Attilâ İlhan

Ben Sana Mecburum

- 9 kürtler

- 10 ya bereket deyip ıslanıyoruz

- 11 kalpaklı süvari

- 12 fırat rüzgâra karşı aktığı zaman

İÇİNDEKİLER

- 13 sendikacılar

- 14 bir garip yolcu it

askıda yaşamak

- 15 silâhlı dört besmele

istanbul ağrısı

- 16 mustafa kemal'in sofrası

yorgun serüvenci

Süleyman

imkânsız aşk

büyük yolların haydudu

sen beyaz bir kadınsın

telsizci hamdi

belma sebil

geç kalmış ölü

ömer haybo'nun son günleri

yirmi beşinci kısım

varujan'a karşı ömer haybo

gece buluşması

cehenneme dört bilet

lady from smyrna

yaşamakta direnmek

beri sana mecburum

dördüncü krallığım

tension â smyrne

üç tenha köpek

yirmi beşinci saat

yanlış yaşamak

deprem bekçisi

uzaktan sevmek

tension a smyrne

24-61

cehennem dairesi

gaziler caddesi

viyolonsel yalnızlığı

kırmızı pazar

ikinci viyolonsel

sen burda bir yabancısın

birinci keman

ağustos çıkmazı

no pasaran

- l

memleket havası

-2

- l utanmak

cezayir mektubu

- 2 demir kuşaklı halkımız

valdorf astoria

- 3 923'de demiş

orta-doğu'dan gece telgrafları

- 4 heyet-i temsiliye namına

- l

- 5 üç köylü

- 2

- 6 neden kızkardeşlerim

budapeşte'den kartpostal

- 7 çarşı içi

«hürriyet ve istiklâl benim karakterimdir»

- 8 fabrika

istanbul ağrısı

askıda yaşamak

kanatları parça parça bu ağustos geceleri yıldızlar kaynarken

şangır şungur ayaklarımın dibine dökülen

boynuna o yeşil fuları sarma çocuk

sen

gece trenlerine binme

eğer yine istanbul'san

kaybolursun

yine kan köpüklü cehennem sarmaşıkları büyüteceğim pançak pançak şiirler tüküreceğim

sokaklarda mızıka çalma çocuk

demek yine ben

vurulursun

limandaki direkler ormanında bütün bandıralar ayaklanıyor kapı önlerinde boyunlarını bükmüş tek tek kafiyeler yahudi sokaklarını aydınlatan telaviv şarkıları mavi asfaltlara çökmüş

diz bağlıyor

eğer sen yine istanbul'san

kirli dudaklarını bulut bulut dudaklarıma uzatan sirkeci garı'nda tren çığlıklarıyle bıçaklanıp intihar dumanları içindeki haydarpaşa'dan anadolu üstlerine bakıp bakıp

ağlayan

sen eğer yine istanbul'san

aldanmıyorsam

yakaları karanfilli ibneler eğer beni aldatmıyorsa kulaklarımdan kan fışkırıncaya kadar

yine senin emrindeyim

utanmasam

gözlerimi damla damla kadehime damlatarak kendimi yani şu bildiğin attilâ ilhan'ı

zehirleyebilirim

sonbahar karanlıkları tuttu tutacak

tarlabaşı pansiyonlarında bekârlar buğulanıyor kulaklarımdan kan fışkırıncaya kadar

imtihan çığlıkları yükseliyor üniversite'den yine emrindeyim

tophane iskelesi'nde diesel kamyonları sarhoş

ölsem yalnız kalsam cüzdanım kaybolsa

direksiyonlarının koynuna girmiş bıçkın şoförler parasız kalsam tenhalarda kalsam çarpılsam uykusuz dalgalanıyor

hiç bir gün hiç bir postacı kapımı çalmasa ulan istanbul sen misin

yanılmıyorsam sen eğer yine istanbul’san

senin ellerin mi bu eller

senin ıslıklarınsa kulaklarıma saplanan bu ıslıklar ulan bu gemiler senin gemilerin mi

gözbebeklerimde gezegenler gibi dönen yalnızlığımdan minarelerini kürdan gibi dişlerinin arasında bir tekmede kapılarını kırıp çıktım demektir liman liman götüren

ulan bunu sen de bilirsin istanbul

ulan bu mazot tüküren bu dövmeli gemiler senin mi kaç kere yazdım kimbilir

akşamlar yassıldıkça neden böyle devleşiyorlar kaç kere kirpiklerimiz kasaturalara dönmüş diken diken neden durmaksızın imdat kıvılcımları fışkırıyor 1949 eylül'ünde birader mırç ve ben

antenlerinden

sokaklarında mohikanlar gibi ateşler yaktık neden

sana taptık ulan

peki istanbul ya ben

unuttun mu

ya mısralarını dört renkli duvar afişleri gibi boy boy sana taptık

gümrük duvarlarına yapıştıran yolcu abbas ya benim kahrım

ya senin ağrın

ağır kabaralarınla uykularımı ezerek deliksiz yaşattığın çaresiz zehirler kusan çılgın bir yılan gibi burgu burgu içime boşalttığın

o senin ağrın

o senin

eğer sen yine istanbul'san yanılmıyorsam

koltuğumun altında eski bir kitap diye götürmek istediğim Sicilyalı balıkçılara marsilyalı dok işçilerine satır satır okumak istediğim

sen

eğer yine istanbul'san

eğer senin ağrınsa iğneli beşik gibi her tarafımda hissettiğim ulan yine sen kazandın istanbul

sen kazandın ben yenildim

yorgun serüvenci

ben yeşil bir su içtim onsekiz

yoksa bıyıklarımı kirleten bu yeşil

emirgân'da içtim temmuz'da

fosforlu saat kadranlarına eğilişim

bütün karadeniz akıyordu

akşam gazeteleri çıktı mı titremek

rüzgâr çözülmüştü ay yoktu

içimdeki filmin artık koptuğu mu

işte ben klor içtim onsekiz

bıyıklarımdan damlata damlata

sen bakma bulutlandığıma onsekiz

büyük rezilliğimizi içtim

s.o.s. ne demek biliyorum unutmadım

çanların kimin için çaldığını unutmadım

saat yirmibir demesin içim çöl

yeşil bir su içmedim mi şekersiz

gözlerimi mumlar gibi söndürüyorum

klor kokuyor klor elim ayağım

sarhoşlar gitti onsekiz gitti

dinamit kasalarına giriyorum

istinye'de gemiciler kahvesindeyim

fransız afrikası'nda iş arıyorum

avuçlarımda kurukafa işareti

Cezayir'de kurşuna diziliyorum

oksijeni eksik başka bir gökteyim

ölüm sarhoşluğundan bıkmadım

başka bir karanlığa kan veriyorum

az sonra böbreklerim dökülecek

kadehini kaldır onsekiz bir daha kaldır

yabancı bir ıslık elektriklerde

yıkılsın bu temmuz bırak ayaklarına

rüzgâr dudaklarımı kesiyor

kafesinden çıkar yürek diye taşıdığım

şimdi git onbeş yıl önce gel

köprülerini at gemilerini batır

yalnızlar sokağında bekliyorum

ellerini ellerimin üstüne koy onsekiz

tırnak uçlarımdan kan sızıyor

sen de bir ıslık uydur devrik ıslığıma

kan burun deliklerimden sızıyor

ömrümüzü bir suç gibi ayarlamadık mı

bütün camlarım kırılmış yorgunum

ağır bir hüküm giyer gibi öleceğiz

bir elektrikli gitar ulumayagörsün

aseton kokuları gelmesin gelmesin

bir kadın sesi boşalmasın kulaklarıma

plastik bir merih gecesindeyim

serüvenlerin tutsağıyım yenilmişim

çiğneyip tükürdüğüm yoksa korku mu

süleyman

büyük yolların haydudu

öbür ışıkları getir hadi süleyman

işte sımsıcak lejyoner sakalları içinde

bulvarın ortasında dur bağırma

margot'nun sigarillosuna ateş tutuyor

senin için bir yağmur hazırladım

tersine dönük gözkapakları uykusuzluktan

hadi ışıkları getir yağdıracağım

kirli sarı bir gök birikmiş kadehinde

hiçbir kibriti bir seferde yakamıyor

al bu nisan akşamını benimkini ver

sual sorup durma sevmiyorum

asıl bu ödlek flüt onu böyle yıkan

öbür ışıkları getir hadi getir

uykusuzluktan çok bu ödlek flüt margot'nun karanlıkta korkuyorum karnım ağrıyor

çıplak gözlerindeki rom lekesi dişlerindeki o kadını da getirsene portakal yiyen

tebeşir beyazı açlık paletindeki karanlık porselen dişli kadını hani pantolon giymiş

rimelindeki is ve dudak rujundaki kan

dur dolmabahçe saatini dinleyeceğim

je hais les dimanches şarkısı juliette greco'nun on ikiyi çalsın öyle getir hadi getir

büyük yolların haydudu

işte dudaklarını konyağa vermiş dinlendiriyor tersine dönük gözkapakları uykusuzluktan

deniz fenerinden mi çalarsın işte çal

bir yatak biliyor musunuz ah biliyor musunuz kibrit mi tutarsın bilmem işte tut

öbür ışıkları getir hadi süleyman

göğsüne yeşil mürekkeple margot'nun gözleri oyulmuş

sana yağmur hazırladım yağdıracağım

her gittiği yere bir tutam sigarillo dumanı götürecek margot'nun paletinden bir siyah götürecek kusuk siyah sen kimsin süleyman bir de bu var

kendine geceler boyamak için izmir'de istanbul'da nasıl yapıyor bilmiyorum bir türlü aklım almıyor beyoğlu'ndan st-placide'e çıkıyor basmâne'den passy'ye izmir'de 15945'den soruyorsunuz gitti diyorlar istanbul'da siyasî polis bile adresini bulamamış

telsizci hamdi

geç kalmış ölü

ayın yirmi dördünde nairobi'de ol

korkacak bir şey yok hesap tamam

ilk yağmurlarla birlikte geleceğim

sıram geldi mi hatta güleceğim

eğer ben gelemezsem yağmurlar gelecek

kendimi hazırladım biliyorum

otelin penceresinden duyabilirsin

önce turgut arkasından ömer haybo

daha sonra varujan sonra nureddin

akdeniz polisi telsizci hamdi'yi arıyor

sonra ben değilsem demokrat toni

dün gece şu masada beraber içmiştiniz

sonra o değilse mutlaka benim

hani cebinde hiç büyük para taşımayan

boynunun üstünde başı fevkalâde eğreti

kendimi hazırladım biliyorum

hani gözlükleri lüzumundan fazla temiz

tek kelime ispanyolca bilmediği halde

aysel'in gölgesine saklandım

antonio machado'dan şiir okuyan adam

hep susamışım su içiyorum

cebinde üçüncü mevki bir vapur bileti

geceler bitmiyor neden bitmiyor

uykumun arasında bekliyorum

işte yirmi sekizinci defa luna lunera

aysel bütün gece gözünü kırpmıyor

bir bardak madensuyu soğutulmuş

el yordamıyle yokluyorum

yirmi sekizinci defa yalnızım otelde

kapıları karanlığa açılmış

nedense muslukları hep açık bırakıyorlar

avcunda diken diken şiirlerim

nedense artık ölmek istemiyorum

korkacak bir şey yok hesap tamam

sıram geldi mi hatta güleceğim

kendimi hazırladım biliyorum

içki içsem ağzımda cam kırıkları

denize girsem sıra sıra boğulmuşlar

binmeyi kurduğum gemiler batıyor

önünden geçtiklerim beni görmüyorlar

yanlışım mı var yoksa geciktim mi

nureddin'den sonra bu ilk sonbahar

ömer haybo'nun son günleri

ömer haybo'nun kanı daha kurumadı

demokrat toni portakal satıyor

bir bıçak ısırmasın ömer haybo

korkacak bir şey yok hesap tamam

dişleri çıtır çıtır çelik

sıram geldi mi hatta güleceğim

yanılıp beyoğlu'na çıkmasın

kendimi hazırladım biliyorum

topraklüle sokağı'nı tutmasın

bütün şaraplar ölü kırmızı

o ara belki aysel dışarda olacak

bütün kadınlar çabuk

bir kesik olacak dilimin ucunda

hiç biri durduğu yerde durmuyor

camlarda bütün bulutlar delirmiş

ömer haybo'nun gözü hiçbirini tutmuyor

yağmur çocukları çırıl çıplak

haydut ömer haybo

onaltı ekim cuma yirmi kırkdokuz

paris-inter haberlerini vermiş

her gün onsekiz sularında acı siyah beyaz bir telgraf alacağım işte son

ondokuz ellibirde bir alman gemisini limandan çıkarıyor korkacak bir şey yok hesap tamam

yirmibir buçukta alkazar sineması'nda kötü seyirci dediğim gibi hatta güleceğim

yarından sonra beklediğim ömer haybo

kendimi hazırladım biliyorum

gelmeyecek ömer haybo

lionel hampton'a tutulmuş cazdan anlamaz

ben çıktıktan sonra telefon

polis romanları yazıyor acaba neden yazıyor parmak uçlarında bronz kuruşların madenî kirliliği birkaç kere öldü ömer haybo

korsan ömer haybo

hangi şehirde olsa sabahları yabancı

boğulmuş geceler mahallesini bir türlü bulamıyor hangi otobüse binmesi lâzım bilemiyor yanılıyor herkesin gittiği yer onun gitmeyeceği

terazi burcunun kötümser çocuğu

namuslu bıyıkları kirli siyah

ah ömer haybo

varujan'a karşı ömer haybo

ömer haybo'nun aradığı varujan

benim gedikpaşa'da üç ay aradığım

eğer varujan düştüyse ömer haybo hiç

demokrat toni'yi kravatıyla boğan

yirmibirinci varujan eylülcü

yirmibirinci varujan eylülcü

hem elleri kirli hem katolik

dur ömer haybo

hani telefon korkağı eski bilardocu

iki dört çift sıfırda dur

acı saçları dökülmüş üstelik

dur ömer haybo

dur ömer haybo

kirletme ellerini

iki dört çift sıfırda dur

dur ömer haybo

demokrat toni birkaç misli bilardocu

kirletme ellerini

boğulduktan sonra bile gülümseyen

topraklüle sokağı'nda portakalcı

asfaltın ıslak mavisinde üç varujan

benim oniki yıldır körebe oynadığım

düşmüş üçe dağılmış varujan

ömer haybo'nun gözlerinden öptüğü

çığlığı pırıl pırıl boşlukta duruyor

sıfır bir yenilmiş bir toni demokrat

çığlığının üstünde ömer haybo duruyor

boğulduğu sokakta üç varujan

gözlerinin akında bir kükürt sarısı

dur ömer haybo

eğri dişlerinin arasında kürdan

iki dört çift sıfırda dur

dur ömer haybo

dur ömer haybo

iki dört çift sıfırda dur

kirletme ellerini

dur ömer haybo

kirletme ellerini

iki sütun üzerine bir ceset varujan

iç cebinde bir ölüm omega bir altın saat

yüz elli dokuz dolar otuz mısır lirası

cehenneme dört bilet

yaşamakta direnmek

gözleri dağılmış adamlar sanki biz

ıslak bir otomobil sabah karanlığında

demokrat toni sanki ben ve ömer haybo

seni kaybedilmiş bir oyuna iletirken

tabanca ağızlarında rezil aydınlığımız

inadın nagant gibi koltuğunun altında

üç çarpı ölüm koştuk rüzgâra doğru

oynamakta direnmek ne demek düşündün mü

aysel'in karanlığını silmek için üçümüz

en hızlı manşetlerin en gergin saatında

tırmandığın ipin nerden çürüdüğünü

gedikpaşa'da şubat eksi beş buçuk

ne gün kopacağını kestiremeden

son cıgaraların köşebaşında yine o

inadın nagant gibi koltuğunun altında

yine ağzından öpen tanımadığı karanlık

tırmanmakta direnmek ne demek düşündün mü çift sesli bir iç bulantısı re bemol do

avuçları sıyrılmış ölüler kalabalık

ya sırtlan dişleri kontes ağızlarında

en kral öpüşmeyle gelen ya çakal salyası

yine kendisini bir başkası sanıyor

bulaştığın her kadın ayrıca kirletirken

artık ne ben varım ne toni ne ömer haybo

sevişmekte direnmek ne demek düşündün mü

bütün aynalardan yapayalnız dönüyor

bu çabuk değişen deliler borsasında

dünyadaki yerini eskitmiş gibi

tanrının simsiyah yeryüzüne tükürdüğü

bulutlu uykulardan uyanamıyor

karşılıksız adamlar her gece yarısı

deprem gürültüleriyle ansızın yıkılırken

lavabonun beyaz dişlerinde üç mavi jilet

inadın nagant gibi koltuğunun altında

simsiyah bir almanca plak domingo

yaşamakta direnmek ne demek düşündün mü

sıfır bir sıfır bir buluşacağımız saat

demokrat toni ben aysel ve ömer haybo

dördümüz için cehenneme dört bilet

tension â smyrne

yirmi beşinci saat

izmir limanında suya çöktüğüm malum

işte sa majeste izmir şehri

suya kırk beş kuruşluk bir akşam çöktüğü

54 - 55 kışında kralımız

yirmi dört yıldızın battığı malum

gebersek yıldızları dağıtsak

kaygısız kılı kıpırdamıyor

lâcivert üstünde beyaz joseph konrad

sipsicim dişlerimin ucundan çekilmiş

dört yöne bıçak sırtı telgraf telleri

onsekiz nokta yirmibir hat malum

ışıltılı bir sakal gibi çenemden sarkıyor blaise cendrars'ın kıvırcık şiirleri

iki gözümün arasında üçüncü gözüm

akrepsiz yelkovanı delirmiş gömgök bir saat izmir limanında battığım suya çöktüğüm

toprağın ve suyun korktuğu malum

tension â smyrne

kasım'da bir çarşamba çatladı

yarısını çaldılar yarısını ben çaldım

onüç gün dudak dudak yaşadım

dün gece kayboldu beni bıraktı

deprem bekçisi

bir cıgara yaktım telefon ettim

ekipler onbir buçukta geldiler

mıknatıslı bir anten gibi tek tek

gemisi onbir yirmibeşte kalktı

gökyüzüne açılmış kirpiklerim

dilimde yanık yıldızların tadı

gözbebeklerine mızrak gibi saplı

ayakta ne uyku ne durak

çığlıklar götürüp getiren bir tren

bütün bir gece deprem bekledim

dokuz gün yolculuk dedik durduk

olmadık saatleri yokladım

o eksik bir çarşamba ben yoksul bir salı

hiç biri yerinden kımıldamadı

armstrong'ın delik deşik sesinden

deprem gecesini dörde katladım

otuzaltı saat hayal dokuduk

karanlıkta sustum büyük bekledim

çekirdekli ve mürekkep kanatlı

ölüm bıçak gibi parlıyordu

bir yağmur üstümüze yıkılırken

yolculuk dedik durduk yolculuk

sonra aşk sıyrılmış dört gün bir gece

iki bıçak hızıyla yaşadığımız

ateş ve barut gibi sımsıkı içiçe

birbirimizin avuçlarına kapanışımız

sabırsız dudaklarımıza değdikçe

rüzgârın sünger gibi köpürmesi

aklımıza dakar limanı geldikçe

zehirli gözlerimizin yaşarması

kaybettiğimiz kaybolduğumuz vs…

yarın şafakla bir konsolosluğun kapısındayım dakar için fransız vizesi isteyeceğim

- …pardon monsieur! je vais vous demander un visa, si c'est possible, pour dakar

24-61

gaziler caddesi

ahmed beni fevzipaşa bulvarı'na çağırdılar basmâne'de gaziler caddesi'ne

onikinci ağacın altında bekleyeceğim

küçük bir yağmur götürdüm

ahmed beni neden çağırdılar bilmiyorum

siz böyle akşamüstü görmediniz

izmir'in yabancısıyım ahmed korkuyorum

sabaha dönemezsem telefon edersin

gizlice bir şarap tuttum

emniyet nöbetçi müdürlüğü'ne: 24-61

yine o şehir korkusu

ola ki simsiyah sarhoşum

ahmed şu para sende dursun ne olur ne olmaz içimde elektrik uğultusu

rıhtımda istanbul oteli var bilirsin

bir de kötümserlik sebepsiz

kapıcı ibrahim'den çilli ferihan'ı sorarsın benim için bir yalan uydur telgraf geldi de surda yeşil gözlü bir çocuk

acele gitti de nasıl bilirsen öyle yap

nylon geçirmiş şapkasına

ahmed benim senden başka arkadaşım yoktur ferid'e benzettim azıcık

yarından sonra mektup gelecek yırt at

kim bilir belki de başkasına

unutma ferihan'a giderken karanfil götür

yetişkin eli yüzü tertemiz

tarafımdan söyle turgut köpeğine yüz vermesin basmâne'de gaziler caddesi'ne

ahmet beni fevzipaşa bulvarı'na çağırdılar kırık çocukluğumu götürdüm

ahmed beni neden çağırdılar bilmiyorum

siz böyle akşamüstü görmediniz

birazdan kalkıp gideceğim namus belâsı

ben izmir'in yabancısıyım kimseyi tanımam camların rengini beğenmedim

ahmed benim senden başka arkadaşım yoktur bütün mor bıyıklar yabancı

sabaha dönemezsem telefon edersin

şekersiz çaylar içindeyim

emniyet nöbetçi müdürlüğü'ne: 24-61

gece makaslarında bekçi

sabaha karşı hırsız

bu afiş bir sinema tuzağı

düşme o kızın arkasına

kırmızı pazar

yemyeşil kolu bacağı

cıgara yapışmış dudağına

kız sen burda yeni misin peki leylâ nerde dördüncü gecedir uykusuz

hani çekirdek gözlü örümcekten korkan

kim ulan beni herkes tanır git patronuna sor basmâne'de gaziler caddesi'ne

elektrikçi ihsan dedin mi içkide üstüme yoktur ürkek bir çarşamba götürdüm

siz böyle akşamüstü görmediniz

leylâ güzel kızdı ben böyle göz görmedim

sen de güzelsin bak omuzların meselâ

biz elektrikçi kısmı karanlıkla güreşiriz ölüm tellerde ıslık çalar gözümüz pektir

saçların kendinden mi sarı boyadın mı

öyle örtülü bakma içimi karıştırıyorsun

buranın tesisatını biz yaptık cahid'le beraber düğmeye şöyle dokun süt gibi aydınlık

cahid askere gitti bak leylâ da gitmiş

geceleri uyku tutmuyor işin yoksa cıgara iç yıldızlar boğazıma dizili inanmazsın

dilsiz misin nesin bir şey söylesene

istanbul'dan mı geldin yalnız mısın

sen burda bir yabancısın

ağustos çıkmazı

bu rüzgârın tadı senin hiç tatmadığın

beni koyup koyup gitme

bu yolcular bilmediğin bir yerden geliyor ne olursun

konuştukları dil ömrünce duymadığın

durduğun yerde dur

gözlerini sakla sen burda bir yabancısın

kendini martılarla bir tutma

akşam tren raylarına yağmur yağıyor

senin kanatların yok

düşersin yorulursun

devrilmiş bu sokak ayak basmadığın

beni koyup koyup gitme

çarmıha gerilmiş afişler ıslanıyor

ne olursun

karanlıkta bir kadın tanımadığın

bir şeyler söylüyor anlamadığın

bir deniz kıyısında otur

şüpheli oteller üstüne geriniyor

gemiler sensiz gitsin bırak

sen burda bir yabancısın saklanmalısın

herkes gibi yaşasana sen

akşam tren raylarına yağmur yağıyor

işine gücüne baksana

evlenirsin çocuğun olur

sonun kötüye varacak

beni koyup koyup gitme

ne olursun

elimi tutuyorlar ayağımı

yetişemiyorum ardından memleket havası

hevesim olsa param olmuyor

param olsa hevesim

yaptıklarını affettim

seninle gelemeyeceğim attilâ ilhan

beni koyup koyup gitme

ne olursun

memleket havası

— 1 utanmak

su korkusuna uğradığım geceler

bu bizim gökler gibisi

yıldızsız geceler

hiçbir dağda çatılmamıştır

ıssız bir ova ıslığıyla kulaklarıma dolan yıldızlarımızın titremesi

artık ne bir tek satır yazıyorum

yüreğine deprem indirir

ne bir tek satır okuyorum

hiçbir yerde bu denize

herhangi bir kitaptan

bu acı tuz katılmamıştır

topraktan sağdığımız pekmez

gözlerim sonuna kadar karanlığa açılmış

güneşin başını döndürür

bir deniz feneri inat ve çalışkanlığıyla durup durup kırık sakallı bir dağ köylüsüne bakıyorum damarları düğümlü kuvayı milliyeci ellerine ve göz kapaklarının arkasından

bir yeraltı nehri gibi gizli gizli akan

devler yorgunluğuna

utanıyorum

— 2 demir kuşaklı halkımız

— 3 923’de demiş

bıçak dövüyor bıçak bursa'da bıçakçılar

akşamüstü

bir dilim güneş gibi bursa bıçakları

bir öküz burnunun ıslak siyahlığı nasıl bileniyor götürüp belki izmir'de fuar'da satacaklar eylül'de bir akşamüstü

belki balıkesir'de bıçakçılar içinde

ağaçlar tozlu yapraklarıyla ilk serinliğe yaslanıyorlar ufacık eşeklerini önüne katmış sabahlara kadar tuz çekiyor halı dokuyor halı uşak'ta halı esnafı

yukarı fırat köylüsü

bir ilkbahar sahifesi kimisi silme çiçek

allahım

dövülmüş bir bakır aydınlığı kimisinde

sırtlarda yine dumanlı dağ ateşleri

kimisi tertemiz sofalara serilecek

lâcivert bıyıklarına ayran bulaşmış

encamı bilinmeyecek kimisinin de

yıldızların dibinde umutsuz türkülere giren halı dokuyor halı uşak'ta halı esnafı

tütün koyun ve kıl kokulu çobanlar

hünerli elleriyle bir dünya cenneti dokuyor kesik kulakları ve tebeşir beyazı dişleri içinde çırılçıplak kendisi işin tuhafı

karanlıkta adama dehşet veren

halbuki bakışları insancasına dost

akşehir'de semerciler semer dikiyor

nefes nefes çoban köpekleri

ufacık yere yakın bozkır atları için

allahım

çuvaldızın ucunda ağaç saman ve meşin

gece ilerledikçe nasıl artıyor dağların ağırlığı toz bıyıklarını yakıyor semercilerin

cimin dağı öteden şu adını aklımda tutamadığım bir iğne sokuyorlar bin ah çekiyorlar

ova köylerini nasıl eziyorlar

harman yerlerinde gündüzden kalma testiler sızıyor demir dövüyor demir demirciler Sivas'ta

ağır kamyonlara yüklü

örsün üstünde kibrit gibi, parlatıyorlar

kemah yolunda sonbahar

yumuşatıyorlar çifte su veriyorlar

ve yorgun kavakların bitmez tükenmez arkadaşlığı altı yüz çırak yüz elli usta Sivas'ta

arkta sürbehan köyünde sular

çekiç burunlarından çıngı sektiriyorlar

gülüşerek karpuzlara uzanıyor

küçük neşeli fakir su

küçük asya düzünde ay ve yıldız

kumlarda dinlenen karpuz

omuz omuza vermiş ekmek yuğuruyor

çıplak

yıldız kadınhan'da buğday savuruyor

çamurlu ayaklarıyla gece suyuna çıkmış köylülerin ay ramandağı'ndan petrol çıkarıyor

karanlıkta sönüp yanan isli fenerleri

küçük asya düzünde ay ve yıldız

uzak uzak

her köşebaşında her gün rastladığımız

allahım

gözleri bozkır gibi kuru ve aydınlık

memleketim

avuçları sıcacık demir kuşaklı halkımız

demiş ki mustafa kemal

— 4 heyet-i temsiliye namına

«… memleket demiş

asrî medenî ve müreffeh olacaktır

biz buralı türk düşük bıyıklı

behemehal

yedi toprağa düşük allah diyen

bu demiş bizim için bir hayat davasıdır.»

barut yalamışlı tekbir soluklu

923'de demiş

üç hilâl dökülür ellerinden

uf içi kalabalık büyük allah

biz buralı türk eski türk

düşük bıyıklı

ölmek bilir

tozlu atları kara köpük

kâfir üstüne vardık ne allah

bir sabah ezanı

tabur tabur

kösük

eskişehir üzerinden

uf içi kalabalık ölmemek bilir

kemal paşa'nın atlıları

afyon

gizli gizli yağmur dokur

bir süvari ıslanır

karanlıkta

ıslıklar sıyrılır izmir'den

kuvayı milliye tutmuş kapıları

geceyarıları

üç telgraf gelir

redd-i ilhak uyanır

maşatlık'ta

uf içi kalabalık büyük allah

— 5 üç köylü

bir telgraf gelir

sıvas uzaklarından

bir ağaç dalına asılı lüks lambasının

bir çift mavi kan damlamış

üç köylü

imzasına

su gibi dökünerek çıplak aydınlığını

belki mustafa kemal

ağız ağıza yüklü bir traktör römorkundan

heyet-i temsiliye namına

karanlığa karpuz taşıyorlar

ışık damlıyor tuzlu bir ter halinde burunlarından saklı mavzerleriyle büsbütün başka türkler üçü de bıyıklı

dökülüp tek tek keçi yollarından

üçü de genç

silâh çatmış salihli ovasına

çalışmanın yüceltici hızına kapılmış üçü de kurulu yumrukları

sarp kayalar gibi yakışıklı

patladı patlayacak

karanlığa karpuz taşıyorlar

uf içi kalabalık ölmemek bilir

en yeşil küfürlerle kendi kendilerini kırbaçlayarak gözlerinin akına kan işlemiş

rüzgârlı söğüt dalları gibi esnek oynak

solukları hızlı avuçları sıcak

boğazlarına kadar yaşama sevinciyle yüklü kemal paşa'nın atlıları

üç köylü

çalışıyorlar

— 6 neden kızkardeşlerim

neden kızkardeşlerim

niçin saklanıyorsunuz

niçin peçelerin peştamalların arkasına gizliyorsunuz yırtıcı üstelik

nur yüzünüzü

çocuk doğururken

sık ve sert sıhhatli siyah saçlarınızı

cömert ağzınızı

hem gözlerinizi de görmek isterim

neden kızkardeşlerim

ne zararı var

hep böyle bir şeyden korkmuş gibi huzursuz bütün kirpikleriyle üzerime açılsınlar

hep böyle bir şeye kızmış gibi öfkeli

hem tüyleri yaldızlı boyunlarınızı

acı ve alaca gözleriniz

herhangi bir sokağı ilkbahar gibi bir anda şenlendiren daima gölgeli

tepeden tırnağa çiçekli giyimlerinizi

alnınızdaki mavi damarcıkları da görmek isterim niçin kızkardeşlerim

her şeyinizi

kim geçerse geçsin yanınızdan

ışığı kendinize haram ediyorsunuz

bir vücut noksanını saklar gibisiniz

utanıyorum utancınızdan

neden kızkardeşlerim

niçin saklanıyorsunuz

görmek istemez miyim hünerli ellerinizi

yastık örtülerine çitlembik gözlü kuşlar işleyen çay takımlarına mor menekşeler

hercaî menekşeler dizi dizi

kızkardeşlerim

görmek istemez miyim ellerinizi

buğday sularına batmış ölesiye ırgat

hızlı ve çabuk teknede hamur yuğururken

çamaşır günleri bambaşka hamarat

bir erkek eli kadar yiğit ve kararlı

dağ kuşlarının pençesi gibi çevik

— 7 çarşı içi

— 8 fabrika

güneşe karşı havalandı mı kuşlar

bu ağır soluklu adamlar işçi olacaklar

kanatları pır pır yaldızlanıyor

dudakları yanık kötü cıgaralardan

çarşı esnafı sabah sabah

avuçlarının dibi delinmiş

kaldırımları sulamışlar

ayakları yere heybetle basıyor

yırtık kargaların kış telâşı yeniden başlamış

birileri gümüşhâne'den

uzakta bir traktör

birileri şirân'dan

gizli bir diş ağrısı gibi vızıldıyor

bu adamlar hilâfsız toprak adamları

işçi olacaklar

kıl heybeleri kalaylı bakraçlarıyla

anlaşılmaz dağlarından iniyorlar

nemli şayak giyimleri tüte tüte getirecekler sabahı yarık çetrefil suratlı kadınlar

çarşının en yağlı en sıcak çorbasına ekmek doğrayacaklar ezanla bir sabah kahvelerini haramiler gibi basmış

bandula'lı ismail'in kahvesine uğrayacaklar kalabalık bıyıklı birtakım adamlar

ve bir gocuk gibi alıp sırtlarına yağmurlu gökyüzünü güzel eşkıya gözleri

tütün dumanı dökerek

fena halde uzamış saçlarıyla

erkek burunlarından

şeker fabrikası'na varacaklar

az buçuk efkârlı

tedirgin biraz

ama mağrur ve kararlı

hey allahım

nasıl dağlara vurup geliyor fabrikanın gürültüsü

— 9 kürtler

— 10 ya bereket deyip ıslanıyoruz

usul usul karanlıkta kürtçe konuştular

burnu eğik adımları tüy gibi kalleş

ağaç suratlı iki adam

bir çoban köpeği solumasıyla ansızın bastırdı yağmur kürt olduklarını bilmiyordum

akşamın iki parmak berisinde ıslanıyoruz

ne dediklerini anlamadım

gönül ferahıyla kardeş kardeş

birdenbire konuştular

yabanî nar fidanları

dağların umum susmuşluğunda dinlenip dururken sonbahar biçilmiş tarlalarda sıçrayan çekirgeler

belki bir dilekte bulundular

hozonsu köyü'ndeki telâşçı horoz

bir tutam mutluluk dilediler gönüllerince ya bereket deyip ıslanıyoruz

saçları topuklarını döven çatık bir dağ kadını sekiz on kadar koyun

ahmediye rampasında

biraz kilim ve keçe

soluk soluğa pancar kamyonları

gurbetçi kirvelerini andılar belki usanıp nadasa dökülmüş

üzerlerine mezar toprağı gibi serpilen yalnızlıktan çatık boynuzlu öküzler

istanbul uzağında kaybolmuş akranlarını

ovanın güney batısında

çukurova düzündeki dersim çobanlarını

boylu boyunca ezik bir sarı

o fena halde bıyık ve burun

kirli bir gümüş

divit kalem tertibi ince

ve dorukları dağıtan bir yağmur dumanı bütün belki dua ettiler ateş tutmasına

bağlarda kurşun gibi ıslıkla büyüyen siyah üzümler çaldıkları her kibritin

görünmez suların sedasını duyup okuyup üflediler asmaların ortasında

birini vurmak geçiyordu belki akıllarından kadınla çocuk arası bir genç kız

belki zehir zemberek açtılar

yalnızca başı örtülü

belki bir yola gideceklerdi geceleyin

ehramsız

usul usul karanlıkta kürtçe konuştular

yağmurun çalışkanlığına aldırmadan

ne dediklerini anlamadım

akşam namazına çökmüş

kürt olduklarını bilmiyordum

tertemiz bir hüzün

sonra bir vakit sustular

ıslak kirpiklerinde parlayan

yere çözüldüler ansızın

besbelli bu gece yıldızlar görünmeyecek

—11 kalpaklı süvari

yağmur aralandı mı

dumanlı boğazı'na geyikler gelirmiş

gecenin arkasında bir yerde

tahta gibi dağ köylüleri fırat'ın arkasından ufaldıkça gaz lambaları

bazı bazı türkmenler hiç umulmadık

nehrin omuzlarına yaslanıp yaslı ve dindar uzun yeleli bal rengi atlarıyla

yemeni yorganları ve yün yataklarıyla

yalnızlıktan soğumuş dağlar

ve çıtırtılı ateşleriyle böcek böcek

kalpaklı bir süvari dolaşırmış gizlilerde köylüler böyle diyorlar

besbelli

yatsıları

bu gece yıldızlar görünmeyecek

nal sesleri duyulur mu yağmur olursa

ne mümkün en usul havalarda duyulacak

erzurum'a doğru şahdamarın oynar gibi

gören eden yok her nasılsa

kalpaklı olduğunu biliyorlar

bir elinde kılıç bir elinde sancak

kemah köylüğünde fakir fukaraya azık dağıtasıymış

üçer arşın kefenlik

içlik ve mintan

birer kese sarı lira cep harçlığı

olur mu olmaz mı orası bilinmiyor

tılhas'ta bir kağnıya dokunmasıyla bir ne halsa araba traktöre tebdil olmuş

allah tarafından

tercan toprağındaki kerametini

anlata anlata bitiremiyorlar

— 12 fırat rüzgâra karşı aktığı zaman

köylüler böyle diyorlar

fırat rüzgâra karşı aktığı zaman

gecenin arkasında bir yerde

suyun yüzü telâşlı bir korkuyla ürperir

ufaldıkça gaz lambaları

atmaca kayalıklarında poyrazın yalçın soluğu nehrin omuzlarına yaslanıp yaslı ve dindar dökülür sığırcıklar

yalnızlıktan soğumuş dağlar

çıplak kavaklardan

kalpaklı bir süvari dolaşırmış gizlilerde tortop olmuş

yatsıları

simsiyah ve ufacıklar

içimsıra sonbahar garipliğinin ağır yorgunluğu kemal paşa'dır diyorlar

fırat rüzgâra karşı aktığı zaman

sessizce kendi kendime ağlayasım gelir

nedense kim bilir

bir fakir gözyaşına dövülmüş bir avuç tuza damlar bıçaklı dört bıyık tersine dönmüş soğuktan bunlar muhakkak keleriç köylüleri

iki peynir tulumu sarmış küçük kulaklı atlarına sağlı ve sollu

erzincan pazarına indiriyorlar

durup cıgarasını yakıyor çarıklarının üstünde biri sırtını verip poyrazın kırbacına

muhakkak keleriç köylüleri bunlar

uzaktan

yorgun adımlarının bir tozutması var ki yolu bir yalnızlığı var ki allahın huzurunda

bu dört köylünün

bir başlarına kalmışlığı «fani» dünyada

adamın kemiklerini sızlatan

— 13 sendikacılar

uzak bir şahin birdenbire hışım gibi alçalıyor yeryüzüne başka bir yıldızdan inmiş gibi yabancılar bir vakit süzüldükten sonra nazlı nazlı havada meşin ceketleriyle çarşıda

fırat rüzgâra karşı aktığı zaman

konuşmaları başka türlü

batık bir umut türküsü halinde ölüm

cıgara içmeleri değişik

köpeküzümlerinde ıslık çalıyor

gülüşleri ve bakışları da

atmaca kayalıklarında

iki yatak peylemişler bir otelde şimdilik ve devedikenlerinde

yeryüzüne başka bir yıldızdan inmiş gibi yabancılar meşin ceketleriyle çarşıda

sendikacılar

damarlarından emziriyorlar

külrengi benizlerini çoluk çocuğun

cam yoksa derilerini geçirmişler kırık pencerelere bir şey okudular mı susuyor gibiler adamakıllı yorgun susmaları ıslıklı su buharıyla yüklü

bir lokomotif gibi gürültülü

büyük kapılar halinde açılıyorlar işçilere yalnızlığın sofrasına namuslarının ekmeğini getirmişler yoksulluğun altında kalmamak yetilerini

mutluluk umutlarını getirmişler

sendikacı hüviyetlerini

şimdilik bir otelde iki yatak peylemişler yeryüzüne başka bir yıldızdan inmiş gibi yabancılar meşin ceketleriyle çarşıda

sendikacılar

— 14 bir garip yolcu it

— 15 silâhlı dört besmele

uzak kamyonlar uğulduyor kar karanlığında dört atlı sarıgöl boğazı'na devrildiler

rüzgârı burunlarıyla biçip

sarı tüyleri kanlı heybetli bir it

arkalarına dökerek

kendini yola vurmuş gururlu ve ıslak

kara sular gibi boşandı gecenin boşluklarından en sivri

köpek havlamaları

en küstah dişleri çakılı ağzında

dört atlı sarıgöl boğazı'na devrildiler

bir tamam

omuzlarında çapraz tüfek

gözleri soğukta çırılçıplak

kalpaklı ve siyah çizmeliler

soluğu duman duman

yıldız yıldız sıyrılıp akıyor

burun deliklerinde bir vakit

padişah karanlığında mahmuzları

bildik bir samanlık kokusu

hafız ahmed'in değirmeninde

bir vakit kar isi

ateşin başına oturdular

kurt kokusu

önce bir soğan kırdılar

tanıdık havlamalar kesik kulaklarında

dut pekmezi ve yoğurt sordular

bıyıkları tekmil ayaktaydı

bir başına yol tüküren bir garip yolcu it müslüman ve hilâl biçiminde

kar karanlığında

sonra erkekçe yatsıyı kıldılar

çakal gözleri saattaydı

kulakları köpek seslerinde

acı tütünler içilip

sonra bir vakit konuşuldu

cezveler sürülmüş ocaktaydı

atının dizginlerine olduğu kadar

her birisi kendi ölümüne sahip

acılar gördük

bir ordu gibi savaşmak kudretinde

bunun sebebi dünyanın vaziyetini anlamadığımızdır bir umutları kemal paşa'daydı

fikrimiz zihniyetimiz medenî olacaktır

öbürü ankara hükümeti'nde

şunun bunun sözüne ehemmiyet vermeyeceğiz medenî olacağız

hızlı solumalarla kımıldanıyordu karaağaçlar bununla iftihar edeceğiz»

ahırda bir beygir aksırdı

munzur dağlarının üstünü bir tamam tutmuş

gözleri iyice birbirinden ayrık

yıldızın neyin kalabalığı

kaşları düz kirpikleri insafsızca kalabalık yukarılarda kar altındaki köylerde

kısa boyları ve yaylı ayaklarıyla adamakıllı türk ihtimal öfkeli kurtlar dolaşıyor

bakırcı hasan

«-kemal paşa'dır çağırdı

demirhanoğlu sadık

demirhan oğlu gitmemiş olmaz

paşoların Süleyman

sakarya toprağında erkekler sofrası kurulmuş

ve hacı yörük

ahkâmlı köşkemli savaşılıyor

silâhlı dört besmele halinde göğe baktılar yazılmışsa biz dahi

sabahın ilk horozları çırpınıyordu

azrailin ekmeğinden tadacağız

besbelli sabahın ayazından

şehitlik mertebesini

ufarak yıldızlar

yaşamak cihetine makbul tutacağız»

tevatür kırılıyordu

bir kuvayı milliye sabahının kapısını açtılar

«-…ankara hükümeti ne demek

karadeniz'deki en son limanımız kadar

maraş'ta üzümler parmaklarımızdan damlamıyor mu rüzgârlı kızgın ve açıktılar

gümüşâne üzerinde elmalar amasya'da

sonu yoktu hiddetlerinin ve ümitlerinin

adam

bir millet olarak çıktılar sarıgöl boğazı'ndan tarafımızdan yenilecek

kendinden

ayrıca zeytinin yağı ineğin yoğurdu

ve hürriyetinden emin

tokad'ın ceviz sucukları

anteb'in bulaması da

adam

hünkâr kullarının sabanına koşulmayacağız»

«-…biz her nokta-i nazardan insan olmalıyız

— 16 mustafa kemal’in sofrası

hani geceleyin şarabını içtiğimiz

yarın akşam gelin dedim ya

osman değil mi yanlışım mı var

yırtık pırtık gelin zarar yok

öyleyse dur sebat matbaasından ibrahim

üç işimin biri barış

gözü daima tok karnı daima aç

biri dünya

gördün mü nasıl bildim

biri de sizsiniz dedim ya

ibrahim gel ellerini silmeden gel

yarın akşam gelin

bu cıgara senin bu minder senin

ama mutlaka gelin

ibrahim gel buyur sofraya

buğday konuşacağız

gel dedim ya

buğday konuşacağız

siz yukarı çiğli'den misiniz

o nasıl şey

ragıp saatin kaç saatin

demek gözleriniz ışık tutmuyor

unutma dokuzda ajans dinleyeceğiz

ellerinizi bir sattınız bulamıyorsunuz

demek yine kitapların ellerinden tutuyorsun bu evleri böyle tutan siz misiniz

şiir deyip daldığın oluyor roman deyip daldığın o nasıl şey

yine çocuk bahçesinde mor salkımlar uyanıyor insan gözlerine inanamıyor

üniversite kitaplığında büyük kitapların

bu sabah haydi hegel'i okuyorsun

sofraya buyurun sofraya

st-simon'u yarın

belli yorgunsunuz

ragıp saatin kaç saatin

peynir kestim sucuk doğradım

beyazıt meydanında fıskiyeler davrandı mı günbalı erittim bakın ya

haydi gel sahaflar çarşısına uğra da gel

içinizi ısıtırsınız

unutma bir tutam ışık getir sofraya

su içersiniz

bir avuç fikret getir bir yürek dolusu mustafa kemal sofraya buyurun sofraya

kalpakları tozlu paşaların çığlıklı gözlerinden buğday konuşacağız

bir tutam kuvayı milliye mavisi

benim sizi bir görmüşlüğüm var

bir avuç umut getir dedim ya

dur dur nereden bileceğim

en iyisi

ayvansaray'da dokumacı osman mı

sofraya buyur sofraya

buğday konuşacağız

akşama yarın akşama gelin

işte gelin hepinizi bekliyorum

imkânsız aşk

siz de gelin pamuk halkı tütün milleti

hemen öylece gelin yabancı mıyız

ağrı çobanları sizi de beklerim

Quand je parle d’amour

raman sen de gel çocuklarını da getir

mon amour vous irrite

soframda şenlik olsun içim açılsın

siz olmadınız mı yalnızım yadsıyım yabancıyım aragon

siz yok musunuz varlığım ne kelime

yarın akşama gelin

ama mutlaka gelin

buğday konuşacağız

geceyarıları

sen beyaz bir kadınsın

uzaktaki

sen beyaz bir kadınsın

gözlerin aklımdan çıkmıyor

sen beyaz bir kadınsın karanlıkları dinleyen asıl büyük sarhoş benim uzaktaki

uzaktaki

ben ki tek damla şarap içmedim

sarmaşıkları duyuyor musun rüzgârda

ekmeğin beyaz zeytinin siyah olduğunu biliyorum yorgun başını üşümüş yastığına koyuyor musun asıl büyük sarhoş benim uzaktaki

uyuyor musun

benim kusturucu sarhoşluğum

yoksulluğum

yüzüme bakmasan da yağmura düşürsen de gözlerini gözlerime bakmasan da ne kadar

o kadar aydınlığın gökyüzüme uzanıyor

uykularımda nefesinin sıcaklığı

o kadar

hangi akşam kapımı çalan sen değilsin

sen değil misin

gizli bir kıvılcım gibi gözbebeklerimde duran umutsuzlandığım her akşam

senin rüzgârın almıyor mu uğultulu yorgunluğumu yoksulluğun eşiğinde kapaklandığım zaman

ellerimden sımsıkı tutmuyor mu

senin

iyimserliğin

bu tezgâhı kurdumsa ben senin için kurdum senin için dokuduğum basma ve pazen

denizin yeşilinden süzdüğüm balık

göğün mavisinden çaldığım kuş

senin için

felsefe okudumsa iktisat okudumsa geceyarıları boğazım kurumuş içim bir kalabalık

sıcacık mısralar okudumsa yunus'dan

senin için okudum

belma sebil

seni ben kallâvi sokağı'nda gördüm

sen beni görmedin görmedin

kapıları çaldım adını sordum

söylemediler öğrenemedim

yirmi beşinci kısım

seni ben kallâvi sokağı'nda gördüm

bir daha görmedim bilmedim

ışıkları söndür suna su

belma sebil adını yakıştırdım

vapurları duyacağız ha

aklıma geldikçe her sefer

dün gece uykumda sıçradım

gözlerinin mavisini bitirdim

beni mi çağırdın suna su

saçlarının siyahına başladım

nereye gideceğiz ha

kallâvi sokağı'nda güvercinler

yabancı değil ben kaptan'ım

benim karanlık istanbul'um

aç kapıyı suna su

bir esnaf kahvesine oturdum

büyük yağmurda ıslandım

belma sebil ya geçti ya geçer

şarabın var mı suna su

rüzgârını içime doldururum

sabahı bulacağız ha

kallâvi sokağı'nda güvercinler

bunca yıl sönmemiş umudum

kadehini dinleme çıldırırsın

nisan değilse mayıs

elimden gelmeyen bir o

perşembe değilse pazar

bütün trenleri kaçırdım

ben belma sebil'i bulurum

saatin kaç suna su

yarın öleceğiz ha

gece buluşması

lady from smyrna

sen istinye'de bekle ben buradayım

içimde köpek gibi havlayan yalnızlığım

gözlerindeki yağmur altında bir gar tenhalığı belki gelmem gelemem beş dakika bekle git susmuşluğu gemisiz kalmış ulu bir liman

çünkü ben buradayım karanlıktayım

uykularını çiğniyor yıldızların kalabalığı rüzgârlı deniz kapılarını açtığı zaman

çünkü elimi kestim beni kan tutuyor

kıvılcımlar uçuyor ısınmış saçlarından

şarabım bütün ekşi suyum soğuk

yanımda olmadın mı seni seviyorum

içindeki barut çizgisi kimsenin tutamadığı belki gelmem gelemem beş dakika bekle git sarhoşluğu ayakları kesik ikinci bir insan güvertedeki kadın sarhoşların anlamadığı

yüzünü ıslatmadan ağlayabilir misin

bütün yenik gözleriyle yalnızlığına bakan yarı geceden sonra telefon ettin mi hiç

geceleyin ürkek bir gemi geçti mi uzaktan karanlık adamlar hüviyetini sordu mu

ben senin olmadığını arıyorum

dudaklarında giderilmez bir korku bulaşığı belki gelmem gelemem beş dakika bekle git acımış bir iç sıkıntısı dilinin ucunda kalan bugün arsız ölümün hayâsız sırnaşıklığı

yabancı gibisin miyop gözlerin kısık

yarın bir iyimserlik gayzer gibi fışkıran bana ait ne varsa seni korkutuyor

yenilmişliğinin mazotlu çamurundan

sana ait ne varsa hiçbiri benim değil

belki ölmek hakkımı kullanıyorum

belki gelmem gelemem beş dakika bekle git ben sana mecburum

ben sana mecburum bilemezsin

bir şilep sızıyor ıssız gözlerinden

adını mıh gibi aklımda tutuyorum

belki yeşilköy'de uçağa biniyorsun

büyüdükçe büyüyor gözlerin

bütün ıslanmışsın tüylerin ürperiyor

ben sana mecburum

belki körsün kırılmışsın telâş içindesin

bilemezsin içimi seninle ısıtıyorum

kötü rüzgâr saçlarını götürüyor

ağaçlar sonbahara hazırlanıyor

ne vakit bir yaşamak düşünsem

bu şehir o eski istanbul mudur

bu kurtlar sofrasında belki zor

karanlıkta bulutlar parçalanıyor

ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden

sokak lambaları birden yanıyor

ne vakit bir yaşamak düşünsem

kaldırımlarda yağmur kokusu

sus deyip adınla başlıyorum

ben sana mecburum sen yoksun

içimsıra kımıldıyor gizli denizlerin

hayır başka türlü olmayacak

sevmek kimi zaman rezilce korkuludur

ben sana mecburum bilemezsin

insan bir akşam üstü ansızın yorulur

tutsak ustura ağzında yaşamaktan

kimi zaman ellerini kırar tutkusu

birkaç hayat çıkarır yaşamasından

hangi kapıyı çalsa kimi zaman

arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

fatih'te yoksul bir gramofon çalıyor

eski zamanlardan bir cuma çalıyor

durup köşe başında deliksiz dinlesem

sana kullanılmamış bir gök getirsem

haftalar ellerimde ufalanıyor

ne yapsam ne tutsam nereye gitsem

ben sana mecburum sen yoksun

belki haziran'da mavi benekli çocuksun

ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor

dördüncü kırallığım

janin medoviç'in otelinde beyoğlu'nda

bu demek benim dördüncü krallığım

camlarda jilet gibi parlıyor tramvaylar

yaşamak güç sarsılmadan janin medoviç

aynaya bakıp ömer haybo'yu tanıyorum

hele yüksek gerilimli bir yaşamaksa

bazı bir tel erir bakarsın bir lif kopar

bir yıl daha çizer misin janin medoviç

bir yerde çıldırmak var dur bakalım

yepyeni bir yalnızlık bozdurduğumda

dönekler ayaklanmaz reziller bırakırsa

niye sanki alkol tutup ufalanırım

otel yalnızlıklarında janin medoviç

ölünecekse bak işte en büyük ölünmeli

bu demek benim dördüncü krallığım

bu demek benim dördüncü kırallığım

kendiliğinden mi çaldı odamın zili

bu garsonlar yeni beni tanımıyorlar

hüseyin kendimi asarım korkusunda

hristo'nun gözü tutmadı anladığım

öyle saçlarım uzun çenem kilitli

niye gün ortasında akşam oluyorum

janin medoviç'in otelinde beyoğlu'nda

incecik dişlerimin arasında tuttuğum

sanki cam beş gecelik uykusuzluğum

peki koridorda niye ışık yakmıyorlar

bir türlü krallığımdan çıkamıyorum

beni polisler götürmüştü sırasında

birkaç ay paris'te kaçak yaşadım

böyle kendi tozumda boğulmamıştım

ne bir it soluması kapımın arkasında

ne bileklerimi çizen çarpık tramvaylar

ne de göğüs boşluğuma sığamayışım

üç tenha köpek

yanlış yaşamak

ve gecenin son tramvayında üç tenha köpek yanılmış bir kapıyım simsiyah

bir ben bir yağmur hazırlığı bir de sabiha kendi üstüme kapanıyorum

ürkek gözlerimizi ellerimizle örterek

seni paris'te kaybettim

içimizden geldiği kadar şimşek çakıyoruz

yanlış bir yerde arıyorum

uzak yankılar halinde bir daha bir daha

bozduğum her saat

istanbul'u dağınık bir romanda unutmuşuz

içimi büsbütün daraltıyor

nasılsa yaşatmazlar başka bir yere gitsek hiçbir mutluluğum kalmadı

belli bir şey sonbahardan kovulduğumuz

ne bıraktıysan harcadım

sokakları kirleten üç tenha köpek

inge bruckhart

bir ben bir yağmur hazırlığı bir de sabiha resimlerine bakamıyorum

gece bir'den sonra uykularda yer bulmak zor yanlış bir bulut çoğalıyor

eski karakollarda korkuların gürültüsü

akşamları yanılmış içlerime

cebimizden çıkarmıyoruz ellerimiz titriyor ağzımda bozuk bir pil tadı

eylül çakallarından kaçıp gizlenerek

o korku değil artık bu yaşadığım

birbirimizi eskittik işin kötüsü

telefon zillerine dolaşarak

bak ne ben leipzig'deyim

üç sonbahar sürgünü üç tenha köpek

ne de sen istanbul'da

kaç nefes daha noksan sabahtan sabaha

ne depart kahvesi'nde çay içiyoruz

kaç karış daha yorgun her akşam üstü

ne tiryaki köpek'te şarap

çoktan yıkılırdık öfke ayakta tutmasa

en çetrefil yanımızla böyle direnmesek

seni görmeden öleceğim

bir ben bir yağmur hazırlığı bir de sabiha bir daha görmeden

bulutlara havlayan üç tenha köpek

inge bruckhart

zaten kaç yıldır yaşamıyorum

hep yanıldık mı kimbilir

yorgun bir ermeni pangaltı'nın

inanmak gelmiyor içimden

güvercin topuklarıyla gregoryen

o yanlış tren bindiğimiz midir

yağmurlarda çoğalır nedense

azala azala unutulduğumuz

incecik sürahiler gibi bir kadın

hani leipzig garı'nda biten

gökyüzü sanırsın gülümserken

yine yanlış mı yaşıyoruz

karanlığımızı avuçlarımıza öksürerek

kilise çanlarından eski kafkasya'nın

sen bir kadın ıssızlığına koşulmuş

yaprak titreşimleri sokak içlerinden

yarıdan fazla mavi gözlü

sanki saçlarını değiştirmese

eylülden eylüle gülümseyen

bir sonbahar parkında erivan'ın

ben görünmez raylara düğümlü

yapayalnız bir mısra puşkin'den

garlarda yankılanan bir erkek

değerinden eksiğine bozulmuş

kayısı tadında mı sarışın

gözleri çevrilmemiş filmlerden

ölüversek mi ne

uzaktan onu sevdiğimi bilse

en büyük yanlışlığı benimseyerek

karanlık günlerinde haylayf'ın

gizli bir nem sinmemiş mi ellerine

biralar şafak sökerken

ya saçların fena halde sonbahar

yanlışlar prensesi inge bruckhart

yine marne üzerine kar yağıyor

geceleyin bembeyaz ıhlamur ağaçları

yanıldıkça lüzumsuzluğunu anlayıp

insan yaşadığından utanıyor

uykularımızda yalnızlık korkuları

dışımız en küstah yanlışlıklar

içimiz en başka türlü ayıp

cehennem dairesi

viyolonsel yalnızlığı

sonra çoğalıyorum tuz içerek

il reste ce je ne sais quoi de beau qui nous devore engerek korkuları arasında

l’oubli de la douleur de la vie et la mort isa'nın bilmem kaçıncı haftasında

baş baş istanbul'u büyüterek

v. nezval

sonra doktor sabiha siyaha en yakın

yenice paketinin arkasında

elleri cezayir savaşında

zehirini sağıyor karanlığın

sonra kış müthiş bir ivan akşamı

dostoyevskiy yaşamasında

çarın saltanat arabasında

eski nihilistlerin kanı

sonra hüzzam makamından bir beste ki

tıbbiyelilerin boğdurulduğu

abdulhamid sarayının uğursuzluğu

tüy kalemlerinin üstündeki

kaiser bıyıklarıyla ve genç osmanlılar

zilkade gözlüklerinde kar suyu

paris'te ahmed rıza grubu

boulevard des italiens'de orospular

sonra doktor sabiha iki miyop

bir yerde bırakmış doktorluğunu

harbiye nezaretinde tutuklu

ölümünü görüyor sinemaskop

ikinci viyolonsel

karanlıkta çaktığım sonra o kibrit

tersane sokağı'nda bir ben kaldım

meşveret gazetesini aydınlatıyor

yaylı bir tambur ve bir kedi

uykularım kıvamsız çabuk dağılıyor

uzaktan parça parça son bozacılar

zincirini koparmış içimdeki it

perdelerde hüseyin rahmi gölgeleri

sonra kürt mustafa divanharbında

aylardan en vahdettin bir kasım

ölüm gömleğimiz en padişah mor

günlerden mondros mütarekesi

bir kadın Cezayir'de ud çalıyor

hem biraz müslüman sendikacılar

işlek bilekleri kurtuluş komitasında

hani bahçekapı'da tramvay grevindeki

sonra doktor sabiha'nın ebonit ağızlığı

hem biraz gece gece kapılandığım

yaşamak oldum olasıya böyle zor

yaylı bir tambur ve bir kedi

özgür olmadı mı insan yaşamıyor

boylu boyunca viyolonsel yalnızlığı

sarayburnu'ndaki ağır aksak o vapur

şair namık kemal'dir belki magosa'ya

gülümser alışmamış çelebi gözlükleri

boğuk mithat paşa'nın ağlamaya

tersane kahvelerinde hâlâ konuşulur

ali suavi baskını nasıl saraya

bozuk fonograflarda bekirağa bölükleri

üzgün başladıkça suzinak çalmaya

yıllardan bilmem ki bin üç yüz otuz mudur binmiş kuvayı milliye mavisi bir tramvaya sonra kaç sabiha doktor gömleklerinden

bilbao'da ve barut çirkini

şiirler yazdığı reçete kâğıtlarına

hiç yayınlanmayacak belki

bir stalag çarpıntısı berlin eskilerinden biraz liberal fazlasıyla yahudi

kaç inge bruckhart tahta vagonlarına

wehrmacht kamçılarıyle çizili

kan gibi akıyor bavyera içlerinden

yağmur yüklü tutsak trenleri

o akşam ki karadağ prensinin öldürüldüğü

birinci keman

wagner'den ağır bir kar hazır yağmaya

yırtarak o çıplak canavar düdükleri

olarak en büyük bemoller yaşaman

viyolonsel yalnızlığını kıyasıya

borodin'in korkunç saltanatında

o hangi delirmek içisıra götürdüğü

bembeyaz dispanser karanlığında

özgürlüğü sevdiren doktor sabiha'ya

içlenmelerin birinci keman

ölülerin telâş telâş cepheye döndükleri

dudaklarından çabuk kan çağrışımları

kaç bilbao gecesi bir daha vurulmaya

saatler budapeşte çaldığında

en saklı dudaklarıyla sabahlara kadar öptüğü doktor sabiha'nın şarap bardağında

karanlıktaki tamtamlar kaç afrika'ya

özgürlük sokağının asılmışları

hele gorki'yle yaşamak mujik ümitsizliğini nijniy novgorod sabahlarında

derenkof'ların börekçi fırınında

o revolver yüreğine çevirdiği

mitralyöz demirinden ne titrek bir gökyüzü kurşuna dizilmekten tanıdığın

karın boşluğuna saplanan bıçağın

kulağındaki timsah gürültüsü

yolanda'nın çiçekleri en uzak bükreş'lerden gülümsemeler diye nasıl sakladığın

saçlarından astığı demir muhafızların

hitler bıyıklarıyla ayrıca kirlenen

akşam saatlerinde ve doktor sabiha'lar

aleksi maksimiç'le tamamladığın

cephe gerilerinde iç savaşlarının

birdenbire yeşil bütün akasyalar

niye doktor sabiha'dan birinci kemanları

yaşasın istemek böyle karış karış

büyük kitaplar gibi hiç anlaşılmamış

kurtarmak gücündeki kayıp insanları

no pasaran

— 1

mor salkımlar havladıkça karanlıkta

dispanserin balkonundan geceye çıkarılmış

neden hep böyle gözümü yumsam akşam

birkaç rüzgâr daha yalnız bırakılmış

madrid kapısında yeniden

ölü denizleri duymak özgür olmamakta

nöbet tutmaya dönüyorum

sonra bir çığlık edinmek eski ankara'dan

dudağımda yepyeni ıslıklar bileniyor

yalın bir kılıç gibi masmavi uzatılmış

neden hep böyle resmine baksam akşam

türkiye üstlerine özgürlüğe susamış

üç dakika geçiyor geçmiyor

kozmos boşluklarında hâlâ yankılanan

maria pilar'ı yeniden kurşuna dizmeye götürüyorlar bıyıkları dumanlı üç adam

neden hep böyle karanlıkta kalsam akşam

kulaklarımda hep ricardo'nun sesi

yürek deviren şarkısı

los cuatros generales

los cuatros generales

franko'cu fas alayının öncüleri

çok gerilerimize düşmüştü

santa barbara'da

biz üç kişi bıçak gibi yeminliydik

ben yâni kaptan ricardo ve gonzales

santa barbara'da

yumuşak bir akdeniz karanlığı gözlerimize çöker çökmez kirpiklerimiz ıslanmış yumruklarımız büyümüştü santa barbara'da

üç ağaç gibi fransız sınırına devrildik

avuçlarımıza sulu kırmızı bir kan boşalıyor ağzımızda kıvılcımlı bir sakız

— 2

los cuatros generales

madrid kapısında kaldı maria pilar

los cuatros generales

çantasında bir şiir kitabı kaldı barut yanığı federico garcia lorca'nın

biz çekilsek de rüzgârımız

arriba frente popular

ispanyol göklerinde kalıyor

şimdi bir kadeh tutsam

nefes nefes

yanık gözleriyle maria pilar

halbuki ispanya'dayız

karanlık bir meltem gibi gülümser

yenik de olsak

unutamam

dağları aydınlatan bizim gözlerimizdir

arriba frente popular

bugün yenik de olsak

yarın yeneceğiz

ricardo çıkar şapkanı

gonzales sen de çıkar

los cuatros generales

bu kırlangıç dizisi ispanya'dan geliyor

los cuatros generales

bu el yazısı maria pilar

arriba frente popular

cezayir mektubu

waldorf astoria

her şehrin garında karen seni hatırlamasam kadınsa kadın doktor spiedell

her otelin bir aynasında görünmesen karen dudakları kalın

bilenmiş bir yıldız gibi otuz sekiz senesinden buğulu

münih treninden

üstüne yoktur linda'nın doktor spiedell

benim linda'nın

ayışığı dal dal kulaklarımda uğuldamıyor mu (bir içim su)

yalnızım

karanlıkta cıgara içiyor doktor spiedell

böceklerin gökyüzüne savrulduğunu görmüyor muyum şehvetli

baharın ayaklanmak üzere olduğunu anlıyorum tembel

mektupların bir türlü gelmiyor karen yalnızım uykulu

münih'ten

ah doktor spiedell siz yok musunuz

kurşuna diziyoruz karen ölmüyorlar

neden durumu anlamıyorsunuz

biz ölüyoruz karen dağlarda

orta doğu'dan vazgeçin diyorum size

yeni bir maya tutmuş köylüler korkarsın

zaten alışverişi nedir ortadoğu'nun

bulutlardan ekmek yuğuruyorlar

güneydoğu asya'yı alsanız elinize

yalnızım

ah doktor spiedell ne işler çevrilir

delikanlı elleriyle baharda boğazımıza sarılacaklar haksızlık neresinde bunun

yağmursuz rüzgârlar gibi kör kör boğulacağız dağlarda

müzikse müzik doktor spiedell

artık hiç birimiz radyoları dinlemiyoruz

işte bakın

yenildiğimizi biliyoruz karen duyuyoruz

bunlar orlean cazcıları tek tek

kimi tutsam çevirsem gözlerime tükürüyor

işte doc smithy

karen

crazzy pat işte

ben yenik s.s. subayı arthur kröger yalnızım işte dikenli trompetler kavgacı kontrbaslar ölebilsem

öyle mi wagner'i seversiniz demek

karen

(ah doktor spiedell siz avrupalılar)

demek çelik miğferli profili bismarck'ın

gözlerinizi doldurur her dinleyişte

bırakın doktor spiedell

bırakın

bırakın eski prusya'nın köhne uğultusunu

işte king barnett

georgia blues işte

ortadoğu'dan gece telgrafları

yanlışınız var doktor spiedell

yanlışınız

— 1

canım sir cunningham'ı tanımaz mısınız

- …londra'da nasıl konuşmuştuk diyecek

ebû şükr'ün saat bir buçuğu

londra'da diyecek

her zaman sonbahar

i. g. farben için

tek tek bütün kapıların ardında

(yani sizin için doktor spiedell)

şüpheli yabancılar

orta doğu diyecek hesapta var mıydı

telefon çaldı mı cevap verse de kimse konuşmuyor siz de bilirsiniz ki doktor spiedell

7.000 liraya bozdursa da namusunu

imperial chemical industries demek

yine meteliksiz

beş aşağı beş yukarı

gergedan uykularında

sir cunningham demek

ingilizce konuşan nasyonal sosyalist almanlar orta doğu zaten bir ingiliz pazarıydı

kıvılcım ve petrol sarhoşluğu

sizin için hesapta var mıydı doktor spiedell ensesi tıraşlı bir kadın yalnızlığım kusuyor ama doğru söyleyin

cıgara dumanlanyla birlikte

hesapta var mıydı

150 kasa winchester bilmem kaç

20.000 sterling döviz

viskiyse viski doktor spiedell

‘namına muharrer’ çekte

hem de sevdiğiniz

black and white

geceleri ince yağmurlar halinde uzak limanlar gönüller şen olsun doktor spiedell

nasılsa içebiliriz

henüz saat

o kadar -geç değil ki

prosit doktor spiedell

prosit

yarı geceden sonra başlar

newyork'ta hayat

— 2

ebû şükr'ün konuştuğu londra arapçası

kerkük'teki balçık sıcağını

kudüs'ü buruşturup Süveyş'i yaşadığı zaman yâsin'dir omuzlarıyla kaldırıyor

yağlı bıyıklarıyla yaşadığı zaman

köylü yasin

bağdatlı fahişelerin dudaklarını çiğneyerek ayrıca bir kerbelâ susamışlığını

büyük nargileler yâni

eskimiş topraksızlığını

british petroleum kumpanyası

diyecek yok ellerine

çekip her sabah ingiliz gazetelerini

bir çift öküz kadar sabırlı suskun

hotel marbeuf'de bir tamam

diyecek yok köylü yâsin'e

newyork ve paris borsalarını dinlemek

en hayvan tutkularını

demek

yasaklanmış uykular gibi ucundan yaşıyor

her geceyarısı

toprağı sevmek gibi bir tutku

montecarlo'dan

suyu sevmek gibi

çorakta bir yeşil görse nazlı solgun

ümitsiz çürük bir gökyüzünde

iki çift laf etmek gibi bir tutku

büyük ayaklı fellâhların

yaprağına

zehirli nilüferler gibi sapsarı bakışması dikenine

diyecek yok

köylü yâsin'in aydınlığı döven ellerine

dicle'nin ağır çamurlarında

delimsirek gölgeleri uzayıp kısaldılar

meydan ateşlerine tutup mecbur suratlarını kuzey'de 48. yazında

karanlığın kapısını yumruklarıyla çaldılar bağdat üstüne salıp bilenmiş çığlıklarını sabahın alacasında büyüterek

inanılmayacak kadar yeni ve büyük

tepeden tırnağa erkek

umutsuzluğun yoksul sofrasında

kıllı göğüsleri çirkin omuzlan çökük

oysa dilekleriyle katıksız insandılar

budapeşte'den kartpostal

bozuk dualar halinde yorgun ve ürkek

gecenin sehpalarına bembeyaz asıldılar

benim kullandığım çamur kırmızısı

semplon treni'nden çaldığım

şimdi çok yumrukları köylü yâsin'in

gergin bir pazartesi

deprem uğultularıyla döner ebonit boşlukta macaristan sınırında kaldım

iki gezegen gibi soğuk

ölülerden tibor dery'yi sordum

hain

geceyarısı

kopuk ham meyvaların burukluğuyla

korku karanlığı bozuyordu

döner sabahlara kadar harcanmış ufukta

ürkütücü tesellisiz kendi kendine

sana telefonla gyula illyes'i okudum

diyecek yok ebû şükr'ün platin dişlerine

alışılmış konyak boğazımda duruyordu

hotel marbeuf'de akşam saatlerine

hattın en uzak ucunda çarçabuk viyana

ümit diye ne kalmışsa kırılmış dökülüyor

hem de nasıl çırpınarak

bir daha ölmek mi hürriyet adına

istersen prusya mavisi

ya boğazına bir kurşun sıkmak

en köylü bıyıklarıyle yaslı yaslı gülüyor birinci sahifelerde imre nagy

acı birkaç budapeşte sokak sokak

gözbebeğini çatlatan gri

karanlıkta bir lamba gibi kısılmak

kızgın yalnızlığından içeri

üç parmak derinliğinde rüzgâr gecesinin

ellerine meteor hürlükleri erguvanlar

kulaklarına bir keman aydınlığı derken

o cehennem dairesini çizmeye başlamak

sulu bir kar gözlüklerinin

kirli chagall camlarını değiştirirken

mavzer gibi sıkılayıp ümitsizliğini

«hürriyet ve istiklâl benim karakterimdir»

ölümünü bile bambaşka bir hayat gibi

iliklerine kadar yaşamak

gece garlarında bekledim

tren

iliklerine kadar yaşamak

tren

sonra bırak

rıhtımlara döküldüm saçıldım

ne derse desin küstah radyolar

gelmedin

asitli gülümsemesiyle kirleterek

yenilmişliğinin sincabi sabahını

en gizli rüzgârları dinliyorum

ne söylerse söylesin yanoş kadar

bir yerde benden konuşuluyor

sonra bırak

biliyorum

hırsızlama konuşuluyor geceyarısı

kayıp cıgaraların korkak aydınlığında

cesetlere oturulmuş

konuşuluyor

belki mütareke'de tutsak istanbul'da

belki barselon'da savaş sonrası

kimbilir belki de

ağır bir kar kalabalığına durmuş

alman sosyal demokratlarının VIII'nci mitinginde konuşuluyor

batı berlin'de

biliyorum

en gizli rüzgârları dinliyorum

paris'teki «tiryaki köpek» kahvesinde

chesterfield cıgaralarının düşmanı soğuk gözlü bir kadın ellerimden tutan bir kadın her on beş dakikada bir bütün yahudiler gibi yahudi

yurdundan uğramışlar gibi yabancı bütün

benden konuşuyor

38 senesinde

yıldızların pırıltılı ağırlığı altında

biliyorum

kerpiç duvarlar çatlarken

yalnız olmak

nihavent bir şarkı bekliyorum

sensiz olmak

izmir'in işgal edildiği gün

tadına bir kavak gibi tekbaşına varıp gökyüzünün ıslıksız dudaklarımdan alıp götürdüğün

tekbaşına dokunmak kelebek kanatlarına

hangi sırılsıklam marşandiz katarıyla kim bilir beni senden alıp dağıtıyor

hangi ingiliz devriyesinden kaçırarak

senden alıp başkalarına dağıtıyor beni

kuvayı milliye çetelerine götürdüğün

büsbütün

o nihavent şarkıyı bekliyorum

biraz şuh

işte bak

biraz mahzun

siyasî polisin kapısında buluyorlar

biraz çıplak

badajoz'da buluyorlar beni

benden konuşuyor o şarkı

ispanya'da

biliyorum

damarlarım açılmış

gözlerim birbirinden uzak

acı bir tütün gibi yakıyor genzimi

kendimi hep milano'da hesaplıyorum

senden uzak olmak

ıslak duvarlarında bütün

akşamları dağdan sonbahar bulutları götürüyor bütün yorgun duvarlarında milano'nun

bedevi sonbahar bulutları alıp götürüyor

uykularıma giren bir afiş

iki yorgun yaprak diye gözlerimi

balta ve mızrak

karanlığı karşılamak

en gizli kulaklarımda italyanca bir türkü var sulanmış toprak bir avluda

- …mia bambina dolce mia bambina

pembe ve mor

yenik badajoz'da birkaç kere ölü sonbahar ve bir genç kız yüzü kadar dinlendirici

en kullanılmadık bulut gölgelerinin altına gecesafalarıyla beraber

ümitlerini düğümleyip eğilmiş

karanlığı sensiz karşılamak

toledo'lu milisler

açık deniz uğultuları

kızgın namlularını rüzgâra tutup

çocuk şiirleri ve mapusâne türküleriyle

yine benden konuşuyorlar

dolduruyor içimi

yakın ve fevkalâde iyimser

bir yağmur halinde giriyorum

bir bakıma boydan boya kırılmış şarkılar

uykularına

budapeşte radyosu susmuş

fabrikaların isli duvarlarında petöfi'nin mısraları işte bak

sımsıcak

eflâtun bir karanlık çektiler üstüme

ufacık kan gülüşmeleri duyuluyor

kilitlediler

yenik bir sessizliğin arkasından

dişlerim ayrılmıyor birbirinden

tankların o küstah öksürükleri

dilsiz bir gestapo hücresindeyim

en uzak içlerime tuna'nın aydınlığı vurmuş

onbeş dakika sonra yirmidört saat dolacak bir bulvarda yanyana mitralyöze gidiyorlar ben erna baumgartner değil miyim

fakülteli kızlar

heidelberg üniversitesi'nden

savrularak

sesi daima bir parça dumanlı

bir ihtiyar sosyalist sendikacı

dudakları daima bir parça ıslak

sorgusu biter bitmez geceleyin kurşuna diziliyor iki demir çocuk hitlerci gençler birliği'nden gülümsemesi açık bir yara gibi acı

ele vermediler mi beni

utandırıcı

(hem birisi konrad

hürriyet gibi gözünde pırıl pırıl

kardeşim gibi sevdiğim

hâlâ çatlamış gözlükleri

hani boksör schmeling'e hayran

otomobil markalarına meraklı)

bir gece sabaha karşı

şimdi o müthiş dakikayı yaşıyorum aklımdan en kilitli kapılarım açılacak

üniversitenin büyük kapısına yağmur yağıyor yalnızlığımdan çıkıp gideceğim

onlar meydanda toplanmış heine'yi yakıyorlar ne sensiz kalırsam korkusu

ben trençkotumu unutmuşum

ne kitaplarda okuyup altını çizdiklerim

otobüs durağına koşuyorum

ne alkol tutabilecek beni

ne ölüm telâşı

işte bak

budapeşte'de durgun soğumuş gözlerimle unutulmuşum bir gece sabaha karşı

en uzak içlerime bir rüzgâr dağılıyor

kırık bir kuş çırpıntısı yaprakların üstünde bu bir bakıma kahrolmuşluğum

en küçük su

dört bir taraflara yelkenler halinde açılmış

en büyük sedalar

bir değil ben artık birkaç kişiyim

bir vakit paris'te jean jaures'in kürsüsünde bir vakit makina başında kuvayı milliye telgrafçısı madrid'de bir akşam üstü arriba frente popular bir akşam üstü sofya'da çervenkof tarafından asılmış

sosyal demokrat bulgar gazetecisi

bir değil ben artık birkaç kişiyim

belki juarez'im meksika'da güneşin tuzunu yalıyorum belki de namık kemal osmanlı sürgününde

habib burgiba diye bir limanda yakalanıyorum bükreş'te matbaamı dağıtıyor demir muhafızlar kalküta'da kongre partisi sekreteriyim

hürriyet sokağında isimsiz bir mezar

bir gece sabaha karşı

dehşetini birden kaybedecek gelmeyişin

ıslığımın tadında bir değişme

iç tartışmalarımda büsbütün başka bir tutum büsbütün başka kıvılcımlar

ve en padişah korkulara direnebilen

yepyeni bir mustafa kemal davranışı