmanı dilerim. Bu

kutsal bir anahtardır. Ve o kapı açıldığında adeta oluk oluk

huzurun üzerine aktığını görebilirsin...

Allah ne güzel bir dosttur. O kendisine tam tevekkülle

sığınanları asla yarı yolda bırakmaz. Başka bir kul kendisine

engel olmak isterse Allah dostu için yeni bir yol yaratır. O

merhametin ve sevginin kaynağıdır. O veli ve vekildir...

Her şeyi yoktan var eden bir dostun olmasından öte ne

olabilir ki? İşte benim tüm arzum O n u hissetmen ve O na

sımsıkı sarılmandır. Sıkıntıları Allah’a havale edenin sorunları

mucizevi bir şekilde “Felah” enerjisine dönüşür.

Gönlün yara almış ise üzülme, çünkü yara almış gönülde

nur vardır, rahmet vardır. O, Allah’ın rahmetini kana kana

içerek beslenir.

www

ANNE HAKKI

Bu kitap özümüze dönüşün, bireysel gelişimin tasavvufi

karışımı bir şekli de olsa anne hakkı çok önemlidir. Nasıl

önemli olmasın ki? Onun rızası olmadan nasıl huzurla yaşayabilirsin?

Allah yanma bırakır mı sanıyorsun?

Geçenlerde bir danışanım geldi, yirmi yıldır terapi görmekteymiş

ve en son çare olarak bana gelmiş, çünkü zerre

kadar yarar bulamamış, insanlara ilaçsız ve tek seansta

yardım ettiğimiz için dünyanın dört bir yanından sağ olsun

danışanlarımız gelmekteler.

Ancak bu hanım danışanım sorununun annesiyle ilgili

olduğu ortaya çıktığında “Onu affetmezsen ben sana hiçbir

şey yapamam” dedim. O da ısrarla bunu kabul etmedi. “Yapabileceğim

hiçbir şey yok, sen istemezsen kimse sana yardımcı

olamaz” diyerek terapiyi başlamadan sonlandırdım.

Benim gözümde anne senin cennete ulaşman için var olan

bir köprüdür, o bir geçittir.

Hazreti Peygamberimiz ashabıyla oturmuş sohbet ediyordu.

Bir kadın sahabe Resulullah’m huzuruna telaşla girerek:

“Ya Resulullah! Şu anda kocam ölüm döşeğinde, belki

biraz sonra ölmüş olacak... Yalnız yanında kelime-i şahadet

getirdiğimi anladığı ve kendisi de getirmeye çalıştığı halde

bir türlü kelime-i şahadet getiremiyor. Kocamın imansız gitmesinden

korkuyorum. Bu hususta bir yardımınızı bekliyorum”

dedi.

Hazreti Peygamberimiz:

“Kocan sağlığında ne gibi kötü harekette bulunurdu?”

diye sordu.

Kadın hiçbir kötü amelinin olmadığını, namazını kılıp

her türlü ibadetini noksansız yerine getirmeye çalıştığını

söyledi.

Bu sefer Peygamber’imiz:

“Kocanızın dünyada kimi var?” diye sordu.

Kadın ihtiyar bir annesi olduğunu söyleyince Peygamber’imiz

kadının kocası Alkama’nın anasını huzura çağırdı.

Hazreti Alkama’nm anası, Hazreti Peygamberimizin huzuruna

çıktı. Peygamber’imiz:

“Oğlun sana karşı nasıl hareket ederdi? Oğlundan memnun

musun?” diye sordu.

Alkama’nın anası:

uYa Resulullah, oğlum evleninceye kadar çok iyi muamele

ederdi. Evlendikten sonra hanımını dinledi, bana hor

bakmaya başladı. Hatta son zamanlarda evini bile ayırdı.

Ben de üzüldüm, onun bu hareketine” dedi.

Peygamber’imiz yaşlı kadına, oğlunun ölüm döşeğinde

olduğunu, hakkını helal etmediği takdirde cehennem azabı

çekeceğini söylediyse de kadın:

“Hakkımı helal etmem ey Allah’ın Resulü” dedi.

Alkarna ise evde yatıyor, hâlâ kelime-i şahadet getiremiyordu.

Hazreti Peygamberimiz, kadının annelik şefkatini harekete

geçirmek için, orada bulunanlara:

“Bana biraz odun hazırlayın” diye buyurdu.

Kadın hayretle:

“Odunu ne yapacaksın ya Resulullah?” diye sormaktan

kendini alamadı.

Çünkü o da şüphelenmişti.

Peygamber Efendimiz:

“Oğlunu yakacağım... Zira yarın cehennemde yanacağına

cezasını burada çeksin, daha iyi” buyurunca, kadın dayanamadı:

“Oğlumun gözümün önünde yanmasına razı olamam ya

Resulullah! Ona hakkımı helal ediyorum” dedi.

Murat hâsıl olmuştu... Hazreti Peygamberimiz, Bilal-i

Habeşi Hazretleri’ni göndererek:

“Git bakalım, Alkarna ne haldedir?” buyurdular.

Bilal-i Habeşi, Alkama’nın yanma varıp kelime-i şahadet

getirmesini telkin ettiğinde, Alkama’nın dili açılmıştı:

“La ilahe illallah, Muhammedün Resulullah” deyip ruhunu

Allah’a teslim etti.

Yine çok sevdiğim bir analık hakkıyla ilgili Efendimiz’e

dair bir kıssa vardır.

Hazreti Peygamberimiz, Selman-ı Farisi Hazretleri’ne:

“Ya Selman! Seninle garipleri ziyarete gidelim” buyurdular.

Selman-ı Farisi Hazretleri:

“Garipler kimlerdir ya Resulullah?” dedi.

Peygamberimiz:

“Garipler o kimselerdir ki, dünyadan göçiip gitmişler ve

arkalarından da rahmet okuyacak kimseleri kalmayan ölülerdir”

buyurup beraberce Medine kabristanlığına gittiler.

Kabristanlığa vardıklarında Peygamber Efendimi: bir

kabrin başına varınca gözyaşlarını dökmeye hatta hırka-i sa

adeti ıslamncaya kadar ağlamaya başladılar. Selman-ı Farisi

Hazretleri bu ağlamanın sebeb-i hikmetini anlayamamıştı:

“Ya Hayrülbeşer! Ağlamanızın sebebi nedir? Vahiy mi

nazil oldu, yoksa başka bir sebep mi var?” dedi.

Hazreti Resul-i Ekrem Efendimiz:

“Hayır ya Selman! Vahiy nazil olmadı, bu kabirde yatan

bir delikanlıdır; ona şiddetli azap olunmaktadır. Onun azabının

şiddeti beni ağlatıyor” buyurdular. Daha sonra meseleyi

şöyle izah ettiler:

“Kardeşim Cebrail bana geldi. Ben bu ehl-i kabre neden

bu kadar azap edildiğini sordum. Cebrail bana anasına

asi olduğunu ve anasının da ona hakkını helal etmediğini,

böylece kıyamete kadar azap olunacağını söyledi. Sen git

Medine’ye, Bilal’e söyle, nida edip bütün Medine halkını

buraya çağırsın” buyurdular.

Selman-ı Farisi Hazretleri gidip Bilal Hazretleri’ne Peygamberimizin

buyruğunu tebliğ etti. Bilal-i Habeşi Hazretleri

de yüksek bir yerden Peygamberimizin emrini bütün

Medine ehline duyurdu. Medineliler bölük bölük kabristana

gelmeye başladılar. Peygamber’imiz gelenlere ve herkese

“Sahibi olduğunuz kabrin başına varın” buyurdular. Kendileri

de o azap gören kabrin başında beklemeye başladılar.

Herkes gelip bir kabrin başına vardığı halde o azap gören

kabrin başına kimse varmıyordu. Nihayet hayli zaman geçtikten

sonra elinde asası olduğu halde yaşlı bir kadın geldi,

Peygamber Efendimiz’in başında beklediği kabrin yanma

yaklaşıp durdu.

Efendimiz:

“Burada yatan senin neyin olur ana?” diye sordu.

Kadın oğlu olduğunu söyledi.

Peygamber’imiz:

“Oğluna dargın mı idin?” diye sordu.

Kadıncağız dargın olduğunu söyledi ve oğlunun kendisi'

ne yaptığı eziyeti şöyle anlattı:

“Bir gün eve geç gelmişti. Kapıyı birkaç defa çalmış, kapıyı

geç açtığım için beni eliyle itip kolumu ve gönlümü incitmişti.

Ondan sonra da iflah olmayıp bu dünyadan göçüp

gitti. Ben ona hakkımı helal etmemiştim” dedi.

Peygamberimiz tekrar ona analık hakkını helal etmesini,

oğlunun kabir azabı çektiğini söyledi ise de, ona karşı

kalbinin kırık olduğunu ve hakkını helal etmeyi gönlünün

istemediğini söyledi.

Bu defa Hazreti Resul-i Ekrem Efendimiz ihtiyar kadına:

“Ana bak oğlunun haline, eğer sen hakkını helal etmezsen

oğlun kıyamete kadar bu azabı çekecek, ondan sonra da

cehennem azabı çekecek” diyerek gözlerinden dünya perdesini

kaldırdı. Kadın kabre baktı ki, oğlu dört yandan hücum

eden ateşler içinde kıvranmakta ve “Ah anneciğim, neredesin?

Beni kurtar!” diye bağırmakta...

Oğlunun bu halini görünce ana yüreği dayanamadı.

“Ya Rabbi! Oğlumu affet, ben ona analık hakkımı helal

ettim” diye yalvarmaya başladı. Cenab-ı Allah da o andan

itibaren hemen ondan kabir azabını kaldırıp, başka bir günahı

olmayan bu gencin kabrini cennet bahçesine çevirdi.

Her ne yaşıyorsan imtihandır,

şer mi hayır mı yalnız Allah bilir.

Sabır makamına ulaşmak kolay değildir,

fakat oraya ulaştığında da tadına doyum olmaz

Kalbini kırmak isteyenleri meleklere bırak,

onlar sen sustuğunda konuşmaya başlar.

Bunu hissetmek bile huzurdur...

Bu kitabı okuduğuna, bizimle birlikte olduğuna göre sabır

makamındasm demektir. Ve sabır makamına ulaştıysan artık

dert etme, Allah senin derdine dermanı çoktan vermiştir.

Şimdi usulca ve sevgiyle beklemek düşer sana...

Evet, bir kitabımızın daha sonuna geldik. Allah lütfetti

biz de sizin yüreklerinize dokunmaya çalıştık. Aracı olduk.

Bizimle tanışan insanlar arasında tesadüf yoktur, tevafuk

vardır. Bu kitabı okumanız da bir tesadüf değildi. Bundan

sonra Allah’tan gelecek mucizelere yüreğinizi açıp bakmanızı

dilerim. Unutma ki:

Allah bir insana hediye göndermeden önce önüne engel koyar

ve arkasına hediyesini bırakır. İnsanlar bu engele isyan ettikleri

için hediyelerini göremezler!..

“Sizin duanız olmasaydı, Rabb’im size değer verir miydi?’’

(Furkan Suresi, 77. ayet)

O halde Allah de ötesini bırak...